Για να υπολογίζουμε τι μας περιμένει!

ΝΑ ΤΙ ΠΑΘΑΙΝΕΙΣ ΟΤΑΝ ΦΟΡΑΣ ΣΤΑΥΡΟ ΣΤΟ ΣΤΗΘΟΣ (Βίντεο)

Γράφει η Σουλτάνα Χειλαδάκη

Ένα χαρακτηριστικό επεισόδιο όπως το περιγράφει μια μεγάλης κυκλοφορίας εφημερίδα του Σίντνει, έχει προβληματίσει για το μίσος και τις συνέπειες που προκαλεί σήμερα δημόσια το να έχεις έναν σταυρό στο στήθος σου.
Συγκεκριμένα, ένα ζευγάρι Ελλήνων της Αυστραλίας όπου έτυχε ο άντρας να φοράει ένα μεγάλο σταυρό στο στήθος και το οποίο

Περί του Σταυρού, από ομιλία του

 Γέροντος Αθανασίου Μυτιληναίου 

      Ο σταυρικός θάνατος του Χριστού είναι ένα μυστήριον. Έχει όχι μόνον ένα ηθικό, αλλά και ένα μυστηριακό και λειτουργικό νόημα. Είναι το Πάσχα της Καινής Διαθήκης, που η μυστηριακή σημασία αποκαλύπτεται εις αυτόν τον Μυστικόν Δείπνον. Φαίνεται ίσως παράξενο ότι η Ευχαριστία, δηλαδή το μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας, που έλαβε χώρα για πρώτη φορά εις τον Μυστικόν Δείπνον, προηγείται του Γολγοθά. Διότι εκεί, στο υπερώον, ο Ιησούς είπε εις τους μαθητάς του «λάβετε, φάγετε, τοῦ ἐστί το  σῶμα μου. Πίετε (ἐκ τοῦ ποτηρίου) πάντες τοῦτο ἐστί τό αἷμα μου».  

    Όπως αντιλαμβάνεσθε, όταν επήρε τον άρτον και είπε αυτό είναι το σώμα μου και πήρε το ποτήρι με το κρασί και είπε αυτό είναι το αίμα μου, ακόμη δεν είχε υποστεί το μαρτύριο του σταυρού, ώστε να μπορεί, η εύλογος απορία, να δοθεί σώμα και αίμα Χριστού. Έτσι η απορία είναι, πώς δύναται να προηγείται ο Μυστικός Δείπνος ή καλύτερα, το μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας με τον Μυστικόν Δείπνον, από τον Γολγοθά, ο οποίος ακολουθεί; Παρά ταύτα, ενώ προηγείται ο Μυστικός Δείπνος, δεν είναι απλώς μια προκλητική ιεροτελεστία, όπως ακριβώς και η Θεία Ευχαριστία δεν είναι απλώς μια συμβολική ανάμνηση. Αλλά είναι ένα αληθινό μυστήριο, διότι ο Χριστός που εκτελεί και τα δύο αυτά είναι αυτός ο ίδιος, ο Μέγας Αρχιερεύς της Καινής Διαθήκης.

     Ο Μυστικός Δείπνος, η Σταύρωσις και το μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας, που λαμβάνει χώρα σε κάθε θεία λειτουργία, είναι ένα και το αυτό. Γιατί είναι ένας ο Χριστός ως Μέγας Αρχιερεύς. Συνεπώς, η Ευχαριστία είναι το μυστήριο της Σταυρώσεως του τεμαχισθέντος, κατακομματιασθέντος σώματος του Χριστού και του εκχυθέντος αίματος.

      Όπως γράφει ο Άγιος Γρηγόριος ο Νύσσης, που σας διαβάζω

Σταυροπροσκύνηση

Χριστιανός καί Σταυρός

Χριστιανός σημαίνει μικρός Χριστός κι ὁ Χριστός εἶναι ὁ Ἐσταυρωμένος, ἄρα χριστιανός εἶναι ὁ ἄνθρωπος τοῦ σταυροῦ.

Γι᾿ αὐτό εἶναι ἀνάρμοστο καί ξένο στόν χριστιανό νά ἀναζητᾶ τίς εὐκολίες καί τήν ἀνάπαυση.

Ὁ Κύριός σου καρφώθηκε στό σταυρό κι ἐσύ ἐπιζητᾶς τήν ἄνεση καί ζῆς μέ πολυτέλεια;

Ἄν ἀγαπᾶς τόν Κύριό σου, πέθανε ὅπως Ἐκεῖνος.

Σταύρωνε τόν ἑαυτό σου, ἔστω κι ἄν δέν σέ σταυρώνει κανείς.

Καί σταυρός εἶναι ὁ ἀγώνας ἐναντίον τῆς κακίας καί τῆς ζήλειας σου.

Σταυρώνεις τό «ἐγώ» σου, ὅταν ἀρνεῖσαι νά ἱκανοποιήσεις τίς κακές ἐπιθυμίες σου.

Κρεμᾶς τόν ἑαυτό σου στό σταυρό, ὅταν ἀφήνεις τόν Θεό νά κατευθύνει τή ζωή σου χωρίς τίς δικές σου λογικές παρεμβάσεις.

Πεθαίνεις σάν τόν Κύριό σου, ὅταν ὑποτάσσεσαι στό θέλημά του χωρίς τά ἀτέλειωτα «γιατί».

Ὁ Κύριος ζήτησε καί ζητᾶ νά τόν ἀκολουθήσουν ὅσοι εἶναι ἀποφασισμένοι νά σηκώσουν τό σταυρό τους, ὅσοι εἶναι ἕτοιμοι νά πεθάνουν, νά ἀρνηθοῦν τίς ἀπολαύσεις καί τήν τρυφή.

 Ὅποιος ἀγαπᾶ τήν ἀσφάλεια καί τίς ἡδονές τῆς παρούσης ζωῆς εἶναι ἐχθρός τοῦ σταυροῦ,  τοῦ σταυροῦ πού ὁ χριστιανός ἀγαπᾶ καί σηκώνει μέ ὑπομονή γιά χάρη τοῦ Ἐσταυρωμένου του Κυρίου!…

Ἁγίου Ἰωάννου Χρυσοστόμου, Πρός Φιλιππησίους 13· ΕΠΕ 22, 8-10

Στόν Τίμιο καί ζωοποιό Σταυρό

Ὁ Παῦλος καυχᾶται γιά τόν Σταυρό καί λέει, ὅτι δέν γνωρίζει τίποτε ἐκτός ἀπό τόν Κύριο Ἰησοῦ Χριστό, καί Αὐτόν ἐσταυρωμένον. Τί λέει λοιπόν; Σταυρός εἶναι τό νά σταυρώσωμε τήν σάρκα μαζί μέ τά πάθη καί τίς ἐπιθυμίες (Γαλ. 5, 24). Νομίζετε ὅτι εἶπε τοῦτο μόνο γιά τήν τρυφή καί τά ὑπογάστρια; Πῶς τότε γράφει στούς Κορινθίους ὅτι, «ἐπειδή ὑπάρχουν ἔριδες ἀνάμεσά σας, εἶσθε ἀκόμη σαρκικοί καί περιπατεῖτε κατά τό ἀνθρώπινο φρόνημα» (Α’ Κορ. 3, 3); Ὥστε καί αὐτός πού ἀγαπᾶ δόξα ἤ χρήματα, ἤ ἁπλῶς θέλει νά ἐπιβάλη τό θέλημά του καί προσπαθεῖ ἔτσι νά νικήση,

ΤΖΙΧΑΝΤΙΣΤΕΣ ΣΤΑΥΡΩΣΑΝ ΠΑΠΙΚΟ ΙΕΡΕΑ! "Κατέβη ο διάβολος προς υμάς έχων θυμόν μέγαν, ειδώς ότι ολίγον καιρόν έχει"! (Άποκ. 12, 12)

Πηγή καὶ βίντεο εδώ

Φρίκη στην Υεμένη:

Τζιχαντιστές σταύρωσαν Ιερέα

Εμπνέει ή καταδικάζει τέτοιες ενέργειες το Κοράνι;

Σφοδρές αντιδράσεις έχει προκαλέσει στους Χριστιανούς του Ιράκ το σκάνδαλο της βεβήλωσης της εικόνας του Τιμίου Σταυρού που τοποθετήθηκε στη βάση παπουτσιών. 

Την περασμένη εβδομάδα στις βιτρίνες του εμπορικού κέντρου Ankavy

Για ΚΟΝΤΟΦΘΑΛΜΟΥΣ! (Και δὴ Πανθρησκειαστὲς-Οικουμενιστές)!

ΕΝΑΣ ΣΤΑΥΡΟΣ ΤΡΙΖΕΙ ΤΑ ΘΕΜΕΛΙΑ ΤΩΝ ΣΚΟΠΙΩΝ (βίντεο)

Γράφει ο Νίκος Χειλαδάκης

Φωτιές άναψε η απόφαση του πρόεδρου των Σκοπιανών της Διασποράς, Todor Petrov, να αναγείρει ένα μεγάλο σταυρό ύψους 55 ποδών, δηλαδή περίπου 17 μέτρα, σε κεντρικό σημείο των Σκοπίων.
Μόλις έγινε γνωστή αυτή η απόφαση, τότε μουσουλμάνοι κυρίως Αλβανοί των Σκοπίων, συγκεντρώθηκαν στον τόπο όπου θα υψώνονταν ο σταυρός και με βία αφού κατέλαβαν την τοποθεσία έκλεψαν μια μπουλντόζα και έσκαψαν με μανία το μέρος καταστρέφοντας την βάση του σταυρού.

Οι διαδηλώσεις συνεχίστηκαν από οργισμένους μουσουλμάνους προκαλώντας μεγάλη ένσταση στην πρωτεύουσα του κρατιδίου, ενώ η αστυνομία προσπαθούσε να ηρεμίσει τα πνεύματα.
Μια καλή «γεύση» από θρησκευτικές ταραχές που αύριο με την πλημμύρα όλων αυτών των μουσουλμάνων στην χώρα μας, να είστε σίγουροι πως θα τις έχουμε και μέσα στα σπίτια μας.

    Και εις ανώτερα!                                                             Τὸ Βίντεο ἐδῶ.

ΝΙΚΟΣ ΧΕΙΛΑΔΑΚΗΣ

Δημοσιογράφος-Συγγραφέας-Τουρκολόγος

www.nikosxeiladakis.gr

Χριστιανός καί Σταυρός

Ἁγίου Ἰωάννου Χρυσοστόμου

      Χριστιανός σημαίνει μικρός Χριστός κι ὁ Χριστός εἶναι ὁ Ἐσταυρωμένος, ἄρα χριστιανός εἶναι ὁ ἄνθρωπος τοῦ σταυροῦ. Γι᾿ αὐτό εἶναι ἀνάρμοστο καί ξένο στόν χριστιανό νά ἀναζητᾶ τίς εὐκολίες καί τήν ἀνάπαυση. Ὁ Κύριός σου καρφώθηκε στό σταυρό κι ἐσύ ἐπιζητᾶς τήν ἄνεση καί ζῆς μέ πολυτέλεια;
       Ἄν ἀγαπᾶς τόν Κύριό σου, πέθανε ὅπως Ἐκεῖνος. Σταύρωνε τόν ἑαυτό σου, ἔστω κι ἄν δέν σέ σταυρώνει κανείς. Καί σταυρός εἶναι ὁ ἀγώνας ἐναντίον τῆς κακίας καί τῆς ζήλειας σου. Σταυρώνεις τό «ἐγώ» σου, ὅταν ἀρνεῖσαι νά ἱκανοποιήσεις τίς κακές ἐπιθυμίες σου. Κρεμᾶς τόν ἑαυτό σου στό σταυρό, ὅταν ἀφήνεις τόν Θεό νά κατευθύνει τή ζωή σου χωρίς τίς δικές σου λογικές παρεμβάσεις. Πεθαίνεις σάν τόν Κύριό σου, ὅταν ὑποτάσσεσαι στό θέλημά του χωρίς τά ἀτέλειωτα «γιατί».
      Ὁ Κύριος ζήτησε καί ζητᾶ νά τόν ἀκολουθήσουν ὅσοι εἶναι ἀποφασισμένοι νά σηκώσουν τό σταυρό τους, ὅσοι εἶναι ἕτοιμοι νά πεθάνουν, νά ἀρνηθοῦν τίς ἀπολαύσεις καί τήν τρυφή. Διότι ὅποιος ἀγαπᾶ τήν ἀσφάλεια καί τίς ἡδονές τῆς παρούσης ζωῆς εἶναι ἐχθρός τοῦ σταυροῦ, αὐτοῦ τοῦ σταυροῦ πού ὁ χριστιανός ἀγαπᾶ καί σηκώνει μέ ὑπομονή γιά χάρη τοῦ Ἐσταυρωμένου του Κυρίου!

Εἰς Φιλιππησίους 13· ΕΠΕ 22,8-10

Πηγή

Ο ΣΤΑΥΡΟΣ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΩΣ ΟΡΟΣΗΜΟ ΔΙΑΚΟΠΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ, του Νικολάου Πανταζή, θεολόγου

Ο ΣΤΑΥΡΟΣ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΩΣ ΟΡΟΣΗΜΟ ΔΙΑΚΟΠΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ

«Ἂς μὴν ἔχουμε καμία κοινωνία μ’ αὐτοὺς τοὺς δυστυχισμένους ἀνθρώπους, ποὺ βλασφημοῦν τὸν Σταυρὸ τοῦ Κυρίου».

(Εἰς τήν Παγκόσμιον Ὕψωσιν τοῦ Τιμίου Σταυροῦ

-Ἁγίου Λουκᾶ Ἐπισκόπου Κριμαίας).

Μας κάνει τρομερή εντύπωση αυτός ο λόγος του Αγίου Λουκά. Προτρέπει πρωτίστως να μην έχουμε καμία κοινωνία με όσους βλασφημούν τον Σταυρό του Χριστού. Καμία κοινωνία, μα καμία.

Η Διακοπή Κοινωνίας δεν είναι κάτι νέο, κάτι δικό του, κάτι “δυνητικό”, κάτι επιλεκτικό. Είναι διαχρονική Εντολή του Θεού, Εντολή Αγιογραφική, Εντολή Αγιοπατερική. Εντολή αυθύπαρκτα υποχρεωτική. Υπό χρέος. Βρίσκομαι υπό χρέους ιερού. Ίσταμαι υπό καθήκοντος Αγιοπνευματικού. “Ἐξέλθατε ἐκ μέσου αὐτῶν καὶ ἀφορίσθητε, λέγει Κύριος, καὶ ἀκαθάρτου μὴ ἅπτεσθε, κἀγὼ εἰσδέξομαι ὑμᾶς!” (Β΄ Κορ. 6, 17).

Δυστυχώς, πολύ λίγοι ερμηνευτές εντοπίζουν κάτι άκρως σημαντικό, σημαδιακό και απολύτως προϋποθετικό. Πριν ακριβώς από το “κἀγὼ εἰσδέξομαι ὑμᾶς, υπάρχει ένα απαράβατο, αυστηρό και σιωπηρό αυτο-υπονοούμενο “τότε”. Τότε και μόνον τότε θα σας δεκτώ ως υιούς μου, εάν και εφ’ όσον εξέλθητε, απομακρυνθείτε και διακόψετε κάθε κοινωνία με αιρετικούς και βλασφήμους.

Το ακάθαρτον εδώ, είναι πρωτίστως και εξαιρέτως η αίρεση, η βλασφημία, η διαστροφή στο Δόγμα. Η ακαθαρσία η ηθική, είναι δευτερογενής και αυτό το τονίζουν ομοφώνως οι Άγιοι Πατέρες. “Ου περί βίου, περί Πίστεως!” Βεβαίως το ένα, προϋποθέτει και συνεπάγεται το άλλο. Ορθοδοξία σημαίνει Ορθοπραξία.

Επί πλέον, το “μὴ ἅπτεσθε”, δεν έχει μόνο την έννοια της αφής αλλά κυρίως, της επαφής της διαπροσωπικής και πάνω απ’ όλα της Εκκλησιαστικής επαφής, της Εκκλησιαστικής κοινωνίας. Μην διατηρείτε κοινωνία, μην μετέχετε σε τέτοιες Θεομίσητες επαφές. “Μὴ γίνεσθε ἑτεροζυγοῦντες ἀπίστοις· τίς γὰρ μετοχὴ δικαιοσύνῃ καὶ ἀνομίᾳ, ἢ τίς κοινωνία φωτὶ πρὸς σκότος;” (2 Κορ. 6, 14).

Ο Σταυρός, τα υποδήματα και η Ορθόδοξη Πίστη!

Ἔτσι, λοιπόν· ἄμεση ἦταν καὶ κεραυνοβόλα ἡ ἀντίδραση τῆς Ἱ. Συνόδου γιὰ τὴν διάπραξη μιᾶς ἀσέβειας τῶν κινέζων ἐμπόρων.

Γιὰ τὴν πολυχρόνια, ὅμως, ἀσέβεια τῆς διαστροφῆς τοῦ Συμβόλου τῆς Πίστεως “τσιμουδιὰ” ἡ «Ἱερὰ» Σύνοδος!

Δὲν ἄκουσε καὶ δὲν εἶδε ποτὲ τὸν πατριάρχη Βαρθολομαῖο νὰ ἀποδέχεται "πολλὲς" Ἐκκλησίες, ἀκυρώνοντας τὸ Σύμβολο τῆς Πίστεως ποὺ μιλᾶ γιὰ "Μία" Ἐκκλησία;

Δὲν διάβασε στὸ ἐπίσημο περιοδικό της, «Ἐκκλησία», τὴν κακοδοξία τοῦ μητροπολίτης Μεσσηνίας περὶ "διηρημένης" Ἐκκλησίας, ποὺ ποτὲ δὲν διόρθωσε! Δὲν ἄκουσε γιὰ τὴν μεταπατερικὴ θεολογία τοῦ μητροπολίτη Δημητριάδος; Δὲν ἄκουσε πὼς ὁ μητροπολίτης Καλαβρύτων δήλωσε ἐπίσημα (καὶ δὲν τὸ παίρνει πίσω!) πὼς "οὐδέποτε θὰ σᾶς διδάξω ὅτι τὸ Filioque καὶ ὁ παπισμὸς εἶναι αἵρεση"; Δὲν ἔμαθε γιὰ τὸ Πόρτο Ἀλέγκρε, γιὰ τὸ Πουσάν κ.λπ.;

Δυστυχῶς τὴν Σύνοδο τὴν πείραξε ΜΟΝΟ ἡ κινέζικη ἀσέβεια μὲ τοὺς σταυροὺς στὰ ὑποδήματα· τὶς ποικίλες, ὅμως, ἀσέβειες τὶς δικές της καὶ τῶν δικῶν της τὶς γράφει στὰ ...παλαιότερα τῶν ὑποδημάτων τους!

Ἐκ τῆς Ἱερᾶς Συνόδου τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος

Ἔκφραση διαμαρτυρίας

γιά βεβήλωση τοῦ Τιμίου Σταυροῦ

Μέ ἀφορμή τή δημοσίευση στόν ἠλεκτρονικό τύπο φωτογραφιῶν, οἱ ὁποῖες συνοδεύουν κείμενο γιά τήν κυκλοφορία ὑποδημάτων, ἐπί τοῦ πέλματος τῶν ὁποίων σέ ἐμφανές σημεῖο ὑπάρχει τό σχῆμα τοῦ Τιμίου Σταυροῦ, ἡ Ἱερά Σύνοδος τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος θεωρεῖ ὅτι ἡ τοιαύτη χρήση τοῦ σχήματος τοῦ Τιμίου Σταυροῦ συνιστᾶ βεβήλωση, ἐξύβριση, ἀσέβεια καί προσβολή τοῦ Λυτρωτικοῦ Συμβόλου τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεώς μας.

Γιά τόν λόγο αὐτόν ἐκφράζει τήν δυσφορία, τήν ἀντίθεση καί τόν ἀποτροπιασμό Της γιά τήν βέβηλη αὐτή ἐνέργεια, ἐν ὄψει μάλιστα τῆς Ἁγίας καί Μεγάλης Ἑβδομάδος καί ζητεῖ τήν ἀπόσυρση τοῦ συγκεκριμένου τύπου ὑποδημάτων ἀπό τήν ἀγορά.

                Ἐκ τῆς Ἱερᾶς Συνόδου τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος

Ο ΣΤΑΥΡΟΣ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΚΑΙ Ο ΣΤΑΥΡΟΣ ΤΟΥ ΚΑΘΕ ΑΝΘΡΩΠΟΥ

Ἁγίου Ἰγνατίου Μπριαντσιανίνωφ

Ὁ Κύριος εἶπε στούς μαθητές Του: «Εἴ τις θέλει ὀπίσω μου ἐλθεῖν, ἀπαρνησάσθω ἑαυτόν καί ἀράτω τόν σταυρόν αὐτοῦ καί ἀκολουθείτω μοι» (Ματθ. ιστ’ 24). Τί σημαίνει «ὁ σταυρός τοῦ κάθε ἀνθρώπου»; Καί γιατί αὐτός «ὁ σταυρός τοῦ κάθε ἀνθρώπου», δηλαδή ὁ ἰδιαίτερος σταυρός τοῦ καθενός μας, ὀνομάζεται συνάμα καί «Σταυρός τοῦ Χριστοῦ»;

«Ὁ σταυρός τοῦ κάθε ἀνθρώπου» εἶναι οἱ θλίψεις καί τά βάσανα τῆς γήινης ζωῆς, πού γιά τόν καθένα μας εἶναι δικά του. «Ὁ σταυρός τοῦ κάθε ἀνθρώπου» εἶναι ἡ νηστεία, ἡ ἀγρυπνία καί ἄλλα εὐλαβῆ κατορθώματα, μέ τά ὁποῖα ταπεινώνεται ἡ σάρκα καί ὑποτάσσεται στό πνεῦμα. Τά κατορθώματα αὐτά πρέπει νά εἶναι ἀνάλογα μέ τίς δυνάμεις τοῦ καθενός καί στόν κάθε ἄνθρωπο εἶναι δικά του.

«Ὁ σταυρός τοῦ κάθε ἀνθρώπου» εἶναι τά ἁμαρτωλά ἀσθενήματα, ἤ πάθη, πού –στόν κάθε ἄνθρωπο– εἶναι δικά του! Μέ ἄλλα ἀπ᾽ αὐτά τά πάθη γεννιόμαστε καί μ᾽ ἄλλα μολυνόμαστε στήν πορεία τοῦ γήινου βίου μας.

«Ὁ Σταυρός τοῦ Χριστοῦ» εἶναι ἡ διδασκαλία τοῦ Χριστοῦ. Μάταιος καί ἄκαρπος εἶναι «ὁ σταυρός τοῦ κάθε ἀνθρώπου» –ὅσο βαρύς καί ἄν εἶναι– ἐάν δέν μεταμορφωθεῖ σέ «Σταυρό τοῦ Χριστοῦ» μέ τό ν᾽ ἀκολουθοῦμε τόν Χριστό.

«Ὁ σταυρός τοῦ κάθε ἀνθρώπου», γιά τόν μαθητή τοῦ Χριστοῦ γίνεται «Σταυρός τοῦ Χριστοῦ», γιατί ὁ μαθητής τοῦ Χριστοῦ εἶναι στερρά πεπεισμένος, ὅτι πάνω ἀπ᾽ αὐτόν (τόν μαθητή) ἀγρυπνάει ἀκοίμητος ὁ Χριστός. Πιστεύει ὅτι ὁ Χριστός ἐπιτρέπει νά τοῦ ἔρθουν θλίψεις σάν μιά ἀναγκαία καί ἀναπόφευκτη προϋπόθεση τῆς Χριστιανικῆς πίστεως. Καμιά θλίψη δέν θά τόν πλησίαζε, ἄν δέν τό εἶχε ἐπιτρέψει ὁ Χριστός, καί ὅτι μέ τίς θλίψεις πού τοῦ συμβαίνουν, ὁ Χριστιανός γίνεται οἰκεῖος τοῦ Χριστοῦ καί καθίσταται κοινωνός τῆς μοίρας Του στή γῆ καί –γιά τόν λόγο αὐτό– καί στόν οὐρανό.

«Ὁ σταυρός τοῦ κάθε ἀνθρώπου» γίνεται γιά τόν μαθητή τοῦ Χριστοῦ «Σταυρός τοῦ Χριστοῦ», γιατί ὁ ἀληθινός μαθητής Του σέβεται καί θεωρεῖ τήν τήρηση τῶν ἐντολῶν τοῦ Χριστοῦ σάν τόν μόνο σκοπό τῆς ζωῆς του. Αὐτές οἱ πανίερες ἐντολές γίνονται γι᾽ αὐτόν σταυρός, πάνω στόν ὁποῖο συνεχῶς σταυρώνει τόν παλαιό του ἄνθρωπο «σύν τοῖς παθήμασι καί ταῖς ἐπιθυμίαις» του (Γαλ. ε’ 24).

Ἀπ᾽ αὐτά εἶναι φανερό γιατί, γιά νά λάβουμε τόν σταυρό μας, εἶναι ἀνάγκη ν᾽ ἀπαρνηθοῦμε προηγουμένως