Κυριακή, 13 Μαΐου 2018

«Εάν τις αυτόν ομολογήση Χριστόν, αποσυνάγωγος γένηται»!





Τοῦ Ἀδαμάντιου Τσακίρογλου

Τὸν τελευταῖο καιρὸ ἀκοῦμε καὶ διαβάζουμε, ἐμεῖς οἱ πιστοί, λόγους γιὰ διάφορα ἐνδιαφέροντα καὶ σίγουρα ψυχωφελῆ θέματα. Τὸ πιὸ σημαντικὸ ὅμως θέμα, δυστυχῶς ἀποφεύγεται –κυρίως ἀπὸ τοὺς ποιμένες– νὰ ἀναφερθεῖ:
Ποιά εἶναι τὰ προβλήματα ποὺ θὰ ἀντιμετωπίσει ὁ πιστός, ὅταν ἀποφασίσει νὰ ἀποτειχιστεῖ, νὰ ἀντισταθεῖ στὴν αἵρεση καὶ νὰ διατηρήσει τὴν πίστη του καὶ πῶς πρέπει νὰ τὰ ἀντιμετωπίσει.
Ἤδη ἀπὸ τὰ παραπάνω διακρίνεται τὸ βασικὸ πρόβλημα ἑνὸς ἀγῶνος ἐνάντια στὴν αἵρεση: Ὁ ἀγῶνας εἶναι πολυμέτωπος, σύνθετος καὶ ἀγγίζει ὅλες τὶς πλευρὲς τῆς ζωῆς μας, ἄνευ ἐξαιρέσεως. Αὐτὸς εἶναι καὶ ὁ λόγος ποὺ τὸν καθιστᾶ ὡς τὸν πιὸ δύσκολο ἀγῶνα τῆς ζωῆς μας, ἀλλὰ καὶ ὡς τὴν πιὸ μεγάλη εὐκαιρία νὰ ἀποδείξουμε, ἂν πραγματικὰ παρὰ τὶς ἁμαρτίες μας ἀγαποῦμε τὸν Χριστό, ὅπως Aὐτὸς θέλει νὰ τὸν ἀγαποῦμε, ἐν πλήρῃ ἐπιγνώσει τῶν ἁμαρτιῶν καὶ ἀδυναμιῶν μας, ἐν πλήρει ἐπιγνώσει τοῦ ἐλέους Του, ἐν πλήρει ἐπιγνώσει τῆς Ἀληθείας Του καὶ τῆς ἀδιαπραγμάτευτης φύσης της, μισούμενοι μὲν ἀλλὰ  ἀγαπῶντες, διωκώμενοι μὲν ἀλλὰ εὐχαριστοῦντες, ὑβριζόμενοι μὲν ἀλλὰ εὐλογοῦντες, πέφτοντας μὲν ἀλλὰ καὶ πάλι ἀνυψούμενοι ὁμολογώντας τὸ ὄνομά Του.
Τὰ προβλήματα τῶν ἀποτειχισμένων θὰ μποροῦσε κανεὶς νὰ τὰ χωρίσει σὲ τρεῖς κατηγορίες: Τὰ πνευματικά, τὰ κοινωνικά, τὰ προσωπικά.
Τὰ πνευματικὰ προβλήματα ἐντοπίζονται στὸ γεγονός, ὅτι λόγῳ τῆς ἀποτείχισης δὲν ἔχει πιὰ ὁ πιστὸς τὴν εὐκαιρία