Εκτός πραγματικότητος τα γραφόμενα του π. Δανιήλ Αεράκη!

Τοῦ Βασίλη Κερμενιώτη

Διάβασα και το νέο άρθρο του π. Δανιήλ Αεράκη: «Διαφωνία ἤ ἀποτείχισις;» [1]  και βγήκα από τα ρούχα μου! Τί είναι αυτά που μας λέει ο π. Δανιήλ; Πού τα είδε γραμμένα;

1^ον Κάνει λάθος σε σχέση με τον μεγαλύτερο αιρετικό όλων των αιώνων, τον Πατριάρχη Βαρθολομαίο!

Γράφει: «Σέ ἀντικανονικές ἐνέργειες προβαίνει καί ὁ νῦν Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως, καί μάλιστα στά πλαίσια τοῦ οἰκουμενισμοῦ, ἀλλα ...δέν ἀρνήθηκε κανένα βασικό δόγμα τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεως»!

Ο Πατριάρχης έχει κατεδαφίσει όλα τα δόγματα της Ορθοδοξίας και αυτός λέει ότι ...«δέν ἀρνήθηκε κανένα βασικό δόγμα τῆς

ΓΙΑΤΙ Ο π. ΔΑΝΙΗΛ ΔΕΝ ΔΙΟΡΘΩΝΕΙ ΤΟ ΛΑΘΟΣ ΤΟΥ ΠΕΡΙ ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΟΥ;

Μᾶς κάνει ἐντύπωση ὅτι ὁ π. Δανιὴλ Ἀεράκης ἀρνεῖται νὰ παραδεχθεῖ τὸ λάθος του καὶ νὰ ζητήσει συγγνώμη γιὰ τὴν παρερμηνεία τῆς Γραφῆς στοὺς ἀναγνῶστες συγκεκριμένου ἱστολογίου (τὸ ὁποῖο δημοσιεύει ἐν τῷ μεταξὺ ἄλλη περὶ Ἀντιχρίστου μελέτη, ποὺ ἐν καιρῷ θὰ μελετήσουμε).

Παρουσιάζουμε μιὰ ἀκόμη μαρτυρία (δεῖτε προηγούμενες ἐδῶ κι ἐδῶ), ὅτι ὁ Ἀντίχριστος εἶναι πρόσωπο, ἀπὸ ὁμιλία τοῦ ἀειμνήστου Νικολάου Σωτηρόπουλου, ποὺ κάποιοι χαρακτήριζαν -μὲ μιὰ δόση ὑπερβολῆς- τὸν «πρύτανη τῶν Ἑλλήνων θεολόγων»!

Ερώτηση δημοσ.: Τὸ ὄνομα Ἀντίχριστος περιέχεται στὴν Ἁγία Γραφή; Γιατί ὑπάρχει μιὰ ἀμφισβήτηση, μιὰ σύγχυση στὶς μέρες μας.

Σωτηρόπουλος Νικ.: Ἔχουμε τὸ προνόμιο νὰ εἴμαστε ἄνθρωποι τῶν ἐσχάτων καιρῶν, ποὺ προμηνύουν τὴν ἔλευση τοῦ Ἀντιχρίστου καὶ ὑπάρχει σύγχυσις· ἀρκεῖ νὰ σᾶς πῶ ὅτι καθηγητὲς θεολογίας, παρακαλῶ, σὲ συγκεντρώσεις ποὺ ὀργάνωσαν πρόσωπα τῆς Ἐκκλησίας… ὑπεστήριξαν παραδόξως ὅτι δὲν πρόκειται νὰ ὑπάρξει Ἀντίχριστος πρόσωπο, ὁ μεγάλος Ἀντίχριστος γιὰ τὸν ὁποῖο ὁμιλοῦμε· δὲν πρόκειται νὰ παρουσιασθεῖ κανεὶς Ἀντίχριστος (λέγουν).

Δηλαδὴ πράγματα τελείως ἀνεύθυνα, ποὺ ἀπορεῖ κανεὶς καὶ ἐξίσταται πῶς ἀπὸ στόματα καθηγητῶν θεολογίας βγαίνουν τέτοια λόγια.

Τὸ ὄνομα Ἀντίχριστος περιέχεται στὴν Α΄ καὶ Β΄ Καθολικὴ ἐπιστολὴ τοῦ Ἰωάννου.

…Ὁ Ἀντίχριστος εἶναι πρόσωπο.

Τὸ Βίντεο τῆς συνομιλίας ἐδῶ:

https://www.youtube.com/watch?v=KLW1sRy5mhY

Το χάραγμα ορατό και πραγματικό!

Προσφέρουν κακὲς ὑπηρεσίες στὸ πλήρωμα τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ, ὅσοι ὑποβαθμίζουν τὸ χάραγμα (ὅποιο καὶ νὰ εἶναι αὐτό), προσπαθώντας νὰ ἀντιδράσουν σὲ ἄλλους, ποὺ τὸ ὑπερεκτιμοῦν. Ἔτσι πάντα ἐδημιουργοῦντο οἱ αἱρέσεις καὶ οἱ αἱρετικοὶ στὴν Ἐκκλησία, ἀπὸ ἀνθρώπους τῶν ἄκρων. Ὁ Χριστιανὸς ἀκριβῶς γι’ αὐτὸ πρέπει πάντα νὰ εὑρίσκεται σὲ ἐγρήγορση καὶ εἶναι ἀσφαλέστερο νὰ προετοιμάζεται, παρὰ νὰ ἐπαναπαύεται.

Εἶναι σαφὲς στὴν Ἁγία Γραφὴ καὶ στοὺς Ἁγίους Πατέρες ὅτι θὰ ὑπάρξει χάραγμα ὁρατὸ καὶ πραγματικό (παράλληλα μὲ τὸ συμβολικὸ καὶ ἀόρατο, ποὺ ἐξ ἄλλου λαμβάνεται ὡς συμβολικό, ἐπειδὴ ἀκριβῶς ὑπάρχει τὸ πραγματικό), ὥστε, ὅσες ἀνθρώπινες λογικοκρατούμενες ἑρμηνεῖες καὶ παρερμηνεῖες κι ἂν ἐπιστρατεύσουν κάποιοι λεγόμενοι ὀρθόδοξοι ἐρημίτες ἀσκητὲς ἢ Ι.Κ. ἐπιστήμονες ἢ καὶ κληρικοί, ὅπως ὁ π. Βασίλειος Βολουδάκης, ὁ π. Δανιὴλ Ἀεράκης κ.λπ., δὲν πρόκειται νὰ μᾶς πείσουν. Οἱ Ἅγιοι προηγοῦνται τῶν συγχρόνων ἑρμηνευτῶν καὶ Θεολόγων, καὶ μὲ τὴν συμφωνία τῶν Ἁγίων πρέπει νὰ συμπορεύονται οἱ σύγχρονοι θεολόγοι.

Μιὰ ἁπλὴ ἀνάγνωση τῆς Ἀποκαλύψεως, π.χ., μᾶς “ἀποκαλύπτει” καὶ μᾶς καθιστᾶ σαφὲς ὅτι πρόκειται γιὰ χάραγμα πραγματικό, μᾶς μιλᾶ γιὰ δημιουργία πραγματικοῦ συστήματος ἐλέγχου τῶν προϊόντων (ἠλεκτρονικοῦ ἐν προκειμένῳ), μᾶς προειδοποιεῖ ὅτι ὅποιος δὲν λάβει τὸ συγκεκριμένο χάραγμα δὲν θὰ μπορεῖ νὰ ἀγοράζει καὶ νὰ πουλᾶ, μᾶς λέγει ὅτι ἐκ μέρους τῶν ὀργάνων τοῦ Ἀντιχρίστου θὰ γίνει προσπάθεια νὰ ἐξαναγκαστοῦν καὶ δι’ αὐτοῦ τοῦ τρόπου νὰ πάρουν ὅλοι τὸ χάραγμα, ὅτι θὰ φτάσει ἀκόμα καὶ σὲ θανάτωση ὅσψν τὸν ἀρνηθοῦν κ.λπ.

Ὁ ὅσιος Ἐφραὶμ ὁ Σύρος μᾶς ἐπισημαίνει: «Προσέχετε ἀδελφοί μου, τὴν ὑπερβολὴ τοῦ θηρίου, διότι μεταχειρίζεται διάφορα τεχνάσματα πονηρίας. Ἄρχεται ἀπὸ τὴν γαστέρα (τὴν κοιλιά), ἵνα ὅταν τις μὴ ἔχων φαγητά, ἀναγκασθῆ νὰ λάβη τὸ χάραγμα, ἀλλ’ εἰς τὴν δεξιὰν χεῖρα καὶ εἰς τὸ μέτωπον». (Ἀβραὰμ …σελ. 62). Ὑπάρχει ἀμφιβολία ὅτι ὁ Ἅγιος ἐδῶ μιλάει γιὰ τὸ χξϚ (ἢ τὸ 666);

Παραθέτουμε χαρακτηριστικὰ χωρία ἀπὸ τὸ βιβλίο τοῦ Ἁγιορείτη μοναχοῦ Ἀβραάμ, μὲ τίτλο:

«Ὁ τίμιος Σταυρὸς σφραγίδα τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, τὸ χξϚ (666) σφραγίδα-χάραγμα τοῦ Ἀντιχρίστου».

«Στὸ ἀποκαλυπτικὸ ὅραμα ποὺ εἶδε ὁ Εύαγγελιστὴς “ἐν τῇ νήσῳ τῇ καλουμένῃ Πάτμῳ” (Ἀποκ. α΄ 9), ὁ Ἀντίχριστος (ποὺ εἶναι πρόσωπο, δὲς ἐδῶ, ἐδῶ κι ἐδῶ) περιγράφεται σὰν ἕνα θηρίο ποὺ ἀνεβαίνει ἀπὸ τὴ θάλσσα. Στὸ 13^ο  κεφάλαιο γίνεται λόγος καὶ γιὰ ἕνα ἄλλο θηρίο ποὺ ἀνεβαίνει ἀπὸ τὴ γῆ (Ἀποκ. ιγ΄ 16). Τὸ δεύτερο αὐτὸ θηρίο, τὸ ὁποῖο συμβολίζει τὸν ψευδοπροφήτη καὶ ὑπασπιστῆ τοῦ Ἀντιχρίστου, παρουσιάζεται νὰ ἐπιβάλῃ σὲ ὅλους «τοὺς μικροὺς καὶ τοὺς μεγάλους, τοὺς πλούσιους καὶ τοὺς φτωχούς, τοὺς ἐλευθέρους καὶ τοὺς δούλους, ἵνα δώσωσιν αὐτοῖς χάραγμα ἐπὶ τῆς χειρὸς αὐτῶν, καὶ ἵνα μή τις δύναται ἀγορᾶσαι ἢ πωλῆσαι εἰ μὴ ὁ ἔχων τὸ χάραγμα (σφραγίδα μὲ πλήρη ὑποτέλεια στὸν Ἀντίχριστο) τὸ ὄνομα δηλαδὴ τοῦ θηρίου ἢ τὸν ἀριθμὸ τοῦ ὀνόματός του. Ποιος εἶναι αὐτὸς ὁ ἀριθμός; Τὸν ἀναφέρει στὴν συνέχεια ὁ Εὐαγγελιστής: “Ὧδε ἡ σοφία ἐστίν. Ὁ ἔχων νοῦν ψηφισάτω τὸν ἀριθμὸ τοῦ θηρίου. Ἀριθμὸς γὰρ ἀνθρώπου ἐστί. Καὶ ὁ ἀριθμὸς αὐτοῦ χξϚ” (Ἀποκ. ιστ΄ 16-18).

Γιὰ τὸν κάθε ἀληθινὸ συνειδητὸ Ὀρθόδοξο Χριστιανὸ δὲν ἔχει τόσο σημασία τὸ πῶς λειτουργεῖ τὸ γραμμωτὸ σύστημα, ὅσο τὸ γιατί ἐξαπλώθηκε μὲ τόσους γρήγορους ρυθμοὺς σὲ ὅλο τὸν πλανήτη καὶ ποῦ στοχεύει νὰ ὁδηγήση τὴν ἀνθρωπότητα (Ἁγιορείτη μοναχοῦ Ἀβραάμ, ὅπ. παρ., σελ. 45).

Ἤδη ὅλα τὰ καταναλωτικὰ ἀγαθὰ ἔχουν χαραγμένο πάνω τους κωδικὸ ἀριθμό. Τὸ ἴδιο συμβαίνει καὶ στὶς Τράπεζες καὶ σὲ ἄλλα ἀντικείμενα, ἀλλὰ καὶ σὲ ζῶα μὲ ἐμφύτευση μικροπομποῦ (μικριτσίπ) κάτω ἀπὸ τὸ δέρμα τους».

Ἄρα, «δὲν χρειάζεται νὰ εἶναι κανεὶς σοφὸς γιὰ νὰ συμπεράνη ὅτι μετὰ τὰ ἄψυχα ὑλικὰ ἀγαθὰ καὶ τὰ ζῶα, σειρὰ ἔχει ὁ ἄνθρωπος! Αὐτός, ἄλλωστε, εἶναι καὶ ὁ βασικὸς στόχος. Ὅλα τὰ ἄλλα σφραγίσματα, ἐμφυτεύματα καὶ ἠλεκτρονικὰ φακελλώματα γίνονται γιὰ νὰ προετοιμάσουν ψυχολογικὰ τοὺς ἀνθρώπους, ὥστε ὅταν ἔλθη ἡ κατάλληλη ὥρα νὰ δεχθοῦν ἀδιαμαρτύρητα καὶ ὡς κάτι φυσιολογικό (προπαγάνδα ἀληθοφανῆ) τὸ δικό του χάραγμα. Ἕνα χάραγμα, δίχως τὸ ὁποῖο δὲν θὰ μποροῦν νὰ συναλλάσσωνται μεταξύ τους, νὰ ἀγοράζουν καὶ νὰ πουλοῦν, ὅπως χαρακτηριστικὰ μᾶς ἀναφέρει στὴν Ἀποκάλυψη ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Θεολόγος» (ὅπ. παρ., σελ. 148).

«Ἀπώτερος σκοπὸς καὶ στόχος τῶν ἐπινοητῶν καὶ σχεδιαστῶν τῶν σατανικῶν αὐτῶν σχεδίων δὲν εἶναι ἡ ἐξασφάλιση ἄνετων καὶ ἀσφαλῶν συναλλαγῶν…, ἀλλὰ ἡ ὑποδούλωση τῶν ἀνθρώπων στὴ στυγνὴ δικτατορία τοῦ Ἀντιχρίστου, ἡ ἐκχώρηση τῶν προσωπικῶν ἐλευθεριῶν καὶ δικαιωμάτων τους σ’ αὐτόν» (ὅπ. παρ., σελ. 151).

«Ὅσον ἀφορᾶ τὰ προδρομικὰ μὲ τὶς κάρτες τοῦ πολίτη ἢ καὶ ἄλλες κάρτες καὶ ταυτότητες, δὲν γνωρίζω τί θὰ ἀποφασίσει ἡ Ἱερὰ Σύνοδος τῆς Ἐκκλησίας μας, ὅμως σύμφωνα μὲ τὰ παραπάνω ὅταν πρόκειται γιὰ τοποθετήσεις μικροτσὶπς στὸ σῶμα τοῦ ἀνθρώπου μὲ ὁποιοδήποτε πρόσχημα καὶ γιὰ ὁποιοδήποτε λόγο ἀκόμα καὶ νανορομπὸτ μέσῳ ἐμβολίου, εἶναι ἄκρως ἐπικίνδυνα καὶ γιὰ τὴν ὑγεία καὶ γιὰ λόγους στέρησης τῆς ἐλευθερίας ἀλλὰ καὶ ἀπομάκρυνσης ἀπὸ τὴν χριστοκεντρικὴ ζωὴ μὲ καταλυτικὸ τὸ χάραγμα στὸ χέρι καὶ στὸ μέτωπο ποὺ εἶναι ἡ τελικὴ ἄρνηση τοῦ Χριστοῦ καὶ ἡ δαιμονοποίηση τοῦ ἀνθρώπου. Ἑπομένως, ὁ πιστὸς χριστιανὸς πρέπει νὰ τὰ ἀρνηθεῖ ὅλα αὐτὰ τὰ χαράγματα» (ὅπ. παρ., σελ. 179).

«Πολλὰ σημεῖα πλέον βεβαιώνουν ὅτι βρισκόμεθα σὲ ἐσχατολογικὴ ἐποχὴ ἢ βαδίζουμε σ’ αὐτή. Ἄλλοι μιλοῦν περὶ Ἀντιχρίστου, ἄλλοι περὶ τῆς Β΄ Παρουσίας τοῦ Χριστοῦ.

Ἡ νηφαλιότητα ἀπαιτεῖ οὔτε νὰ τὰ ἀπορρίπτωμε ἀσυζητητὶ τὰ λεγόμενα οὔτε νὰ εἴμαστε βέβαιοι γι’ αὐτά, ἀλλὰ πάντοτε νὰ ἀφυπνιζώμαστε γιὰ τὴν κατάλληλη ἑτοιμότητά μας, “Οὐδεὶς οἶδε τί τέξεται ἡ ἐπιοῦσα”. Οἱ καιροὶ εἶναι ἀποκαλυπτικοί. Οἱ ἐξελίξεις ὑπολογίζονται, πλέον, ὄχι μὲ αἰῶνες, ἀλλὰ μὲ χρόνια. Μέσα σὲ μιὰ δεκαετία τὰ πάντα μποροῦν νὰ συμβοῦν, ἴσως ὅμως καὶ ὄχι, μόνο ὁ Κύριος γνωρίζει.

Ἀρκετὰ ἀπὸ τὰ σημεῖα ποὺ εἶπε ὁ Κύριος ὅτι θὰ προηγηθοῦν τῆς Β΄ Παρουσίας Του, ἔχουν γίνει. Μᾶς μένει ἡ ἑνοποίηση τοῦ κόσμου καὶ ὁ ἐρχομὸς τοῦ Ἀντιχρίστου. Ἤδη ἡ τεχνολογία καλπάζει μὲ νέες ἀνακαλύψεις γιὰ τὴν καταδυνάστευση τῆς ἀνθρωπότητος. Ἡ ἐξέλιξη στὰ κομπιοῦτερς, στοὺς δορυφόρους, στὰ μικροτσίπς, στὰ κατασκοπευτικὰ ἠλεκτρονικὰ μέσα καὶ ἄλλα ποὺ δὲν γνωρίζομε εἶναι καταπληκτική. Καὶ ὅλα αὐτὰ γιὰ τὴν καταστροφή. Πολλὰ λέγονται καὶ θὰ λέγονται μὲ τὴν δῆθεν ἐγκυρότητα τῆς ἐπιστήμης καὶ ταράσσουν πολλούς. Οἱ πιστοὶ δὲν πρέπει νὰ πιστεύουν στὰ διάφορα ψεύδη τῶν ὀργάνων τοῦ Διαβόλου, γιὰ νὰ μὴ τρομάξουν χωρὶς λόγο» (ὅπ. παρ., σελ. 182).

Βέβαια, δὲν μᾶς ἔχει ἀκόμα ἀποκαλυφθεῖ ὁ χρόνος καὶ ἡ ἀκριβὴς μορφὴ τοῦ χαράγματος, ὅμως εἶναι ἀσφαλὲς νὰ βρισκόμαστε σὲ ἐγρήγορση, νὰ παρακολουθοῦμε τὰ γεγονότα, νὰ εἴμαστε ὑποψιασμένοι, ὥστε νὰ μὴν ἀπατηθοῦμε.

Ὑπάρχει προφητευμένο τὸ ἐξωτερικὸ χάραγμα-σφράγισμα, ἀλλ’ ὑπάρχει καὶ τὸ ἐσωτερικό. Δὲν ἀρνούμαστε τὸ ἐσωτερικὸ χάραγμα, γιὰ τὸ ὁποῖο ὁμιλοῦν οἱ Πατέρες, ἀλλὰ καὶ δὲν ἐξαφανίζουμε ἢ ὑποβαθμίζουμε ἰδιογνώμως τὸ ἐξωτερικό σφράγισμα. Ἐξ ἄλλου τὸ ἐσωτερικὸ παρουσιάζεται κατ’ ἀναλογίαν τοῦ ἐξωτερικοῦ.

«Ὅπως ὑπάρχουν πολλὰ ὁρατὰ σύμβολα, ἔτσι ὑπάρχουν καὶ μυστικὰ χαράγματα, δηλαδὴ σφραγίδες, ποὺ σφραγίζουν τὴν ψυχή, τὸν νοῦ, τὴν καρδιά, τὴ βούληση, τὸν λόγο, ὸ ἔργο. Τὰ μυστικὰ αὐτὰ χαράγματα ἔχουν ἠθικό, πνευματικὸ νόημα, ἄλλα σημαίνουν τὴν κυριότητα τοῦ Θεοῦ, τοῦ Ἁγίου Πνεύματος καὶ ἄλλα τοῦ Σατανᾶ, τῶν δαιμόνων, τοῦ Ἀντίχριστου καὶ τῶν ὀργάνων του. Ὑπάρχει π.χ. ἡ σφραγίδα τῆς ἰδιότητας τοῦ Χριστιανοῦ· εἶναι ἡ ἀόρατη μυστικὴ σφραγίδα δωρεᾶς τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, διὰ τοῦ Βαπτίσματος καὶ Χρίσματος καὶ γενικά, τῆς ἐν Χριστῷ μυστηριακῆς ζωῆς…

Ἠθικό, ἀντίχριστο χάραγμα εἶναι ἡ ἅλωση τοῦ ἐγώ, τῆς ὑπάρξεως, ἀπὸ τὸ ἀντίχριστο πνεῦμα… Πολλὲς φορὲς αὐτὴ ἡ ἅλωση καὶ ἀλλοτρίωση τοῦ προσώπου γίνεται σταδιακὰ καὶ μὲ μικρὲς στὴν ἀρχὴ ὑποχωρήσεις, ποὺ δίνουν τὸ δικαίωμα στὸ Διάβολο νὰ ἐπηρεάση τὸν νοῦ, τὴν καρδιά, τὴν βούληση…

Αὐτὴ ἡ αἰχμαλωσία τῆς ψυχῆς στὸν Διαβολο καλλιεργεῖ σὲ πολλοὺς τὸ ἐθελόδουλο ἦθος ὑποταγῆς καὶ σ’ αὐτὸν τὸν Ἀντίχριστο τῶν ἐσχάτων καὶ στοὺς προδρόμους ἀντιχρίστους» (ὅπ. παρ., σελ. 184-185).

«Τὸ ἐξωτερικό, τώρα, ἀντίχριστο χάραγμα εἶναι προφητευμένο στὴν Ἀποκάλυψη. Ὡς ἁπλὸς ἀριθμὸς δὲν μᾶς προκαλεῖ πρόβλημα. Ὅμως ὑπάρχει καὶ ἡ συμβολικὴ χρήση ἑνὸς ἀριθμοῦ. Ὅταν λαμβάνεται ἕνας ἀριθμὸς ἀπολύτως ἔξω ἀπὸ τὴν ἀριθμητικὴ διαδοχή, ὅταν γενικεύεται καὶ φορτίζεται μὲ ἕνα εἰδικὸ νόημα καὶ περιεχόμενο, τότε γίνεται σύμβολο, δὲν εἶναι ἁπλὸς ἀριθμός. Ἕνα τέτοιο σύμβολο μάλιστα καὶ οἰκουμενικό, εἶναι τὸ χξϚ΄ (666). Τὸ «666» σ’ αὐτὴν τὴν συμβολικὴ χρήση εἶναι ἡ ἀριθμητικὴ ἔκφραση τοῦ ὀνόματος τοῦ Ἀντιχρίστου. Κρυπτογραφεῖ τὸ ὄνομα καὶ ἀκόμα αὐτὴ τὴ φύση τοῦ προσώπου τοῦ Ἀντιχρίστου. Δὲν μπορεῖ μιὰ τέτοια συμβολικὴ χρήση τοῦ «666» νὰ θεωρηθῆ ἀθώα καὶ συμπτωματική. Ἡ γενικὴ ἐξειδικευμένη, ἀπόλυτη, συμβολικὴ χρήση τοῦ «666», μὲ νόημα ἀντίχριστο, δὲν εἶναι ποτὲ ἠθικὰ ἀδιάφορη.

Ὁ συμβολισμὸς τοῦ ὀνόματος καὶ τοῦ προσώπου τοῦ Ἀντιχρίστου μὲ χξϚ΄ (666) εἶναι δεδομένος στὴν Ἀποκάλυψη τοῦ Ἰωάννη. “Ὁ ἔχων νοῦν ψηφισάτω τὸν ἀριθμὸν τοῦ θηρίου· ἀριθμὸς γὰρ ἀνθρώπου ἐστιν· καὶ ὁ ἀριθμὸς αὐτοῦ ἑξακόσια ἑξήκοντα ἕξ”. Σὰν σύμβολο τοῦ ὀνόματος καὶ τοῦ προσώπου τοῦ Ἀντιχρίστου θεωρεῖται ἡ ἀπολυτοποιημένη ἔννοια «ἑξακόσια ἑξήκοντα ἕξ», ἡ ὁποία ἐμφανίζεται ὁλογράφως στὰ ἀρχαιότερα χειρόγραφα καὶ στὶς κριτικὲς ἐκδόσεις καὶ στὸ ὑπόμνημα Π. Μπρατσιώτη. Σὲ ἄλλες ἐκδόσεις ἐμφανίζεται ἀριθμητικῶς μὲ ἑλληνικὴ ἀρίθμηση χξϚ΄ ἢ συγχρόνως μὲ ἑλληνικὴ ἀραβικὴ ἀρίθμηση χξϚ΄ (666).

Κατὰ τὰ ἐπίσημα κείμενα τῶν ὑπομνηματιστῶν ἀρχαίων Πατέρων ἀπαντᾶ συνήθως παράλληλα καὶ ἡ ὁλόγραφη καὶ ἡ ἀριθμητικὴ γραφή, «ἑξακόσια ἑξήκοντα ἓξ» καὶ χξϚ΄. Ἡ ἀπολυτοποιημένη συμβολίζει τὸ ὄνομα καὶ τὸ πρόσωπο τοῦ Ἀντιχρίστου κατὰ τὴν Ἀποκάλυψη» (ὅπ. παρ., σελ. 197-198).

«Τὸ σύμβολο χξϚ΄ (666) καθιερώθηκε ὡς σύμβολο καὶ ἔμβλημα τῶν σκοτεινῶν δυνάμεων. Στὴ συμβολικὴ χρήση λειτουργεῖ ὡς θρησκευτικὸ σύμβολο στὶς σκοτεινὲς δυνάμεις ποὺ προωθοῦν τὶς ἐξελίξεις τῆς «νέας ἐποχῆς», στοὺς υἱοὺς τῆς ἀποστασίας, στοὺς σιωνιστές, στοὺς θεοσοφιστές, στοὺς πανθεϊστὲς καὶ τοὺς σατανιστές. Δίνει τὴν ἐντύπωση ὅτι εἶναι ἕνα μαγικὸ κλειδί, μία μαγικὴ ἐπίκληση, μὲ τὴν ὁποία “τὸ μυστήριο ἤδη ἐνεργεῖται τῆς ἀνομίας”. Αὐτὲς οἱ ἀντίχριστες δυνάμεις βλέπουν στὸ «666» ἐνσαρκωμένη ὅλη τὴν ἀντίχριστη κοσμοθεωρία τους. Τὸ «666» ἐκφράζει τοὺς ἀντίχριστους σατανικοὺς στόχους καὶ ὅλη τὴν κουλτούρα τοῦ ἀντιχριστισμοῦ» (ὅπ. παρ., σελ. 200).

«Ἤδη στὴν Ἀμερικὴ, καθὼς ἀκοῦμε σφραγίζονται ἄνθρωποι μὲ τὸ ἀντίχριστο χάραγμα, γιὰ νὰ πετύχουν μιὰ παγκόσμια στροφὴ ἀποδοχῆς καὶ ἐθελοδουλείας στὸν Ἀντίχριστο. Αὐτὸ ὅμως εἶναι μεγάλη βλασφημία κατὰ τοῦ Χριστοῦ. Καὶ ὅμως, πόσοι ὑποκρίνονται τὸν ἀφελῆ καὶ τὸν νηφάλιο καὶ λένε ὅτι δὲν ὑπάρχει κανένα πρόβλημα» (ὅπ. παρ., σελ. 201).

 «Γιὰ νὰ βρεῖ κανεὶς ποτὲ θὰ ἔλθει ὁ ἀντίχριστος καὶ ποιός θὰ εἶναι, χρειάζεται θεία σοφία καὶ προφητικὸ χάρισμα, διότι αὐτὰ δὲν μᾶς ἔχουν ἀποκαλυφθεῖ. Γιὰ τὸ χάραγμα ὅμως τοῦ Ἀντιχρίστου δὲν χρειάζεται πολλὴ σοφία. Εἶναι δεδομένο στὴν Ἀποκάλυψη… Ἡ Ἐκκλησία δὲν ἀπορρίπτει τὸν ἀδιάφορον ἀριθμὸ 666, ἀπορρίπτει μόνο τὸ χάραγμα «666». Γιὰ νὰ γίνει ξεκάθαρη ἡ διάκριση, ἀναφέρομε ἕνα παράδειγμα, τὰ εἰδωλόθυτα. Εἰδωλόθυτα ἦταν τὰ σφάγια τὰ ὁποῖα εἶχαν προσφερθεῖ καὶ ἀφιερωθεῖ στὰ εἴδωλα καὶ ἀπὸ τὰ ὁποῖα ἐθυσιάζονταν τὰ σπλάχνα καὶ τὰ πόδια καὶ ὅλο τὸ ἄλλο μέρος, τὰ ὁποῖα ἢ πουλοῦσαν ἢ τὰ παρέθεταν σὲ ἱερὰ συμπόσια στοὺς εἰδωλικοὺς ναούς. Ἡ Ἀποστολικὴ Σύνοδος ἔδωσε ἐντολὴ στοὺς χριστιανοὺς ποὺ προέρχονταν ἀπὸ εἰδωλολατρικὰ ἔθνη… “ἀπέχεσθαι εἰδωλοθύτων… καὶ πορνείας”, δηλαδὴ νὰ μὴν τρῶνε ἀπὸ τὰ κρέατα (σφάγια), τὰ ὁποῖα εἶχαν προσφερθεῖ θυσία στὰ εἴδωλα (στοὺς δαίμονες). Ἡ βρώση (νὰ τὸ φᾶνε) τῶν εἰδωλοθύτων ἐθεωρεῖτο ἕνα σοβαρὸ παράπτωμα, ὅπως ἡ πορνεία. Σὲ ἄλλους αὐτὴ ἡ γνώση ἦταν γνωστὴ ὅτι ἀποτελοῦσε πνευματικὴ πορνεία, δηλαδὴ κοινωνία μὲ τὴν πίστη, τὴν λατρεία, τὰ ἤθη, τὰ ἔθιμα τῶν εἰδωλολατρῶν. Σὲ ἄλλους ὑπῆρχε ὁ κίνδυνος νὰ συμβεῖ αὐτὸ ἀπὸ ἄγνοια.

Ἡ μόνη ἐντολὴ ποὺ ἔδωσε ἡ Ἀποστολικὴ Σύνοδος ἦταν: «ἀπέχεσθαι εἰδωλοθύτων καὶ αἵματος καὶ πνιχτοῦ καὶ πορνείας». Στὴν Ἀποκάλυψη πάλι, παραλληλίζεται ἡ βρώση τῶν εἰδωλοθύτων πρὸς τὴν πορνεία. Ἐλέγχει ἔντονα ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ τὸ «φαγεῖν εἰδωλόθυτα καὶ πορνεῦσαι» (Ἀποκ. β΄ 14). Σύμφωνος εἶναι καὶ ὁ Ἀπόστολος Παῦλος, γράφοντας πρὸς τοὺς Κορινθίους. Ἀπαγορεύει ὁ Ἀπ. Παῦλος τὰ εἰδωλόθυτα, ἀλλὰ γράφει μὲ τρόπο ποιμαντικό, συμβουλευτικό, γιὰ νὰ κερδίσει τοὺς πλανεμένους, γιὰ νὰ μὴ γίνη ἀποκρουστικὸς στοὺς γνωστικίζοντες, δηλαδή, σ’ αὐτοὺς ποὺ ἔλεγαν ὅτι εἶχαν τέλεια γνώση περὶ τοῦ ἑνὸς Θεοῦ καὶ τῆς ἀνυπαρξίας τῶν εἰδωλικῶν θεῶν καὶ ἐνόμιζαν ὅτι δὲν τοὺς ἔβλαπτε ἡ βρώση τῶν εἰδωλοθύτων, στηλιτεύει πρῶτα τὴν ἐλλιπῆ αὐτὴ γνώση καὶ καταλήγει στὴν ἀπαγόρευση τῶν εἰδωλοθύτων. Λέει:

“Ἡ γνώση φυσιοῖ, ἡ δὲ ἀγάπη οἰκοδομεῖ”. Ἀφοῦ δὲν ὑπάρχουν οἱ εἰδωλικοὶ θεοί, φαινότανε, κατὰ τὴν δική τους ἀντίληψη, ὅτι ἡ βρώση τῶν εἰδωλοθύτων αὐτὴ καθ’ ἑαυτή, δὲν μπορεῖ νὰ βλάψη αὐτὸν ποὺ ἔχει τὴν τελεία πίστη. Ἀλλὰ ἡ βρώση τῶν εἰδωλοθύτων ἦταν ἕνα πρόβλημα: Πρῶτα συνειδήσεως τῶν μὴ στερεωμένων στὴν πίστη, οἱ ὁποῖοι μὲ “εἰδωλικὴν διάνοιαν” καὶ προαίρεση καὶ ἑπομένως, εἰδωλικὴ συνείδηση, ἔτρωγαν τὰ εἰδωλόθυτα “καὶ ὁδὸς πρὸς εἰδωλολατρείαν τὸ πρᾶγμα ἐγίνετο”. Δεύτερο, ὑπῆρχε ὁ κίνδυνος σκανδαλισμοῦ τῶν ἀσθενεστέρων στὴν πίστη, “οὐχὶ ἡ συνείδησις αὐτοῦ ἀσθενοῦς ὄντος οἰκοδομηθήσεται εἰς τὰ εἰδωλόθυτα ἐσθίειν;”. Τρίτο, ἡ βρώση τῶν εἰδωλοθύτων στὰ εἰδωλικὰ συμπόσια (τραπέζια) τῶν εἰδωλολατρικῶν ναῶν ἐσήμαινε καὶ γιὰ τοὺς τέλειους καὶ γιὰ τοὺς ἀτελεῖς στὴν πίστη, κοινωνία (ἀποδοχή, συμμετοχή) μὲ τὴν εἰδωλολατρικὴ λατρεία, κουλτούρα· δηλαδή, κοινωνία μὲ τοὺς δαίμονες (πονηρὰ πνεύματα), οἱ ὁποῖοι κρυβότανε πίσω ἀπὸ τὰ εἴδωλα καὶ ἐμίαιναν τὰ προσφερόμενα σφάγια. Δηλαδή, ἡ θυσία προσφερόταν στοὺς δαίμονες “οἱ θεοὶ τῶν ἐθνῶν δαιμόνιά εἰσι”. Γι’ αὐτὸ ἔδινε ἐντολὴ ἡ Ἀποστολικὴ Σύνοδος: “ἀπέχεσθαι ἀπὸ τῶν ἀλισχημάτων (μιασμάτων) τῶν εἰδώλων”». Δηλαδή, νὰ ἀπέχουν ἀπὸ τοὺς μολυσμούς, οἱ ὁποῖοι προκαλοῦνται, ὅταν φάει (κανείς) κρέατα ποὺ θυσιάζονται στὰ εἴδωλα.

Ὁ Ἀπόστολος Παῦλος λέει: Γι’ αὐτό, ἀγαπητοί μου, ἀποφεύγετε τὴν εἰδωλολατρία. Ἀπευθύνομαι σὲ φρονίμους ἀνθρώπους· κρίνετε μόνοι σας αὐτὸ ποὺ λέω. Τὸ ποτήριο τῆς εὐλογίας τὸ ὁποῖο εὐλογοῦμε, δὲν εἶναι κοινωνία τοῦ Αἵματος τοῦ Χριστοῦ; ὁ ἄρτος τὸν ὁποῖο κόπτομε, δὲν εἶναι κοινωνία τοῦ Σώματος τοῦ Χριστοῦ; (Τὰ ὁποῖα μετουσιώνονται στὴν θεία Λειτουργία). Ἐπειδὴ ἕνας εἶναι ὁ ἄρτος, καὶ ἐμεῖς οἱ πολλοὶ εἴμαστε ἕνα σῶμα, διότι ὅλοι ἀπὸ τὸν ἕνα ἄρτο κοινωνοῦμε. Προσέξτε τοὺς Ἰουδαίους. Ἐκεῖνοι ποὺ τρῶνε τὶς θυσίες δὲν εἶναι συμμέτοχοι στὸ θυσιαστήριο; Τί ἐννοῶ λοιπόν; ὅτι τὸ εἴδωλο εἶναι κάτι; Ἢ ὅτι τὸ κρέας τῶν θυσιῶν στὰ εἴδωλα εἶναι κάτι; Ὄχι, ἀλλὰ ἐκεῖνο ποὺ τὰ ἔθνη (οἱ εἰδωλολάτρες) θυσιάζουν, τὸ θυσιάζουν στὰ δαιμόνια (πονηρὰ πνεύματα) καὶ ὄχι στὸν Θεό· δὲν θέλω δὲ νὰ ἔχετε ἐπικοινωνία μὲ τὰ δαιμόνια. Δὲν μπορεῖτε νὰ πίνετε ἀπὸ τὸ ποτήριον τοῦ Κυρίου καὶ ἀπὸ τὸ ποτήριο τῶν δαιμονίων. Δὲν μπορεῖτε νὰ μετέχετε στὴν τράπεζα τοῦ Κυρίου καὶ παράλληλα στὴν τράπεζα τῶν δαιμονίων.

Κάνουν, λοιπόν, μεγάλο λάθος ὅσοι νομίζουν ὅτι ἐπιτρέπει ὁ Ἀπ. Παῦλος τὰ εἰδωλόθυτα (σ.σ. κάτι ἐξωτερικό) καὶ ἑπομένως πρέπει νὰ ἀθωώση καὶ ὁ Χριστιανὸς τὸ «666» καὶ νὰ τὸ ἀποδεχθῆ. Ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος χαρακτηρίζει τὴν βρώση τῶν εἰδώλων θανάσιμη καὶ τὴν παραλληλίζει μὲ τὴν βρώση τοῦ ἀπαγορευμένου καρποῦ στὸν Παράδεισο (Ἐδέμ) καὶ ὡς μεγάλο ἔγκλημα καὶ αἴτιο πολλῶν κακῶν.

Σχολιάσαμε ἀρκετὰ τὸ παράδειγμα γιὰ τὰ εἰδωλόθυτα, ὥστε νὰ ἀναιρέσουμε τὴν παρερμηνεία. Ἡ Ἁγία Γραφὴ καὶ οἱ Ἅγιοι Πατέρες ἀπαγορεύουν τὰ εἰδωλόθυτα, ὅπως ἀκριβῶς ἀπαγορεύουν καὶ τὸ χάραγμα τοῦ Ἀντιχρίστου, παρ’ ὅτι στὴν πρώτη περίπτωση μποροῦσαν νὰ μετανοήσουν, στὴν δεύτερη ὅμως τοῦ χαράγματος εἶναι ἀδύνατη ἡ μετάνοια ἐκείνου ποὺ θὰ τὸ δεχθῆ στὸ χέρι ἢ στὸ μέτωπο· ὑπάρχει ἀντιστοιχία, ὅμως, ἡ δεύτερη περίπτωση νὰ εἶναι πολὺ πιὸ σοβαρή, διότι κρίνεται ἡ σωτηρία αὐτοῦ ποὺ θὰ τὸ δεχθῆ. Δὲν λέει ἡ Ἁγία Γραφὴ νὰ μὴ τρῶνε κρέας, ἀλλὰ νὰ μὴ τρῶνε ἀπὸ ἐκεῖνα ποὺ προσφέρθηκαν ὡς θυσία στὰ εἴδωλα. Ὅμοια δὲ λέει ἡ Ἁγία Γραφὴ νὰ μὴ χρησιμοποιοῦμε τὸν ἁπλὸ ἀδιάφορο ἀριθμὸ 666, ἀλλὰ ἀπαγορευει (γιὰ τὴν δική μας σωτηρία) τὸ σύμβολο τοῦ Ἀντιχρίστου, ὅταν κατὰ τὸν ὁποιοδήποτε τρόπο ἐμφανίζεται σὰν σύμβολο τοῦ Ἀντιχρίστου, ὅταν γίνεται φορέας τοῦ Ἀντιχρίστου, ὅταν ἔμμεσα ἢ ἄμεσα ἀναφέρεται ἀποκλειστικὰ σ’ αὐτόν, ἀφιερώνεται καὶ θυσιάζεται σ’ αὐτὸν τὸν Ἀντίχριστο καὶ γίνεται χάραγμα καὶ σφραγίδα του, χρησιμοποιούμενο ὅπως ξεκάθαρα φαίνεται στὴν ἐποχή μας, σὰν ἕνα παγκόσμιο σύστημα (ἐκτὸς ἀπὸ χάραγμα) ὑποδουλώσεως ὅλης τῆς ἀνθρωπότητας σ’ αὐτὸν τὸν πλάνο» (ὅπ. παρ., σελ. 202-206).

Ο π. Δανιήλ Αεράκης ετεροδιδασκαλεί περί ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΟΥ!

Ἀρνεῖται τὴν θεοπνευστία βιβλίου τῆς Κ. Διαθήκης;

Τί λέγει περὶ αὐτῶν ὁ Φλωρίνης Θεόκλητος;

ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΩΝ

‘‘Ο ΠΡΟΦΗΤΗΣ ΗΛΙΑΣ’’

ΕΔΕΣΣΗΣ 43  ΠΕΡΙΣΤΕΡΙ  Τ. Κ. 12137

ΑΡΙΘ. ΕΓΚΡ. ΠΡΩΤ. 613/1998

Αριθ. Πρωτ. 518

                                                                                         

Περιστέρι   19-2-2016

Προς τα Ιστολόγια "ΟΜΟΛΟΓΙΑ" και

"Αποτείχιση και Πατερική Παράδοση".

«Εἴ τις ἑτεροδιδασκαλεῖ καὶ μὴ προσέρχεται ὑγιαίνουσι

λόγοις τοῖς τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ καὶ τῇ

κατ’ εὐσέβειαν διδασκαλίᾳ, τετύφωται...» (1 Τιμ.6:3-4).

      

    Στο ιστολόγιο "ΟΜΟΛΟΓΙΑ" της 15-2-2016, αναγνώσαμε κείμενο απομαγνητοφωνημένης ομιλίας του ιεροκήρυκος π. Δανιήλ Αεράκη, με τίτλο  «Η ΚΑΡΤΑ ΤΟΥ ΟΥΡΑΝΟYΠΟΛΙΤΗ».

     Στο κείμενο (ομιλία) ο π. Δανιήλ είπε ότι ο αντίχριστος δεν θα είναι κανένας άνθρωπος, αντίχριστος είναι ο ίδιος ο διάβολος(!) Η ομιλία του έγινε στον Άγιο Παντελεήμονα Φλωρίνης την Κυριακή 6-3-2011, προσκεκλημένος από τον μητροπολίτη κ. Θεόκλητο. Βλέπε ιστολόγιο "Αποτείχιση και Πατερική Παράδοση" της 15-2-2016.

   Από την ομιλία του αβίαστα προκύπτει ότι ο π. Δανιήλ, δυστυχώς διατύπωσε για τον Αντίχριστο, απόψεις διαφορετικές από την Αγία Γραφή και από Πατέρες της Εκκλησίας μας, με το να αρνείται ότι θα έλθει στο μέλλον ο Μεγάλος, ο κατ’ εξοχήν Αντίχριστος. Ορθότατα του επισημάνθηκε, ότι αποτελεί παρερμηνεία (πλάνη) του, με το να αρνηθεί ότι ο Μεγάλος Αντίχριστος θα είναι πρόσωπο, άνθρωπος. Σε τρία άρθρα που αναρτήθηκαν στο ιστολόγιο "Αποτείχιση και Πατερική Παράδοση", παρατίθεται η σαφέστατη διδασκαλία Πατέρων της Εκκλησίας για την μελλοντική έλευση του κατ’ εξοχήν Αντιχρίστου ως ανθρώπου, ο οποίος θα δεχθεί μέσα του όλη την ενέργεια της πλάνης του Διαβόλου. Επειδή ο π. Δανιήλ ετεροδιδασκαλεί, σαν μία μικρή συμβολή στο σοβαρό αυτό εσχατολογικό θέμα, θα σχολιάσουμε σύντομα μερικά σημεία της ομιλίας του.

        Είπε μεταξύ άλλων «Υπάρχει η λέξη αντίχριστος μέσα στην Αγία Γραφή; -Κατ’ αρχάς δεν υπάρχει καθόλου στην Καινή Διαθήκη παρά μόνο σε ένα μικρό βιβλίο της Καινής Διαθήκης. Η Αποκάλυψις δεν είναι μικρό βιβλίο, είναι πολύ μεγάλο βιβλίο. Πόσα κεφάλαια έχει, ξέρετε; Είκοσι τρία κεφάλαια, είναι από τα πιο μεγάλα βιβλία της Καινής Διαθήκης. -Μέσα λοιπόν στην Αποκάλυψι του Ιωάννου, το θεόπνευστο αυτό βιβλίο, ναι, Θεόπνευστο και Ιερό βιβλίο, δεν υπάρχει πουθενά η λέξις «αντίχριστος»! Σημ. Η υπογράμμιση είναι δική μας.

       Ο π. Δανιήλ λέγοντας «Κατ’ αρχάς δεν υπάρχει καθόλου στην Καινή Διαθήκη παρά μόνο σε ένα μικρό βιβλίο της Καινής Διαθήκης», δεν αντιφάσκει; Αφού η λέξη «αντίχριστος» υπάρχει έστω σε ένα «μικρό» βιβλίο της Κ. ΔιαΘήηκης, στην Α΄ Επιστολή του Ιωάννου, τότε πώς «δεν υπάρχει καθόλου στην Καινή Διαθήκη»; Μήπως με την διατύπωση αυτή θέλησε να υποβαθμίσει την αξία της μαρτυρίας του Iωάννου για την έλευση του Μεγάλου Αντιχρίστου που υπάρχει στο Α΄ Ιωάν. 2:18; Η αξία των βιβλίων της Αγίας Γραφής κρίνεται επί τη βάσει των αριθμών των κεφαλαίων; Γιατί χρησιμοποίησε τους προσδιορισμούς «θεόπνευστο και Ιερό βιβλίο» για την Αποκάλυψη και δεν τους χρησιμοποίησε και για την Α΄ Ιωάννου; Η ορθή διατύπωση είναι: Η φράση «ο Αντίχριστος», υπάρχει μόνο σε ένα βιβλίο της Κ. Διαθήκης, στην Α΄ Ιωάν. 2:18.

        Να μη λησμονούμε ότι  στην Α΄ Ιωάν. 5:7, στο «μικρό»! αυτό βιβλίο, υπάρχει το πολυθρύλητο «Κόμμα  Ιωάννου», το «Ότι τρεις εισιν οι μαρτυρούντες εν τω ουρανώ, ο Πατήρ, ο Λόγος και το Άγιον Πνεύμα, και ούτοι οι τρεις εν εισι». Είναι το μοναδικό εδάφιο στην Αγία Γραφή που εκφράζει κατά τρόπο σαφέστατο και αδιαμφισβήτητο, το ενιαίο της ουσίας της Θεότητος και άμα το Τριαδικό αυτής! Στην Π. Διαθήκη, σε ένα «μικρό» βιβλίο της (αποτελείται από 7 κεφάλαια), στο Μιχαία 5:2, υπάρχει το μοναδικό εδάφιο στο οποίο προφητεύεται η γέννηση του Χριστού στη Βηθλεέμ! Η αξία λοιπόν ενός βιβλίου της Αγίας Γραφής δεν εξαρτάται από τον αριθμό των κεφαλαίων του κάθε βιβλίου! Επίσης παρατηρήσαμε καλόπιστα, ότι ο π. Δανιήλ ανέφερε ότι τα κεφάλαια της Αποκαλύψεως είναι είκοσι τρία. Το ορθό είναι είκοσι δύο κεφάλαια. Πρόκειται μάλλον για λάθος απομνημόνευσης. Επίσης υπενθυμίζουμε ότι η Εκκλησία δεν κατέταξε την Αποκάλυψη στον κανόνα θεόπνευστων βιβλίων της Κ. Διαθήκης, ταυτόχρονα  με τα άλλα βιβλία της Κ. Διαθήκης, αλλά για λόγους σκοπιμότητας την κατέταξε αργότερα!

     Στο 13^ο κεφάλαιο της Αποκαλύψεως  δεν υπάρχει η λέξη «αντίχριστος». Στο στίχ. 1, το «θηρίο» είναι συμβολικό, είναι πρόσωπο, άνθρωπος, όπως  αποδεικνύεται από τους στίχ. 8 και 14. Στους στίχους αυτούς ο Ιωάννης χρησιμοποιεί αντίστοιχα τις αντωνυμίες «αυτόν» αντί του κανονικά αναμενόμενου «αυτώ», και «ος» αντί του αναμενόμενου από απόψεως συντακτικού «ο». Ο λόγος; Eδώ έχουμε σχήμα «Κατά το νοούμενο», όπως λέγεται στη γλώσσα της φιλολογίας, γιατί το «θηρίο» είναι συμβολικό, είναι πρόσωπο, άνθρωπος, γι’ αυτό και στο στίχ. 18 λέγεται σαφέστατα «Ωδε η σοφία εστιν. Ο έχων νουν ψηφισάτω τον αριθμόν του θηρίου. Αριθμός γαρ ανθρώπου εστί. Και ο αριθμός αυτού χξς’(666)».

       Απλά υπενθυμίζουμε ότι το όνομα  «ΙΗΣΟΥΣ» μας δίνει τον αριθμό Ι=10 Η =8 Σ=200 Ο=70 Υ=400 Σ=200=888! Επίσης στο Αποκ. 17:11 «Και το θηρίον ο ην και ουκ έστι, και αυτός (βασιλεύς) όγδοος εστι…», έχουμε την ίδια σκόπιμη συντακτική ανωμαλία, έχουμε την αντωνυμία σε γένος αρσενικό (αυτός), αντί του αναμενόμενου ουδέτερου (αυτώ) -σχήμα κατά το νοούμενο και εδώ-, γιατί το «θηρίο» είναι συμβολικό, είναι πρόσωπο, άνθρωπος, βασιλεύς!

       Η Οργάνωση των «Μαρτύρων του Ιεχωβά», στην επίσημη μετάφρασή της, την «Μετάφραση Νέου Κόσμου», τις τρεις παραπάνω αντωνυμίες δεν τις μετέφρασε σε γένος αρσενικό αλλά σε ουδέτερο! Ο λόγος; Αρνείται, όπως και ο π. Δανιήλ, ότι θα έρθει στο μέλλον κάποιος Μεγάλος Αντίχριστος! Δέχεται πολλούς μικρούς αντιχρίστους, αλλά απορρίπτει τον Μεγάλο Αντίχριστο! Ο Μεγάλος Αντίχριστος διδάσκει, είναι σε συλλογική μορφή οι πολλοί μικροί αντίχριστοι! Αυτοί αποτελούν το «πονηρό σύστημα πραγμάτων»!

       Οι «άγιοι» της Εταιρείας «Σκοπιά», που έκαναν την ανωτέρω Μετάφραση, προφανώς αντελήφθησαν ότι το «θηρίο» είναι πρόσωπο, άνθρωπος, και όχι σύστημα όπως πεπλανημένα διδάσκουν, αλλά επειδή η διδασκαλία αυτή αντίκειται στην πλάνη τους περί μη ελεύσεως του Μεγάλου Αντιχρίστου, «προσάρμοσαν» και το εδάφιο αυτό στην ανωτέρω πλάνη τους, με τον τρόπο που περιγράφουμε.

        Βέβαια, μεταξύ των μικρών αντιχρίστων είναι και οι «μάρτυρες του Ιεχωβά», αφού δεν ομολογούν ότι ο Ιησούς έρχεται στη Β^α Παρουσία με σάρκα! 2 Ιωάν. 7, κείμενο. Με την ανωτέρω ερμηνεία-παρερμηνεία του, ο π. Δανιήλ σχεδόν ταυτίζεται με τους Ιεχωβίτες στο θέμα αυτό! [Για τις ΔΙΑΣΤΡΟΦΕΣ της Αγίας Γραφής που υπάρχουν στη «Μετάφραση Νέου Κόσμου», βλέπε το βιβλίο του Προέδρου του Συλλόγου ΖΙΩΓΑ Θεοδώρου, «Μετάφραση Νέου Κόσμου», Η Διαστρεβλωμένη «Αγία Γραφή» των «Μαρτύρων του Ιεχωβά», έκδ. ΣΤΑΜΟΥΛΗ Α. Ε., Αβέρωφ 2, ΑΘΗΝΑ].

       Ο π. Δανιήλ ορθά επικαλέστηκε απόσπασμα από αρχαιότατο αποστολικό κείμενο, από την «Επιστολή προς Διόγνητον», ότι στη γη είμαστε «πάροικοι» και η μόνιμη, η αιώνια πατρίδα μας είναι στους ουρανούς. Παραπέμπουμε κι’ εμείς τον π. Δανιήλ σε αρχαιότατο κείμενο, συγγραφέν από Αποστολικό Πατέρα, με τον τίτλο «ΔΙΔΑΧΗ ΤΩΝ ΔΩΔΕΚΑ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ», που αναφέρεται και εκφράζει ταυτόχρονα την πίστη της αρχαίας Εκκλησίας για την έλευση του Μεγάλου αντιχρίστου, λίγο πριν της Β^ας Παρουσίας του Ιησού Χριστού. «Πυκνώς δε συναχθήσεσθε ζητούντες τα ανήκοντα ταις ψυχαίς υμών· ου γαρ ωφελήσει υμάς ο πας χρόνος της πίστεως υμών, εάν μη εν τω εσχάτω καιρώ τελειωθήτε. 3. εν γαρ ταις εσχάταις ημέραις πληθυνθήσονται οι ψευδοπροφήται και οι φθορείς και στραφήσονται τα πρόβατα εις λύκους, και η αγάπη στραφήσεται εις μισος· 4. αυξανούσης γαρ της ανομίας μισήσουσιν αλλήλους και διώξουσι και παραδώσουσι, και τότε  φανήσεται ο κοσμοπλανής ως υιός θεού και ποιήσει  σημεία και τέρατα, και η γη παραδοθήσεται εις χείρας αυτού, και ποιήσει αθέμιτα, α ουδέποτε γέγονεν εξ αιώνος. 5. τότε ήξει η κτίσις των ανθρώπων εις την πύρωσιν της δοκιμασίας,  και  σκανδαλισθήσονται πολλοί και  απολούνται, οι δε υπομείναντες εν τη πίστει αυτών σωθήσονται   υπ' αυτού του καταθέματος». [Σημ. Η υπογράμμιση είναι δική μας, τα   α ρ α ι ά   γράμματα είναι του κειμένου. «ΟΙ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΟΙ ΠΑΤΕΡΕΣ», ΔΙΔΑΧΗ ΤΩΝ ΔΩΔΕΚΑ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ» ΧVΙ. 25-3Ο». ΒΑΣ. ΜΟΥΣΤΑΚΗ. ΕΚΔ. ΟΙΚΟΣ «ΑΣΤΗΡ». ΑΛ. και Ε. ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΙΟΥ ΟΔΟΣ ΛΥΚΟΥΡΓΟΥ 10 ΑΘΗΝΑΙ].

       Ο Μακαριστός Νικόλαος Σωτηρόπουλος, κορυφαίος  Ορθόδοξος  Θεολόγος, αντιαιρετικός συγγραφέας και επίτιμο μέλος του Συλλόγου μας, έκανε τέσσερις(4) ομιλίες με θέμα τον Αντίχριστο. Πιστεύουμε ότι έκανε ορθή, εμπεριστατωμένη και σε βάθος Ορθόδοξη Πατερική ερμηνεία για το πρόσωπο του Μεγάλου Αντιχρίστου. Τις 4 ομιλίες του με αριθ. 80. Αντίχριστος (Α’), 81. Αντίχριστος(Β’), 82. Αντίχριστος(Γ΄) και 83. Αντίχριστος(Δ’), μπορεί να τις βρει, όποιος θέλει να τις ακούσει, στο Ορθόδοξο βιβλιοπωλείο «Ο ΣΤΑΥΡΟΣ»-Ζωοδόχου Πηγής 44, ΑΘΗΝΑ.

       Όπως διαβάσαμε, η ομιλία έγινε από τον π. Δανιήλ  στον ΄Αγιο Παντελεήμονα Φλωρίνης, την Κυριακή 6-3-2011, προσκεκλημένος του Σεβ. Μητρ. κ. Θεοκλήτου. Θέτουμε τα κατωτέρω εύλογα ερωτήματα. Ήταν παρών ο κ. Θεόκλητος στην ομιλία; Εάν ναι, τότε τί στάση κράτησε στο σοβαρότατο αυτό θέμα; Τοποθετήθηκε ή συμφώνησε -έστω και δια της σιωπής του- με όσα είπε ο π. Δανιήλ; Επειδή αγνοούμε τα ανωτέρω, περιμένουμε από τον κ, Θεόκλητο  να πληροφορηθούμε ποιά είναι η άποψή του. Από τον π. Δανιήλ περιμένουμε να πληροφορηθούμε εάν εξακολουθεί να έχει την ίδια πεπλανημένη άποψη για τον Αντίχριστο, ή εάν αποδέχεται την Πατερική διδασκαλία  περί του Μεγάλου Αντιχρίστου.

   Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ                        Η  ΓΕΝ.  ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ

ΖΙΩΓΑΣ  ΘΕΟΔΩΡΟΣ               ΧΟΡΤΑΤΟΥ  ΓΙΑΝΝΟΥΛΑ

Ο π. ΔΑΝΙΗΛ ΑΕΡΑΚΗΣ ΠΕΡΙ ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΟΥ, Γ΄.

ΕΡΜΗΝΕΥΤΙΚΗ ΑΣΤΟΧΙΑ

του π. Δανιήλ περί  ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΟΥ

Θέλουμε νὰ πιστεύουμε ὅτι ὁ π. Δανιὴλ Ἀεράκης, ἔκανε μιὰ ἀτυχῆ ὁμιλία· παρερμήνευσε τὴν Ἀποκάλυψη καὶ τὴν Ἁγία Γραφὴ στὸ περὶ ἀντιχρίστου θέμα, ἐνῶ πολλὰ καλὰ ἔχει προσφέρει στοὺς πιστοὺς μὲ τὶς ὁμιλίες καὶ τὰ βιβλία του, παρὰ κάποιες ἀκόμα ἀστοχίες, στὶς ὁποῖες ὅλοι μποροῦν νὰ πέσουν ὡς ἄνθρωποι.
Κάποιοι, θέλοντας νὰ στηρίξουν τὶς ἔμμονες ἰδέες τους περὶ τοῦ ἀντιχρίστου, σφραγίσματος κ.λπ., ἀπομαγνητοφώνησαν αὐτὴν τὴν ὁμιλία καὶ τὴν παρουσιάζουν ὡς τὴν κορυφαία ἑρμηνεία περὶ τῶν θεμάτων αὐτῶν.

Ὅμως, ἡ ἀνάρτηση τῆς ὁμιλίας ἀπὸ συγκεκριμένο ἱστολόγιο (ἐδῶ) σκανδάλισε πολλοὺς πιστούς, καὶ γιὰ τοῦτο παραθέσαμε τὴν ὀρθόδοξη ἑρμηνεία κάποιων Πατέρων γιὰ τὸ θέμα. Δυστυχῶς κάποιοι ἐπιμένουν στὴν ὀρθότητα τῆς ἑρμηνείας τοῦ π. Δανιήλ (κάνοντας κακὸ πρῶτα-πρῶτα στὸν ἴδιο).

Ἐμεῖς, συνεχίζουμε τὴν παράθεση τῶν Πατερικῶν κειμένων, διὰ τῶν ὁποίων ἐκφράζεται ἡ διαχρονικὴ συμφωνία τῶν Πατέρων στὸ θέμα, ἀφοῦ ἡ Ἁγία Γραφή, ὅπως εἶναι γνωστό, δὲν ἑρμηνεύεται μὲ τὴ χρήση τῆς λογικῆς κάποιων συγχρόνων ἑρμηνευτῶν καὶ δὲν εἶναι τὸ μόνο θεόπνευστο κείμενο (ὅπως ἀλλοῦ ἔχει ὑποστηρίξει ὁ π. Δανιήλ). Ἀκόμα καὶ ὁ ἱ. Χρυσόστομος, ποὺ δὲν ἑρμήνευσε τὴν Ἀποκάλυψη, ἔχει διδάξει περὶ Ἀντιχρίστου, ὡς συγκεκριμένου ἀνθρώπου, ἀντίθετα ἀπ' ὅσα λέγει ὁ π. Δανιὴλ καὶ ὅσοι τὸν φιλοξενοῦν καὶ ἐπιμένουν στὴν ὀρθότητα τῶν λεγομένων του.

Παραθέτουμε

α) κάποια ἀπὸ τὰ ἀτυχῆ τμήματα τῆς ὁμιλίας τοῦ π. Δανιὴλ Ἀεράκη καὶ στὴ συνέχεια

β) τὰ σχετικὰ κείμενα τῶν Ἁγίων Πατέρων.

Α)  Ἀποσπάσματα ἀπὸ ὁμιλία τοῦ π. Δανιὴλ  Ἀεράκη

«Επειδή πολλοί παρασύρονται στην εξέταση του μέλλοντος,  του μελλοντικού «αντικειμένου», του μελλοντικού «αντιχρίστου», του μελλοντικού «αθέου», του μελλοντικού «εκτάκτου σημείου» όπως λένε, του μελλοντικού «εκτάκτου προσώπου» όπως λένε, εγώ δεν το βρήκα πουθενά βέβαια όπως θα σας το αποδείξω, κι επειδή γύρω από αυτό το θέμα του «υιού της απωλείας», «υιού τη ανομίας», του «αντικειμένου», ποικίλα ονόματα δίνουν, και  παίρνουνε  πολλά ονόματα και από την Αγία Γραφή, και φυσικά τρομοκρατούν  τους ανθρώπους, γι΄ αυτό σήμερα θα βάλουμε τα πράγματα στη θέση τους ΑγιοΓραφικά και ΑγιοΠατερικά.

Ὁ ἀπόστολος Παῦλος, «το ονομάζει ο “υιός της απωλείας”, το ονομάζει “ο άνθρωπος της ανομίας”, το ονομάζει “ο αντικείμενος”, τον ονομάζει “ο υπεραιρόμενος”, τον ονομάζει “ο θρονιασμένος μέσα στον Ναό”, τον ονομάζει “ο κατέχων”, το ονομάζει “το κατέχον”, όλα αυτά τα ονόματα, ναι υπάρχουν, λέω, στη Δευτέρα προς Θεσσαλονικείς Επιστολή, αλλά, ποιος σας είπε ότι αυτά τα ονόματα ταυτίζονται με  κάποιο πιθανό πρόσωπο που λέγεται «Αντίχριστος»; Εάν λοιπόν το πρόσωπο αυτό που άλλοτε λέγεται αντικείμενος, υπεραιρόμενος, άνθρωπος της αμαρτίας, υιός της απωλείας, άνθρωπος της ανομίας, κατέχων, το κατέχον, εάν όλα αυτά δηλώνουν παρακαλώ τον αντίχριστο, έχω να κάνω μερικά απλά ερωτήματα», καὶ κάνει κάποια λογικοφανῆ ἐρωτήματα, ἄσχετα μὲ τὴ θεόπνευστη «λογικὴ» τῶν Πατέρων!

Συνεχίζει παρακάτω ὁ π. Δανιήλ: «Τον «υπεραιρόμενον» και αυτόν που μπαίνει στην Εκκλησία και θρονιάζεται στον θρόνο του Θεού (Β΄Θεσ.  2,5) «ως θεός», ο κόσμος πια διαμαρτύρεται μ’ αυτήν την κατάσταση, με συγχωρείτε, όταν λέει ο Παύλος αυτό, ξέρετε τι εννοεί; Να σας το πω τι εννοεί: Την ειδωλοποίηση και τη θεοποίηση του εγώ μας. Ναι, αυτός είναι ο «αντικείμενος», αυτός είναι ο «υπεραιρόμενος».

-Γιά να σοβαρευτούμε λοιπόν και να μην ψάχνουμε ότι θα’ ρθει κάποιο σκοτεινό πρόσωπο, γιατί εγώ πουθενά δεν πείστηκα ποτέ ότι μες στην Αγία Γραφή υπάρχει αυτό το πρόσωπο. 

«Όποιος δεν το πιστεύει και συγχρόνως Τον πολεμάει, είναι αντίχριστος, αυτό είναι όλη η υπόθεση, ακούστε πώς το λέει ο Ιωάννης στην πρώτη του καθολική Επιστολή! Ας μου βρούν ένα άλλο χωρίο περί  αντιχρίστου! Πουθενά! Άρα λοιπόν, η θα υπακούμε στο λόγο του Θεού ή θα φτιάχνουμε δικές μας  τρελές θεωρίες.  Ακούστε τι λέει λοιπόν ο Ιωάννης: «καὶ νῦν ἀντίχριστοι πολλοὶ γεγόνασιν». (Α Ιωαν 2,18) Νυν! τώρα έ;   Τώρα έχουν έρθει! Τις εστιν ο ψεύστης; Και τις εστίν ο αντίχριστος;  Ο αντίχριστος είναι ο ψεύτης, ο Διάβολος. Κι ο ψεύτης είναι αντίχριστος…

Αν εγώ σας πω ότι μια φορά μιλάει για ένα τέτοιο σφράγισμα, μια φορά μόνο μιλάει, εκεί στο χωρίο αυτό του θηρίου, του θηρίου, όχι του αντιχρίστου, τώρα πώς ταύτισαν το θηρίο με τον αντίχριστο, τρέχα γύρευε!...

Ἂς δοῦμε, ὅμως, τώρα, τί λένε οἱ Ἅγιοι Πατέρες γιὰ τὸν Ἀντίχριστο καὶ πῶς ἀνατρέπουν τὰ συμπεράσματα τοῦ π. Δανιήλ. (Κάποια ἀκόμα κείμενα Πατέρων καὶ θεολόγων ἔχουμε ἤδη δημοσιεύσει, ἐδῶ κι ἐδῶ).

Β)  Ἀποσπάσματα ἀπὸ κείμενα τῶν Ἁγίων:

«Περὶ δὲ τοῦ Ἀντιχρίστου καὶ ἑτέραν φησὶν αἰτίαν ὁ Παῦλος. Ποίαν δὴ ταύτην; Τὸ πᾶσαν καὶ ἐντεῦθεν ἀποκλεισθῆναι τῶν Ἰουδαίων τὴν ἀπολογίαν. Ποίαν γὰρ ἂν σχοῖεν συγγνώμην, τὸν Χριστὸν μὴ δεξάμενοι, οἱ μέλλοντες ἐκείνῳ πιστεύειν; (Χρυσοστόμου Ἰω., Πρὸς τοὺς σκανδαλιζομένους ἐπὶ ταῖς παρανομίαις ταῖς γινομέναις… καὶ περὶ ἀκαταλήπτου).

«Εἶπε δε που καὶ περὶ τοῦ ἀντιχρίστου, ἡνίκα ἔλεγεν· Ἐγὼ ἦλθον ἐν τῷ ὀνόματι τοῦ Πατρός μου, καὶ οὐκ ἐδέξασθέ με· ἐὰν ἄλλος ἔλθῃ ἐν τῷ ὀνόματι τῷ ἰδίῳ, ἐκεῖνον λήψεσθε» (Χρυσοστόμου Ἰω., Ὑπόμνημα εἰς τὴν Πρὸς Θεσσαλονικεῖς Β΄ ἐπιστολήν).

«Οὐκ ἂν οὖν τοσαῦτα παρῆκεν ὁ Παῦλος περὶ τοῦ ἀντιχρίστου