Ανώμαλη προσγείωση για τους εύπιστους! Αν οι αντιδράσεις ήσαν μέχρι εδώ και τελικά ξεφουσκώσουν, τότε, οι νεοταξικές-οικουμενιστικές προτάσεις πέρασαν!

Τρία βήματα για να διασωθεί το χριστιανικό μάθημα των Θρησκευτικών

του Ιωάννη Τάτση, Θεολόγου

Η συνάντηση Αρχιεπισκόπου–Πρωθυπουργού στο Μέγαρο Μαξίμου στέφθηκε με πλήρη επιτυχία. Επιτυχία για τον Πρωθυπουργό και τον Υπουργό Παιδείας που δεν έκαναν βήμα πίσω στο ζήτημα του μαθήματος των Θρησκευτικών.

Η εντολή εφαρμογής των νέων προγραμμάτων σπουδών συνεχίζει να ισχύει. Από τα παλαιά βιβλία χρησιμοποιούνται μόνο όσα αποσπάσματα συνάδουν με το πνεύμα του νέου προγράμματος σπουδών. Ο Αρχιεπίσκοπος δεν πέτυχε τον σκοπό για τον οποίο πέρασε την πόρτα του Μεγάρου Μαξίμου. Αυτός ο σκοπός ήταν η αναστολή εφαρμογής των νέων προγραμμάτων σπουδών. Ακόμη

Η μνημόνευσις του Πατριάρχου Βαρθολομαίου μετά την εν Κρήτη Σύνοδον

   του Ιωάννη Τάτση, Θεολόγου 

Σχόλιο "Π.Π.": Οἱ "ἀντι-Οἰκουμενιστὲς" ἐπιτέλους ἀντελήφθησαν ὅτι τὰ πράγματα τῆς Πίστεως δὲν πορεύονται ...σωστά!!!! Ἐκ μέρους τους ὁ κ. Ἰωάννης Τάτσης, σφοδρὸς πολέμιος τῆς ἁγιοπατερικῆς στάσεως τῆς ἀπομακρύνσεως ἀπὸ τοὺς αἱρετικοὺς καὶ τῆς Διακοπῆς Μνημοσύνου, ἄρχισε νὰ ἐξετάζει τὸ θέμα. Τώρα διαπιστώνει ὅτι "υπάρχει πλέον αποδοχή στην πράξη, καταγεγραμμένη στα κείμενα της Συνόδου, βασικών αρχών του Οικουμενισμού". 

   Ὅσα πρὶν τὴν Σύνοδο συνέβαιναν, δὲν ἦσαν -γιὰ τὸν κ. Ἰω. Τάτση- ἀποδοχὴ στὴν πράξη τῶν βασικῶν ἀρχῶν τοῦ Οἰκουμενισμοῦ. Ἦσαν τόσο μηδαμινά, ὥστε δὲν χρειαζόταν ἡ Διακοπὴ Μνημοσύνου.  Ἔτσι, ἀντὶ νὰ κάνει τὴν αὐτοκριτική του γιὰ νὰ ἀντιληφθεῖ ὅτι ἡ τακτικὴ τοῦ χαρτοπόλεμου ἐπέτρεψε νὰ ὁδηγηθοῦμε στὶς ἀποφάσεις τῆς Κολυμπάριου Συνόδου· ἀντὶ ἐν μετανοίᾳ νὰ συνειδητοποιήσει ὅτι ἡ ἀνυπακοὴ στὴν Εὐαγγελικὴ Ἐντολὴ γιὰ ἀπομάκρυνση ἀπὸ τοὺς αἱρετικοὺς ὁδήγησε ἐδῶ ποὺ φτάσαμε, μέμφεται αὐτοὺς ποὺ προχώρησαν σὲ ἀποτείχιση! "Οι αποτειχίσεις -λέγει- που αποτελούν την οδό που υιοθέτησαν λίγα πρόσωπα τα τελευταία χρόνια δεν πέτυχαν την ανάσχεση της δράσης των οικουμενιστών", ἀποδεικνύοντας ἔτσι ὅτι οὐδέποτε κατάλαβε τί σημαίνει ἀποτείχιση! Ἐπειδὴ τὸ θέμα εἶναι σημαντικό, παρακαλοῦμε τὸν π. Εὐθύμιο Τρικαμηνᾶ νὰ δώσει μιὰ ἀπάντηση στὰ ὅσα ὁ κ. Τάτσης γράφει.

Η μνημόνευσις του Πατριάρχου Βαρθολομαίου μετά την εν Κρήτη Σύνοδον 

του Ιωάννη Τάτση, Θεολόγου

Η Σύνοδος της Κρήτης τελείωσε όμως οι συνέπειες της αρχίζουν τώρα να φαίνονται. Πολλοί από τους αγωνιούντες για την πορεία της Εκκλησίας κληρικούς, μοναχούς και λαϊκούς ανέμεναν την Σύνοδο αυτή για να βγάλουν σημαντικά συμπεράσματα και να πάρουν θέση απέναντι στην παναίρεση του Οικουμενισμού που εξαπλώνεται όλα τα τελευταία χρόνια.

Όπως πληροφορούμαστε ήδη στο Άγιον Όρος επικρατεί αναβρασμός καθώς πολλοί μοναχοί θεωρούν ότι με τις αποφάσεις της Συνόδου της Κρήτης, κυρίως δε με την υιοθέτηση του όρου "εκκλησίες" για τις αιρέσεις των Παπικών και των Προτεσταντών, υπάρχει πλέον αποδοχή στην πράξη, καταγεγραμμένη στα κείμενα της Συνόδου, βασικών αρχών του Οικουμενισμού. Στη Μονή Χιλανδαρίου, το σερβικό μοναστήρι του Αγίου Όρους, με συνοπτικές διαδικασίες ανακοινώθηκε σε  τέσσερις μοναχούς και ένα δόκιμο η απόφαση να φύγουν από το μοναστήρι επειδή απέρριψαν τις αποφάσεις της Συνόδου της Κρήτης και δεν αναπαύονταν με τη συνέχιση της μνημόνευσης του Πατριάρχη Βαρθολομαίου. Εξάλλου περίπου δέκα λαϊκοί μετά το πέρας της Συνόδου απέστειλαν στους Μητροπολίτες των περιοχών τους επιστολές με τις οποίες γνωστοποιούσαν την απόφασή τους να αποτειχισθούν. Αλλά και σε πολλά αγιορείτικα κελλιά οι πατέρες διέκοψαν το μνημόσυνο του Πατριάρχη Βαρθολομαίου -χωρίς να ανήκουν στις παλαιές ομάδες των ζηλωτών που δεν μνημόνευαν ποτέ τον Πατριάρχη- ενώ μερικοί από αυτούς διέκοψαν ταυτοχρόνως και οποιαδήποτε εκκλησιαστική κοινωνία με όσους μοναχούς συνεχίζουν να μνημονεύουν τον Πατριάρχη. Σε πολλές ενορίες οι πιστοί εκφράζουν την αγωνία τους για την πορεία που τείνουν να πάρουν τα πράγματα και στις Μητροπόλεις των "Νέων Χωρών" με δυσφορία ακούνε τους Μητροπολίτες να μνημονεύουν το όνομα του Πατριάρχη Βαρθολομαίου. Στις απλές ενορίες της Βορείου Ελλάδος οι κληρικοί μνημονεύουν τους επισκόπους τους και έτσι η απουσία του ονόματος του Πατριάρχη από τις ακολουθίες αναπαύει τους ίδιους τους κληρικούς και το εκκλησίασμα. Άλλοι πιστοί αποφεύγουν τον εκκλησιασμό σε ενορίες που μνημονεύονται επίσκοποι με οικουμενιστικές αντιλήψεις.

Ο Μητροπολίτης Ναυπάκτου Ιερόθεος σε πρόσφατο κείμενό του μας πληροφορεί ότι κατά τις εργασίες της εν Κρήτη Συνόδου "γινόταν λόγος εναντίον του ορθόδοξου "φονταμενταλισμού"". Συμπληρώνει ωστόσο ο Μητροπολίτης ότι "τελικώς δεν εξεδόθη κάποιο κείμενο εναντίον του ευσεβισμού και του ζηλωτισμού". Το σημαντικότερο ωστόσο που μεταφέρει ο Μητροπολίτης Ιερόθεος είναι ότι κατά τη σχετική συζήτηση "ο Αρχιεπίσκοπος Πολωνίας και πάσης Βαρσοβίας κ. Σάββας υποστήριξε ότι στην Πολωνία και σε πολλές άλλες βόρειες και ανατολικές χώρες αυτοί οι λεγόμενοι ζηλωτές ήταν εκείνοι που κράτησαν την πίστη κατά τη διάρκεια της κομμουνιστικής περιόδου, φυλακίσθηκαν και μαρτύρησαν".

Οπωσδήποτε το ημερολογιακό ζήτημα με όλα τα δεινά που επέφερε, άφησε στην Εκκλησία θησαυρισμένη την πείρα αγίων μορφών για την στάση που θα πρέπει να τηρούμε σε παρόμοιες περιπτώσεις. Επειδή οι καταστάσεις στις οποίες οδηγούμαστε αρχίζουν να ομοιάζουν εκπληκτικά με την περίοδο εκείνη είναι αναγκαίο να μελετήσουμε εν νέου τις σχετικές προτροπές των αγιασμένων μορφών των χρόνων εκείνων.

Η διακοπή του μνημοσύνου του Πατριάρχη Βαρθολομαίου από Ιεράρχες των λεγόμενων "Νέων Χωρών" είναι πράξη που αναμένουν πολλοί κληρικοί και λαϊκοί και θα αποτελούσε οπωσδήποτε σημαντικό μοχλό ανάσχεσης της οικουμενιστικής πορείας των Φαναριωτών. Οι ίδιοι όμως οι Ιεράρχες έχουν την ευθύνη για τη λήψη μιας τέτοιας απόφασης, μάλιστα δε σε συνεννόηση μεταξύ τους ώστε μια τέτοια εκκλησιαστική αντίδραση να είναι αποτελεσματικότερη. Προς το παρόν κάτι τέτοιο φαντάζει απίθανο. Ωστόσο οι Ιεράρχες οφείλουν να διαμηνύσουν στο Φανάρι ότι τα πράγματα δεν θα πρέπει να θεωρούνται δεδομένα όσο συνεχίζεται η προέλαση του οικουμενισμού.

Οι αποτειχίσεις που αποτελούν την οδό που υιοθέτησαν λίγα πρόσωπα τα τελευταία χρόνια δεν πέτυχαν την ανάσχεση της δράσης των οικουμενιστών ούτε υιοθετήθηκαν στην παρούσα φάση ως τακτική αντίδρασης από σημαντικά πρόσωπα που ηγούνται του αγώνα υπέρ της πίστεως και εναντίον της παναίρεσης του οικουμενισμού. Μάλιστα μερικοί αποτειχισμένοι στράφηκαν με μανία περισσή εναντίον όσων δεν τους ακολουθούν στην επιλογή τους αυτή, ώστε να διερωτάται κανείς αν αντίπαλοί τους είναι οι οικουμενιστές ή όσοι πολεμούν την αίρεση του οικουμενισμού, για τους οποίους εφηύραν πλείστους όσους απαξιωτικούς χαρακτηρισμούς.

Η προτροπή του Γέροντος Επιφανίου Θεοδωροπούλου για αποφυγή των δύο άκρων ισχύει και στις μέρες μας. Αγιασμένοι ασκητές εντός και εκτός του Αγίου Όρους, κληρικοί και Ιεράρχες αλλά και λαϊκοί πιστοί σε κάθε γωνιά της Ορθόδοξης Εκκλησίας θα χαράξουν το δρόμο της υπεράσπισης της πίστης. Ας μην σπεύδουν κάποιοι να καταστούν βασιλικότεροι του βασιλέως και παίρνουν βιαστικές αποφάσεις. Όσιοι Γέροντες την περίοδο του ημερολογιακού ζητήματος έλαβαν πληροφορία μέσω της προσευχής για το τι δέον να πράξουν περί της μνημόνευσης ή όχι του Πατριάρχου. Το ίδιο θα συμβεί και τώρα. Διότι όσο η αίρεση γιγαντώνεται, όσο ο οικουμενισμός εξαπλώνεται, τόσο και ο θείος φωτισμός θα δίνεται πλουσιοπάροχα στους προσευχομένους καθαρά ώστε να διανοίξουν σωτήριες οδούς και για εμάς του απλούς πιστούς.   

Λίγο πριν την αποστολή προς δημοσίευση του παρόντος άρθρου δημοσιοποιήθηκε επιστολή 60 Αγιορειτών προς την Ιερά Κοινότητα του Αγίου Όρους με την οποία ζητείται η διακοπή της μνημόνευσης του Πατριάρχη Βαρθολομαίου. Εάν η Κοινότητα δεν λάβει την απόφαση αυτή, γράφουν οι Αγιορείτες, θα το πράξουμε εμείς άμεσα. Προφανώς θα χρειαστεί να επανέλθουμε στο θέμα.

Ορθόδοξος Τύπος, 15/7/2016

Πηγή

Σχόλια στο άρθρο του κ. Τάτση Ιω. "Φαναριώτικες αποτυχίες".

Τὸ ἄρθρο τοῦ κ. Ἰωάννη Τάτση, θεολόγου

Φαναριώτικες «αποτυχίες»

Αν παρατηρήσει κανείς με ψυχραιμία τις εξελίξεις γύρω από κρίσιμα για το Φανάρι ζητήματα θα παρατηρήσει ότι πολλά εξ αυτών στέφονται με πλήρη αποτυχία. Τούτο εμμέσως ομολογούν κάποιες φορές και οι ίδιοι οι Φαναριώτες. Αυτές ωστόσο οι φαναριώτικες «αποτυχίες» πολύ ωφελούν την Εκκλησία. Ενδεχόμενες «επιτυχίες» των Φαναριωτών στα ζητήματα αυτά θα οδηγούσαν σε μεγάλους κλυδωνισμούς το πλοίο της Εκκλησίας.

Συγκεκριμένα, η λεγόμενη οικουμενική κίνηση ή μάλλον καλύτερα η παναίρεση του οικουμενισμού που υπηρετείται από αρκετούς Φαναριώτες έχει οδηγηθεί σε πλήρες αδιέξοδο. Διαχριστιανικές και διαθρησκειακές συναντήσεις παραμένουν άκαρπες και έχουν μετατραπεί σε ταξιδάκια αναψυχής με πλούσια γεύματα, χαμόγελα στους φωτογράφους και «αλληλοκατανόηση» μεταξύ λίγων, των ίδιων πάντα, προσώπων, τα οποία σε καμία περίπτωση δεν εκπροσωπούν τη βούληση και την άποψη των εκκλησιών στις οποίες ανήκουν. Καμία απόφασή τους δεν συνοδεύεται από συνοδική επικύρωση αλλά ουσιαστικά οι διάλογοι παραμένουν σε ένα «ακαδημαϊκό» επίπεδο.

Ο πόθος του Πατριάρχη Βαρθολομαίου να συγκροτηθεί επί των ημερών του «Αγία και Μεγάλη Σύνοδος της Ορθοδοξίας» προσκρούει σε διαφωνίες μεταξύ των Ορθοδόξων Εκκλησιών και είναι μάλλον απίθανο να πραγματοποιηθεί τα προσεχή χρόνια.

Η πρόσφατη επίσκεψη του Πατριάρχη Βαρθολομαίου στο Άγιον Όρος και η σκληρή του γλώσσα προς τους μοναχούς της Μονής Εσφιγμένου δεν στάθηκαν ικανές για την επιβολή της πατριαρχικής άποψης ότι οι περισσότεροι από 100 μοναχοί της Μονής θα πρέπει άμεσα να την εγκαταλείψουν. Ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος πίστεψε πως θα μπορούσε να επιλύσει ο ίδιος το ζήτημα της Μονής Εσφιγμένου, που κανείς από τους προκατόχους του δεν μπόρεσε να λύσει. Τώρα διαπιστώνει πως η εκκλησιαστική τάξη δεν επιβάλλεται με την πυγμή, τους κοσμικούς δικαστές και τα ΜΑΤ.

Η Θεολογική Σχολή της Χάλκης παραμένει κλειστή και όπως όλα δείχνουν δεν πρόκειται να ανοίξει εύκολα. Τα ανταλλάγματα που ζητούν οι Τούρκοι είναι τόσο βλαπτικά για την πατρίδα μας ώστε να καθιστούν αδύνατη κάθε συνεννόηση Ελλήνων και Τούρκων για το ζήτημα αυτό.

Οι παραπάνω «αποτυχίες» όσο κι αν προβληματίζουν τους Φαναριώτες ουδόλως βλάπτουν την Εκκλησία.

Οι αντιδράσεις πολλών παραδοσιακών κληρικών, μοναχών και λαϊκών εναντίον του οικουμενιστικού βηματισμού των Φαναριωτών πετυχαίνουν τη διαφύλαξη του εκκλησιαστικού σώματος από τον μολυσμό της σύγχρονης αυτής παναίρεσης.

Το μόνο σημαντικό θέμα που θα μπορούσε να αντιμετωπίσει μια Μεγάλη Σύνοδος των Ορθοδόξων θα ήταν η καταδίκη του οικουμενισμού. Αφού όμως το θέμα αυτό φαίνεται πως δεν βρίσκεται στα θέματα της Συνόδου, η διαρκής αναβολή της συγκρότησης μιας τέτοιας Συνόδου σε τίποτε δεν βλάπτει. Επιπλέον δε ζητήματα όπως η χειροτονία των γυναικών ή αλλαγές στη νηστεία, που ακούγεται πως κάποιοι ζητούν να συζητηθούν σε μια τέτοια Σύνοδο, είναι δυνατόν να οδηγήσουν την Εκκλησία σε νέες περιπέτειες.

Τέλος, γιατί να επιδιώκουμε τόσο ένθερμα το άνοιγμα της Σχολής της Χάλκης; Μήπως λησμονήσαμε τους πολλούς θεολόγους και επισκόπους, αποφοίτους της Σχολής, που είναι σήμερα πρωτεργάτες της οικουμενι(στι)κής κίνησης;

Τὸ ἄρθρο δημοσιεύεται στὸν σημερινό "Ὀρθόδοξο Τύπο" καὶ στὸ

 http://thriskeftika.blogspot.gr/2013/11/blog-post_7195.html

Σχόλια

Ὁ κ. Τάτσης δὲν βλέπει τὴν διάβρωση τῆς Πίστεως ποὺ συντελεῖται. Τὸν ἱκανοποιεῖ τὸ γεγονὸς ὅτι δὲν θὰ γίνει ἡ Πανορθόδοξος Σύνοδος, δὲν ἄνοιξε ἡ Χάλκη, δὲν λύθηκε τὸ πρόβλημα τῆς Μονῆς Ἐσφιγμένου καὶ αὐτὰ τὰ χαρακτηρίζει (ὅπως καὶ εἶναι) «φαναριώτικες ἀποτυχίες».

Στὴν συνέχεια, ὅμως προχωρεῖ σὲ ἕνα μεθοδολογικὸ καὶ λογικὸ λάθος, νὰ ταυτίζει-ἐξισώνει τὶς καθυστερήσεις αὐτὲς μὲ ἧττα τοῦ Οἰκουμενισμοῦ καὶ ἀποτυχία τοῦ Φαναρίου! Δυστυχῶς δὲν βλέπει ὅτι ὁ Οἰκουμενισμὸς μεθοδεύεται καὶ διακινεῖται ἀπὸ τὸ Βατικανό, τὴ Νέα Τάξη Πραγμάτων· ἁπλὰ ὁ κ. Βαρθολομαῖος σήμερα κρατᾶ τὸ "Φανάρι"! Τὸ ὅτι ὁ Οἰκουμενισμὸς προχωρᾶ ἀργά, ἀλλὰ σταθερά, διαφεύγει (ἀλλοίμονο! σκόπιμα) τῆς προσοχῆς του· καὶ διαφεύγει τῆς προσοχῆς του γιὰ ἕνα καὶ μοναδικὸ σκοπό: γιὰ νὰ δικαιολογήσει τὴ στάση τοῦ μητροπολίτη Πειραιῶς Σεραφείμ, καὶ τῶν π. Θεόδωρου Ζήση, π. Γεωργίου Μεταλληνοῦ καὶ τῶν σὺν αὐτοῖς, ποὺ δὲν ξέρουμε ποιός τοὺς βάσκανε καὶ χαράσσουν ἄλλη γραμμή στὸν ἀγῶνα κατὰ τοῦ Οἰκουμενισμοῦ!

Καὶ ἡ ἐπιλογή τους αὐτή, αὐτὴ ἡ γραμμή, δὲν εἶναι μιὰ ἐπιλογὴ γιὰ προσωπικὴ «κατανάλωση», ὥστε νὰ μείνει στὸ ἀπυρόβλητο, (ἀφῆστε μας νὰ κάνουμε τὴ δουλειά μας, λένε, κι ἐσεῖς κάντε τὴ δική σας), ἀλλὰ ἐπιλογὴ ποὺ ἐνδιαφέρει ὅλα τὰ μέλη τοῦ σώματος τοῦ Χριστοῦ, ἔχει σχέση μὲ τὴν Πίστη καὶ τὴ σωτηρία μας. Εἶναι μιὰ λάθος ἐπιλογή, ποὺ παρακινεῖ πολλοὺς νὰ ἐναντιωθοῦν στὴν δισχιλιόχρονη Παράδοση τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας· ἐπιλογὴ ποὺ ἀποπροσανατολίζει καὶ ἀναστέλλει τὸν ἀγῶνα κατὰ τοῦ Οἰκουμενισμοῦ.

Μὲ τὸ συγκεκριμένο κείμενο ὁ κ. Τάτσης προσπαθεῖ νὰ καθησυχάσει συνειδήσεις. Ἀρκετὸς εἶναι, σὰ νὰ λέγει, ὁ χαρτοπόλεμος τῶν ἀντι-Οἰκουμενιστῶν. Ἐπαναπαυθεῖτε μὲ αὐτόν, γιατὶ αὐτὸς ὁ χαρτοπόλεμος ἀρκεῖ, «πετυχαίνει τὴ διαφύλαξη τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ σώματος ἀπὸ τὸν μολυσμό»!

Δηλαδή, ἀδελφὲ Ἰωάννη, ἐπειδὴ ὑπογράψαμε τὴν «Ὁμολογία Πίστεως», ἐπειδὴ δημοσιεύονται κάποια περισπούδαστα (πράγματι) ἄρθρα ἐναντίον τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, αὐτὸ σημαίνει ὅτι δὲν ὑπάρχει μολυσμός; Ἔτσι καταπολεμοῦσαν οἱ Πατέρες τὸν μολυσμὸ ἀπὸ τὴν αἵρεση, μὲ τὸ νὰ ἐπικοινωνοῦν μὲ τοὺς καταγγελλόμενους αἱρετικούς;

Εἶστε, λοιπόν, περισσότερο σοφὸς ἀπὸ τοὺς Ἀποστόλους καὶ τοὺς Ἁγίους Πατέρες ποὺ δίδασκαν τὴν ἄμεση ἀπομάκρυνση ἀπὸ τοὺς αἱρετικούς; Δὲν σᾶς περνάει ἀπὸ τὸ μυαλὸ ὅτι ἔτσι διαστρέφετε τὴν Ὀρθόδοξη ποιμαντικὴ Παράδοση, περὶ τῆς ἀμέσου ἀπομακρύνσεως ἀπὸ τοὺς αἱρετικοὺς Οἰκουμενιστές, ἀφοῦ ἡ ἐπικοινωνία μὲ αὐτούς, ἢ καλύτερα  μὲ τὴν «παναίρεση του οικουμενισμού» (σύμφωνα μὲ τὰ δικά σας λόγια), μᾶς μολύνει;

Ἀπὸ ποιά πατερικὰ κείμενα διδαχθήκατε ὅτι, ἀφοῦ καὶ ὅσο οἱ ἀντι-Οἰκουμενιστὲς διαμαρτύρονται δὲν ὑφίσταται μολυσμός;

Ὁ μολυσμὸς ἀντιμετωπίζεται σωστά, ὅπως μᾶς διδάσκει ἡ Ἐκκλησία μας, μὲ τὴν ἀπομάκρυνση ἀπὸ τοὺς αἱρετικούς, ὄχι μὲ τὴν ἐπικοινωνία μὲ αὐτούς.

Γιὰ νὰ σᾶς βοηθήσουμε ἄλλη μιὰ φορά, ἐσᾶς καὶ ὅσους ἔχουν παρασυρθεῖ σὲ αὐτὴν τὴν ὀλέθρια ἀντι-εὐαγγελικὴ θεωρία (ὅπως καταδεικνύουν τὰ πατερικὰ ἔργα), σᾶς παραθέτουμε κάποια κείμενα περὶ μολυσμοῦ ἀπὸ τὴν αἵρεση καὶ τὴν διδασκαλία τῶν Ἁγίων Πατέρων περὶ ἀπομακρύνσεως ἀπὸ τοὺς αἱρετικούς.

Ἀποτελεῖ αὐτὸ μιὰ ὀφειλὴ ἀγάπης πρὸς ἐσᾶς, παρὰ τὸν ἀποκλεισμό μας ἀπὸ τὸ ἱστολόγιό σας, ἐπειδὴ ἐφαρμόσαμε τὴν ἁγιοπατερικὴ Παράδοση τῆς Ἐκκλησίας περὶ ἀποτειχίσεως –ποὺ "κατὰ τύχη" διατυπώνει καὶ ἕνας συγκεκριμένος ἱερὸς Κανόνας– καὶ παρὰ τὸ ὅτι μέχρι τώρα δὲν ἀνταποκρίνεσθε σὲ αὐτή μας τὴν ἀγάπη, καὶ ἀρνεῖσθε νὰ συζητήσετε μαζί μας τὸ θέμα· ἀδιαφορεῖτε παντελῶς γιὰ τὴ σωτηρία μας, καὶ ἀρνεῖσθε νὰ μᾶς βοηθήσετε καὶ νὰ μᾶς ἀποκαλύψετε τὴν ἀλήθεια, στὴν περίπτωση ποὺ ἡ Εὐαγγελικὴ διδασκαλία δικαιώνει τὴ στάση σας, καὶ ἄρα, τότε, ἐμεῖς ἀκολουθοῦμε λάθος δρόμο!

Αὐτὴ τὴ στάση ποὺ ἀκολουθεῖτε, ἀδελφέ, δὲν εἶναι ἡ διαχρονικὴ στάση τῶν Ἁγίων Πατέρων. Οἱ Πατέρες ἀγαποῦσαν καὶ ἐνδιαφέρονταν καὶ συζητοῦσαν μὲ ἐπιχειρήματα ἁγιογραφικά, ἀκόμα καὶ μὲ τοὺς χειρότερους ἁμαρτωλοὺς καὶ αἱρετικούς. Νὰ ὑποθέσουμε ὅτι ἡ δική σας ἀγάπη καὶ ποιμαντικὴ τῶν γερόντων ποὺ σᾶς κατευθύνουν, ὑπερβαίνει κι ἐδῶ τὴν ἀγάπη τῶν Ἁγίων Πατέρων;

 Σημάτης Παναγιώτης

 ΕΛΑΧΙΣΤΑ ΠΑΤΕΡΙΚΑ ΚΕΙΜΕΝΑ

ΓΙΑ ΤΟΝ ΜΟΛΥΣΜΟ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΙΡΕΤΙΚΟΥΣ

ΚΑΙ ΤΗ ΣΤΑΣΗ ΜΑΣ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΤΟΥΣ

«Ταῦτα ὁ τοῦ Θεοῦ θεράπων Νικηφόρος … παρεκάλει τῇ ζύμῃ μὴ συμφύρεσθαι τῶν αἱρετιζόντων, ἀπέτρεπεν ὡς ἰὸν καὶ ὡς κύημα ἐχιδνῶν τὰ τῆς διδασκαλίας αὐτῶν ἀλλόφυλα προφεύγειν ἀμβλώματα. "οὐ γάρ", ἔλεγε, "σωματικὸν ἐπάγουσι μώλωπα φαρμάκοις ἰατρικῆς ὑπείκειν δυνάμενον· τοῖς τῆς ψυχῆς δὲ μυχοῖς ἐνιεῖσι τὸν κίνδυνον, τὴν ἐξ ἐπιπολῆς ἀναινόμενα μότωσιν…"».

 «Μηδέποτε συμφιλιάσῃς μετὰ αἱρετικῶν. Μὴ συμφάγῃς, μὴ συμπίῃς, μὴ συνοδοιπορήσῃς. Μὴ εἰσέλθῃς εἰς οἶκον αὐτῶν, μηδὲ εἰς ἐκκλησίαν· πάντα γὰρ ὅσα εἰσίν, ἀκάθαρτα εἰσίν, καθὼς λέγει ὁ Παῦλος, ὅτι τοῖς μεμιασμένοις καὶ ἀπίστοις οὐδὲν καθαρόν, ἀλλὰ μεμίανται αὐτῶν ὁ νοῦς καὶ ἡ συνείδησις. Ἀσφαλίζου οὖν τὴν ψυχήν σου, ἀγαπητέ. Μὴ συμφιλιάζῃς αἱρετικοῖς, ἵνα μὴ συγκοινωνήσῃς τῇ κοινωνίᾳ αὐτῶν· ὅτι γάρ, καθὼς εἶπεν ὁ Κύριος, οὐκ ἔχουσιν ἄφεσιν ἁμαρτιῶν, οὐδὲ ἐν τῷ νῦν αἰῶνι, οὐδὲ ἐν τῷ μέλλοντι· δηλονότι οὐδὲ οἱ συμμιαινόμενοι αὐτοῖς· ἕκαστος γὰρ θερίσει ὃ ἔσπειρε» (Ἐφραὶμ τοῦ Σύρου, Περὶ μετανοίας καὶ κατανύξεως).

Ἐπειδὴ κάποιοι ἦρθαν παλαιότερα στὴν πόλη μας, λέγει ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος, καὶ νόθευσαν τὴν ἀποστολικὴν διδασκαλία «ταύτην οὐκ ἤνεγκαν σιγῇ τὴν καινοτομίαν οἱ τότε τὴν πόλιν ὑμῶν οἰκοῦντες· ἀλλ' ὥσπερ τινὲς γενναῖοι σκύλακες λύκους ὁρῶντες ἐπεισιόντας καὶ τὴν ποίμνην ἅπασαν διαφθείροντας, οὕτως ἐπιπηδήσαντες ἐκείνοις οὐ πρότερον ἀπέστησαν σοβοῦντες αὐτοὺς πάντοθεν καὶ ἀπελαύνοντες, ἕως παρεσκεύασαν παρὰ τῶν ἀποστόλων πανταχοῦ τῆς οἰκουμένης πεμφθῆναι δόγματα ἀποτειχίζοντα κἀκείνοις καὶ τοῖς μετ' ἐκείνους ἅπασι τὴν τοιαύτην κατὰ τῶν πιστῶν ἔφοδον. Πάντα γὰρ ποιοῦσι καὶ πραγματεύονται, ὥστε ἐξωθῆσαι τῆς τῶν ἀκουόντων διανοίας τὴν πίστιν, οὗ τί γένοιτ' ἂν μεῖζον ἀσεβείας ἔγκλημα; Ὅταν γὰρ ὁ Θεὸς ἀποφαίνηταί τι, δέχεσθαι χρὴ πιστῶς τὸ λεχθέν, οὐ περιεργάζεσθαι τολμηρῶς».

Γράφει πάλι ὁ ἱ. Χρυσόστομος: «Καθάπερ καὶ οἱ αἱρετικοὶ ποιοῦσιν... Οἱ γὰρ τοιοῦτοι ψευδαπόστολοι, ἐργάται δόλιοι, μετασχηματιζόμενοι εἰς ἀποστόλους Χριστοῦ... Παρὰ μὲν γὰρ τὴν ἀρχὴν συσκιάζουσιν ἑαυτούς· ἐπειδὰν δὲ πολλὴν λάβωσι τὴν παρρησίαν καὶ λόγου τις αὐτοῖς μεταδῷ, τότε τὸν ἰὸν ἐκχέουσι... εἰ μέν πίστεως ἕνεκεν, φεῦγε αὐτόν καί παραίτησαι, μή μόνον ἄν ἄνθρωπος ᾖ, ἀλλά κἄν ἄγγελος ἐξ οὐρανοῦ κατιών... Ἡμεῖς δὲ (λέγει ἀπευθυνόμενος σὲ χριστιανοὺς ποὺ ἐπικοινωνοῦσαν μὲ αἱρετικούς) οὐ μόνον οὐ μισοῦμεν τοὺς παραβάτας, ἀλλὰ καὶ ὡς φίλους ἀσπαζόμεθα,  δέον τοῖς τοιούτοις μηδὲ τὸ χαίρειν λέγειν· Οὐκ ἔστι γὰρ εἰρήνη τοῖς ἀσεβέσι, λέγει Κύριος· καὶ μετ' αὐτῶν ἐσθίομεν καὶ πίνομεν, ὧν καὶ τὴν ἀπάντησιν ἀποφεύγειν ὀφείλομεν... Μιμησώμεθα οὖν καὶ ἡμεῖς τὸν προφήτην,  καὶ  μισήσωμεν τοὺς ποιοῦντας τὰς παραβάσεις, ἵνα μὴ διὰ τῆς ἀδιαφόρου ἡμῶν κοινωνίας πρὸς αὐτοὺς συνεργοὶ τῆς παραβάσεως αὐτῶν εὑρεθῶμε»!

Ἄλλο ἕνα κείμενο (ἀπὸ τὰ πολλά) τοῦ Μ. Βασιλείου, ποὺ ἀπαντᾶ στὴν ἐρώτηση: «Εἰ χρὴ τὸν ἐν ἁμαρτίαις ἐξετασθέντα φεύγειν τὴν πρὸς τοὺς ἑτεροδόξους κοινωνίαν, ἢ καὶ πρὸς τοὺς κακῶς ζῶντας διακρίνεσθαι». Γράφει: Γενικὰ εἶναι ἐπιβλαβὲς καὶ ἐπικίνδυνο γιὰ κάθε ἄνθρωπο κάθε σχέση μὲ ἀπαγορευμένα πράγματα. Αὐτοὶ ὅμως, ποὺ ἔζησαν ἐν ἁμαρτίαις, πρέπει νὰ εἶναι περισσότερο προσεκτικοί, γιατί, ἐφ’ ὅσον ἡ ψυχή τους ἐσυνήθισε στὴν ἁμαρτία, εἶναι περισσότερον ἐπιρρεπεῖς πρὸς αὐτὴν καὶ ἡ ἐπικοινωνία μὲ ἁμαρτωλοὺς τοὺς βλάπτει. Ἐὰν λοιπόν, εἶναι τόσο μεγάλη ἡ βλάβη ποὺ προκαλεῖ ἡ κοινωνία μὲ ἁμαρτωλοὺς στὰ ἠθικά, τί πρέπει νὰ ποῦμε γιὰ τὴν  βλάβη ποὺ προέρχεται ἀπὸ τὴν ἐπικοινωνία μὲ αἱρετικούς;

Καὶ στὴ συνέχεια τονίζει, πὼς πράγματι, ἡ μεγαλύτερη βλάβη προέρχεται ὄχι τόσο ἀπὸ κάποιες ἁμαρτίες ἠθικῆς ὑφῆς, ὅσο ἀπὸ τὴν ἁμαρτία τῆς αἱρέσεως, τῆς κατὰ πρόσωπον δηλαδὴ ἐναντιώσεως πρὸς τὸν Θεὸν τῶν κακοδοξούντων: «Εἰ δὲ ἐπὶ τῶν ἐν τοῖς ἠθικοῖς σφαλλομένων τοσαύτη ἐστὶν ἡ βλάβη, τί χρὴ λέγειν περὶ τῶν περὶ Θεοῦ κακοδοξούντων, οὓς ἡ κακοδοξία οὐδὲ ἐν τοῖς ἄλλοις ὑγιαίνειν ἐᾷ, παραδιδομένους ἅπαξ δι' αὐτὴν τοῖς τῆς ἀτιμίας πάθεσιν;».

Καὶ ὁ ἅγιος Νικόδημος σχολιάζων το 2Τιμ. 2 17, ”Καὶ ὁ λόγος αὐτῶν ὡς γάγγραινα νομὴν ἕξει”, γράφει:

«Ἀκράτητον, λέγει, εἶναι τὸ κακὸν καὶ πλέον ἰατρείαν δὲν δέχεται· ἐπειδὴ οἱ τῶν αἱρετικῶν λόγοι βλάπτουσι καὶ διαφθείρουσι τὸ περισσότερον μέρος τῆς εὐσεβείας, ὡσὰν ἡ γάγγραινα καὶ εἶναι ἀδιόρθωτοι...». Καὶ «τῶν αἱρετικῶν ἡ κακοδοξία, πάντοτε πηγαίνει εἰς τὸ χειρότερον  καὶ γίνεται μεγαλυτέρα πληγή... Διὰ τοῦτο πρέπουν νὰ ἀποφεύγουν οἱ Χριστιανοὶ τούτους καὶ πάντας τοὺς αἱρετικοὺς ὡσὰν λοιμοὺς καὶ πανούκλας, ἵνα μὴ καὶ αὐτοὶ μὲ αὐτούς... ἀπωλεσθοῦν».

Ἀφοῦ, λοιπόν, κατὰ τὸν δικό σας χαρακτηρισμό, ὁ Οἰκουμενισμὸς εἶναι ΟΧΙ ἁπλῶς αἵρεση, ἀλλὰ ΠΑΝΑΙΡΕΣΗ,  γιατί ἀρνεῖσθε τὴν ἀπομάκρυνση ἀπὸ τοὺς αἱρετικούς, τὴν ὁποίαν διδάσκουν οἱ Πατέρες;

(Ὁλόκληρο τὸ κείμενο στὸ http://paterikiparadosi.blogspot.gr/2013/07/blog-post_7275.html

Ἀπὸ τὸ βιβλίο «Ἡ Πατερικὴ στάση στοὺς  Θεολογικοὺς Διαλόγους καὶ ὁ Οἰκουμ. Πατριάρχης Βαρθολομαῖος», σελ. 90-96, 118-130).


 Μετά τὴν ἀνάρτηση τοῦ ἄρθρου αὐτοῦ, διαβάσαμε τὰ σχόλια ἀπὸ τὸ ἱστολόγιο "Θρησκευτικά" και τὰ μεταφέρουμε κι ἐδῶ:

Ο/Η Ζαχαρίας Τομπούλης είπε...

Αγαπητέ κ. Τάτση,

Ευχαριστούμε για τα εύστοχα σχόλιά σας. Επιτρέψτε μου όμως μιά διαφωνία. Δεν θα λησμονείτε ότι πρίν 25-30 χρόνια, όταν η Πολιτεία καθιέρωσε τον πολιτικό γάμο, εκτός της σύσσωμης εκκλησιαστικής αντίδρασης, από πολλούς εκφράσθηκε η αισιοδοξία ότι ο καινοφανής θεσμός θα προσέπιπτε στην πέτρα της εκκλησιαστικής Παραδόσεως και των ηθών του λαού μας. Όμως τώρα, το "πιλοτικά" καθιερωθέν πράγμα έχει επικρατήσει έναντι του εκκλησιαστικού γάμου, λόγω σταδιακής και σιωπηρής διείσδυσης.

Σε 10-20 έτη, όταν όλα τα θεολογικά σεμινάρια και οι θεολογικές σχολές θα κυβερνώνται πλέον αποκλειστικά από οικουμενιστές και θα κυριαρχεί η οικουμενιστική "θεολογία" της πανθρησκείας, σύμφωνα με τα προγράμματα του ΠΣΕ και των φερεφώνων του, νομίζετε ότι το πολύ ποίμνιο θα εμφορείται από την ίδια με τώρα (όσο λίγη κι αν είναι) αγωνιστικότητα έναντι της αιρέσεως;

Αν νομίζετε ότι δεν ωφελεί, μην το αναρτήσετε. Ευχαριστώ.

14 Νοεμβρίου 2013 - 10:23 μ.μ.

Ο/Η Ανώνυμος είπε...

Δυστυχώς ο νυν πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως είναι δέσμιος της ολέθριας και προδοτικής γραμμής πλεύσεως που εγκαινιάστηκε στις αρχές του εικοστού αιώνα απ τους προκατόχους του. Ας μην ξεχνάμε ότι ποδηγετήθηκε πνευματικά απ τους αλήστου μνήμης Αθηναγόρα Σπύρου και Μελίτωνα Χατζή, οι οποίοι με την καταστροφική-εγκληματική πολιτική που ακολούθησαν στον τομέα των διαχριστιανικών και διαθρησκευτικών σχέσεων έβλαψαν σε μεγάλο βαθμό την ιερή υπόθεση της προασπίσεως του Ορθοδόξου Δόγματος.
"Με όποιον δάσκαλο καθήσεις..."!
Λ.Ν.

14 Νοεμβρίου 2013 - 10:51 μ.μ.

Ο/Η Ανώνυμος είπε...

Σαν μια πρωτη εντυπωση ειναι καλη.
Ο κινδυνος ομως δεν εχει απομακρυνθει απο την αιρεση. Ως γνωστον απο τα ολιγα που γνωριζουμε περι αιρεσεων, ο αιρετικος δεν ειναι μονον αυτος που π ρεσβευει αιρετικα αλλα επισης και οταν νουθετειται και ανακαλει και επανερχεται και επιστρεφει... αυτο σιγουρα θα επιφερει σωρειαν και αλλων πλανων, πλανωντας και παλι παραμενων εντος εκκλησιας, ξενον ομως προς Την Αγια Τριαδα οχι μονον αυτον αλλα και πληθους ψυχων, διδοντας ισχυ στην πλανη και αλλοιωνοντας συν τω χρονω το φρονημα της εκκλησιας. Και αυτο για εμας τους Χριστιανους ειναι πληγη τοσο για τα μελη της εκκλησιας οσο και για την ιδια την αληθεια και την επικρατηση της καθως και για την ενοτητα της εν αγιω πνευματι. Τα ζητηματα ειναι πολλα σε μια αιρεση παιζουν ρολο οι αφορμες, τα αιτια, τα κινητρα, η ριζα και ο στοχος για την καθαρση και θεραπεια. Υπαρχει δρομος πολυς ακομη και νομιζουμε πως μπορει και να ειναι και παιχνιδια επικοινωνιακα καθησυχασμου του πληρωματος της εκκλησιας για να ηρεμησουν τα πνευματα, που με την πρωτη ευκαιρια θα εμφανιστουν παλι οι ιδιες εμμονες. Χρειαζεται επαγρυπνηση. Η εκκλησια εχει μια διαχρονικη ανοχη και υπομονη στα θεματα αυτα επειδη πρεσβευει και προσδοκα την επιστροφη και την μετανοια των.
Οι αποφασεις της εκκλησιας.
Το ζητουμενο σε αυτη τη φαση ειναι οτι οι ενωτικοι ισχυριζονται οτι δεν υπαρχει αιρεσις.Οπως καταλαβαινουμε... το σωτηριο εργο της εκκλησιας, εμποδιζεται αφου αν κανεις δεν ανεβαινει προς τα επανω,σιγουρα θα πεφτει προς τα κατω.-π

14 Νοεμβρίου 2013 - 11:53 μ.μ.

Ἐρωτήσεις περὶ ἐκκλησιαστικῆς συνεπείας

 

Το ακριβες πορτραιτο του οικουμενιστη ψευδοποιμενα

Ερωτησεις περι εκκλησιαστικης συνεπειας

 

 

(Ή ερωτησεις κρισεως προς ιστολογο)

Ὁ θεολόγος κ. Ἰωάννης Τάτσης (τοῦ ἱστολογίου thriskeftika), ἐκτὸς ἀπὸ πληροφορίες γιὰ τὸ μάθημα τῶν Θρησκευτικῶν καὶ τὸν καλὸν ἀγῶνα ποὺ κάνει γιὰ τὴν διάσωση τοῦ ὀρθοδόξου χαρακτῆρα τοῦ μαθήματος, προβάλλει τοὺς ἀντι-οἰκουμενιστὲς ἡγέτες καὶ ἀγωνίζεται κατὰ τῆς παναιρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ. Προσφάτως δημοσίευσε ἄρθρο μὲ τίτλο: «Οἰκουμενιστὴς ποιμήν». Σὲ αὐτὸ ἀναφέρεται στὴν κατάπτυστη ἐνέργεια τοῦ μητροπολίτη Γερμανίας Αὐγουστίνου (τὴν ὁποία κατέκρινε ἀκόμα καὶ τὸ οἰκουμενιστικὸ ἱστολόγιο Romfea) καὶ μᾶς παρουσίασε ἐπιτυχῶς καὶ μὲ ζηλευτὴ εὐκρίνεια τὰ χαρακτηριστικὰ τοῦ «ψευδο-ποιμένα». Γράφει (οἱ ὑπογραμμίσεις τῶν ἀποσπασμάτων ἀπὸ τὸ ἄρθρο του, εἶναι δικές μου):

    «...Δημοσιεύτηκε φωτο- γραφία του Μητροπολίτη Γερμανίας Αυγουστίνου χριόμενου από έναν παπικό καρδινάλιο με “αγιασμό”. Η ελπίδα μεταστροφής στην Ορθοδοξία των πεπλα-νημένων προβάτων του καθολικισμού και του προτε-σταντισμού της Ευρώπης έχει χαθεί με την οικου-μενιστική συμπεριφορά πολλών ορθοδόξων ποιμένων που θα έπρεπε να φροντίζουν τόσο για τη διαφύλαξη του ορθόδοξου ποιμνίου από τους βαρείς λύκους του κακόδοξου παπισμού και προτεσταντισμού...

Οι Οικουμενιστές όμως δεν νοιάζονται για την σωτηρία και την αιώνια ζωή... Οι οραματισμοί τους ξεκινούν και τελειώνουν στην παρούσα ζωή. Κινούνται με ένα “εκκλησιαστικό” διπλωματικό τρόπο, χαίρουν με ανθρώπινες τιμές, απολαμβάνουν συμπόσια, διαλέγονται με ετερόδοξους χωρίς στόχους και προϋποθέσεις, ζούνε κοσμικά... Οι επίσκοποι του Οικουμενικού Πατριάρχη στην Ευρώπη έχουν παραβιάσει όλα τα όρια που έθεσαν οι άγιοι Πατέρες. Τι αλήθεια είναι οι Οικουμενιστές που παραδίδουν εαυτούς και τα πρόβατα στα χέρια των Παπικών και των Προτεσταντών; Μέσα στην πλήρη οικουμενιστική σύγχυση ποιος είναι τελικά ο ποιμήν ο καλός, ποιος είναι ο μισθωτός, ποιος είναι ο λύκος και κυρίως τι θα απογίνουν τα πρόβατα;».

Περίφημη περιγραφὴ τῶν «ψευδοποιμένων» οἰκου-μενιστῶν μᾶς κάνατε κ. Τάτση, ἐκ τῆς ὁποίας δημιουργοῦνται –λόγω τῆς κρισιμότητας τοῦ θέματος– κάποια ἐρωτήματα:

Ποιά πρέπει νὰ εἶναι ἡ στάση τοῦ πιστοῦ πρὸς ἕνα τέτοιο ψευδεπίσκοπο; Ἀρκεῖ ἡ καταγγελία τῶν ἐνεργειῶν του; Ποιές συμβουλές, προτροπὲς ἢ Ἐντολὲς μᾶς δίνει ὁ ἴδιος ὁ Κύριος, οἱ Ἀπόστολοι, οἱ Ἅγιοι Πατέρες καὶ οἱ Ἱεροὶ Κανόνες γιὰ τὴ στάση μας ἀπέναντι στοὺς ψευδεπισκόπους; Οἱ ψευδοδιδάσκαλοι ποὺ ἀτιμάζουν καὶ ποδοπατοῦν τὶς Ἐντολές τοῦ Χριστοῦ, τῶν Ἀποστόλων καὶ τῶν Ἁγίων ἀξίζουν τιμῆς; Ἡ συμπεριφορά μας ἀπέναντί τους πρέπει νὰ εἶναι συμπεριφορὰ ὡς πρὸς ποιμένες; Ὅταν ὁ ΙΕ΄ Κανόνας τῆς Πρωτοδευτέρας Συνόδου ὁμιλεῖ περὶ ἀπομακρύνσεως ἀπὸ ψευδοποιμένες, τί καὶ ποιούς ἐννοεῖ;

Γιὰ νὰ ἐξακριβώσουμε, ἔπειτα, ὅτι κάποιος εἶναι ψευδοποιμένας καὶ νὰ ἀπομακρυνθοῦμε ἀπὸ αὐτὸν –ὥστε νὰ μὴ διακινδυνεύσουμε τὴν σωτηρία μας ἐπικοινωνώντας μαζί του–, τί περισσότερο πρέπει νὰ ἔχει κάνει, σὲ ποιές περισσότερες παραβάσεις Ἱερῶν Κανόνων καὶ παραλείψεις καὶ καινοτομίες νὰ ἔχει προβεῖ;

Σὲ πόσες χιλιάδες περισσότερες συμπροσευχὲς πρέπει νὰ ἔχουν παραστεῖ (ὅλοι αὐτοὶ οἱ οἰκουμενιστὲς ἱερωμένοι καὶ λαϊκοὶ) καὶ πόσες ἄλλες αἱρέσεις πρέπει νὰ ἔχουν διατυπώσει, πεισμόνως διδάξει καὶ διὰ τῆς ἐξουσίας τους ἐπιβάλει; Πόσο πιὸ ἄπιστο πρέπει νὰ μᾶς ἔχουν παρουσιάσει τὸν ἑαυτό τους, ἐμπράκτως; Πόσα περισσότερα «Ἅγια» Κοράνια πρέπει νὰ ἔχουν ἐπιδώσει καὶ πόσους ἀκόμα ἑσπερινοὺς καὶ ἀρτοκλασίες μὲ αἱρετικοὺς πρέπει νὰ ἔχουν ἐπιτελέσει ὅλα αὐτὰ  τὰ πρωτοκλασάτα στελέχη τοῦ Οἰκουμενισμοῦ,  ἀπ’ ὅσα ἔχουν κάνει οἱ: κ. Αὐγουστῖνος (Μητροπολίτης Γερμανίας), κ. Ἐμμανουὴλ (Μητροπολίτης Γαλλίας), κ. Χρυσόστομος Σαββᾶτος (Μητροπ. Μεσσηνίας), κ. Ἰγνάτιος Γεωργακόπουλος (Μητροπ. Δημητριάδος), κ. Ἰωάννης Ζηζιούλας (Μητροπ. Περγάμου), κ. Θεόδωρος (Πατριάρχης Ἀλεξανδρείας), κ. Βαρθολομαῖος Ἀρχοντώνης (Πατριάρχης Κων/πόλεως), καὶ τόσοι ἄλλοι; 

Λοιπόν, κ. Τάτση (κι ὅσοι ἄλλοι ἀντι-οικουμενιστές ἀναμένετε μὲ «διάκριση» τὸν κατάλληλο καιρὸ ἐφαρμογῆς τῆς διδασκαλίας τῶν Πατέρων), μετὰ κι ἀπ’ αὐτά, τί θὰ μᾶς συμβουλεύατε: Πόσες ἄλλες «ἐλπίδες» πρέπει νὰ χαθοῦν, γιὰ νὰ ξυπνήσουμε καὶ νὰ ἐφαρμόσουμε τοὺς Ἱεροὺς Κανόνες τῆς Ὀρθόδοξης Ἀνατολικῆς Ἐκκλησίας; Τί ἄλλο περιμένουμε «νὰ χαθεῖ» γιὰ νὰ ξυπνήσουμε; Ποιά ἄλλη «ἀποστασία ἀπὸ τὴν Ἀλήθεια τῶν πνευματικῶν ἡγετῶν» θὰ πρέπει νὰ περιμένουμε γιὰ νὰ δράσουμε σύμφωνα μὲ τὴν Παράδοσή μας; Μήπως πρέπει νὰ δημιουργήσουμε ἄλλη «Παράδοση»; Καὶ τότε, σὲ τί θὰ διαφέρουμε ἀπὸ τοὺς οἰκουμενιστές;

Διαπιστώνετε –καὶ πολὺ ὀρθῶς– ὅτι οἱ  «ὑπὸ τὸν Πατριάρχη Βαρθολομαῖο... ἐπίσκοποι στὴν Εὐρώπη ἔχουν παραβιάσει ὅλα τὰ ὅρια ποὺ ἔθεσαν οἱ ἅγιοι Πατέρες». Ὅτι κάθε «ἐλπίδα μεταστροφῆς στὴν Ὀρθοδοξία τῶν πεπλανημένων ... τῆς Εὐρώπης ἔχει χαθεῖ», ἀφοῦ τὸ Φανάρι ἔχει καταργήσει τὴν Ἐντολὴ τοῦ Χριστοῦ γιὰ Εὐαγγελισμὸ πρὸς «πάντα τὰ ἔθνη»· ἔχει ἀπαγορεύσει τὴν ἐπιστροφὴ τῶν παπικῶν στὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία (ὑπακούοντας ὁ Πατριάρχης στὶς ἐπιθυμίες τοῦ Πάπα). Μὲ ὅλα ὅσα γράφετε, λοιπόν, ὁμολογεῖτε ὅτι οἱ Μητροπολίτες αὐτοὶ καὶ ὁ Πατριάρχης τους, ἔχουν παραβιάσει «ὅλα τὰ ὅρια». Ἔχουν καταλύσει –κατὰ τὴν μαρτυρία σας– τὰ πάντα! Καί, ἄρα, ἀποτελοῦν τὸν ὁρισμὸ τοῦ «ψευδεπισκόπου» καὶ τοῦ «ψευδοδιδσακάλου».

Μετὰ ἀπ’ αὐτή σας τὴν διαπίστωση, γιὰ ρωτῆστε τὸν π. Θεόδωρο Ζήση (γιατὶ ἐμᾶς δὲν μᾶς πιστεύετε καὶ μᾶς ἔχετε ἀποκλείσει ἀπὸ τὸ ἱστολόγιό σας):

Ποιά στάση μᾶς ὑποδεικνύουν νὰ τηροῦμε οἱ Ἅγιοι Πατέρες ἀπέναντι  στοὺς ψευδεπισκόπους αὐτοὺς καὶ τί ἐντέλλονται οἱ Ἱ. Κανόνες; Σὲ ποιές ἐνέργειες πρέπει νὰ προβαίνουμε, ὅταν πρόκειται περὶ ψευδεπισκόπων, σύμφωνα μὲ τὰ παραδείγματα τῶν Ἁγίων καὶ σύνολη τὴν Ἁγιοπατερικὴ Ὀρθόδοξη Παράδοση; Μήπως μὲ τὴν ἀπομάκρυνση ἀπ’ αὐτούς;

Καὶ ρωτῆστε ἀκόμη: Πῶς πρέπει νὰ συμπεριφερόμαστε πρὸς ὅσους προσπαθοῦν νὰ ἀγωνίζονται κατὰ τῶν ἡγετῶν τοῦ παναιρετικοῦ οἰκουμενισμοῦ (παρὰ τὰ λάθη τους); Πρέπει νὰ τοὺς ἀπομονώνουμε, θεωρώντας τους ἐκτὸς Ἐκκλησίας και ζηλωτὲς «οὐ κατ’ ἐπίγνωσιν»;

Καὶ κατόπιν κάνετε τὴν αὐτοκριτική σας, ὡς ἐνώπιον Θεοῦ: ἐσεῖς, ποιούς τιμᾶτε καὶ ἔχετε κοινωνικοὺς (ἐπικαλούμενος τὴν ἐκκλησιαστικὴ οἰκονομίαν, τὴν σύνεση καὶ τὴ διάκριση) καὶ ποιούς ἀκοινώνητους; Καί, τέλος· ποιά εἶναι ἡ θέση σας γιὰ τὴν ἑνότητα ὡς πρὸς τὴν Πίστη καὶ τὴν Παράδοση τῆς Ἐκκλησίας; Εἶναι κάτι δευτερεῦον ἢ πρωτεῦον γιὰ τὴν Ὀρθοδοξία μας;

Ἐλπίζουμε, πὼς δὲν θὰ μᾶς περιφρονήσετε καὶ πάλι, ἀλλὰ θὰ θελήσετε νὰ μᾶς ἀπαντήσετε.

ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ

Μὲ ἐκτίμηση

Σημάτης Παναγιώτης