Οι συνέπειες από την «μη» Διακοπή Μνημοσύνου των Οικουμενιστών και τις «Οικονομίες» των αντι-Οικουμενιστῶν!

Τοῦ Παναγιώτη Σημάτη

     «Οἱ τὰ πάντα καλῶς διαταξάμενοι θεῖοι Πατέρες», ἐφάρμοζαν πάντοτε τὴν Διακοπὴ Μνημοσύνου τῶν αἱρετικῶν Ποιμένων, ὡς ἕνα ποιμαντικὸ μέτρο σωτηριολογικῆς σημασίας. Μέτρο ποὺ εἶναι τὸ μόνο ἀποτελεσματικὸ γιὰ τὴν ἀντιμετώπιση τῆς αἱρέσεως καὶ τῶν συνεπειῶν της. Τοῦτο γινόταν ταυτόχρονα μὲ τὴν ἐμφάνιση τῆς αἱρέσεως ἢ καὶ μετὰ τὴν καταγγελία της καὶ τὴν ἐπιχείρηση ἀναιρέσεώς της, καθ’ ὃν χρόνον –δηλαδή– οἱ αἱρετικοὶ ἦσαν μέλη ἀκόμα τῆς Ἐκκλησίας, καὶ τελοῦσαν ἔγκυρα μυστήρια καὶ ΟΧΙ μετὰ τὴν ἀπομάκρυνση/καθαίρεσή τους ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία, ὅπως ἀκριβῶς συνέβαινε στὴν περίπτωση τῶν αἱρετικῶν π.χ. Νεστορίου καὶ Καλέκα, τὰ μυστήρια τῶν ὁποίων οἱ ἅγιοι Κελεστῖνος, Κύριλλος καὶ Γρηγόριος Παλαμᾶς τὰ θεωροῦσαν ἔγκυρα, παρότι αὐτοὺς τοὺς θεωροῦσαν “ψευδοποιμένες”/“μισθωτούς”. Κι αὐτὸ γιατί, μετὰ τὴν καταδίκη τους, ἐθεωροῦντο ἐκτὸς Ἐκκλησίας καὶ ὡς μὴ ἔχοντες μυστήρια.

    Ὁ χρόνος ἀνοχῆς (ἀπὸ τὴν στιγμὴ τῆς καταγγελίας τῆς αἱρέσεως) ἦταν πάντα μικρὸς καὶ ἀποσκοποῦσε στὴν ἐνημέρωση τῶν πιστῶν καὶ στὴν διόρθωση τῶν αἱρετιζόντων (ἀλλὰ καὶ ὅσων τοὺς ἀκολουθοῦσαν) καί, βέβαια, στὴν ἀποτροπὴ τῶν ὀλέθριων συνεπειῶν ποὺ ἔχουν οἱ φθοροποιὲς ἰδέες τῆς αἱρέσεως στὶς ψυχές τους. Γιατὶ ἡ αἵρεση ἀλλοιώνει τὴν “ἅπαξ παραδοθεῖσα πίστιν” καὶ ἀποκόπτει τὸν ἄνθρωπο ἀπὸ τὴν ἀλήθεια καὶ τὸ Θεό.

     Εἶναι διαφωτιστικὰ καὶ ἐκφράζουν τὴν πατερικὴ διδασκαλία, ὅσα γράφει ὁ π. Εὐθύμιος Τρικαμηνᾶς, ἀκολουθώντας τὴν ἁγιοπατερικὴ διδασκαλία.

    «Διά νά μήν συμμετέχη (ὁ κάθε πιστός) στήν αἵρεσι τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, ὑπάρχει ἕνας καί μοναδικός τρόπος ἀπό τήν Ἁγία Γραφή, τούς ἱερούς Κανόνες καί τούς ἁγίους Πατέρες παραδεδομένος, ἡ ἀποτείχισις. Οἱ Ἀντιοικουμενιστές ὅμως δυστυχῶς ἔχουν ἐφεύρει σήμερα καί ἄλλον τρόπο, ὁ ὁποῖος διδάσκει ὅτι δύνασαι νά μήν συμμετέχης στήν αἵρεσι, ἐνῶ εἶσαι ἐνσωματωμένος ἐκκλησιαστικά μέ τούς αἱρετικούς, ἀρκεῖ νά ἔχης Ὀρθόδοξο φρόνημα. Πρόκειται δηλαδή, μέ ἄλλα λόγια γιά τήν θεωρία τοῦ βολέματος καί τοῦ χαρτοπολέμου, τήν ὁποία πολλάκις ἔχουμε ἐπισημάνει».

    Ἡ διαπίστωση αὐτὴ τοῦ π. Εὐθυμίου δείχνει τὴν ἀντιπατερικὴ στάση τῶν ἀντιοικουμενιστῶν, ποὺ διδάσκουν τὴν καταπολέμιση  τῆς αἱρέσεως, ἐνῶ παράλληλα βρίσκονται σὲ κοινωνία μὲ τὴν αἵρεση.

    Ἄλλα διδάσκουν, ὅμως οἱ Ἅγιοι, ὅπως ὁ Ὅσιος Θεόδωρος ὁ Στουδίτης. Σὲ ἐπιστολή του πρὸς τὸν Πατριάρχη Ἱεροσολύμων καὶ Ἀλεξανδρείας ἀναφέρει ὅτι, ἀκόμα κι ἐκεῖνος ποὺ εἶναι Ὀρθόδοξος,  χάνεται  ἐφ’ ὅσον κοινωνεῖ μὲ τοὺς αἱρετικούς. Γράφει: «Οἱ μὲν τέλεον περὶ τὴν πίστιν ἐναυάγησαν, οἱ δέ, εἰ καὶ τοῖς λογισμοῖς οὐ κατεποντίσθησαν, ὅμως τῇ κοινωνίᾳ τῆς αἱρέσεως συνόλλυνται» (Φατ. 276, 411,68). Καί· «οἱ μὲν τέλεον ναυαγήσαντες περὶ τὴν πίστιν, οἱ δέ, εἰ καὶ τοὺς λογισμοὺς οὐ καταποντισθέντες, τῇ δέ αἱρετικῇ κοινωνίᾳ ἐξ ἡμισείας δέει σωματικοῦ θανάτου συγκινδυνεύοντες...» (Φατ. 275,407,42).

   «Οἱ Ἀντιοικουμενιστές, βέβαια, δέν πιστεύουν στήν διδασκαλία τῶν Ἁγίων καί δι’ αὐτό ἔχουν δημιουργήσει τήν νεοποχίτικη θεωρία ὅτι κάποιος δέν βλάπτεται ἀπό τήν ἐκκλησιαστική κοινωνία μέ τούς αἱρετικούς, ἀρκεῖ νά ἔχη ὀρθόδοξο φρόνημα καί νά μήν ἀποδέχεται τίς αἱρέσεις των.

     »Γιά τούς Ἀντιοικουμενιστές, ὅπως ἀποδεικνύεται, ἡ ἔννοια αὐτή τῆς κοινωνίας ἔχει διαστραφῆ καί σημαίνει ἕναν συνεταιρισμό καί μία συνεργασία κατά τήν ὁποία δύναται ἕκαστος, ἐνῶ ἔχει πλήρη κοινωνία μὲ τοὺς αἱρετικούς, …ἐνῶ συναγελάζεται ὡς ἰσότιμο μέλος μέ τούς αἱρετικούς τοῦ Π.Σ.Ε.,  ἐνῶ ὑπογράφει (ὡς Ἐπίσκοπος) τά διαζύγια γιά ὁποιονδήποτε λόγο καί τίς ἄδειες γιά δεύτερους καί τρίτους μοιχικούς γάμους, σύμφωνα μέ τίς ἐντολές τῆς πολιτείας, ἐνῶ διδάσκει ὅτι δέν μολύνεται ἀπό τήν ἐνσωμάτωσι αὐτή», παρόλα αὐτά, μπορεῖ «νά κρατῆ συγχρόνως τήν πίστι του, νά κατηγορῆ καί νά ἐλέγχη γιά θέματα πίστεως αὐτούς μέ τούς ὁποίους ἔχει αὐτή τήν πλήρη κοινωνία, νά θεωρῆ ὅτι κατέχει πλήρη τήν ἀλήθεια, ὄχι μόνον σέ προσωπικό ἐπίπεδο, ἀλλά καί σέ ἐκκλησιαστικό, παρά τήν πλήρη κοινωνία μέ τούς αἱρετικούς καί παρά τό ὅτι ὄχι μόνον οἱ εἰς τύπον καί τόπον Χριστοῦ κεφαλές εἶναι αἱρετικές, ἀλλά καί ἡ γραμμή καί πορεία τήν ὁποία συνοδικῶς ἀκολουθοῦν εἶναι ἀπολύτως αἱρετική καί προσαρμοσμένη στίς ἐπιταγές τῆς πανθρησκείας καί τῆς Ν. Ἐποχῆς (ἐδῶ).

    Τὸ ἀποτέλεσμα αὐτῆς τῆς στάσης τῶν Ἀντιοικουμενιστῶν εἶναι ἡ αὔξηση τῆς σύγχυσης στὸ ποίμνιο καὶ ἡ ἐπιβολὴ τῶν αἱρετικῶν. Ὡς ἐκ τούτου καλούμαστε νὰ διαλέξουμε ποιόν θὰ ἀκούσουμε; Τοὺς ὀπαδοὺς τοῦ δυνητισμοῦ, δηλ. τὸν Πειραιῶς Σεραφείμ, τὸν νέο-εκκολαπτόμενο ἀντι-Οἰκουμενιστῆ Καλαβρύτων Ἀμβρόσιο, τὸν π. Θεόδωρο Ζήση, τὸν π. Νικόλαο Μανώλη (κι ὅποιον ἄλλο Ποιμένα) ἢ τὸν Ὅσιο Θεόδωρο καὶ τοὺς σύμφωνους μὲ αὐτὸν Ἁγίους Πατέρες;

     Ἀσφαλῶς ἡ εὐθύνη γιὰ τὴν ἐπιλογὴ εἶναι τοῦ κάθε πιστοῦ.

    Ἡ Διακοπὴ Μνημοσύνου ἢ ἡ ἀποτείχιση, λοιπόν, δὲν εἶναι μιὰ δυνητικοῦ χαρακτῆρος στάση ἀπέναντι στοὺς αἱρετικούς, ἀλλά, γιὰ ὅποιον ἔχει λαβει σοβαρὰ ὑπ’ ὄψιν τὴν πίστη του καὶ τὴν σωτηρία του, εἶναι ὑποχρέωση, καθῆκον, στάση σωτήριος. Γιὰ ὅποιον  δὲν ἐνδιαφέρεται  γιὰ τὴν σωτηρία του,  δύναται νὰ μὴν ἀπομακρυνθεῖ ἀπὸ τοὺς αἱρετικούς· δύναται νὰ μένει “ἄχρι καιροῦ” σὲ κοινωνία μαζί τους ἢ καὶ πάντα· ὅπως καὶ κάποιος ἄλλος βέβαια, δύναται νὰ μὴν ἀκολουθεῖ τὸν Χριστό, νὰ μὴν ἐφαρμόζει τὶς Ἐντολές Του!

    Γιὰ τοὺς «τὰ πάντα καλῶς διαταξαμένους θείους Πατέρας», μοιάζει ἡ ἀπομάκρυνση ἀπὸ τοὺς αἱρετικούς μὲ τὴν ἀπομάκρυνση τῶν “προβάτων” ἀπὸ τοὺς “λύκους”, τοῦ ἀνθρώπου ἀπὸ τὸ φίδι, τῶν ὑγιῶν ἀνθρώπων ἀπὸ μιὰ λοιμώδη ἀσθένεια καὶ κολλητικὴ πανδημία· ἔξοδος καὶ ἀπομάκρυνση ἀπὸ ἕνα σπίτι ποὺ καίγεται· ἡ ἀποτείχιση πραγματοποιεῖται γιὰ νὰ μὴν καεῖ κι αὐτὸς μαζὶ μὲ ὅσους θεληματικά (=δυνητικά!) παραμένουν  μέσα στὴ φωτιὰ τῆς Παναιρέσεως!

     Γιατὶ πράγματι, αὐτὸ εἶναι ἡ ἀλήθεια· ὁ πιστὸς καταβροχθίζεται

Αμετανόητες Τελεβάντιες διαστροφές, Χριστουγεννιάτικα!

ΔΙΑΛΟΓΟΣ κ. ΧΡ. ΚΥΡΙΑΚΙΔΗ ΚΑΙ κ. ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΝΟΥΝΗ ΓΙΑ ΚΑΝΟΝΙΚΑ ΚΑΙ ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΙΚΑ ΖΗΤΗΜΑΤΑ

   Πρόκειται γιὰ μιὰ παράξενη ἐπιμονὴ στὴν κακοδοξία, ποὺ γίνεται ἀκόμα πιὸ δυσεξήγητη, ὅταν ἔχει ξανὰ καὶ ξανὰ προσφερθεῖ ἡ ἁγιοπατερικὴ διδάσκαλία καὶ πράξη στὸ θέμα τῆς ἄμεσης ἀπομακρύνσεως ἀπὸ τὴν αἵρεση. «Ὁ γὰρ παράνομος Ἰούδας, οὐκ ἠβουλήθη συνιέναι».

   Τὸ ἱστολόγιο «Τελεβάντος» μὲ ἄθρο συνεργάτου του διδάσκει κακόδοξα ὅτι ἡ ἀκριβὴς τήρηση μιᾶς Ἐντολῆς εἶναι κακό, γιατὶ ἀποτελεῖ …ἀπολυτοποίηση τῆς Ἐντολῆς!!!  Διδάσκει ὅτι, ἡ ἐφαρμογὴ μιᾶς θείας Ἐντολῆς, ὅταν ἐφαρμόζεται ὅπως ἀκριβῶς ὁ Κύριος καὶ οἱ Ἅγιοι διδάσκουν, αὐτὸ ἀποτελεῖ ἀπολυτοποίηση τῆς Ἐντολῆς καὶ ὁδηγεῖ στὸ σχίσμα καὶ τὴν αἵρεση!!! Ὅτι ἐπαφίεται στὴ διάκριση τῶν κάθε ἐποχῆς κληρικῶν ἡ ἐφαρμογὴ τῆς ἀπομακρύνσεως ἀπὸ τοὺς αἱρετικούς!

Η στάσις των Ορθοδόξων πρός τούς κηρύσσοντας αίρεσιν Επισκόπους.

Ἡ πρακτική ἐφαρμογή τοῦ 15ου Κανόνος

τῆς ΑΒ Συνόδου διαχρονικά.

Τοῦ π. Εὐθυμιου Τρικαμηνᾶ

   Ἀπόσπασμα ἀπὸ τὸ βιβλίο:

   
    Τό σημεῖον εἰς τό ὁποῖον ἔχει φθάσει ἡ μικρά αὐτή μελέτη εἶναι τό σημαντικώτερο, διότι πρέπει ἐν τέλει νά παρουσιασθῆ ὅλη, κατά τό δυνατόν, ἡ ὀρθόδοξος Παράδοσις διαχρονικά, διά νά καταδειχθῆ ἡ συμφωνία τῶν ἱερῶν Κανόνων μέ αὐτήν, καί συγκεκριμένα τοῦ ὑπό ἐξέτασιν ΙΕ΄ τῆς Πρωτοδευτέρας Συνόδου καί ὅτι οἱ ἱεροί Κανόνες κατέγραψαν τήν ἱεράν Παράδοσιν, ἡ ὁποία προϋπῆρχε καί δι’ αὐτό ὀνομάζεται Ἀποστολική. Ὡς ἐκ τούτου οἱ ἱεροί Κανόνες κατέγραψαν τήν ἱεράν Παράδοσι καί περιφρουροῦν αὐτήν, ἡ δέ ἱερά Παράδοσις εἶναι ἀπόλυτα σύμφωνος μέ τήν ἁγ. Γραφή, ἡ ὁποία εἶναι ἡ πηγή πού ἀντλεῖται ἡ πίστις καί ἡ ζωή στήν Ἐκκλησία.
    Τό ὅτι ἡ ἁγ. Γραφή καί ἡ ἱερά Παράδοσις εἶναι ἰσόκυρα εἰς τήν Ὀρθοδοξία σημαίνει ὅτι ἡ ἱερά Παράδοσις ἐκφράζει πλήρως την ἁγ. Γραφή καί ἐπίσης πώς ὅ,τι δέν εἶναι σύμφωνο μέ την ἁγ. Γραφή δέν ἀποτελεῖ ἱερά Παράδοσι. Κατ’ αὐτόν τον τρόπο ἡ ἁγ. Γραφή, ἡ ἱερά Παράδοσις καί οἱ ἱεροί Κανόνες ἀποτελοῦν ἕνα ἑνιαῖο σύνολο ὁμοιόμορφο καί ὁμοιότροπο, τό ὁποῖο πρέπει νά εἶναι, θά λέγαμε, ὁ καταστατικός χάρτης καί ὁ ὁδηγός τῆς ζωῆς τῶν Ὀρθοδόξων.

   Οὕτως λοιπόν ἐχόντων τῶν πραγμάτων πρέπει κατ’ ἀρχάς νά ἀναφέρωμε τά ἁγιογραφικά χωρία, τά ὁποῖα ὁμιλοῦν διά τήν στάσι τῶν Ὀρθοδόξων ἀπέναντι στούς αἱρετικούς καί μάλιστα τούς Ἐπισκόπους καί ποιμένες καί τά ὁποῖα ἀπετέλεσαν τήν βάσι διά νά δημιουργηθῆ ἡ ἀνάλογος Παράδοσις καί ἐν συνεχείᾳ νά κατοχυρωθῆ διά τῶν Κανόνων.

1. Ἡ Καινή Διαθήκη διά τήν στάσι τῶν πιστῶν ἀπέναντι στούς αἱρετικούς.

    Τό πρῶτο καί βασικό χωρίο τῆς ἁγ. Γραφῆς εἶναι τό Γαλ. 1,8, τό ὁποῖο λέγει: «ἀλλά καί ἐάν ἡμεῖς ἤ ἄγγελος ἐξ οὐρανοῦ εὐαγγελίζεται ὑμῖν παρ’ ὅ εὐηγγελισάμεθα ὑμῖν, ἀνάθεμα ἔστω· ὡς προειρήκαμεν και ἄρτι πάλιν λέγω · εἴ τις ὑμᾶς εὐαγγελίζηται παρ’ ὅ παρελάβετε, ἀνάθεμα ἔστω». Ἐδῶ πολύ ἐπιτακτικά ὁ Ἀπόστολος τῶν ἐθνῶν θεσμοθετεῖ ὅτι οὐδείς ἔχει δικαίωμα νά ἀλλάξη τό παραμικρόν εἰς τήν διδασκαλία τοῦ Εὐαγγελίου. Τό ὅτι μεταξύ αὐτῶν συγκαταλέγει τούς Ἀποστόλους, καί τους ἀγγέλους ἀπό τόν οὐρανό, τοῦτο σημαίνει, ὅτι πολύ περισσότερο δέν ἔχει δικαίωμα νά ἀλλάξη καί τό ἐλάχιστον ὁ Ἐπίσκοπος· ἐφ’ ὅσον δέ ὁ οἱοσδήποτε Ἀρχιερέας κάτι ἀλλάζει στήν εὐαγγελική διδασκαλία, εἶναι ἀναθεματισμένος.

   Ἡ ἀναφορά ἐπίσης τοῦ ἀναθεματισμοῦ σημαίνει ὅτι, διά τούς κηρύσσοντας αἵρεσι, ἰσχύει ὁ ἀναθεματισμός τοῦ ἀποστόλου Παύλου καί δέν χρειάζεται ἄλλη ἀπόφασι Συνόδου παρά μόνο πρός κατοχύρωσι τῶν Ὀρθοδόξων.

   Τό δεύτερο χωρίο τῆς ἁγ. Γραφῆς εἶναι τό Τίτ. 3,10, το ὁποῖο λέγει: «αἱρετικόν ἄνθρωπον μετά μίαν καί δευτέραν νουθεσίαν παραιτοῦ, εἰδώς ὅτι ἐξέστραπται ὁ τοιοῦτος και ἁμαρτάνει ὤν αὐτοκατάκριτος». Ἐδῶ ὁ ἀπ. Παῦλος παραγγέλλει νά φεύγωμεν μακριά ἀπό τούς αἱρετικούς, οἱ ὁποῖοι παραμένουν οἰκειοθελῶς στήν πλάνη των. Καί ἐδῶ τό «αὐτοκατάκριτος» σημαίνει τήν αὐτόματη ἀποκοπή τοῦ αἱρετικοῦ ἀπό τό σῶμα τῆς Ἐκκλησίας, χωρίς ἀπόφασι Συνόδου. Ἡ αἵρεσις δηλαδή μᾶς ἀποκόπτει ἀμέσως ἀπό τήν Ἐκκλησία.

   Τό τρίτο χωρίο εἶναι τό Β΄ Ἰωάν. 10 τό ὁποῖο λέγει: «εἴ τις ἔρχεται πρός ὑμᾶς καί ταύτην τήν διδαχήν οὐ φέρει, μη λαμβάνετε αὐτόν εἰς οἰκίαν καί χαίρειν αὐτῳ μή λέγετε· ὁ γάρ λέγων αὐτῷ χαίρειν κοινωνεῖ τοῖς ἔργοις αὐτοῦ τοῖς πονηροῖς». Πολύ αὐστηρότερα ἐδῶ τοποθετεῖ τήν ὀρθόδοξον πίστιν ὁ μαθητής καί ἀπόστολος τῆς ἀγάπης. Ἀπαγορεύει καί τόν ἁπλό χαιρετισμό καί οἱανδήποτε ἐπικοινωνία εἰς αὐτόν πού μᾶς πλησιάζει, ὄχι γιά κάποια καθημερινή ἀνάγκη, ἀλλά μέ τρόπο ἐκκλησιαστικό, χωρίς ὅμως νά ἔχη την ὀρθόδοξον πίστι καί τήν εὐαγγελική διδασκαλία ἀνόθευτον.

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ: Διορθόδοξη Επιστημονική Ημερίδα για την καταδίκη του Οικουμενισμού και της ''Συνόδου'' της Κρήτης

  Ἀνακοινώθηκε ἐπίσημα ἡ πραγματοποίηση «Διορθόδοξης Επιστημονικής Ημερίδας για την καταδίκη του Οικουμενισμού και της ''Συνόδου'' της Κρήτης».

     Ἀναρτοῦμε τὴν εἴδηση μαζὶ μὲ τὴν ἔκφραση τῆς λύπης μας, γιατὶ οἱ Πατέρες ποὺ τὴν διοργάνωσαν καὶ θὰ τὴν πραγματοποιήσουν:

    α) Ξεκίνησαν μὲ ἁγιοπατερικὲς προϋποθέσεις νὰ ἐφαρμόσουν ὅ,τι οἱ Ἅγιοι μᾶς δίδαξαν γιὰ τὴ στάση μας σὲ καιρὸ αἱρέσεων, πόσο μᾶλλον σὲ καιρὸ τῆς ἐσχατολογικῆς Παναιρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ.

   β) Στὴ πορεία ἄλλαξαν θέσεις καὶ ἀκολουθοῦν πλέον τὴν ἀντιπατερικὴ γραμμὴ τοῦ π. Θεοδώρου Ζήση καὶ τοῦ π. Νικολάου Μανώλη ποὺ κατηγοροῦσαν. Γραμμὴ ποὺ σὰν ἄτομα ἔχουν κάθε δικαίωμα νὰ ἐφαρμόσουν, ὄχι ὅμως νὰ θέλουν νὰ τὴν ἐπιβάλλουν ὡς τὴν γραμμὴ τῆς Ἐκκλησίας, διαστρέφοντας τὴν διδασκαλία ἑκατοντάδων Ἁγίων ποὺ τὴν ἐπισφράγισαν μὲ τὸ αἷμα τους.

    γ) Ἡ ἀρχικὴ ἀπόφαση μιᾶς πρώτης Κληρικολαϊκῆς Συνάξεως ποὺ ἀποφάσισε τὴν ἀνάγκη γιὰ μιὰ τέτοια Σύναξη, δὲν προέβλεπε διεξαγωγὴ Ἡμερίδος γιὰ καταδίκη τῆς ληστρικῆς Συνόδου. Ἡ Κολυμπάριος Σύνοδος ἤδη ἔχει καταδικαστεῖ στὴ συνείδηση τῶν πιστῶν καὶ μὲ ὅσα δημοσιεύθηκαν ἔχουν ἐξαντληθεῖ τὰ βασικὰ ἐπιχειρήματα γιὰ τὴν ἀπόδειξη τοῦ ὅτι αὐτὴ ἡ Σύνοδος δὲν ἦταν «οὔτε ΑΓΙΑ, οὔτε ΜΕΓΑΛΗ, οὔτε ΣΥΝΟΔΟΣ» (“Θεοδρομία”). Ἡ ἀρχικὴ ἀπόφαση ἦταν τὸ νῦν ἀναγκαῖο: μιὰ Σύναξη ποὺ θὰ ὀργάνωνε τὸν ἀγώνα, ὅσων ἔχουν διακόψει τὸ Μνημόσυνο τῶν Οἰκουμενιστῶν, διότι μόνο αὐτὸ φοβοῦνται οἱ Οἰκουμενιστές, ὅπως ἔδειξαν τὰ τελευταῖα γεγονότα μὲ τὶς διώξεις, ὅσων ἀποτειχίζονται. Κι αὐτὴ ἡ ἀπόφαση παρεκάμφθη, χωρὶς νὰ ἐρωτηθοῦν ἐκεῖνοι ποὺ συμμετεῖχαν στὴν σύναξη γιὰ τὴν πρώτη ἀπόφαση.

   δ) Ἀπὸ Σύναξη ὅσων ἀποτειχίστηκαν μετετράπη σὲ Ἡμερίδα μὴ ἀποτειχισμένων καὶ μερικῶν ἀποτειχισμένων. Γι’ αὐτὸ τὸ λόγο (ὅπως φαίνεται) καὶ ὁ Καθηγούμενος καὶ Ἀρχιμανδρίτης π. Παΐσιος Παπαδόπουλος (ὁ ὁποῖος διέκοψε τὸ μνημόσυνο τοῦ μητροπολίτη Φλωρίνης) δημοσίευσε ἄρθρο στὸ ὁποῖο ἀνακοινώνει (ἐδῶ) ὅτι δὲν θὰ παραστεῖ σ’ αὐτὴ τὴν ἡμερίδα. Αὐτὴ εἶναι καὶ ἡ δική μου τοποθέτηση ὡς μέλους τῆς πρώτης Σύναξης τῆς Λάρισας, τῆς ὁποίας ἡ ἀπόφαση ἀκυρώθηκε.

Σημάτης Παναγιώτης

Με τα ζητήματα της Πίστεως δεν ...παίζουμε!!! (Σχόλιο)

Έκτακτη σύναξη Ιερέων στη Μητρόπολη Θεσσαλονίκης για τον π. Νικόλαο Μανώλη. Και μεις εκεί...

Καλά πληροφορημένες πηγές του Ιστολογίου μας, μέσα από τα γραφεία της Ιεράς Μητροπόλεως Θεσσαλονίκης, επιβεβαιώνουν τη φημολογία της εσπευσμένης συγκλήσεως Ιερατικής συνάξεως.

Η σύναξις θα λάβει χώρα στα γραφεία της Βογατσικού 7, στην αίθουσα συνεδριάσεων του μητροπολιτικού μεγάρου, την προσεχή Πέμπτη, 23 Φεβρουαρίου 2017 και ώρα 10:00 το πρωΐ. Κάθε προσπάθεια να πραγματοποιηθεί βιαστικά και εν κρυπτώ, είναι εκ του πονηρού. Ανακοίνωση της σύναξης δεν υπάρχει καν στην Ιστοσελίδα της μητρόπολης. Κάποιοι ιερείς δεν ενημερώθηκαν λόγω της ιδιαίτερης σχέσης τους με τον π.Νικόλαο Μανώλη.

Ο κλήρος της πόλεως του Αγίου Δημητρίου, έχει την ιστορική ευθύνη να πάρει θέση. Το διακύβευμα είναι η Ορθόδοξη Πίστη. Να προσέξει να μην παρασυρθεί από απειλές και δεσποτικές επιταγές… όπως ο ίδιος κλήρος έκανε προ δύο ετών και ύστερα από “μητροπολιτικό εξαναγκασμό” υπέγραψε, ένα μεγάλο τμήμα αυτού, ντροπιαστικό κείμενο σε σχέση με τον π. Νικόλαο…

Ο π. Νικόλαος Μανώλης με την μαρτυρική απόφασή του, να διακόψει το μνημόσυνο του Επισκόπου του, αποτειχιζόμενος εντός της Εκκλησίας από την αίρεση, έκανε χρήση του έσχατου μέσου που μας παρέδωσαν οι Θειότατοι Πατέρες. Εφάρμοσε τον ΙΕ΄ κανόνα της Πρωτοδευτέρας συνόδου επί Μεγάλου Φωτίου, ο οποίος αποτελεί αναφέρετο δικαίωμα κάθε ιερωμένου και κάθε λαϊκού. Η απόφασή του αυτή έχει έναν και μοναδικό σκοπό, να επαναφέρει τον Επίσκοπό του και τους συν αυτώ, στην Ορθοδοξία. Όλοι οι κληρικοί της Μητροπόλεως γνωρίζουν πάρα πολύ καλά τις λεπτομέρειες της διώξεως του.

Με την τροπή που πήραν τα πράγματα, από τη Σύνοδο της Κρήτης, τη στάση της Εκκλησίας της Ελλάδος και το κείμενο Προς το Λαό, δικαιώνεται ο π. Νικόλαος για τη συνεχή, “ενοχλητική”, και ελεγκτική στάση που είχε εξ’ αρχής.

Είναι λοιπόν ιστορική η στιγμή για την ευθύνη που έχουν όλοι οι κληρικοί της Θεσσαλονίκης, αλλά και ο καθένας ξεχωριστά, στις δύσκολες αυτές ώρες που περνά η Ορθοδοξία μας. Δεν είναι ώρα για περίσσια κουτσομπολιά στους δρόμους της Θεσσαλονίκης από μεγαλόσχημους αρχιμανδρίτες, που αποφαίνονται εμπαθώς για το πρόσωπο του σεβαστού και αγωνιστή πνευματικού μας πατρός, ευχόμενοι την καθαίρεσή του!

Καλείστε να επιστρατεύσετε  το δικό σας προσωπικό Ορθόδοξο βίωμα. Τώρα είναι η ώρα της ομολογίας. Τουλάχιστον μην παίρνετε στο λαιμό σας αθώους. Πατέρες αντισταθείτε, μη χειραγωγείσθε, πράξετε κατά συνείδηση.

Ραντεβού με την Ιστορία λοιπόν, όλοι να βρεθούμε την Πέμπτη 23 Φεβρουαρίου στις 9:30 πμ. στην οδό Βογατσικού 7.

Κάθε φωνή ιερέως που θα ζητά την τιμωρία και καθαίρεση του πατρός, θα την εκλάβουμε ως φωνή του αδελφοκτόνου Κάιν. Κάθε φωνή όμως που θα στηρίξει τον πνευματικό μας πατέρα, θα βρει συμπαραστάτες όλους μας στον ιερατικό του αγώνα.

Πηγή

Σχόλιο: Μὲ τὰ ζητήματα τῆς Πίστεως δέν ...παίζουμε! Ἄλλη μιὰ φορὰ θὰ μᾶς λοιδορήσουν· θὰ ποῦν ὅτι καὶ αὐτὴ τὴν στιγμὴ ποὺ κάποιος ἐπὶ τέλους βρῆκε τὸ κουράγιο καὶ τὴ δύναμη νὰ διακόψει τὸ μνημόσυνο τοῦ Οἰκουμενιστῆ κ. Ἄνθιμου, ἀρχίσαμε νὰ τὰ βάζουμε ἐναντίον του. Ὅμως, μὲ τὰ θέματα τῆς Πίστεως δέν …παίζουμε! Συμπαραστεκόμαστε στὸν γενναῖο ἀγώνα τοῦ π. Νικολάου καὶ τῆς οἰκογένειάς του. Ὅσοι ἔχουν διωχθεῖ γνωρίζουν τί σημαίνουν ὅλα αὐτά. Ἀλλὰ ἀποροῦμε γιὰ τὸ γεγονὸς πὼς τὰ πνευματικά του παιδιά δὲν ἔχουν καταλάβει -καὶ ἔτσι τὸν ἐκθέτουν- τὸν πρώτιστο σκοπὸ τῆς Διακοπῆς τοῦ μνημοσύνου, ποὺ ἀσφαλῶς δὲν ἐμπεριέχεται τόσο (καὶ μόνο) στὸν ΙΕ΄ Κανόνα, ἀλλὰ στὴν διαχρονικὴ Παράδοση τῆς Ἐκκλησίας. Καὶ ὁ σκοπὸς εἶναι νὰ ἀποφύγει ὁ κάθε πιστὸς τὴν μόλυνση ἀπὸ τοὺς αἱρετικοὺς καὶ νὰ μὴν ἐπιτρέψει στοὺς αἱρετικοὺς νὰ ἀλλοιώσουν τὴν Πίστη τῆς Ἐκκλησίας καὶ ὡς ἐκ τούτου νὰ προκληθεῖ σχίσμα.

Ἄρα, αὐτὸ ποὺ γράφουν, πὼς «Η απόφασή του  αυτή (σ.σ.: τοῦ π. Νικολάου) έχει έναν και μοναδικό σκοπό, να επαναφέρει τον Επίσκοπό του και τους συν αυτώ, στην Ορθοδοξία», δὲν ἐκφράζει τὴν οὐσία τοῦ πράγματος. Ἂν δηλαδή, ὑποθέσουμε ὅτι ὁ κ. Ἄνθιμος τοῦ διαμηνύσει ὅτι δὲν πρόκειται νὰ ἀλλάξει, διότι θεωρεῖ ὅτι αὐτὸς εἶναι στὴν Ὀρθοδοξία, ἐνῶ -ἀντίθετα- θεωρεῖ ὅτι ὁ π. Νικόλαος εἶναι στὴν πλάνη, τότε τί θὰ κάνει ὁ π. Νικόλαος; Θὰ σταματήσει τὴν διακοπὴ μνημοσύνου, ἀφοῦ «ο μοναδικός σκοπός, να επαναφέρει τον Επίσκοπό του»,  δὲν πρόκειται νὰ ἐπιτευχθεῖ;

Σημάτης Παναγιώτης

π. Σάββας: Η Σύνοδος της Κρήτη πραγματοποιήθηκε, επειδή δεν κάναμε Διακοπή Μνημοσύνου νωρίτερα, όταν έπρεπε!

  .

   Ἐπειδὴ κάποιοι διαστροφεῖς τῆς ἁγιοπατερικῆς Παραδόσεως διαβάλλουν τὴν Διακοπὴ Μνημοσύνου, διαβάστε κι ἀκοῦστε, τί σχετικὰ εἶπε ὁ π. Σάββας Λαυριώτης:

Ἐρώτηση: Γιατί δὲν διακόψατε τὸ Μνημόσυνο ὄχι τώρα, μετὰ τὴν Κρήτη, ἀλλὰ νωρίτερα, μετὰ τὸ Μπαλαμάντ καὶ μετὰ τὸ Σάμπεζυ καὶ τὰ ὑπόλοιπα.

Ἀπάντηση π. Σάββα: Γιατί; Γιατί; Ἔπρεπε νὰ εἴχαμε κόψει ἐδῶ καὶ πάρα πολλὰ χρόνια τὸ Μνημόσυνο. Τὸ ὅτι ἔγινε ἡ Σύνοδος τῆς Κρήτη εἶναι ἀποτέλεσμα ὅτι δὲν κάναμε σωστὲς κινήσεις πιὸ πρίν. Ἡ Διακοπὴ τοῦ Μνημοσύνου εἶναι ἡ σωστὴ ἀντιμετώπιση γιὰ τὴν αἵρεση…

Ἐπειδὴ δὲν κόψαμε τὸ Μνημόσυνο κι ἀφήσαμε τὴν αἵρεση νὰ προχωράει, γι’ αὐτὸ φτάσαμε στὴν Σύνοδο τῆς Κρήτης ποὺ δέχονται τὰ πάντα πιά· δέχονται καὶ τὸ Μπάλαμαντ, καὶ τὸ Πουσάν,  καὶ ὅλες τὶς συνεδρίες ποὺ κάνανε μὲ τὸ Π.Σ.Ε.

Ἐρώτηση: Ὅλοι οἱ Ἅγιοι Πατέρες ἔκοψαν τὸ Μνημόσυνο τῶν Ἐπισκόπων ποὺ ἔπεσαν σὲ κάποια αἵρεση, πρὶν τὴν συνοδικὴ καταδίκη.

Ἀπάντηση π. Σάββα: Ἂν δεῖτε τὴν ἱστορία τῆς Ἐκκλησίας, ἔτσι εἶναι· ἔκοψαν τὸ μνημόσυνο, πρὶν τὴν συνοδικὴ καταδίκη. Μετά, ὅταν  οἱ αἱρετικοὶ καταδικάζονται, δὲν μπορεῖς -ἔτσι κι ἀλλιῶς- νὰ τοὺς μνημονεύεις. Ἡ διακοπὴ μνημοσύνου γίνεται πρὶν τὴν Συνοδικὴ καταδίκη.
Ἐρώτηση: Πολλοὶ μᾶς λένε νὰ κάνουμε ὑπομονή. Μέχρι ποῦ φτάνει ἡ Οἰκονομία καὶ ποῦ ἀρχίζει ἡ ἀκρίβεια;

Ἀπάντηση π. Σάββα: Κάναμε οἰκονομία 115 χρόνια οἱ Χριστιανοὶ κάνανε ὑπομονή. Κάναμε οἰκονομίες καὶ βλέπουμε ὅτι ἡ οἰκονομία αὐτὴ μᾶς ὁδήγησε σὲ μιὰ Σύνοδο ποὺ ἐπικυρώνει τὸν Οἰκουμενισμὸ ὡς Ὀρθοδοξία. Μποροῦμε νὰ κάνουμε μιὰ οἰκονομία στοὺς ἀνθρώπους, οἱ ὁποῖοι θέλουν νὰ διακόψουν τὸ μνημόσυνο καὶ δὲν τὄχουν κάνει ἀκόμα, ἀλλὰ ὁ Χριστὸς μᾶς ζητᾶ νὰ πάρουμε μιὰ ξεκάθαρη θέση.
Ἐρώτηση: Μερικοὶ λένε ὅτι ὅσοι διακόπτουν τὸ μνημόσυνο εἶναι σὲ σχίσμα.

Ἀπάντηση π. Σάββα: Δὲν ξέρουν τί σημαίνει σχίσμα. Τὸ σχίσμα δὲν τὸ κάνουμε ἐμεῖς ποὺ θέλουμε νὰ κρατήσουμε τὴν Ὀρθοδοξία, ὅπως τὴν παραλάβαμε. Ποῦ βλέπουν ὅτι δημιουργοῦμε ἐμεῖς σχίσμα; Ἐπειδὴ δὲν ἀκολουθοῦμε τὶς αἱρετικές τους διδασκαλίες, δημιουργοῦμε σχίσμα στὴν Ἐκκλησία; Ὁ καθένας μπορεῖ νὰ βγάλει τὰ συμπεράσματά του.

Το νέο Ευαγγέλιο των κρυφο-Οικουμενιστών: Ελέγχω και αναιρώ την αίρεση, αλλά κοινωνώ με τους αιρετικούς!

  Ὑπάρχουν κάποιοι κρυφο-Οικουμενιστές, τοὺς ὁποίους ὁ ἰὸς τοῦ Οἰκουμενισμοῦ ἔχει πλήξει ἀθεράπευτα, ἔτσι ὥστε νὰ νομίζουν ὅτι ἀγωνίζονται γιὰ τὴν πίστη, ἐνῶ στὴν οὐσία -ἀρνούμενοι νὰ ἀκολουθήσουν τὴν ποιμαντικὴ ἀρχὴ τῆς ἀπομακρύνσεως ἀπὸ τοὺς αἱρετικοὺς καὶ «πεποιθότες ἐφ’ ἑαυτοῖς»- ἐπιτρέπουν στοὺς κακόδοξους Οἰκουμενιστὲς νὰ τραυματίζουν τὴν Πίστη καὶ νὰ τὴν διαστρέφουν στὶς ψυχὲς τῶν ἀνθρώπων. Κι αὐτὸ γιατὶ προπαγανδίζουν ἀνόητα τὴν παραμονή τους στὴν αἵρεση καὶ τὴν κοινωνία μὲ τοὺς αἱρετικούς.

   Αὐτοὶ μάλιστα νομίζουν ὅτι τὰ δικά τους βαθυστόχαστα «θεολογικὰ» κείμενα εἶναι τὸ πᾶν, ὅτι ἡ μόνη προσφορὰ ποὺ ἔχει ἀντίκρυσμα στὸ Θεὸ εἶναι οἱ δικές τους θεολογικὲς ἀναλύσεις καὶ δαιμονίζονται, ὅταν κάποιοι -ποὺ δὲν ἔχουν τὴ δική τους ...«θεολογικὴ» ἱκανότητα- κάνουν τὸ αὐτονόητο· ὑπερασπίζονται τὴν Πίστη ἁπλὰ ἀπομακρυνόμενοι ἀπὸ τοὺς Οἰκουμενιστές, ἀφήνοντας στοὺς προφέσορες τῆς θεολογικῆς διανόησης τὴν ἐξεύρεση τῶν ζηζιούλιων διαστροφῶν!

  Ἡ ἀπομάκρυνση ἀπὸ τοὺς αἱρετικοὺς εἶναι θεία Ἐντολή, ἡ ὁποία ἔχει τὴν ἀρχή της στὴν Π. Διαθήκη, ἀνανεώνεται στὴν Κ. Διαθήκη καὶ ἀναλύεται θαυμάσια (γιὰ ὅσους ἔχουν ὦτα τοῦ ἀκούειν) ἀπὸ τοὺς Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας, οἱ ὁποῖοι κρούουν τὸν κώδωνα τοῦ κινδύνου γιὰ ἄμεση ἀπομάκρυνση ἀπὸ τοὺς αἱρετικούς, ἀφοῦ ἡ αἵρεση σκοτίζει τὸν νοῦν (κατὰ τὸν Μ. Βασίλειο), μολύνει τὴν διάνοια, προκαλεῖ πνευματικὸ θάνατο.

    Καλὴ καὶ ἁγία καὶ ἐπιβεβλημένη ἡ ἐπισήμανση καὶ ἡ ἀναίρεση τῶν κακοδοξιῶν τῶν αἱρετικῶν Οἰκουμενιστῶν· ἐκεῖνοι ποὺ μποροῦν νὰ τὴν κάνουν, ἂς τὴν κάνουν Ὀρθόδοξα. Κι ἂς ἀφήσουν, ὅσους δὲν μποροῦν νὰ ἀναμετρηθοῦν μὲ τοὺς αἱρετικοὺς σὲ θεολογικὸ ἐπίπεδο, νὰ ἐφαρμόσουν τὴν Ἐντολὴ τῆς ἀπομάκρυνσης ἀπὸ τὴν μολυσματικὸ οἰκουμενιστικὸ ἰό, ἀπομάκρυνσης, ποὺ βεβαία ἰσχύει γιὰ ὅλους!

    Ἀλλὰ δυστυχῶς, κατασκευάζουν κι αὐτοὶ δικό τους Εὐαγγέλιο. Δική τους νέα «Ἐντολὴ» ποὺ λέει: Ἐλέγχω καὶ ἀναιρῶ τὴν αἵρεση, ἀλλὰ κοινωνῶ μὲ τοὺς αἱρετικούς!

    Αὐτὸ τὸ νέο Εύαγγέλιο νὰ τὸ χαίρονται.

Π.Σ.

ΔΥΟ ΠΑΠΑΔΕΣ από τη ΚΡΗΤΗ δεν ΜΝΗΜΟΝΕΥΟΥΝ ψευδεπισκόπους!

Οι επαναστάτες με τα ράσα από τα Σφακιά

που τα έβαλαν με ΗΠΑ και Τουρκία

http://www.romfea.gr/afieromata/8719-oi-epanastates-me-ta-rasa-apo-ta-sfakia-pou-ta-ebalan-me-ipa-kai-tourkia

  

ΝΗΣΟΣ  ΚΡΗΤΗ.  ΝΟΜΟΣ  ΧΑΝΙΩΝ.

ΙΕΡΕΙΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΔΕΧΘΗΚΑΝ ΝΑ ΓΙΝΟΥΝ ΥΠΟΔΟΥΛΟΙ ΣΤΟΝ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΟΥ.

ΓΙ’ ΑΥΤΟ ΚΑΙ ΔΕΝ ΜΝΗΜΟΝΕΥΟΥΝ ΨΕΥΤΟΠΑΤΡΙΑΡΧΕΣ ΚΑΙ ΨΕΥΔΟΕΠΙΣΚΟΠΟΥΣ.

ΠΟΛΗ ΧΑΝΙΩΝ. Ο ΠΑΠΑ-ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΜΗΤΡΙΤΣΑΚΗΣ ΔΕΝ ΜΝΗΜΟΝΕΥΕΙ ΑΠΟ 1-5-2016 ΚΑΙ ΕΠΙΣΗΜΑ ΑΠΟ 20-10-2016. 

ΣΚΑΛΩΤΗ ΣΦΑΚΙΩΝ.  Ο  ΠΑΠΑ-ΣΠΥΡΟΣ ΔΑΜΑΝΑΚΗΣ ΔΕΝ ΜΝΗΜΟΝΕΥΕΙ ΑΠΟ ΤΟΝ ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟ 2016 ΚΑΙ ΕΠΙΣΗΜΑ ΑΠΟ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 13-1-2017.

Ὑπ' ὄψιν ὅτι, ὅπως μᾶς πληροφόρησαν, "ο Παπά Σπύρος είναι γιός του συγχωρεμένου Παπά Μιχάλη Δαμανάκη, που ήταν ο πιο δυναμικός από την πεντάδα των θρυλικών σφακιανών παπάδων".

«Είναι ανεπίτρεπτος η κοινωνία με τους αθετούντας και εν εν μέρει την ομολογία της Εκκλησίας. Η αθέτησις αυτή θέτει αυτομάτως εκτός Εκκλησίας».

Ἐπανάληψη, πρὸς διευκρίνηση θέσεων ἄρθρου

τοῦ π. Θεοδώρου Ζήση ποὺ δημοσιεύτηκε χθὲς ἐδῶ.

Τὸ ἄρθρο αὐτὸ ἔχει δημοσιευθεῖ στὸ «apostoliki-diakonia.gr».

Ἐκτὸς τῶν ἄλλων σημαντικῶν στοιχείων ποὺ περιέχει, παρουσιάζει καὶ κάποιες ἀπὸ τὶς ἀποτειχίσεις τοῦ Μ. Βασιλείου, τὶς ὁποῖες, φυσικά, πραγματοποίησε πρὸ συνοδικῆς καταδίκης τῶν αἱρετικῶν –διαχρονικὴ πρακτικὴ τῆς Ἐκκλησίας, τὴν ὁποία συνοψίζει καὶ ὁ ΙΕ΄ κανόνας.

Τὸ ὑπενθυμίζουμε σ’ αὐτοὺς ποὺ περίμεναν(!) οἱ ἴδιοι οἱ Οἰκουμενιστὲς (πατρ. Βαρθολομαῖος, Ἀλεξανδρείας Θεόδωρος, Σερβίας Εἰρηναῖος, μετὰ τῶν Περγάμου Ἰωάννη Ζηζιούλα, Δημητριάδος Ἰγνάτιο, Μεσσηνίας Χρυσόστομο κ.λπ.) νὰ συγκαλέσουν Σύνοδο καὶ νὰ ...ἀνακηρύξουν τοὺς ἑαυτούς τους οἱ ἴδιοι ὡς αἱρετικούς!

Τὸ ὑπενθυμίζουμε καὶ σ' αὐτοὺς ποὺ περίμεναν, πὼς οἱ λεγόμενοι ἀντι-Οἰκουμενιστὲς (Πειραιῶς Σεραφείμ, Γόρτυνος Ἱερεμίας, Αἰτωλίας Κοσμᾶς, Κυθήρων Σεραφείμ, πρωτοπρ. Γεώργιο μεταλληνό, καθηγητὴ Τσελεγγίδη κ.λπ.) θὰ καταδικάσουν τοὺς Οἰκουμενιστές, ἀλλὰ βλέπουν τώρα, ὅτι αὐτοὶ συμπλέουν μαζί τους, ἀκόμα καί ...μετὰ τὴν Σύνοδο τῆς Κρήτης!
Τὸ ὑπενθυμίζουμε καὶ σὲ ὅσους οἱ ἀντι-Οἰκουμενιστὲς ἐπηρεάζουν καὶ οἱ ὁποῖοι -ἐν τῇ ἀφελείᾳ τους- περιμένουν ἀκόμα, νὰ γίνει πρῶτα ἡ ἀποκήρυξη τῶν παναιρετικῶν Οἰκουμενιστῶν ἀπὸ Σύνοδο καὶ  τ ό τ ε  νὰ διακόψουν τὴν μετ’ αὐτῶν ἐπι-κοινωνία!!! Κι ἕως τότε νὰ μολύνονται καὶ νὰ διαβρώνονται ἀπὸ τὴν αἵρεση πρὸς ἀπώλειά τους!

Ἀποσπάσματα ἀπὸ τὸ ἄρθρο:

* «Δια τον αρχιεπίσκοπον της Καισαρείας η κοινωνία δεν είναι απλή λέξις, αλλά κατάστασις υπάρξεως του εκκλησιαστικού οργανισμού ως σώματος του Χριστού και έδρας του Αγίου Πνεύματος, είναι κατηγορία της Εκκλησίας».

* «Εφ' όσον ο Χριστός ως κεφαλή είναι εἷς, μία είναι και η Εκκλησία ως σώμα αυτού. Το δε σώμα δεν είναι δυνατόν να ευρίσκεται εις κατάστασιν διασπάσεως...

Η Εκκλησία αποτελεί επίσης την κοινότητα του Αγίου Πνεύματος, καθ' όσον είναι το κατ' εξοχήν πεδίον ενεργείας αυτού».

* «Η αίρεσις διαταράσσει την ενότητα και την ειρήνην της Εκκλησίας. Φυσικά δεν την διασπά, αλλ' αποσπά μέλη, τα οποία τότε χάνουν τον θεανθρώπινον χαρακτήρα των...

...ἐπί μέρους τμήματα της Εκκλησίας ήσαν αι αυτοτελείς επισκοπαί, η δε ενότης αυτής κατά τας εγκοσμίους σχέσεις της εξεφράζετο δια της επικοινωνίας των επισκόπων μεταξύ των· τούτο είναι ό,τι συνήθως καλούμεν κοινωνίαν των Εκκλησιών.

* Ὁ Μ. Βασίλειος «διέκρινε μεταξύ κοινωνίας αγάπης και κοινωνίας πίστεως..., η ορθή πίστις είναι το θεμέλιον της κοινωνίας και η κοινωνία με τους ορθοδόξους σημαίνει τοποθέτησιν εις την μερίδα των δικαίων κατά την ημέραν της κρίσεως».

* «Η κοινωνία με τους αιρετικοὺς είναι ανεπίτρεπτος. Η ομολογία των Πατέρων τούτων, διατυπωθείσα δι' ενεργείας του Αγίου Πνεύματος επ' αυτούς, αποτελεί γνησίαν έκφρασιν της χριστιανικής διδασκαλίας και η αποδοχή της εν συνόλω, χωρίς παράλειψιν ούτε λέξεως, είναι θεμελιώδες καθήκον παντός χριστιανού, πολύ δε περισσότερον του επισκόπου. Είναι δε ως ελέχθη, ανεπίτρεπτος η κοινωνία με τους αθετούντας εν όλω ή εν μέρει την ομολογίαν αυτήν, διότι η αθέτησις θέτει αυτομάτως εκτός Εκκλησίας».

* «Δια τούτο ο Βασίλειος, όταν παρενεβάλλετο παρεκτροπή εις την πίστιν, δεν εδίσταζε να διάσπαση παλαιάς φιλίας. Συνεδέετο από της νεανικής του ηλικίας, και μάλιστα οικογενειακώς, με τον Ευστάθιον Σεβαστείας, τον οποίον επηρέαζε σοβαρώς εις τα φρονήματα επί τίνα χρόνον, ενώ ο ίδιος επηρεάζετο από αυτόν εις τα θέματα του μοναχικού βίου. Αι υποδείξεις πολλών ομοφρόνων του περί υπόπτων φρονημάτων αυτού δεν ήρκεσαν δια να τον οδηγήσουν εις μεταβολήν αισθημάτων. Όταν όμως επείσθη ότι πράγματι ο Ευστάθιος ηκολούθει αιρετικήν γραμμήν, δεν εδίστασε να διακόψη πάσαν επαφήν μαζί του».

«Η αλήθεια είναι υπεράνω πάσης φιλίας. “Δεν αγνοείς πόσον μεγάλην έκτίμησιν είχομεν προς αυτούς (δηλαδή τον Ευστάθιον και τους οπαδούς του) όσον χρόνον ήσαν με το μέρος της υγιούς μερίδος. Τώρα όμως θα μας συγχωρεθή να μη ακολουθούμεν αυτούς, αλλά και να αποφεύγωμεν τους έχοντας το ίδιον με αυτούς φρόνημα, εφ' όσον δεν υπάρχει τίποτε το οποίον να θεωρούμεν