Ο π. Θεόδωρος Ζήσης κονιορτοποιεί τις σοφιστείες και τον χαρτοπόλεμο των ...αντι-Οικουμενιστῶν!

Σύναξις Ορθοδόξων κληρικών και μοναχών:

Η «Σύνοδος» του Κολυμπαρίου Κρήτης και η σύμπλευσή της με τον Οικουμενισμό

Μετὰ τὸ πρελούδιο τῆς συνέντευξης τοῦ καθηγητῆ Τσελεγγίδη, ἦρθε καὶ ἡ φούγκα τῆς «Συνάξεως Κληρικῶν καὶ Λαϊκῶν» γιὰ νὰ ἀναπαράγει τὸν ἀναποτελεσματικὸ καὶ θεομίσητο (τώρα μποροῦμε καθαρὰ νὰ τὸ ποῦμε) χαρτοπόλεμο τῶν “ἀντι-Οἰκουμενιστῶν”. Ὁ καθένας φυσικὰ μπορεῖ νὰ κάνει τὶς ἐπιλογές του καὶ κριτής του εἶναι ὁ Θεός, ἀλλὰ δὲν μπορεῖ νὰ διαγράφει τὴν ἁγιοπατερικὴ Παράδοση τῆς Ἐκκλησίας περὶ Διακοπῆς τοῦ Μνημοσύνου τῶν αἱρετικῶν Ἐπισκόπων καί, κυρίως, νὰ διδάσκει αὐτὴν τὴν κακόδοξη θέση καὶ νὰ παρασύρει πρὸς αὐτὴν τοὺς πιστούς.

Θὰ ἐπαναλάβουμε, λοιπόν, τὰ λόγια τοῦ καθηγητῆ τοῦ Α.Π.Θ. καὶ πρωτοπρεσβυτέρου π. Θεοδώρου Ζήση (στὸ τέλος καὶ τὸ σχετικὸ βίντεο) μὲ τὰ ὁποῖα καταδικάζει ὁ ἴδιος τὸν ἑαυτό του καὶ μαζί του (διὰ τῶν λόγων του) καταδικάζονται καὶ οἱ ἀντι-Οἰκουμενιστὲς ποὺ τὸν ἀκολουθοῦν· καὶ ὁ καθένας ἂς βγάλει τὰ συμπεράσματά του.

Λέει ὁ π. Θεόδωρος:

«Δέν είμαι βέβαιος ότι, αν απόψε με καλέσει ο Θεός καί εκδημήσω ἀπ’ αυτή τή ζωή, δέν ξέρω αν θά βρώ δικαιολογία μπροστά στούς Αγίους, στούς Ομολογητάς, τους μάρτυρας, γι’ αυτήν τήν στάση τήν οποία κρατούμε όλοι τώρα. Η αίρεση ξεχειλίζει, οι λατινόφρονες και οι φιλο-Οικουμενιστές είναι όλοι ανάμεσά μας προβατόσχημοι λύκοι, κι εμείς κάνουμε διακρίσεις καί οικονομούμε. Προσπαθώ νά βρώ μιά δικαιολογία γιά τόν εαυτό μου...

(...) Αφού οι Επίσκοποι μνημονεύουν τόν Πατριάρχη καί επομένως υπόκεινται καί αυτοί στόν κανόνα: “ο κοινωνών ακοινωνήτω, ακοινώνητος έσται”· καί εγώ μνημονεύω τόν Επίσκοπό μου, ο οποίος μνημονεύει τόν Πατριάρχη, ο οποίος κοινωνεί μέ τόν Πάπα· καί εσείς οι λαϊκοί έρχεστε από μένα, ο οποίος μνημονεύω τόν Επίσκοπο καί κοινωνάτε καί μέ αποδέχεστε. Επομένως, μία σειρά –αυτή η σειρά τού παραπτώματος πού αρχίζει από τόν Πατριάρχη, αρχίζει σιγά-σιγά σάν συγκοινωνούν δοχείον, νά φθάνει σάν ευθύνη μέχρις εμάς!

Αλλά ποιός από τόν κόσμο τά ξέρει αυτά; Οι περισσότεροι από τούς λαϊκούς, θά πούν: “Μά, αφού τό κάνει ο Πατριάρχης, αφού τό κάνει ο Πάπας, τί φταίω εγώ;”. Φταίς κι εσύ!  Δέν δικαιολογείται η άγνοια...

  Είμαστε όλοι υπεύθυνοι. Δέν είναι μόνον υπεύθυνος ο Πατριάρχης. Δέν είναι μόνον υπεύθυνος ο Επίσκοπος ο οποίος σιωπά καί η οποία σιωπή είναι τρίτο είδος αθεϊας. Είμαστε υπεύθυνοι καί εμείς οι Πρεσβύτεροι καί μαζί μέ εμάς, είστε καί σείς οι λαϊκοί, πού έρχεστε μαζί μέ μάς καί δέν μάς λέτε (σ.σ.: δεν μας δηλώνετε): “Φεύγουμε εμείς”.

 

Σύναξη Ὀρθοδόξων Κληρικῶν καὶ Μοναχῶν 

 Η «ΣΥΝΟΔΟΣ» ΤΟΥ ΚΟΛΥΜΠΑΡΙΟΥ ΚΡΗΤΗΣ ΚΑΙ Η ΣΥΜΠΛΕΥΣΗ ΤΗΣ ΜΕ ΤΟΝ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟ

Οἱ ἀνησυχίες καὶ ἡ ἀγωνία τοῦ ὑγιοῦς πληρώματος τῆς Ἐκκλησίας γιὰ τὴν ἔκβαση τῶν ἐργασιῶν τῆς λεγόμενης Ἁγίας καὶ Μεγάλης Συνόδου τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας ἐπαληθεύθηκαν. Ἡ σύναξη αὐτὴ δὲν εἶναι οὔτε σύνοδος οὔτε ἁγία οὔτε μεγάλη.

Δὲν εἶναι σύνοδος, διότι δὲν ἔχει τίποτε κοινὸ μὲ τὶς συνόδους τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας· διακόπτει τὴν παράδοση τῶν ὀρθοδόξων συνόδων, δὲν ἀποτελεῖ συνέχειά τους, συνιστᾶ συνοδικὴ παρεκτροπὴ καὶ κανονικὴ καινοτομία. Ἡ ἐκκλησιολογικὰ κυνικὴ καὶ προκλητικὴ ὁμολογία τοῦ ἀρχιεπισκόπου Ἀλβανίας ὅτι «δὲν εἶναι ἀντίγραφο τῶν παλαιῶν συνόδων ἀλλὰ ἕνα νέο εἶδος συνόδου», ἐπαινεθεῖσα ἀπὸ τὸν πρωτοστάτη τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, οἰκουμενικὸ πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως, τὸν καὶ πρόεδρο τῆς «Συνόδου», καθιστᾶ ὅλους τοὺς συμμετέχοντες ἀρχιερεῖς, ποὺ τὴν ἀποδέχθηκαν ἀδιαμαρτύρητα, καινοτόμους καὶ παραβάτες τῆς μακραίωνης συνοδικῆς καὶ κανονικῆς παραδόσεως τῆς Ἐκκλησίας καὶ ὑποκείμενους στὴν κρίση μιᾶς μελλοντικῆς ἀληθοῦς Ἁγίας καὶ Μεγάλης Συνόδου.

Ἡ εἰκόνα τῶν συμπροσευχομένων μὲ τοὺς Ὀρθοδόξους αἱρετικῶν παρατηρητῶν, Μονοφυσιτῶν, Παπικῶν καὶ Προτεσταντῶν καὶ οἱ φιλόφρονες πρὸς αὐτοὺς λόγοι καὶ ἐκδηλώσεις βοοῦν καὶ κραυγάζουν γιὰ τὴν πρωτοφανῆ συνοδικὴ καινοτομία καὶ τὴν εὐθεία προσβολὴ τῶν Ἱερῶν Κανόνων.

Δὲν εἶναι ἁγία, διότι ὁρισμένα σημαντικὰ κείμενα τὰ ὁποῖα ἐνέκρινε εἶναι ἀντίθετα πρὸς τὶς ἐν Ἁγίῳ Πνεύματι ληφθεῖσες διὰ τῶν αἰώνων ἀποφάσεις τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων καὶ τῶν Ἁγίων Πατέρων, ἰδιαίτερα ὡς πρὸς τὴν ἀντιμετώπιση τῶν αἱρετικῶν. Δὲν εἶναι δυνατὸν τὸ Ἅγιο Πνεῦμα νὰ εἶναι ἀντίθετο μὲ τὸν ἑαυτό του· ἄλλοτε νὰ καταδικάζει, στὶς ὄντως ἅγιες συνόδους, τὶς αἱρέσεις καὶ νὰ ἀναθεματίζει τοὺς αἱρετικούς, καὶ ἄλλοτε, ὅπως στὴν «σύνοδο» τῆς Κρήτης, νὰ τὶς θεωρεῖ ἐκκλησίες. Καὶ ἐπειδὴ τὸ Ἅγιο Πνεῦμα εἶναι εὐθές, ἀναλλοίωτο καὶ ἄτρεπτο, διεστραμμένες καὶ ἀλλοιωμένες εἶναι κάποιες ἀπὸ τὶς ἀποφάσεις τῆς συνάξεως τοῦ Κολυμπαρίου ποὺ ἔχουν κατεξοχὴν δογματικὸ περιεχόμενο. Δὲν ἐλήφθησαν ἐν Ἁγίῳ Πνεύματι, ἀλλ᾽ ἐν ἄλλῳ πνεύματι, σκολιῷ καὶ ἀλλοτρίῳ.

Δὲν εἶναι ἐπίσης μεγάλη ἡ «σύνοδος» γιὰ δύο λόγους. Τὸ μεγαλεῖο ἐν πρώτοις συνδέεται μὲ τὴν θεοσέβεια καὶ τὴν ἁγιότητα. Ἡ Ἐκκλησία ὀνόμασε μεγάλους ὅσους Ἁγίους διακρίθηκαν εἴτε στὴν ὑπεράσπιση τῆς Ὀρθοδοξίας εἴτε στὴν ἀρετὴ καὶ στὴν ἁγιότητα ἢ καὶ στὰ δύο· Μέγας Ἀθανάσιος, Μέγας Κωνσταντῖνος, Μέγας Βασίλειος, Μέγας Ἀντώνιος, Μέγας Εὐθύμιος καὶ πολλοὶ ἄλλοι. Ἡ «σύνοδος» τῆς Κρήτης στὴν ὑπεράσπιση τῆς πίστεως ὄχι μόνον δὲν παίρνει μεγάλο βαθμό, ἀλλὰ ἡ ἐπίδοσή της εἶναι ἀρνητική, κάτω ἀπὸ τὸ μηδέν, ἀφοῦ δὲν καταπολεμεῖ, ἀλλὰ ἐκκλησιοποιεῖ τὶς αἱρέσεις.

Εἶναι μικρὴ καὶ γιὰ ἄλλο σημαντικὸ λόγο· ἡ παρουσία ὅλων τῶν ἐπισκόπων στὶς μεγάλες συνόδους πιστοποιεῖ τὴν διὰ τῶν ποιμένων παρουσία ὅλου τοῦ ποιμνίου, τὴν ἔκφραση τῆς συνειδήσεως τοῦ πληρώματος τῆς Ἐκκλησίας. Ἀπὸ τῆς πλευρᾶς αὐτῆς ἡ «σύνοδος» τῆς Κρήτης εἶναι κολοβὴ καὶ ἐλλιπής. Δὲν ἐκλήθησαν ὅλοι οἱ ἐπίσκοποι, ἀλλὰ μικρός, περιορισμένος ἀριθμὸς ἐπισκόπων. Ἑπομένως δὲν ἐκπροσωπεῖται ὅλο τὸ πλήρωμα. Ἀλλὰ καὶ οἱ κληθέντες, βάσει τοῦ ἀπαράδεκτου Κανονισμοῦ, δὲν ἔχουν τὸ δικαίωμα διὰ τῆς ψήφου τους νὰ ἐκφράσουν τὴν συμφωνία ἢ τὴν διαφωνία τους πρὸς τὰ ἀποφασιζόμενα, νὰ ἐκφράσουν τὸ ἐκπροσωπούμενο ποίμνιο. Ἀποτελεῖ μοναδικὴ ἱστορικὴ πρωτοτυπία παπικῆς, ὀλιγαρχικῆς, ἀντισυνοδικῆς ἐμπνεύσεως. Ψηφίζουν ὄχι ὅλοι οἱ παρόντες ἐπίσκοποι, ἀλλὰ ὁ μικρὸς ἀριθμὸς τῶν δεκατεσσάρων (14) προκαθημένων, οἱ ὁποῖοι καθίστανται οἱονεὶ πάπες ὑπεράνω τῶν συνόδων τῶν τοπικῶν ἐκκλησιῶν. Πρόκειται γιὰ μικρὴ σύναξη προκαθημένων, γιὰ ἕνα ἄγνωστο καινοφανῆ θεσμό, ποὺ προσβάλλει τὴν ἰσότητα τῶν ἐπισκόπων, διότι μεταβάλλει τοὺς προκαθημένους ἀπὸ «πρώτους μεταξὺ ἴσων» (primos inter pares) σέ «πρώτους ἄνευ ἴσων» (primos sine paribus).

Δύο ἀκόμη παράγοντες ἐσμίκρυναν τὴν δῆθεν μεγάλη σύνοδο· ἡ ἀπουσία τεσσάρων πατριαρχῶν, προκαθημένων ἰσαρίθμων αὐτοκεφάλων ἐκκλησιῶν, ὄχι ἐκ λόγων ἀνάγκης, ὅπως ὑγείας, πολεμικῶν συγκρούσεων καὶ ἄλλων, ἀλλὰ λόγῳ διαφωνιῶν πρὸς τὴν διαδικασία συγκλήσεως, τοῦ Κανονισμοῦ Λειτουργίας καὶ τῆς Θεματολογίας τῆς συνόδου. Δὲν ἔλαβαν μέρος οἱ αὐτοκέφαλες ἐκκλησίες τῆς Ἀντιοχείας, τῆς Ρωσίας, τῆς Βουλγαρίας καὶ τῆς Γεωργίας. Πρὶν νὰ συνέλθει ἡ «σύνοδος» ἔχασε τὸν πανορθόδοξο χαρακτήρα της καὶ πρὸ παντὸς τὴν ἀξιοπιστία τῶν ἀποφάσεών της, διότι οἱ ἀπόντες κατήγγειλαν ἔλλειψη συνοδικότητας, διαφάνειας καὶ σεβασμοῦ τῶν παραδεδομένων, ἐν ὀλίγοις ἔλλειμμα Ὀρθοδοξίας, καὶ προώθηση προειλημμένων ἀποφάσεων. Καὶ δὲν εἶναι βέβαια μόνον ἡ ἀπουσία τῶν τεσσάρων αὐτοκεφάλων ἐκκλησιῶν ποὺ μικραίνει τὴν «σύνοδο»· περισσότερο ἀπὸ αὐτὸ εἶναι ἡ μὴ ἐκπροσώπηση τοῦ συντριπτικὰ μεγαλυτέρου ἀριθμοῦ πιστῶν, τῆς πληθυσμιακῆς ὑπεροχῆς τῶν Ὀρθοδόξων ποὺ δὲν ἐκπροσωπήθηκαν στὴν «σύνοδο».

Ἡ «Σύναξη Ὀρθοδόξων Κληρικῶν καὶ Μοναχῶν» ἀγωνίσθηκε μὲ συνέδρια, ὁμιλίες, συνεντεύξεις καὶ ἀρθογραφία τῶν μελῶν της, συνεργαζόμενη μὲ ὁμόφρονες ἐπισκόπους, νὰ ἐνημερώσει τοὺς Ὀρθοδόξους πιστοὺς γιὰ τὴν κακὴ πορεία τῆς «συνόδου», ἰδιαίτερα κατὰ τὴν τελευταία φάση τῆς προετοιμασίας της. Θὰ ἤμασταν εὐτυχεῖς, ἂν εἶχε ἀποτραπῆ ἡ σύγκληση αὐτῆς τῆς οἰκουμενιστικῆς συνόδου ἢ ἂν κατὰ τὴν διάρκεια τῶν ἐργασιῶν της κάποιοι προκαθήμενοι ἢ συμμετέχοντες ἀρχιερεῖς ἀγωνίζονταν ἀποφασιστικὰ καὶ ἀποτελεσματικὰ νὰ ἀπορριφθεῖ ὁλόκληρο τὸ κείμενο «Σχέσεις τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας πρὸς τὸν λοιπὸν χριστιανικὸν κόσμον», τὸ ὁποῖο νομιμοποιεῖ καὶ θεσμοθετεῖ τὸν Οἰκουμενισμό. Οἱ διορθώσεις καὶ οἱ βελτιώσεις, τὶς ὁποῖες ἐπρότεινε ἡ Ἱεραρχία τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, ἀκόμη καὶ ἂν ἐγίνοντο συνοδικὰ δεκτές, δὲν ἐπρόκειτο βέβαια νὰ καταστήσουν τὸ κείμενο ὀρθόδοξο καὶ ἀποδεκτό, ἀφοῦ οὔτε τὰ ἀπαράδεκτα κείμενα τῶν Θεολογικῶν Διαλόγων ἐκρίνοντο οὔτε πολὺ περισσότερο ἡ μὲ ἀντορθόδοξους ὅρους συμμετοχή μας στό «Παγκόσμιο Συμβούλιο Ἐκκλησιῶν». Ἀντίθετα, μέσα στὸ κείμενο ἐπαινοῦνται καὶ ἐγκωμιάζονται. Ἡ δὲ ὀρθὴ πρόταση τὸ «χριστιανικὲς ἐκκλησίες» νὰ γίνει «χριστιανικὲς κοινότητες» συνάντησε λυσσώδη ἀντίδραση καὶ ἀπορρίφθηκε μὲ ἀνιστόρητες, ἀθεολόγητες, παράλογες, σοφιστικὲς ἀντιπροτάσεις, τὶς ὁποῖες υἱοθέτησε, ἄγνωστο πῶς, ὁ ἀρχιεπίσκοπος Ἀθηνῶν, ποὺ δὲν ὑπεστήριξε, ὡς ὄφειλε, τὴν ἀπόφαση τῆς συνόδου τῆς Ἱεραρχίας τῆς Ἑλλάδος καί ὑπερέβη ἀναιτιολόγητα τὴν ἐξουσιοδότηση, ποὺ εἶχε λάβει ἀπὸ αὐτήν, μὲ ὅ,τι αὐτὸ συνεπάγεται γιὰ τὴν ἐγκυρότητα τῶν ἀποφάσεων ποὺ ἐλήφθησαν. Ἀναμένονται οἱ ἀπαραίτητες ἐξηγήσεις ποὺ ὀφείλουν νὰ δώσουν στὸ Σῶμα τῆς Ἱεραρχίας τόσο ὁ ἴδιος ὁ Ἀρχιεπίσκοπος ὅσο καὶ οἱ ὑπόλοιποι Ἑλλαδίτες Ἱεράρχες τῆς «συνόδου» τῆς Κρήτης.

Ἀπὸ τὸ ναυάγιο στὰ θολὰ νερὰ τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, τὴν τελευταία στιγμὴ γλύτωσαν, κολυμπώντας ὀρθόδοξα στὸ Κολυμπάρι, οἱ ἐπίσκοποι ποὺ δὲν ὑπέγραψαν τὸ περιλάλητο κείμενο ἤ διετήρησαν τὶς ἐπιφυλάξεις τους. Πρόκειται, ἀπ’ ὅσα γνωρίζουμε ἕως τώρα, γιὰ τοὺς Μητροπολίτες Μπάτσκας κ. Εἰρηναῖο (ἀπὸ τὴν ἀντιπροσωπεία τῆς Ἐκκλησίας τῆς Σερβίας), ἀπὸ τὴν ἀντιπροσωπεία τῆς Ἐκκλησίας τῆς Κύπρου, τοὺς Μητροπολίτες Λεμεσοῦ κ. Ἀθανάσιο, Μόρφου κ. Νεόφυτο, Ἀμαθοῦντος κ. Νικόλαο, Λήδρας κ. Ἐπιφάνιο, οἱ ὁποῖοι δὲν ὑπέγραψαν τὸ κείμενο, καὶ Νεαπόλεως κ. Πορφύριο, ὁ ὁποῖος διετήρησε ἐπιφυλάξεις κατὰ τὴν ὑπογραφή, καὶ τὸν Μητροπολίτη Ναυπάκτου κ. Ἱερόθεο (ὁ μόνος ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος ποὺ δὲν ὑπέγραψε). Ἀρκετοὶ ἀκόμη Ἱεράρχες ἄσκησαν ἔντονη κριτικὴ στὸ ἐν λόγῳ κείμενο καὶ διετήρησαν τὶς ἐπιφυλάξεις τους κατὰ τὴν ὑπογραφή του. Ἀποτελοῦν τὴν συνέχεια τῶν ὁμολογητῶν Ἁγίων Πατέρων καὶ γιὰ ὅλους ἐμᾶς ἐλπίδα καὶ προοπτικὴ πὼς στὸ μέλλον συνοδικὰ καὶ ὀρθόδοξα θὰ ἀπορριφθεῖ ἡ «σύνοδος» τοῦ Κολυμπαρίου τῆς Κρήτης, ὡς οὐνιτική, οἰκουμενιστικὴ καὶ φιλοπαπική, ὅπως ἔγινε καὶ μὲ τὴν ψευδοσύνοδο Φερράρας-Φλωρεντίας. Τὸ κείμενο αὐτὸ ἀποτελεῖ μία πρώτη ἀποτίμηση· θὰ ἀκολουθήσουν λεπτομερέστερες καὶ ἐμβριθέστερες.

Γιὰ τήν «Σύναξη Ὀρθοδόξων Κληρικῶν καὶ Μοναχῶν»

Ἀρχιμ. Ἀθανάσιος Ἀναστασίου Προηγούμενος Ἱ. Μ. Μεγ. Μετεώρου	Πρωτοπρ. Γεώργιος Μεταλληνός Ὁμότιμος Καθηγητὴς Θεολογικῆς Σχολῆς Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν
Ἀρχιμ. Σαράντης Σαράντος Ἐφημέριος Ἱ. Ν. Κοιμήσεως Θεοτόκου, Ἀμαρούσιον Ἀττικῆς	Πρωτοπρ. Θεόδωρος Ζήσης Ὁμότιμος Καθηγητὴς Θεολογικῆς Σχολῆς Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης
Ἀρχιμ. Γρηγόριος Χατζηνικολάου Καθηγούμενος Ἱ. Μ. Ἁγίας Τριάδος, Ἄνω Γατζέας Βόλου	Δημήτριος Τσελεγγίδης Καθηγητὴς Θεολογικῆς Σχολῆς Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης (Σύμβουλος)
Γέρων Εὐστράτιος Ἱερομόναχος Ἱ. Μ. Μεγίστης Λαύρας Ἁγ. Ὄρους

Σχόλιο (ἀπὸ "Θρησκευτικά"):

   Πολὺ σωστά. Ἡ "Σύναξις" κονιορτοποιεῖ τὶς σοφιστεῖες τῶν Οἰκουμενιστῶν. Ἀλλὰ καὶ ὁ π. Θεόδωρος μὲ τὸν τότε ἁγιοπατερικό του λόγο, κονιορτοποιεῖ τὶς σοφιστεῖες καὶ τὸν χαρτοπόλεμο τῶν νῦν ἀντι-Οἰκουμενιστῶν. Δὲν ὑπάρχει διαμάχη μεταξύ μας, ἀλλὰ διάσταση μὲ τὴν Παράδοση τῆς Ἐκκλησίας.  Κρίμα!

Βίντεο μὲ ἀπόσπασμα ἀπὸ τὴν ὁμιλία

τοῦ π. Θεοδώρου Ζήση

Δημήτριος Τσελεγγίδης, Σχολιασμός μετά τη Σύνοδο

Σχολιασμός μετά τη Σύνοδο - Καθηγητής Δογματικής Δημήτριος Τσελεγγίδης. Ομιλία στις 27-06-2016 στην Θεσσαλονίκη.

Ο Καθηγητής δίνει θεολογικές απαντήσεις όσον αφορά την ονομασία, τον ορισμό του ''ιδιόρυθμου'' αυτού συνεδρίου, που εφόσον δεν πληρεί τις Ορθόδοξες Συνοδικές προυποθέσεις, δεν μπορεί να λέγεται Σύνοδος...

Αυτό έχει ιδιαίτερη θεολογική σημασία, καθώς οι αποφάσεις της δεν μπορούν βάση των προδιαγραφών της, να έχουν το κύρος μιας Οικουμενικής Συνόδου, και ως εκ τούτου δεν είναι δεσμευτικές για τον λαό, τον ορθόδοξο χριστιανό, και δεν υποχρεούται κανείς να τις ακολουθήσει....

Η ΔΙΑΣΤΡΟΦΗ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΠΑΡΑΔΟΣΕΩΣ ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ, ...και οι ΔΙΩΓΜΟΙ ΕΠΙ ΘΥΡΑΙΣ!

Ορθόδοξος φονταμενταλισμός

Προετοιμάζεται τὸ κλῖμα γιὰ τὸν εὐρύτερο διωγμό, ὅσων θὰ μείνουν πιστοὶ στὴν Παράδοση τῆς Ἐκκλησίας, ὅπως φαίνεται ἀπὸ τὸ ἄρθρο καθηγητῆ ποὺ δημοσιεύουμε μὲ τὸν παραπάνω τίτλο!

Οἱ Οἰκουμενιστές (μὲ τὴν πρόθυμη καὶ σκόπιμη σύμπραξη τῶν ἀντι-Οἰκουμενιστῶν πατέρων), «ἐξουδετέρωσαν» κατ’ ἀρχάς, χαρακτηρίζοντας ὡς ἐκτὸς Ἐκκλησίας, ὅσους ἀποτειχίστηκαν ἐφαρμόζοντες Ἱ. Κανόνας τῆς Ἐκκλησίας· καί, τώρα, ἀρχίζουν καὶ τὸ ξήλωμα ὅσων ἀντι-Οἰκουμενιστῶν θεωροῦν ὅτι, παρὰ τὸ ὅτι «κοινωνοῦν» μαζί τους, ὅμως ἡ φωνή τους καὶ ἡ δράση τους δημιουργεῖ προβλήματα.

Καὶ δημιουργεῖ προβλήματα, γιατὶ δὲν ἐκπέμπεται ἀπὸ μιὰ γενικὴ καὶ ἀόριστη «Σύναξη Κληρικῶν» ἐκτὸς τῶν μητροπολιτικῶν-ἐνοριακῶν ὁρίων, ἀλλὰ ἀγκυλώνει καὶ πονάει, ὡς ἐνοριακὸ ἀγκάθι, ποὺ βρίσκεται μέσα στὴν μητροπολιτικὴ σάρκα ἑνὸς πρωτοκλασάτου Οἰκουμενιστῆ Ἐπισκόπου.

Ἀναφερόμαστε στὴν δίωξη τοῦ π. Νικολάου Μανώλη ἀπὸ τὸν Μακεδονομάχο καὶ ἀκατασχέτως καὶ γραφικῶς πολιτικολογοῦντα μητροπολίτη Θεσσαλονίκης Ἄνθιμο, ὁ ὁποῖος ἀδιαφορεῖ πλήρως –πρακτικά– γιὰ τὴν διαφύλαξη τῆς Πίστεως!

Μὲ τὸ ἄρθρο αὐτό, ἐκφράζεται τὸ γενικὸ πνεῦμα τῆς στρατηγικῆς ποὺ κυριαρχεῖ στοὺς κύκλους τῶν Οἰκουμενιστῶν, μιὰ δηλαδὴ ἀκόμα θεωρητικὴ προετοιμασία τῶν πνευμάτων μὲ ὀρθοδοξοφανῆ ἐπιχειρήματα καὶ δόλια χρησιμοποίηση τῶν Ἁγίων Πατέρων (ἡ διδασκαλία τῶν ὁποίων αἰσχρότατα διαστρέφεται), ὥστε νὰ ἐθιστοῦν στὴν ἰδέα (οἱ ἀποίμαντοι πλέον στὸ κύριο θέμα τῆς Πίστεως Ὀρθόδοξοι) ὅτι:

ὅσοι ἀντιδροῦν στοὺς Οἰκουμενιστὲς Ἡγέτες,  «ἑπόμενοι τοῖς ἁγίοις πατράσι», εἶναι φονταμενταλιστὲς καὶ φανατικοὶ καὶ πρέπει πάσῃ θυσίᾳ νὰ ἐξοντωθοῦν.

Ορθόδοξος φονταμενταλισμός

Πηγή: http://www.amen.gr/article20515

του Γεωργίου Δημακόπουλου,

Καθηγητή Ιστορικής Θεολογίας, Διευθυντή και Συν-Ιδρυτή

του Κέντρου Ορθοδόξων Χριστιανικών Σπουδών

Πανεπιστήμιου Fordham, Νέα Υόρκη, Η.Π.Α.

Ένας από τους ακρογωνιαίους λίθους της Ορθοδοξίας είναι η ευλάβεια της για τους μεγάλους Πατέρες της Εκκλησίας, οι οποίοι δεν υπήρξαν μόνο υποδείγματα αγιότητας, αλλά και οι μεγαλύτεροι διανοούμενοι της εποχής τους. Τα κείμενα αγίων όπως ο Μέγας Βασίλειος, ο Γρηγόριος Θεολόγος ή ο Μάξιμος Ομολογητής, αποτέλεσαν, και θα συνεχίσουν να αποτελούν, απαραίτητους οδηγούς στη χριστιανική πίστη και ζωή.

Είναι, όμως, ανησυχητικό το γεγονός ότι κατά τα τελευταία χρόνια, αρκετοί ορθόδοξοι κληρικοί και μοναχοί έχουν προχωρήσει σε δημόσιες δηλώσεις και τοποθετήσεις, εκφράζοντας μια «φονταμενταλιστική» προσέγγιση των Πατέρων της Εκκλησίας. Αν οι ηγέτες της Ορθόδοξης Εκκλησίας δεν ενωθούν και δεν συντονιστούν προκειμένου να αντιμετωπίσουν αυτή την εξέλιξη, η Ορθόδοξη Εκκλησία στο σύνολό της κινδυνεύει να κυριευθεί από εξτρεμιστές. [σ.σ. Ἂς ψηλαφήσουν οἱ λεγόμενοι «ἀντι-Οἰκουμενιστὲς» ἡγέτες τὸν προβληματισμὸ καὶ τὸν φόβο τῶν Οἰκουμενιστῶν. Φοβοῦνται μήπως ἐξεγερθοῦν οἱ Ὀρθόδοξοι! Φοβοῦνται τὴν μικρὴ ἀντίσταση, ὅσων δὲν μένουν μόνο στὸν χαρτοπόλεμο, ἀλλὰ προχώρησαν καὶ στὴν Ἀποτείχιση· καὶ τρέμουν μήπως, κάποιοι ἀπὸ τοὺς φυσικοὺς ἡγέτες τῶν Ὀρθοδόξων (ποὺ τώρα τοὺς ἔχουν ξεδοντιάσει μὲ τὶς οἰκουμενιστικὲς θεωρίες περὶ ὑπακοὴς στὸν Ἐπίσκοπο καὶ δυνητικῆς ἑρμηνείας), μήπως, λοιπόν, κάποιοι ἀφυπνιστοῦν καὶ ἀφυπνίσουν τὸν λαό. Γι’ αὐτὸ ἐπιχειρεῖται μὲ τὸ ἄρθρο αὐτὸ νὰ παρουσιασθεῖ ὡς «ὥριμο» αἴτημα ἐκ τῶν κάτω, πρὸς τοὺς Ἐπισκόπους Οἰκουμενιστὲς Ἡγέτες ...νὰ ἑνωθοῦν(!) γιὰ νὰ ἀντιμετωπίσουν τὸν κίνδυνο ἀπὸ τοὺς «φονταμενταλιστὲς» Ὀρθοδόξους· νὰ πάρουν ἀποφασιστικὰ μέτρα ἐναντίον τῶν Ὀρθοδόξων “ἐξτρεμιστῶν”, γιατί, τάχα, ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία θὰ κυριευθεῖ ἀπὸ μιὰ δράκα ἀνθρώπων ποὺ διαμαρτύρονται!].

Όπως και άλλα φονταμενταλιστικά κινήματα, έτσι και ο ορθόδοξος φονταμενταλισμός περιορίζει ολάκερη τη θεολογική διδασκαλία σε ένα υποσύνολο θεολογικών αξιωμάτων, κρίνοντας στη συνέχεια την αξία των άλλων σύμφωνα με αυτά. Η τάση αυτή εκδηλώνεται συνήθως με κατηγορίες σύμφωνα με τις οποίες μεμονωμένα άτομα, θεσμοί ή ολόκληροι κλάδοι της Ορθόδοξης Εκκλησίας δεν ανταποκρίνονται σ’ αυτό το αυτο-επιβαλλόμενο πρότυπο ορθόδοξης διδασκαλίας. Για παράδειγμα, όταν η Ακαδημία Θεολογικών Σπουδών Βόλου διοργάνωσε το 2010 ένα διεθνές συνέδριο προκειμένου να εξεταστεί ο ρόλος των Πατέρων στη σύγχρονη εποχή, διάφοροι επικίνδυνοι καιροσκόποι στην Εκκλησία της Ελλάδος την κατηγόρησαν, όπως και τον τοπικό επίσκοπο, για αίρεση. [σ.σ. Ἐδῶ ἐξυπονοοῦνται ὅσοι τότε ἀντέδρασαν στὸ συνέδριο ἐκεῖνο μὲ δημοσίευση ἄρθρων καὶ ἄλλους τρόπους, καὶ ἀσφαλῶς καὶ ἡ Ἡμερίδα ποὺ διοργάνωσε ἀργότερα ἡ Μητρόπολη Πειραιῶς κατὰ τῆς μετα-πατερικῆς θεολογίας μὲ συμμετοχὴ καὶ τοῦ μητροπολίτη Ναυπάκτου Ἱεροθέου. Ἕνα μικρὸ τμῆμα ἀπὸ ὅσα σημαντικὰ ἐλέγχθησαν τότε, γιὰ τοὺς «ἰνστρούχτορες-ἱεραποστόλους αὐτῆς τῆς μετα-πατερικῆς θεολογίας παραθέτουμε στὸ τέλος⁽¹⁾].

Το βασικό πνευματικό σφάλμα του ορθόδοξου φονταμενταλισμού έγκειται στην υπόθεση ότι οι Πατέρες της Εκκλησίας συμφωνούν μεταξύ τους σε όλα τα θεολογικά και ηθικά θέματα. Αυτή η παρανόηση συνδέεται, χωρίς αμφιβολία, με μια άλλη εξίσου εσφαλμένη πεποίθηση, ότι δηλ. η ορθόδοξη θεολογία δεν έχει υποστεί καμία μεταβολή – ωστόσο κάτι τέτοιο δεν είναι αλήθεια, καθώς διαφορετικά δεν θα υπήρχε καμία ανάγκη για τους Πατέρες να ενδιαφέρονται για την οικοδόμηση ενός consensus, μιας συμφωνίας δηλ. στις διάφορες Οικουμενικές Συνόδους. [σ.σ. Δὲν μᾶς ἐνδιαφέρει ἐδῶ νὰ μποῦμε στὴν διαδικασία ἑρμηνείας τῶν παραπάνω οἰκουμενιστικῶν προβληματισμῶν καὶ ἰδεολογημάτων. Ἐκεῖνο ποὺ γνωρίζουμε ὡς διδασκαλία τῶν Πατέρων εἶναι ἡ ἀλήθεια ὅτι ὁ Χριστός (καὶ ἡ Ἀλήθεια Του) «χθὲς καὶ σήμερα ὁ αὐτὸς καὶ εἰς τοὺς αἰώνας». Καὶ πὼς «τὸ περισσὸν ἐκ τοῦ πονηροῦ». Δὲν μᾶς ἐνδιαφέρει ἐδῶ, ἂν διαφέρουν συμφωνοῦν ἢ ὄχι κάποιοι Πατέρες μεταξύ τους ἢ κάποιοι σύγχρονοι θεολόγοι, ἀλλὰ ἐνδιαφερόμαστε νὰ ἀκολουθοῦμε τὴν σύμφωνη γνώμη τῶν Πατέρων, δηλαδὴ τὴν μία ὀρθόδοξη θεολογία καὶ πίστη, δηλαδὴ τὴν Ἐκκλησία, δηλαδὴ τὸν Χριστό. Αὐτὸ ἔκαναν οἱ Ἅγιοι στὶς Συνόδους· δὲν ἐνδιαφέρονταν τάχα, νὰ οἰκοδομήσουν ἕνα consensus, ἀλλὰ νὰ διατυπώσουν τὸ πρῶτο ἀλάθητο θεοπαράδοτο consensus τοῦ Κυρίου, ἀσφαλῶς ὡς ἀπάντηση στὶς προκλήσεις τῆς ἐποχῆς τους, χωρὶς νὰ ἐπιφέρουν οὐδεμια μεταβολὴ στὴν θεολογία, δηλαδὴ στὴν Πίστη. Φαίνεται ὅτι ἡ «θεολογία» γιὰ τὸν καθηγητὴ Δημακόπουλο εἶναι ἕνα μεταβαλλόμενο εἶδος, ὅπως ἀκριβῶς τὸ ἐκλαμβάνει τὸ Βατικανό].

Η ειρωνεία, όπως προσδιορίζεται από την πρόσφατη μελέτη του φονταμενταλισμού, είναι ότι, ενώ οι φονταμενταλιστές ισχυρίζονται ότι προστατεύουν την ορθόδοξη χριστιανική πίστη από την διαφθορά της νεωτερικότητας, το όραμα που έχουν για τον Ορθόδοξο Χριστιανισμό είναι καθ’ αυτό ένα πολύ σύγχρονο φαινόμενο. Με άλλα λόγια, η Ορθοδοξία ποτέ δεν ήταν αυτό που φονταμενταλιστές ισχυρίζονται ότι είναι.

Πράγματι, μια προσεκτική ανάγνωση της χριστιανικής ιστορίας και θεολογίας καθιστά σαφές ότι ορισμένοι από τους πλέον σημαίνοντες αγίους της Εκκλησίας είχαν διαφωνίες μεταξύ τους, μερικές φορές μάλιστα πολύ έντονες. Για παράδειγμα οι απόστολοι Πέτρος και Παύλος διαφωνούσαν σχετικά με την περιτομή. Ο Μέγας Βασίλειος και ο Γρηγόριος ο Θεολόγος συγκρούστηκαν σχετικά με το ποιος είναι ο καλύτερος τρόπος για την αναγνώριση της θεότητας του Αγίου Πνεύματος. Και ο άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός, ο οποίος έζησε σε ένα μοναστήρι στα όρια του ισλαμικού χαλιφάτου, εγκατέλειψε την προγενέστερή του υμνογραφική παράδοση, προκειμένου να αναπτύξει μια νέα που θα ανταποκρινόταν στις ανάγκες της κοινότητάς του. [σ.σ. Παρότι δὲν εἶναι ἔτσι τὰ πράγματα ὅπως τὰ παρουσιάζει ὁ καθηγητὴς Δημακόπουλος· ὡραῖα, ὑπῆρχαν διαφωνίες· καὶ τί μ’ αὐτό; Δὲν μᾶς ἐνδιαφέρουν οἱ διαφωνίες, παρὰ οἱ συμφωνίες ποὺ πάντα ἐπιτυγχάνοντο ἐν «Ἁγίῳ Πνεύματι», ποὺ σημαίνει χωρὶς καμιὰ «μεταβολὴ» τῆς θεολογίας κι ὄχι οἱ συμφωνίες ἐν τῷ πονηρῷ πνεύματι ποὺ ὑπονοεῖ ὁ καθηγητὴς καὶ ἀπεργάζονται οἱ Οἰκουμενιστές].

Είναι σημαντικό να αντιληφθούμε ότι οι ορθόδοξοι φονταμενταλιστές επιχειρούν να ενισχύουν την εκ μέρους τους απλουστευτική ανάγνωση των Πατέρων της Εκκλησίας, με επιπλέον αναλήθειες και ψεύδη. Ένα από αυτά τα πιο συνηθισμένα ψεύδη, είναι ο ισχυρισμός τους ότι ο μοναχισμός υπήρξε ανέκαθεν ο θεματοφύλακας της ορθοδόξου διδασκαλίας. [σ.σ. Ἀσφαλῶς καὶ δὲν γνωρίζουμε σὲ ποιούς ἀναφέρεται. Ἀλλὰ δὲν εἶναι ψεῦδος, ἀλλὰ ἡ ἀλήθεια, ὅτι αὐτὸ ἔκανε ὁ ἄξιος τῆς ἀποστολῆς του μοναχισμός, ὅπως καὶ οἱ ἄξιοι τῆς ἀποστολῆς τους ποιμένες καὶ θεολόγοι, κι ὄχι οἱ ψευδο-ποιμένες!]. Ένα άλλο επιμένει ότι οι Πατέρες ήταν αντίθετοι στο στοχασμό. Ενώ ένα τρίτο προβάλλει την ιδέα ότι η συμμόρφωση προς τη διδασκαλία των Πατέρων προϋποθέτει την αντίσταση προς οτιδήποτε προέρχεται από τη Δύση. [σ.σ. κύριε καθηγητά, διαβᾶστε τὸν ἅγιο Γρηγόριο τὸν Παλαμᾶ, γιὰ νὰ μάθετε ὅτι αὐτὰ δὲν τὰ ὑποστηρίζουν οἱ φονταμενταλιστές, ἀλλὰ οἱ Ἅγιοι. Ὅσο γιὰ τὸ τρίτο, μὴν συκοφαντεῖτε, γενικεύοντας]. Όλοι οι παραπάνω ισχυρισμοί είναι προφανώς λανθασμένοι για συγκεκριμένους λόγους,

Οι "αντι-Οικουμενιστές π. Ιωήλ Κωνστάνταρος και "Χριστοΰφαντος" προπαγανδίζουν μια ΝΕΑ "διηρημένη" Εκκλησία!

Ἀπροκάλυπτα, πλέον, κάποιοι ἐκλεκτοὶ «ἀντι-Οἰκουμενιστικοὶ» κάλαμοι, ἀντὶ νὰ πορεύονται μὲ κριτήριο τὴν «συμφωνία τῶν Πατέρων», διαιροῦν τὴν Ἐκκλησία, ὅπως φαίνεται καὶ μὲ τὰ νέα κείμενα καὶ σχόλιά τους. Εἰσάγουν διάκριση παλαιῶν καὶ συγχρόνων Ἁγίων! Δηλαδή, οὐσιαστικὰ ὁμιλοῦν γιὰ Παλαιὰ καὶ Νέα Ἐκκλησία! Γιὰ Ἐκκλησία τῶν Ἁγίων Πατέρων καὶ Ἐκκλησία τῶν Νέων Ἁγίων καὶ τῶν συγχρόνων Γερόντων!

Ὅμως ΟΛΟΙ οἱ Ἅγιοι καὶ ΠΑΝΤΟΤΕ ἐπορεύοντο στηριζόμενοι καὶ ἐπικαλούμενοι τοὺς προηγούμενους Ἁγίους καί, βέβαια, ὅσους συγχρόνους τους συμφωνοῦσαν μὲ τοὺς Παλαιοὺς Ἁγίους, καὶ ἔτσι ἔδειχναν ὅτι ὑπάρχει ἑνότητα στὰ τῆς Πίστεως. Οὐδεὶς ἔκανε αὐτὸν τὸν διαχωρισμό. Οἱ τυχὸν διαφορετικὲς θέσεις ὀφείλονται, κυρίως, σὲ κάποια πρόσκαιρη «οἰκονομία» τῶν Ἁγίων –ποὺ ὅταν ἐξέλιπε ὁ λόγος τῆς οἰκονομίας ἐπανήρχοντο στὴν Ἀκρίβεια– ἢ σὲ κάποιο ἀνθρώπινο λάθος. Οἱ περιπτώσεις εἶναι γνωστὲς καὶ ἂν χρειαστεῖ νὰ τὶς ἐπαναλάβουμε θὰ ἐπανέλθουμε.

Σήμερα, ὅμως, οἱ «ἀντι-Οἰκουμενιστές», ἐνῶ μὲ Συνέδρια, βιβλία, δεκάδες κείμενα καὶ ἑκατοντάδες ὑπογραφές τους, ὑποστήριξαν τὴν διακοπὴ κοινωνίας μὲ τοὺς Παναιρετικοὺς Οἰκουμενιστές, ἀποδίδοντας αὐτὴν τὴν θέση τους στοὺς Ἁγίους Πατέρες, στὴν συνέχεια ἀναδιπλώθηκαν. Καὶ τώρα ὑποστηρίζουν ὅτι ἡ ἀποτείχιση εἶναι ...ἔξοδος ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία!

Καὶ ποῦ στηρίζουν τὴν νέα θέση τους; Στοὺς συγχρόνους τάχα Ἁγίους.

Ἔτσι, μετὰ τὴν Χριστοΰφαντο (καὶ τοὺς Πατέρες τῆς «Συνάξεως» ποὺ τὴν προβάλλουν στὰ ἔντυπά τους), ἡ ὁποία ἔγινε σύμβουλος καὶ μόλις χθὲς μᾶς ἐδίδασκε παπικότατα ὅτι «Τό φρόνημα, ἡ τακτική καί ἡ διδασκαλία τῶν Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας εἶναι νά μάχονται δίχως διακοπήν ἐκκλησιαστικῆς κοινωνίας»(!!!), σήμερα καὶ ὁ π. Ἰωὴλ Κωνστάνταρος μὲ σχόλιό του κάτω ἀπὸ τὴν παραπάνω συμβουλὴ καὶ ἀκολουθώντας τὸν Τελαβάντο, τάδε ἔφη:

«Οι πιστοί Ορθόδοξοι Χριστιανοί δεν θα πέσουμε στην παγίδα του διαβόλου ώστε να αποκοπούμε από το Σώμα της Εκκλησίας, με αποτέλεσμα συν τοις άλλοις να δημιουργούνται σχίσματα και να αποδυναμώνει το γνήσιο και αυθεντικό αντιοικουμενιστικό μέτωπο, το οποίο και υπολογίζουν οι οικουμενιστές. Εμείς δεν θα καταντήσουμε την Ορθοδοξία έναν ιδιότυπο Προτεσταντισμό.

Οδηγοί μας είναι και θα παραμείνουν οι σύγχρονοι Άγιοι της Εκκλησίας μας. Ο Πορφύριος ο Καυσοκαλυβίτης, ο Παϊσιος ο Αγιορείτης και τόσοι άλλοι που τελικώς παρέμειναν, αγωνίσθηκαν και αγίασαν εντός των τειχών και ουδέποτε διέκοψαν την Εκκλησιαστική κοινωνία, παρά τις κατά καιρούς έντονες διαμαρτυρίες τους.

Αγώνας εντός και μόνο εντός Εκκλησίας. Ουδέποτε δικοπή της Εκκλησιαστικής κοινωνίας

Αρχιμ. Ιωήλ Κωνστάνταρος.

Ιεροκήρυξ. Γεν. Αρχ. Επίτροπος

Ι. Μ. Δρυϊνουπόλεως, Πωγωνιανής και Κονίτσης».

Καὶ καλὰ τὸ ἔντεχνο ψέμα ὅτι ὁ ἅγιος Παΐσιος δὲν ἔκοψε τὴν ἐκκλησιαστικὴ κοινωνία μὲ τοὺς Πατριαρχικούς, ἀλλὰ μόνο διαμαρτυρήθηκε, τὸ ἀφήνουμε πρὸς τὸ παρόν

Ὅμως τοὺς μὴ συγχρόνους Ἁγίους, Χριστοΰφαντε καὶ π. Ἰωήλ, τί τοὺς κάνετε; Τοὺς θανατώνετε σὰν τὰ γέρικα ἄλογα; Πετᾶτε τὰ συγγράμματά τους στὰ σκουπίδια; Αὐτό, πάτερ μου, σὲ τί διαφέρει ἀπὸ τὴν μεταπατερικὴ θεολογία! Σὲ τί δαφέρει ἀπὸ τὴν περὶ «διηρημένης» Ἐκκλησίας θεωρία τοῦ Μεσσηνίας;

Γιὰ ἐξηγεῖστε μας. Τί ἐννοεῖ ὁ ἅγιος Εὐαγγελιστὴς Ἰωάννης, ὁ ἅγιος ἀπόστολος Παῦλος, ὁ χορὸς πάντων τῶν Ἁγίων, ὁ ΙΕ’ Κανόνας τῆς ΑΒ Συνόδου, ὁλόκληρη ἡ Παλαιὰ καὶ ἡ Καινὴ Διαθήκη, ὅταν διδάσκουν νὰ φεύγουμε μακριὰ ἀπὸ τοὺς αἱρετικοὺς καὶ τοὺς κακῶς περιπατοῦντας, ὅτι πρέπει νὰ τοὺς θεωροῦμε «ἐχθροὺς τοῦ Θεοῦ», ὅτι «χρὴ αὐτοὺς βδελύττεσθαι», «παραιτεῖσθαι».

Τί ἐννοοῦσε ὁ π. Θεόδωρος καὶ οἱ ἑκατοντάδες πατέρες ποὺ μᾶς δίδαξαν τὰ προηγούμενα χρόνια τὴν ἀποτείχιση; Ποὺ τὴν εἶχαν ἀποφασίσει στὸ Μελισσοχώρι (Θεσσαλονίκη), καὶ ὑπὸ τὰ χειροκροτήματα τους, μὲ προεξάρχοντες τὸν π. Γ. Μεταλληνὸ καὶ τὸν π. Θ. Ζήση μᾶς προέτρεπαν νὰ πηγαίνουμε ἐκεῖ νὰ τελοῦμε τὰ Μυστήρια; Ζήτησαν ποτὲ συγγνώμη, σὰν ἔντιμοι ἄνθρωποι, ἂν τότε ἔκαναν λάθος, σὲ ὅσους εἶχαν παρασύρει στὸ λάθος τους;

 Γιὰ ἐξηγεῖστε μας, πάτερ. Τί ἐννοοῦσε ὁ π. Ἐπιφάνιος Θεοδώροπουλος ὅταν ἐπαναλάμβανε τρεῖς ἢ τέσσερις φορὲς στὸ βιβλίο του τὰ παρακάτω:

«Ἡ ἀποτείχιση εἶναι, «κανονικὸν δικαίωμα... Οἱ ἱεροὶ Κανόνες παρέχουσι δικαίωμα παύσεως μνημοσύνου τοῦ αἱρετικὰς διδασκαλίας κηρύσσοντος Ἐπισκόπου ἢ Πατριάρχου... Ἄν τις, χρησιμοποιῶν τὸ δικαίωμα αὐτοῦ, παύσῃ τὸ μνημόσυνον, καλῶς ποιεῖ!» (π. Ἐπιφάνιου Θεοδωρόπουλου, «Τὰ Δύο Ἄκρα», σελ. 90).

Μήπως ὁ «σύγχρονος γέροντας» π. Ἐπιφάνιος, θεωρεῖ ἐκτὸς Ἐκκλησίας αὐτοὺς ποὺ «καλῶς ποιοῦν» ἀποτειχιζόμενοι; Μήπως τοὺς κατηγορεῖ γιὰ σχίσμα;

Γιατί, ἐσεῖς, πάτερ, δὲν κάνετε αὐτὴ τὴν ὀρθὴ Διακοπὴ κοινωνίας, ποὺ διδάσκουν οἱ Πατέρες, γιὰ νὰ μᾶς διδάξετε κι ἐμᾶς;

Σχίσμα, πάτερ, ἀπεργάζεσθε ἐσεῖς, διαιρώντας τοὺς πιστοὺς της Ἐκκλησίας σὲ Παλαιοὺς καὶ Νέους Ἁγίους καὶ βγάζοντας ἐκτὸς Ἐκκλησίας ὅσους τοὺς ἀκολουθοῦν (μὲ τὰ τυχὸν λάθη τους, ποὺ παρακαλέσαμε καὶ παρακαλοῦμε καὶ περιμένουνε νὰ τὰ διορθώσετε μὲ πατερικὸ λόγο).

Συνέλθετε. Ἡ εὐθύνη σας εἶναι μεγάλη. Γιατί, ἀπορρίπτετε τὰ κείμενα τῶν Ἁγίων Πατέρων καὶ κάνετε τοῦ κεφαλιοῦ σας. Καὶ μετὰ διδάσκεται ἐκκοπὴν τοῦ ἰδίου θελήματος στοὺς πιστούς! Καὶ ὑπακοή! Καὶ μετάνοια!

Ἐφόσον βγήκατε νὰ ὑποστηρίξετε μία θέση, πρέπει νὰ τὸ κάνετε μὲ θεολογικὸ τρόπο καὶ ἦθος. Ὄχι στηρίζοντας τὶς ἀστήριχτες (καὶ ὡς ἐκ τούτου κακόδοξες) θέσεις τῆς «νεοΜητέρας» Χριστοϋφάντου. Τὰ κείμενα τῶν Ἁγίων Πατέρων εἶναι ἐδῶ. Ἀμετακίνητα. Ὡραῖα, ἀληθινὰ καὶ σκληρὰ σὰν Διαμάντια.

Ἀφῆστε, λοιπόν, τὶς δικές σας ἑρμηνεία καὶ διδασκαλίες, μὴ χρησιμοποιεῖτε τοὺς συγχρόνους Ἁγίους καὶ Γέροντες ἀποκομμένους ἀπὸ τοὺς Παλαιούς, ἀπὸ τὴν διαχρονικὴ Παράδοση τῆς Ἐκκλησίας. Μὴ διαιρεῖτε, μὴ χωρίζετε τὴν Ἐκκλησία στὰ δύο. Δὲν σᾶς καλοῦμε νὰ ἀκολουθήσετε, παρὰ μόνον τοὺς Ἁγίους. Ἡ διδασκαλία τους εἶναι κρυστάλλινη. Σᾶς ξαναπαραθέτουμε κάποιες θέσεις τους, τὶς ὁποῖες ἐμεῖς σεβόμαστε καὶ ἀκολουθοῦμε.

Στέλνουμε τὸ ἄρθρο μας αὐτὸ καὶ στὸ ἱστολόγιο «Χριστοΰφαντος». Ἂν ἔχει ἐπιχειρήματα Πατερικά, ἐλπίζουμε ὅτι θὰ τὸ δημοσιεύσει γιὰ νὰ ἀνατρέψει μὲ τὴν ἄνεσή της, τὶς δικές μας τυχόν λανθασμένες τοποθετήσεις. Ἂν δὲν τὸ κάνει, ἂς συνεχίση τὸ μονόλογό της καὶ τὸ ἄχαρο ἔργο διασπάσεως τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ φρονήματος. Πρὸς ἄφατη χαρὰ τῶν Οἰκουμενιστῶν!

«Εἴ τις ὑμᾶς εὐαγγελίζεται παρ’ ὅ παρελάβετε, ἀνάθεμα ἔστω» (Γαλ. 1:8-9)·

«Τίς δέ κοινωνία φωτί πρός σκότος; τίς δέ συμφώνησις Χριστῷ πρός Βελίαλ; ἤ τίς μερίς πιστῷ μετά ἀπίστου; … διό ἐξέλθετε ἐκ μέσου αὐτῶν καί ἀφορίσθητε, λέγει Κύριος, καί ἀκαθάρτου μή ἅπτεσθε» (Β´ Κορ. 6:14-18).

 «Εἴ τις ἔρχεται πρός ὑμᾶς καί ταύτην τήν διδαχήν οὐ φέρει, μή λαμβάνετε αὐτόν εἰς οἰκίαν, καί χαίρειν αὐτῷ μή λέγετε· ὁ γάρ λέγων αὐτῷ χαίρειν κοινωνεῖ τοῖς ἔργοις αὐτοῦ τοῖς πονηροῖς» (Ἰω. Β΄, 10-11).

«Ὅλοι ἀνεξαιρέτως οἱ διδάσκαλοι τῆς ἐκκλησίας, ὅλες οἱ θεῖες γραφές, μᾶς προτρέπουν νὰ φεύγουμε τοὺς ἑτερόφρονες καὶ νὰ μὴ ἔχουμε κοινωνία μὲ αὐτούς» (P.G. 160, 1097AB, 105C).

Ὁ Μέγας Ἀθανάσιος λέγει: «πᾶς ἄνθρωπος, τό διακρίνειν παρά Θεοῦ εἰληφώς, κολασθήσεται, ἐξακολουθήσας ἀπείρῳ ποιμένι, καί ψευδῆ δόξαν ὡς ἀληθῆ δεξάμενος· τίς γάρ κοινωνία φωτί πρός σκότος;».

Ὁ Μέγας Βασίλειος λέγει: «οἵτινες τήν ὑγιῆ πίστιν προσποιοῦνται ὁμολογεῖν, κοινωνοῦσι δέ τοῖς ἑτερόφροσι, τούς τοιούτους, εἰ μετά παραγγελίαν μή ἀποστῶσι, μή μόνον ἀκοινωνήτους ἔχειν, ἀλλά μηδέ ἀδελφούς ὀνομάζειν» (P.G. 160, σ. 101).

Ἁγ. Θεοδώρου Στουδίτου: «Ἐχθροὺς γὰρ Θεοῦ ὁ Χρυσόστομος, οὐ μόνον τοὺς αἱρετικούς, ἀλλὰ καὶ τοὺς τοῖς τοιούτοις κοινωνοῦντας, μεγάλῃ καὶ πολλῇ τῇ φωνῇ ἀπεφήνατο»!

Παναγιώτης Σημάτης

Σύναξη Κληρικῶν: Με τους δεδιωγμένους ή με τους βολεμένους;

ΙΕΡΑΡΧΕΣ, ΣΥΝΑΞΕΙΣ ΚΑΙ…ΣΗΜΕΙΑ ΤΩΝ ΚΑΙΡΩΝ! (Και μη χειρότερα!).

Πηγή: nikosxeiladakis.gr

Γράφει ο Νίκος Χειλαδάκης

     Με μεγάλη λύπη βλέπουμε πως τις άγιες αυτές μέρες όπου η νεοταξική λαίλαπα επιβάλει εορταστικές εκδηλώσεις που απέχουν παρασάγγες από το πνεύμα του Θειου μηνύματος της γέννησης του Σωτήρα του κόσμου, πολλές μητροπόλεις της Ελλάδας συμμετέχουν σε αυτό το νεοταξικό πανηγύρι με την πλήρη και ολοκληρωτική διαστροφή των Χριστουγέννων, κατά το πρότυπο της Δ. Ευρώπης, η οποία εδώ και πολλά χρόνια έχει απομακρυνθεί από τις θεμελιώδεις αρχές και διδάγματα του Χριστιανισμού.

     Κλασσικό παράδειγμα μεγάλη ιερά μητρόπολη της βορείου Ελλάδας η οποία με ανακοίνωση της μετέχει σε εκδηλώσεις ενός διεθνούς φορέα που προβάλλει ένα άλλο πνεύμα στις εορτές των ημερών, με έμφαση στο… αστρολογικό και στο ξεφαντωτικό χαρακτήρα αυτών των ημερών, απέχοντας παρασάγγας από το κλασικό πνεύμα που βιώσαν, όσοι ακόμα το θυμούνται, από τις περασμένες δεκαετίες, όταν ακόμα οι πιστοί επέμεναν «αναχρονιστικά» και «σκοταδιστικά».

     Αλλά το πιο θλιβερό είναι να παρακολουθεί κανείς όλους αυτούς του αμέτοχους και το λιγότερο, ανεύθυνους ιεράρχες, που έχουν ταχθεί σαν ποιμένες να ποιμάνουν ένα ποίμνιο αγόμενο και φερόμενο από τους ταγούς της Νέας Τάξης, που σαν λύκοι ακονίζουν τα δόντια τους για να κατασπαράξουν ότι απέμεινε από την θύελλα των ετών, κατά το παράδειγμα του «έξω από εδώ» που τριγυρίζει με λύσσα έτοιμος να καταβροχθίσει κάθε πιστό που ακόμα επιμένει να είναι πιστός, να αδιαφορούν για ότι συμβαίνει με την επιβολή των αντίορθόδοξων προτύπων. Το μόνο που τους «καίει», πλην ελαχίστων εξαιρέσεων, είναι οι χρυσοποίκιλτες τιάρες και οι δεσποτικές καρέκλες κατά το πρότυπο των πολιτικών του ξεπουλήματος της χώρας.

     Σήμερα τα Χριστούγεννα και με την ουσιαστική συμβολή αυτών των ποιμένων, έχουν καταντήσει ένα καταναλωτικό επεισόδιο χωρίς καμία αληθινή χριστιανική διάσταση, γιατί έτσι το επιβάλλει η Νέα Εποχή. Μέχρι και… χορευτικά νούμερα μέσα στην Φάτνη που παριστάνουν την γέννηση σαν ένα θαυμαστό χορευτικό σόου, με τους μάγους να είναι παρδαλό θέαμα τηλεθέασης, προβάλλονται σε ένα κοινό που ευαρεστείται με όλο αυτό το χάλι, με την απουσία κάποιας χριστιανικής διδαχής, να παραπλανείτε και να χάνεται στο θεματικό τίποτα της Νέας Τάξης.

     

Εκτός όμως από αυτό το διεστραμμένο πνεύμα των εποχών της μεγάλης εορτής των Χριστουγέννων και ένα άλλο ακόμα πιο θλιβερό γεγονός, δείχνει και την υποκρισία όλων εκείνων που υποτίθεται ότι έχουν ταχτεί να υπερασπιστούν τα ιερά και τα όσια της Ορθοδοξίας. Σε πρόσφατη σύναξη ορθοδόξων ιερέων και μοναχών και ενώ η Ορθοδοξία βουλιάζει προδιδόμενη από τον ίδιο τον αρχιποιμενάρχη της, ενώ τα προβλήματα του γένους συσσωρεύονται συνεχώς χωρίς να υπάρχει κάποιο φως, ενώ το ποίμνιο απελπισμένο από όλα αυτά ζητά να βρει κάποια σανίδα επιβίωσης και σωτηρίας, αυτοί ασχολήθηκαν με τις …εναλλακτικές θεραπείες.

        Δηλαδή όλα τα όλα τα «έλυσαν». Την συνάντηση Πάπα- Πατριάρχη και τα όσα εξωφρενικά έγιναν εκεί τα προσπέρασαν, το κατάντημα της ελληνικής εκκλησίας που άφωνη, τυφλή και ανάπηρη, παρακολουθεί χωρίς καμία αντίδραση