«Ο 15ος Κανόνας της Α – Β Συνόδου» και η "Δυνητική" θεωρία

Στη διδασκαλία του Οσίου Θεολήπτου Φιλαδελφείας, του Ομολογητού

ΝΙΚΟΣ Ε. ΣΑΚΑΛΑΚΗΣ

Στα «ΔΟΓΜΑΤΙΚΑ» του οσίου Θεολήπτου, Επισκόπου Φιλαδελφείας, διαβάζουμε: «Παράδεισος εστίν, ως ειρήκαμεν έμπροσθεν, η εκκλησία του Θεού, ξύλα δε οι ορθόδοξοι ποιμένες, οι εν τη εκκλησία του Θεού παρά ορθοδόξων αρχιερέων χειροτονούμενοι και εν ταις λαχούσαις εκκλησίαις πεμπόμενοι και τιθέμενοι επί τω διδάσκειν και καταρτίζειν πάντα Χριστιανόν, καρπός δε τούτων εστίν η ορθότης των δογμάτων, το κρατύνειν το ευσεβές φρόνημα, η των εντολών του Χριστού διδασκαλία και το σπουδάζειν, συμβιβάζειν και ενούν τα μέλη του Χριστού, ήγουν τους πιστούς, εις εν σώμα της Εκκλησίας» (Σελ. 311).

Η Εκκλησία δηλ. δεν είναι απλά μία συγκεκριμένη συνάθροιση πιστών. Αποτελεί την συνέχεια του απολυτρωτικού έργου του Θεανθρώπου Χριστού ή, κατά πατερική έκφραση, είναι ο Χριστός παρατεινόμενος εις τους αιώνας.

Η πνευματική ανακαίνιση του πιστού στηρίζεται, όπως γράφει ο Όσιος Θεόληπτος, στην ορθότητα των δογμάτων, στην τήρηση των εντολών του Χριστού, στην ενδυνάμωση του ευσεβούς φρονήματος. Όλα τα ανωτέρω, αρρήτως ενωμένα, ενώνουν τους πιστούς, τα μέλη της Εκκλησίας, στο σώμα της Εκκλησίας.

«Και μίαν έθετο εκκλησίαν τη πίστει και τω φρονήματι»

    (Δογματικά – Θεόληπτος Φιλαδελφείας, ο Ομολογητής)

      «Πρέπει πάση θυσία, να διαμορφωθεί δυναμική ενότητας και συντονισμού των Ορθοδόξων δυνάμεων έναντι της παναιρέσεως του οικουμενισμού»!

Σήμερα, ζούμε σε μια ευρεία κρίση της κοινωνίας μας και της εκκλησίας. Το εκκλησιαστικό σώμα, αγνοώντας την πατερική διδασκαλία, αδυνατεί να αυτοπροσδιορισθεί ορθόδοξα και να προσδιορίσει τα θεολογικά του μεγέθη. Αναλώθηκε και καταναλώθηκε σε μια τραυματική  «Δυνητική» πορεία έναντι του οικουμενισμού.

Ο αγωνιστικός, διεισδυτικός και νηφάλιος Πατερικός λόγος, αγνοείται και κυριαρχεί στα εκκλησιαστικά θέματα μια δυσπιστία, μια αδιαφορία και ένας μικροαστικό φόβος έναντι της αποτειχίσεως που διδάσκει η ίδια η Εκκλησία.

Ο Άγιος Θεόληπτος στους Δογματικούς του λόγους, οριοθετεί την πραγματική Εκκλησία του Χριστού και φανερώνει το πραγματικό της πρόσωπο. Γράφει:

«Ώσπερ δε τινά παράδεισον, τας κατά τόπους φυτεύσας εκκλησίας (ο Χριστός) συνήγαγε πάντας ημάς εν αυταίς και μίαν έθετο εκκλησίαν τη πίστει και τω φρονήματι».

Προβάλλει την μοναδική Εκκλησία που υπάρχει, ως χώρο ζωής (Παράδεισος), ζωής αιώνιας, έννοια πρωτολογική και εσχατολογική στη θεολογία. Αυτή η Εκκλησία τονίζει, έχει μόνο μία ορθή πίστη, που κινείται μέσα στο φως του Χριστού.

Τονίζει, ακόμη, το ενιαίο φρόνημα της διαχρονικής Εκκλησίας, το οποίο διαμορφώνει η Γραφή και η διδασκαλία των αγίων. Γράφει σχετικά (στον ίδιο Λόγο):