Ο Δούρειος ίππος της Λειτουργικής Αναγεννήσεως;

Η ΛΕΓΟΜΕΝΗ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΤΟΥ ΙΑΚΩΒΟΥ:

Ο Δούρειος ίππος της Λειτουργικής Αναγεννήσεως;

Τα τελευταία χρόνια όλο και συχνότερα, όλο και από περισσότερους ιερείς τελείται η λεγομένη Θεία Λειτουργία του Αγίου Ιακώβου του Αδελφοθέου. Η τέλεση της Λειτουργίας αυτής και η ξαφνική της εμφάνιση στη ζωή της Εκκλησίας μας αφ’ ενός μεν καταδεικνύει το εκκοσμικευμένο πνεύμα που διακατέχει πολλούς κληρικούς και αφ’ ετέρου εξυπηρετεί κατά τον καλύτερο τρόπο, τασχέδια των «ανανεωτών» της Λειτουργικής μας ζωής, των αυτοκλήτων σωτήρων της Εκκλησίας. 

Το σχέδιο είναι απλό: η Λειτουργία αυτή «βαπτίζεται» από τους ανανεωτές ως «αρχαιοπρεπής». Όταν όμως τελείται, τελείται με τον τρόπο που οραματίζονται οι «ανανεωτές», οπότε ο πιστός λαός, ο οποίος μάλιστα ενθουσιάζεται με την πρωτοτυπία και τα εφέ, συμπεραίνει, εντελώς εσφαλμένα, ότι ο συγκεκριμένος τρόπος τελέσεως είναι ο «αρχαιοπρεπής» και άρα ο παραδοσιακός. Αυτό έχει ως συνέπεια να ζητά από τους Ιερείς να λειτουργούν έτσι και όταν τελούν τις Λειτουργίες των αγίων Ιωάννου του Χρυσοστόμου και Βασιλείου. 

Είναι, όμως, όντως έτσι τα πράγματα; Μπορεί ο καθένας να τελεί όποια Λειτουργία θέλει και όπως θέλει; Ας το δούμε αναλυτικά.

Για να δείτε σε πλήρη μεγέθυνση το κείμενο, πατήστε το πλαίσιο με τα τέσσερα βελάκια κάτω δεξιά του πλαισίου...

Η ΛΕΓΟΜΕΝΗ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΤΟΥ ΙΑΚΩΒΟΥ, Ο Δούρειος ίππος της Λειτουργικής Αναγεννήσεως_.pdf by katihisis on Scribd

Πηγή

Σχόλιο, στο επικίδυνο μονοπάτι των λειτουργικών μεταρρυθμἰσεων!

Συγκεκριμένα ανέφερε (ἐδῶ) ότι χάρη στην απόφαση της Ι. Συνόδου και την αντίδραση του Μητροπολίτου Νικοπόλεως και Πρεβέζης Χρυσοστόμου, οφείλεται η διακοπή της επιχειρούμενης αλλοίωσης των λειτουργικών κειμένων και αναγνωσμάτων και ευχών, διά της εκφωνήσεώς τους στη δημοτική στα πλαίσια της ανανέωσης της Θ. Λατρείας από ελάχιστους επισκόπους και ιερείς.

Σαφώς κι έπαιξε σημαντικό ρόλο η ως άνω απόφαση, αλλά θα ήθελα να επισημάνω ότι για αρκετό χρονικό διάστημα, πού μία τέτοια καινοτόμος πρακτική εφαρμόσθηκε στη Μητρόπολη Δημητριάδος από τον νεωτεριστή επίσκοπό της κ. Ιγνάτιο Γεωργακόπουλο και από ιερείς του που του έκαναν τυφλή υπακοή, ένας ικανός αριθμός πιστών διεμαρτύρετο σε κάθε τέτοια ανόσια νοθεία της Θ. Λατρείας. 

Τούτο συνέβαινε στη διάρκεια Εσπερινών, άλλων Ιερών Μυστηρίων, αλλά και στη Θ. Λειτουργία. Οι διαμαρτυρίες αυτές έγιναν γνωστές ‒μέσω του ηλεκτρονικού τύπου‒ όχι μόνο στο πανελλήνιο αλλά και σε όλο τον κόσμο.

      Μετά πάροδο μάλιστα ολόκληρου χρόνου και καθώς δεν άλλαζε πορεία και στάση ο μεταπατερικός μητροπολίτης Δημητριάδος, κ. Ιγνάτιος, οι ίδιοι διαμαρτυρόμενοι πιστοί αναγκάσθηκαν να καταγγείλουν το συγκε-κριμένο φαινόμενο με ντοκουμέντα στην Ιερά Σύνοδο, ώστε αυτή να ανακαλέσει τον ατακτούντα Μητροπολίτη στην κανονική τάξη της Εκκλησίας.

Πρέπει εδώ να σημειώσουμε και να γνωστοποιήσουμε στον π. Ιωάννη, ότι ωρισμένοι πιστοί, για κάποια από τις διαμαρτυρίες τους, μηνύθηκαν επί συκοφαντική δυσφημίσει από δήθεν θιγόμενο ιερέα, που εκτελούσε χρέη πιστού υποτακτικού στις νεωτεριστικές τάσεις του κ. Ιγνατίου εν ώρα Θ. Λειτουργίας και εγκαλούνται γι' αυτό ενώπιον της Δικαιοσύνης, επειδή ετόλμησαν ν’ αντιδράσουν διά της καταγγελίας αυτής και της εννόμου διαμαρτυρίας τους.

Θα ήθελα λοιπόν, γιά την ιστορία του πράγματος, να τονίσω ότι οι διαμαρτυρίες των πιστών ήταν αυτές που έφεραν το επιθυμητό αποτέλεσμα της διακοπής της επιχειρούμενης αυτής λειτουργικής ανανέωσης, στη Μητρόπολη Δημητριάδος τουλάχιστον, και όχι αυτή καθ’ εαυτή  η απόφαση της Ι. Συνόδου.

Πάντοτε ο λαός στην Παράδοση της Εκκλησίας είχε τη δύναμη να ανατρέψει ακόμη κι αποφάσεις Συνόδων, όταν αυτές δεν ήσαν ορθόδοξες, γιατί πάντοτε ήταν ο φύλαξ της Ορθοδοξίας.

                                                         Χ.Ν.

Το επικίνδυνο μονοπάτι των μεταρρυθμιστών

Μὲ τὸ παρὸν κείμενο, ὁ π. Ἰωάννης Φωτόπουλος, μᾶς παρουσιάζει τὸ κατάντημα τῶν μετα-πατερικῶν θεολόγων, ὅπως ἐκφράζεται ἀπὸ τὸν π. Βασίλειο Θερμό.

Μᾶς πληροφορεῖ, ἀκόμα, ὅτι ὁ π. Βασίλειος ἔχει συντάξει «μιά ἐπαινετική βιβλιοκρισία γιά μιά καινούργια(!) λειτουργία πού προτείνει ὁ κ. Χρῆστος Γιανναρᾶς» στὴν ὁποία λειτουργία (ἐκτὸς τῶν ἄλλων) «ὑποτιμᾶ τήν ἀειπαρθενία τῆς Θεοτόκου!».

Τὴν ἰδέα αὐτή, μιᾶς νέας λειτουργίας, τὴν βρίσκει θαυμάσια ὁ π. Βασίλειος, ἀφοῦ ἡ ὑλοποίηση μιᾶς τέτοιας προτάσεως θὰ φέρει «“ἀνανέωση” τῆς Λατρείας» πού ἔτσι ἀνανεωμένη μὲ ἕνα μεταπατερικὸ γιανναρικὸ ὕφος καὶ ἦθος «θά διαπνέεται ἀπό ἕνα “ἀέρα φρεσκάδας”, ὅπου οἱ ἀνανεωτές χωρίς σεβασμό σέ κανόνες καί ἱστορία θά ἐνεργοῦν “ὁρμητικά καί ἐνθουσιωδῶς”, καί θά διακατέχονται ἀπό μιά “λαχτάρα γιά νά ἀναζωπυρωθῆ ἡ λατρευτική συνείδηση”»!

Καὶ συμπεραίνει ὁ π. Ἰωάννης Φωτόπουλος γι’ αὐτὴ τὴν μεταπατερικὴ καρικατούρα (στὴν ἐπεξεργασία καὶ βελτίωση τῆς ὁποίας) οἱ μεταπατερικοὶ κληρικοὶ καὶ θεολόγοι προσβλέπουν:

«Πρόκειται γιά τήν ἰδέα ἑνός ἀνοσίου πειραματισμοῦ, χωρίς αἴσθηση τῆς ἀξίας πού ἔχει ἡ Παράδοση τῆς Ἐκκλησίας καί τῶν Ἁγίων, χωρίς συνείδηση τοῦ περιεχομένου καί τοῦ νοήματος τῆς Θ. Λειτουργίας, χωρίς τήν παραμικρή ὑποψία γιά τά τελούμενα Φρικτά Μυστήρια καί χωρίς σεβασμό στήν εὐσέβεια καί τή θέση τῶν προσευχομένων πιστῶν». Τὸ πόνημα τοῦ Γιανναρᾶ, εἶναι ἕνας «ἀσεβές, ἄκομψο καί εὐσεβιστικό ἐγχείρημα. Γενικῶς τό περιεχόμενο τῆς “λειτουργίας” τοῦ κ. Γ. ἔχει σχέση μέ τόν παρωχημένο ὑπαρξισμό, τήν θεολογία τῶν Παρισίων καί τήν ἐπιλεκτική χρήση τῶν ἁγίων Πατέρων». 

Στὸ τέλος, ὁ π. Ἰωάννης, παρουσιάζει «κάποια στοιχεῖα τοῦ θλιβεροῦ πονήματος» τοῦ κ. Γιανναρᾶ  γιά νά δείξει «σέ πόσο εὐτελῆ ἀποτελέσματα ὁδηγεῖ αὐτή ἡ ἀτομοκεντρική θεώρηση τῆς Θ. Λατρείας».

Δημοσιεύουμε τὸ κριτικὸ αὐτὸ κείμενο τοῦ π. Ἰωάννη μὲ τὴν παρατήρηση. Τί καλά, π. Ἰωάννη, ἂν δείχνατε τὴν ἴδια ἁγιοπατερικὴ εὐαισθησία καὶ στὴν Εἰσήγησή σας στὴν Ἡμερίδα τῆς Ἱ. Μ. Πειραιῶς περὶ ἀποτειχίσεως! Ἀλλὰ δυστυχῶς, οἱ κληρικοὶ τῆς Συνάξεως τῆς Γατζέας ἐπαναλαμβάνουν σὲ ὅλους τοὺς τόνους τό, «παρελθέτω ἀφ’ ἡμῶν τὸ ποτήριον τοῦτο» τῆς Διακοπῆς τῆς κοινωνίας μετὰ τῶν μετα-πατερικῶν Ἐπισκόπων καὶ κληρικῶν ‒τῶν αἱρετικῶν Οἰκουμενιστῶν‒ διαστρέφοντας τὴν διδασκαλία τῶν Ἁγίων στὸ θέμα τῆς Ἀποτειχίσεως, τὴν ὁποία σὲ ἄλλα θέματα ‒ὅπως τὸ παρόν‒ τὴν ὑποστηρίζουν εὐθαρσῶς!

Ἴσως, γιατὶ ὁ π. Βασίλειος Θερμὸς δὲν ἔχει τὴν ἐξουσία νὰ ἐπιβάλλει κυρώσεις, ὅπως οἱ Οἰκουμενιστὲς Μητροπολίτες, ὡς ἐξαρτήματα τοῦ Φαναρίου!

Οἱ παραστάσεις μᾶς τέλειωσαν!

Ποτέ πάλι στήν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ...

ἤ ... τό ἐπικίνδυνο μονοπάτι τῶν μεταρρυθμιστῶν

τῆς Θ. Λατρείας.

Πρωτοπρεσβυτέρου Ἰωάννου Φωτοπούλου

Πηγή: "orthros"

Ὅσοι συχνάζουμε στήν ἐκκλησία μιμούμενοι τό κατά δύναμιν ὅλες τίς γενεές τῶν πρό ἡμῶν χριστιανῶν, πολιτευόμαστε «προσκαρτεροῦντες τῇ διδαχῇ τῶν ἀποστόλων [καί τῶν ἁγίων Πατέρων] καί τῇ κοινωνίᾳ καί τῇ κλάσει τοῦ ἄρτου καί ταῖς προσευχαῖς» (Πράξ. β΄, 42). Εἴμαστε δοσμένοι, ἀφοσιωμένοι («προσκαρτεροῦντες») ὄχι σέ ὁποιεσδήποτε προσευχές, ἀλλά στίς προσευχές, στή λατρεία πού μᾶς παρέδωσαν οἱ Ἀπόστολοι καί οἱ Ἅγιοι Πατέρες.

Γράφει ὁ ἅγιος Συμεών ὁ Νέος Θεολόγος: «Οἱ ἅγιοι πού τηρώντας τίς ἐντολές τοῦ Θεοῦ ἔρχονται ἀπό γενιά σέ γενιά  μετά τούς προηγουμένους ἁγίους, προσκολλῶνται σ΄ αὐτούς καί ὅμοια μ΄ αὐτούς ἐλλάμπονται, λαμβάνοντας κατά μέθεξιν τήν χάρη τοῦ Θεοῦ. Ἔτσι γίνονται σάν μιά χρυσῆ ἁλυσίδα.  Καθένας τους εἶναι ἕνας κρῖκος καί καθένας χωριστά μέ τόν προηγούμενό του συνδέεται μέ τήν πίστη, τά ἔργα καί τήν ἀγάπη, ὥστε νά ἀποτελοῦν μία σειρά  ἑνωμένη μέ τόν ἕνα Θεό πού δέν μπορεῖ εὔκολα νά σπάσει»[1].

Αὐτή εἶναι ἡ ζωή ἡμῶν τῶν ὀρθοδόξων. Λατρεύουμε τόν Χριστό μας, τιμοῦμε τήν Παναγία  καί τούς ἁγίους μας, ὅπως οἱ σαρκικοί καί οἱ πνευματικοί  Πατέρες μας.  Μιά ἀδιάσπαστη συνέχεια Χριστιανῶν, μιά χρυσῆ ἁλυσίδα Πατέρων, μία λατρεία παραδιδομένη ἀπό γενεά σέ γενεά σεβαστή ἀπό ὅλους.

Ἔτσι ἦσαν γιά ὅλους τά πράγματα μέχρι πρίν 50 περίπου χρόνια, ὅταν κάποιοι θεολόγοι καί κληρικοί ἀμφισβήτησαν αὐτή τή συνέχεια καί ἀποφάσισαν νά ἀρχίσουν τίς «διορθώσεις», δηλ. ἐμβαλωματικές, κακάσχημες καί κακότροπες παρεμβάσεις στό σῶμα τῆς Θείας Λατρείας.  Ἄρχισαν μέ τήν προσπάθεια καταργήσεως τῶν μυστικῶν εὐχῶν τῆς θείας