Ακάθιστος Ύμνος: Έλληνες θαρσείτε

ΑΠΟΨΕ, ἀγαπητοί μου, σὲ ὅλες τὶς ἐκκλησίες τῆς πατρίδος μας, ἀπὸ τὴν Κέρκυρα μέχρι τὴν Κρήτη καὶ τὴν Κύπρο, ἀλλὰ καὶ παντοῦ ὅπου πάλλει ὀρθόδοξος καρδία (Βελιγράδι, Σόφια, Βουκουρέστι, Μόσχα κ.λπ.), ἀπόψε ὅλοι οἱ ὀρθόδοξοι ἑνωμένοι ψάλλουν χαρμοσύνως τὸν Ἀκάθιστο ὕμνο.

Τὸ ποιητικὸ αὐτὸ ἀριστούργημα μὲ ἄφθαστο λυρισμὸ καὶ πλῆθος εἰκόνες περιγράφει καὶ ἐξυμνεῖ τὸ μεγαλεῖο τῆς ὑπεραγίας Θεοτόκου, τῆς Μητέρας τοῦ Θεοῦ. Εἶνε καὶ τὸ ποίημα αὐτὸ μία ἀπόδειξις, ὅτι ἡ θρησκεία μας εἶνε ἀπὸ τὸ Θεό, εἶνε ἀληθινή. Σήμερα, χίλιοι ποιηταί, χίλιοι θεολόγοι, χίλιοι ἐπίσκοποι νὰ μαζευτοῦμε, δὲ μποροῦμε νὰ φτειάξουμε οὔτε μία ἀπὸ τὶς ὑπέροχες στροφές του.

Ὁ Ἀκάθιστος ὕμνος ἔχει χαρακτῆρα καὶ ἐθνικὸ καὶ θρησκευτικό.

Θρησκευτικὸ μέν, διότι μᾶς ὑπενθυμίζει τὸ πρῶτο ἐκεῖνο «χαῖρε» (Λουκ. 11,28) ποὺ ἀκούστηκε πρὸς τὴν ὑπεραγία Θεοτόκο ὅταν «Ἄγγελος πρωτοστάτης οὐρανόθεν ἐπέμφθη» στὴ Ναζαρέτ. Τὸ ἀγγελικὸ ἐκεῖνο «χαῖρε» ἐμεῖς οἱ θνητοὶ τὸ ἐπαναλαμβάνουμε στὸν Ἀκάθιστο ὕμνο 144 φορές.

Ἀλλὰ ἔχει, εἴπαμε, ὁ ὕμνος αὐτὸς καὶ ἐθνικὸ χαρακτῆρα. Διότι μᾶς ὑπενθυμίζει μία ἀπὸ τὶς πιὸ ἔνδοξες σελίδες τοῦ μαρτυρικοῦ μας ἔθνους. Γιὰ νὰ ψαλῇ, εἶχε μία ἀφορμὴ καθαρῶς ἐθνική. Ποιά ἡ ἀφορμή; Ἐλᾶτε νὰ ταξιδέψουμε μὲ τὴ φαντασία. Ἐγκαταλείπουμε τὸ παρὸν καὶ διασχίζουμε τοὺς αἰῶνας…

* * *

Καὶ νά φθάσαμε. Βρισκόμαστε στὸ Βυζάντιο, στὴν βασιλίδα τῶν

Διαπιστώνουν ότι η αίρεση «αἰχμαλωτίζει συνειδήσεις», αλλά κοινωνούν μετά των αιχμαλωτιζόντων!

ΜΙΑ ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΔΙΕΡΕΥΝΗΣΗ

ΤΟΥ ΒΑΠΤΙΣΜΑΤΟΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ

ΚΑΤΑ ΤΟ ΔΙΑΤΑΓΜΑ ΠΕΡΙ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΥ

Τοῦ πρωτοπρ. π. Γεωργίου Δ. Μεταλληνοῦ,

Ὁμοτ. Καθηγητοῦ Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν

ΚΡΙΤΙΚΗ  ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ

Θεωρῶ ἰδιαίτερα τιμητικὴ τὴν πρόταση τοῦ ἀγαπητοῦ ἐν Χριστῷ Συναδέλφου, αἰδεσιμολογιωτάτου Πρωτοπρ. π. Πέτρου Χίρς, νὰ προλογίσω τὴν Διδακτορικὴ Διατριβή του. Ἡ καταφατικὴ ἀπάντησή μου δὲν ὀφείλεται τόσο στὴν προσωπική μας γνωριμία, ὅσο στὴν διαπίστωση τῆς σπουδαιότητας τῆς ἐργασίας του καὶ τῆς συμβολῆς της στὸν σημερινὸ Διαχριστιανικὸ Διάλογο.

Ὁ Οἰκουμενισμός, πολιτικὸς καὶ θρησκευτικός, εἶναι τὸ κύριο πρόβλημα τῆς ἐποχῆς μας, ποὺ εὔστοχα ἔχει χαρακτηρισθεῖ ΝΕΑ ΕΠΟΧΗ (NEW AGE), διότι συνδέεται μὲ τὴν δομικὴ ἀλλαγὴ τοῦ Κόσμου καὶ τὴν κίνηση τῆς Παγκοσμιοποιήσεως, οὐσιαστικὴ διάσταση τῆς ὁποίας εἶναι ἡ Πανθρησκεία. Ἔχει δὲ καταστεῖ σαφές, ὅτι καὶ ὁ Θρησκευτικὸς Διάλογος, διαθρησκειακὸς καὶ διαχριστιανικός, στὴν ἴδια κατεύθυνση κινεῖται, ἐξυπηρετώντας τοὺς παγκόσμιους πολιτικοὺς στόχους. Γι’ αὐτὸ ὁ Οἰκουμενισμός, σὲ ὅλη τὴν δικτύωσή του, συνιστᾶ τὴν μεγαλύτερη πρόκληση πειρασμὸ τῆς Ὀρθοδοξίας, διότι ἐπὶ δεκαετίες τώρα αἰχμαλωτίζει συνειδήσεις, παρασύρει σὲ σοβαρὰ ἀτοπήματα ἐναντίον τῆς ἀμωμήτου Πίστεώς μας, ὁδηγώντας σὲ πτώσεις ἑωσφορικὲς πολλοὺς «τῶν ἐκλεκτῶν» (πρβλ. Ματθ. 24,24).

Τὸ Μυστήριο τοῦ Βαπτίσματος βρίσκεται σήμερα στὸ ἐπίκεντρο τῆς θεολογικῆς σκέψης, διότι συνιστᾶ τὸ θεμέλιο τῆς ἑνότητας τῆς Ἐκκλησίας, στὴν τοπικὴ καὶ οἰκουμενικὴ διάστασή της. Ὡς βασικὸ λοιπὸν στοιχεῖο τῆς ἐκκλησιαστικότητας καὶ ἐκκλησιαστικῆς ταυτότητας ἦταν ἑπόμενο νὰ

OYΔΕΙΣ ΓΝΩΡΙΖΩΝ ...ΕΙΝΑΙ ΑΘΩΟΣ ΤΟΥ ΑΙΜΑΤΟΣ, Λαυρέντιου Ντετζιόρτζιο

 Ὁ Κύριός μας, ἀγαπητοί μου ἀδελφοί, μᾶς θέλει θερμοὺς ὁμολογητὲς τῆς πρὸς Αὐτὸν Ὀρθοδόξου Πίστεώς μας καὶ ὄχι χλιαροὺς θιασῶτες καὶ θεατὲς τοῦ μυστηρίου τῆς σωτηρίας μας· ἐπίσης ἀπαιτεῖ ἀπὸ ἐμᾶς τὸ ναί μας νὰ εἶναι «ναί!» καὶ τὸ ὄχι μας νὰ εἶναι «ὄχι!» ἀποκλείοντας τὶς διχοστασίες μας καὶ τοὺς ἐπαμφοτερισμούς μας. Ὁ  Κύριος, περισσότερο ἀπὸ δούλους καὶ μισθωτοὺς μᾶς θέλει υἱοὺς καὶ θυγατέρες Του!...

     Ἡ ἁγιοΓραφικὴ καὶ ἁγιοΠατερικὴ καὶ ἱεροΚανονικὴ ἐπιχειρηματολογία περὶ τὴν δέουσα ὀρθὴ στάση μας καὶ τὴν ἐπιβαλλομένη ὀρθὴ πράξη μας, ὡς Ὀρθοδόξων Χριστιανῶν ἐν καιρῷ αἱρέσεως