Ο Άγιος Μάρκος ο Ευγενικός

Η ορθόδοξη στάση του αγ. Μάρκου του Ευγενικού προς τους Οικουμενιστές της εποχής του

Μετὰ τὴν Ἡμερίδα τῆς Θεσσαλονίκης, ποὺ ὀργάνωσαν οἱ ἀντι-Οἰκουμενιστὲς π. Θεόδωρος Ζήσης καὶ π. Νικόλαος Μανώλης, καὶ διὰ τῆς ὁποίας συνέχισαν τὴν διαστροφὴ τῆς ἁγιοπατερικῆς μας Παραδόσεως, εἶναι καθῆκον ὅσων γνωρίζουν, νὰ μὴν παύσουν, ἀλλὰ νὰ συνεχίσουν νὰ ὑπενθυμίζουν (τουλάχιστον γιὰ τοὺς καλοπροαίρετους πιστούς) τὴν παρακαταθήκη ποὺ μᾶς ἄφησαν οἱ Ἅγιοι Πατέρες, ὅπως ὁ ἅγιος Μᾶρκος ὁ Εὐγενικός.

Εἶναι γνωστὸ ὅτι ἡ ἡμέρα κοιμήσεως τοῦ ἁγίου Μάρκου εἶναι ἡ 23^η Ιουνίου του 1444 μ.Χ., ὁπότε καὶ κατ’ ἀρχὰς ἑορτάζετο ἡ μνήμη του Ἁγίου. Ὅμως ὁ Πατριάρχης Γεννάδιος Σχολάριος, το 1456 μ.Χ., ὅρισε διὰ συνοδικῆς πράξεως, νὰ ἑορτάζεται ἡ μνήμη του στὶς 19 Ἰανουαρίου, ἡμέρα προφανῶς τῆς ἀνακομιδῆς τοῦ λειψάνου τοῦ ἁγίου καὶ ταφῆς του στὴν μονὴ τοῦ Λαζάρου στὸν Γαλατᾶ.

Παρουσιάζουμε, λοιπόν, πρὸς τιμὴν τοῦ ἁγίου Μάρκου (ποὺ χθὲς ἑορτάσαμε) ἀπόσπασμα ἀπὸ εὐρύτερη μελέτη-ἀπάντηση τοῦ π. Εὐθυμίου Τρικαμηνᾶ σὲ ἀντι-Οἰκουμενιστὲς Πατέρες, ἐλπίζοντες ὅτι κι αὐτοὶ κάποτε μπορεῖ νὰ ἀναρωτηθοῦν:

Ἄραγε, τί θὰ λέγαμε στὸν ἅγιο Μᾶρκο καὶ τοὺς ἄλλους Ἁγίους, ποὺ κράτησαν τὴν γραμμὴ τῆς Ἀκριβείας ἀπέναντι στοὺς αἱρετικούς, καὶ μάλιστα τότε, σὲ ἀσυγκρίτως δυσκολότερους καιροὺς ἀπὸ τοὺς σημερινούς (ποὺ ἡ Ἀκρίβεια συνεπήγετο ἐξορίες καὶ θάνατο) καὶ δὲν ἔκαναν οἰκονομίες;

Θὰ ἀποκαλοῦσε, ἄραγε, ὁ ἅγιος Μᾶρκος (πατέρες τῆς Θεσσαλονίκης), ὅσους ἐφαρμόζουν τὴν βασιλικὴ ὁδὸ τῆς Ἀκριβείας σχισματο-αἱρετικούς, ὅπως κάνουν οἱ ἰδιοτρόπως «ἐντεταλμένοι» συνοδοιπόροι σας του ἱστολογίου Τελεβάντος (κι ὄχι μόνο), πρὸς κατασυκοφάντηση τῶν ἀποτειχισμένων πιστῶν; Θὰ ἔτριβε τὰ χέρια του ἀπὸ χαρὰ ὁ Ἅγιος, ὅπως κάνει ὁ π. Θεόδωρος καὶ ὁ π. Νικόλαος, ἂν κάποιοι φίλοι του συκοφαντοῦσαν καὶ ὕβριζαν τοὺς Ὀρθοδόξους, ἢ θὰ ἐπενέβαινε καὶ θὰ τοὺς ἔβαζε στὴ θέση τους; (Γιατί, τί ἄλλο σημαίνει ἡ σιωπή τους;). Θὰ καταδίκαζαν τοὺς ἐφαρμόζοντας τὴν Ἀκρίβεια, καὶ θὰ ἀθώωναν ἐκείνους ποὺ μνημονεύουν τοὺς Οἰκουμενιστές, ἐκείνους ποὺ συλλειτουργοῦν μαζί τους, ὅσους τελικὰ μετέρχονται τὸ σπὸρ τοῦ σιγονταρο-Οἰκουμενιστῆ;

Οἱ κατηγορίες ποὺ ὁ π. Εὐθύμιος ἀπηύθυνε πρὶν τέσσερα χρόνια στοὺς συμμάχους τοῦ π. Θεόδωρου, ὡς συνυπεύθυνους τῆς διαστροφῆς τῆς διδασκαλίας τῶν Ἁγίων, ἦσαν βαριές. Ὁ  π. Εὐθύμιος –στηριζόμενος στὰ ἱστορικὰ γεγονότα– τοὺς ἐγκαλοῦσε «για δολιοφθορά και ἐξαπάτησι, διότι ἤθελαν νά ἀποδείξουν ὡς Λατινόφρονες τούς Πατριάρχες τῆς Ἀνατολῆς πρό τῆς Συνόδου, ὥστε νά ἀποδειχθῆ ἀβίαστα ὅτι ὁ ἅγιος Μᾶρκος ἐπικοινωνοῦσε ἐκκλησιαστικά μέ Λατινόφρονες Ἀρχιερεῖς καί Πατριάρχες καί δέν ἀποτειχίζετο ἀπό αὐτούς»!!!

Καὶ συνέχιζε ὁ π. Εὐθύμιος:

«Αὐτό, πατέρες, εἶναι ψευδές καί ἀπορῶ πῶς τό ἰσχυρίζεσθε, ψαλιδίζοντας ἤ μᾶλλον κατακρεουργώντας ὅλο το κείμενο στό ὁποῖο στηρίζεσθε»!

Βλέπετε ὁ διάβολος κατάφερε νὰ ἐνσπείρει τὴ σύγχυση καὶ τὴ διχόνοια ἀνάμεσα στοὺς ὀρθόδοξους πιστούς (καὶ σ’ αὐτὸ εἶναι ἄφθαστος δάσκαλος). Γι’ αὐτὸ κάποιοι καλοθελητές, ἂς μὴν μᾶς κατηγοροῦν ὅτι «τσακωνόμαστε» τάχα, μεταξύ μας. Δὲν τσακωνόμαστε· ἁπλῶς, ἀντιστεκόμαστε στὴν διαστρέβλωση καὶ παρουσιάζουμε τὴν ἀκριβῆ διδασκαλία τῶν Ἁγίων.

Ἀλήθεια, πόση ὀρθόδοξη εὐαισθησία ἔχει ἀπομείνει στοὺς συγχρόνους «Ποιμένες»;

Ὅσοι ἔχουν κουράγιο καὶ ἐνδιαφέρονται νὰ γνωρίσουν την στάση ποὺ τήρησε ὁ ἅγιος Μᾶρκος κατὰ τῶν τότε φιλοπαπικῶν-οἰκουμενιστῶν, ἂς ἀναγνώσουν μὲ προσοχὴ τὸ κείμενο τοῦ π. Εὐθύμιου, ποὺ ἀποκαλύπτει τὴ διαστρέβλωση τῆς ἀλήθειας ἀπὸ συγχρόνους ποιμένες ὡς πρὸς τὴν τηρητέα πρὸς τοὺς Οἰκουμενιστὲς στάση μας, προκειμένου νὰ δικαιολογήσουν τὸν συμβιβασμό τους μὲ τοὺς ἡγέτες τοῦ Οἰκουμενισμοῦ. Προκειμένου νὰ δικαιολογήσουν τὴν ἀντιπατερικὴ στάση τους, ποὺ ἀπεδείχθη ἐκ τῶν πραγμάτων ἀναποτελεσματική, ἀφοῦ  μόνο ἡ διακοπὴ κοινωνίας μὲ τοὺς Οἰκουμενιστές (ἀσφαλῶς μετὰ τὴν ἐφαρμογὴ εὐλόγου οἰκονομίας) κατὰ τῆς σύγχρονης παναίρεσης, μπορεῖ νὰ φέρει τὸ ὅποιο θετικὸ ἀποτέλεσμα θέλει ὁ Κύριος.

Π.Σ.

Γράφει ὁ π. Εὐθύμιος:
Θά συνεχίσω ἀναφερόμενος εἰς τό κεφάλαιο τῆς κριτικῆς σας μελέτης  «Ἅγιος Μᾶρκος ὁ Εὐγενικός». Καί στό κεφάλαιο αὐτό, θεωρώντας ὅτι εὑρήκατε σωτήρια λέμβο, ὑπεραμύνεσθε τῆς ἰδίας θέσεως, ὅτι δηλαδή καί ὁ ἅγιος Μᾶρκος ἐπικοινωνοῦσε ἐκκλησιαστικῶς μέ τούς Λατινόφρονες πρό τῆς ἑνώσεως τῆς Συνόδου Φλωρεντίας–Φερράρας. Ὁ σκοπός σας, πατέρες, εἶναι καί ἐδῶ προφανῶς ὁ ἴδιος, νά λογισθῆτε κι ἐσεῖς ἀκόλουθοι ὄχι μόνον τοῦ Ἰωσήφ τοῦ Βρυεννίου, ἀλλά καί τοῦ ἁγ. Μάρκου τοῦ Εὐγενικοῦ, ἐπειδή μνημονεύετε καί ἀκολουθεῖτε τούς Οἰκουμενιστές Ἀρχιεπισκόπους καί Πατριάρχες.

Εἶναι ὄντως παράδοξο καί πρωτοφανές, ἀπό τήν μία πλευρά νά ἀκολουθῆτε, νά ἀναγνωρίζετε, νά μνημονεύετε καί νά ἀποδέχεσθε δι’ αὐτοῦ τοῦ τρόπου ὅλες τίς προδοσίες τῆς πίστεως, τήν θεολογία τῶν Οἰκουμενιστῶν καί τήν ἐκκλησιαστική συνύπαρξι μετά τῶν αἱρετικῶν καί, ἀπό τήν ἄλλη, νά τοποθετῆτε τούς ἑαυτούς σας στήν θέσι τῶν Ἁγιορειτῶν ἐπί Βέκκου Ὁσιομαρτύρων, τοῦ Ἰωσήφ τοῦ Βρυεννίου καί τοῦ ἁγ. Μάρκου τοῦ Εὐγενικοῦ.

Ὁ ἅγ. Μᾶρκος, ὅμως, ὁ Εὐγενικός καί πλῆθος ἄλλων κληρικῶν καί λαϊκῶν, ἀποτειχίστηκαν ἀπό αὐτούς πρό συνοδικῆς κρίσεως, σύμφωνα μέ τόν ἐν λόγῳ Κανόνα καί τήν μακραίωνη Παράδοσι καί διδασκαλία τῶν Ἁγίων τῆς Ἐκκλησίας...

Ἀπό αὐτούς, παρ’ ὅτι δέν εἶχαν καταδικασθῆ ἀπό Σύνοδο, οἱ ἅγιοι Πατέρες τῆς ἐποχῆς ἐκείνης ἀποτειχίσθηκαν καί, ἄρα, καμμία σχέσι δέν ὑπάρχει μέ τούς σημερινούς Ἀντιοικουμενιστές, οἱ ὁποῖοι εἶναι ὑποτεταγμένοι καί συνοδοιπόροι τῶν αἱρετικῶν.

Πρέπει νά σημειωθῆ, ὅτι οἱ Πατέρες τῆς ἐποχῆς ἐκείνης μέ ὅλες τίς δυσκολίες της, δέν εἶχαν ἐφεύρει καινούριους τρόπους ἀντιμετωπίσεως τῶν αἱρέσεων,  ὅταν αὐτοί (οἱ αἱρετικοί) κατεῖχαν τήν ἐκκλησιαστική ἐξουσία, ἐνῶ σήμερα οἱ Ἀντιοικουμενιστές ἔχουν θεωρητικά καί πρακτικά κατ’ οὐσίαν ἀποτειχισθῆ ἀπό τούς Πατέρες τῆς ἐποχῆς ἐκείνης,  διότι ἔχουν ἐφεύρει νέους τρόπους ἀντιμετωπίσεως τῶν ἰδίων μέ τότε αἱρετικῶν, οἱ ὁποῖοι τρόποι, θεωρητικά στηρίζονται στήν δυνητική ἑρμηνεία τοῦ Κανόνος τῆς Πρωτοδευτέρας Συνόδου. Ἔτσι κατ’ οὐσίαν καταργεῖται ἡ πατερική ὁδός τῆς ἀποτειχίσεως καί εἰσάγεται ἡ ὁδός τῆς συνυπάρξεως μέ τούς αἱρετικούς. Αὐτό, ἀκριβῶς, ἀποτελεῖ τή βασική θεωρία τοῦ Οἰκουμενισμοῦ τόν ὁποῖο, πατέρες, ὠνομάσατε «παναίρεσι». Δίδεται δέ ἀκόμη διά τῆς καινοτόμου αὐτῆς μεθόδου ἡ εὐκαιρία καί ἡ ἐξουσία, νά κατευθύνουν τά ἐκκλησιαστικά πράγματα οἱ ἴδιοι οἱ αἱρετικοί, πρᾶγμα πρωτάκουστο καί ἀδιανόητο γιά τούς Πατέρες τῆς ἐποχῆς ἐκείνης.

Πόση ασυνέπεια υπάρχει, πόσοι κίνδυνοι μας περιβάλλουν! Πόσο προσεκτικοί και εγκρατείς πρέπει να είμαστε!

Ἅγ. Ἰωάννης τῆς Κροστάνδης

Τοῦ Ἀδαμάντιου Τσακίρογλου

Τὴν ὥρα ποὺ ἡ Ἐκκλησία μας γιορτάζει τὴν Πεντηκοστὴ καὶ τὸ Πνεῦμα τῆς Ἀληθείας, ἡ κυβίστηση τῶν ρασοφόρων πρὸς θλίψη τῶν πιστῶν συνεχίζεται.

Μετὰ τὴν πτώση τῶν αἱρετικῶν γινόμαστε μάρτυρες ἑνὸς ἄλλου τραγικοῦ γεγονότος. Τῆς ἄσκησης κυβιστήσεως ἀπὸ τοὺς ἀντιαιρετικούς. Ἔγινε φανερὸ ἀπὸ ἄλλο ἄρθρο, τί ἔλεγαν πρὶν ἀπὸ λιγότερο ἀπὸ ἕναν χρόνο, πρὸς χαρά μας καὶ τί λένε τώρα, πρὸς ἀμέτρητη λύπη μας, οἱ Θεσσαλονικεῖς σημερινοὶ ὑπέρμαχοι τῆς «Οἰκονομίας». Τὴν σκυτάλη τώρα δίνουμε στὸν π. Ἄγγελο Ἀγγελακόπουλο τῆς Ἱ. Μητροπόλεως Πειραιῶς, ὁ ὁποῖος σὲ μία εἰσήγηση ποὺ ἐκφωνήθηκε στὸ συνέδριο μὲ θέμα «Μελέτες τοῦ Ἁγίου Ιωάννου», ποὺ πραγματοποιήθηκε ὑπό τὴν εὐλογία τοῦ Μητροπολίτου Σόφιας καί Πατριάρχου Βουλγαρίας κ. Νεοφύτου, στή Σόφια Βουλγαρίας, στίς 9 καί 10 Ἰουνίου 2017 (μόλις δηλ. ἕναν χρόνο πρίν) εἶπε τὰ ἑξῆς ἀντίθετα μὲ τὶς σημερινὲς θέσεις του (Ἡ ὑπογράμμιση καὶ ὁ τονισμὸς μὲ μαῦρο εἶναι δικός μου. Τὸ παρακάτω κείμενο ἐδῶ):

«Ἡ ὀργή τοῦ φύλακα τῆς πίστεως, Ὀρθοδόξου λαοῦ τῆς Κων/πολεως

Στήν Κων/πολη ὁ Ὀρθόδοξος λαός δέν εἶχε κάνει δεκτή τήν ψευδοένωση, γιατί ἤθελαν τήν καλή ἕνωση μέ τούς Παπικούς, ἐπί τῇ βάσει τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεως, Παραδόσεως καί Ζωῆς. Ἔτσι, τό πλῆθος ἦταν ἐνθουσιασμένο μέ τή σθεναρή στάση, πού κράτησε ὁ ἅγιος Μᾶρκος κατά τή διάρκεια τῆς ψευδοσυνόδου. Τόν ὑποδέχθηκε θριαμβευτικά, θεωρώντας τον πραγματικό ὑπέρμαχο τῆς Ὀρθοδόξου πίστεως. Ἔβλεπε τόν ἅγιο Μᾶρκο ὡς τόν μοναδικό Ἱεράρχη, πού εἶχε τό θάρρος καί τήν ἱκανότητα νά ὑπερασπισθεῖ τήν ὀρθή δογματική διδασκαλία τῆς Ἐκκλησίας.

Ἡ ἐπιστροφή τῆς ὀρθόδοξης ἀντιπροσωπίας στήν Κων/λη ὑπῆρξε ἐρέθισμα γιά τή γενικότερη ἔκφραση τῆς δυσφορίας τῆς ἐκκλησιαστικῆς συνειδήσεως. Τήν 1^η-2-1440 ἀποβιβάζονταν στήν Κων/λη, ἐπανακάμπτοντας ἀπό τήν Φλωρεντία, οἱ λατινόφρονες Ἕλληνες Ἀρχιερεῖς, τούς ὁποίους, μέ ἔκδηλη ἀγωνία, ἀνέμεναν τά πλήθη τοῦ λαοῦ. Ὁ λαός τῆς Βασιλεύουσας γιά δύο ὁλόκληρα χρόνια δέν δοκίμαζε τόση ἀγωνία ἀπό τήν ἀπειλή τῶν Τούρκων, ὅση ἀπό τούς ἀόριστους φόβους του, μήπως στήν Φλωρεντία κινδυνεύσουν τά ἱερά καί τά ὅσια τῆς πίστεως τῶν Πατέρων του. Ὁ λαός ζητοῦσε νά μάθει, ἄν στήν Φλωρεντία νίκησε ἡ Ὀρθοδοξία. Οἱ προδότες τῆς Ὀρθοδοξίας, διαισθανόμενοι τήν ὀργή τοῦ λαοῦ, ἀπαντοῦσαν, μεταμελημένοι: «πουλήσαμε τήν πίστη μας· ἀνταλλάξαμε τήν εὐσέβεια μέ τήν ἀσέβεια· προδίδοντας τήν καθαρή θυσία, γίναμε ἀζυμῖτες…». Σύμφωνα μέ τόν Δούκα, οἱ ἐφιάλτες τῆς Ὀρθοδοξίας, κατάμεστοι αἰσχύνης καί τρέμοντας τήν κατακραυγή τοῦ Ὀρθοδόξου πληρώματος, καταριόντουσαν τήν ὥρα, κατά τήν ὁποία ὑπέγραψαν τόν «ἑνωτικό» ὅρο τῆς

Τα σημεία των καιρών που αρνήθηκαν να δουν στη Σύνοδο Φερράρας - Φλωρεντίας

Γράφει ο Ιωάννης Σ. Κορνιλάκης στην Romfea.gr

---

"Υποκριταί, το μεν πρόσωπον του ουρανού γινώσκετε διακρίνειν,
τα δε σημεία των καιρών ου δύνασθε γνώναι; " ( Ματθ. ΙΣΤ, 3 ).

Υπήρξε μια προσπάθεια συνεννόησης μεταξύ Ανατολής και Δύσεως 14-15 χρόνια πριν την Άλωση Κωνσταντινουπόλεως. Είναι ιστορικά γνωστή ως η Σύνοδος Φερράρας - Φλωρεντίας το 1438-39.
Μια ψευδοσύνοδος, που κατέληξε σε μιά ψευδοένωση των Εκκλησιών, αλλά Θεϊκή Ευδοκία εκεί θα λάμψει το άστρο του Στύλου της Ορθοδοξίας, του Μητροπολίτη Εφέσου Αγίου Μάρκου του Ευγενικού.
Τα λόγια του Πάπα Ευγένιου Δ', πληροφορούμενου ότι ο Μάρκος δεν υπέγραψε τον Ενωτικό Όρο τα λέει όλα: "Λοιπόν, ουδέν εποιήσαμεν".
Όμως, και ανεξάρτητα των πολιτικών κινήτρων του Αυτοκράτορα της εποχής Ιωάννη Η' Παλαιολόγου, που εναγωνίως αναζητά βοήθεια ανθρώπινη απο τη Δύση, έναντι του ερχόμενου εξ Ανατολών κινδύνου των Τούρκων, η βοήθεια έπρεπε να αναζητηθεί στους Ουρανούς.
Ο Αυτοκράτορας κυρίως, αλλά και οι Εκκλησιαστικοί της εποχής αναζήτησαν τη βοήθεια στη γη.
Η έλλειψη πίστης στο Θεό τους κατέστησε υποκριτές, που αδυνατούσαν εκεί μπροστά στα μάτια τους να Τον δούν. Να δουν

«Έκθεσις του αγιωτάτου μητροπολίτου Εφέσου...» Μάρκου Ευγενικού

   Ἀναγκαία ἐπανάληψη  -μετὰ τὴν Κολυμπάριο Σύνοδο-  παλαιότερης ἀναρτήσης γιὰ τὸν ἑορτάζοντα σήμερα «Ἄτλαντα τῆς Ὀρθοδοξίας» ἅγιο Μᾶρκο τὸν Εὐγενικό.

Ακτινογραφία των προδοτικών Διαλόγων από τον άγ. ΜΑΡΚΟ ΕΥΓΕΝΙΚΟ

  Παρουσιάζουμε ἕνα σημαντικὸ κείμενο τοῦ ἁγίου Μάρκου Εὐγενικοῦ μὲ τίτλο «Ἔκθεσις τοῦ ἁγιωτάτου μητροπολίτου Ἐφέσου...». Τὸ κείμενο αὐτὸ

α) Ἀποτελεῖ μιὰ περιγραφή, μιὰ ἀκτινογραφία τῆς παθολογίας τῶν θεολογικῶν Διαλόγων καί, περιγράφοντας ὅσα ἔπραξε ὁ ἴδιος ὁ Ἅγιος καὶ ὅσα παρέλειψαν νὰ πράξουν οἱ ἐπίσκοποι ποὺ συμμετεῖχαν στὴ Σύνοδο Φερράρας Φλωρεντίας, διαζωγραφίζει ἐκπληκτικά, τὰ ὅσα κατάπτυστα πράττουν σήμερα οἱ διάφοροι Βαρθολομαῖοι, Ζηζιούληδες, Σαββᾶτοι, Ἰγνάτιοι κ.λπ., οἱ ὁποῖοι εἶναι συνειδητοὶ προδότες τῆς Πίστεως μὲ δίπλωμα Παπικό: γνωρίζουν δηλ. ἐκκλησιαστικὴ ἱστορία, γνωρίζουν τί ἔπραξαν οἱ Ἅγιοί μας, γνωρίζουν τί ἔπραξε ὁ ἅγιος Μᾶρκος ὁ Εὐγενικός (ποὺ ἀντιμετώπισε ταυτόσημα ἢ δίδυμα μὲ τὰ σημερινὰ θέματα τῶν συγχρόνων ἑνωτικῶν-οὐνιτικῶν Διαλόγων) κι ὅμως πράττουν τὰ ἀντίθετα, ἐκεῖνα ποὺ τοὺς ὑπαγορεύει ἡ ἀποκαλυπτόμενη ἀντίχριστη παγκόσμια ἐξουσία.

β) (Δημοσιεύουμε τὸ κείμενο αὐτό) γιὰ νὰ παύσουν ἐπιτέλους οἱ ἀνακρίβειες καὶ οἱ ἀσέβειες πρὸς τὸ πρόσωπο τοῦ ἁγίου Μάρκου καὶ τῶν ἄλλων ἐπισκόπων ποὺ ἔλαβαν μέρος στὴν Σύνοδο Φερράρας Φλωρεντίας. Μὲ τὸ κείμενο δηλ. αὐτὸ διαψεύδονται ὅσοι Οἰκουμενιστὲς διασπείρουν τὶς ψευδεῖς πληροφορίες (κρίνοντας ἀπὸ κάποιες φιλόφρονες προσφωνήσεις κατὰ τὴν ἔναρξη τῆς Συνόδου)  ὅτι ὅσοι ἔλαβαν μέρος στὸν Διάλογο μὲ τοὺς Παπικούς (καὶ φυσικὰ ὁ ἅγιος Μᾶρκος), εἴτε χαρίστηκαν στὸν Πάπα, εἴτε ἦσαν ἐξ ἀρχῆς φιλενωτικοὶ καὶ ἐνδοτικοὶ εἰς τὰ τῆς Πίστεως.

Εἶναι, ἀκόμα, καιρὸς νὰ παύσουν νὰ παραπληροφοροῦν οἱ λεγόμενοι ἐκ Πειραιῶς "ἀντι-Οἰκουμενιστές" ποὺ τοὺς "συμφέρει" καὶ θέλουν νὰ ἀποδείξουν ὅτι ὁ ἅγιος Μᾶρκος ἐπικοινωνοῦσε ἐκκλησιαστικὰ μὲ λατινόφρονες (ὅπως αὐτοὶ σήμερα μὲ Οἰκουμενιστὲς Ἀρχιερεῖς καὶ Πατριάρχες) καὶ ἰσχυρίζονται ὅτι δὲν εἶχε ἀποτειχιστεῖ ἀπὸ αὐτούς! Ὁ ἅγιος Μᾶρκος στὴν παρακάτω «Ἔκθεση», τοὺς διαψεύδει.

Καὶ ἕνα μεγάλο ἐρώτημα εἶναι: Πῶς ὁ ἅγ. Μᾶρκος ἀντελήφθη ἀμέσως –μετὰ τὶς πρῶτες συζητήσεις μὲ τοὺς Λατίνους– ὅτι οἱ Παπικοὶ δὲν ἤθελαν νὰ εὕρουν στὴν Σύνοδο τῆς Φερράρας τὴν ἀλήθεια, καὶ οἱ δικοί μας Οἰκουμενιστὲς Ἀρχιερεῖς καὶ θεολόγοι, διαλεγόμενοι μὲ τοὺς Παπικούς ἐπὶ τόσα χρόνια, δὲν κατάλαβαν ὅτι οἱ Παπικοὶ τούς (καὶ μᾶς) ἐμπαίζουν, ὅτι προσθέτουν νέες αἱρέσεις ἐπὶ αἱρέσεων, ὅτι οὐδόλως

«Ό,τι και να κάνουν, δεν μπορούν να σταματήσουν τον έλεγχο που τους ασκούν οι Άγιοι»

Ὁ Ἅγιος Μᾶρκος ὁ Εὐγενικὸς κολαφίζει τοὺς σύγχρονους δοκησισόφους Ἐπισκόπους ποὺ θεωροῦν τοὺς διακόπτοντες τὴν ἐκκλησιαστικὴ κοινωνία λόγῳ αἱρέσεως ἐκτὸς Ἐκκλησίας. 

Γράφει ο Ἀδαμάντιος Τσακίρογλου

Κλασσικός Φιλόλογος, Ἱστορικός

 Διάφοροι σύγχρονοι Ἐπίσκοποι πρεσβεύοντες σιωπηλῶς ἢ γυμνῇ τῇ κεφαλῇ τὴν παναίρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ καὶ θέλοντες μὲ νύχια καὶ μὲ δόντια –χαρακτηριστικὸ τῶν ἀνὰ τοὺς αἰῶνας αἱρετικῶν– νὰ τὴν ὑπερασπίσουν, ἐκδίδουν κηρύγματα καὶ ἐγκυκλίους, μὲ τὶς ὁποῖες καλοῦν τὸ ποίμνιό τους νὰ ἀπομακρυνθεῖ ἀπὸ τοὺς ὁμολογητές, ἁγιορεῖτες καὶ μή, μοναχούς, ἱερεῖς καὶ λαϊκούς, ποὺ ἀκολουθώντας τὴν ἁγιοπατερικὴ παράδοση διέκοψαν τὴν ἐκκλησιαστικὴ κοινωνία μὲ τοὺς αἱρετικοὺς οἰκουμενιστές. Σὲ αὐτὲς τὶς ἐγκυκλίους χρησιμοποιοῦν χαρακτηρισμοὺς ποὺ θὰ τοὺς ζήλευε κάθε αἱρετικὸς τοῦ παρελθόντος, παραχαράσσουν τὶς ἱερὲς διδαχὲς καὶ διαστρεβλώνουν συνειδητὰ τὰ λόγια τῶν Ἁγίων Πατέρων.

   Ὅ,τι καὶ νὰ κάνουν ὅμως δὲν μποροῦν νὰ σταματήσουν τὸν ἔλεγχο ποὺ τοὺς ἀσκοῦν οἱ Ἅγιοι. Γιατὶ οἱ Ἅγιοι εἶναι μέλη τοῦ σώματος τοῦ Χριστοῦ (Ἐφεσ. α΄ 25), φίλοι τοῦ Θεοῦ (Ψαλμ. 138, 17), τέκνα (Γαλ. γ΄ 26) καὶ κληρονόμοι τοῦ Χριστοῦ (Ρωμ. η΄ 17). Ἡ φωνή τους, φωνὴ τῆς Μίας Ἀληθείας, δὲν χάνει ποτὲ τὴν δύναμη καὶ τὴν ἐπικαιρότητά της.

  Ἔτσι ἀκούγεται καὶ σήμερα ἡ φωνὴ τοῦ Ἄτλαντος τῆς Ὀρθοδοξίας, Ἁγίου Μάρκου τοῦ Εὐγενικοῦ, ποὺ ἀπαντᾶ καὶ κολαφίζει ὅλους αὐτοὺς τοὺς ἀσεβεῖς καὶ δοκησίσοφους Ψευδοεπισκόπους, ποὺ μέχρι σήμερα συνειδητὰ τὸν περιφρονοῦν ὡς Ἅγιο καὶ ὁμολογητὴ καὶ βάζουν καὶ βγάζουν, ὅποιον αὐτοὶ θέλουν, ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ. Τοὺς λέει λοιπὸν ὁ ἕνας ἀλλὰ γιὰ τὸν Θεὸ μέγας Μᾶρκος: 

   «Οἱ Σύνοδοι κατεδίκαζαν, ὅσους δὲν πείθονταν στὴν Ἐκκλησία, ἀλλὰ προέβαλαν κάποια διδασκαλία ἐνάντια σὲ αὐτὴν καὶ τὴν κήρυτταν καὶ ἀγωνίζονταν γιὰ αὐτὴ (δηλ. τοὺς οἰκουμενιστές) γι’ αὐτὸ καὶ τοὺς ὀνόμαζαν αὐτοὺς αἱρετικούς... Ἐγὼ (καὶ σήμερα οἱ ὁμολογητὲς πιστοἰ) δὲν κηρύττω δική μου διδασκαλία, οὔτε προβάλλω κάποιο ἄλλο δόγμα ξένο καὶ νόθο (σημ. οἱ οἰκουμενιστές τὸ κάνουν), ἀλλὰ τηρῶ τὸν ἑαυτό μου καὶ τὴν ἀκραιφνὴ διδασκαλία, ποὺ παρέλαβε ἡ Ἐκκλησία ἀπὸ τὸν ἴδιο τὸν Σωτῆρα μας Χριστό... Ἐὰν λοιπὸν παραμένω καὶ δὲν θέλω νὰ παρεκκλίνω ἐξ αὐτῆς, πῶς εἶναι δυνατὸν νὰ κατακριθῶ καὶ νὰ δικασθῶ... Ἐὰν αὐτὴ εἶναι ὁμολογουμένως εὐσεβὴς καὶ ὀρθόδοξος, πῶς ἐγὼ εἶμαι ἄξιος καταδίκης;» (Συρόπουλος, απομνημονεύματα Χ 23); 

   «Αὐτοὺς λοιπὸν πρέπει νὰ τοὺς ἀποφεύγουμε, ὅπως ἀποφεύγει κανεὶς τὸ φίδι ἢ τοὺς πολὺ χειρότερους ἀπὸ ἐκείνους, γιατὶ εἶναι χριστοκάπηλοι καὶ χριστέμποροι. Αὐτοὶ εἶναι, σύμφωνα μὲ τὸν θεῖο Ἀπόστολο (Β΄ Κορ. 7, 15), οἱ ὁποῖοι θεωροῦν τὴν εὐσέβεια ὡς εὐκαιρία πλουτισμοῦ. 

   »Ἐμεῖς μαζὶ μὲ ὅλους τοὺς Πατέρες, δὲν λέμε, ὅτι τὸ Ἅγιο Πνεῦμα καὶ ἐκ τοῦ Υἱοῦ ἐκπορεύεται... μαζὶ μὲ τὸν Γρηγόριο τὸν Θεολόγο ὡς πρὸς τὴν αἰτία διακρίνουμε τὸν Πατέρα ἀπὸ τὸν Υἱό... μαζὶ μὲ τὸν σεπτὸ Μάξιμο τὸν Ὁμολογητὴ καὶ τοὺς τότε Ρωμαίους καὶ Δυτικοὺς Πατέρες δὲν κάνουμε τὸν Υἱὸ αἰτία τοῦ Πνεύματος... μαζὶ μὲ τὸν μάρτυρα καὶ φιλόσοφο Ἰουστῖνο λέμε, ὅτι ὅπως ὁ Υἱὸς ἐκ τοῦ Πατρὸς, ἔτσι καὶ τὸ Πνεῦμα ἐκ τοῦ Πατρός... μαζὶ μὲ τὸν Ἰωάννη τὸν Δαμασκηνὸ καὶ ὅλους τοὺς Πατέρες ὁμολογοῦμε, ὅτι ἀγνοοῦμε τὴν διαφορὰ γεννήσεως καὶ ἐκπορεύσεως» (Ἐγκύκλιος ἐπιστολὴ τοῖς ἀπανταχοῦ τῆς γῆς καὶ τῶν νήσων εὑρισκομένοις Ὀρθοδόξοις Χριστιανοῖς). 

  «...Ποτὲ δὲν θὰ δεχθῶ σὲ κοινωνία ὅσους τόλμησαν νὰ προσθέσουν στὸ Σύμβολο τὴν καινοτομία περὶ ἐκπορεύσεως τοῦ Ἁγίου Πνεύματος... Γιατὶ ὅποιος ἔχει κοινωνία μὲ τὸν ἀκοινώνητο ἂς εἶναι καὶ αὐτὸς ἀκοινώνητος... εἶναι φανερὴ ἔκπτωση τῆς πίστεως καὶ κατηγορία γιὰ ὑπερηφάνεια, τὸ νὰ ἀθετεῖς κάτι ἀπὸ τὰ γεγραμμένα ἢ νὰ εἰσάγεις κάτι ποὺ δὲν εἶναι γεγραμμένο... αὐτοὶ ποὺ προσποιητὰ ὁμολογοῦν τὴν ὑγιῆ πίστη, ἔχουν ὅμως κοινωνία μὲ ὅσους φρονοῦν διαφορετικὰ, ἂν δὲν ἀκούσουν τὶς νουθεσίες μας, ὄχι μόνο νὰ μὴν ἔχουμε κοινωνία μαζί τους, ἀλλὰ οὔτε ἀδελφοὺς νὰ τοὺς ὀνομάζουμε....» (Ὁμολογία περὶ τῆς ὀρθῆς Πίστεως). 

    Ἂς ὀνομάζουν ὁ Μεσσηνίας, ὁ Κορίνθου, ὁ Γόρτυνος, ὁ Βόλου, ὁ Ἀργολίδος, ὁ Κυδωνίας, ὁ Περγάμου, ὁ Πατριάρχης, ὁ Γερμανίας, ὁ π. Γεράσιμος Φραγκουλάκης καὶ τόσοι ἄλλοι ὅλους, ὅσους ὁμολογοῦν, «ἐκτὸς Ἐκκλησίας». Ὁ ἔλεγχος τοῦ Ἁγίου δὲν θὰ σταματήσει, γιατὶ δὲν ἀνήκει σὲ αὐτούς, ἀλλὰ στὸν Θεό· καὶ ὁ Θεὸς δὲν ἐμπαίζεται. Εἶναι μέγας ἐν τοῖς Ἁγίοις αὐτοῦ.

Ἀδαμάντιος Τσακίρογλου
Κλασσικός Φιλόλογος, Ἱστορικός

Πηγή

«ΑΓΙΟΣ ΜΑΡΚΟΣ ΕΦΕΣΟΥ, Ο ΕΥΓΕΝΙΚΟΣ»

ΝΙΚΟΣ Ε. ΣΑΚΑΛΑΚΗΣ

    Ένας απλός, ταπεινός μοναχός, της Ιεράς Σκήτης της αγίας Άννας του Αγιωνύμου Όρους του Άθωνα, πριν πολλά χρόνια (1895), έγραφε σε βιβλίο του: «Από τη μελέτη διαφόρων θεμάτων της εκκλησιαστικής ιστορίας μας και τους αγώνες των Πατέρων της εκκλησίας θαυμάζοντες, την προσοχή μου τράβηξε, ιδιαίτερα, ο Ιερός Μάρκος Αρχιεπίσκοπος Εφέσου ο επικαλούμενος Ευγενικός, για τους αγώνες του υπέρ της Ορθοδοξίας και για τα παθήματά του στην σύνοδο της Φλωρεντίας. Πολλές φορές συγκινήθηκα με δάκρυα, για τα παθήματα αυτά» (Κάλλιστος Βλαστός).

   Επίσης στην Εκκλησιαστική ακολουθία του αγίου Μάρκου διαβάζουμε: «Τη 19η Ιανουαρίου μνήμην επιτελούμεν του εν Αγίοις πατρός ημών Μάρκου Αρχιεπισκόπου Εφέσου του Ευγενικού και της Ορθοδοξίας προμάχου και φύλακος.   Κρατεί μεν Άτλας μυθικώς ώμοις πόλον, κρατεί δε αληθώς, Μάρκος Ορθοδοξίαν. Το μείναι εντός Ορθοδοξίας όρων, Ανατολικοίς κλήρος εκ Μάρκου μόνου».

   Τα λόγια του μοναχού είναι η διαχρονική αναγνώριση εκ μέρους των Ορθοδόξων, της θεολογικής και αγωνιστικής προσφοράς του

Ἡ τραγικότητα τῆς μεσότητας τῶν οἰκουμενιστῶν καὶ τῶν λόγοις ἀλλὰ ὄχι ἔργοις «ἀντιοικουμενιστῶν»

Ἀδαμάντιου Τσακίρογλου

    Ὁ μεταμοντέρνος κόσμος ἀποτελεῖ τὴν κορύφωση τοῦ μηδενισμοῦ, εἶναι ἡ ἐπισφράγηση τῆς ἐπικράτησής του. Ἡ ἀπολυτότητα τῆς ἀλήθειας ἀντικαταστάθηκε ἀπὸ τὴν σχετικότητα τῶν πάντων καὶ ἡ σχετικότητα βρίσκει τὴν τυφλὴ ἐφαρμογή της στὴν ἀπὸ τὶς παλιὲς αἱρέσεις ἐφαρμοσθεῖσα καὶ νῦν κυριαρχοῦσα μεσότητα.

   Στὴν μεσότητα ἰσχύει τὸ δόγμα, ὅτι ἀφοῦ κανεὶς δὲν κατέχει τὴν ἀπόλυτη ἀλήθεια, ἀφοῦ κανεὶς δὲν ἔχει τὸ ἀπόλυτο δίκαιο, τότε εἶναι σημάδι ἀνθρωπιᾶς, ταπείνωσης καὶ σωφροσύνης, νὰ τὰ βροῦμε στὴν μέση. Γι’ αὐτὸ καὶ ἡ μεσότητα ἔγινε μαζὶ μὲ τὴν ἀνεκτικότητα μία ἀπὸ τὶς ἀγαπημένες κόρες τοῦ οἰκουμενισμοῦ. Ἀπαγκίστρωση ἀπὸ «δογματισμοὺς» καὶ «τείχη τοῦ αἴσχους» καὶ προτίμηση τῆς μέσης ὁδοῦ. Αὐτὴ ἡ μεσότητα βρῆκε τὴν κορυφαία ἔκφραση της στὴν «σύνοδο» τῆς Κρήτης καὶ στὴν μετὰ τὴν «σύνοδο» ἐκκλησιαστικὴ ἐξέλιξη.

   Ἐνῶ ὅμως ἡ μεσότητα ἦταν ἰδίωμα τῶν οἰκουμενιστῶν, ἔγινε πιὰ καὶ ἡ ἀγαπημένη μέθοδος τῶν λεγομένων λόγοις ἀλλὰ ὄχι ἔργοις «ἀντιοικουμενιστῶν». Καταγγέλουμε μὲν τὴν αἵρεση, κοινωνοῦμε δὲ μὲ τοὺς αἱρετικοὺς ἢ ἐπινοοῦμε καὶ ἄλλους τρόπους ἀγῶνα, μὴ πατερικούς, ὥστε νὰ μένουμε ὅλοι στὴν «χρυσὴ» μέση ὁδό, δηλ. τὴν μεσότητα. Ὅτι αὐτὴ ἡ μεσότητα δὲν ἀποτελεῖ τὴν ἀπὸ τοὺς Πατέρες προτεινομένη ὁδὸ ὁμολογίας καὶ ἀγῶνα σὲ θέματα πίστεως, μᾶς τὸ δείχνουν ἐδῶ δύο, ἀπὸ τοὺς ὀπαδοὺς τῆς μεσότητας περιφρονημένοι Ἅγιοι: Ὁ ἅγιος Μᾶρκος ὁ Εὐγενικὸς (Ἐπιστολὴ τοῖς ἀπανταχοῦ τῆς γῆς καὶ τῶν νήσων εὑρισκομένοις Ὀρθοδόξοις Χριστιανοῖς) καὶ ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος (Λόγοι 21, 22, εἰς τὸν Μ. Ἀθανάσιον, PG 35, 1160C-1108A) σὲ νεοελληνικὴ μετάφραση.

     Λέει ὁ ἅγιος Μᾶρκος ὁ Εὐγενικός: 

  «Ἀλλὰ λένε (οἱ ἑνωτικοί) ὅτι, ἂν ἐπινοούσαμε κάποια μεσότητα, θὰ ἑνωθοῦμε μὲ ἐκείνους καὶ ἔτσι θὰ τοὺς ἔχουμε μαζί μας, χωρὶς νὰ ἀναγκαζόμαστε νὰ λέμε τίποτα ἐναντία στὰ ἤθη καὶ στὶς παραδόσεις μας. Αὐτὸ εἶναι ἐκεῖνο, ποὺ πολλοὺς ἐξ ἀρχῆς ἐξαπάτησε καὶ τοὺς ἔπεισε νὰ νὰ ἀκολουθοῦν αὐτὰ ποὺ ὁδηγοῦν στὸν γκρεμὸ τῆς δυσσεβείας, διότι πίστευαν, ὅτι ὑπάρχει κάτι ἐνδιάμεσο στὶς δύο δοξασίες, ὅπως ἀκριβῶς συμβαίνει μεταξὺ δύο ἀντιθέτων, καὶ ἔτσι αὐτομόλησαν καὶ πῆγαν μὲ τὴν θελησή τους στὸ κακό... Ὅμως εἶναι ἀδύνατον νὰ ὑπάρξει μέση διδασκαλία γιὰ δύο δοξασίες γιὰ τὸ ἴδιο πράγμα. Εἰδάλλως θὰ εἶναι κάτι ἐνδιάμεσο στὴν ἀλήθεια καὶ τὸ ψεῦδος, στὴν κατάφαση καὶ στὴν ἄρνηση... Τί λοιπὸν ἐνδιάμεσο μπορεὶ να ὑπάρξει σὲ αὐτά;... Δὲν ὑπάρχει μεσότητα ποὺ νὰ ἔχει γίνει ἀποδεκτὴ ἢ νὰ ἔχει ἀποδειχθεῖ ἱκανοποιητικά. Μακάρι ὁ Παντοδύναμος τῆς Ἐκκλησίας νὰ καταστήσει ἐκείνους ποὺ ἀναζητοῦν τὰ παρόμοια νὰ καταλάβουν, ὅτι εἶναι ἀσέβεια καὶ νὰ ἀναγνωρίσουν τὴν δική τους πλάνη ἢ νὰ μᾶς ἀπαλλάξει ἀπὸ τὰ βλαβερὰ αὐτὰ ζιζάνια...».

   Καὶ ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος λέει:

   «Ἡ εἰκόνα ποὺ βλέπει πρὸς ὅλους τοὺς παραπορευομένους καὶ πρὸς κάθε κατεύθυνση, ὁ κοθόρνος (σημ. ὑπόδημα ποὺ φοροῦσαν στὶς ἀρχαῖες τραγωδίες) ποὺ ταιριάζει καὶ στὰ δύο πόδια, αὐτὴ ποὺ σκορπίζει στὸν ἄνεμο τὰ ἄχυρα, ἔλαβε ἐξουσία ἀπὸ τὴν καινοτόμο κακουργία καὶ τὴν ἐπινόηση κατὰ τῆς ἀλήθειας. Γιατὶ ἦταν τὸ πρόσχημα νὰ φαίνεται ὅμοιο καὶ σύμφωνα μὲ τὶς ἀρχὲς τῆς εὐσεβείας, καὶ ἐννοοῦμε τὴν τότε ἐπινοηθεῖσα μεσότητα...

   Εἴτε πρόκειται γιὰ τὸν πύργο τῆς Χαλάνης, ὁ ὁποῖος καλῶς χώρισε τὶς γλῶσσες, ὅπως ἄξιζε σὲ αὐτές, γιατὶ γιὰ κακό ἔγινε αὐτὴ ἡ συμφωνία, εἴτε πρόκειται γιὰ τὸ συνέδριο τοῦ Καϊάφα, στὸ ὁποῖο ὁ Χριστὸς καταδικάστηκε, εἴτε γιὰ κάτι ἄλλο παρόμοιο, ἔτσι πρέπει νὰ ὀνομαστεῖ αὐτὴ ἡ σύνοδος (σημ. ἔτσι πρέπει νὰ ὀνομαστεῖ καὶ ἡ σημερινὴ σύνοδος, ἀλλὰ δυστυχῶς ἡ μεσότητα καὶ ἡ προδοσία κυριαρχεῖ), ποὺ ἀνέτρεψε καὶ ἀνακάτεψε καὶ ἐπέφερε σύγχυση στὰ πάντα. Διότι... ἄνοιξε τὴν θύρα στὴν ἀσέβεια μὲ τὰ γραφόμενα καὶ λεγόμενα περὶ μεσότητος καὶ ἐκεῖνοι ἀποδείχθηκαν σοφοὶ στὸ νὰ κάνουν τὸ κακό, τὸ καλὸ ὅμως δὲν ἤξεραν νὰ τὸ κάνουν!».

   Καμία μεσότητα λοιπὸν δὲν δικαιολογεῖται ἀπὸ τοὺς Ἁγίους σὲ θέματα πίστεως. Ὅσοι τὴν ἐπιδιώκουν, εἴτε ὡς αἱρετικοί οἰκουμενιστές, εἴτε ὡς ἀγωνιστὲς ἐκ τοῦ ἀσφαλοῦς «ἀντιοικουμενιστές», εἶναι κατὰ τὰ λεγόμενά τῶν Ἁγίων, ἀσεβεῖς ἢ δυσσεβεῖς, πλανεμένοι, ζιζάνια, δοκησίσοφοι καὶ ἀρχιερομανεῖς (κατὰ τὸν ἅγ. Θεόδωρο τὸν Στουδίτη), σοφοὶ στὸ νὰ κάνουν τὸ κακό καὶ ὄχι τὸ καλό.

   Τὸ εἶπαν ὅλοι οἱ Ἅγιοι καὶ εἶναι σὲ ὅλους μας γνωστό: Μέση ὁδός σὲ θέματα πίστεως δὲν ὑπάρχει.

Ἀδαμάντιος Τσακίρογλου

Κλασσικὸς φιλόλογος, Ἱστορικός

Πηγή