Τετάρτη, 10 Ιανουαρίου 2018

Η σύγχυση και η διαστροφική τακτική των "αντι-Οικουμενιστών"! --Ή, γιατί ο Οικουμενισμός εδραιώνεται!

ΟΦΕΙΛΟΜΕΝΕΣ  ΑΠΑΝΤΗΣΕΙΣ
(Προς κ. Παναγιώτη Τελεβάντο)
  
Τοῦ Ν. ΣΑΚΑΛΑΚΗ


Σε εκτενή σχόλιά του ο κ. Τελεβάντος (Σεπτέμβριος 2017) στο ιστολόγιό του, ανέπτυξε έναν αντίλογο στο άρθρο μου «Ουδέ δύναμαι αυτόν κοινωνόν ηγήσασθαι των αγίων» (Μ. Βασίλειος – Επιστολή 214)  που αδικεί την αλήθεια.
Ισχυρίζεται ο κ. Τελεβάντος (ως απάντηση), ότι και σήμερα (όπως στο παρελθόν) οι συνειδητοί Οικουμενιστές Ιεράρχες στην Εκκλησία της Ελλάδος είναι μόνο επτά ή οκτώ.
Εάν αυτό είναι αμετάκλητο συμπέρασμά σας, να σας θυμίσω ότι σήμερα ο οικουμενισμός βρίσκεται στην αποθέωση του «Χρυσού Μόσχου» της Π. Διαθήκης.
Οι στόχοι των αιρετικών επιτυγχάνονται πλήρως, όταν οι Ορθόδοξοι

Περί Ακύρων μυστηρίων ...άκυρα κηρύγματα!


Σχόλιο στο κήρυγμα του Μοναχού Μακαρίου Κουτλουμουσιανού

(Α΄)


Του Ιωάννου Ρίζου
  
   Εδώ και καιρό ο π. Μακάριος περιοδεύει ανά την χώρα κηρύττοντας την ακυρότητα των Μυστηρίων της Εκκλησίας η οποία αποδέχτηκε  τις αποφάσεις της ψευδοσυνόδου του Κολυμπαρίου. Αναζητώντας μέσα από την θεωρητική και πρακτική διδασκαλία της Ορθόδοξης Παρακαταθήκης  αποδείξεις  περί της ορθότητας ή μη  του κηρύγματος αυτού, παραθέτω μερικές  συναφείς περιπτώσεις που έλαβαν χώρα στο παρελθόν και  που μας γνωρίζουν την αγιοπατερική θέση στο ζήτημα.

      Επι Αγίου Μάρκου του Ευγενικού.

  Μετά την ενωτική ψευδοσύνοδο της Φλωρεντίας και την άρνηση του αγίου να την υπογράψει, ο άγιος  φτάνει στην ΚΠολη στις 1 Φεβρουαρίου του 1440. Εκεί μετά τον θάνατο του προδοτικού πατριάρχου Ιωσήφ, εκλέγεται πατριάρχης ο λατινόφρων Μητροφάνης. Ο άγιος Μάρκος  προσκαλείται αλλά δεν συλλειτουργεί με τον Μητροφάνη και φεύγει για την Έφεσο «εις την ακραιφνή δόξαν τηρών εαυτόν» [μετφρ. παραμένοντας στην καθαρή και ακέραια πίστη] κατά τον Συρόπουλο.
    Στην Έφεσο  το κλίμα είναι εναντίον του και φεύγει για το Άγιο Όρος. Όμως συλλαμβάνεται στη Λήμνο όπου και μένει. Εκεί συγγράφει την περίφημη επιστολή του «Προς τους απανταχού Ορθοδόξους» στην οποία καλεί τους Ορθοδόξους να μην έχουν καμία εκκλησιαστική κοινωνία με τους Λατινόφρονες, κηρύττει δηλαδή την Αποτείχιση. Σε αυτή τη μνημειώδη επιστολή δεν προχωρά σε κανενός είδους κηρύγματος που να δηλώνει  ότι τα μυστήρια των Λατινοφρόνων είναι άκυρα.  
    Πότε τα Μυστήρια των Λατινοφρόνων καταγγέλλονται ως άκυρα;
   Τρία χρόνια μετά. Το 1443 τα πατριαρχεία Ιεροσολύμων, Αντιοχείας και Αλεξανδρείας συνέρχονται σε Σύνοδο στα Ιεροσόλυμα, όπου αναθεματίζουν την Φλωρεντιανή σύνοδο, καθαιρούν τον Μητροφάνη και ακυρώνουν τις χειροτονίες του. Είναι άκρως αξιοσημείωτο το κείμενο της Συνόδου των Ιεροσολύμων γιατί σε ένα σημείο της Εγκυκλίου της γράφεται το εξής: «…ορίζομεν από της σήμερον αργούς και ανιέρους είναι  πάσης εκκλησιαστικής καταστάσεως έστωσαν αφωρισμένοι και αλλοτριομένοι της Αγίας Τριάδος» [εννοεί τον Μητροφάνη και τους Λατινόφρονες περι αυτόν].[1]

    «Από της σήμερον» λοιπόν είναι άκυρα τα ΟΛΑ τα Μυστήρια τους.

     Από την υπογραφή της Φλωρεντιανής ψευδοσυνόδου μέχρι της συνοδικής καταδίκης της, δηλαδή επί 3 χρόνια, τα Μυστήρια ήταν έγκυρα; Όχι όλα!
   Βλέπουμε ότι η Σύνοδος θεωρεί έγκυρα τα «σωστικά» Μυστήρια –αν μου επιτρέπεται ο όρος–  όπως του βαπτίσματος, του Χρίσματος και της Θ. Μεταλήψεως, της Μετανοίας-εξομολογήσεως, γιατί δεν προχωρά σε εντολή αναβαπτισμών ή  ανάχρισης ή κάποια δήλωση απόρριψης των σωστικών Μυστηρίων. Όμως ακυρώνει το μη σωστικό Μυστήριο των χειροτονιών.

   Έτσι αυτό που κηρύττει ο π. Μακάριος δεν συμφωνεί με το σκεπτικό της σημαντικότατης  αυτής Συνόδου των Ιεροσολύμων.
(Συνεχίζεται)




[1] Νεκταρίου Ιεροσολύμων, Συνταγμα, σελ. 236-237, Συναξαριστής Φεβρουαρίου, σ. 658 εκδ. 1997, Ματθαίου Λαγγή. Αρχ. Σπ. Μπιλάλη, Ορθοδοξία και Παπισμός, τ. Β΄, σ. 79, εκδ. «Ορθ. Τύπος», 2014.

Στου κουφού την πόρτα όσο θέλεις βρόντα!





Πῶς ἄραγε χωρᾶ, τόση ἀνεντιμότης καὶ ψευτιά, στὸ στόμα ἑνὸς ἱερέα;

   
Ἡ μετάνοια καὶ τὸ πορτραῖτο ποὺ ἔστειλε
ὁ κ. Σεραφεὶμ στὸν αἱρεσιάρχη!
    Νὰ ξαναρχίσουμε τώρα, πάλι ἀπὸ τὴν ἀρχή, νὰ ἀναιροῦμε ὅσα ἀθεολόγητα, στὴ γραμμὴ ὄχι τῶν Πατέρων, ἀλλὰ τοῦ προσκυνητῆ τοῦ ἀρχιαιρεσιάρχη Πατριάρχη μητροπολίτου Πειραιῶς γράφει ὁ π. Ἄγγελος
    Ἔχουν ΟΛΑ -γραμμὴ πρὸς γραμμή- ἀναιρεθεῖ ἀπὸ τὸν π. Εὐθύμιο!!! Ἂς διαβάσει κανείς ὅσα ἔχουμε ἀναρτήσει, ἰδιαίτερα τὶς μελέτες τοῦ π. Εὐθυμίου καὶ στὴν ἀπάντησή του πρὸς τὴν Μητρόπολη Πειραιῶς καὶ θὰ καταλάβει τὴν σκόπιμη καὶ  ἀνέντιμη διαστρέβλωση τῆς ἀλήθειας ἀπὸ τὸν π. Ἄγγελο, τὰ φοβερὰ δὲ ψεύδη ποὺ ἐκστομίζει ὡς πρὸς τὴν ἀποτείχιση τοῦ π. Εὐθυμίου. Δυστυχως αὐτὰ εἶναι ἀπόρροια τῆς ἀπόφασής του νὰ πορευτεῖ τὸν ἀντιπατερικὸ δρόμο τοῦ "λέοντα" μητροπολίτου του, τοῦ π. Ν. Μανώλη, τοῦ π. Θεοδώρου Ζήση (ποὺ τὸν βάπτισε "λέοντα") καὶ τοῦ π. Ἐπιφάνιου, τοῦ ὁποίου τὶς θεωρίες (ὅπως διαστρεβλωμένα τὶς ἐπανέφερε ὁ Τελεβάντος), τὶς ἐπαναλαμβάνει ὁ π. Ἄγγελος!
   Βαριὰ ἡ λέξη ἀνεντιμότης καὶ ψευτὰ γιὰ ἕνα ἱερέα, ἀλλὰ ἐκφράζει τὴν πραγματικότητα ποὺ ἀποφάσισε νὰ ἀκολουθήσει, ἀφοῦ δείχνουν ὅτι ὁ π. Ἄγγελος παρακάμπτει καὶ θεωρεῖ ὡς μὴ γενόμενη τὴν ἐργασία τοῦ π. Εὐθυμίου (διὰ τῆς ὁποίας ἀνατρέπεται ὁ κακοπροαίρετος καὶ πονηρὸς σκοπὸς καὶ κόπος τοῦ π. Ἄγγελου), διαστρέφει τὶς πραγματικὲς συνθῆκες τῶν διώξεων ποὺ ὑπέστη ὁ π. Εὐθύμιος καὶ ἀφοῦ διὰ τοῦ ἄρθρου του αὐτοῦ– δικαιολογεῖ τὴν οἰκουμενιστικὴ στάση τοῦ μητροπολίτου του, ἀλλ’ ὡς φαίνεται καὶ τὴν ἀνακολουθία τοῦ διδασκάλου του τοῦ π. Θεοδώρου Ζήση– ποὺ δίδασκε τὰ ἀντίθετα ἀπ’ αὐτὰ ποὺ διδάσκει ὁ π. Ἄγγελος!
   Δηλαδή, οὐδέποτε ἀναίρεσε ὁ π. Θεόδωρος, ὅσα περὶ τῆς Πατερικῆς διδασκαλίας περὶ «ἀκοινωνήτων» αἱρετικῶν καὶ τήν θεωρία τῶν «συγκοινωνοῦντων δοχείων» δίδασκε πρόσφατα! Καὶ τὸ ἐξωφρενικό: τὴν θέση περὶ «συγκοινωνοῦντων δοχείων», τὴν ὁποία –στὴν μίας περίπου ὥρας ὁμιλία του ἐξέθετε ὁ π. Θεόδωρος στὴν Θεσσαλονίκη– τὴν ἀποδίδει μόνο στὸν π. Εὐθύμιο!
   Φαίνεται –δυστυχῶς– ὅτι ὁ δάσκαλος καὶ σύμβουλός του π. Θεόδωρος ἐπιστρέφει στὸ οἰκουμενιστικὸ ἐξέραμα, ὁ δὲ π. Ἄγγελος δὲν κατάφερε νὰ ἀποκοπεῖ ποτὲ ἀπ’ αὐτό. Φαίνεται ὅτι ὅλες οἱ ἀντίθεες δυνάμεις χτυποῦν τὴν Ἐντολὴ τοῦ Θεοῦ: «Ἐξέλθετε ἐκ μέσου αὐτῶν»! Γιατὶ ἐπιθυμοῦν τὴν συμπόρευση τῶν πιστῶν μὲ τὴν τελευταία αἵρεση τῆς ἱστορίας!
    Πράγματι! Ἐρχόμενος ὁ Κύριος ἐπὶ τῆς γῆς, σὲ ποιούς ἀπὸ μᾶς θὰ βρεῖ τὴν Πίστη ποὺ Ἐκεῖνος δίδαξε;


   Θλιβόμεθα!
Π.Σ.

Συμβολή στο θέμα της διακοπής μνημοσύνου


Ἐν Πειραιεῖ                                         Πρωτοπρεσβ. Ἄγγελος Ἀγγελακόπουλος         
   10-1-2018                                                    ἐφημ. Ἱ. Ν. Εἰσοδίων Θεοτόκου                                
                                                                             Παναγίας Ὀδηγητρίας 
                                                                            Λόφου Βώκου Πειραιῶς
Τό πιό φλέγον, καυτό καί ἐπίκαιρο θέμα, πού ἀπασχολεῖ τήν ἐκκλησιαστική ἐπικαιρότητα τόν τελευταῖο καιρό, καί ἰδίως μετά τήν ψευδοσύνοδο τῆς Κρήτης (Ἰούνιος 2016), εἶναι αὐτό τῆς ἐκκλησιαστικῆς, ἱεροκανονικῆς καί ἁγιοπατερικῆς ὁδοῦ τῆς διακοπῆς τῆς μνημονεύσεως τῶν ὀνομάτων τῶν Οἰκουμενιστῶν Πατριαρχῶν, Ἀρχιεπισκόπων, Μητροπολιτῶν καί Ἐπισκόπων στίς ἱερές ἀκολουθίες καί στήν Θεία Λειτουργία. Γύρω ἀπ’αὐτό θά θέλαμε νά σημειώσουμε τά ἑξῆς:


Α) Ἡ διακοπή τῆς μνημονεύσεως τῶν ὀνομάτων τῶν Οἰκουμενιστῶν Ἐπισκόπων ὀφείλει νά ἐφαρμόζεται σύμφωνα μέ τήν ὀρθοδόξως ἑρμηνευόμενη Παράδοση τῆς Ἐκκλησίας, τήν ὀρθῶς ἑρμηνευόμενη πράξη τῶν Ἁγίων Πατέρων, τόν ὀρθῶς ἑρμηνευόμενο 31ο Ἀποστολικό Ἱερό Κανόνα καί τόν 15ο Ἱερό Κανόνα τῆς Πρωτοδευτέρας (ΑΒ΄) Συνόδου.
Θά ρωτοῦσε κανείς˙ γιατί σέ ἕνα τόσο σοβαρό θέμα δέν ἐκδόθηκαν ἰδιαίτεροι Κανόνες, παρά μόνο οἱ ἀνωτέρω δύο; Ἡ ἀπάντηση εἶναι πολύ ἁπλή. Δέν χρειαζόταν