Δευτέρα 8 Σεπτεμβρίου 2014

Η ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΗ ΤΟΥ π. ΕΥΘΥΜΙΟΥ, ΤΑΡΑΞΕ ΤΟΝ ΣΥΡΟΥ ΔΩΡΟΘΕΟ ΚΑΙ ΕΤΟΙΜΑΖΕΤΑΙ ΝΑ ΤΟΝ ΚΑΘΑΙΡΕΣΕΙ!


Ἑτοιμάζοντας τὴν “ἀπολογία”  του ὁ μητροπολίτης Σύρου Δωρόθεος γιὰ τὴν ποινὴ τῆς καθαιρέσεως ποὺ ἐξουσιαστικὰ ἀποφάσισε νὰ ἐπιβάλει (ὡς ἄλλος ἀλήστου μνήμης Λουδοβίκος ΙΔ΄) καὶ προανήγγειλε στὸν ἱερομόναχο Εὐθύμιο Χαραλαμπίδη, προσπαθεῖ νὰ ἐνοχοποιήσει τὸ θύμα καὶ νὰ ἐπιρρίψει στρεψόδικα σ’ αὐτὸν τὴν δική του εὐθύνη, καὶ αὐθαίρετη ποινή, ἀποδίδοντας στοὺς ὑπερασπιζόμενους τὴν ἀλήθεια τῆς Ἐκκλησίας παραποιημένη τὴ φράση τοῦ Λουδοβίκου “l'église c'est moi”, ἡ Ἐκκλησία εἶμαι ἐγώ!
π. Εὐθ. Χαραλαμπίδης
Ἀλήθεια, πῶς νὰ ταιριάξει, κ. Δωρόθεε, Πολυκανδριώτη, σὲ ἕνα διωκόμενο ἱερομόναχο ἡ φράση “l'église c'est moi”; Σὲ ἕνα ἱερομόναχο πού, ἐπειδὴ ἀντέδρασε ἁγιοπατερικὰ στὶς αὐθαιρεσίες σου καὶ διέκοψε τὴν Μνημόνευση τοῦ ὀνόματός σου, ἐφαρμόζοντας εἰρηνικὰ ἕνα ἐκκλησιαστικὸ Ἱερὸ κανόνα, τὸν ἀπειλεῖς, ὡς ἄλλος αὐτοκράτωρ, πὼς θὰ τοῦ κόψεις τὸ μισθὸ καὶ θὰ τὸν καθαιρέσεις, ἂν μέχρι τὰ μέσα Σεπτεμβρίου δὲν μετανοήσει ἐγγράφως καὶ δὲν ἐπαναλάβει τὴν μνημόνευση τοῦ "θείου" ὀνόματός σου;
Ξέχασε ὁ κ. Δωρόθεος ὅτι πληθώρα Ἱερῶν Κανόνων ἀπαγορεύουν τὴν συμπροσευχὴ μὲ αἱρετικούς; Ξέχασε ὅτι πληθώρα Ἱερῶν Κανόνων ἀπαγορεύουν τὴν παρουσία σὲ χειροτονία αἱρετικοῦ; Ξέχασε ὅτι ἡ Ἁγία γραφὴ καὶ οἱ Ἱεροὶ Κανόνες ὁρίζουν, ὡς πρώτιστο καθῆκον τῶν Ἐπισκόπων, νὰ φροντίζουν τὸ ποίμνιό τους, νὰ τὸ προφυλάσσουν ἀπὸ τοὺς αἱρετικούς, ἐνημερώνοντας τοὺς πιστοὺς γιὰ τὶς βλάβες ποὺ ἐπιφέρουν οἱ αἱρετικοὶ Παπικοί;  Ξέχασε τὸ καθῆκον του ὡς Ἐπισκόπου εἶναι νὰ ἐκδιώκει ἀπὸ τὴν ποίμνη τοὺς αἱρετικούς, κι ὄχι νὰ διευκολύνει τὸ ἔργο τους;
Καὶ τί κάνει ὁ κ. Δωρόθεος; Τὰ ἀκριβῶς ἀντίθετα!  Συγχρωτίζεται, συμπροσεύχεται εὐκαίρως ἀκαίρως μὲ τοὺς Παπικούς, καὶ τὸ ἐξωφρενικό, πρωτοφανὲς καὶ πρωτάκουστο στὴν Ὀρθόδοξη ἑλληνικὴ Ἐκκλησία, δώρισε παπική μίτρα (διπλανή φωτογραφία) στὸν νέο παπικὸ Ἐπίσκοπο Σύρου!!! 
Ἡ Ἁγία γραφὴ καὶ οἱ Πατέρες ὀνομάζουν τοὺς αἱρετικοὺς λύκους, καὶ ὁ μητροπολίτης Δωρόθεος τοὺς ἀντιμετωπίζει ὡς ἤμερα πρόβατα. Ὡς ἄλλος Λουδοβίκος, νομίζει ὅτι ἡ Ἐκκλησία εἶναι δικιά του “l'église c'est moi”, καὶ ὡς ἄλλος Πάπας στὴν Μητρόπολή του, μπορεῖ νὰ κάνει ὅ,τι θέλει, καὶ ἀντὶ νὰ φροντίζει νὰ μὴ πέσουν οἱ πιστοὶ στὰ χέρια τῶν αἱρετικῶν, κυνηγᾶ καὶ διώκει τοὺς Ὀρθοδόξους ποὺ τοῦ ὑπενθυμίζουν τὸ καθῆκον του ὡς συμποιμένες καὶ συνυπεύθυνοι ἀπέναντι στὸν Θεὸ γιὰ τοὺς πιστούς!


Εἶναι γνωστὸ ὅτι ὁ "ὀρθόδοξος" ἐπίσκοπος Σύρου, ἐργάζεται γιὰ τὴν οὐνιτοποίηση τῆς Μητροπόλεώς του, ἀλλὰ κανένας Ἐπίσκοπος καὶ καμιὰ Σύνοδος δὲν ἐνδιαφέρεται γι' αὐτό. Κανεὶς δὲν ἐνδιαφέρεται ἂν γίνονται μικτοί γάμοι, ἂν οἱ βαπτίσεις ἀντικαταστάθηκαν μὲ τὸ χρίσμα· ἂν ἡ Θ. Κοινωνία τῶν Ὀρθοδόξων μεταδίδεται στοὺς Παπικούς, ἂν  οἱ δικοί μας «κοινωνοῦν» τὴν “ὄστια” ἀπὸ τοὺς παπικούς, ὅπως εἶχε ἀποκαλύψει

Απάντηση στον π. Βασ. Βολουδάκη από τον θεολόγο Νικ. Πανταζή



Οποιος δημοσίως, γυμνή τη κεφαλή αυθαιρέτως θεωρεί "απορριπτέους" τους Θείους, Απαρασάλευτους Ιερούς Κανόνες, που μάλιστα εθεσπίσθησαν εν Αγίω Πνεύματι και εν Συνόδω, απορρίπτει τους ιδίους τους Αγίους Πατέρες και συνεπώς γίνεται ο ίδιος απορριπτέος και καταδικαστέος. "Αμαρτάνει ών αυτοκατάκριτος!" (Τιτ. 3, 11).
Αυτή η αμαρτία-αστοχία, η απόρριψη και άρνηση δεν είναι και μικρή. Συνιστά ανατροπή Πατρώων Νόμων, μετάθεση και υπέρβαση ορίων (Παρ. 22, 28) και διαστροφή Ευαγγελικών αληθειών. Η απόρριψη αυτή είναι παρακινδυνευμένη και λίαν τολμηρή, μας καθιστά υποδίκους ενώπιον Θεού και ανθρώπων "ως λόγον αποδώσοντες".
Δεν τον κατακρίνουμε λοιπόν εμείς, τον π. Βασίλειο Βολουδάκη, ως επώδυνοι αποδέκτες αυτής της αήθου απορρίψεως του Κανόνος, τον οποίο Κανόνα συνειδητά και έμπιστα ακολουθούμε, αλλά κατακρίνει και καταδικάζει ο ίδιος τον εαυτό του. Εκθέτει την υπόληψή του και διακινδυνεύει την σωτηρία του, μ' αυτή του τη στάση.
Η στάση που επιλέγει ο καθένας, προκαθορίζει τη σχέση και θέση του ως προς την Αλήθεια και τη σωτηρία του. Προίμιο και "ακροαματική διαδικασία" αποτελεί η στάση του καθενός μας ως προς τις Κρίσεις των Πατέρων και την Κρίση του Θεού για την σωτηρία ή την κατάκριση της ψυχής μας.
Υπάρχει, για παράδειγμα, μια προκαθορισμένη, συγκεκριμένη Αγιοπατερική Στάση και Γραμμή την οποία υποχρεούται ο κάθε Πιστός, ως προς την αντιμετώπιση των αιρέσεων, ν' ακολουθεί. Η Αγιοπατερική Στάση είναι Ανάταση, Ανάσταση και Επανάσταση μαζί. Όταν το εγώ μου εκφράζει άκρως αντίθετη θέση και "στάση-από" αυτήν, καταλήγω σε από-σταση και διά-σταση από το Θεό, με αυτή μου την παρά-σταση και παρατύπως στασιάζω, απορρίπτω,

Γενέσιον της Θεοτόκου: Η απαρχή της σωτηρίας μας


genapswt2 Μέγας Φώτιος  

Στη Γέννηση της Υπεραγίας Δέσποινάς μας Θεοτόκου
 
Σήμερα η Παρθένος μητέρα γεννιέται από στείρα μητέρα και ευτρεπίζεται το παλάτι του ερχομού του Δεσπότου Χριστού. Σήμερα σπάζουν τα δεσμά της στειρότητας και σφραγίζονται τα κλείθρα της Παρθένου. Γιατί εκείνα με τα οποία η άγονη μήτρα και τα νεκρά σπλάχνα για παιδοποιΐα έδωσαν παρ’ ελπίδα ωραίο καρπό, με αυτά μνηστεύεται και το αδιάφθορο της παρθενίας και με ολοφάνερα έργα προαγγέλλεται το θαύμα της κυοφορίας. Γιατί είναι υπερφυσικό θαύμα γέννηση χωρίς μεσολάβηση άνδρα και διατήρηση της παρθενίας μετά τη γέννηση. Επίσης νικά τους νόμους της φύσης και η στείρα που συλλαμβάνει μετά τα γηρατειά της και γεννά και με όσα θαυμαστά έργα γίνονται προοιμιάζεται η γέννηση της Παρθένου.
Σήμερα η Άννα θερί­ζει τον καρπό που προήλθε από τον ονειδισμό της ατεκνίας και η οικουμένη απολαμβάνει τα καρποφόρα στάχυα της χαράς. Ο Ιωακείμ ονομάζεται πατέρας του παιδιού, και εμείς παίρνουμε ως αρραβώνα την τιμή της υιοθεσίας. Σήμερα