Χθές, ἀγαπητοί μου, μιλήσαμε
γιὰ τὸ θαῦμα τῆς ξηρανθείσης συκῆς, ποὺ εἶνε σύμβολο τοῦ ἀνθρώπου ἢ τοῦ λαοῦ
ποὺ δὲν ἔχει νὰ παρουσιάσῃ καρπούς. Συνεχίζουμε τώρα.
* * *
Ὁ Χριστὸς τὴ νύχτα τῆς
Μεγάλης Δευτέρας βγῆκε πάλι ἔξω ἀπὸ τὰ Ἰεροσόλυμα, βρῆκε ἕνα τόπο ἔρημο, κ᾿
ἐκεῖ διανυκτέρευσε μὲ τοὺς μαθητάς του. Τὸ πρωΐ τῆς Τρίτης ἐπέστρεψε στὴν πόλι.
Ἀνέβηκε στὸ ναὸ τοῦ Σολομῶντος καὶ στάθηκε στὸ προαύλιο. Ἐκεῖ τὸν περίμενε
λαός, ποὺ διψοῦσε ν᾿ ἀκούσῃ τὰ θεϊκά του λόγια. Τὸν περίμεναν ὅμως καὶ ἐχθροί.
Ἐχθροὶ
τοῦ Χριστοῦ ἦταν τὰ τρία μεγάλα κόμματα ποὺ

