ΟΙ ΣΚΛΗΡΟΤΡΑΧΗΛΟΙ

Tου αγίου Στεφάνου
    27 Δεκεμβρίου

ΟΙ ΣΚΛΗΡΟΤΡΑΧΗΛΟΙ

«Σκληροτράχηλοι καὶ ἀπερίτμητοι τῇ καρδίᾳ καὶ τοῖς ὠσίν, ὑμεῖς ἀεὶ τῷ Πνεύματι τῷ ἁγίῳ ἀντιπίπτετε…» (Πράξ. 7,51)

ΣΕΙΡΑ, ἀγαπητοί μου, σειρὰ ἑορτῶν τὴν περίοδο αὐτὴ μὲ κέντρο τὰ Χριστούγεννα, ποὺ εἶνε ἡ ἀρχὴ ὅλων τῶν χριστιανικῶν ἑορτῶν. Προχθὲς Χριστούγεννα, χθὲς ἡ σύναξις τῆς ὑπεραγίας Θεοτόκου, καὶ σήμερα ἡ Ἐκκλησία μᾶς καλεῖ νὰ τιμήσουμε τὴ μνήμη τοῦ ἁγίου Στεφάνου τοῦ «πρωτομάρτυρος». Ἐπάνω στὴν ὀνομασία του αὐτὴ θὰ μοῦ ἐπιτρέψετε νὰ πῶ μερικὲς σκέψεις.

* * *

Ὅ,τι ὡραῖο ὑπάρχει στὸν κόσμο, ἀπαιτεῖ τόλμη καὶ θυσίες. Γιὰ νὰ ῥιζοβολήσῃ λ.χ. ἡ ἐλευθερία χρειάστηκαν μάρτυρες, καὶ ἀπ᾿ τοὺς πρώτους ποὺ θυσιάστηκαν εἶνε ὁ Ῥήγας Φεραῖος· ἔγραψε τὸ τραγούδι «Καλύτερα μιᾶς ὥρας ἐλεύθερη ζωὴ παρὰ σαράντα χρόνια σκλαβιὰ καὶ φυλακή» καὶ ὠνομάστηκε «πρωτομάρτυς τῆς ἐλευθερίας». Καὶ ἂν γιὰ τὴν ἐλευθερία ἀξίζῃ κανεὶς νὰ τολμᾷ τὰ πάντα, πόσῳ μᾶλλον γιὰ τὴν ἀλήθεια τοῦ Χριστοῦ;
Τὸ παράδειγμα ἄλλωστε τὸ ἔδωσε ὁ διος ὁ θεμελιωτὴς τῆς Ἐκκλησίας. Πρωτομάρτυς ὁ Χριστός. Μαρτύρησε μὲ ἔργα καὶ λόγια. Ἐνώπιον τοῦ Πιλάτου εἶπε· «Ἐγὼ εἰς τοῦτο ἐλήλυθα εἰς τὸν κόσμον, ἵνα μαρτυρήσω τῇ ἀληθείᾳ» (Ἰωάν. 18,37). Ἦρθε γιὰ νὰ μαρτυρήσῃ ὑπὲρ τῆς

ΣΤΗΝ ΕΟΡΤΗ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΠΡΩΤΟΜΑΡΤΥΡΟΣ ΣΤΕΦΑΝΟΥ

ΑΠΟ ΟΜΙΛΙΑ ΤΟΥ π. ΕΥΘ. ΤΡΙΚΑΜΗΝΑ

Σήμερα ἡ Ἐκκλησία μας ἑορτάζει δύο μεγάλους Ἁγίους. Ἀλλὰ ἡ τιμὴ τοῦ Ἁγίου εἶναι ἡ μίμησις τοῦ Ἁγίου. Ὁ ἅγιος Στέφανος ἦταν μέγας Ὁμολογητὴς μπροστὰ στὸ Συνέδριο τῶν συμπατριωτῶν του καὶ εἶχε τόση μεγάλη παρησία ποὺ τοὺς ἤλεγξε...

Αὐτὰ ποὺ πιστεύουμε, κανονικὰ πρέπει νὰ τὰ ὁμολογοῦμε μὲ λόγια καὶ ἔργα καὶ νὰ εἴμαστε ἕτοιμοι νὰ χύσουμε καὶ τὸ αἷμα μας. Αὐτὴ εἶναι ἡ ἀληθινὴ Πίστη. Ἄν δὲν μπορέσω ἀνὰ πᾶσα στιγμὴ νὰ ὁμολογῶ μὲ  λόγια καὶ ἔργα τὴν Πίστη μου μέχρι σημείου νὰ μαρτυρῶ γιὰ τὴν Πίστη μου αὐτή, δὲν εἶμαι σωστὸς χριστιανός. Εἶμαι χλιαρὸς χριστιανός, χριστιανὸς τῆς εὐκολίας. Καὶ γι’ αὐτὸ τὸν λόγο μποροῦμε νὰ τὴν κάνουμε τὴν ζωή μας μαρτυρική, κι ἂς μὴν ἔχουμε μαρτύρια. Πῶς λέγει ὁ ἀπ. Παῦλος· «Πάντες οἱ θέλοντες εὐσεβῶς ζῆν διωχθήσονται». Πάντες.  Ἂν θέλουμε νὰ ζοῦμε κι ἐμεῖς εὐσεβῶς, ἡ ζωή μας θὰ εἶναι ἕνας ἔλεγχος γιὰ τοὺς ἄλλους καὶ δὲν θὰ μᾶς ἀνεχθοῦνε. Οὔτε μέσα στὴν κοινωνία, οὔτε στὸ σπίτι μας, οὔτε στὴ δουλειά μας. Ἐφ’ ὅσον λοιπόν δὲν διωκόμαστε γιὰ τὴν Πίστη μας καὶ τὴ ζωή μας, σημαίνει ὅτι δὲν ζοῦμε εὐσεβῶς.  Ὁ ἴδιος ὁ Κύριος λέγει (θὰ σᾶς πᾶνε μπροστὰ σὲ ἡγεμόνες… κ.λπ.) «ἀποβήσεται ὑμῖν εἰς μαρτύριον». Ἐμεῖς σήμερα εἴμαστε χριστιανοὶ τῆς καλοπεράσεως· δὲν θέλουμε νὰ μαρτυρήσουμε, δὲν θέλουμε νὰ πάθουμε τίποτα γιὰ τὴν Πίστη μας, ἀλλὰ συγχρόνως θέλουμε νὰ λέμε ὅτι εἴμαστε καὶ καλοὶ χριστιανοί, καὶ ὅτι δὲν ἔχουμε προδώσει τὴν Πίστη μας, καὶ κατηγοροῦμε καὶ τοὺς ἄλλους, ὅτι δῆθεν προδώσανε οἱ Οἰκουμενιστές, καὶ ὁ Πατριάρχης καὶ οἱ Ἐπίσκοποι, καὶ ὅτι ἐμεῖς εἴμαστε οἱ Ὁμολογητές, χωρὶς ὅμως νὰ ἔχουμε χύσει τὸ αἷμα μας, χωρὶς νὰ ἔχουμε κάνει καμία προσπάθεια, οὔτε ἱδρῶτα νὰ χύσουμε, γιατὶ δὲν ζοῦμε εὐσεβῶς.

Ἀνὰ πᾶσα στιγμή καὶ κάθε μέρα μποροῦμε (ἂν θέλουμε) νὰ ζοῦμε μαρτυρικά. Πῶς; Ὑπάρχει κατ’ ἀρχὰς τὸ προσωπικὸ μαρτύριο. Δηλαδή, μαρτυρῶ, χύνω αἷμα καθημερινὰ γιὰ νὰ πολεμήσω τὰ πάθη μου… Εἶναι δύσκολη ἡ χριστιανικὴ ζωή, ἀνηφορικὸς ὁ δρόμος, ἀλλ’ ἐμεῖς τὸν ἔχουμε κάνει ἴσιωμα.

Ὅμως, ἐπειδὴ εἴμαστε στὰ ἔσχατα χρόνια, καὶ θὰ πλανηθοῦνε καὶ οἱ ἐκλεκτοί (οἱ ἐκλεκτοὶ εἶναι αὐτοὶ ποὺ ἔχουν ἀγαθὴ προαίρεση), χρειάζεται καὶ τὸ μαρτύριο τῆς Πίστεως. Ὄχι μὲ τὴν ἔννοια ὅτι θὰ χαθεῖ ἡ Πίστη, ἀλλὰ ὅτι θὰ τὴν χάσουμε ἐμεῖς. Εἶπε καὶ ὁ Πειραιῶς ὅτι ἡ Ἐκκλησία δὲν σώζεται, ἀλλὰ σώζει. Ναί. Καὶ οἱ Χριστιανοί, ὅμως, χάνονται μέσα στὴν Ἐκκλησία ἀπὸ τὴν αἵρεση, ἀπὸ τὴν πλάνη. Ζοῦμε στὰ ἔσχατα χρόνια, ὅπως πιστεύουμε, καὶ ὁ Διάβολος θὰ κυβερνήσει πλέον καὶ θὰ χάσουμε τὴν Πίστη μας. Θὰ ἀκολουθήσουμε Ποιμένες, οἱ ὁποῖοι θὰ μᾶς ἀλλάξουνε δρόμο. Δηλαδή, ἀντὶ τὸ πλοῖο νὰ πηγαίνει κατὰ Ἀνατολὰς θὰ πηγαίνει πρὸς Δυσμάς, πρὸς τοὺς αἱρετικούς, τοὺς μασώνους… Ἀπὸ ἐκεῖ θὰ παίρνει χρήματα ἡ Ἐκκλησία, θὰ χρηματίζεται ἡ Ἐκκλησία καὶ ἤδη χρηματίζεται ἡ Ἐκκλησία.

Ἕνας ἱερέας μᾶς ἔγραφε ἀπὸ τὴν Ἀφρικὴ (τὸν καθαίρεσε ἐκεῖ ὁ Πατριάρχης) , γιατὶ μίλαγε ἐναντίον τῶν Μασώνων. Καὶ τοῦ λέει ὁ Πατριάρχης: ἐμεῖς παίρνουμε χρήματα ἀπ’ αὐτούς, δὲν μπορεῖς νὰ τοὺς κατηγορεῖς ἐσύ!

Αὐτὸ σημαίνει ὅτι ἀκολουθοῦμε συμβιβαστικὴ ὁδό, τὰ ἔχουμε βρεῖ μὲ τοὺς ἐχθροὺς τοῦ Χριστοῦ (Ἑβραίους, Μασώνους κ.λπ.) κι ἐσεῖς ἀκολουθεῖτε τοὺς Ποιμένες. Ἐδῶ εἶναι ἡ δική σας εὐθύνη. Καὶ ποια θὰ εἶναι ἡ τελικὴ κατάληξη. Νὰ μποῦμε μέσα σ’ ὅλα τὰ προγράμματα τῆς Ν. Ἐποχῆς, τῆς Παγκοσμιοποιήσεως καὶ νὰ σφραγιστοῦμε. Μὲ τὸ σφράγισμα ἀρνούμεθα τὸ Βάπτισμα. Αὐτὸς εἶναι ὁ τελικὸς σκοπός. Καὶ ἤδη οἱ Ἐπίσκοποι (τὰ ἔχουμε ἀκούσει αὐτὰ ποὺ σᾶς λέγω), λέει ὁ Ἐπίσκοπος: καὶ νὰ σφραγιστεῖς δὲν εἶναι τίποτα· τὸν Χριστὸ τὸν ἔχεις στὴν καρδιά, δὲν τὸν ἔχεις στὸ χέρι.

Θὰ ἀκολουθήσουμε ὁδὸ συμβιβαστική, γιατὶ δὲν ἀγαπᾶμε τὸ μαρτύριο. Αὐτὸ ποὺ ὁ ἅγιος Στέφανος ἔκανε. Δὲν θὰ μποροῦσαν νὰ συμβιβαστοῦνε κι αὐτοί; Νὰ τὰ πίστευαν αὐτὰ μέσα τους, στὸ μοναστήρι τους, ἀλλὰ νὰ μὴ τὰ λέγανε αὐτὰ δημόσια.

Δὲν εἶναι ἔτσι τὰ πράγματα. Ὅταν κινδυνεύει ἡ Πίστη μας κι ἐμεῖς σιωποῦμε, συμφωνοῦμε διὰ τὴς σιωπῆς μὲ τὴν αἵρεση. Αὐτὸ λένε οἱ Πατέρες.  Ἐμεῖς ζοῦμε μέσα στὸν συμβιβασμὸ σήμερα, ἀδελφοί μου, γιατὶ δὲν ἀγαπήσαμε τὸ μαρτύριο. Τὸ μαρτύριο εἶναι χάρισμα, ποὺ γιὰ νὰ τὸ πάρουμε πρέπει νὰ αὐξηθεῖ ἡ προαίρεσή μας, νὰ ἀγαπήσουμε πάρα πολὺ τὸν Χριστό, σὲ σημεῖο ποὺ νὰ μαρτυρήσουμε γι’ Αὐτόν. Δὲν ἔχουμε αὐτὴν τὴν ἀγάπη καὶ γι’ αὐτὸ ζοῦμε συμβιβαστικὰ στὴ ζωὴ αὐτή. Τὰ βρίσκουμε καὶ μὲ τὸν κόσμο καὶ μὲ τὸν ἑαυτό μας, νὰ μὴ δυσκολευόμαστε καὶ πολύ, νὰ ζήσουμε ὄμορφα τὰ Χριστούγεννα, νὰ ἀπολαύσουμε ὅτι ἀπολαμβάνουν περίπου καὶ οἱ ἄλλοι ἄνθρωποι. Ἀλλά, ὅταν  δὲν ἀξιωθεῖ κανεὶς αὐτοῦ τοῦ προσωπικοῦ μαρτυρίου, δὲν θὰ μπορέσει καὶ στὸ ἄλλο τὸ μαρτύριο νὰ τὰ βγάλει πέρα. Πρέπει νὰ πολεμήσουμε τὰ πάθη μας γιὰ νὰ μπορέσουμε νὰ ἀντέξουμε καὶ στὸ ἄλλο μαρτύριο ποὺ ἔρχεται, τῆς Ν. Ἐποχῆς καὶ τῆς Παγκοσμιοποίησης.

ΑΓΙΟΙ ΣΤΕΦΑΝΟΣ ο Πρωτομάρτυρας και ΘΕΟΔΩΡΟΣ ο Γραπτός

Ο ΑΓΙΟΣ ΣΤΕΦΑΝΟΣ ο Πρωτομάρτυρας και Αρχιδιάκονος

Ήταν ένας από τους πιο διακεκριμένους μεταξύ των επτά διακόνων, που εξέλεξαν οι πρώτοι χριστιανοί για να επιστατούν στις κοινές τράπεζες των αδελφών, ώστε να μη γίνονται λάθη. Αν και κουραστική η ευθύνη του επιστάτη για τόσους αδελφούς, παρ΄ όλα αυτά ο Στέφανος έβρισκε καιρό και δύναμη για να κηρύττει το Ευαγγέλιο του Χριστού.

Και όπως αναφέρει η Αγία Γραφή,

«Στέφανος πλήρης πίστεως και δυνάμεως εποίει τέρατα και σημεία μεγάλα εν τω λαώ» (Πράξεις των Αποστόλων, στ΄ 8-15, ζ΄ 1-60).

Δηλαδή ο Στέφανος, που ήταν γεμάτος πίστη και χάρισμα ευγλωττίας δυνατό, έκανε μεταξύ του λαού μεγάλα θαύματα, που προκαλούσαν κατάπληξη και αποδείκνυαν την αλήθεια του χριστιανικού κηρύγματος.

Οι Ιουδαίοι όμως, καθώς ήταν προκατειλημμένοι, εξαπέλυσαν συκοφάντες ανάμεσα στο λαό, που διέδιδαν ότι άκουσαν το Στέφανο να βλασφημεί το Μωϋσή και το Θεό.

Με αφορμή λοιπόν αυτές τις συκοφαντίες, που οι ίδιοι είχαν ενσπείρει, άρπαξαν με μίσος το Στέφανο και τον οδήγησαν μπροστά στο Συνέδριο, τάχα για να απολογηθεί.

Η απολογία του Στεφάνου υπήρξε πρότυπο τόλμης και θάρρους.

Χωρίς να φοβηθεί καθόλου, εξαπέλυσε λόγια-κεραυνούς εναντίον των Ιουδαίων.

Και από υπόδικος, ορθώθηκε θυελλώδης ελεγκτής και κατήγορος.

Τότε, ακράτητοι από το μίσος οι Ιουδαίοι, τον έσυραν έξω από την πόλη, όπου τον θανάτωσαν με λιθοβολισμό.

Εκεί φάνηκε και η μεγάλη συγχωρητικότητα του Στεφάνου προς τους εχθρούς του με τη φράση του,

«Κύριε, μη στήσης αυτοίς την αμαρτίαν ταύτην».

Κύριε, μη λογαριάσεις σ΄ αυτούς την αμαρτία αυτή.

Απολυτίκιο. Ήχος δ΄. Ταχύ προκατάλαβε.

Βασίλειον διάδημα, εστέφθη ση κορυφή, εξ άθλων ων υπέμεινας, υπέρ Χριστού του Θεού, Μαρτύρων Πρωτόαθλε Στέφανε· συ γαρ την Ιουδαίων, απελέγξας μανίαν, είδες σου τον Σωτήρα, του Πατρός δεξιόθεν. Αυτόν ουν εκδυσώπει αεί, υπέρ των ψυχών ημών.

Ο ΑΓΙΟΣ ΘΕΟΔΩΡΟΣ ο Γραπτός

Ήταν γιος του Ιωανά, από την Παλαιστίνη, και υπήρξε μαθητής μαζί με τον αδελφό του Θεοφάνη, στη μονή του αγίου Σάββα.

Στα χρόνια του βασιλιά Λέοντα του Ε΄ ήλθαν στην Κων/πολη, αλλά και οι δύο για το ζήτημα των αγίων εικόνων, περιορίστηκαν σε κάποια Μονή στο Στόμιο της Μαύρης Θάλασσας.

Ο βασιλιάς Μιχαήλ ο Τραυλός τους επανέφερε, αλλά αυτοί δεν θέλησαν να εξαγοράσουν την ησυχία τους με αδιαφορία στα εκκλησιαστικά ζητήματα και να νεκρώσουν τις ιερές πεποιθήσεις τους.

Γι΄ αυτό εκδήλωσαν με θάρρος τα φρονήματά τους και έτσι πάλι περιορίστηκαν από τον βασιλιά, σε κάποιο τόπο κοντά στο Σωσθένιο.

Αργότερα επί Θεοφίλου του Εικονομάχου, στάλθηκαν

Ο αδικούμενος, οι αδικούντες και η δικαιοσύνη του Θεού!

Ἀπὸ τὴν ἀπολογία τοῦ Πρωτομάρτυρος

καὶ Ἀρχιδιακόνου Στεφάνου.

24 καὶ ἰδών τινα ἀδικούμενον ἠμύνατο, καὶ ἐποιήσατο ἐκδίκησιν τῷ καταπονουμένῳ πατάξας τὸν Αἰγύπτιον. 25 ἐνόμιζε δὲ συνιέναι τοὺς ἀδελφοὺς αὐτοῦ ὅτι ὁ Θεὸς διὰ χειρὸς αὐτοῦ δίδωσιν αὐτοῖς σωτηρίαν· οἱ δὲ οὐ συνῆκαν. 26 τῇ τε ἐπιούσῃ ἡμέρᾳ ὤφθη αὐτοῖς μαχομένοις, καὶ συνήλασεν αὐτοὺς εἰς εἰρήνην εἰπών· ἄνδρες, ἀδελφοί ἐστε ὑμεῖς· ἵνα τί ἀδικεῖτε ἀλλήλους; 27 ὁ δὲ ἀδικῶν τὸν πλησίον ἀπώσατο αὐτὸν εἰπών· τίς σε κατέστησεν ἄρχοντα καὶ δικαστὴν ἐφ' ἡμῶν;

... 35 Τοῦτον τὸν Μωϋσῆν ὃν ἠρνήσαντο εἰπόντες· τίς σε κατέστησεν ἄρχοντα καὶ δικαστήν; τοῦτον ὁ Θεὸς ἄρχοντα καὶ λυτρωτὴν ἀπέστειλεν ἐν χειρὶ ἀγγέλου τοῦ ὀφθέντος αὐτῷ ἐν τῇ βάτῳ. ...ᾧ οὐκ ἠθέλησαν ὑπήκοοι γενέσθαι οἱ πατέρες ἡμῶν, ἀλλὰ ἀπώσαντο καὶ ἐστράφησαν τῇ καρδίᾳ αὐτῶν εἰς Αἴγυπτον 40 εἰπόντες τῷ Ἀαρών· ποίησον ἡμῖν θεοὺς οἳ προπορεύσονται ἡμῶν·

48 ἀλλ' οὐχ ὁ ὕψιστος ἐν χειροποιήτοις ναοῖς κατοικεῖ, καθὼς ὁ προφήτης λέγει· 49 ὁ οὐρανός μοι θρόνος, ἡ δὲ γῆ ὑποπόδιον τῶν ποδῶν μου· ποῖον οἶκον οἰκοδομήσετέ μοι, λέγει Κύριος, ἢ τίς τόπος τῆς καταπαύσεώς μου; 50 οὐχὶ ἡ χείρ μου ἐποίησε ταῦτα πάντα; 51 Σκληροτράχηλοι καὶ ἀπερίτμητοι τῇ καρδίᾳ καὶ τοῖς ὠσίν, ὑμεῖς ἀεὶ τῷ Πνεύματι τῷ ἁγίῳ ἀντιπίπτετε, ὡς οἱ πατέρες ὑμῶν καὶ ὑμεῖς. 52 τίνα τῶν προφητῶν οὐκ ἐδίωξαν οἱ πατέρες ὑμῶν;

...54 Ἀκούοντες δὲ ταῦτα διεπρίοντο ταῖς καρδίαις αὐτῶν καὶ ἔβρυχον τοὺς ὀδόντας ἐπ' αὐτόν. 55 ὑπάρχων δὲ πλήρης Πνεύματος ἁγίου, ἀτενίσας εἰς τὸν οὐρανὸν εἶδε δόξαν Θεοῦ καὶ Ἰησοῦν ἑστῶτα ἐκ δεξιῶν τοῦ Θεοῦ, 56 καὶ εἶπεν· Ἰδοὺ θεωρῶ τοὺς οὐρανοὺς ἀνεῳγμένους καὶ τὸν υἱὸν τοῦ ἀνθρώπου ἐκ δεξιῶν τοῦ Θεοῦ ἑστῶτα. 57 κράξαντες δὲ φωνῇ μεγάλῃ συνέσχον τὰ ὦτα αὐτῶν καὶ ὥρμησαν ὁμοθυμαδὸν ἐπ' αὐτόν, 58 καὶ ἐκβαλόντες ἔξω τῆς πόλεως ἐλιθοβόλουν. καὶ οἱ μάρτυρες ἀπέθεντο τὰ ἱμάτια αὐτῶν παρὰ τοὺς πόδας νεανίου καλουμένου Σαύλου, 59 καὶ ἐλιθοβόλουν τὸν Στέφανον, ἐπικαλούμενον καὶ λέγοντα· Κύριε Ἰησοῦ, δέξαι τὸ πνεῦμά μου. 60 θεὶς δὲ τὰ γόνατα ἔκραξε φωνῇ μεγάλῃ· Κύριε, μὴ στήσῃς αὐτοῖς τὴν ἁμαρτίαν ταύτην. καὶ τοῦτο εἰπὼν ἐκοιμήθη. Σαῦλος δὲ ἦν συνευδοκῶν τῇ ἀναιρέσει αὐτοῦ.