Δίδουν μαθήματα περί αποτειχίσεως και σχίσματος οι μη αποτειχισμένοι προσκυνητές του Οικουμενιστή Πατριάρχη Βαρθολομαίου.

Ἐπιχειροῦν νὰ ἀλλάξουν τὴν ἁγιοπατερικὴ Παράδοση!

Πρωτοπρεσβ. Άγγελος Αγγελακόπουλος:

Κανονική και αντικανονική διακοπή μνημονεύσεως

"Π.Π.": Εἶναι ἕνα ἀπὸ τὰ σημεῖα τῶν καιρῶν, νὰ προσπαθοῦν νὰ διαλύσουν τὴν σύγχυση, ἐκεῖνοι ποὺ συνέβαλαν καὶ συμβάλλουν στὴν πρόκληση τῆς συγχύσεως καὶ συνεχῶς τὴν ἐπιτείνουν, ὅπως ὁ π. Ἄγγελος Ἀγγελακόπουλος μὲ τὶς πνευματικὲς πλάτες τοῦ π. Θεοδώρου Ζήση καὶ τὴν πνευματικὴ κάλυψη τοῦ δίγλωσσου μητροπολίτη Πειραιῶς Σεραφείμ.

Ὁ π. Ἄγγελος ἔδωσε στὴ δημοσιότητα χθὲς ἕνα ἄρθρο, μὲ τὸ ὁποῖο θέλει νὰ ἐνημερώσει καὶ διαλύσει τὴν σύγχυση γύρω ἀπὸ «Κανονική και αντικανονική διακοπή μνημονεύσεως».

«Παρατηροῦμε, γράφει, ὅτι ὁ καθένας καί γιά τόν ὁποιονδήποτε λόγο προχωρεῖ ἤ σκέπτεται νά προχωρήσει σ’ αὐτό τό βῆμα» τῆς διακοπῆς μνημονεύσεως.

       Κι ἐπειδὴ ὁ καθένας αὐθαίρετα κάνει ὅ,τι θέλει, γι’ αὐτὸ κι ὁ ἴδιος αὐθαίρετα κάνει ὅ,τι θέλει! Συνηγορεῖ ὑπὲρ τῆς ἀποτειχίσεως, ἀλλὰ δὲν προχωρεῖ στὸ βῆμα τῆς Διακοπῆς Μνημοσύνου-Ἀποτειχίσεως, παρὰ τὴν ὕπαρξη Ἱ. Κανόνων ποὺ διδάσκουν τὴν διακοπὴ μνημονεύσως, παρὰ τὴν σαφῆ διδασκαλία «ὁ κοινωνῶν ἀκοινωνήτω ἀκοινώνητος»· γιατὶ ἐξαρτᾶται ἀπὸ ἕνα «προσκυνημένο» Μητροπολίτη, συγκοινωνὸ καὶ προσκυνητὴ τοῦ αἱρεσιάρχη Βαρθολομαίου! Καὶ παρ’ ὅλα αὐτὰ διδάσκει τοὺς ἄλλους, γι’ αὐτὸ ποὺ ὁ ἴδιος δὲν κάνει!

       Στὴν συνέχεια παρουσιάζει μερικὲς περιπτώσεις Ἐκκλησιῶν ἢ ἱερωμένων  ποὺ πραγματοποίησαν στὶς μέρες μας τὴ «Διακοπὴ Μνημονεύσεως»  καὶ καταλήγει:

«Τό ζητούμενο ἐν προκειμένῳ εἶναι νά δοῦμε ποιοί ἀπό τούς παραπάνω ἐφαρμόζουν κανονικά ἤ ἀντικανονικά τήν διακοπή μνημονεύσεως, σύμφωνα μέ τούς Ἱερούς Κανόνες».

Καὶ ἀποφαίνεται (σύμφωνα μὲ τὴν γνώμη του), σὲ ποιές ἀπὸ τὶς περιπτώσεις ποὺ ἀναφέρει εἶναι κανονικὴ καὶ σὲ ποιές εἶναι ἀντικανονικὴ ἡ Διακοπὴ μνημονεύσεως. Δὲν θὰ σχολιάσουμε ὅλες τὶς περιπτώσεις, ἀλλὰ θὰ μείνουμε σὲ ἐκείνη τὴν περίπτωση ποὺ παρουσιάζει ὡς ὑπόδειγμα κανονικῆς Διακοπῆς μνημονεύσεως· τὴν μεσοβέζικη ἀποτείχιση τῶν «πρωτοσταντούντων», ὅπως ἀποφαίνεται, τοῦ ἀντιοικουμενιστικοῦ ἀγῶνος κληρικῶν, δηλ. «τῶν Αἰδεσιμολογιωτάτων Πρωτοπρεσβυτέρων π. Θεοδώρου Ζήση, π. Νικολάου Μανώλη καί π. Φωτίου Βεζύνια».

Ὥστε λοιπόν, ὁ π. Ἄγγελος καὶ οἱ πατέρες τῆς Θεσσαλονίκης, μᾶς παρουσιάζουν ὡς πρότυπο τὴν διαστροφὴ τῆς ἁγιοπατερικῆς Παραδόσεως, τὴν κακὴ οἰκονομία ὡς "βασιλικὴ ὁδό"!!! Αὐτοὺς τοὺς πρωτοπρεσβυτέρους, ποὺ μὲ μετα-πατερικὸ τρόπο πραγματοποίησαν τὴν διακοπὴ μνημοσύνου, κοινωνοῦντες μὲ τοὺς μὴ διακόψαντες, αὐτοὺς προβάλλει ὁ π. Ἄγγελος ὡς πρότυπο, γιατὶ ἀνήκει στὴν ὁμάδα τους καὶ παρουσιάστηκαν πολλὲς φορὲς μαζὶ σὲ συνεντεύξεις καὶ Ἡμερίδες.

Ἐνῶ ἄλλοι ἱερεῖς, ὅπως π.χ. ὁ π. Φώτιος Τζούρας, ποὺ δὲν ἔχει τοὺς δικούς τους τίτλους σπουδῶν, παρότι ἐφαρμόζουν τὴν βασιλικὴ ὁδὸ ποὺ εἶναι ἡ ἀκρίβεια, ἀποκρύπτονται καὶ ὑποτιμοῦνται!

Ἔχουμε δημοσιεύσει κι ἄλλες φορὲς τὴν παρακάτω ἀλήθεια: Ἂν ἡ δυναμικὴ τῆς ἀποτειχίσεως ἐξασθένησε μέχρι ἐξαφανίσεως, ἂν οἱ Οἰκουμενιστὲς προχώρησαν στὴν διεξαγωγὴ τῆς Κολυμπάριας Συνόδου, εἶναι γιατὶ τὸ Προεδρεῖο τῆς Γατζέας (στὸ ὁποῖο συμμετεῖχαν οἱ πτυχιοῦχοι ἐπιστήμονες π. Θεόδωρος Ζήσης, π. Γεώργιος Μεταλληνός, κ. Δημήτριος Τσελεγγίδης κ.λπ.  καὶ διηύθυνε κυρίως ὁ π. Θ. Ζήσης ποὺ ὑμνοῦσε ὡς λέοντα τὸν -προϊστάμενο τοῦ π. Ἀγγέλου- μητροπολίτη Πειραιῶς) μεθοδευμένα ἀνέβαλε συνεχῶς ἀπὸ τὸ 2006 τὴν ἡμερομηνία τῆς διακοπῆς μνημονεύσεως τῶν Οἰκουμενιστῶν, μὲ ἀποτέλεσμα οἱ ἴδιοι νὰ διαλυθοῦν εἰς τὰ ἐξ ὧν συνετέθησαν, καὶ νὰ ἐπιτρέψουν στοὺς Οἰκουμενιστὲς νὰ προχωρήσουν καὶ νὰ ἐφαρμόσουν τὰ σχέδιά τους.

Κι ἔρχονται τώρα νὰ μᾶς προβάλλουν τὸν ἑαυτό τους ὡς παράδειγμα πρὸς μίμηση, διαστρέφοντας τὴν Παράδοση καὶ τὰ ἡρωϊκὰ παραδείγματα τόσων Ἁγίων ποὺ γνωρίζουμε, ἀλλὰ καὶ ἁπλῶν πιστῶν ποὺ πρόσφατα σὲ ἄρθρα παρουσιάσαμε! 

Σημάτης Παναγιώτης

Πρωτοπρεσβ. Άγγελος Αγγελακόπουλος:

Κανονική και αντικανονική διακοπή μνημονεύσεως

 Ἐν Πειραιεῖ 11-1-2019

Μεγάλη σύγχυση ἔχει δημιουργηθεῖ τόν τελευταῖο καιρό σχετικά μέ τό θέμα τῆς διακοπῆς μνημονεύσεως. Παρατηροῦμε ὅτι ὁ καθένας καί γιά τόν ὁποιονδήποτε λόγο προχωρεῖ ἤ σκέπτεται νά προχωρήσει σ’αὐτό τό βῆμα. Ὡς μιά μικρή συμβολή στήν διαλεύκανση τῆς προκειμένης προβληματικῆς, κρίνεται ὠφέλιμο νά δοῦμε τήν σύγχρονη ἐκκλησιαστική κατάσταση σχετικά μέ τό θέμα τῆς διακοπῆς μνημονεύσεως, ἡ ὁποία ἔχει ὡς ἐξῆς :

α) Ὁ Πατριάρχης Ἀντιοχείας κ. Ἰωάννης ἔχει διακόψει τήν μνημόνευση τοῦ ὀνόματος τοῦ Πατριάρχου Ἱεροσολύμων κ. Θεοφίλου Γ΄, καί τό Πατριαρχεῖο Ἀντιοχείας ἔχει διακόψει τήν εὐχαριστιακή κοινωνία μέ τό Πατριαρχεῖο Ἱεροσολύμων.

β) Ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Μπαντσέν κ. Λογγῖνος τῆς Κανονικῆς Ὀρθόδοξης

Πλήρης ανατροπή των ψευδο-πατερικών περί ΟΙΚΟΝΟΜΙΑΣ θέσεων του π. Σεραφείμ Ζήση

Παρέμβασις εἰς τὴν εἰσήγησιν τοῦ π. Σεραφεὶμ Ζήση

                Τοῦ ἱερομονάχου Εὐθυμίου Τρικαμηνᾶ

     Μοῦ ἀπεστάλη σὲ φωτοαντίγραφα ἡ εἰσήγησις τοῦ π. Σεραφεὶμ Ζήση, ἡ ὁποία ἔγινε στὴν Θεσσαλονίκη σὲ Ἡμερίδα μὲ θέμα «Περιπτώσεις Οἰκονομίας στοὺς ἀγῶνες γιὰ τὴν Ὀρθοδοξία» (ἐδῶ). Ἐπειδὴ πιστεύω ὅτι εἶναι δύσκολο στὶς ἡμέρες μας νὰ κατανοήσουμε τοὺς Ἁγίους, καὶ ἐπειδὴ συνήθως τοὺς προσαρμόζουμε στὰ πιστεύω μας, θὰ ἤθελα νὰ καταθέσω τὶς σκέψεις καὶ ἐνστάσεις μου γιὰ τὴν δημιουργία ἑνὸς γενικοτέρου προβληματισμοῦ, ὡς πρὸς τὸ δέον γενέσθαι, διὰ τὴν καταπολέμησι τῆς αἱρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ.

    Ἡ ἀναφορὰ τῶν σκέψεων καὶ ἐνστάσεών μου θὰ εἶναι στὸ σημεῖο τῆς ὁμιλίας τοῦ π. Σεραφεὶμ διὰ τὴν περίπτωσι τῆς ἐκκλησιαστικῆς Οἰκονομίας τοῦ ὁσίου Θεοδώρου τοῦ Στουδίτου, ἐπειδὴ ἔτυχε νὰ τὸν μελετήσω κάπως καλύτερα ἀπὸ τοὺς ἄλλους ἁγίους Πατέρες, καὶ ὁ σκοπός, ἀφ’ ἑνὸς μὲν ἡ συμβολὴ εἰς τὴν ὀρθὴ κατανόησι τοῦ Ὁσίου, ἀφ’ ἑτέρου ἡ σωστὴ καὶ διακριτικὴ προσαρμογὴ τῶν λόγων καὶ τῶν ἔργων του στὴν σημερινὴ κατάστασι τῆς αἱρέσεως.

     Ἀναφέρει λοιπόν ὁ π. Σεραφεὶμ Ζήσης στὴν ἀρχὴ τῆς ἀναφορᾶς του στὸν Ὅσιο τὰ ἑξῆς:

    «Εἶναι δὲ χαρακτηριστικὸ ὅτι αὐτοί, πρὸς τοὺς ὁποίους ὁ ἅγιος Θεόδωρος ὁ Στουδίτης ἀντετέθη καὶ ἐφάρμοσε γιὰ τὸ θέμα τῆς Οἰκονομίας ἀκοινωνησία μερικῶς ἢ τελείως, δηλαδὴ οἱ Ἅγιοι Πατριάρχες Κων/πόλεως Ταράσιος καὶ Νικηφόρος, εἶναι ἐπίσης Ἅγιοι τῆς Ἐκκλησίας μας κι ὄχι μολυσμένοι καὶ ἀκοινώνητοι, λόγῳ τῆς Οἰκονομίας τους».

    Τὸ σημεῖο αὐτὸ τῆς εἰσηγήσεως τοῦ π. Σεραφείμ, ἔτσι ὅπως ἀναφέρεται, νομίζω ὅτι ὄχι μόνο δὲν οἰκοδομεῖ, ἀλλὰ καὶ ἀποπλανᾶ τοὺς ἀκροατὲς καὶ τοὺς λοιποὺς Ὀρθοδόξους καὶ εἰδικὰ αὐτοὺς ποὺ προβληματίζονται ὡς πρὸς τὴν Ἀποτείχισι ἀπὸ τὴν αἵρεσι. Διότι ναὶ μὲν οἱ Ἅγιοι αὐτοὶ Πατριάρχες δὲν εἶναι μολυσμένοι καὶ ἀκοινώνητοι, ἐξ αἰτίας καὶ μόνο τῆς ἀγαθῆς προθέσεως καὶ ἐπειδὴ δὲν τὸ ἔκαναν αὐτὸ χάριν τοῦ βολέματός των καὶ χάριν τοῦ ἐφησυχασμοῦ καὶ τοῦ συμβιβασμοῦ, ἐνῶ σήμερα στοὺς Ἀντιοικουμενιστὲς συμβαίνει τὸ ἐντελῶς ἀντίθετο, δηλαδὴ ζητοῦμε νὰ εὕρωμε παραδείγματα Οἰκονομίας ἀπὸ τοὺς Ἁγίους μας, προκειμένου νὰ βολευτοῦμε καὶ προκειμένου νὰ μὴν πολεμήσουμε ποτὲ καί, βέβαια, νὰ ἔχουμε καὶ ἥσυχη τὴν συνείδησί μας ὅτι καλῶς καὶ νουνεχῶς πράττομε, δὲν δημιουργοῦμε σχίσμα κ.λπ.

    Νομίζω λοιπὸν ὅτι, τὸ σημεῖο αὐτό, διαφορετικὰ θὰ ἔπρεπε νὰ εἶχε διατυπωθεῖ, προκειμένου νὰ οἰκοδομήση τοὺς Ὀρθοδόξους καὶ νὰ μὴν ἀνοίγη παραδρόμους καὶ ἀτραποὺς ὡς πρὸς τὴν Ὀρθόδοξο ὁμολογία. Θὰ ἔπρεπε δηλαδὴ νὰ εἶχε ἀναφερθῆ καὶ τονισθῆ ὅτι, ἂν ὁ ὅσιος Θεόδωρος ὁ Στουδίτης ἀποτειχίστηκε ἀπὸ ἁγίους Πατριάρχες, οἱ ὁποῖοι εἶχαν τελείως ἁγνὴ πρόθεσι καὶ ἀνόθευτη ἀγάπη γιὰ τὴν Ἐκκλησία, τί θὰ πρέπη νὰ κάνουμε ἐμεῖς σήμερα, οἱ ὁποῖοι δὲν ἀποτειχιζόμεθα ἀπὸ αἱρετικοὺς καὶ αἱρεσιάρχες Πατριάρχες καὶ Ἀρχιεπισκόπους;

     Καὶ ἄν, ἐπὶ πλέον, ὁ Ὅσιος Ἀποτειχίστηκε γιὰ τὴν ἐκκλησιαστικὴ καὶ Συνοδικὴ θεσμοθέτησι τῆς ἀλλοιώσεως καὶ παραβάσεως μιᾶς καὶ μόνο Εὐαγγελικῆς ἐντολῆς, τί θὰ πρέπη νὰ κάνουμε ἐμεῖς σήμερα ποὺ θεσμοθετεῖται ἐκκλησιαστικὰ καὶ Συνοδικὰ ἡ παράβασις καὶ ἀθέτησις, ὄχι μίας, ἀλλὰ πάμπολλων Εὐαγγελικῶν ἐντολῶν; Καὶ ἄν, τέλος, ὁ Ἅγιος δὲν συμβιβάστηκε οὔτε ὑποχώρησε, οὐδὲ βῆμα ποδός, μέχρι νὰ ἀποκατασταθῆ ἡ Ὀρθόδοξος πίστις, τί θὰ πρέπη νὰ κάνωμε ἐμεῖς σήμερα, ὅταν ὄχι ἀποκατάστασις τῆς Ὀρθοδόξου πίστεως δὲν γίνεται, ἀλλὰ διαρκῶς “προκόπτουμε ἐπὶ τὰ χείρω πλανῶντες καὶ πλανώμενοι”;

    Νομίζω ὅτι στὸ σημεῖο αὐτό, ἔτσι ὅπως διετύπωσε ὁ π. Σεραφεὶμ τὴν εἰσήγησί του, βοηθᾶ τὸν ἐφησυχασμὸ καὶ τὸ βόλεμα καί, βέβαια, ἀφήνει ὑπονοούμενα γιὰ τὴν λεγόμενη δυνητικὴ ἑρμηνεία τοῦ 15^ου Κανόνος τῆς Πρωτοδευτέρας Συνόδου εἰς τὸν ὁποῖον ἀναφέρεται ἀμέσως κατωτέρω.

    Ἐν συνεχείᾳ τῆς ἀνωτέρω παραθέσεως ὁ π. Σεραφεὶμ ἀναφέρει τὰ ἑξῆς:

    «Φαίνεται δὲ ὅτι ὁ ΙΕ΄ Κανὼν τῆς Πρωτοδευτέρας Συνόδου τοῦ Μ. Φωτίου, ἐπὶ τοῦ ὁποίου βασίζεται ἡ ἀποτείχισή μας ἐπίσης, ἀποτελεῖ μία προσπάθεια μετριασμοῦ τῆς αὐστηρᾶς στάσεως ἔναντι τῶν αἱρέσεων, ὅπως τὴν ἀντελαμβάνετο ὁ ἅγιος Θεόδωρος καὶ οἱ Στουδίτες».

    Αὐτὸ τὸ τμῆμα τῆς εἰσηγήσεως νομίζω ὅτι προχείρως ἔχει τεθεῖ καὶ βέβαια μὲ τὸν σκοπὸ νὰ στηρίξη τὴν ἀστήρικτη καὶ ἀντιπατερικὴ λεγομένη δυνητικὴ ἑρμηνεία τοῦ ἐν λόγῳ Κανόνος, εἶναι δὲ ἀναληθὲς καὶ ψευδὲς γιὰ τοὺς ἑξῆς λόγους:

    1) Ἡ Ἀποτείχισις ἀπὸ τὴν αἵρεσι δὲν στηρίζεται σὲ ἕνα ἱερὸ Κανόνα, καὶ μάλιστα μὴ ἐπικυρωμένο ἀπὸ Οἰκουμενικὴ Σύνοδο, ἀλλὰ στηρίζεται πρωτίστως στὴν Ἁγία Γραφὴ εἰς τὴν ὁποία ὑπάρχουν περισσότερα ἀπὸ σαράντα (40) χωρία, τὰ ὁποῖα ὁμιλοῦν γιὰ τὴν ἀπομάκρυνσι ἀπὸ τοὺς αἱρετικοὺς καὶ διεστραμμένους κατὰ τὴν πίστι ποιμένες· στηρίζεται ἐπίσης σὲ δεκάδες ἱεροὺς Κανόνες, οἱ ὁποῖοι ἀπαγορεύουν αὐστηρότατα κάθε ἐκκλησιαστικὴ κοινωνία μὲ τοὺς αἱρετικούς, καὶ στηρίζεται στὴν διδασκαλία ὅλων ἀνεξαιρέτως τῶν Ἁγίων, οἱ ὁποῖοι παρομοίως καὶ αὐτοὶ διδάσκουν αὐτὴν τὴν ἄμεση ἐκκλησιαστικὴ ἀπομάκρυνσι.

    2) Ὁ ΙΕ΄ (15^ος) ἱερὸς Κανών τῆς Πρωτοδευτέρας Συνόδου ὄχι μόνο δὲν ἀποτελεῖ μετριασμὸ τῆς στάσεως τῶν Στουδιτῶν Πατέρων καὶ τοῦ ὁσίου Θεοδώρου, ἀλλὰ εἶναι αὐστηρότερος ἀπὸ αὐτούς, ἐφ’ ὅσον διακελεύει τὴν ἀποτείχισι ἀπὸ οἱονδήποτε Ἐπίσκοπο, ὁ ὁποῖος δημοσίως κηρύττει αἵρεσι, χωρὶς δηλαδὴ Συνοδικὴ κατοχύρωσι τῆς αἱρέσεως, ἐνῶ ὁ ὅσιος Θεόδωρος καὶ οἱ Στουδίτες ἀποτειχίστηκαν, σύμφωνα καὶ μὲ τὴν εἰσήγησι τοῦ π. Σεραφείμ, μετὰ ἀπὸ Συνοδικὴ κατοχύρωσι. Ἀντιθέτως ἀποτελεῖ ἐπιβράβευσι καὶ ἐπικύρωσι τῶν ἀγώνων τοῦ Ὁσίου, οἱ ὁποῖοι ἄλλωστε ἦσαν ἀπόλυτα ἐναρμονισμένοι μὲ ὅλη τὴν Ὀρθόδοξο Παράδοσι.

    3) Εἰς τὸ σημεῖο αὐτὸ τὴς εἰσηγήσεως, ὁ π. Σεραφεὶμ ἀφήνει νὰ ἐννοηθῆ, ἐμμέσως πλὴν σαφῶς, ὅτι κακῶς ἐνήργησε ὁ ὅσιος Θεόδωρος ὁ Στουδίτης εἰς τὴν περίπτωσι τῆς μοιχειανικῆς αἱρέσεως καί, τρόπον τινά, ἡ Πρωτοδευτέρα Σύνοδος ἐπὶ ἁγίου Φωτίου ἔβαλε τὰ πράγματα εἰς τὴν θέσι των, διορθώνοντας τὴν αὐστηρότητα τοῦ Ὁσίου.

    4) Ὁ ἴδιος ὁ Μ. Φώτιος φαίνεται αὐστηρότερος τοῦ ὁσίου Θεοδώρου τοῦ Στουδίτου, διότι παρομοίως διδάσκει νὰ ἀπομακρυνώμεθα πάραυτα ἀπὸ κάθε αἱρετικὰ φρονοῦντα Ἐπίσκοπο, ὅπως μακρυὰ φεύγουμε ἀπὸ ἕνα λύκο καὶ ἕνα φίδι, χωρὶς δηλαδὴ Συνοδικὴ κατοχύρωσι τῆς αἱρέσεως καὶ χωρὶς καταδίκη Συνοδικὴ τοῦ αἱρετικοῦ αὐτοῦ Ἐπισκόπου:

    «Αἱρετικός ἐστιν ὁ ποιμήν; Λύκος ἐστί· φυγεῖν ἐξ αὐτοῦ καὶ ἀποπηδᾶν δεήσει, μηδ’ ἀπατηθῆναι προσελθεῖν, κἂν ἥμερον περισαίειν δοκῇ· φῦγε τὴν κοινωνίαν αὐτοῦ καὶ τὴν πρὸς αὐτὸν ὁμιλίαν ὡς ἰὸν ὄφεως· ἀγκίστρῳ μὲν καὶ δελέατι ἰχθύες ἁλίσκονται, ὁμιλία δὲ πονηρὰ καὶ τὸν αἱρετικὸν ἰὸν ὑποκαθήμενον ἔχουσα πολλοὺς τῶν ἁπλουστέρων προσιόντας καὶ μηδὲν βλάβος παθεῖν ὑφορωμένους ἐζώγρησε· φεύγειν οὖν παντὶ σθένει διὰ ταῦτα προσήκει τοὺς τοιούτους» (ΕΠΕ 12, 400, 31).

    5) Τέλος νομίζω ὅτι εἶναι τελείως αὐθαίρετο καὶ ἐντελῶς ἀβάσιμο αὐτὸ τὸ συμπέρασμα τοῦ π. Σεραφείμ, καὶ βασίζεται στὸν πανεπιστημιακὸ ὀρθολογισμό, ὁ ὁποῖος τὰ εὔκολα τὰ κάνει δύσκολα καί, τὰ φανερὰ καὶ εὐδιάκριτα, τὰ κάνει νεφελώδη.

    Ἐν συνεχείᾳ, στὴν ἀναφορά του στὸν ὅσιο Θεόδωρο τὸν Στουδίτη ὁ π. Σεραφείμ, ἀναφέρει μερικὰ ἱστορικὰ στοιχεῖα σχετικὰ μὲ τὴν ἐξέλιξι τῆς μοιχειανικῆς αἱρέσεως, τὰ ὁποῖα βέβαια εἶναι σωστά, καὶ ἑστιάζει τὴν προσοχή του στὴν ὑπ’ ἀριθμὸ (49) ἐπιστολὴ τοῦ Ὁσίου, εἰς τὴν ὁποία ὄντως ὁ Ὅσιος ὁμιλεῖ γιὰ κάποια Οἰκονομία. Ἀπὸ ἐδῶ καὶ εἰς τὸ ἑξῆς θὰ ἠδυνάμεθα νὰ εἴπωμεν ὅτι ὅλα, ὅσα ἀναφέρει ὁ π. Σεραφεὶμ διὰ τὸν Ὅσιο, εἶναι ἄστοχα καὶ ἀκατανόητα ἀκόμη καὶ σὲ κάποιον ὁ ὁποῖος ἔχει μελετήσει τὶς ἐπιστολὲς τοῦ Ὁσίου, τὰ δὲ συμπεράσματα τὰ ὁποῖα ἐξάγει, εἶναι λανθασμένα κατὰ τὴν γνώμη μου καὶ φτάνουν στὸ σημεῖο νὰ δείχνουν τὸν Ὅσιο ὅτι ἀντιφάσκει στὶς ἐπιστολές του, ὁ δὲ πατὴρ Σεραφεὶμ μὲ πιθανὲς ἑρμηνεῖες νὰ προσπαθῆ νὰ γεφυρώση αὐτὲς τὶς ἀντιφάσεις.

    Ὁ σκοπὸς ὅλων αὐτῶν τῶν περιπλανήσεων γύρω ἀπὸ τὸν Ὅσιο ἀναφέρεται στὸ τέλος ὡς ἑξῆς:

    «Νομίζω ὅτι ἐκ τῶν ἀνωτέρω στοιχείων προκύπτει, πὼς δὲν ὑφίσταται γιὰ τὸν ἅγιο Θεόδωρο ἀπροϋπόθετα μολυσμός, λόγῳ τῆς μνημονεύσεως κάποιου αἱρετίζοντος, ὅταν συντρέχει εὔλογη αἰτία τῆς Οἰκονομίας καὶ ἡ κατὰ τὰ λοιπὰ παρρησία τῆς ὀρθοδόξου ὁμολογίας».

    Αὐτός, λοιπόν, εἶναι ὁ σκοπὸς ὅλων αὐτῶν τῶν ἀναφορῶν τοῦ π. Σεραφείμ, καὶ βέβαια εἶναι τελείως λάθος, διότι συμβαίνει, ὅπως θὰ δείξουμε, τὸ ἐντελῶς ἀντίθετο, ὅταν δηλαδὴ μνημονεύεται αἱρετικὸς Ἐπίσκοπος, ὑπάρχει ἀπροϋπόθετα μολυσμός, λόγῳ καὶ μόνο τῆς μνημονεύσεως, χωρὶς νὰ κάνη ὁ Ὅσιος καμιὰ Οἰκονομία εἰς τὸ σημεῖο αὐτό. Ἀναφέρομε πρὸς ἐπίρρωσι τῶν λεγομένων τὰ ἑξῆς ἀπὸ τὶς ἐπιστολὲς τοῦ Ὁσίου.

    1) Στὴν ἐπιστολὴ (49), τὴν ὁποία ἐπικαλεῖται ὁ π. Σεραφείμ, ἀναφέρει ὁ Ὅσιος διὰ τὸ ζήτημα τῆς μνημονεύσεως αἱρετικοῦ Ἐπισκόπου τὰ ἑξῆς:

    «Εἰ δὲ αἱρετικὸν ἀναφέρει ὄντα ἐπίσκοπον, κἂν μακαρίζῃ, κἂν ὀρθοδοξῇ, τῆς μὲν θείας κοινωνίας ἀφεκτέον, τῆς δὲ κοινῆς τραπέζης, ἐπὰν ἐκεῖ δέει μνημονεύοι, ὧδε δεκτέον τάχα καὶ εὐλογοῦντα αὐτὸν καὶ συμψάλλοντα, ἐάνπερ μήτε αἱρετικῷ ἢ τῷ οἰκείῳ ἐπισκόπῳ εἴτε τινὶ ἄλλῳ συνιερουργῇ ἢ ἐν γνώσει μεταδίδοι».

    Ἐδῶ ἀναφέρει ὁ Ἅγιος ὅτι, ὅταν μνημονεύεται αἱρετικὸς Ἐπίσκοπος, δὲν κοινωνοῦμε ἀπὸ αὐτὸν τὸν ἱερέα ποὺ τὸν μνημονεύει, ἔστω καὶ ἂν ὁ ἱερέας αὐτὸς εἶναι ὀρθόδοξος κατὰ τὰ ἄλλα.

    2) Στὴν ἐπιστολὴ (40), τὴν ὁποία ἐπίσης ἐπικαλεῖται ὁ π. Σεραφείμ, ἀναφέρει ὁ Ὅσιος διὰ τὸ ἴδιο θέμα:

    «Τῷ πρεσβυτέρῳ καί ἡγουμένῳ καλῶς ἀπεκρίθης, εἰρχθῆναι τῆς λειτουργίας τούς νυνί χειροτονηθέντας ὑπό τοῦ εὑρεθέντος ἀρτίως ἀρχιερέως ἐν ἐκκλησίᾳ, λέγοντος δέ ὅμως, ὅτι κακῶς ἐγένετο ἡ σύνοδος, καί ἀπολώλαμεν. Διά τί γάρ ὁμολογῶν οὐ φεύγει τήν ἀπώλειαν, διαστέλλων ἑαυτόν τῆς αἱρέσεως, ἵνα μένῃ παρά Θεῷ ἐπίσκοπος; καί εἰσίν αὐτοῦ δεκταί αἱ χειροτονίαι αὐτίκα. Ἤ διά τί προκειμένης τῆς αἱρέσεως εἰς χειροτονίαν ὁ ἡγούμενος προήγαγε τούς ἀδελφούς αἱρετικήν; ἄν οὖν ὁ χειροτονήσας ὤρθωσεν, ἦν αὐτοῖς εὐθύς ἱερουργεῖν· ὄντος δέ ἐν τῇ αἱρέσει διά τοῦ ἀναφέρειν αὐτόν αἱρετικόν, κἄν τό φρόνημα λέγοι ἔχειν ὑγιές· οὐχ οἷόν τε οὕς χειροτονεῖ τῇ ἀληθείᾳ εἶναι λειτουργούς Θεοῦ. Εἰ δέ πνεῦμα ζήλου Θεοῦ ἀνῆψεν ἐν τῷ καθηγουμένῳ καί προθυμεῖται ὁμολογίας στέφανον ἀναδήσασθαι· μηδέ λειτουργείτω ἐν τῇ ὑπ' αὐτοῦ ἐνθρονιασθείσῃ ἐκκλησίᾳ· μήτε ἀναφερέτω αὐτόν ὡς ἐπίσκοπον. Καί μακάριος οὗτος πολλῶν καί ἄλλων παράδειγμα σωτηρίας γινόμενος».

    Ἐδῶ ὁ Ὅσιος εἶναι σαφέστερος καὶ δὲν δέχεται οὔτε χειροτονίες, οὔτε ἐγκαίνια ναοῦ ἀπὸ αὐτὸν τὸν Ἐπίσκοπο, ὁ ὁποῖος μνημονεύει αἱρετικὸν Μητροπολίτη, θεωρεῖ δὲ ὅτι μόνο διὰ τῆς μνημονεύσεως αἱρετικοῦ εὑρίσκεται μέσα στὴν αἵρεσι, ἔστω καὶ ἂν ἔχη ὑγιὲς καὶ ὀρθόδοξο φρόνημα.

    Σημαντικὸ εἰς τὸ σημεῖο αὐτὸ εἶναι ὅτι ἡ ὁμολογία ἐν καιρῷ αἱρέσεως διὰ τὸν Ὅσιο, δὲν εἶναι οὔτε οἱ Ἡμερίδες, οὔτε οἱ προφορικὲς καὶ γραπτὲς ὁμολογίες, οὔτε ὁ χαρτοπόλεμος, ἀλλὰ ἡ Ἀποτείχισι, ἡ δὲ παραμονὴ στὴν αἵρεσι διὰ τῆς μνημονεύσεως εἶναι ἡ ἀπώλεια καὶ ἡ κόλασις.

«Διατί γὰρ ὁμολογῶν οὐ φεύγει τὴν ἀπώλεια, διαστέλλων ἑαυτὸν τῆς αἱρέσεως, ἵνα μένῃ παρὰ Θεῷ ἐπίσκοπος;». 

    3) Στὴν ἐπιστολὴ (39) ὁ Ὅσιος ἀναφέρει διὰ τὸ ἴδιο θέμα τὰ ἑξῆς:

    «Ταῦτα οὖν σύν τῇ προσηγορίᾳ ἀναγκαῖον ἐνόμισα ὑπομνῆσαι τήν πατρωσύνην σου, ὅπως εἰδυῖα ὅτι αἵρεσις, φεύγῃ τήν αἵρεσιν, ἤγουν τούς αἱρετικούς, τοῦ μήτε κοινωνεῖν αὐτοῖς μήτε ἀναφέρειν ἐν τῇ εὐαγεστάτῃ αὐτῆς μονῇ ἐπί τῆς θείας λειτουργίας˙ ὅτι μέγισται ἀπειλαί κεῖνται παρά τῶν ἁγίων ἐκφωνηθεῖσαι τοῖς συγκαταβαίνουσιν αὐτοῖς μέχρι καί ἑστιάσεως. εἰ δέ λέγοι ἡ ὁσιότης σου, πῶς αὐτῇ πρό τῆς λεηλασίας τοῦτο οὐκ εἴπομεν, ἀλλ’ ὅτι καί ἡμεῖς ἐμνημονεύομεν τῶν ἐν τῇ Βυζαντίδι, ἐκεῖνο γινωσκέτω, ὅτι οὕπω σύνοδος ἦν οὐδέ ἐκφωνηθέν ὑπῆρχε τό πονηρόν δόγμα καί ἀνάθεμα· καί πρό τούτων οὐκ ἦν ἀσφαλές ἀποστῆναι τῶν παρανομούντων τελείως ἤ τό φεύγειν μόνον τήν προφανῆ κοινωνίαν αὐτῶν, οἰκονομίᾳ δέ πρεπούσῃ ἀναφέρειν ἕως καιροῦ. ἐπεί δέ ἐξῆλθεν εἰς προῦπτον ἡ αἱρετική ἀσέβεια διά συνόδου εἰς τοὐμφανές, δεῖ ἄρτι καί τήν σήν εὐλάβειαν σύν πᾶσιν ὀρθοδόξοις παρρησιάζεσθαι διά τοῦ μή κοινωνεῖν τοῖς κακοδόξοις μηδέ ἀναφέρειν τινά τῶν ἐν τῇ μοιχοσυνόδῳ εὑρεθέντων ἤ ὁμοφρονούντων αὑτῇ. Καί γέ δίκαιον, ὅσιε πάτερ, κατά πάντα σε ὄντα φερωνύμως θεόφιλον, φιλεῖν καί ἐν τούτῳ τόν θεόν˙ ἐχθρούς γάρ θεοῦ ὁ Χρυσόστομος οὐ μόνον τούς αἱρετικούς, ἀλλά καί τούς τοῖς τοιούτοις κοινωνοῦντας μεγάλῃ καί πολλῇ τῇ φωνῇ ἀπεφήνατο. Καί ἐάν ἡ σή στερρότης οὐκ ἀσφαλίσηται, τίς λοιπόν σωθήσεται; καί ἐάν ὁ παρρησιασάμενος δυνάμει θεοῦ ὡς ἅγιος πλήν τελείας αἱρέσεως ἄρτι μετά τήν αἵρεσιν ὑποστείληται, πῶς ἕτερος τολμήσει γρύξαι;».

    Ἐδῶ ὁ Ὅσιος μὲ σαφήνεια ἀναφέρει ὅτι ἀπομάκρυνσις ἀπὸ τὴν αἵρεσι σημαίνει διακοπὴ μνημονεύσεως καὶ διακοπὴ ἐκκλησιαστικῆς κοινωνίας. Διὰ τὴν διακοπὴ τῆς μνημονεύσεως καὶ τῆς ἐκκλησιαστικῆς κοινωνίας δὲν ὑπάρχουν γιὰ τὸν Ὅσιο καταδικασμένοι ἢ μὴ καταδικασμένοι ὑπὸ Συνόδου Ἐπίσκοποι, ὅπως ἰσχυρίζονται οἱ Ἀντιοικουμενιστές. Πρὸς στήριξιν τῆς διδασκαλίας αὐτῆς ὁ Ὅσιος χρησιμοποιεῖ τὸν χρυσορρήμονα φωστῆρα τῆς οἰκουμένης, ὁ ὁποῖος μάλιστα φαίνεται ἐδῶ αὐστηρότερος καὶ ἀπὸ τὸν Ὅσιο, ἐφ’ ὅσον καὶ αὐτούς, οἱ ὁποῖοι κοινωνοῦν μὲ τοὺς αἱρετικούς, τοὺς κατατάσσει στοὺς ἐχθροὺς τοῦ Θεοῦ.

    4) Στὴν ἐπιστολὴ (553), κατὰ τὴν ἀρίθμησι τοῦ Γεωρ. Φατούρου, ἢ (220) κατὰ τὴν ἀρίθμησι τοῦ Migne, πρὸς τὴν σπαθαρέα Μαχαρᾶ, ὁ Ὅσιος ἀναφέρει τὰ ἑξῆς:

    «Εἰ δὲ διακρίνεται αὖ πάλιν δι' αἵρεσιν, τοῦτο ἀναγκαῖον· τὸ γὰρ κοινωνεῖν παρὰ αἱρετικοῦ ἢ προφανοῦς διαβεβλημένου κατὰ τὸν βίον ἀλλοτριοῖ θεοῦ καὶ προσοικειοῖ τῷ διαβόλῳ. Σκέψαι οὖν, ὦ μακαρία, ᾧτινι τρόπῳ τῶν εἰρημένων εἴη σου ὁ σκοπὸς καὶ κατ' αὐτὸ πρόσιθι τοῖς μυστηρίοις. γνωστὸν δὲ πᾶσιν ὅτι νῦν αἵρεσις ἐν τῇ καθ' ἡμᾶς ἐκκλησίᾳ κατακρατοῦσα τῶν μοιχειανῶν ἐστι· φείσαι οὖν τοίνυν τῆς τιμίας σου ψυχῆς μετὰ τῶν ἀδελφῶν καὶ τῆς κεφαλῆς. ἔφης δέ μοι ὅτι δέδοικας εἰπεῖν τῷ πρεσβυτέρῳ σου μὴ ἀναφέρειν τὸν αἱρεσιάρχην. καὶ τί περὶ τούτου εἰπεῖν σοι τὸ παρὸν οὐ καθορῶ, πλὴν ὅτι μολυσμὸν ἔχει ἡ κοινωνία ἐκ μόνου τοῦ ἀναφέρειν, κἂν ὀρθόδοξος εἴη ὁ ἀναφέρων».

    Ἐδῶ λοιπόν, ὑπάρχει καὶ διδασκαλία τοῦ Ὁσίου γιὰ τὸν μολυσμὸ τῆς κοινωνίας μόνο μὲ τὴν μνημόνευσι τοῦ αἱρετικοῦ Ἐπισκόπου, ἔστω καὶ ἂν ἔχη Ὀρθόδοξο φρόνημα ὁ ἱερεύς, ὁ ὁποῖος μνημονεύει τὸν αἱρετικό.

    5) Ἀφήσαμε στὸ τέλος τὴν ἴδια τὴν ἐπιστολὴ ὑπ’ ἀριθμὸν (40), τὴν ὁποία ἀναφέρει καὶ ὁ π. Σεραφείμ, ἡ ὁποία καὶ μόνη της θὰ ἦταν δυνατόν, ἂν τὴν μελετοῦσε σωστά, νὰ λύση ὅλες τὶς ἀπορίες του καὶ νὰ μὴν θεωρήση ὅτι ὁ Ὅσιος ἀντιφάσκει, ὅπως λανθασμένως ἰσχυρίζεται. Εἰς αὐτὴν λοιπὸν τὴν ἐπιστολὴ ὁ Ὅσιος, ἀπαντᾶ σὲ ἐρωτήσεις τοῦ Ὁσίου Ναυκρατίου σχετικὲς μὲ τὴν μνημόνευσι:

    «Περί τῶν ἑτέρων σου ἐρωτήσεων∙ ἡ πρώτη, περί πρεσβυτέρου τοῦ ὀρθοδοξοῦντος, ἀλλ' ὅμως μνημονεύοντος φόβῳ διωγμοῦ τόν αἱρετικόν ἐπίσκοπον, προαπεκρίθη σοι· πλήν καί αὖθις∙ εἰ μή συλλειτουργεῖ αἱρετικῷ, καί εἰ μή μεταδιδοῖ τοῖς τοιούτοις, δεκτέον τόν τοιοῦτον εἰς συνεστίασιν, καί ψαλμωδίαν, καί εὐλογίαν βρωμάτων, καί τοῦτο κατ' οἰκονομίαν, οὐ μέν τοι εἰς θείαν μετάληψιν. δεῖ δέ ἐπερωτᾷν τῆς αἱρέσεως κρατούσης πάντως· ὁμολογίαν δέ δεχομένοις ἀρκεῖσθαι, οὐκ οἶδα εἰ μή προδήλως ψευδολόγος αὕτη∙ τό γάρ φαίην σε διδάσκεσθαι ἡμᾶς παρά τῶν Πατέρων, μή ἐπερωτᾷν περί καιροῦ οὗ μή ἔστιν αἵρεσις μαινομένη καί περί τῶν μή προδήλως κατεγνωσμένων. τοιοῦτον δέ πρεσβύτερον, σπάνιον εὑρεῖν νῦν μή μιγνύμενον καί συγκοινωνοῦντα αἱρετικοῖς.

    Ἡ δευτέρα, περί φιλοχρίστου προσκαλουμένου εἰς τό εὐκτήριον αὐτοῦ ποιῆσαι παννυχίδα καί εἰ δεῖ ἐν αὐτῷ λειτουργῆσαι, καί μεθ' ὧν χρή. ὑπακουστέον καί ἰτέον, καί συμψαλτέον δηλονότι εἰ ὀρθόδοξος ὁ προσκαλούμενος καί οἱ ψαλτῳδοί, φυλαττόμενοι ἀμφότεροι τῆς τῶν αἱρετικῶν κοινωνίας. καί μήν καί λειτουργητέον ἐν τῷ εὐκτηρίῳ, εἴ γε ὁμολογοίη ὁ κατέχων, μηκέτι ὑπό αἱρετικοῦ αὐτό λειτουργεῖσθαι∙ προείρηται γάρ ἀναγκαῖον εἶναι τό ἐπερωτᾷν ἐν πᾶσι διά τῆν λυττῶσαν αἵρεσιν.

    Ἡ τρίτη, εἰ λάβοι τις παρά τινος Ἐκκλησίαν ὀρθόδοξος, ἔστι δέ συνήθεια τοῦ κατ' ἐνιαυτόν ἅπαξ ἤ δίς συνηθροῖσθαι ἐν αὐτῇ λαόν, καί ἐν τῇ λειτουργίᾳ ἀναφέρεσθαι τόν αἱρετικόν. τοῦ μέν ψάλλειν ἐκεῖσε κατά ἀνάγκην συγχωρητέον· λειτουργεῖν δέ, οὔ. Εἰ δέ δυνατόν διακοπῆναι τήν συνήθειαν, καί λειτουργητέον.

    Ἡ τετάρτη, εἰ Ἐκκλησία ἐστίν ἐφ' ᾗ ὁ λειτουργῶν ἀναφέρει τόν αἱρετικόν ἔχει δέ ὁ ὀρθόδοξος θυσιαστήριον καθηγιασμένον ἐν σινδόνι, ἤ ἐν σανίσι· προσήκει αὐτό τεθῆναι ἐν τῇ αὐτῇ Ἐκκλησίᾳ, μή παρόντος τοῦ ἀναφέροντος, καί ἐν αὐτῷ συλλειτουργῆσαι τόν ὀρθόδοξον. οὐ προσήκει, ἀλλ’ ἤ μᾶλλον κατά ἀνάγκην ἐν κοινῷ οἴκῳ, ἐκλελεγμένῳ τινί καθαρωτέρῳ τόπῳ».

    Εἰς τὴν πρώτη λοιπὸν ἐρώτησι ὁ Ὅσιος ἀπαντώντας ἀπαγορεύει νὰ κοινωνοῦμε ἀπὸ ἱερέα ὁ ὁποῖος ἀπὸ φόβο μνημονεύει αἱρετικὸν Ἐπίσκοπον. Εἰς τὴν δεύτερη ὁ Ὅσιος ἀπαγορεύει νὰ λειτουργήση ὁ Ὀρθόδοξος ἱερεὺς εἰς τὸν ναόν, εἰς τὸν ὁποῖον λειτουργοῦν οἱ αἱρετικοὶ μοιχειανοὶ ἱερεῖς. Διὰ νὰ λειτουργήση, πρέπει νὰ εἶναι Ὀρθόδοξος αὐτὸς ποὺ τὸν προσκαλεῖ, οἱ ψάλτες κ.λπ. Εἰς τὴν τρίτην ἀπαγορεύει ὁ Ὅσιος νὰ λειτουργήση ὁ Ὀρθόδοξος ἱερεὺς εἰς τὸν ναό, εἰς τὸν ὁποῖο μία ἢ δύο φορὲς τὸν χρόνο μνημονεύεται ὁ αἱρετικὸς μοιχειανὸς Ἐπίσκοπος. Εἰς τὴν τετάρτη τέλος, ἀπαγορεύει ὁ Ὅσιος νὰ λειτουργήση ὁ Ὀρθόδοξος ἱερεὺς εἰς τὸν ναὸ εἰς τὸν ὁποῖο μνημονεύεται ὁ αἱρετικὸς Ἐπίσκοπος, ἔστω κι ἂν δὲν εἶναι παρὼν αὐτὸς ποὺ τὸν μνημονεύει, ἔστω καὶ ἂν ὁ Ὀρθόδοξος χρησιμοποιήση ἰδικό του ἀντιμήνσιο.

     Ἀπὸ ὅλη αὐτὴ τὴν διδασκαλία τοῦ Ὁσίου, τὴν ὁποία ἀναφέραμε ἀπὸ διάφορες ἐπιστολές, γίνεται κατανοητὸ ὅτι ὁ Ὅσιος δὲν ἀντιφάσκει, ὅπως λανθασμένως κατενόησε ὁ π. Σεραφείμ, ἀλλὰ ἀπεναντίας, εἶναι σαφέστατος καὶ ἀπαγορεύει, χωρὶς οὐδεμία ἐξαίρεσι, τὴν μνημόνευσι αἱρετικοῦ Ἐπισκόπου, ἔστω καὶ ἂν αὐτὴ γίνεται ἀπὸ φόβο ἐξ αἰτίας τοῦ διωγμοῦ. Ἐκεῖνο τὸ ὁποῖο κατ’ οἰκονομία ἐπιτρέπει, εἶναι τὴν μνημόνευσι Ὀρθοδόξου κατὰ τὸ φρόνημα Ἐπισκόπου, ὁ ὁποῖος ὅμως ἀπὸ φόβο μνημονεύει αἱρετικὸ Μητροπολίτη. Ἀπὸ τὸν ἱερέα λοιπὸν αὐτὸν κατ’ οἰκονομία κοινωνοῦμε, ἀπὸ τὸν Ἐπίσκοπο ὅμως αὐτόν, ὁ ὁποῖος μνημονεύει ἀπὸ φόβο αἱρετικὸ Μητροπολίτη, δὲν δεχόμεθα τὶς χειροτονίες του, τὰ ἐγκαίνια τοῦ ναοῦ κ.λπ.

    Προφανῶς λοιπόν, ὁ π. Σεραφεὶμ ἔκανε σύγχυσι τοῦ ἱερέως, ὁ ὁποῖος μνημονεύει Ὀρθόδοξο κατὰ τὸ φρόνημα Ἐπίσκοπο, καὶ τοῦ Ἐπισκόπου, ὁ ὁποῖος μνημονεύει ἀπὸ φόβο αἱρετικὸ Μητροπολίτη κι ἔτσι ἔβγαλε τὸ συμπέρασμα ὅτι ὁ Ὅσιος ἀντιφάσκει. Ὅμως παντοῦ καὶ πάντοτε ὁ Ὅσιος ἀπαγορεύει τὴν μνημόνευσι αἱρετικοῦ Ἐπισκόπου, Μητροπολίτου, Πατριάρχου κ.λπ., ἔστω δηλαδή, κι ἂν αὐτὸ γίνεται ἀπὸ φόβο.

    Εἰς τὸ σημεῖο αὐτὸ πρέπει νὰ παρεμβάλωμε τὴν ἀρίστη καὶ θαυμασία διδασκαλία τοῦ Ὁσίου, τὴν ὁποία ἀναφέρει εἰς τὸ τέλος τῆς ἐπιστολῆς (49) καὶ ἀναφέρεται εἰς τὸ μέχρι ποῦ πρέπει νὰ φθάσωμε ἐρευνῶντες πρὸς τὰ πίσω, προκειμένου νὰ ἐπικοινωνήσωμε μὲ κάποιον  ἐκκλησιαστικά.

    «Πλέον οὐκ ἐξερευνητέον, εἰ μετὰ τοῦ συνεστιασθέντος τῷ αἱρετικῷ ὅσδε συνεστιάθη, ζητεῖν, καὶ μετὰ τοῦτο ἕτερος, κἀντεῦθεν ἀνασειράζειν τὸν λόγον καὶ ἀφίστασθαι πάντων. Ἐθελόγνωμον τὸ χρῆμα καὶ οὐ τῶν ἁγίων· μέχρι γὰρ τούτου, φησί, στῆθι καὶ οὐχ ὑπερβήσῃ. μὴ γὰρ οὐκ ᾔδεισαν ταῦτα ἐξερευνᾶν καὶ διαγγέλλεσθαι ἡμῖν; ἀλλ’ οὐδαμῶς. διὸ οὐκ ἐσθλὸν μεταβαίνειν ὅρια, ἃ ἔθεντο οἱ πατέρες ἡμῶν».

    Μᾶς διδάσκει ἐδῶ ὁ Ὅσιος ὅτι παρομοίως καὶ εἰς τὸ θέμα τῆς μνημονεύσεως μέχρι ἐκεῖ θὰ σταθοῦμε, νὰ μὴν μνημονεύωμε δηλαδή, αἱρετικὸ Ἐπίσκοπο. Τὸ ἂν αὐτὸς μνημονεύει αἱρετικὸ Μητροπολίτη κ.λπ. αὐτὸ μᾶς διδάσκει ὅτι δὲν πρέπει νὰ τὸ ἐξετάζωμε. Καὶ βέβαια ἀναφέρει, ὁ Ἐπίσκοπος τὸν ὁποῖο μνημονεύομε, νὰ μὴ συλλειτουργῆ μὲ αἱρετικούς, ἐν προκειμένῳ Οἰκουμενιστὲς Ἐπισκόπους.

    Πρέπει ἐπίσης νὰ σημειωθῆ ὅτι, ὁ τότε φόβος, δὲν ἔχει καμιὰ σχέσι μὲ τοὺς σημερινοὺς φόβους, διότι τότε ἐφοβοῦντο καὶ ἐδειλίαζαν ἀπὸ τὸν φόβο τῶν ἐξοριῶν, τῶν φυλακίσεων, τῶν μαστιγώσεων, τῶν βασάνων, ἀκόμα καὶ τοῦ θανάτου, ἐνῶ σήμερα δειλιάζομε φοβούμενοι μήπως χάσουμε τὴν θέσι μας, τὴν μπαστούνα μας, τὸν μισθό μας ἢ καὶ ἁπλῶς νὰ πέσουμε στὴν δυσμένεια τοῦ Ἐπισκόπου κ.λπ.

    Τέλος, ἐνῶ ὁ π. Σεραφεὶμ ὁμιλεῖ γιὰ τὶς περιπτώσεις τῆς οἰκονομίας, δὲν μᾶς ἀναφέρει, τί εἴδους οἰκονομίες πρέπει νὰ κάνουν σήμερα οἱ Ὀρθόδοξοι Κληρικοὶ καὶ οἱ Ὀρθόδοξοι λαϊκοί, χωρὶς νὰ εὑρεθοῦν ἀπὸ τὴν οἰκονομία στὴν παράβασι. Δὲν ἀναφέρει ἐπίσης ὅτι, ἡ τότε μοιχειανικὴ αἵρεσις, οὐδεμία ὁμοιότητα ἔχει ὡς πρὸς τὴν αἵρεσι τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, διότι ὁ Οἰκουμενισμὸς εἶναι ἡ σταδιακὴ ἀμνήστευσις ὅλων τῶν αἱρέσεων καὶ ἡ ἰσοπέδωσις τῶν πάντων. Δὲν ἀναφέρει ὅτι ἐπὶ ἑκατό (100) χρόνια διαδίδεται καὶ ἐπεκτείνεται ἡ αἵρεσις χωρὶς οὐσιαστικὴ ἀντίδρασι ἢ ἔστω ἀντίδρασι ποὺ νὰ τὴν ἀναχαιτίση, δὲν ἀναφέρει τὴν βασικὴ διδασκαλία τοῦ Ὁσίου Θεοδώρου τοῦ Στουδίτου ὅτι δηλαδή, ἡ Ἀποτείχισις ἀπὸ τὴν αἵρεσι εἶναι θέμα σωτηρίας καὶ ἡ ὑπαγωγὴ εἰς αὐτὴν εἶναι θέμα ἀπωλείας καὶ κολάσεως, πρᾶγμα τὸ ὁποῖο καταρρίπτει τὴν δυνητικὴ ἑρμηνεία τοῦ Κανόνος κ.λπ.

    Γενικῶς νομίζουμε ὅτι ἡ εἰσήγησις ἔγινε μὲ συγκεκριμένο σκοπό, νὰ στηρίξη δηλαδὴ τὶς ἀνοικονόμητες οἰκονομίες, τὴν δυνητικὴ ἑρμηνεία τοῦ 15^ου ϊεροῦ Κανόνος τῆς Πρωτοδευτέρας κ.λπ.. καὶ δι’ αὐτὸ παραποίησε ἐξόφθαλμα τὴν διδασκαλία τοῦ Ὁσίου καί, τρόπον τινά, τὴν ἔφερε στὰ μέτρα μας, χωρὶς οὐδεμία προσπάθεια νὰ μεταφέρη ἐμᾶς στὰ μέτρα τῶν Ἁγίων.

     Ἐν κατακλεῖδι ἀναφέρομε ὅτι, ὅπως δείχνουν τὰ πράγματα, καὶ οἱ Εἰσηγήσεις, καὶ οἱ Ἡμερίδες θὰ ἐνταχθοῦν στὸν χαρτοπόλεμο, ἐφ’ ὅσον δὲν βοηθοῦν τοὺς Ὀρθοδόξους στὴν ἀπομάκρυνσι ἀπὸ τοὺς λύκους, ἀλλὰ μᾶλλον τοὺς βοηθοῦν νὰ εὕρουν τρόπους εἰς τὸ νὰ παραμείνουν κοντὰ σ’ αὐτούς.

    Ἴσως δὲ νὰ νομίζουν κάποιοι πατέρες ὅτι εἶναι δυνατὸν ἡ παροῦσα αἵρεσις νὰ ἀντιμετωπισθῆ δι’ ἄλλης ὁδοῦ, δηλαδὴ ἀκαδημαϊκὰ μὲ εἰσηγήσεις, ὁμολογίες, χαρτοπόλεμο κ.λπ. καὶ ὄχι παραδοσιακὰ μὲ ἀγῶνες, διωγμούς, καθαιρέσεις, Ἀποτειχίσεις κ.λπ. καὶ δι’ αὐτὸ ἀναλίσκονται σὲ αὐτοῦ τοῦ εἴδους τὶς προσπάθειες, πρᾶγμα τὸ ὁποῖο, ὄχι μόνο δὲν φοβοῦνται οἱ Οἰκουμενιστές, ἀλλὰ καὶ χαίρονται, καὶ μᾶλλον θὰ ἔχουν τοὺς πατέρες αὐτοὺς ὡς παράδειγμα πρὸς μίμησι.

    Νομίζω ὅτι ἐκεῖνο τὸ ὁποῖο ὄντως θὰ βοηθοῦσε, θὰ ἦτο μία σύναξις τῶν Ἀποτειχισμένων κληρικῶν καὶ μοναχῶν, μέσα στὴν ὁποία θὰ συζητοῦντο τὰ ὑπάρχοντα προβλήματα καὶ θὰ ἐλαμβάνοντο ἀποφάσεις, ἔστω κατὰ πλειοψηφία, σύμφωνα μὲ τὴν πατερικὴ διδασκαλία «ἡ ψῆφος τῶν πλειόνων κρατείτω», χωρὶς ἀρχηγοὺς καὶ ἐπηρεασμούς, χωρὶς ὁμαδοποιήσεις καὶ βέβαια χωρὶς διάθεσι ἀνυπακοῆς στὴν ψῆφο τῶν πλειόνων καί, ἀσφαλῶς, μὲ κριτήριο πάντα, τὴν διδασκαλία τῶν Ἁγίων Πατέρων.

Ἱερομόναχος Εὐθύμιος Τρικαμηνᾶς

Και νέα Ομολογιακή επιστολή Αποτειχίσεως!

Αδαμάντιος και Τατιάνα Τσακίρογλου

           Tsakiroglou.a@gmail.com

   30 Ιουνίου  2016

Προς τον

Μητροπολίτη Ι. Μητροπόλεως Γερμανίας

και Έξαρχο Κεντρικής Ευρώπης

                                    Κύριον Αυγουστίνο

ΔΗΛΩΣΗ  ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΕΩΣ

Κύριε Αυγουστίνε,

Εδώ και δεκαετίες, εσείς και οι υπόλοιποι Επίσκοποι όπως και οι ιερείς της Εκκλησίας της Γερμανίας, ως συνειδητοί οικουμενιστές, διατηρείτε εκκλησιαστική κοινωνία  και αποδίδετε μία «άτιμον τιμήν» στον πατριάρχη ΚΠόλεως κ. Βαρθολομαίο Αρχοντώνη. Έναν άνθρωπο καταχραστή  της  Θείας Οικονομίας, των Αγίων Πατέρων, και των Αγίων Συνόδων,  που –«γυμνή τη κεφαλή»– διαστρεβλώνει συνειδητά την ευαγγελική διδασκαλία και ρημάζει τον αμπελώνα του Κυρίου.

         Εδώ και δεκαετίες  εσείς και η Ιεραρχία της Γερμανίας , τιμάτε τον καταδικασμένο ως αρχιαιρεσιάρχη από τους αγίους Πάπα Ρώμης και τον συλλείτουργο του κ. Βαρθολομαίο και τους προβάλλετε ως πρότυπο αγάπης και «ευλογία» για τους πιστούς.  Είναι πλέον βέβαιο  ότι και ο Άρειος να ήταν πατριάρχης, και ο Νεστόριος και ο Παύλος και ο Βέκκος και ο Καλέκας και ο Μητροφάνης, το ίδιο θα κάνατε,  αφού ο τους αγίους ʺως θύματα του αρχεκάκου όφεωςʺ στηλιτεύων κ. Βαρθολομαίος τους εκπροσωπεί όλους παντί σθένει  ξεθάβοντας τα μελανά τους πτώματα και  λιτανεύοντάς τα  στις ψυχές των Ορθοδόξων.

Εδώ και δεκαετίες  εσείς, οι Επίσκοποι και σχεδόν όλος ο Κλήρος της Γερμανίας, πάσχοντες από άνοια Πίστεως και μία ʺθεολογικήʺ έπαρση, αναπαύεστε επευλογούντες την επέλαση της νοθείας και διαστρέβλωσης του κηρύγματος του Εσταυρωμένου Χριστού, χάριν των φίλων –λύκων που εισχώρησαν στην Εκκλησία Του. Ακόμη και πριν την Σύνοδο εσείς και όσοι ιερείς σας υπακούουν τυφλά, ξεχνώντας, ότι η υπακοή τους οφείλεται πρώτα στον Χριστό, συμπροσευχόσασταν και συνεργαζόσασταν αντικανονικώς όχι μόνο με Παπικούς, Προτεστάντες, Πεντηκοστιανούς, Αντβεντιστές, Βαπτιστές αλλά και με Μουσουλμάνους, και Ραββίνους και επικαλούμενοι τον πεπτωκότα ʺάγγελο των πολιτισμώνʺ τοποθετούσατε το ιερό σύμβολο του Σταυρού δίπλα στην μουσουλμανική ημισέληνο και σπρώχνατε τους πιστούς, χρησιμοποιώντας το καθήκον της υπακοής, να συμμετάσχουν και να επικροτούν τέτοιες για την Εκκλησία ανήκουστες ενέργειες. Και όλα αυτά χωρίς ποτέ να ρωτήσετε, αν το ποίμνιο αναπαύεται πνευματικά και ψυχικά με αυτές σας τις ενέργειες. Όταν μάλιστα κάποιος τολμήσει να διαμαρτυρηθεί δεν τον ακούτε ως πατέρες, αλλά τον αγνοείτε και τον εγκαταλείπετε, κουνώντας το δάκτυλο, στο έλεος του Θεού. Αυτόνομα και αυθαίρετα ενεργείτε, ως αυθεντίες με αποκλειστικό δικαίωμα λόγου, ως να αποτελείτε μόνοι σας την Εκκλησία.

    Στη Σύνοδο της Κρήτης, αλλα και την επομένη πανηγυρίσατε με τον θριαμβολογώντα κ. Βαρθολομαίο μία ανύπαρκτη ενότητα αποδεικνύοντας την συμπόρευση σας –για άλλη μια φορά– με αυτόν και ξεχνώντας, ότι χωρίς την αποδοχή και επικύρωση των συνοδικών αποφάσεων από τον Θεματοφύλακα της Εκκλησίας, το ορθόδοξο ποίμνιο, ουδέν εποιήσατε.  Κοινωνείτε εκκλησιαστικώς, τιμάτε και προβάλλετε κακοδοξίες, έπεα πτερόεντα και κακοδόξους Επισκόπους που σαν αλλόθρησκοι  κηρύττουν βδελυρές εκκλησιολογίες, αλλοπρόσαλλες θεολογίες, αλλόκοτες  ερμηνείες  και καινοφανείς αερολογίες και κάνετε αγώνα δρόμου, ποιός θα καινοτομήσει πρώτος στην κακοδοξία.

Συμβάλλετε στην καθιέρωση μιάς άλλης, ολέθριας Πίστης και όχι αυτής που παραλάβατε.         

Γίνατε χειροκροτητές του χειροκροτητή των αντίχριστων.

Μνημονευτές του μνημονευτή των αμνημονεύτων.

Κοινωνοί του κοινωνού των ακοινώνητων.

Συνεργοί του συνεργούντος εις την ανομίαν.

Γίνατε αδιάφοροι, επειδή αργεί το δικαστήριο και καθυστερούν οι ευθύνες και δεν ήρθε ακόμα ο  Κριτής. Είπατε: «αργεί ο Κύριος μου»[1] και σκορπάτε την περιουσία του  –τις ψυχές– που σας εμπιστεύτηκε.

     Υποκρίνεστε ότι φροντίζετε το ποίμνιο στις πολλές του ανάγκες, όταν όμως έρχεται η συναυλία της αίρεσης την αφήνετε να το σαγηνεύει  απολαμβάνοντας την στενή  φιλία σας με τον … ενορχηστρωτή της.

      Το λάθος δεν μπορεί  πλέον να ονομάζεται  σωστό, και το πικρό δεν μπορεί να ονομάζεται γλυκό γιατί έτσι συμφέρει σε  μιά Ιεραρχία απροσδιόριστης Πίστης.

Οι Ιεράρχες, ως άλλοι Βαβυλώνιοι,  αποδέχτηκαν για άλλη μία φορά μιαρά δόγματα. Αναγνώρισαν στην Κρήτη ότι δεν υπάρχουν αιρέσεις και  όλες οι κακοδοξίες καθοδηγούνται από το Άγιο Πνεύμα, όπως κάνανε και πριν χρόνια στο Balamand και στο Porto Alegre.

Οικοδομήσατε πύργον και ποιήσατε εαυτοίς όνομα.[2] Οι μεθύοντες τον οίνον της υπερηφανείας. Μας φέρατε καινούριο Ευαγγέλιο.

«Εγκαταλείπομεν – αυτήν την Ιεραρχία –, ότι ήγγικεν εις ουρανόν το κρίμα αυτής».[3]

Παύουμε να σας αναγνωρίζουμε ως Ποιμένα  και «τρόπων μέτοχο» των Αγίων Αποστόλων –όπως και όλους που κοινωνούν μαζί σας και με  τον διευθυντή της αίρεσης κ. Βαρθολομαίο–  έχοντας την βεβαιότητα  που μας δίνει η Ορθόδοξη Διδαχή, ότι έτσι θα  γλιτώσουμε από την συναρίθμηση μας με όσους  ο Κύριος, οι Άγιοι  Ομολογητές, οι Σύνοδοι και Ιεροί Κανόνες καταδίκασαν ως κοινωνούντες με τους κακοδόξους.

Διακόπτουμε κάθε εκκλησιαστική κοινωνία με αυτούς που  δικαιώνουν  έργω ή λόγω ή  σιωπηρά  τους  Άρείους, τους  Νεστορίους, τους Ακακίους, τους Μητροφάνηδες,  τους  Βέκκους, τους Καλέκες, και παραμένουμε ακλόνητοι στην Εκκλησία των αγίων, του Μ. Αθανασίου, του  Αγίου Μελετίου, του Αγίου Ευσταθίου, του Αγίου Γρηγορίου του Θεολόγου, του Αγίου Ιωάννου Δαμασκηνού, του Αγίου Μαξίμου, του Αγίου Μάρκου, του Αγίου Γρηγορίου Παλαμά, των Κολλυβάδων. Αυτούς δηλ. τους οποίους εσείς με το στόμα σας, υποτίθεται, τιμάτε, αλλά με τις πράξεις σας προσβάλλετε.

Σαφή εντολή μας δίνει ο Κύριος μας ότι τα δικά Του πρόβατα δεν πρέπει να ακούν φωνή ξένου ποιμένα άλλα να φεύγουν.^[4] Και οι Απόστολοι και οι Σύνοδοι και οι Άγιοι να ξεχωρίσουμε τους εαυτούς μας από τα άτιμα σκεύη [τους ψευδοδιδασκάλους],^[5] μας ορίζουν.

«Εὰν ο επίσκοπος ή ο πρεσβύτερος οι όντες οφθαλμοὶ της Ἐκκλησίας κακώς αναστρέφωνται καὶ σκανδαλίζωσι τὸν λαόν, χρὴ αυτοὺς εκβάλλεσθαι. Συμφέρον γάρ εστίν άνευ αυτών συναθροίζεσθαι εις ευκτήριον οίκον, ή µετ΄ αυτοὺς εμβληθήναι ως μετὰ Άννα καὶ Καϊάφα εις τὴν γέενναν του πυρός», ερμηνεύει ο Μ. Αθανάσιος.^[6]

«Ούτε για λίγη ώρα δεν δεχόμαστε σχέση με αυτούς που κουτσαίνουν στην πίστη... ακόμα κι αν αυτοί μας φαίνονται πολύ γνήσιοι και επίσημοι, εμείς πρέπει να τους σιχαινόμαστε. Όσοι αγαπάμε τον Κύριο», ορίζει ο Μ.Βασίλειος.^[7]

«Κάθε κληρικό του οποίου η πίστις, οι λόγοι και τα έργα δεν συμφωνούν με τις διδασκαλίες των Αγίων πατέρων να τον αποστρεφόμεθα και να τον μισούμε ως δαίμονα, έστω κι αν ανασταίνει νεκρούς και κάνει άλλα μύρια θαύματα»,^[8] επιτάσσει ο Άγ. Συμεών.

«Όχι μόνο αν κάποιοι λένε συνολικά αντίθετα πράγματα που ανατρέπουν τα πάντα άλλα  και το παραμικρό αντίθετο να διδάξουν να είναι αναθεματισμένοι», διασαφίζει ο  Ιερός Χρυσόστομος.^[9]

«Από αυτούς πρέπει να πεταγόμαστε μακρυά όπως πεταγόμαστε όταν συναντάμε ένα φίδι, και να διακόπτουμε κάθε κοινωνία και να φεύγουμε με όλη μας την δύναμη, ακόμα κι αν μας φαίνονται σεβάσμιοι και πράοι», προειδοποιεί ο Μ.Φώτιος.^[10]

 «Ούτε οι προσευχές, ούτε οι ελεημοσύνες, ούτε οι Λειτουργίες, ούτε άλλη αρετή είναι αποδεκτή από τον Θεό άν ο άνθρωπος έχει λανθασμένες αντιλήψεις για τον Θεό»,^[11]γιατί ο Θεός φανερώθηκε στον άνθρωπο κι άνθρωπος διαστρέφει  την εικόνα Του εξ αιτίας της υπερηφάνειας του.

Λοιπόν, «Έξελθε εξ αυτών ο λαός μου, ίνα μη συγκοινωνήσετε ταις αμαρτίαις αυτής και ίνα εκ των πληγών αυτής μη λάβητε».^[12]

Μην σας ξεγελούν τα χειροφιλήματα και οι οσφυοκαμψίες. Εκείνη την φριχτή ώρα δεν θα έχετε απέναντι σας κάποιο Συνοδικό δικαστήριο με φίλους  και συλλειτουργούς στην σύνθεση του, άλλα τα εκατομμύρια των Αγίων Ομολογητών που μαρτύρησαν για αυτά που εσείς οι Επίσκοποι στην Γερμανία ξεπουλάτε με αγαπολογίες δωρεάν.

«Τοις κοινωνούσιν εν γνώσει [τοις αιρετικοίς] ανάθεμα».

                                                                             Ζ΄ Όικουμενική Σύνοδος

  

Αδαμάντιος Τσακίρογλου, Τατιάνα Τσακίρογλου

Σχολια στην αποτειχιση του κ. Τσακιρογλου

manolis dalas

      Εισερχόμενα

     Ηρθε η ωρα να μιλησει ο ευλογημενος λαος! ζητηστε απο τους ιερωμενους της περιοχης σας να σας απαντησουν για ποιον ομολογούν: για τον Χριστόν ή για τον χρυσόν!

Ηρθε η ωρα να ξεκαθαρισουν επιτελους  ολοι τη θεση τους!

---

[1] Λουκ. ιβ΄48.

[2]  Γεν. α΄4.

[3]  Ιερ. να΄ 9.

[4] Ιω. ι΄ 5.

[5] Β΄Τιμ. β΄ 17.

[6] P.G. 35, 33.

[7] Όροι κατ΄ επιτομή, ερωτ. ριδ΄.

[8] Άγιος Συμεών ο Νέος Θεολόγος, Λόγος ΣΤ΄.

[9] Ερμηνεία εις την Προς Γαλάτας.

[10] Ε.Π.Ε. 12, 400, 31.

[11] Αγ. Ιωάννου Δαμασκηνού, Ιερά παράλληλα.

[12] Αποκ.ιη΄4.

Χριστουγεννιάτικο Μήνυμα του αποτειχισθέντος Ιερομονάχου π. Ευθυμίου Χαραλαμπίδη

Χαρμόσυνο Χριστουγεννιάτικο Μήνυμα καὶ θεῖο δῶρο –ὡς δικαίωση τῆς ὑπομονῆς τους– ἀποτελεῖ τὸ Μήνυμα τοῦ π. Εὐθύμιου Χαραλαμπίδη, ποὺ μᾶς ἐστάλη, γιὰ τοὺς ἀδελφοὺς ποὺ ἔχουν ἀποτειχιστεῖ ἀπὸ τοὺς Οἰκουμενιστὲς Ἐπισκόπους καὶ ἰδιαίτερα αὐτοὺς ποὺ μένουν στὴν Ἀθήνα.

Ὁ ἐκδιωχθεὶς ἐκ τῆς Μονῆς τῆς Μετανοίας του, ἀπὸ τὸν περιβόητο Μητροπολίτη Σύρου Δωρόθεο, μὲ σκαιὸ καὶ βίαιο τρόπο, ἐπειδὴ διέκοψε τὴ Μνημόνευση τοῦ ὀνόματός του, γιὰ ὅσα παρὰ τοὺς Ἱ. Κανόνες καὶ τὴν ὀρθόδοξη Παράδοση πράττει, μᾶς πληροφορεῖ ὅτι ἤδη Λειτουργεῖ στὴν Ἀθήνα, ὅπου πολλοὶ ἀποτειχισμένοι ἀναζητοῦσαν ἱερέα.

Εὐχόμαστε τὸ παράδειγμά του νὰ μιμηθοῦν καὶ ἄλλοι ἱερωμένοι, ποὺ βασανίζονται συνειδησιακὰ ἀπὸ τὶς συνεχεῖς ἐκτροπὲς τῶν Οἰκουμενιστῶν Ἐπισκόπων καὶ δὲν θέλουν νὰ γίνονται συμμέτοχοι στὴν προδοσία τῆς Πίστεως καὶ στὸν μολυσμὸ ποὺ μεταδίδουν οἱ Ἐπίσκοποι, ποὺ εἴτε συμμετέχουν συνειδητὰ στὴν ἐπέκταση τῆς αἱρέσεως, εἴτε ἀνέχονται καὶ κοινωνοῦν μὲ τοὺς ἡγέτες τοῦ Οἰκουμενισμοῦ.

Εὐχόμαστε οἱ εὐλαβεῖς κληρικοὶ νὰ ἀπεγκλωβιστοῦν ἀπὸ τὰ διλήμματα ποὺ θέτουν (ποιός θὰ τὸ φανταζόταν!) οἱ ἴδιοι οἱ ἀντι-Οἰκουμενιστὲς Πατέρες, ἀντιλαμβανόμενοι ὅτι εὐθύνη ἔναντι τοῦ Θεοῦ δὲν ἔχουν ὅσοι ἀπομακρύνονται ἀπὸ τὴν αἵρεση καὶ τοὺς κοινωνοῦντες μὲ αὐτήν, ἀλλ’ ὅσοι μὲ τὴν σιωπή τους διευκολύνουν τὴν ἐξάπλωση τῆς αἱρέσεως.

Χριστουγεννιάτικο μήνυμα

τοῦ ἀποτειχισθέντος Ἱερομονάχου

π. Εὐθυμίου Χαραλαμπίδη

Μὲ ἀφορμὴ τὴν Ἡμερίδα ποὺ πραγματοποίησε στὶς 27/11/2014, ὁ Μητροπολίτης Πειραιῶς Σεραφείμ (στὴν ὁποία λόγῳ ἀνειλημμένων ὑποχρεώσεων δὲν μπόρεσα νὰ παρευρεθῶ) καὶ τὴν ἐλεεινὴ καὶ θεομίσητο συλλειτουργία τοῦ κακοδόξου καὶ αἱρετικοῦ Βαρθολομαίου μετὰ τοῦ ἀντιχρίστου Πάπα τῆς Ρώμης, ποὺ ἐτελέσθη στὸ σκοτεινὸ πλέον Φανάρι τῆς Κωνσταντινουπόλεως (30/11/14), ἀπευθύνω λίγα λόγια πρὸς τοὺς Ὀρθοδόξους Χριστιανοὺς ἀδελφούς μας, ποὺ ἀγαποῦν ἐν ἀληθείᾳ τὸν Τριαδικὸ Θεό, τὸν Υἱὸ τοῦ Θεοῦ, τὸν Κύριον Ἡμῶν Ἰησοῦν Χριστό, ποὺ ἐσταυρώθη διὰ τὴν ἀλήθεια καὶ τὴν ἀγάπη· πρὸς τοὺς ἐραστὰς τῆς ἀληθινῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ μας, ποὺ ἀποτελεῖ τὴν μοναδικὴ «Κιβωτὸ τῆς σωτηρίας», ποὺ εἶναι ἀπηλλαγμένη ἀπὸ ὅλες τὶς αἱρέσεις καὶ φαντασίες τοῦ Διαβόλου, ἐξαιρέτως δὲ ἀπὸ τὴν τερατώδη καὶ χειροτέραν ἀνὰ τοὺς αἰῶνες παναίρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ.

Ἡ Διακοπὴ τοῦ Μνημοσύνου τοῦ ὀνόματος τοῦ Μητροπολίτη Σύρου τὴν 9ην Αὐγούστου 2014, εἶχε ὡς ἀποτέλεσμα νὰ μὲ ἐκδιώξει βίαια ἐκ τῆς Ἱ. Μονῆς τοῦ ἁγίου Νικολάου τῆς νήσου Ἄνδρου. Καὶ ἐκδιώχθηκα μὲν ἐκ τῆς Ἱ. Μονῆς τῆς μετανοίας μου, ἀλλ’ ἐν πνευματικῇ ἀγαλιάσει καὶ χαρᾷ, ἀφοῦ, ἀπομακρύνθηκα μὲν ἀπὸ τοὺς κοινωνοῦντας καὶ προάγοντας τὴν αἵρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, παραμένω ὅμως στὴν Ἐκκλησία τῶν Ἁγίων Πατέρων καὶ ἑνώθηκα μὲ τοὺς ἀποτειχισμένους πιστοὺς (γνωστοὺς καὶ ἀγνώστους) στὴν Ἑλλάδα ἀλλὰ καὶ σὲ ὅλη τὴ γῆ.

Βρίσκομαι, λοιπόν, στὴν εὐλογημένη θέση νὰ γνωστοποιήσω, ὅτι κι ἐγὼ ἀποκηρύσσω, ἀναθεματίζω καὶ καταδικάζω τὴν θεομίσητη Παναίρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, τώρα μὲν ὡς μονάδα, ἀλλὰ ἔρχεται ἡ ὥρα ποὺ μὲ τὸν Ὀρθόδοξο Ἑλληνικὸ λαό, ἀπὸ κοινοῦ  θὰ καταδικάσουμε καὶ θὰ ἀποκηρύξουμε αὐτὴν τὴν φοβερὰ μάστιγα τοῦ αἰῶνος τούτου, ποὺ πλήττει τὴν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ.

Ἡ ἀποτείχισις καὶ ἡ ἄμεση διακοπὴ μνημοσύνου τῶν αἱρετικῶν καὶ αἱρετιζόντων Ἐπισκόπων, εἶναι ἐπιτακτικὴ ἀνάγκη καὶ ἐντολὴ τῶν Ἁγίων Πατέρων ὡς μόνη καὶ ἔσχατη ἐνδεδειγμένη ἐνέργεια κατὰ τοὺς θεοφόρους Πατέρες, τοὺς καθοδηγουμένους ὑπὸ τοῦ Παναγίου Πνεύματος, ἀφοῦ μόνον ἔτσι ἀποφεύγουμε τὴν ἐπικοινωνία μὲ τὴν αἵρεση καὶ τὸν μολυσμὸ ποὺ αὐτὴ συνεπάγεται, καὶ κατ’ αὐτὸν τὸν τρόπο μένουμε στὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, ὑπερασπιζόμενοι τὴν Ὀρθόδοξη Πίστη μας.

Μὲ τὴν χάρη τοῦ Θεοῦ καὶ τὴν ἁγία σκέπη τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου, ὡς διωκόμενος κληρικὸς ὑπηρετῶ πλέον καὶ διακονῶ τοὺς ἀποτειχισμένους καὶ διωκόμενους ἀδελφούς μας στὴν Ἀθήνα, τὰ λογικὰ πρόβατα τῆς Ποίμνης τοῦ Χριστοῦ, ποὺ θυσιάζονται γιὰ τὴν ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ καὶ γιὰ τὴν Πίστη τὴν Ἁγία. Ὅλους ἐκείνους, ποὺ ὅπως μαθαίνω, μὲ πολλὲς θυσίες καὶ ὑπομονὴ ἀγωνίζονται ἁγιοπατερικὰ μὴ κοινωνοῦντες μὲ τοὺς αἱρετικοὺς Ἐπισκόπους, στερούμενοι ὡς ἐκ τούτου –πολλοὶ ἀπ’ αὐτοὺς– ἀρκετὸ χρόνο τῶν ἁγιαστικῶν Μυστηρίων καὶ ἀναμένοντες κάποιον ἱερέα νὰ τοὺς στηρίξει, νὰ τοὺς «λειτουργήσει» καὶ νὰ τοὺς μεταδώσει τὰ Μυστήρια τῆς Ἐκκλησίας μας.

Εὔχομαι εἰς ὅλους τοὺς Ὀρθοδόξους Χριστιανοὺς πνευματικὰ Χριστούγεννα, καὶ ἡ χάρις τοῦ θείου βρέφους νὰ τοὺς σκέπει καὶ ἐνισχύει στὸν ἀγώνα τους ἐναντίον τῶν παθῶν καὶ τῆς πολυπτύχου αἱρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ.

Ἱερομόναχος

Εὐθύμιος Χαραλαμπίδης

Στὴν συνέχεια –καὶ μὲ ἀφορμὴ αὐτὴν τὴν Χριστουγεννιάτικη   Δήλωση τοῦ π. Εὐθυμίου– ἀναδημοσιεύουμε τὴν ὁμολογιακὴ ἐπιστολὴ τῆς ἀποτειχίσεώς του, ἐπειδὴ πολλοὶ τὸ ἔχουν ζητήσει.

 

 Ιερομόναχος διέκοψε το Μνημόσυνο του Μητροπολίτη Σύρου!

Ἐν Ἄνδρῳ

καὶ ἐν τῇ Ἱερᾷ Μονῇ

Ἁγίου Νικολάου

Ἰούλιος 2014

        Σεβασμιώτατε,

Μετὰ λύπης ἐπληροφορήθην καὶ εἶδον στὸ ντοκουμέντο-video τὴν συμμετοχή σας στὴν χειροτονία τοῦ αἱρετικοῦ παπικοῦ Πέτρου Στεφάνου τὴν 2αν Ἰουλίου τοῦ 2004 εἰς τὴν Σύρον, ἐν τῇ ὁποίᾳ ἐκφωνήσατε ἐπαίσχυντον καὶ ἀντορθόδοξον λόγον.

Μεταξὺ ἄλλων ἀναφέρατε ὅτι συμμετείχατε ὡς ἐκπρόσωπος τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας τῆς Σύρου. Εἰλικρινῶς δὲν γνωρίζομε ποῖος σᾶς ἔδωσε αὐτὸ τὸ δικαίωμα νὰ μᾶς ἐκπροσωπεῖτε σὲ χειροτονίες αἱρετικῶν καὶ μάλιστα τῶν μεγαλύτερων καὶ χειρότερων ἀνὰ τοὺς αἰῶνας, τῶν προξενησάντων δὲ τὸ μεγαλύτερο κακὸ εἰς τὴν Ὀρθοδοξίαν.

Ἡ ὅλη προσφώνησίς σας ἦτο ὡς νὰ ἀπευθύνετο εἰς ὀρθόδοξο καὶ ὄχι εἰς αἱρετικὸ ἐπίσκοπο, δι’ αὐτὸ τὸν συνεχάρητε, τὸν ὀνομάσατε ἀδελφό σας, συνοδοιπόρο, τοῦ προσφέρατε ἀρχιερατικὴ μίτρα κι ἀναφωνήσατε πρὸς τιμήν του τὸ «Ἄξιος»!

Ἐπ’ ἀφορμῇ τῶν γεγονότων τούτων θεωροῦμεν ὅτι τόσον τὸ περιεχόμενον τοῦ ὡς ἄνω λόγου ὅσον καὶ μόνον ἡ παρουσία σας ἐκεῖ, πλήττουν τὸ καθαρὸν καὶ ὀρθόδοξον φρόνημα τῆς Ὀρθοδόξου Ἀνατολικῆς Ἐκκλησίας μας καὶ ἐπὶ πλέον θέτουν σὲ κίνδυνο τὴν σωτηρίαν τῶν ψυχῶν μας, καθὼς ἐδιδάχθημεν ἀπὸ τὸ Ἱερὸν Πηδάλιον, τοὺς ἱεροὺς καὶ ἀποστολικοὺς Κανόνας, τοὺς Ἁγίους Θεοφόρους Πατέρας ἡμῶν καὶ τὸν Ὁσιώτατον Γέροντά μου, καθ’ ὅσον μὲ τὴν ὅλη στάση καὶ συμπεριφορά σας ἀναγνωρίζετε τοὺς Παπικοὺς ὡς Ὀρθοδόξους καὶ συμποιμαίνετε μετ’ αὐτῶν τὴν "Ἐκκλησίαν τοῦ Χριστοῦ". Ὡς ἐκ τούτου μεταθέσατε τὸν ἑαυτό σας ἀπὸ τὴν ὀρθόδοξο παράταξη τοῦ Κυρίου εἰς χῶρον τῶν αἱρετικῶν.

Δι’ αὐτὸ ἔχει ἀπόλυτον ἐφαρμογὴν εἰς ὑμᾶς ὁ λόγος τοῦ Χρυσορρήμονος πατρὸς ἡμῶν «ὁ τοῖς ἐχθροῖς τοῦ βασιλέως συμφιλιάζων, οὐ δύναται τοῦ βασιλέως φίλος εἶναι, ἀλλ’ οὐδὲ ζωῆς ἀξιοῦται, ἀλλὰ σὺν τοῖς ἐχθροῖς ἀπολεῖται». Ἐσεῖς βεβαίως ὑπερβήκατε πολὺ τὸ νὰ συμφιλιάζετε ἁπλῶς καὶ μόνον μετὰ τῶν ἐχθρῶν τοῦ Βασιλέως Χριστοῦ, ἐφ’ ὅσον προβήκατε καὶ εἰς τὴν ἀναγνώρισή των ὡς ἐπισκόπων, ὡς ἀδελφὴ Ἐκκλησία καὶ ἀναφωνήσατε καὶ τὸ «Ἄξιος».

Οὕτως φρονοῦμε ἀπόλυτα ὅτι ζοῦμε σὲ κοσμογονικούς, προδοτικοὺς καὶ ἐσχάτους καιρούς, κατὰ τοὺς ὁποίους ἀναδεικνύονται ἁλωτικὰ σχέδια τῶν Ἑβραίων Σιωνιστῶν καὶ τῆς μασωνίας εἰς βάρος τῆς Ἁγίας καὶ ἀμωμήτου ὀρθοδόξου ἡμῶν Πίστεως καὶ μετὰ μεγίστης λύπης μου, ἡ προδοσία καὶ τὰ σκάνδαλα προέρχονται κυρίως ἀπὸ "ὀρθοδόξους"–λατινόφρονας ἐπισκόπους.

Ἔντιμον εἶναι καὶ πρέπον νὰ πληροφορήσωμεν ὑμᾶς, διὰ τοὺς προαναφερθέντας λόγους, ὅτι ἀπὸ τοῦδε καὶ εἰς τὸ ἑξῆς παύω τὸ μνημόσυνον τοῦ ὀνόματός σας, ἄχρι καιροῦ, ἐφαρμόζοντας τὸν ΙΕ΄ Ἱερὸν Κανόνα τῆς Πρωτοδευτέρας Συνόδου καὶ τὸν ΛΑ΄ τῶν Ἁγ. Ἀποστόλων καθὼς καὶ ὅλη τὴν ἁγιοπνευματικὴ διδασκαλία, ἡ ὁποία προτρέπει τὴν ἄμεσο ἐκκλησιαστικὴ ἀπομάκρυνση ἀπὸ τοὺς αἱρετικοὺς ποιμένας. Θεωρῶ ὅτι μὲ τὴν ὅλη στάση σας ἀκολουθεῖτε τὴν παναίρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, ἡ ὁποία συμπλέει ἄριστα μὲ ὅλα τὰ συστήματα τῆς Ν. Ἐποχῆς καὶ τῆς Παγκοσμιοποιήσεως, ἀμνηστεύει δὲ ὅλες τὶς αἱρέσεις καὶ τοὺς αἱρετικοὺς καὶ τοὺς ἐξισώνει μὲ τὴν Ὀρθοδοξία.

Ἀπαιτεῖται λοιπὸν μεγάλη προσοχὴ καὶ ἐγρήγορση ἀπὸ ὅλους μας. Κλῆρο καὶ λαό. Εἰς τὰ θέματα τῆς Πίστεως, δὲν ἐπιτρέπεται νὰ γίνεται ὁποιαδήποτε ὑποχώρησις ἢ συμβιβασμός. Νὰ μὴν παρεκκλίνουμε ἔστω καὶ κατὰ τὸ ἐλάχιστο ἀπὸ τῆς χρυσῆς τῶν Πατέρων γραμμῆς, ὁμοφώνως βοώντων: «Οὐ χωρεῖ συγκατάβασις εἰς τὰ τῆς Πίστεως».
     Γι’ αὐτὸ καὶ εἶναι φανερὸ τὸ χρέος μας. Στὴν περίοδο αὐτή, νὰ μείνουμε πιστοὶ στὴν Ἁγία Ὀρθοδοξία μας. Νὰ μὴν ἐπηρεαζόμαστε ἀπὸ τὶς ἐντυπωσιακὲς ἐκδηλώσεις. Ἐν ὅσῳ οἱ ἑτερόδοξοι δὲν ἀπαρνοῦνται τὶς πλάνες τους, καμμία ἀπολύτως ἐκκλησιαστικὴ ἐπικοινωνία ἢ συνεργασία δὲν μποροῦμε νὰ ἔχουμε μετ’ αὐτῶν.

Ἡ προτροπὴ τοῦ Ἁγίου Μάρκου τοῦ Εὐγενικοῦ νὰ φεύγουμε μακριὰ ἀπὸ τοὺς προδότες τῆς Πίστεως, ὅπως φεύγουμε μακριὰ ἀπὸ τὰ φίδια, εἶναι περισσότερο ἀπὸ ὁποτεδήποτε ἄλλοτε ἐπίκαιρη: «Φευκτέον αὐτοὺς ὡς φεύγει τις ἀπὸ ὄφεως»  καὶ  «Ἅπαντες οἱ τῆς Ἐκκλησίας διδάσκαλοι, πᾶσαι αἱ σύνοδοι καὶ πᾶσαι αἱ θεῖαι γραφαὶ φεύγειν τοὺς ἑτερόφρονας παραινοῦσι καὶ τῆς αὐτῶν κοινωνίας διΐστασθαι» (Τὰ εὑρισκόμενα ἅπαντα, Τόμ. Α΄. σελ. 424).

Διατελῶν εὐχόμενος ὅπως ἡ Χάρις τοῦ Παναγίου Πνεύματος ὁδηγήσῃ ὑμᾶς εἰς ὁδὸν μετανοίας καὶ σωτηρίας, ἐπιστρέψῃ δὲ εἰς τὴν Μίαν, Ἁγίαν, Καθολικὴν καὶ Ἀποστολικὴν Ἐκκλησίαν.

† Ἀρχιμανδρίτης Εὐθύμιος Χαραλαμπίδης

  

  

 

Αναρτήθηκε από Πατερική Παράδοση στις 8/09/2014