Σάββατο, 6 Μαΐου 2017

Οι Οικουμενιστές, φοβούνται μήπως και δεν καταλάβαμε το στόχο τους! Με τα σχόλιά τους επιβεβαιώνουν ότι τη Μία Εκκλησία του Χριστού, την εξισώνουν με τις αιρέσεις και τις άλλες θρησκείες!


Σχόλιο στην ομιλία του Οικουμενικού Πατριάρχη στην Αίγυπτο



"H Πρόκληση των Θρησκειών" 


Ιωάννου Γ. Λότσιου 
Δρ. Θ., Μέλος του Δ.Σ. του CEMES 

Διαθρησκειακός Διάλογος και Αγία και Μεγάλη Σύνοδος  

     H σύγκληση της Αγίας και Μεγάλης Συνόδου (ΑΜΣ) έγινε σε μια κρίσιμη χρονική στιγμή, οικονομικών, πολιτικών, κοινωνικών και θρησκευτικών προβλημάτων και αφορούν ολόκληρη την ανθρωπότητα. Βασικό στοιχείο σε όλες αυτές τις σύγχρονες προκλήσεις αποτελεί το ανθρώπινο πρόσωπο, ανεξαρτήτως εθνικότητας, φυλής και θρησκείας. Ήδη στην Α' Προσυνοδική Πανορθόδοξο (1976) Διάσκεψη θα επισημανθεί αυτή ακριβώς η

Επιμένουν στην αλλοίωση της Ορθοδοξίας, επιβάλλοντας πραξικοπηματικά (κατά παράβαση των συμφωνιών) τα νέα Προγράμματα για τα Θρησκευτικά!

Τὴν παραίτηση τοῦ Ὑπουργοῦ Παιδείας Γαβρόγλου ζητάει ἡ ΠΕΘ, γιὰ ἀντιδημοκρατικὲς μεθοδεύσεις στὸ μάθημα τῶν Θρησκευτικῶν 


Ἀθήνα, 5 Μαΐου 2017
Ἀριθμ. Πρώτ.  53

Δελτίο τύπου τῆς Πανελλήνιας Ἕνωσης Θεολόγων (ΠΕΘ)

    Ὁ Ὑπουργὸς Παιδείας κ. Κώστας Γαβρόγλου, μὲ προκλητικὸ τρόπο, συνεχίζοντας τὴν τακτική τοῦ προηγούμενου Ὑπουργοῦ Παιδείας κ. Νίκου Φίλη, ἐπιμένει στὴν ἐπιβολὴ τῶν νέων Προγραμμάτων γιὰ τὸ μάθημα τῶν Θρησκευτικῶν, τὰ ὁποία ἀλλοιώνουν τὴν ὀρθόδοξη πίστη, ὅπως αὐτὴ ἐκφράζεται μέσα ἀπὸ τὴν παράδοση τοῦ τόπου μας καὶ γι΄ αὐτό, ὅπως τὰ χαρακτήρισε καὶ ὁ Μακαριώτατος Ἀρχιεπίσκοπος κ. Ἱερώνυμος, εἶναι ἀπαράδεκτα καὶ ἀκατάλληλα γιὰ τὸ ἑλληνικὸ σχολεῖο. Τὸ Ὑπουργεῖο Παιδείας καὶ τὸ Ἰνστιτοῦτο Ἐκπαιδευτικῆς Πολιτικῆς (ΙΕΠ) δρομολόγησαν καὶ ἤδη πραγματοποιοῦν ἐπιμόρφωση τῶν Θεολόγων καθηγητῶν στὰ νέα Προγράμματα, κατὰ παράβαση τῶν δημόσιων συμφωνιῶν τοῦ Ἀρχιεπισκόπου μὲ τὸν Πρωθυπουργὸ καὶ ἐνῶ ἀκόμη ἐξελίσσεται ὁ διάλογος μεταξύ τοῦ Ὑπουργείου καὶ τῆς Ἐκκλησίας. Ἡ ἐνέργεια αὐτή, ἐκτὸς ἀπὸ τὸν ἀντιδημοκρατικό της χαρακτήρα, ἀποτελεῖ καὶ μία ἔμπρακτη...
ἀσέβεια στὴν ἀναμενόμενη ἀπόφαση τοῦ Συμβουλίου τῆς Ἐπικρατείας.

Η αίρεση του Επισκοποκεντρισμού προπαγανδίζεται και επίσημα!

Αποτέλεσμα εικόνας για ΦΩΝΗ ΚΥΡΙΟΥ

Κυριακή τῶν Μυροφόρων
καί
«ἡ Ὑπακοή στούς Ἐπισκόπους».

   Τήν Κυριακήν τῶν Μυροφόρων 30.4.2017 ἡ "Φωνή Κυρίου" εἶχε ὡς τίτλον "Η ΥΠΑΚΟΗ ΣΤΟΥΣ ΕΠΙΣΚΟΠΟΥΣ ΚΑΙ ΕΥΛΟΓΙΑ ΤΗΣ ΔΙΑΚΟΝΙΑΣ".
   Τό κήρυγμα ἀρχίζει στόν τίτλον μέ "τήν ὑπακοήν στούς Ἐπισκόπους", ἀκολούθως ἀναλύει τήν ἀποστολικήν περικοπήν (Πράξ. στ΄ 1-7) τῆς ἐκλογῆς ἑπτά ἀνδρῶν διά τό "διακονεῖν τραπέζαις" καί καταλήγει πάλι ὅπως στήν ἀρχή διά τή σπουδαιότητα τῆς ὑπακοῆς  στούς Ἐπισκόπους.

«Αυτοί που μιλούν για ετερότητα, απαγορεύουν την άρνηση για να επιτύχουν την ομογένεια στην αποστασία»



Ἡ δικτατορία τῆς δεκτικότητας καὶ ἡ κατάργηση τοῦ δικαιώματος τῆς ἄρνησης ὡς χαρακτηριστικὸ κάθε αἱρέσεως καὶ ἰδίως τῆς παναιρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ


Ἀδαμάντιου Τσακίρογλου


   Ἡ σημερινὴ μεταμοντέρνα κοινωνία, τὴν ὁποία βιώνουμε, θὰ μποροῦσε νὰ χαρακτηριστεῖ ὡς ἡ κοινωνία τῆς ὁλοκλήρωσης καὶ ἐπικράτησης τοῦ μηδενισμοῦ, ἔτσι ὅπως τὸν ἀνέδειξε καὶ ἀνάλυσε ὁ μακαριστὸς π. Σεραφεὶμ Ρόουζ στὸ ὁμώνυμο βιβλίο του («ὁ Μηδενισμός», ἐκδόσεις Μυριόβιβλος). Ἡ ἐπικράτηση αὐτὴ μπορεῖ νὰ διαπιστωθεῖ κυρίως ἀπὸ τὴν πνευματικὴ ἰσοπέδωση ποὺ κυριαρχεῖ, ἀλλὰ καὶ ἀπὸ τὸ γεγονὸς τῆς de facto κατάργησης ἢ τοῦ ἐπαναπροσδιορισμοῦ παραδοσιακῶν ἀρχῶν καὶ θεσμῶν, ὅπως ἡ οἰκογένεια, τὸ φῦλο, τὸ κράτος, τὸ ἔθνος κλπ., ἀπὸ τὴν αὐθαίρετη καὶ μονόπλευρη δημιουργία καὶ καθιέρωση ὅρων καὶ ἐννοιῶν μὲ στόχο τὴν προώθηση καὶ καθιέρωση συγκεκριμένων σκοπῶν. 
    Τέτοιοι ὅροι εἶναι π.χ. οἱ ὅροι «ὁμοφοβία» –χωρὶς τὴν παράλληλη ὕπαρξη τοῦ ὅρου «ἑτεροφοβία», «ἰσλαμοφοβία» –χωρὶς τὴν παράλληλη ὕπαρξη τοῦ ὅρου «χριστιανοφοβία» κλπ. Τέλος ἡ ἐπικράτησης τοῦ μηδενισμοῦ μπορεῖ νὰ διαπιστωθεῖ ἀπὸ τὴν ἐπιβολὴ τῆς δεκτικότητας καὶ τὴν παράλληλη καταδίκη καὶ κατάργηση τοῦ δικαιώματος τῆς ἄρνησης, ἑνὸς δικαιώματος ποὺ ἀποτελεῖ βασικὸ χαρακτηριστικὸ τῆς ὕπαρξης τοῦ ἀνθρώπου καὶ τῆς ἐλευθερίας τῆς φύσεώς του.
    Αὐτὴ ἡ μηδενιστικὴ ὁλοκλήρωση καὶ ἐπικράτηση ἰδίως μετὰ τὸν Β΄ Π.Π. προετοίμασε καὶ ὑποστήριξε τὴν ὁλοκλήρωση καὶ ἐπικράτηση τῆς Παναίρεσης τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, ὁ ὁποῖος φέρει τὰ ἴδια προαναφερθέντα χαρακτηριστικὰ τώρα ὅμως σὲ θρησκευτικὸ ἐπίπεδο. Κατάργηση ἢ ἐπαναπροσδιορισμὸς Κανόνων καὶ ὁρίων ποὺ ἔθεσε ἡ Ἐκκλησία ἐδῶ καὶ δύο χιλιετίες γιὰ νὰ προστατεύσει τὸ ποίμνιό Της, αὐθαίρετη, νέα ὁρολογία καὶ ἐπαναπροσδιορισμὸς βασικῶν ἀρχῶν καὶ τῆς διδασκαλίας τῆς Ἐκκλησίας καὶ τέλος, ὅπως καὶ ἐπὶ πολιτικοῦ-κουνωνικοῦ ἐπιπέδου, καταδίκη καὶ κατάργηση τοῦ δικαιώματος τῆς ἄρνησης.
    Ὁ Θεὸς ὅμως μᾶς ἔπλασε ἀπὸ τὴν ἀρχὴ ἐλεύθερους ἐπιτρέποντάς μας τὸ δικαίωμα τῆς ἄρνησης, ἔστω κι ἂν τὸ χρησιμοποιούσαμε γιὰ τὴν ἄρνηση τοῦ Θεοῦ καὶ τῶν ἐντολῶν Του, κυρίως ὡς μέσο πρὸς τὴν σωτηρία μέσω τῆς ἄρνησης καὶ ἀπόρριψης τοῦ Σατανᾶ καὶ τῶν μισανθρώπων ἔργων του. Ἤδη ἀπὸ τὴν βάπτισή μας ἐκφράζουμε αὐτὴν τὴν ἄρνηση: «Ἀποτάσσομαι τῷ Σατανᾷ καὶ πᾶσι τοῖς ἔργοις αὐτοῦ, καὶ πάσῃ τῇ λατρείᾳ αὐτοῦ…». Αὐτὴ ἡ ἄρνηση τοῦ Σατανᾶ καὶ τῶν ἔργων του, δηλ. τῆς αἵρεσης, εἶναι παράλληλα ὁμολογία τοῦ Θεοῦ καὶ τῶν ἐντολῶν Του, διότι τήρηση τῶν ἐντολῶν Του σημαίνει παράλληλα ἄρνηση σὲ ὅ,τι ἀντιτίθεται σὲ αὐτές καὶ ἡ προσπάθεια ἀπόκτησης τῶν ἀρετῶν σημαίνει ἄρνηση σὲ ὅ,τι μᾶς ἐμποδίζει νὰ τὶς ἀποκτήσουμε:
Ταπείνωση σημαίνει ἄρνηση τῆς κοσμικῆς δόξας.
Ἀκτημοσύνη σημαίνει ἄρνηση τῆς περιουσίας καὶ τοῦ χρήματος.
Ὑπακοὴ σημαίνει ἄρνηση τοῦ ἰδίου θελήματος.
Διάκριση σημαίνει ἐπιλογὴ τοῦ καλοῦ καὶ ἄρνηση τοῦ κακοῦ.
Πίστη σημαίνει ἐμπιστοσύνη καὶ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ καὶ ὡς ἐκ τούτου ἄρνηση κάθε κακοδοξίας, ψευδοδιδασκαλίας καὶ αἵρεσης, ποὺ ἀποτελοῦν περιφρόνηση καὶ βλασφημία τοῦ Ἀγαπῶντος καὶ ἀγαπωμένου Θεοῦ.

Χωνευτήρι ζιζανίων της νοθευμένης πίστης το Άγιο Όρος;


Του Άγγελου Ρούσσου

Τι κάνουν οι «περιβολάρχες» στο «περιβόλι της Παναγιάς»;


   Στο “περιβόλι της Παναγιάς” οι…περιβολάρχες αφήνουν να γιγαντώνονται τα ζιζάνια της ετεροδοξίας και της νοθείας της πίστης, την στιγμή που ο ένας μετά τον άλλον δένονται πισθάγκωνα στο οικουμενιστικό άρμα του Φαναριου….
   Την στιγμή που οι διώξεις Κελλιωτών μοναχών συνεχίζονται απρόσκοπτα, ηγούμενοι κορυφαίων μονών παρελαύνουν ολοένα και συχνότερα από το Φανάρι εκφράζοντας την….αφοσίωσή τους στο σχέδιο του Οικουμενικού Πατριάρχου.
  Τελευταίο και πιο πρόσφατο παράδειγμα ο Καθηγουμένος της Ιεράς Μονής Σίμωνος Πέτρας (ἐδῶ), Γέροντας Ελισσαίος, ο οποίος σε ομιλία που εκφώνησε την Κυριακή των Μυροφόρων κατά την

Ο ίδιος θα το καταλάβεις


Γέροντας Εφραίμ Κατουνακιώτης


Εμείς ήμαστε ραφτάδες στον Άγιο Παύλο, κι εγώ ως αρχάριος δεν είχα γνωρίσει ακόμη τον γερο-Ιωσήφ. Φεύγοντας από το σπίτι πήρα το κομποσχοίνι να πάω στον Άγιο Παύλο. Κατουνάκια – Άγιος Παύλος είναι δυόμιση ώρες.


Πέρασα τη Μικρή Αγία Άννα, πέρασα την Αγία Άννα, κατηφορίζω λοιπόν για τη Νέα Σκήτη.
Όταν έφτασα κοντά στον μύλο, εκεί από πάνω από τον Ευαγγελισμό, ξύπνησα! Βρε, λέω, πότε έφτασα εδώ πέρα; Είχα αφοσιωθεί τόσο πολύ στην ευχή που δεν έβλεπα τον δρόμο!

Θα κάνεις εργόχειρο, κάνεις ένα διακόνημα, μην αφήνεις την ευχούλα, γιατί και η ευχή σε θεοποιεί. Το πρώτο-πρώτο, πατέρες, που θα αισθανθείτε, θα είναι η χαρά! Το πρώτο στάδιο, το πρώτο σημείο, το οποίο θα αισθανθείτε λέγοντας την ευχή, είναι η χαρά. Και η χαρά δεν είναι τίποτες άλλο, ένα πετραδάκι στην ακροθαλασσιά, είναι το πράγμα ότι μέσα αρχίζεις και φωτίζεσαι! Γι’ αυτό λέγε την ευχούλα, λέγε την ευχούλα, λέγε την ευχούλα και αυτό θα σε φέρει σε άλλη κατάσταση πολύ καλύτερη, την οποία όσο και να σκεφθείς, δεν μπορείς να σκεφθείς.

Ο μαθητής του δημοτικού σχολείου δεν μπορεί να καταλάβει τα του γυμνασίου, ούτε του γυμνασίου του πανεπιστημίου. Αλλά όταν η χάρις θέλει να έρθει μέσα σου, θα το καταλάβεις ότι είσαι τώρα μαθητής του γυμνασίου, είσαι μαθητής του πανεπιστημίου, ο ίδιος θα το καταλάβεις.


Πηγή: Γέροντας Εφραίμ Κατουνακιώτης, Έκδοση Ι. Ησυχαστηρίου «Άγιος Εφραίμ» Κατουνάκια Αγίου Όρους, Α’ έκδοση 2000.

Οικουμενιστικός Μιθριδατισμός!


Ο Αρχιεπίσκοπος Δημήτριος στην Ημέρα Προσευχής στον Λευκό Οίκο παρουσία Τραμπ 

   Ἐπειδὴ ἡ ἐπανάληψη τέτοιων πράξεων μᾶς ἐθίζει καὶ δὲν συνειδητοποιοῦμε τὸ μέγεθος τοῦ πράγματος, γιὰ ὅσους δὲν καταλαβαίνουν (μὲ εὐθύνη τους πλέον) ὅτι ἀνήκουν σὲ μία νέα "ἐκκλησία", ἂς σκεφτοῦν: Μήπως ὁ Κύριος, ἢ κάποιος Ἅγιος, ἢ κάποιος εὐσεβὴς Ἐπίσκοπος θὰ ἐσκέπτετο νὰ παραστεῖ σὲ τέτοιες συμπροσευχές, στὶς ὁποῖες «ἀηδῶς» παρίστανται –μὲ τὴν ἀνοχή μας– οἱ σύγχρονοι Ἱεράρχες;


Ο Αρχιεπίσκοπος Γέρων Αμερικής Δημήτριος προσκληθείς από τον Αμερικανό Πρόεδρο Ντόναλντ Τραμπ συμμετείχε στην 66η Ετήσια Εθνική Ημέρα Προσευχής στον Λευκό Οίκο, που έγινε φέτος στον Κήπο των Ρόδων.

«Και παν ό,τ ι αν ποιήτε εν λόγω ή έργω, πάντα εν ονόματι Κυρίου Ιησού ποιήτε».


«Εν τω ονόματι του Ιησού…»

Του αείμνηστου Ιωάννου Κορναράκη
Καθηγητού Θεολογικής Αθηνών

   Είναι αλήθεια ότι ή πρώτη σύλληψη, από το λογοκρατούμενο πνεύμα μας, της λειτουργίας της επικλήσεως του ονόματος του Ιησού είναι συνήθως μια διαφάνεια νοησιαρχική. Τη διαδικασία της επικλήσεως συλλαμβάνουμε ως καθαρή νοητική λειτουργία. Αλλά αν βιώνουμε έναν ορισμένο βαθμό αγιοπνευματικής εμπειρίας, το πνεύμα μας, καθώς ανοίγει τις πύλες του για να δεχθεί την εικόνα της λειτουργίας της επικλήσεως του ονόματος του Ιησού, δεν υποδέχεται μια παράσταση της διανοίας αλλά μια άγιοπνευματική «Θεία Λειτουργία», στην οποία εκφράζεται συνοπτικά όλη η δυναμική λυτρωτική παρουσία της ζωής του Κυρίου. Η επίκληση του ονόματος του Ιησού δεν είναι μια τυπική (μηχανική – ψυχολογική) επανάληψη προβολής νοητικών διαφανειών στην οθόνη του πνεύματός μας. Είναι αναμφιβόλως η έκχυση της συνολικής δυναμικής του σωτηριολογικού Του έργου στην καθολική μας ύπαρξη.
   Πράγματι! Έδώ μπορεί κανείς να θυμηθεί τη διαβεβαίωση του Παύλου· «Ότι η αγάπη του Θεού εκκέχυται εν ταις καρδίαις ημών διά Πνεύματος Αγίου του δοθέντος ημίν» (Ρωμ. 5, 5.). Αν η αγάπη του Θεού είναι ο μονογενής Υιός Του, η έκχυση του Αγίου Πνεύματος στις καρδιές μας είναι η έκχυση της χάριτος του λυτρωτικού Του έργου σε όλο το χώρο της υπάρξεως μας. Ο απ. Παύλος, μ’ ένα νου βαπτισμένο σε απερίγραπτες ουράνιες εμπειρίες, μας παραδίδει συχνά έννοιες που δεν μπορούμε να καταλάβουμε άμεσα. Μπορούμε όμως να …υποψιαζόμαστε τί άπειρο βάθος «σοφίας Χριστού» υπάρχει πίσω από κάθε έννοια που είναι προορισμένη να προσανατολίζει το πνεύμα μας στη συνάντηση και βίωση του Χριστού μέσα μας. Έτσι η προτροπή του «αδιαλείπτως προσεύχεσθε» είναι μια ευαγγελική διαφάνεια μέσα από την οποία αναφαίνεται η «ανά πάσαν στιγμήν» λυτρωτική ενέργεια της αγάπης του Θεού διά του ονόματος του Υιού Του «εν Αγίω Πνεύματι».
     Γι΄ αυτό ο απόστολος θα μας παραδώσει την αδιάλειπτη προσευχή μ’ ένα συγκεκριμένο περιεχόμενο· την επίκληση του ονόματος του Ιησού· «Παν ό,τι αν ποιήτε εν λόγω, ή έργω, πάντα εν ονόματι Κυρίου Ιησού ποιήτε» (Κολοσ. 3, 17). Η καθολική αυτή «χρησιμοποίηση» του ονόματος του Ιησού στις οποιεσδήποτε στιγμές και καταστάσεις της υπάρξεώς μας είναι συγχρόνως μετοχή του όλου ανθρώπου, διά της ιερατικής λειτουργίας του νου, στη «Θεία Λειτουργία» της εν Χριστώ Ιησού σωτηρίας. Όταν δηλ. επικαλούμεθα το όνομα του Κυρίου σε οποιαδήποτε στιγμή της ζωής μας, δεν επικαλούμεθα μόνο το άγιο βλέμμα Του ή μόνο την ευλογία της «δεξιάς Του». Επικαλούμεθα όλες τις λεπτομέρειες της καθολικής Του ζωής και παρουσίας, όπως βιώθηκαν από τον Ίδιο και συναπετέλεσαν το λυτρωτικό Του έργο που, εξ άλλου, συνοπτικά εκφράζεται στο μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας!
    Γι’ αυτό η απαραίτητη συμμετοχή μας στο μυστήριο αυτό είναι, από την άλλη μεριά, η εξασφάλιση της δυνατότητος να επικαλούμεθα το όνομα του Ιησού και να βιώνουμε τη μυστηριακή δραστικότητα του ονόματος αυτού σαν μια πλήρη «Θεία Λειτουργία» μέσα στον «εν ημίν Ναόν του Θεού»! Η επίκληση του ονόματος του Ιησού δεν είναι απλώς μια…προσευχή! Είναι κάτι πολύ περισσότερο της προσευχής που κάνουμε για μια καθησύχαση της χριστιανικής μας αυτοσυνειδησίας! Είναι μια πλήρης Θεία Λειτουργία της υπάρξεως…!
    Όντως! Οι δυο μαθητές και απόστολοι του Χριστού, στο θαύμα της θεραπείας του χωλού ανθρώπου, δεν έκαναν μια απλή ενέργεια. Κατά κάποιο τρόπο επετέλεσαν μια «Θεία Λειτουργία»! Με την επίκληση του ονόματος του Ιησού παρέδωσαν τον άνθρωπο αυτό στη μοναδική λυτρωτική διαδικασία, στην ενέργεια της Χάριτος του Θεού που απέρρευσε πλούσια από το Σταυρό του Κυρίου. Εξ άλλου η παράδοση αυτή ήταν για το χωλό άνθρωπο εισαγωγή του στο αδιάλειπτα τελεσιουργούμενο εν Αγίω Πνεύματι έργο της σωτηρίας του ανθρώπου διά του Ιησού Χριστού. Και το έργο αυτό είναι πράγματι μια αδιάλειπτη Θεία Λειτουργία! Γιατί ένα θαύμα μόνο καρπός μιας Θείας Λειτουργίας μπορεί να είναι!
   Η θαυματουργική θεραπεία της παραλυμένης σάρκας -η ζωοποίηση εν Χριστώ Ιησού μιας σωματικής νεκρώσεως- μόνο σαν αποτέλεσμα της λυτρωτικής λειτουργίας της παρουσίας και ζωής του Χριστού μπορεί να εννοηθεί. Συνήθως η επιφάνεια του θαύματος είναι μια απλή ενέργεια ή ένας σύντομος λόγος. Αλλά οι λυτρωτικές εν Χριστώ Ιησού ενέργειες, που ολοκληρώνουν το θαύμα, είναι διαδικασίες μιας Θ. Λειτουργίας…! Το μήνυμα αυτής της ευαγγελικής διαφάνειας είναι φανερό. Τα υπαρξιακά μας προβλήματα μπορούν να θεραπεύονται μέσα στις σκοτούρες και το άγχος τής καθημερινότητας, αν τα παραδίδουμε διά της επικλήσεως του ονόματος του Ιησού στην αγία τράπεζα της Θείας Λειτουργίας της Ζωής και Παρουσίας του Χριστού …!

    «Και παν ό,τ ι αν ποιήτε εν λόγω ή έργω, πάντα εν ονόματι Κυρίου Ιησού ποιήτε». Με τον τρόπο αυτό λειτουργούμε κι εμείς σαν μια Θ. Λειτουργία της υπάρξεως. Γιατί η αδιάλειπτη μετοχή μας στη ζωή και παρουσία του Χριστού μας κάνει να λειτουργούμε εν Χριστώ Ιησού τω Κυρίω ημών.