Ο π. Γ. Καψάνης για τους αιρετικούς, αλλά και για τους σχισματικούς που, αφού ίδρυσαν δικές τους Εκκλησίες, αποκόπηκαν από την Μίαν Εκκλησίαν.

Η αίρεσις, το σχίσμα και η ενδεικνυομένη προς τους αιρετικούς και σχισματικούς ποιμαντική στάσις

(Τοῦ ἀειμνήστου Καθηγουμένου Ἱ.Μ. Γρηγορίου Ἁγίου Ὄρους Γεωργίου Καψάνη) 

Η παράδοσις της Εκκλησίας, ως αποτυπούται εις τους ι. Κανόνας, κατενόησε πάντοτε την αίρεσιν και το σχίσμα ως φρικτά και αποτρόπαια μέσα, δι’ ων ο εχθρός της σωτηρίας επιχειρεί «μερίζειν το του Χριστού σώμα» δια να ματαιώση την σωτηρίαν του ανθρώπου.[01]

Οι Πατέρες της Εκκλησίας, επόμενοι τη διδασκαλία της Καινής Διαθήκης και ιδία του Απ. Παύλου και του Ευαγγελιστού Ιωάννου, οι οποίοι καταδικάζουν την αίρεσιν μετά σφοδρότητος, ουδεμίαν εδέχοντο συμφιλίωσιν ή συνύπαρξιν με την αίρεσιν, αρνούμενοι να ίδουν αυτήν υπό το πρίσμα του σχετικισμού και σκεπτικισμού, ως ατυχή αλλά πάντως ευγενή και νόμιμον προσπάθειαν ερμηνείας της χριστιανικής αληθείας. Ούτως οι επιμένοντες τη αιρέσει αιρετικοί θεωρούνται από τους αγίους Πατέρας ως «ακάθαρτοι», «αντίπαλοι Χριστού», «ιερόσυλοι και αμαρτωλοί», «αντικείμενοι (τω Χριστώ) τουτ’ έστι πολέμιοι και αντίχριστοι», «ους ο Κύριος πολεμίους και αντιπάλους λέγει εν τοις Ευαγγελίοις» (Κανών Καρχηδ.), «νεκροί» (Αγ. Αθαν. λθ΄ εορτ. επιστ.), «εχθροί της αληθείας» (α΄ ΣΤ΄). Η αίρεσις δε χαρακτηρίζεται ως «πλάνη» και «φαυλότης» φέρουσα τον όλεθρον (νζ΄ Καρθαγ.), ως «στρεβλότης» (Κανών Καρχηδ.), ως «ελεεινή πλάνη» εις την οποίαν «κατεδέθησαν» οι αιρετικοί (ξστ΄ Καρθαγ.), ως «μεμιασμένη κοινωνία» (ξθ΄ Καρθαγ.), ως «ρίζα πικρίας άνω φύουσα», ήτις «μίασμα γέγονε τη καθολική Εκκλησία, η των χριστιανοκατηγόρων αίρεσις» (ιστ΄ Ζ΄).

Η αίρεσις «εγκαταλείπουσα» αμέσως ή εμμέσως «τον Κύριον ημών Ιησούν Χριστόν τον Υιόν του Θεού» καταντά «κεκρυμμένη ειδωλολατρεία» (λε΄ Λαοδ.) και αθεΐα («τους της ασεβείας προς εν εκπεπτωκότας απωλείας και αθεότητος βάραθρον») και δι’ αυτό ο ακολουθών αυτούς «του χριστιανικού καταλόγου, ως αλλότριος εξωθείσθω και εκπιπτέτω» (α΄ ΣΤ΄).

Οι Οικουμενιστές έχουν περάσει ΕΠΙΘΕΤΙΚΑ (αλλά ανοήτως κακόδοξα) στο στάδιο υλοποιήσεως των αποφάσεων της ΚΟΛΥΜΠΑΡΙΑΣ Συνόδου!

ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ ΛΑΡΕΝΤΖΑΚΗΣ:

ΕΓΙΝΕ ΤΟ 1054 ΜΕΓΑ ΣΧΙΣΜΑ;

   Ἐπειδὴ ὁ κ. Λαρεντζάκης (ὅπως ὅλοι οἱ Οἰκουμενιστές)  “κόβει καὶ ράβει” τὴν ἱστορία τοῦ σχίσματος-αἱρέσεως τῶν Λατίνων-Παπικῶν, ὅπως θέλει καὶ ὅπως συμφέρει στὰ ἀφεντικά του, παρουσιάζουμε μερικὰ ἀπὸ τὰ στοιχεῖα ποὺ ἔχουμε συγκεντρώσει, ὅταν ὁ μητροπολίτης Καλαβρύτων Ἀμβρόσιος ἰσχυριζόταν μετὰ πάθους στὴν τηλεόραση καὶ μὲ Ἐγκυκλίους κάτι παρόμοιο· ὅτι δηλαδὴ  οἱ Παπικοὶ δὲν ἔχουν καταδικαστεῖ ἀπὸ Σύνοδο καὶ ἄρα ἔχουν μυστήρια, ἱερωσύνη, βάπτισμα κ.λπ.

Στὰ στοιχεῖα ποὺ παραθέτουμε φαίνεται καθαρά (καὶ ἀποτελεῖ μιὰ πρώτη ἀπάντηση ἐπὶ τῆς οὐσίας τοῦ θέματος) ὅτι, ἀσχέτως τοῦ τί συνέβη μὲ τὰ ἀναθέματα τοῦ 1054 καὶ τὴν ἄρση τῶν ἀναθεμάτων τοῦ 1965, καὶ ἀσχέτως ἂν (ὡς ἐκ τούτου) τὸ σχίσμα εἶναι κανονολογικὰ πρόσκαιρο ἢ ὁριστικό (καὶ μακάρι νὰ μὴν ἦταν ὁριστικό· ποιός δὲν θὰ τὸ ἤθελε;) οἱ Παπικοὶ εἶναι αἱρετικοὶ καὶ καταδικασμένοι ἀπὸ Συνόδους καὶ Ἁγίους Πατέρες τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας, καὶ μόνο ἂν μετανοήσουν, καὶ ἀποβάλουν, καὶ ἀποπτύσσουν τὶς αἱρέσεις τους, εἶναι δυνατὸν νὰ ἐπανέλθουν στὴν Μία Ἐκκλησία. Ὅλες οἱ ἄλλες διαδικασίες, καὶ οἱ διάλογοι, καὶ οἱ συμπροσευχὲς ὡς μέσα ἑνώσεως εἶναι ΚΑΤΑΔΙΚΑΣΤΕΑ ἀπὸ τὴν Ἁγία Γραφή, τὶς Συνόδους καὶ τοὺς Ἁγίου Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας.

Ἡ παραπλανητικὴ καὶ κακόδοξη (οἰκουμενιστὴς γάρ) εἰσήγηση τοῦ κ. Λαρεντζάκη εἶναι αὐτή:

ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ ΛΑΡΕΝΤΖΑΚΗΣ - Έγινε το 1054 Μέγα Σχίσμα; by Panagiotis Andriopoulos on Scribd

Ἀνάμεσα στὰ ἄλλα ὁ κ. Λαρεντζάκης γράφει καὶ τὰ ἑξῆς:

Δηλαδή, μὲ ἄλλα λόγια, ψευδόμενος καὶ ἀλλοιώνοντας τὴν Πίστη καὶ Παράδοση τῆς Ἐκκλησίας,  ἐπιχειρεῖ τὴν ὑλοποίηση, ὅσων ἀποφασίστηκαν στὴν ληστρικὴ καὶ αἱρετικὴ Κολυμπάρια Σύνοδο, ὅτι δηλαδὴ οἱ Παπικοὶ εἶναι Ἐκκλησία μέν, ἑτερόδοξη δέ.

Οἱ Ἅγιοι ὅμως, οἱ τοπικὲς καὶ οἱ Οἰκουμενικὲς Σύνοδοι ἔχουν ἄλλη ἄποψη καὶ διδασκαλία. Διδάσκουν ὅτι ἐκεῖνοι ποὺ ἀλλοίωσαν τὰ Δόγματα καὶ τὶς Παραδόσεις τῆς Ἐκκλησίας, ποὺ ἀλλοίωσαν ἔστω καὶ «ἰῶτα ἓν ἢ μιὰ κεραία», εἶναι αἱρετικοὶ καὶ ἐκτὸς Ἐκκλησίας. Καὶ εἶναι αἱρετικοὶ ὄχι μόνο αὐτοί, ἀλλὰ κι ἐκεῖνοι (σὰν τὸν κ. Λαρεντζάκη) τοὺς ἀκολουθοῦν καὶ τοὺς ὑποστηρίζουν.

Νά, λοιπόν, ποιά εἶναι ἡ διδασκαλία τῆς Ἐκκλησίας, ὅπως φαίνεται ἀπὸ μερικὰ μόνο ἀντιπροσωπευτικὰ κείμενα.

Σ Χ Ι Σ Μ Α Τ Ο - Α Ι Ρ Ε Τ Ι Κ Ο Ι

Μοναχός Μακάριος Κουτλουμουσιανός

Τό 1718 οι Ορθόδοξοι Πατριάρχες τής Ανατολής έγραφαν,
"Εάν γάρ τοις Θείοις δόγμασιν ουδαμού χώραν έχει ποτέ η οικονομία ή συγκατάβασις·
ταύτα γάρ απαρασάλευτα είσι, καί υπό πάντων Ορθοδόξων ως απαράβατα έν πάση ευλάβεια διαφυλλάτονται· καί ο μικρόν τι τούτον παραβαίνων, ώς σ χ ι σ μ α τ ι κ ό ς καί α ι ρ ε τ ι κ ό ς κατακρίνεται καί αναθεματίζεται καί α κ ο ι ν ώ ν η τ ο ς παρά πάσι λογίζεται ".

Η Συνοδική πράξις τού 1828 λέγει , 
"Επί τών δογματικών καί όσα οί ιεροί Κανόνες διακελεύονται, περί εκείνων, ούτε φρονήσαι τι εναντίον όλως ημίν δυνατόν, ούτε προσθήκην ή αφαίρεσιν μέχρι καί τής κεραίας αυτής διαπράξαι θεμιτόν".

Ο μέν Άγιος Δάμασος αναφέρει, 
"Ει τίς δοκούντων, τοις Θεοφόροις Πατράσι σαλεύοι τι, ουκ έτι τούτο οικονομία κλητέων, αλλά παράβασιν καί προδοσίαν δόγματος καί περί τό Θείον ασέβειαν",

ο δέ Άγιος Νικόδημος γράφει, 
" Καί έν τή καθ' ημάς γάρ Ιεραρχία, τού Ιερέως καί Ιεράρχου ατακτούντος καί κακώς φρονούντων, καί διάκονος καί Μοναχός ετακτούντες καί ορθώς φρονούντες δύνανται νουθετήσαι καί ευτακτήσαι αυτούς, καθώς τά παραδείγματα εισί πάμπολλα ".

Τί σημασία μπορεί νά έχει γιά τόν Χριστιανό στό θέμα τής Ορθής καί Σωτήριας Ομολογίας τής Πίστεως του, η στάση καί η αυθαίρετη γνώμη κάποιων "πνευματικών", "Θεολόγων", "μοναχών", ενώπιον αποφάσεων Οικουμενικών Συνόδων, Ιερών Κανόνων καί αναρίθμητων διδαγμάτων Αγίων Θεοφόρων Πατέρων; 

Η Εκκλησία δέν είναι "ξέφραγο αμπέλι, μπάτε χίλιοι, σκύλοι, αλέστε", το Σώμα του Χριστού δέν είναι ιδιοκτησία κανενός, έχει Θείους Νόμους καί Κανόνες καί οποίος δέν θέλει νά είναι
σ χ ι σ μ α τ ό - α ι ρ ε τ ι κ ό ς πρέπει έως αίματος απαρασάλευτα νά τούς τηρήσει. 

Εάν πάλι δέν θέλει νά τούς τηρήσει, διότι καθώς μάς διαβεβαιώνει καί ο Μακαριστός Επίσκοπος Ηλίας Μηνιάτης ότι,
"ο άνθρωπος έχει την ελευθερία ότι δέν θέλει νά κάνει, νά μην μπορεί κανείς νά τόν εξαναγκάσει νά τό κάνει",
τότε ουδείς Ορθόδοξος νά ακολουθήσει αυτόν καί τούς λόγους του, διότι τότε θά γίνει έν γνώση του συνένοχος καί συνυπεύθυνος τούτου τού καταντήματος τής προδοσίας τής Πίστεως πού συντελείται, αλλά αντιθέτως νά τον απαρνηθεί καί νά ακολουθήσει τούς Θεόπνευστους Αγίους τής Εκκλησίας καί τούς λόγους τους, οί οποίοι κατηγορηματικά φωνάζουν, 

" Πάς ο λέγων παρά τά διατεταγμένα κάν νηστεύη, κάν παρθενεύη, κάν προφητεύη, κάν σημεία ποιή, λύκος σοι φαινέσθω έν προβάτου δορά φθοράν προβάτων κατεργαζόμενος ". καί πάλι
" Αιρετικός εστιν ο ποιμήν; λύκος εστίν· φυγείν εξ αυτού καί αποπηδάν δεήσει, μηδέ απατηθήναι προσελθείν καν ήμερον περισαίειν δοκεί· φύγε τήν κοινωνίαν αυτού καί τήν πρός αυτόν ομιλίαν, ώς ιον όφεως ". 

Ο Μέγας Πατήρ τής ευσεβείας, ο Άγιος Αθανάσιος σύμφωνα μέ τά παραπάνω διαβεβαιώνει, 
" Βαδίζοντας τήν απλανή καί ζωηφόρον οδόν, οφθαλμόν μέν εκκόψωμεν σκανδαλίζοντα, μή τόν αισθητόν αλλά τόν νοητόν.
Οίον εάν ο επίσκοπος ή ο πρεσβύτερος οι όντες οφθαλμοί τής Εκκλησίας κακώς αναστρέφωνται καί σκανδαλίζωσι τόν λαόν, χρή αυτούς εκβάλλεσθαι.

Εμμένει στην γραμμή των Αγίων Πατέρων η Μητρόπολη Πειραιώς ή συμμετέχει στον εμπαιγμό του αγίου Πνεύματος;

.

Η ακίδα και η δοκός!

(Ματθ. 7,4)

  Μητροπολίτης Πειραιῶς Σεραφείμ ἀναθεματίζων τοὺς Οἰκουμενιστές (2012):

   «Τὰ ἀναθέματα ἐν τῇ Ἐκκλησίᾳ ἀποτελοῦν... πανηγυρικὲς διακηρύξεις, ὅτι οἱ συγκεκριμένοι [σ.σ.: οἱ γνωστοὶ αἱρετικοὶ καὶ οἱ Οἰκουμενιστές] δὲν ἀνήκουν στὸ Σῶμα τῆς Ἐκκλησίας καὶ ὁ λαὸς τοῦ Θεοῦ καλεῖται νὰ ἐπιτείνει τὴν προσοχή του εἰς αὐτὸ καὶ νὰ μὴν συμφύρεται μετὰ τῶν ἀναθεματιζομένων διὰ νὰ μὴν ἀπολέση τὴν ὑγιαίνουσα διδασκαλία ἄνευ τῆς ὁποίας δὲν ὑφίσταται σωτηρία»!

Μητρόπολη Πειραιώς:

Ποιοι είναι εκείνοι που «θεολογούν μέσα στο θολό μυαλό τους και μέσα στην πλάνη τους»;

    

   Μὲ αὐτὸ τὸν τίτλο στὸ νέο του ἄρθρο του, τὸ Ἀντιαιρετικὸ Γραφεῖο τῆς μητροπόλεως Πειραιῶς, προσπαθεῖ νὰ ἐλέγξει –ὀρθόδοξα, ὅπως νομίζει– μητροπολίτη τῆς Β. Ἑλλάδος, ὁ ὁποῖος κακοδοξεῖ, ἐπικρίνοντας ἐκείνους ποὺ ἀντιτίθενται στὴν ψευδοσύνοδο τῆς Κρήτης. Ἐπειδὴ ἡ ἀσυνέπεια καὶ ἡ διγλωσσία τοῦ Πειραιῶς καὶ τῆς ὁμάδος τοῦ Ἀντιαιρετικοῦ του Γραφείου εἶναι πλέον γνωστὴ στοὺς πιστούς, εἴχαμε τὴν σκέψη νὰ μὴν ἀσχοληθοῦμε μὲ τὸ αὐτὸ ἄρθρο. Ὅμως μὲ μιὰ δεύτερη ἀνάγνωση θεωροῦμε ὅτι εἶναι ἀναγκαῖος ὁ σχολιασμός του, ὅπως θὰ φανεῖ στὴ συνέχεια.

     Μιὰ πρώτη παρατήρηση εἶναι ὅτι ἡ Μητρόπολη Πειραιῶς, ὀρθῶς μιλᾶ γιὰ «μια ατμόσφαιρα οργής και αναβρασμού, που συνεχώς αυξάνει και κυριαρχεί μεταξύ του πιστού λαού του Θεού», μετὰ ὅσα ἔγιναν στὴν Κρήτη.

  Στὴν συνέχεια, ὅμως, ὁ λόγος της εἶναι ἀντιφατικὸς καὶ διφορούμενος. Ὁμιλεῖ ἀορίστως γιὰ κάποιους ποὺ κάνουν «σχίσματα καὶ ἀποτειχίσεις» καὶ γιὰ κάποιους ποὺ  «εμμένουν στην γραμμή των Αγίων Πατέρων»!  (Τὸ ἄρθρο τῆς Μητρ. Πειραιῶς ἀκολουθεῖ στὸ τέλος).  Τί ἐννοεῖ μ’ αὐτό; Οἱ ἀντιδράσεις ὅλων αὐτῶν εἶναι σύμφωνες μὲ τὴν Ὀρθόδοξη Παράδοση; Καὶ ἐκεῖνοι ποὺ κάνουν τὰ σχίσματα, καὶ ἐκεῖνοι ποὺ κάνουν τὶς ἀποτειχίσεις, καὶ ἐκεῖνοι ποὺ δὲν προβαίνουν οὔτε σὲ σχίσματα, οὔτε σὲ ἀποτειχίσεις, ἀλλὰ ἁπλῶς ἀσκοῦν κριτικὴ στοὺς Οἰκουμενιστές (ὅπως ἡ Μητρόπολη Πειραιῶς), ὅλοι αὐτοί, παρὰ τὴν διαφορετικὴ ἀντιμετώπιση καὶ στάση ἀπέναντι στοὺς αἱρετικούς, «εμμένουν στην γραμμή των Αγίων Πατέρων»;  Αὐτὸ διδάσκουν οἱ Ἅγιοι Πατέρες; Ὁ καθένας νὰ κάνει τοῦ κεφαλιοῦ του καὶ νὰ ἐνεργεῖ κατὰ βούλησιν; Αὐτὸ τὸ παράδειγμα μᾶς ἔδωσαν;

     Τὸ πρῶτο, λοιπόν, ποὺ πρέπει νὰ διευκρινιστεῖ ἐδῶ, ἀφοῦ ὁ συγγράψας τὸ ἄρθρο π. Παῦλος (τοῦ Ἀντιαιρετικοῦ Γραφείου τῆς Μητροπόλεως Πειραιῶς) σκοπίμως συγχέει τὰ πράγματα, εἶναι: ταυτίζεται τὸ σχίσμα μὲ τὴν ἀποτείχιση; Δὲν γνωρίζει ὅτι ὅποιος κάνει σχίσμα εἶναι ἐκτὸς Ἐκκλησίας, ἐνῶ ὅποιος διακόπτει τὴν μνημόνευση τῶν αἱρετικῶν (ἀποτείχιση), παραμένει στὴν Μία Ἐκκλησία πολεμώντας τὸ σχίσμα; Δὲν γνωρίζει ὅτι δογματικὸ σχίσμα πραγματοποιοῦν οἱ παναιρετικοὶ Οἰκουμενιστές (μετὰ τῶν ὁποίων ὁ ἴδιος, δυστυχῶς, κοινωνεῖ), ἐνῶ ὅσοι ἀπομακρύνονται ἀπ’ αὐτοὺς θεραπεύουν (καθ’ ὅσον δύνανται) τὸ σχίσιμο αὐτὸ τῆς Ἐκκλησίας ἀπὸ τοὺς αἱρετικούς;

   Αὐτὸς ὁ διαχωρισμὸς ποὺ κάνει ὁ π. Παῦλος, τί ὑποκρύπτει ἄραγε; Γνωρίζοντας τὶς μελέτες καὶ τὶς θέσεις τοῦ π. Παύλου Δημητρακόπουλου καὶ τοῦ Μητροπολίτη Πειραιῶς, μποροῦμε νὰ ποῦμε ὅτι δὲν ὑποκρύπτει ἄγνοια, ἀλλὰ σκοπιμότητα. Ἀλλὰ ἀκόμα κι ἂν ὑπέκρυπτε ἄγνοια, εἶναι ἀπαράδεκτο Ἀρχιμανδρίτης Ἀντιαιρετικοῦ Γραφείου τῆς Μητροπόλεως νὰ ἐκφράζεται διφορούμενα καὶ νὰ προκαλεῖ ἐσκεμμένα σύγχυση γιὰ ἕνα θέμα τὸ ὁποῖο, τάχα, θέλει νὰ διαφωτίσει!

    Στὸ ἐρώτημα, λοιπόν, «ποιός κάνει σχίσμα;» εἶναι φανερὸ ὅτι σχίσμα δὲν κάνουν ὅποιοι διακόπτουν τὸ μνημόσυνο τῶν αἱρετικῶν, ἀλλὰ ἐκεῖνοι ποὺ εἰσάγουν στὴν Ἐκκλησία αἱρέσεις! Καὶ ποιοί ἐνισχύουν τὸ δογματικὸ σχίσμα τῶν αἱρετιζόντων; Ἀσφαλῶς, ὄχι ὅσοι ἀπομακρύνονται ἀπ’ αὐτούς, ἀλλὰ ἐκεῖνοι ποὺ κοινωνοῦν μὲ τοὺς «κακόδοξους» –ὅπως ὁ π. Παῦλος τοὺς χαρακτηρίζει– Ἐπισκόπους, ποὺ ψήφισαν τὶς ἀποφάσεις τῆς Κολυμπαρίου Συνόδου!

   Εἶναι τόσο δύσκολο νὰ καταλάβει ὁ π. Παῦλος ὅτι, δὲν διαχωρίζεται ἀπὸ τὴν διαχρονικὴ Ἐκκλησία, ὅποιος ἀπομακρύνεται ἀπ’ τοὺς αἱρετικούς, ἀλλ’ ἐκεῖνος ποὺ διατηρεῖ κοινωνία μαζί τους; Μᾶς τὸ λέει κι ὁ ἴδιος, χωρὶς νὰ καταλαβαίνει, τί ὑποστηρίζει! Γράφει: «Όσοι εμμένουν στην γραμμή των Αγίων Πατέρων και αγωνίζονται να παραμείνει η αγία Ορθόδοξη Πίστη ανόθευτη και απαραχάρακτη», ἐκεῖνοι «εμμένουν στην γραμμή των Αγίων Πατέρων», ἐκεῖνοι εἶναι Ὀρθόδοξοι.
   Ὅσοι ὅμως, ναὶ μὲν διαμαρτύρονται γιὰ τὴν αἵρεση, ἀλλὰ κοινωνοῦν μὲ τοὺς αἱρετικούς, κάνουν «μιὰ τρύπα στὸ νερό», γιατὶ ἐπιτρέπουν στοὺς αἱρετικοὺς συνεχῶς νὰ ἐπεκτείνουν καὶ νὰ ἑδραιώνουν τὴν αἵρεση καί, ἄρα, τελικὰ δὲν ἐμμένουν στὴν γραμμὴ τῶν Πατέρων, οἱ ὁποῖοι μᾶς διδάσκουν ὄχι μόνο τὸν ἔλεγχο τῶν αἱρετικῶν, ἀλλὰ καὶ τὴν ἀπομάκρυνση ἀπ’ αὐτούς:

    α) Γράφει ὁ Μ. Βασίλειος: «Οὐδ’ ἂν πρὸς ὥραν αὐτῶν ἐπεδεξάμεθα τὴν συνάφειαν, εἰ σκάζοντας (χωλαίνοντας) περὶ τὴν Πίστιν εὕρομεν». Δηλαδή, οὔτε μιὰ ὥρα δὲν μένουμε μαζί τους, ἂν χωλαίνουν -ἔστω κι ἂν ἁπλῶς χωλαίνουν- περὶ τὴν πίστιν.

    β) Καὶ ἀλλοῦ μᾶς λέει πάλι ὁ Μ. Βασίλειος; Πρέπει, ὄχι μόνο νὰ διακόπτουμε τὴν μνημόνευση τῶν αἱρετικῶν, ἀλλὰ καὶ ὅσων ὀρθοδόξων κοινωνοῦν μαζί τους! «Οἵτινες τὴν ὑγιᾶ ὀρθόδοξον πίστιν προσποιούμενοι ὁμολογεῖν, κοινωνοῦσι δὲ τοῖς ἑτερόφροσι, τοὺς τοιούτους, εἰ μετὰ παραγγελίαν μὴ ἀποστῶσιν, μὴ μόνον ἀκοινωνήτους ἔχειν, ἀλλὰ μηδὲ ἀδελφοὺς ὀνομάζειν». Τὰ ἴδια λέγει κι ὁ Μ. Ἀθανάσιος, ὁ ἱ. Χρυσόστομος, ὁ Μ. Φώτιος καὶ τόσοι ἄλλοι Ἅγιοι.

    Δὲν τὰ ξέρει αὐτὰ ὁ π. Παῦλος; Τὰ ξέρει ἀλλά, ἐπειδὴ δὲν τὰ ἐφαρμόζει, φτιάχνει δική του θεολογία, διαφορετικὴ ἀπὸ ἐκείνη τῶν Πατέρων!

    Καὶ ἂν αὐτὰ ἰσχύουν γιὰ μεμονωμένους αἱρετικοὺς ἢ γιὰ ὁμάδες αἱρετικῶν καὶ σχισματικῶν, πόσο περισσότερο ἰσχύουν στὴν περίπτωση ποὺ οἱ αἱρετικοὶ ἔχουν καταλάβει τὴν Διοίκηση τῆς Ἐκκλησίας καὶ περιέβαλαν μὲ κῦρος συνοδικὸ καὶ ἐπισημοποίησαν τὶς αἱρέσεις τους;

  Καλῶς ἀποδέχεται ὁ π. Παῦλος (καὶ γι’ αὐτὸ τὶς παρέθεσε μὲ ἔντονα γράμματα) τὶς παρακάτω θέσεις τοῦ μητροπ. Ναυπάκτου ὅτι «η νέα αυτή πρόταση της πλειοψηφίας της αντιπροσωπείας μας που κατέθεσε η Εκκλησία της Ελλάδος στη "Σύνοδο" της Κρήτης …είναι κακόδοξη και αντορθόδοξη (καὶ ὡς ἐκ τούτου) ἢ θα υπάρχει εκκλησία χωρίς αιρετικές διδασκαλίες, η οποία σώζει τους ανθρώπους, ἢ θα είναι αιρετική ομάδα, η οποία δεν μπορεί να αποκαλείται Εκκλησία»!!! Ἀφοῦ, λοιπόν, ἀποδέχεται καὶ προβάλλει αὐτὲς τὶς θέσεις, γιατί κοινωνεῖ μὲ αὐτὸ τὸ κακόδοξο δεσποτικὸ μόρφωμα, ποὺ «δεν μπορεί να αποκαλείται Εκκλησία»; Ἀλήθεια, πῶς μπορεῖ ὁ π. Παῦλος Δημητρακόπουλος κι ὁ Μητροπολίτης του, νὰ κοινωνοῦν μὲ ὅσους ἀποδέχονται μιὰ ληστρικὴ ψευδο-σύνοδο ποὺ περιέχει στὶς ἀποφάσεις της κακοδοξίες και αιρετική εκκλησιολογία, ὅπως ὁ ἴδιος βεβαιώνει; 

   Καὶ ὡς ἐκ τούτου, τελικά, τί νόημα ἔχει ὁ ἐκ μέρους σας ἔλεγχος τῶν Οἰκουμενιστῶν, τὴν στιγμὴ ποὺ κι ἐσεῖς μὲ τὴ σειρά σας κάνετε τὸ ἴδιο, δηλαδή, «παρά τις κρυστάλλινες και πέρα για πέρα Ορθόδοξες θεολογικές θέσεις» ὅτι δὲν «μπορεί να αποκαλείται Εκκλησία ἐκείνη ἡ Ἱερὰ Σύνοδος Ἐπισκόπων ποὺ ἀποδέχεται αιρετικές διδασκαλίες» ἐσεῖς ἀποδέχεσθε ὡς Ὀρθόδοξους τοὺς Ἐπισκόπους αὐτοὺς καὶ κοινωνεῖτε μαζί τους;!!!

   Σᾶς θυμίζει κάτι, π. Παῦλε, ἡ ἀκίδα καὶ ἡ δοκός! Θὰ τὸ θυμηθεῖτε, ἂν ἀνοίξετε τὴν Κ. Διαθήκη στὸ Ματθ. 7,4.

     Θυμηθεῖτε, π. Παῦλε, ὅτι ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς καὶ οἱ μαθητές του -ὅπως ὁ ἱερὸς Ἰωσήφ ὁ Καλόθετος- δὲν ἀποδέχονταν ὡς τὴν Μία Ἐκκλησία τοῦ Συμβόλου τῆς Πίστεως, τὴν ἐπίσημη Ἐκκλησία τοῦ πατριάρχη Καλέκα (τὴν θέση τοῦ ὁποίου ἔχουν σήμερα ὁ κ. Βαρθολομαῖος καὶ ἡ φατρία του), ἀλλὰ ἀποκαλοῦσε  "νέα Ἐκκλησία"  τὴν κακόδοξη "ἐκκλησία" τοῦ Καλέκα, μετὰ τῆς ὁποίας δίδασκε, πὼς οἱ πιστοὶ δὲν πρέπει νὰ ἔχουν καμία κοινωνία!

   
   Ἐπὶ τοῦ προκειμένου: ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος, μετὰ τὴν Σύνοδο τῆς Κρήτης, μὲ τὸ Διάγγελμά της “Πρὸς τὸν Λαό”, ὄχι μόνο δὲν ἀποδοκίμασε τὶς «αιρετικές διδασκαλίες» της Συνόδου, ἀλλὰ τὶς ἀποδέχτηκε!!! Αὐτὴ λοιπὸν ἡ Ἐκκλησία, ποὺ ἀποδέχτηκε τὶς ἀποφάσεις τῆς Κολυμπαρίου Συνόδου, «σώζει τους ανθρώπους, ἢ είναι αιρετική ομάδα, η οποία δεν μπορεί να αποκαλείται Εκκλησία»; Ὅσοι τὴν ἀποδέχεσθε (καὶ ὁ Μητροπολίτης σας, κι ἐσεῖς μαζί) δὲν ἀνήκετε πλέον –ὡς κοινωνοῦντες μὲ αὐτούς– «στην αιρετική ομάδα» ποὺ κι αὐτοὶ ἀνήκουν;
   Ἄν -στὴν ἀντίθετη περίπτωση- ἡ Ἐκκλησία αὐτὴ ποὺ προέκυψε μετὰ τὴν Κολυμπάριο Σύνοδο, παρὰ τὶς αἱρετικὲς ἀποφάσεις της, «σώζει», τότε γιατὶ διαμαρτύρεστε ἐναντίον τῶν ἀποφάσεών της, ἀφοῦ -κοινωνοῦντες μετὰ τῶν Ἐπισκόπων της- μᾶς διδάσκετε ἔμπρακτα ὅτι οἱ κακόδοξες ἀποφάσεις καὶ ἡ ἀλλοίωση τῆς Πίστεως δὲν ἔχουν νὰ κάνουν μὲ τὴν σωτηρία μας;
  Ἔτσι ἔκαναν οἱ Ἅγιοι; Ἁπλῶς διαμαρτύρονταν καὶ κοινωνοῦσαν ταυτόχρονα μὲ τοὺς αἱρετικούς; Ἢ καὶ ἀπομακρύνονταν ἀπὸ τὸν μολυσμὸ τῆς αἱρέσεως;

   Στὴν συνέχεια μᾶς μιλᾶτε μὲ «ὑποκριτικὴ» λύπη γιὰ κάποιον Μητροπολίτη ποὺ κακοδοξεῖ, ποὺ «επιτίθεται με πρωτοφανή μανία και απαξιωτικούς χαρακτηρισμούς σε όσους αντιτάσσονται  στις κακόδοξες αποφάσεις της “Συνόδου» της Κρήτης”», ἀλλὰ δὲν τὸν κατονομάζετε! Εὐγένειες …οἰκουμενιστικές! Αὐτὸς ὁ Μητροπολίτης, θίγει καὶ προσβάλλει τὴν ἁγιοπατερικὴ παράδοση κι ἐσεῖς φοβᾶσθε μὴν τὸν θίξετε, μήπως καὶ πληροφορήσετε τὸ λαὸ νὰ φυλαχθεῖ ἀπ’ αὐτόν;

   Καὶ θέτετε, π. Παῦλε, πρὸς τὸν μητροπ. Λαγκαδᾶ Ἰωάννη (γιατὶ αὐτὸς εἶναι ὁ μητροπολίτης τὸν ὁποῖον ἐλέγχετε χωρὶς νὰ κατονομάζετε)  πολλὰ ἀνούσια ρητορικὰ ἐρωτήματα, ἐλέγχοντάς τον, ἐπειδὴ στρέφεται ἐναντίον σας καὶ κατηγορεῖ τοὺς ἀντι-Οἰκουμενιστὲς ὅτι ἔχουν θολὸ μυαλό. Ἕνα ἀπὸ αὐτὰ τὰ ἐρωτήματά σας εἶναι: «Άραγε Σεβασμιώτατε Ἰωάννη, “θεολογούν μέσα στο θολό μυαλό τους και μέσα στην πλάνη τους” οι Μητροπολίτες Πειραιώς κ. Σεραφείμ, Κυθήρων κ. Σεραφείμ και Γλυφάδας κ. Παύλος, οι οποίοι απορρίπτουν τις αποφάσεις της “Συνόδου” ως απαράδεκτες και κακόδοξες;… “Θεολογούν”, τέλος “μέσα στο θολό μυαλό τους και μέσα στην πλάνη τους” επιφανείς κληρικοί και θεολόγοι, αλλά και ο πιστός λαός, (χιλιάδες τον αριθμό), οι οποίοι υπέγραψαν το ομολογιακό κείμενο “Ανοικτή επιστολή – Ομολογία” της “Συνάξεως Κληρικών και Μοναχών”, για να δηλώσουν έμπρακτα, ότι δεν αποδέχονται τις αποφάσεις της “Συνόδου” της Κρήτης;»!

  Ἐδῶ εἶναι ἀνάγκη νὰ μᾶς ἐξηγήσετε: Γιατί ἀποκρύπτετε, ἀλλοιώνετε καὶ παραποιεῖτε πονηρὰ καὶ τὴν ἁγιοπατερικὴ Παράδοση τῆς Ἐκκλησίας, Πανοσιολογιώτατε κ. Παῦλε; Ἀποτελεῖ ἀπόδειξη, καὶ μάλιστα «ἔμπρακτη» ὀρθοπραξίας -ὅπως λέτε- ὁ ἔλεγχος καὶ μιὰ Δήλωση τῶν λεγομένων ἀντι-Οἰκουμενιστῶν «ότι δεν αποδέχονται τις αποφάσεις της “Συνόδου» της Κρήτης”»; Ἢ ἡ Δήλωση αὐτὴ ἀποτελεῖ ἕνα κρίκο ἀπραγίας, στὸν πολυχρόνιο ἀναποτελεσματικὸ χαρτοπόλεμό τους, ἐφ' ὅσον δὲν συνοδεύεται ἀπὸ τὴν Διακοπὴ τῆς Μνημονεύσεως κατὰ τὴν φρικτὴ ὥρα τῆς Θ. Λειτουργίας τοῦ ὀνόματός τους; Καὶ μακάρι νὰ ἦταν ἀναποτελεσματικὸς μόνο ὁ χαρτοπόλεμος αὐτός! Ἀλλὰ δὲν εἶναι. Πρόκειται γιὰ χαρτοπόλεμο προωθητικὸ τῶν σκοπῶν καὶ τῶν θέσεων τῶν Οἰκουμενιστῶν.

    Πολλοὶ πατέρες, ἀλλὰ κυρίως ὁ σοφός, καὶ ἡρωϊκὸς ἀγωνιστὴς τῆς Πίστεως Μέγας Ἀθανάσιος, ποὺ ἔχει περιγράψει τὶς προθέσεις τῶν αἱρετικῶν κάθε ἐποχῆς, εἶχε διαπιστώσει ὅτι οἱ αἱρετικοὶ Ἀρειανοί, κάνουν ὅ,τι κάνουν γιὰ νὰ κερδίσουν χρόνο, ὥστε νὰ ἐπεκτείνουν τὴν αἵρεση! «Καὶ γὰρ καὶ νῦν ἃ γράφουσιν, οὐκ ἀληθείας φροντίζοντες γράφουσι, ἀλλά… πρὸς ἀπάτην τῶν ἀνθρώπων, ἵνα… κερδάνωσι τὸν χρόνον τοῦ… ἐπεκτεῖναι τὴν αἵρεσιν, ὡς γάγγραιναν» (ἐδῶ). Γι’ αὐτὸ οἱ Ἅγιοι δὲν τοὺς ἔκαναν τὸ χατήρι νὰ περιμένουν «ἄχρι καιροῦ»! Διέκοπταν συντομότατα τὴν κοινωνία μαζί τους.

  Καὶ πολλοὶ μὲν Ἀρειανοὶ τότε, πίστευαν ὅτι εἶχαν δίκιο· θεωροῦσαν ὡς ἀληθινά, τὰ κακόδοξα –βέβαια– ἰδεολογήματά τους, καθὼς ἡ Ἐκκλησία γιὰ πρώτη φορὰ ἀντιμετώπιζε τέτοιου εἴδους περιπέτεια, καὶ δὲν εἶχε γίνει ἀποδεκτὸ τὸ Σύμβολο τῆς Νικαίας ἀπὸ ὅλους, ἀντίθετα οἱ αἱρετικοὶ τὸ ἀμφισβητοῦσαν καὶ τὸ πολεμοῦσαν. Σήμερα ὅμως, οἱ τωρινοὶ αἱρετικοί -οἱ Οἰκουμενιστές- δὲν δικαιολογοῦνται ἐπικαλούμενοι ἄγνοια ἢ ἀμφισβητοῦντες δογματικὲς ἀποφάσεις αἰώνων· γνωρίζουν τὴν ἀλήθεια, ἀφοῦ οἱ

ΠΟΤΕ ΣΤΟΙΧΕΙΟΘΕΤΕΙΤΑΙ ΤΟ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΟ ΠΟΙΝΙΚΟ ΑΔΙΚΗΜΑ ΤΟΥ ΣΧΙΣΜΑΤΟΣ;

Η  ΜΗ ΜΝΗΜΟΝΕΥΣΗ  ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗ

–Ο ΟΠΟΙΟΣ ΔΕΝ ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΕΙ ΩΣ ΠΑΝΑΙΡΕΤΙΚΗ ΤΗΝ

ΨΕΥΔΟ-ΣΥΝΟΔΟ ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ ΚΑΙ ΤΙΣ ΑΠΟΦΑΣΕΙΣ ΤΗΣ  ΚΑΙ ΔΕΝ ΠΑΥΕΙ ΤΟ ΜΝΗΜΟΣΥΝΟ

ΤΗΣ ΠΡΟΪΣΤΑΜΕΝΗΣ ΤΟΥ ΑΡΧΗΣ–

ΑΠΟ ΚΛΗΡΙΚΟΥΣ ΤΗΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΗΣ ΤΟΥ

ΣΤΟΙΧΕΙΟΘΕΤΕΙ ΤΟ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΟ ΠΟΙΝΙΚΟ ΑΔΙΚΗΜΑ ΤΟΥ ΣΧΙΣΜΑΤΟΣ

Ή

ΟΧΙ ΜΟΝΟ ΔΕΝ ΤΟ ΣΤΟΙΧΕΙΟΘΕΤΕΙ ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΕΠΙΒΑΛΛΕΙ ΤΗΝ ΑΠΟΔΟΣΗ ΑΠΟ ΑΥΤΟΝ ΤΗΣ ΠΡΕΠΟΥΣΑΣ ΣΕ ΟΜΟΛΟΓΗΤΕΣ ΚΛΗΡΙΚΟΥΣ ΤΙΜΗΣ ΠΡΟΣ ΕΚΕΙΝΟΥΣ;

Του

Κυριάκου Κυριαζόπουλου

καθηγητή (επ.) του Εκκλησιαστικού Δικαίου στη Νομική Σχολή Α.Π.Θ.

Ερώτηση: Με δεδομένο ότι, μετά τη λεγόμενη «Αγία και Μεγάλη Σύνοδο» της Κρήτης, ένας Μητροπολίτης από τις δέκα (10) Αυτοκέφαλες που συμμετείχαν σε αυτήν, αν υποτεθεί ότι έχει ορθόδοξο φρόνημα, αλλά, συμβιβαζόμενος με τις «συνοδικές» αποφάσεις της Ψευδο-συνόδου της Κρήτης, μνημονεύει την προϊσταμένη του αρχή (π.χ. με δεδομένο ότι ένας Μητροπολίτης από τις λεγόμενες Νέες Χώρες της Βόρειας Ελλάδος, αν υποτεθεί ότι έχει ορθόδοξο φρόνημα, αλλά μνημονεύει τις προϊσταμένες του αρχές, ήτοι τον Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως και την Ιερά Σύνοδο της Εκκλησίας της Ελλάδος), αν ένας υφιστάμενός του, ιερομόναχος ή ιερέας, παύσει το μνημόσυνο του εν λόγω Μητροπολίτη, τότε ο     ιερομόναχος ή ο ιερέας διαπράττει το εκκλησιαστικό ποινικό αδίκημα του σχίσματος ή όχι;

Απάντηση:  Σαφώς όχι, για τους εξής λόγους:

   1 – Οι κανόνες που είναι συναφείς με το συγκεκριμένο ζήτημα είναι οι Κανόνες 13, 14 και 15 της Πρωτοδευτέρας (ή ΑΒ) Συνόδου επί Μεγάλου Φωτίου Πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως.

   Ο Κανόνας 13 της ΑΒ Συνόδου ορίζει: «Αφού ο παμπόνηρος έριξε  στην Εκκλησία του Χριστού τους σπόρους των αιρετικών ζιζανίων και τους βλέπει να κόβονται σύρριζα με το μαχαίρι του Πνεύματος, μεταχειρίστηκε άλλη μέθοδο προσπαθώντας να διαιρέσει το Σώμα του Χριστού με τη μανία των σχισματικών. Η Αγία Σύνοδος, όμως, αναχαιτίζοντας ολοκληρωτικά και αυτήν την επιβουλή του, όρισε από εδώ και στο εξής, αν κάποιος πρεσβύτερος ή διάκονος τολμήσει, επειδή τάχα έχει κατηγορήσει τον επίσκοπό του για κάποια εγκλήματα, να απομακρυνθεί από την κοινωνία του πριν από τη συνοδική απόφαση και εξέταση και την αμετάκλητη καταδίκη του, και δεν αναφέρει το όνομά του στις ιερές ευχές των λειτουργιών σύμφωνα με την παράδοση της Εκκλησίας, αυτός να υπόκειται σε καθαίρεση και να στερείται από κάθε ιερατική τιμή. Διότι αυτός που είναι ταγμένος στην τάξη του πρεσβυτέρου και που αρπάζει την κρίση των μητροπολιτών και που καταδικάζει, όσο εξαρτάται από αυτόν, ο ίδιος πριν από την κρίση τον πατέρα του και επίσκοπο, αυτός δεν είναι άξιος ούτε για την τιμή ή την ονομασία του πρεσβυτέρου. Και όσοι τον ακολουθούν, αν είναι κάποιοι από τους ιερωμένους, να χάνουν και αυτοί την δική τους τιμή, και αν είναι μοναχοί ή λαϊκοί, να αφορίζονται πλήρως της Εκκλησίας, μέχρι που να απορρίψουν τη σχέση τους με τους σχισματικούς και να επιστρέψουν στον επίσκοπό τους».

    Ο Κανόνας 14 ΑΒ Συνόδου προβλέπει: «Αν κάποιος επίσκοπος, χρησιμοποιώντας μια πρόφαση εναντίον του μητροπολίτη του, πριν τη συνοδική κρίση, απομακρυνθεί από την κοινωνία με αυτόν και δεν αναφέρει το όνομά του, σύμφωνα με τη συνήθεια, στη θεία μυσταγωγία, η Αγία Σύνοδος όρισε να καθαιρείται αυτός, αν, μόνον απομακρυνόμενος από τον δικό του μητροπολίτη, δημιουργήσει σχίσμα. Διότι πρέπει καθένας να γνωρίζει τα όριά του, και ούτε ο πρεσβύτερος να περιφρονεί τον δικό του επίσκοπο ούτε ο επίσκοπος τον δικό του μητροπολίτη».

   Ο Κανόνας 15 ΑΒ Συνόδου διαλαμβάνει: «Όσα ορίστηκαν για πρεσβυτέρους και επισκόπους και μητροπολίτες, αρμόζουν πολύ περισσότερο και για πατριάρχες. Επομένως, αν κάποιος πρεσβύτερος ή επίσκοπος ή μητροπολίτης τολμήσει να απομακρυνθεί από την κοινωνία με τον δικό του πατριάρχη, και δεν αναφέρει, όπως έχει οριστεί και καθοριστεί, το όνομά του στη θεία μυσταγωγία, αλλά δημιουργήσει σχίσμα πριν τη συνοδική κρίση και την αμετάκλητη καταδίκη του, η Αγία Σύνοδος όρισε να αφαιρείται πλήρως από αυτόν οποιαδήποτε ιερατική διακονία, εφόσον αποδειχθεί ότι έκανε αυτήν την παρανομία. Και ναι μεν τούτα έχουν οριστεί και επικυρωθεί για όσους αποσχίζονται από τους δικούς τους προέδρους με την πρόφαση κάποιων κατηγοριών, και προκαλούν σχίσμα και διασπούν την ενότητα της Εκκλησίας. Διότι, όσοι απομακρύνονται από την κοινωνία με τον πρόεδρό τους, εξαιτίας κάποιας αίρεσης, η οποία έχει καταδικαστεί από τις Άγιες Συνόδους ή τους Πατέρες, ενώ δηλαδή ο πρόεδρός τους διακηρύσσει δημόσια και διδάσκει ανοικτά την αίρεση στην εκκλησία, τούτοι όχι μόνο δεν πρέπει να υποβληθούν στην προβλεπόμενη από τους κανόνες ποινή, επειδή αποτειχίζονται από την κοινωνία με τον καλούμενο επίσκοπο πριν τη συνοδική κρίση του, αλλά και πρέπει να αξιωθούν της πρέπουσας στους Ορθοδόξους τιμής. Διότι δεν καταδίκασαν επισκόπους, αλλά ψευδοεπισκόπους και ψευδοδιδασκάλους, και δεν κατατεμάχισαν την ενότητα της Εκκλησίας με σχίσμα, αλλά φρόντισαν να αποφύγει η Εκκλησία σχίσματα και διαιρέσεις».

  2 – Ο Κανόνας που είναι εφαρμοστέος στη συγκεκριμένη περίπτωση, δεν είναι ο 13^ος της ΑΒ Συνόδου, αλλά ο 15^ος της ίδιας ΑΒ Συνόδου. Διότι σήμερα δεν βρισκόμαστε στο προπαρασκευαστικό στάδιο της Παναίρεσης του Οικουμενισμού (ή Νέο-γνωστικισμού ή Θρησκευτικού Συγκρητισμού), το οποίο διήρκεσε 115 χρόνια (από το 1901 με τον ενθρονιστήριο λόγο του Πατριάρχη Ιωακείμ Γ΄, ο οποίος περιείχε την εξαγγελία και τις φάσεις ανάπτυξης της Παναίρεσης του Οικουμενισμού) και κατά το οποίο οι ιερομόναχοι και ιερείς θα μπορούσαν να εφαρμόσουν την προ συνοδικής εισαγωγής της Παναίρεσης του Οικουμενισμού κατ’ οικονομία μνημόνευση του ονόματος του οικείου Μητροπολίτη, σε συνδυασμό με μερική παύση κοινωνίας με τούτον, όπως και  μοναχοί και οι λαϊκοί, σύμφωνα με την  Επιστολή του Αγίου Θεοδώρου του Στουδίτη προς τον Ηγούμενο Θεόφιλο. Αλλά από τις 25-6-2016, ημερομηνία «συνοδικής»  –δηλ. δεσμευτικής για τις δέκα (10) Αυτοκέφαλες που συμμετείχαν στο Συνέδριο της Αποστασίας ή, επί το επιεικέστερο, στην Ψευδο-Σύνοδο της Κρήτης– εισαγωγής της Παναίρεσης του Οικουμενισμού, εφαρμόζεται υποχρεωτικά η ακρίβεια, δηλ. ο 15^ος Κανόνας της ΑΒ Συνόδου. Διότι ο 15^ος Κανόνας είναι υποχρεωτικής ισχύος, ως νόμος της Εκκλησίας, όπως τον ερμηνεύει ορθά και ο μεγάλος κανονολόγος Νικόδημος Μίλας, ως εξής: «и церковно-служители вправе и даже обязаны тотчас отделиться от подлежащего епископа (και οι κληρικοί έχουν το δικαίωμα και ακόμη και την υποχρέωση να απομακρυνθούν άμεσα από την κοινωνία με τον επίσκοπο)» (ἐδῶ).

  Επομένως, κανένας Μητροπολίτης από τις δέκα (10) Αυτοκέφαλες οι οποίες εισήγαγαν «συνοδικώς», δηλ. δεσμευτικά γι’ αυτές, την Παναίρεση του Οικουμενισμού, δεν μπορεί να ισχυριστεί βάσιμα ότι ο ίδιος έχει δήθεν ορθόδοξο φρόνημα, ενώ είναι ταυτόχρονα συμβιβασμένος με την «συνοδικώς» εισαχθείσα Παναίρεση του Οικουμενισμού, εφόσον δεν καταδικάζει ρητά, κατηγορηματικά και δημοσίως την Παναίρεση του Οικουμενισμού και, κατά συνέπεια, εφόσον δεν παύει το μνημόσυνο της προϊσταμένης του αρχής (π.χ. αν είναι Μητροπολίτης των λεγόμενων Νέων Χωρών της Βόρειας Ελλάδος, εφόσον δεν παύσει το μνημόσυνο των προϊσταμένων του αρχών, ήτοι του Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως και της Ιεράς Συνόδου, και, αν είναι Μητροπολίτης της Αυτοκέφαλης Εκκλησίας της Νότιας Ελλάδος, εφόσον δεν παύσει το μνημόσυνο της προϊσταμένης του αρχής, ήτοι της Ιεράς Συνόδου, δεδομένου ότι και οι δύο αυτές Αυτοκέφαλες συμπεριλαμβάνονται μεταξύ αυτών που συμμετείχαν στην Ψευδο-σύνοδο της Κρήτης και εισήγαγαν «συνοδικώς», δηλ. δεσμευτικά γι’ αυτές, την Παναίρεση του Οικουμενισμού).

   Για το γεγονός της «συνοδικής» - δηλ. δεσμευτικής για τις δέκα (10) Αυτοκέφαλες που συμμετείχαν στην Ψευδο-Σύνοδο της Κρήτης – βλέπετε

   1 – Αξιολόγηση της λεγόμενης «Αγίας και Μεγάλης Συνόδου» της Κρήτης (ἐδῶ),

    2 - τη Μελέτη μου με θέμα: «Το Συνέδριο της Αποστασίας των Χανίων των δέκα (10) Αυτοκέφαλων ‘Εκκλησιών’ (οι οποίες εκπροσωπούν μόνον το ένα τρίτο (1/3) των Ορθοδόξων), το οποίο εισήγαγε «συνοδικώς» την Παναίρεση του Οικουμενισμού (ή Γνωστικισμού – Gnosis, ή Θρησκευτικού Συγκρητισμού), και για την αναγκαία και αναπόφευκτη εκκλησιολογική συνέπεια της διακοπής κοινωνίας με τους προκαθημένους και τους επισκόπους των δέκα (10) Αυτοκέφαλων ‘Εκκλησιών’, οι οποίοι δεν καταδικάζουν, ως Παναιρετικό, τούτο το Συνέδριο της Αποστασίας» (ἐδῶ).

  Αν κάποιος καταρρίψει πειστικά, από την άποψη της επιστημονικής μεθόδου τόσο της Ορθόδοξης Εκκλησιολογίας όσο και του Ορθόδοξου Κανονικού Δικαίου, τα επιχειρήματα αυτών των δύο κανονικο-δογματικών μελετών, τότε θα μπορεί να ισχυριστεί βάσιμα ότι:

     1 - ΑΝΤΙ του 15^ου Κανόνα της ΑΒ Συνόδου, ο οποίος ορίζει ότι, όσοι απομακρύνονται από την κοινωνία με τον πρόεδρό τους, εξαιτίας κάποιας αίρεσης, η οποία έχει καταδικαστεί από τις Άγιες Συνόδους ή τους Πατέρες, ενώ δηλαδή ο πρόεδρός τους διακηρύσσει δημόσια και διδάσκει ανοικτά την αίρεση στην εκκλησία, τούτοι όχι μόνο δεν πρέπει να υποβληθούν στην προβλεπόμενη από τους κανόνες (για το σχίσμα) ποινή (της καθαίρεσης), επειδή αποτειχίζονται από την κοινωνία με τον καλούμενο επίσκοπο πριν τη συνοδική κρίση του, αλλά και πρέπει να αξιωθούν της πρέπουσας στους Ορθοδόξους τιμής. Διότι δεν καταδίκασαν επισκόπους, αλλά ψευδοεπισκόπους και ψευδοδιδασκάλους, και δεν κατατεμάχισαν την ενότητα της Εκκλησίας με σχίσμα, αλλά φρόντισαν να αποφύγει η Εκκλησία σχίσματα και διαιρέσεις,

    2 – ΔΗΘΕΝ ΘΑ ΕΦΑΡΜΟΣΤΕΙ ο 13^ος Κανόνας της ίδιας ΑΒ Συνόδου, δηλ. ότι οι ιερομόναχοι και οι ιερείς που δεν μνημονεύουν το όνομα του Μητροπολίτη τους, εφόσον αυτός ανήκει σε μια από τις δέκα (10) Αυτοκέφαλες που εισήγαγαν «συνοδικώς», δηλ. δεσμευτικά γι’ αυτές, την Παναίρεση του Οικουμενισμού, θα υποβληθούν στην ποινή της καθαίρεσης λόγω σχίσματος.

Η ανωτέρω επιστημονική απάντηση στο συγκεκριμένο ερώτημα που τέθηκε εξ αρχής, στηρίζεται στην επιστημονική μεθοδολογία της Ορθόδοξης Εκκλησιολογίας και του Ορθόδοξου Κανονικού Δικαίου.

Αν από Μητροπολίτη κάποιας από τις δέκα (10) Αυτοκέφαλες που εισήγαγαν «συνοδικώς», δηλ. δεσμευτικά γι’ αυτές, την Παναίρεση του Οικουμενισμού (ή Νέο-γνωστικισμού ή Θρησκευτικού Συγκρητισμού), δεν ακολουθηθεί το συμπέρασμα της  ανωτέρω επιστημονικής απάντησης, και επιλεγεί η εκ μέρους του αυταρχική παρερμηνεία της επιλογής του 13^ου Κανόνα της ΑΒ Συνόδου, χωρίς να συντρέχουν οι προϋποθέσεις εφαρμογής του, με συνέπεια την καθαίρεση ιερομονάχου ή ιερέα που δεν μνημονεύει το όνομά του, τότε τούτο θα επιβεβαιώσει με βεβαιότητα ότι –όπως και σε όλη την Εκκλησιαστική Ιστορία έπρατταν οι αιρετικοί επίσκοποι εναντίον των Ορθοδόξων συνεπισκόπων τους και εναντίον των λοιπών Ορθοδόξων πιστών– ΑΚΟΛΟΥΘΕΙ ΤΗΝ (ΠΑΝ)ΑΙΡΕΣΗ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΥ ΟΧΙ ΜΟΝΟ ΣΥΜΒΙΒΑΖΟΜΕΝΟΣ ΜΕ ΑΥΤΗΝ ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΕΧΟΝΤΑΣ ΤΟ ΚΑΚΟΔΟΞΟ ΦΡΟΝΗΜΑ ΤΗΣ ΚΑΙ ΜΕ (ΠΑΝ)ΑΙΡΕΤΙΚΗ ΜΑΝΙΑ ΔΙΩΚΕΙ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥΣ ΟΜΟΛΟΓΗΤΕΣ ΚΛΗΡΙΚΟΥΣ. ΔΙΟΤΙ, ΑΝΤΙ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΗΣ ΟΜΟΛΟΓΙΑΣ ΕΝ ΚΑΙΡΩ ΔΙΩΓΜΟΥ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ ΑΠΟ ΤΗΝ (ΠΑΝ)ΑΙΡΕΣΗ, ΤΟΥΤΟΣ ΘΑ ΕΧΕΙ ΕΠΙΛΕΞΕΙ ΤΗΝ ΑΠΟΛΑΥΣΗ ΤΩΝ ΗΔΟΝΩΝ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ ΤΟΥΤΟΥ, ΑΝΤΙ ΤΟΥ ΕΡΩΤΟΣ ΤΟΥ ΝΥΜΦΙΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ ΑΛΗΘΙΝΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ, Η ΟΠΟΙΑ ΜΟΝΟΝ ΑΥΤΗ, ΚΑΙ ΟΧΙ Η (ΠΑΝ)ΑΙΡΕΣΗ, ΕΙΝΑΙ Η ΤΑΜΕΙΟΥΧΟΣ ΤΗΣ ΘΕΙΑΣ ΧΑΡΙΤΟΣ.

Πάντως, μετά την «συνοδική» εισαγωγή της Παναίρεσης του Οικουμενισμού στις 25-6-2016, με την ψήφιση από τις δέκα (10) Αυτοκέφαλες–Μέλη του Συνεδρίου της Αποστασίας της Κρήτης, κανένας Μητροπολίτης από τις εν λόγω δέκα (10) Αυτοκέφαλες δεν μπορεί θεολογικά και λογικά να ισχυριστεί ότι, μπορεί η προϊσταμένη του αρχή (ή οι προϊσταμένες του αρχές) να ακολουθεί (ή ακολουθούν) την Παναίρεση του Οικουμενισμού, αλλά ο ίδιος δήθεν έχει ορθόδοξο φρόνημα, γι’ αυτό οι υφιστάμενοί του κληρικοί δεν υποχρεούνται να εφαρμόσουν τον 15^ο Κανόνα της ΑΒ Συνόδου για την παύση του μνημοσύνου του ονόματός του. Διότι όχι μόνο έχει συμβιβαστεί με την «συνοδικώς» εισαχθείσα Παναίρεση του Οικουμενισμού, αλλά διαθέτει πλέον και Παναιρετικό φρόνημα, δεδομένου ότι

   Α. ούτε καταδικάζει ως Παναιρετικό το Συνέδριο της Αποστασίας της Κρήτης και τις αποφάσεις του,

  Β. ούτε, κατά συνέπεια, παύει το μνημόσυνο της προϊσταμένης του αρχής (ή των προϊσταμένων του αρχών), όπως οφείλει και ο ίδιος ο Μητροπολίτης δυνάμει του 15^ου Κανόνα της ΑΒ Συνόδου. Το οφείλει, αν επιλέξει να παραμείνει στην Ορθοδοξία και την Ορθοπραξία  με Ομολογιακό Φρόνημα και Ομολογιακή επί των ώμων του Ανάληψη του Σταυρού του Χριστού και συνέχιση των Παθημάτων του Αμνού του Θεού, Κυρίου Ιησού Χριστού στη δική του ύπαρξη, ως γνήσιος ποιμένας. Ως γνωστόν, ο γνήσιος ποιμένας, όπως ομολόγησε κατά την εις επίσκοπον χειροτονία του, υποχρεούται να προστατεύει το εμπιστευθέν από τον Μέγα Αρχιερέα Χριστό σε αυτόν λογικό ποίμνιο από την κατασπάραξή του από τους νοητούς αλλά πραγματικούς «λύκους» της Παναίρεσης του Οικουμενισμού και όχι να ενδιαφέρεται πρωτίστως για την, αντί πάσης θυσίας, διατήρηση του επίγειου αρχιερατικού του θρόνου, για να μην είναι αναπολόγητος όταν παρουσιαστεί ενώπιον του Δικαιοκρίτη Χριστού. 

Στην αντεπίθεση ο ιερέας που διακόπτει το μνημόσυνο Μητροπολιτη Φλωρίνης: Η Εκκλησία δεν είναι τσιφλίκι σας

  Απαντήσεις και εξηγήσεις σε ερωτήματα, σχόλια σε αναγνώστες και θεατές των video που παρουσιάστηκαν σχετικά με την διακοπή μνημοσύνου δίνει ο Αρχιμ. Παΐσιος Παπαδόπουλος, ηγούμενος της Ιεράς Μονής Αγίου Γρηγορίου Παλαμά Φιλώτα, ο  πρώτος Ιερέας της Ελλαδικής Εκκλησίας που αρνείται να μνημονεύσει τον Πατριάρχη και τους Μητροπολίτες και για τον οποίον ο Μητροπολίτης Φλωρίνης Θεόκλητος ζήτησε να οδηγηθεί σε συνοδικό δικαστήριο. 

Διαβάστε όσα αναφέρει ο ιερέας: 

Α. Σχετικά με το ότι δημιουργούμε σχίσμα

   Γιατί ισχυρίζεσθε ότι εμείς κάνουμε σχίσμα εφ’ όσον θέλουμε να κρατήσουμε απαραχάρακτη την ορθή πίστη και ενεργούμε σύμφωνα με προηγούμενα παραδείγματα της εκκλησιαστικής ιστορίας και όχι εσείς που την νοθεύετε την εξ αποκαλύψεως πίστη αφού κηρύσσετε και ενεργείτε έχοντας εγκολπωθεί διαφορετικά από τους Αγίους Πατέρες είτε διότι δεν αντιδράτε στην αίρεση με την σιωπή και με το να μην παίρνετε θέση;

   1. Για το πρώτο. Έχουμε πει ότι στην εποχή μας, όπου η τεχνολογία και η επιστήμη έχουν κάνει άλματα και στην πληροφορική, η ενημέρωση και πληροφορία τρέχουν με τα μέσα μαζικής ενημέρωσης ή κοινωνικής δικτύωσης τόσο, που είναι πλέον εύκολο να αποδειχθεί τι πρεσβεύει κανείς από την μετάδοση ήχου και εικόνας, τα οποία είναι η καλύτερη κατάθεση μαρτυρίας των όσων γίνονται. Μια απλή και μόνο περιήγηση στο διαδίκτυο σε ιστολόγια που δίνουν μαρτυρία Ορθοδοξίας φτάνει για να αντιληφθεί ο καλοπροαίρετος αναγνώστης ότι οι οικουμενιστές έχουν ξεφύγει τελείως. Βρίθουν από περιπτώσεις και περιστατικά που καταδεικνύουν ότι οι άνθρωποι αυτοί όχι μόνο δεν κρατούν Ορθοδοξία αλλά έχουν αποθρασυνθεί κιόλας με το να νομίζουν πως η Εκκλησία του Χριστού είναι τσιφλίκι τους που μπορούν να κάνουν ό,τι θέλουν και να χρησιμοποιούν τους κανόνες για να υπερασπίσουν την ασέβειά τους και να απειλούν με καθαίρεση όσους θέλουν να υπερασπίζονται την ορθή πίστη. Ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος όμως επισημαίνει ότι κριτήριο και καθήκον ενότητος στην Εκκλησία δεν είναι μόνο η κοινωνία αλλά πρωτίστως η κοινή εξ αποκαλύψεως πίστη.

   «Ὅταν πάντες ὁμοίως πιστεύομεν τότε ἑνότης ἐστίν (ὑπάρχει)».

  Όπως γράφει ο π. Σάββας ο Λαυριώτης και συναγωνιστής «Πρῶτα προσβάλλεται ἡ κοινὴ πίστη καὶ μετὰ ἡ κοινωνία. Τὴν παρέκκλιση ὅμως

Το θέµα του οικουµενισµού διαιρεί. Δεν ήταν ευκαιρία να δοθεί Ορθόδοξη λύση;

Ποῖον ἔπρεπε νὰ ἦτο

τὸ ἔργον τῆς Μ. Συνόδου;

Τοῦ κ. Παναγιώτου Ράπτη 

   Τόσον οἱ Οἰκουµενικὲς ὅσον καὶ οἱ Τοπικὲς Σύνοδοι γίνονταν κυρίως γιὰ θέµατα σχισµάτων καὶ αἱρέσεων. Γιὰ ποιὸ σχίσµα καὶ ποιὰ αἵρεση συζήτησαν κατὰ τὴν Ἁγία καὶ Μεγάλη Σύνοδο τῶν Ὀρθοδόξων ποὺ διατυµπανίζουν σὲ ἀνατολὴ καὶ δύση; 

➢  Ἡ Οὐνία δὲν ἔπρεπε νὰ καταδικαστεῖ ὡς ὁ ∆ούρειος Ἵππος τοῦ παπισµοῦ καὶ δόλιον κατασκεύασµα προσηλυτισµοῦ εἰς βάρος τῶν Ὀρθοδόξων; 

➢ ∆ὲν ἔπρεπε νὰ δοθεῖ ἐξήγηση γιὰ τὸ πῶς, πότε καὶ µὲ ποιὰ κριτήρια ἡ αἵρεση τῶν παπικῶν ἔγινε αὐτοµάτως καὶ πραξικοπηµατικῶς «ἀδελφὴ Ἐκκλησία»; 

➢ Ἀπὸ ποῦ ξεφύτρωσαν τόσες καὶ τόσες ἄλλες, κυρίως προτεσταντικές, «ἀδελφὲς ἐκκλησίες»; Ποιὸς ὁ σκοπὸς τῆς συµµετοχῆς τῆς Ὀρθοδοξίας στὸ Παγκόσµιο Συµβούλιο τῶν Ἐκκλησιῶν (ΠΣΕ) τὴ στιγµὴ ποὺ δίνοντας τὴν ὀρθόδοξη µαρτυρία, γιὰ νὰ µετανιώσουν καὶ µεταστραφοῦν πρὸς τὴν «Μίαν, Ἁγίαν, Καθολικὴν καὶ Ἀποστολικὴν Ἐκκλησίαν» αὐτοὶ ἀνθίστανται σθεναρῶς καὶ µὲ ἀντίθετα µάλιστα ἀποτελέσµατα; 

➢ Οἱ δοξασίες τῶν Ἰεχωβάδων καὶ τῶν διαφόρων σεκτῶν δὲν ἔπρεπε νὰ καταδικαστοῦν ὡς ξεθεµελιωτὲς τῶν Ἁγίων Γραφῶν; 

➢ Τί νὰ ποῦµε γιὰ τοὺς Κανόνες, ποὺ ἀποδεικνύουν τοὺς οἰκουµενιστὲς παραβάτες καὶ προδότες τῆς Ὀρθοδόξου πίστεως πρώτου µεγέθους, γιατί ἐµποδίζουν νὰ ἐφαρµόσουν τὴν Ἕνωση σὲ µία ὄχι µόνο Χριστιανικὴ Ἐκκλησία µὲ ὅλους τούς σχισµατικοὺς καὶ αἱρετικοὺς καὶ µὲ ὅλες τὶς δοξασίες (δεχόµενες ὡς ἑτερότητα, ἰδιαιτερότητα, διαφορετικότητα κτλ.), ἀλλὰ νὰ δηµιουργήσουν τὴν πανθρησκεία µὲ ὅλες τὶς θρησκεῖες τοῦ κόσµου!... ∆ὲν χαρακτηρίστηκαν ὡς «τείχη τοῦ αἴσχους»; Οἱ κανόνες δὲν ἀπαγορεύουν τὶς συµπροσευχὲς καὶ συναναστροφὲς µὲ σχισµατικοὺς καὶ ὁµοθρήσκους αἱρετικοὺς καὶ ἑτεροθρήσκους; 

➢ ∆ὲν ἑορτάζονται σὲ διαφορετικὲς ἡµεροµηνίες µὲ ἐξαίρεση τὸ Πάσχα καὶ τὶς κινητὲς ἑορτές του; Στὴν Φιλανδία δὲν ἀκολουθοῦν τὸ παπικὸ Πάσχα; Μὲ τὴν Σύνοδο αὐτὴ δὲν θὰ ἔπρεπε νὰ δοθεῖ µία ξεκάθαρη καὶ ὁριστικὴ λύση; 

➢ Τὸ θέµα τοῦ οἰκουµενισµοῦ δὲν διαιρεῖ σήµερα κληρικοὺς καὶ λαϊκοὺς σὲ δύο πνευµατικῶς καὶ ἰδεολογικῶς ἀντίθετα στρατόπεδα; Ὅταν µασωνία καὶ οἰκουµενισµὸς ἔχουν τοὺς ἴδιους κόπους καὶ ἐπιδιώξεις σὲ τί διαφέρουν µεταξύ τους; ∆ὲν εἶναι κραυγαλέα ἄρνηση Χριστοῦ µὲ διαφορετικὰ ὀνόµατα; Τί Γιάννης, τί Γιαννάκης; Ταιριάζουν αὐτὰ σὲ ὑψηλόβαθµους κληρικοὺς καὶ µάλιστα σὲ Πατριάρχες; ∆ὲν ἦταν εὐκαιρία νὰ δοθεῖ Ὀρθόδοξη λύση; 

    Εἶναι ἀλήθεια ὅτι ὁ λαὸς δὲν ἔχει ἀπόλυτη ἐµπιστοσύνη στοὺς κληρικούς, στοὺς ὁποίους ὀφείλονται ὄχι µόνο τά σχίσµατα, ἀλλὰ καὶ οἱ αἱρέσεις. 

   Οἱ φόβοι µας εἶναι ὅτι ἐπίκειται Νέο Σχίσµα ἐντός τῆς Ὀρθοδοξίας. Ὁ Θεὸς γνωρίζει τοὺς πραγµατικοὺς σκοποὺς καὶ εὐχόµεθα ὅπως ἐπέµβη δυναµικὰ πρὸς τὸ συµφέρον τῆς Ἐκκλησίας του. 

Ορθόδοξος Τύπος, 01/07/2016

Πηγή

Σχόλιο: Τὸ σχίσμα οὐσιαστικά (καὶ δυστυχῶς) κ. Ράπτη, εἶναι ὑπαρκτό, χάρη στὴν ἀνοχὴ τῶν ἀντι-Οἰκουμενιστῶν. Οἱ Οἰκουμενιστὲς εἶναι ἀμετακίνητοι στὶς θέσεις τους καὶ μάλιστα τὶς "πέρασαν" εὐσχήμως -ἀλλὰ Συνοδικὰ καὶ ἐπίσημα- καὶ στὴν "Ἁγία καὶ Μεγάλη Σύνοδο"! Ἄρα, δημιουργοῦν μιὰ ἄλλη πίστη, μιὰ ἄλλη ἀλήθεια, μιὰ -νέα- Ἐκκλησία! Οἱ ἀντι-Οἰκουμενιστὲς πορεύονται παράλληλη ὁδό, ἀφοῦ συνεργάζονται καὶ συγκοινωνοῦν μὲ τοὺς "οἰκουµενιστὲς παραβάτες καὶ προδότες τῆς Ὀρθοδόξου πίστεως", ὅπως κι ἐσεῖς τοὺς ὀνομάζετε, καὶ μάλιστα κοινωνοῦν μετ' αὐτῶν στὰ Μυστήρια, ἀρνούμενοι νὰ ἐφαρμόσουν τὴν διδασκαλία τῶν Ἁγίων καὶ τοὺς Ἱεροὺς Κανόνες ποὺ ἐντέλλονται νὰ μὴν κοινωνοῦμε μὲ τοὺς ἀκοινώνητους. ἐπὶ πλέον, θεωροῦν ὅσους ἔχουν ἀπομακρυνθεῖ ἀπὸ τοὺς Οἰκουμενιστές, ἐφαρμόζουν δηλαδὴ τὴν διδασκαλία τῶν Ἁγίων, ὡς ἐκτὸς Ἐκκλησίας. Καὶ τέλος, ἀρνοῦνται πεισματικὰ νὰ δεχθοῦν τοὺς ἀδελφούς τους ποὺ ἔχουν ἀποτειχισθεῖ σὲ διάλογο,  γιατὶ δὲν ἔχουν ἐπιχειρήματα πατερικά, γιὰ νὰ ἀντιμετωπίσουν τὶς θέσεις τους! (Ὁποία συγκατάβαση καὶ πατρικὴ ἀγάπη πρὸς αὐτοὺς ποὺ τοὺς θεωροῦν -καλῶς ἢ κακῶς- πλανεμένους, καὶ στὴν παράκλησή τους γιὰ συνάντηση καὶ ἐξέταση τοῦ ποιά εἶναι ἡ πλάνη τους, ἡ ἀπάντηση εἶναι ἡ ΠΕΡΙΦΡΟΝΗΣΗ!).

     Τί λέτε, λοιπόν, εἶναι ἁπλὸς φόβος ὅτι "ἐπίκειται Νέο Σχίσµα" ἢ -δυστυχῶς- κάτι περισσότερο!

Π.Σ.

Ένα βασανιστικό ερώτημα αιωρείται αναπάντητο!

1. Οἱ ἀποδείξεις σαφεῖς στὰ χέρια τῶν ἀντι-Οἰκουμενιστῶν. Οἱ περὶ τὸν Πατριάρχη Βαρθολομαῖο Ἐπίσκοποι καὶ ἀκαδημαϊκοὶ θεολόγοι εἶναι αἱρετικοὶ Οἰκουμενιστές, διδάσκουν καὶ πράττουν κακόδοξα, διατυπώνουν ἐπὶ δεκαετίες τὶς αἱρέσεις τους -προγραμματίζουν καὶ μᾶς τὸ λένε κατάμουτρα- ὅτι θὰ τὶς ἐπιβάλλουν καὶ διὰ νόμου Πανορθοδόξου Συνόδου.

2. Καὶ ἡ ἀπάντηση τῶν ἀντι-Οἰκουμενιστῶν εἶναι ἕνας συνεχής, ἀτέρμων χαρτοπόλεμος, ποὺ ἐπιτρέπει στοὺς αἱρετικοὺς νὰ συνεχίσουν τὴν ἀνατρεπτικὴ  τῆς Μίας Ἐκκλησίας δράση τους. Δηλαδή, ὁ ἐχθρός προχωρεῖ, καταλαμβάνει ὀχυρά, γνωστοποιεῖ μάλιστα τὸ πολεμικό του σχέδιο “ἐπὶ χάρτου”, κι οἱ ἀντι-Οἰκουμενιστὲς κριτικάρουν ἁπλῶς τὰ σχέδιά του!

Ὅμως, παράλληλα ἐπιτρέπουν καὶ δίδουν χῶρο στὸν ἐχθρὸ νὰ ἐπεκτείνεται καὶ νὰ καταλαμβάνει «φίλια» ἐδάφη, τὸν μνημονεύουν στὶς Θ. Λειτουργίες, τὸν ὑποδέχονται στὶς πόλεις μας, ὄχι ἁπλῶς ὡς φίλο, ἀλλ’ ὡς ἐκ Θεοῦ ἐρχόμενο («εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος»), τρέμουν νὰ ποῦν ὅτι εἶναι αἱρετικός (νά, ἡ νέα αἵρεση τοῦ ὀνοματοκρυπτισμοῦ, γιὰ τὴν ὁποία μιλᾶ ὁ π. Θ. Ζήσης).

Ἐπίσης, «ξεχνοῦν» νὰ ὑποδείξουν, ποιοί τέλος πάντων εἶναι οἱ ἡγέτες αὐτῆς τῆς Παναιρέσεως, ἢ ἁπλῶς ἀποκαλοῦν τὶς αἱρέσεις «ἀσχήμιες»!

Καὶ ΒΕΒΑΙΑ, ἀντί -χρόνια τώρα- νὰ ἔχουν ἀπομακρυνθεῖ ἀπὸ αὐτούς, ΚΟΙΝΩΝΟΥΝ μαζί τους! Ἐνῶ γνωρίζουν καὶ τὸ ἀναρτοῦν στὰ ἱστολόγιά τους ὅτι ἡ αἵρεση «ανατρέπει την εμπειρία της Πεντηκοστής που απεκαλύφθη η πάσα αλήθεια και ανακόπτει την πορεία των ανθρώπων προς την θέωση» (π. Ιωάννης Ρωμανίδης)!

Τὸ ἐρώτημα, λοιπόν,  ποὺ αἰωρεῖται εἶναι:

Τί θὰ κάνετε

κ. Τσελεγγίδη, π. Ἀναστάσιε Γκοτσόπουλε, π. Νικόλαε Μανώλη, π. Θεόδωρε Ζήση, π. Σαράντη Σαράντε, Μητροπολίτα Πειραιῶς Σεραφεὶμ καὶ λοιποὶ ἀντι-Οἰκουμενιστές,

ὅταν ἀποφασίσουν στὴν Πανορθόδοξη Σύνοδο

αὐτὰ ποὺ ἀπεύχεσθε;

Γιατί, ἄραγε, ποτὲ δὲν μᾶς μιλᾶτε γιὰ τὸ διὰ ταῦτα;

Θὰ διακόψετε τὸ Μνημόσυνο τῶν Ἐπισκόπων ποὺ θὰ δεχθοῦν, ὅσα καταγγέλλετε καὶ διαφαίνεται ὅτι θὰ ἀποφασισθοῦν στὴν Πανορθόδοξη Σύνοδο;

Εἶναι καὶ γιὰ σᾶς ΜΟΝΟ τὸ «κοινὸ ποτήριο» τὸ κόκκινο σημεῖο, ὅπως εἶναι καὶ γιὰ τὸν Πειραιῶς Σεραφείμ, τὸ ὁποῖο θὰ σᾶς ἀναγκάσει νὰ διακόψετε τὸ Μνημόσυνό τους; Θὰ συνεχίσετε καὶ μετὰ τὶς «πανορθόδοξες» ἀποφάσεις τὸν χαρτοπόλεμο ἐναντίον τους, ἢ θὰ ἀπομακρυνθεῖτε -ἔστω τότε- ψυχῇ τε καὶ σώματι ἀπ’ αὐτούς;

Πρέπει, ἐπίσης, νὰ μᾶς ἐξηγήσετε, γιατί μιλᾶτε γιὰ κίνδυνο σχίσματος; (καθηγητὴς Δ. Τσελεγγίδης, ἐδῶ,    π. Βασίλειος Βολουδάκης ἐδῶ)*.   

Ποιούς, ἀλήθεια, ἐννοεῖτε ὡς σχισματικούς; Ποιοί κάνουν σχίσμα, ὅταν ὑπάρχει αἵρεση; Ἐκεῖνοι ποὺ αἱρετίζουν, ἢ ἐκεῖνοι ποὺ ἀπομακρύνονται ἀπ’ αὐτούς; Κι ἂν ἀποδεκτοῦν σιωπηρὰ οἱ Ἐπίσκοποι τὶς ἀποφάσεις τῆς Πανορθοδόξου Συνόδου, ἐσεῖς τί; Θὰ συνεχίσετε νὰ κοινωνεῖτε μὲ τοὺς αἱρετικοὺς γιὰ νὰ μὴν κάνετε σχίσμα ἢ θὰ ἀπομακρυνθεῖτε; Ὅταν μιλᾶτε γιὰ σχίσμα αὐτὸ ἐννοεῖτε, ἢ φοβᾶσθε τὸ «σχίσμα» ποὺ θὰ κάνουν κάποιοι ἄλλοι, «ζηλωτὲς» ἐξ αἰτίας τῶν ἀποφάσεων τῆς Πανορθοδόξου;

Θὰ μιλεῖστε ποτὲ γι’ αὐτά; Θὰ μᾶς πεῖτε τὴν δική σας θέση καὶ ἀπόφαση, γιὰ τὸ διὰ ταῦτα! Γιατί τὸ ἀποφεύγετε;

Πρέπει ἐξάπαντως νὰ μᾶς πεῖτε: Ποιός κάνει τὸ σχίσμα; Αὐτὸς ποὺ ἀποσχίζεται ἀπὸ τὴν Ὀρθόδοξη Πίστη μὲ τὶς κακοδοξίες ποὺ κηρύττει μὲ λόγια καὶ πράξεις (μάλιστα Συνοδικά) ἢ αὐτὸς ποὺ μένει ἑνωμένος (μὲ τὶς ὅποιες ἀδυναμίες, λάθη καὶ πάθη του) στὴν Ὀρθόδοξη Παράδοση; Γιατί αὐτὰ τὰ κρατᾶτε κρυφά;

Σημάτης Παναγιώτης

Υ.Γ.: Μόλις διαβάσαμε στὸ ἱστολόγιο "Θρησκευτικά" σχόλιο Ἀνώνυμου, ποὺ ἀναφέρεται στὶς δημοσιεύσεις τῶν ἀντι-Οἰκουμενιστῶν (δηλ. στὸν χαρτοπόλεμο) καὶ βλέπει κι αὐτὸς ὅτι "ἡ ἀπόρριψη" εἶναι ἡ μόνη λύση, δηλ. ἡ ἀπομάκρυνση ἀπὸ αὐτοὺς ποὺ ἐπιδιώκουν τὴν "κατάργηση τῆς Ὀρθοδοξίας"!

 Ο/Η Ανώνυμος είπε...

Καλή η προσπάθεια του π. Αναστασίου και ευλογημένη η αγωνία του για το θέμα, αλλά το πρόβλημα τελικά δεν ευρίσκεται τόσο στις λεπτομέρειες των διατυπώσεων του κειμένου, όσο στην ουσία του. Η διγλωσσία του κειμένου θέλει να εξυπηρετήσει ένα βασικό σκοπό την νομιμοποίηση της Οικουμενιστικής πορείας και της ρίζας και των καρπών της Αιρέσεως. Ορθά, πολύ ορθά χαρακτήρισε με πολύ λιγότερα λόγια ο π. Χίρς την αποδοχή αυτού του κειμένου ως Γάμο με τους Αιρετικούς (ἐδῶ). Δεν υπάρχει άλλη λύση π.χ. βελτίωση του κειμένου, καθώς είναι γενικά διαποτισμένο με το πνεύμα της πλάνης. Το μόνο που μένει είναι η απόρριψη, διότι τυχόν αποδοχή του, είτε με ομοφωνία, είτε με σπάσιμο αυτού του κανόνα και αποδοχή του με μεγάλη πλειοψηφία, συνιστά στην ουσία κατάργηση της Ορθοδοξίας όπως την γνωρίζουμε και επίσημη απαρχή της Οικουμενιστικής "Ψευδοορθοδοξίας".

_____________________________

(*) «Προσωπικά παρακαλώ τον Θεό μας και εύχομαι να μην συγκληθή ποτέ η Σύνοδος αυτή (βαθειά μέσα μου, μάλιστα, έχω και την βεβαιότητα ότι δεν θα επιτρέψη ο Θεός να συγκληθή) διότι –όπως προέγραψα– κανένα, μα ΑΠΟΛΥΤΩΣ ΚΑΝΕΝΑ όφελος δεν πρόκειται να προκύψη, αλλά μόνο διαιρέσεις και Σχίσματα, εφ’ όσον απουσιάζουν παντελώς από τους διοργανωτάς τα πνευματικά Κριτήρια αλλά και το Θεολογικό υπόβαθρο που απαιτείται από μια Σύνοδο της Ορθοδοξίας στους ιδιαιτέρως κρίσιμους καιρούς που διέρχεται το Γένος των ανθρώπων» (π. Βασίλειος Βολουδάκης).