Η Ζηζιούλιος απόκλισις εκ της Πατερικής Παραδόσεως (Γ)

Το δεξιό "μανίκι" του Βαρθολομαίου, ο μεγάλος αιρετικός της σύγχρονης Εκκλησίας!

Η Ζηζιούλιος απόκλισις εκ της Πατερικής Παραδόσεως

ΔΙΑΛΟΓΟΣ ΜΕΤΑ ΠΡΩΤΕΙΟΜΑΝΟΥΣ

 

Γράφει ο Γεώργιος Καραλής

  πρώτο μέρος,    δεύτερο μέρος

Τρίτο  μέρος 

Πρωτειομανής: Ο Σεβ/τος Περγάμου ισχυρίζεται ότι ο Άγιος Ιγνάτιος Αντιοχείας πίστευε ότι η φύση είναι αναγκαστική και το άτομο θα έπρεπε να απελευθερωθεί από αυτήν την αναγκαιότητα με σκοπό να γίνει πρόσωπον, να βρεθεί δηλαδή σε πλέγμα σχέσεων που θα βεβαιώνει σε κάθε ιστορική στιγμή το γεγονός της κοινωνίας, υπό του επισκόπου, ανεξαρτήτως βεβαίως ορθοδοξίας και ορθοπραξίας. Αυτός ήταν ο λόγος που κατά

Το δεξιό "μανίκι" του Βαρθολομαίου, ο μεγάλος αιρετικός της σύγχρονης Εκκλησίας!

Η Ζηζιούλιος απόκλισις εκ της Πατερικής Παραδόσεως

ΔΙΑΛΟΓΟΣ ΜΕΤΑ ΠΡΩΤΕΙΟΜΑΝΟΥΣ

 

Γράφει ο Γεώργιος Καραλής

Πρωτειομανής: Επειδή πέρασε αρκετός καιρός από τον τελευταίο μας διάλογο για τον Σεβασμιώτατο Περγάμου θα προτιμούσα να συνεχίσουμε με αυτόν από την στιγμή που θεωρείται ο μεγαλύτερος μεταπατερικός θεολόγος και πολλοί θεολόγοι στην ανατολή και στην δύση ασχολούνται με τα γραπτά του και προσπαθούν να καταλάβουν τον τρόπο της σκέψεώς του. Βέβαια θα πρέπει να ξέρουμε ότι η εξέταση του έργου του Σεβασμιωτάτου Περγάμου είναι μία εξαιρετικά δύσκολη υπόθεση, ιδιαίτερα όταν υπαρχει ένας περιορισμένος χώρος. Κατά πρώτον επειδή ο Σεβασμιώτατος δεν επεριορισθη μόνο στην εκκλησιολογία, αλλά στην Τριαδολογία και στην Χριστολογία. Καταφέρνει κατ᾽αυτόν τον τρόπον να ασχοληθεί με όλους τους τομείς της ορθοδόξου θεολογίας και να δώσει μία νέα ώθηση στην μονολιθική ορθόδοξη θεολογία η οποία πριν από αυτόν αδυνατούσε να ξεπεράσει πλήρως την αρχαία της παράδοση. Ο τρόπος σκέψεως του Σεβασμιωτάτου –και αυτό δεν θα πρέπει ποτέ να λησμονείται- είναι αναγνωρισμένος από την Δύση και ειδικά από την Ρωμαιοκαθολική εκκλησία.

Ορθόδοξος: Το ερώτημα όμως που τίθεται όταν κανείς διαβάζει τα πάμπολλα άρθρα του Σ. Ιωάννου Ζηζιούλα είναι αν συμφωνεί με την Πατερική παράδοση ή διατυπώνει μια θεολογία η οποία βρίσκεται εις τους αντίποδας με αυτήν των Αγίων Πατέρων και Διδάσκάλων της Καθολικής Ορθοδόξου Εκκλησίας. Αν διαφωνεί με την ορθόδοξον παράδοση, τότε η θεολογία του Περγάμου, ο “ζηζιουλιανισμός» είναι άκρως επικίνδυνος γιατί εισάγει καινούργια δόγματα, τριαδολογικά, χριστολογικά και εκκλησιολογικά. Με άλλα λόγια δεν είναι μία τριαδολογική αίρεση όπως ο αρειανισμός, ή μια χριστολογική αίρεση όπως ο Νεστοριανισμός, αλλά μία αλλοίωση της ορθοδόξου παραδόσεως, μία παναίρεση: εκκλησιολογική, χριστολογική και τριαδολογική. Βρισκόμαστε μπροστά σε μία προσπάθεια να ξαναγραφεί με διαφορετικό, μοντέρνο τρόπο η ορθόδοξος θεολογία ουτως ώστε να είναι σε θέση να συναντήσει την προτεσταντική και λατινική παράδοση για να προωθήσει την ένωση των χριστιανών όχι εν τῆ αληθεία, αλλά εν τῶ προσώπω του καθολικού πρώτου.

«Εν δη τοις τοιούτοις λόγοις πολύ μεν το ανόητον, πολλαπλάσιον δε το ασεβές»!

Οι άγιοι Πορφύριος και Παΐσιος υποδεέστεροι του Περγάμου;

Ο π. Ιωάννης Χρυσαυγής ανεκάλυψε τον μετά τον Παλαμάν, Παλαμάν!

    Ο  Περγάμου, που προβάλλεται ιδιαιτέρως εις τα συγκρητιστικά θρησκευτικά, γράφει: «είναι καλύτερα που ο Αδάμ έπεσε διατηρώντας το δικαίωμά του στην απόλυτη ελευθερία, παρά αν είχε παραμείνει άπτωτος»!

     Αποτελεί πλέον κοινήν διαπίστωσιν μη επιδεχομένην αμφισβητήσεως ότι από την δεκαετίαν του ’60 έως σήμερα ένα νέον θεολογικόν ρεύμα εισήχθη και επεβλήθη εις την Ελλάδα. Κύριοι εκπρόσωποι αυτού ο Σεβ. Περγάμου και ο κ. Χρ. Γιανναράς, οι οποίοι έχοντες έλθει εις επαφήν με ποικίλους θεολόγους της διασποράς και εν γένει της δύσεως αλλά και επηρεασμένοι κατά πολύ από τον υπαρξισμόν, διωχεύτεσαν εις τον ελλαδικόν χώρον κράμα θεολογίας. Η εισαγωμένη αυτή θεολογική γραμμή έθελξε νέους άνευ λιπαράς γνώσεως της Ορθοδόξου διδασκαλίας να υιοθετήσουν αυτήν ακρίτως. Προϊόντος του χρόνου εδημιουργήθη κύκλος μαθητών πέριξ των δύο «διδασκάλων», ο οποίος καταλαβών θέσεις εις τα Εκκλησιαστικά και Πανεπιστημιακά κλιμάκια εμποτίζει με τας κακοδοξίας αυτάς την εκπαίδευσιν και την θεολογικήν συγγραφήν. 

Η σθεναρά αντίστασις του «Ο.Τ.» δια συγγραφών υψηλής θεολογικής κριτικής απετέλεσε τον μοναδικόν δια πολλά έτη πυλώνα αντιστάσεως. Το κακόν εν τω μεταξύ επλήθυνε και εις την διασποράν. Από τους μαθητάς του Σεβ. Περγάμου προσφάτως ο «Ο.Τ.» κατέδειξεν ότι κείμενα των Σεβ. Σηλυβρίας Μαξίμου Βγενοπούλου, Σεβ. Βρανιτσέβου Ιγνατίου Midic και κ. Σταύρου Γιαγκάζογλου εμφορούνται όχι απλώς από κακοδοξίας, αλλά από πλήρη διαστροφήν της δο­γματικής της Εκκλησίας. 

Η ενασχόλησις αυτή ίσως προκαλεί δυσ­θυμίαν εις τον αναγνώστην, ιδιαιτέρως όσον αφορά εις δυσνόητα δογματικά ζητήματα, όμως είναι

Άγιος Ισίδωρος ο Πηλουσιώτης -Επιστολές (Β)

Ὁ Ἅγ. Ἰσίδωρος ὁ Πηλουσιώτης σχετικὰ μὲ τὴν ἐκκλησιαστικὴ ἐπικαιρότητα

Μέρος δεύτερο

Ἀδαμάντιου Τσακίρογλου

«Τιμὴ Ἁγίων, μίμησις Ἁγίων». Αὐτὴ εἶναι ἡ διδαχὴ τῆς Ἐκκλησίας μας σχετικὰ μὲ τὸν τρόπο ποὺ πρέπει νὰ τιμοῦμε τοὺς Ἁγίους μας: «μιμηταί μου γίνεσθε, καθὼς κἀγὼ Χριστοῦ. Ἐπαινῶ δὲ ὑμᾶς, ὅτι πάντα μου μέμνησθε καὶ καθὼς παρέδωκα ὑμῖν τὰς παραδόσεις κατέχετε» (Α΄ Κορ. 11). Νὰ μιμηθοῦμε λοιπὸν τοὺς Ἁγίους μας σημαίνει ὄχι μόνο νὰ ἔχουμε συνέχεια στὴν μνήμη μας τὸν τρόπο ποὺ ζοῦσαν, ἀλλὰ καὶ νὰ ἀκολουθοῦμε καὶ νὰ ἐφαρμόζουμε τὶς διδαχές τους, ὅπως αὐτοὶ μᾶς τὶς παρέδωσαν. Ἰδίως σήμερα μὲ τὴν ἐπικράτηση τῆς παναίρεσης τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, τὴν πτώση τῶν ποιμένων, τὴν σύγχυση καὶ τὴν χαώδης κατάσταση τῆς ἐκκλησιαστικῆς ἐπικαιρότητας ὁ λόγος τῶν Ἁγίων καὶ ἡ παραδοχή του ἐκ μέρους μας εἶναι παραπάνω ἀπὸ ἐπιτακτική.

Συνεχίζουμε μὲ τὸ δεύτερο μέρος ἀπὸ τὶς ἐπιστολές τοῦ Ἁγ. Ἰσιδώρου τοῦ Πηλουσιώτου, τοῦ ὁποίου σήμερα ἡ Ἐκκλησία μας τιμᾶ τὴν μνήμη του. Ἡ γλώσσα τοῦ ἁγίου εἶναι γεμάτη ἀγάπη, εἶναι παραινετική, συμβουλευτική, ἀλλὰ παράλληλα καυστικὴ καὶ ἀκριβοδίκαιη, μὴ λαμβάνοντας ὑπόψη ἀξιώματα καὶ σκοπιμότητες, ἀλλὰ ἀποσκοπώντας μόνον στὴν σωτηρία τῶν ψυχῶν καὶ στὴν δόξα τῆς Ἐκκλησίας. Ὡς πηγὴ χρησιμοποιῶ τὴν νεοελληνικὴ μετάφραση τῶν ἐπιστολῶν του ἀπὸ τό: Ἰσιδώρου Πηλουσιώτου, Ἅπαντα τὰ ἔργα, ἐκδ. «Τὸ Βυζάντιον», Θεσσαλονίκη, 2000.

Δὲν εἶναι ἀρεστὲς στὸν Θεὸ οἱ θυσίες καὶ δωρεὲς ἀπὸ ἀνίερα χρήματα

Ἐπιστ. 37 — Στὸν ἐπίσκοπο Εὐσέβιο

Κτίζεις ἐκκλησία, ὅπως λένε... σπουδαία ὡς πρὸς τὰ τεχνικὰ χαρακτηριστικά, ἀλλὰ μὲ πονηρὲς μεθόδους, ἀφοῦ χρησιμοποιεῖς ἀμοιβὲς ἀπὸ χειροτονίες καὶ ἀδικίες, ἐξευτελισμούς, καταπιέσεις ἀδυνάτων καὶ προσφορὲς φτωχῶν. Ὅλα αὐτὰ δὲν εἶναι τίποτα ἄλλ ἀπὸ τὸ νὰ οἰκοδομεῖς τὴ Σιὼν πάνω σὲ αἵματα καὶ τὴν Ἰερουσαλὴμ πάνω σὲ ἀδικίες. Ὁ Θεὸς δὲν ἔχει ἀνάγκη ἀπὸ θυσία ποὺ προέρχεται ἀπὸ ξένα ὑπάρχοντα, ἀλλὰ τὴ σιχαίνεται σὰ θυσιαζόμενο σκύλο. Σταμάτα λοιπὸν καὶ νὰ κτίζεις καὶ νὰ ἀδικεῖς, γιὰ νὰ μὴν γίνει ἐκεῖνος ὁ ναὸς αἰτία νὰ σὲ ἐλέγξει ὁ Θεός...

Γιὰ τὴν φρικαλεότητα τῆς ἀγοραπωλησίας τῆς ἱερωσύνης

Ἐπιστ. 119 — Στὸν Ἐπίσκοπο Εὐσέβιο

... Ἐπέδειξες κάθε φροντίδα νομίζω. ὥστε τίποτε πονηρὸ νὰ μὴ μείνει ἔξω ἀπὸ τὸ θυσιαστήριο. Μάθε λοιπόν, ὅτι αὐξάνοντας σὲ ἀριθμὸ τοὺς Σίμωνες, αὐτοὺς ποὺ νομίζουν ὅτι θὰ ἀποκτήσουν τὸ Πνεῦμα τοῦ Θεοῦ μὲ χρήματα, ἀπέκτησες κοινὸ ταμεῖο μὲ τὸν προδότη, κυλιέσαι σὲ χολὴ πικρίας καὶ ἀναπτύσεις δεσμοὺς ἀδικίας, προδίδοντας μὲ θράσος αὐτὰ ποὺ εἶναι πολυπόθητα καὶ ἀπὸ τοὺς ἴδιους τοὺς ἀγγέλους.

Γιὰ τὸν Περγάμου Ζηζιούλα καὶ ὅλους τοὺς ὀπαδοὺς τῆς Ἐπισκοποκρατίας, ὅτι ἡ Θεία Λειτουργία γίνεται στὸ ὄνομα τοῦ Ἐπισκόπου.

Ἐπιστ. 136 — Στὸν κόμητα Ἑρμίνο

...Καὶ πρόσεξε μὲ ἀκρίβεια. Ὅταν ὁ ἀληθινὸς ποιμένας ἔρχεται αὐτοπροσώπως μὲ τὸ ἄνοιγμα τῶν προσκυνητῶν Εὐαγγελίων, ὁ Ἐπίσκοπος σηκώνεται καὶ βγάζει τὸ σχῆμα ποὺ δηλώνει τὴν μίμηση (σσ. τὸ ὠμοφόριο), δηλώνοντας ἔτσι, ὅτι ὁ ἴδιος ὁ Κύριος εἶναι παρών, ὁ ἀρχηγὸς τοῦ ἐπισκοπικοῦ ἀξιώματος, ὁ Θεὸς καὶ Δεσπότης.

Αρχισαν να ξεβγαίνουν απο την θήκη τα κρυμμένα Αγιορείτικα μαχαίρια.

ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΕΙΣ ΣΧΕΤΙΚΕΣ ΜΕ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΟΥ  ΧΡΗΣΤΟΥ ΓΙΑΝΝΑΡΑ Η ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΤΟΥ ΗΘΟΥΣ

Β΄ ΕΚΔΟΣΗ ΑΝΑΘΕΩΡΗΜΕΝΗ, ΕΚΔ. ΓΡΗΓΟΡΗ, ΑΘΗΝΑ 1979

Σεπτέμβριος 2017

Μέ τήν εὐλογία τοῦ Γέροντός μας, διαβάσαμε τό ὡς ἄνω βιβλίο, ἔχοντας ὑπ’ὄψιν μας καί ἄλλα συγγράμματα τοῦ ἰδίου συγγραφέως. Διαπιστώσαμε πώς τό πνεῦμα καί ἡ κατεύθυνση τῆς θεολογίας του εἶχαν φιλοσοφική, ἀνθρωποκεντρική ὑποδομή. Ἄλλαξε μόνο τό σχῆμα, ὄχι τήν πνευματική του πορεία, δυστυχῶς, ὁ κ. Γιανναρᾶς, παρ’ὅλη τήν εὐγενική του προσπάθεια νά βελτιωθεῖ. Ἐκεῖνο, πού χρειαζόμαστε ὅλοι, εἶναι ἡ ταπείνωση καί τό ἔλεος τοῦ Ἁγίου Τριαδικοῦ Θεοῦ.

1)        Στήν σελίδα 24, γράφει : «Τί εἶναι τό εἶναι; Τί σημαίνει νά εἶναι ὁ ἄνθρωπος…».

Ἡ ἐρώτηση αὐτή ἀπασχόλησε τούς ἀρχαίους Ἕλληνες φιλοσόφους, ἰδίως τόν Ἀριστοτέλη, ὁ ὁποῖος ἔλεγε, μᾶλλον ρωτοῦσε : «Τί ἐστί τό ἐστί»; δηλαδή ποιά εἶναι ἡ οὐσία τοῦ εἶναι, τῆς ζωῆς, τοῦ Θεοῦ, τοῦ κόσμου; Ἤθελαν νά ἑρμηνεύσουν τό Μυστήριο τοῦ Θεοῦ καί νά τό προσδιορίσουν λογικά, ἀνθρώπινα, μονοδιάστατα. Τό ἀποτέλεσμα ἦταν ὅτι κατέθεσαν ἀπό μία θεωρία ὁ καθένας ἐντελῶς ἰδιωτική, ἀτομική, διάφορη ἀπό τίς θεωρίες τῶν ἄλλων, μάλιστα ἀλληλοσυγκρουόμενες (βλ. Ἠσίοδο, Θαλῆ Μιλήσιο, Πλάτωνα, Ἀναξαγόρα κλπ). Τό ἴδιο κατορθώνει καί ὁ κ. Γιανναρᾶς, βασιζόμενος στήν ἴδια ἐρώτηση τῶν ἀρχαίων καί στήν μέθοδο τοῦ φιλοσοφικοῦ, ἐπαγωγικοῦ συλλογισμοῦ. Ἔχει ὡς ἀφετηρία τόν ἄνθρωπο τῆς μεταπτωτικῆς καταστάσεως καί ἐπάγεται, ἀνάγεται στόν Θεό, περιπλανώμενος, φιλοσοφῶντας.

2)        Πιό κάτω διαβάζουμε στίς σελίδες 25-26 : «Δέν εἶναι ἡ Οὐσία ἤ ἡ Ἐνέργεια τοῦ Θεοῦ, πού συνιστᾶ τό Εἶναι, ἀλλά ὁ προσωπικός τρόπος τῆς Ὕπαρξής Του : Ὁ Θεός ὡς Πρόσωπο εἶναι ἡ Ὑπόσταση τοῦ Εἶναι».

Προσδιορίζει, λοιπόν, ὁ κ. Γιανναρᾶς τό Πρόσωπο τοῦ Θεοῦ, τήν οὐσία καί τήν ἐνέργειά Του ὡς τρόπο ὑπάρξεως, ὡς σχέση δηλαδή. Εἰσάγει ἐδῶ τήν θεωρία τῆς σχετικότητος, τῆς ἀμφισβητήσεως δηλαδή πρῶτον, τοῦ Μυστηρίου τοῦ Θεοῦ, δεύτερον, τῆς διακρίσεως θείας ἀκτίστου οὐσίας καί θείας ἀκτίστου ἐνεργείας ἐν τῷ Θεῷ, καί τρίτον, τῆς ὑπεροντολογικῆς καταστάσεως τῶν Προσώπων τῆς Ἁγίας Τριάδος.

Ἐρωτοῦμε: Πρῶτον. Προϋπῆρχε ἀχρόνως καί ἀγαπητικῶς ἡ οὐσία ἤ τό Πρόσωπο; Ποιός γνωρίζει; Δεύτερον. Εἶναι δυνατόν, ἐπιτρεπτόν νά μιλοῦμε καί νά ἐκθέτουμε κάτι, πού δέν ἔχουμε βιωματικά πάθει ἐν Ἁγίῳ Πνεύματι; Καί τρίτον. Ἡ διανοητική προσέγγιση τοῦ Μυστηρίου τῆς ζωῆς τῆς Ἁγίας Τριάδος ἀρκεῖ, σώζει, πείθει; Ἤ συχνά ὁδηγεῖ στήν πλάνη;

3)        Μετά ἀπό μιά σειρά συλλογισμῶν καταλήγει στό συμπέρασμα ὅτι «Ὁ Θεός ἀγάπη ἐστί (Α΄ Ἰω. 4, 16)». (σελ. 27).

Κατάφερε τελικά νά μᾶς πεῖ ὅτι ὁ Θεός εἶναι καταληπτός ἀπό τούς ἀνθρώπους τελείως. Κι ἀφοῦ τό ἀνθρώπινο μυαλό ἀκόμη καί τί εἶναι ὁ Θεός

Κατά του μεγάλου αιρετικού Ζηζιούλα!

Ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος περὶ τῆς κακοδοξίας περὶ «Πρώτου» τοῦ Ζηζιούλα καὶ τῶν περὶ αὐτὸν Οἰκουμενιστῶν!

Εἶναι γνωστὸν ὅτι ὁ μεγάλος αἱρετικὸς τῆς Ὀρθοδοξίας -ποὺ σ' αὐτοὺς τοὺς ἔσχατους καιροὺς μᾶς προέκυψε- ὁ μητροπολίτης Περγάμου Ἰωάννης Ζηζιούλας, προκειμένου νὰ κατοχυρώσει ἕνα "Πρωτεῖο" Οἰκουμενιστικῆς κοπῆς καὶ προελεύσεως, διαστρέφει τὰ πράγματα καὶ μᾶς διδάσκει τὴν κακόδοξη θεωρία ὅτι μέσα στὴν Ἁγία Τριάδα ἔχουμε «διαβάθμηση»! Εἶπε τὴν 23 Φεβρουαρίου 2008 στὴν Θεολογικὴ Ἀκαδημία Βόλου:

  «Ὁ πρῶτος λοιπὸν αὐτομάτως γεννᾷ τὴν Ἱεραρχία. Ὀντολογικὰ ἡ Ἱεραρχία ὑπάρχει καὶ στην Ἁγ. Τριάδα. Ἡ πηγή, ἡ Ἀρχή, εἶναι ὁ Πατήρ, ἀπὸ ’κεῖ πηγάζουν τὰ πρόσωπα τῆς Ἁγ. Τριάδος. Στὴν Ἁγία Τριάδα, λοιπόν, ἔχουμε μία διαβάθμιση, δὲν ἔχουμε αὐτόματη συνύπαρξη, ἀλλὰ ἔχουμε ὕπαρξη ἡ ὁποία μεταφέρεται ἀπὸ τὸν ἕναν στὸν ἄλλον. Ἐὰν βάλουμε τὰ πρόσωπα νὰ ἐμφανίζονται ἔτσι ταυτόχρονα, τότε καταργοῦμε τὴν ἔννοια τῆς αἰτιότητος. Ἡ αἰτιότητα δὲν εἶναι κάτι ποὺ μποροῦμε νὰ παραβλέψουμε».

     Πέρασαν ἀπὸ τότε 9 χρόνια. Ἐζητήθησαν ἐξηγήσεις γιὰ τὴν κακοδοξία αὐτὴ ποὺ μᾶς γυρίζει πίσω στὸν Ἀρειανισμό, ἀλλὰ δὲν ἀπάντησε. Τὸ τραγικὸ βέβαια εἶναι ὅτι οὔτε οἱ Μητροπολίτες τῆς Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος, στοὺς ὁποίους ἀπευθυνθηκαμε, πῆραν θέση. Οὐδεὶς πλέον ἐξ αὐτῶν ἐνδιαφέρεται γιὰ θέματα Πίστεως· ἀντίθετα καταστρώνουν σχέδια, πῶς θὰ φιμώσουν ὅσους μιλοῦν γι' αὐτά.

  Σήμερα, παραθέτουμε ἄλλο ἕνα κείμενο τοῦ ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Θεολόγου, ποὺ κι αὐτὸς ἀντικρούει τὰ ληρήματα τοῦ κ. Ζηζιούλα.

   Γρηγορίου Θεολόγου, Ὁμιλία ΛΔ΄, Εἰς τοὺς ἐλθόντας ἀπὸ τὴν Αἴγυπτον, Ἐργα 2, Πατερικαὶ Ἐκδόσεις "Γρηγόριος Παλαμᾶς".

Ο Περγάμου Ιωάννης μνημόνευσε τον Πάπα;

Πηγή: http://katanixis.blogspot.gr/2016/03/blog-post_716.html 

Δέος και σοκ προκάλεσαν οι πληροφορίες που έφτασαν στο EKKΛΗΣΙΑ ONLINE ότι ο Φαναριώτης Ιεράρχης Περγάμου Ιωάννης μνημόνευσε στην Αγία Προσκομιδή-δίπτυχα τον Πάπα Φραγκίσκο

''Αυτό έγινε στον Ιερό Ναό Ζωοδόχου Πηγής στο κέντρο της Αθήνας'',όπως μας είπε κληρικός που τον άκουσε ...εξεπλάγη και απομακρύνθηκε από το σημείο....

Αν ισχύει αυτό...τότε...!

ekklisiaonline.gr

Ερμηνεύουν τους Ι. Κανόνες όπως κάθε φορά τους συμφέρει και μοιραίως... "πέφτουν στον λάκκο που άνοιξαν"!

 Άκυρος η αντιπροσωπία της Εκκλησίας της Ελλάδος!

Βόμβα Σεβ. Περγάμου εναντίον της Μεγάλης Συνόδου

   Ο Σεβ. Μητροπ. Περγάμου εις άρθρον του με τίτλον «Ο Συνοδικός θεσμός» εις το περιοδικόν ΘΕΟΛΟΓΙΑ πραγματεύεται ιστορικά, εκκλησιολογικά και κανονικά προβλήματα του Συνοδικού θεσμού υπό την προοπτικήν της μελλούσης Μεγάλης Συνόδου. Μεταξύ αυτών ευρίσκονται και πολλά άτοπα σχετικώς με τας αρμοδιότητας του εκάστοτε «προκαθημένου», δια την εισδοχήν των αιρετικών κ.α. Αν και αι απόψεις αυταί είναι εσφαλμέναι διατυπώνει και άλλας, αι οποίαι αποτελούν βόμβα μεγατόνων εις αυτά τα θεμέλια της Μ. Συνόδου. Αι απόψεις εκείνου ο οποίος προήδρευσε πλείστων όσων Προσυνοδικών διασκέψεων, είναι (ανεξηγήτως;) πλήρως αντίθετοι με τα προσφάτως αποφασισθέντα εις την Γενεύην! Το γεγονός αυτό καταδεικνύει την αντιφατικότητα των Πατριαρχικών, οι οποίοι μεταλλάσσουν την ερμηνείαν των Ι. Κανόνων και των Παραδόσεων της Εκκλησίας κατά καιρούς συμφώνως προς το συμφέρον τους, ως να ήσαν εκλογικοί νόμοι προκειμένου να υπηρετηθούν μικροπολιτικαί επιδιώξεις!

Συγκεκριμένως αναφέρει ότι: α) η συμμετοχή όλων των Επισκόπων δεν είναι μόνον επιθυμητή αλλά και υποχρεωτική, β) όλοι έχουν ψήφον και είναι αντικανονικόν να αντικατασταθή αυτή από εκείνην του τοπικού τους Προκαθημένου, γ) όποιος αποκλεισθή έχει το δικαίωμα να αρνηθή παντελώς την εγκυρότητα της Συνόδου και τας αποφάσεις της, και δ) ότι είναι αδιανόητος η εκχώρησις «εξουσιοδοτήσεως» Επισκόπων εις άλλους Επισκόπους. Παραθέτομεν μόνον τα τμήματα του άρθρου που αφορούν εις το ζήτημα αυτό:

«…η συμμετοχή του κάθε επισκόπου στη συν­οδική πράξη της Εκκλησίας είναι δικαίωμα και καθήκον, το οποίο απορρέει απ’ ευθείας από τη χειροτονία του και δεν εξαρτάται από καμία άλλη διοικητική πράξη η άλλη ενέργεια. Συνεπώς, κάθε επίσκοπος δικαίω της χειροτονίας του μπορεί και πρέπει να μετέχει στις συνόδους που αφορούν στη ζωή της τοπικής του Εκκλησίας και της Εκκλησίας γενικά…

Προκειμένου, λοιπόν, να αποφευχθεί η επικίνδυνη εκκλησιολογικά υποταγή της τοπικής Εκκλησίας και του επισκόπου της στην εξουσία της συνόδου, η συμμετοχή όλων των επισκόπων στις συνοδικές αποφάσεις είναι απαραίτητη. Διότι η σύνοδος δεν αντλεί την αυθεντία της από τον θεσμό καθεαυτόν, αλλά –δια των επισκόπων της- από την κοινωνία των Εκκλησιών μεταξύ τους. Και είναι προφανές ότι η Εκκλησία είναι σώμα κοινωνίας και ελευθερίας και όχι νομικού καταναγκασμού.

Από όλα αυτά, γίνεται απολύτως φανερό ότι η Σύνοδος σχετίζεται μεν με το πλήρωμα της Εκκλησίας, χωρίς όμως να παρακάμπτει στο παραμικρό τον τοπικό επίσκοπο. Κάτι που άλλωστε συμβαίνει και με τα άλλα λειτουργήματα της Εκκλησίας…

Χωρίς να αποκλείεται η συμμετοχή στις συνόδους και μη επισκόπων, κληρικών η και λαϊκών, ως συμβούλων, η αποφασιστική ψήφος ανήκει μόνο στους επισκόπους…

Απομένει να εξεταστεί το αν όλοι οι εν ενεργεία επίσκοποι πρέπει να μετέχουν στις συνόδους της περιοχής τους. Η απάντηση, όπως προκύπτει από την μελέτη των πηγών, είναι σαφώς καταφατική. Διαφορετικά, ο τυχόν αποκλεισθείς επίσκοπος θα είχε χωρίς άλλο το δικαίωμα να αρνηθεί την αυθεντία και το κύρος της συνόδου και των αποφάσεών της, τουλάχιστον για την επαρχία του. Στην Ορθόδοξη Εκκλησιολογία δεν υπάρχει χώρος νομικού καταναγκασμού…

…προϋπόθεση μετοχής Εκκλησιών δι’ αντιπροσώπων στις αρχαίες συνόδους ήταν ότι οι Εκκλησίες αυτές θα συμφωνούσαν με τις αποφάσεις της, καθώς επίσης και ότι οι αντιπρόσωποι θα μετέφεραν στη σύνοδο τα προβλήματα της Εκκλησίας τους και τη γνώμη των επισκόπων τους. Εάν υποτεθεί ότι ορισμένοι επίσκοποι δεν δέχονταν να παραχωρήσουν εξουσιοδότηση και επέμεναν να παραστούν οι ίδιοι, τότε ο οποιοσδήποτε αποκλεισμός τους θα έθετε τον κίνδυνο να μη κάνουν δεκτές τις αποφάσεις της Συνόδου, και έτσι θα μπορούσε να δημιουργηθεί ζήτημα για το οικουμενικό κύρος της Συνόδου. Σημασία έχει η συγκατάθεση όλων των επισκόπων, έστω και αν δεν είναι δυνατή η φυσική παρουσία τους στη σύνοδο. Η ιδέα του «αυτοκεφάλου» δεν μπορεί να παρακάμψει το πρόβλημα. Η αντίληψη δηλαδή ότι αρκεί η συγκατάθεση όσων διοικούν τις αυτοκέφαλες Εκκλησίες, αρχηγών η και συνόδων, προκειμένου να συσταθεί μία Πανορθόδοξη η οικουμενικού κύρους σύνοδος, χωρίς να ληφθεί υπ’ όψη η βούληση του κάθε ενός επισκόπου, θα απομάκρυνε τη σύνοδο αυτή από τη βάση της Ορθόδοξης Εκκλησιολογίας και θα έβαζε σε κίνδυνο το κύρος και την αποδοχή της από τη συνείδηση της Εκκλησίας…

Πάντως χρειάζεται να τονισθεί ότι για να υπάρξει η πλήρης έννοια της Συνόδου καλό είναι να μετάσχουν σε αυτήν όσο το δυνατόν περισσότεροι επίσκοποι, και τούτο για λόγους τυπικούς-κανονικούς αλλά και για βαθύτερους πνευματικούς και θεολογικούς λόγους. Έτσι, κανονικά, δεν είναι τυχαίο ότι οι αρχαίοι κανόνες επέβαλαν στους επισκόπους να μετέχουν στις συνόδους, απειλώντας με βαρύτατες ποινές τους παραβάτες… το συνοδικό γεγονός τελεί και κατά την ουσία του και κατά την ύστατη έκβασή του υπό την αιγίδα του Αγίου Πνεύματος, και συνεπώς δεν είναι δυνατόν εκ των προτέρων να προβλεφθούν οι αποφάσεις μιας συνόδου, ώστε να εκχωρηθεί, κατά κάποιο τρόπο, «εξουσιοδότηση» χειρισμού των θεμάτων από κάποιους επισκόπους προς κάποιους άλλους»!

Ορθόδοξος Τύπος, 18/03/2016

Πηγή

Τραγικές ομοιότητες αιρετικών: Καλέκας-Ακίνδυνος, Βαρθολομαίος-Ζηζιούλας!

Ὁ ἱερὸς Ἰωσὴφ Καλόθετος ἦταν μαθητὴς καὶ συναγωνιστὴς τοῦ ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Παλαμᾶ κατὰ τῆς αἱρέσεως τῆς ἐποχῆς τους. Ἡ ἐπιστολή, τῆς ὁποίας ἕνα μικρὸ τμῆμα παρουσιάζουμε καὶ σχολιάζουμε, ἐγράφη τὸ 1344 (περὶ τὰ τέλη Νοεμβρίου κατὰ τὸν Δημ. Τσάμη στὸ Σύγγραμμα «Ἰωσήφ Καλόθετος», σελ. 352). Κατὰ τὴν περίοδο αὐτὴ ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς κατηγορεῖται ὡς αἱρετικὸς ἀπὸ τὸν νόμιμο καὶ κανονικὸ Πατριάρχη Ἰωάννη Καλέκα. Ὁ Π. Χρήστου μᾶς πληροφορεῖ σχετικά:

«Το 1344 ενδημούσα σύνοδος της Κωνσταντινούπολης έθεσε (τὸν Γρηγόριο Παλαμᾶ) εκτός εκκλησιαστικής κοινωνίας επειδή παρερμήνευσε τον Τόμο του 1341 και επειδή δεν μνημόνευσε τον Πατριάρχη». Καὶ ὅπως γράφει ὁ Jean Meyendorff: «Ο Πατριάρχης (σ.σ.: Ἰωάννης Καλέκας) διέταξε τη σύλληψη του Γρηγορίου Παλαμά, με πρόσχημα καθαρά πολιτικό. Αλλά, για να νομιμοποιήσει τη σύλληψη, αποφάσισε να κατευθύνει εναντίον του μια δίκη για αίρεση. Ο Ακίνδυνος, με απαίτηση του αρχιερέα, δημοσίευσε τις αναιρέσεις εναντίον του Παλαμά, κι ο Παλαμάς, απ' το βάθος της φυλακής του, δεν παρέλειψε ν’ απαντήσει» (Jean Meyendorff, “Γρηγόριος Παλαμάς, Ο Θεολόγος του Ησυχασμού” -ἐδῶ). 

Ἐκείνη λοιπόν, τὴν περίοδο, ποὺ ὁ Ἱερομόναχος Γρηγόριος Παλαμᾶς βρίσκεται στὴ φυλακὴ κατηγορούμενος γιὰ αἵρεση, ὁ ἱερὸς Ἰωσὴφ Καλόθετος γράφει αὐτὴ τὴν ἐπιστολή, στὴν ὁποία τονίζει ὅτι «αἱ δυνάμεις τοῦ κακοῦ πολεμοῦν ποικιλοτρόπως τὴν ἀλήθειαν. Αἱ αἱρέσεις εἶναι ὅπλον των κατὰ τῆς Ἐκκλησίας, ἡ ὁποία ὅμως διὰ τῶν Ἁγίων της περιορίζει τὴν ἔκτασιν τῆς ἀποστασίας».

Ὁ Ἀκίνδυνος τώρα (σύμμαχος τοῦ Κελέκα), εἶχε ἤδη καταδικαστεῖ γιὰ τὶς θέσεις του ἀπὸ Σύνοδο τοῦ 1341, ἀλλὰ δέχτηκε «να υπογράψει μια θολή δήλωση μεταμέλειας, και απέφυγε τη μνημόνευση του ονόματος του μέσα στις συνοδικές αποφάσεις». Ἔτσι, μὲ τὴν ὑποστήριξη τοῦ πατριάρχη Καλέκα, καὶ ἀφοῦ δὲν ὑπάρχει ἔγγραφη-ἐπίσημη καταδικαστικὴ ἀπόφαση, διαδίδει «τὰς κακοδόξους διδασκαλίας του, ὡς βραβεῖον δὲ τοῦ ἀπονέμονται Μοναί»! (Δ. Τσάμη, ὅπ. παρ.).

Οἱ μαθητὲς τοῦ Ἁγίου, βέβαια, δὲν ἀποδέχονται αὐτὲς τὶς «δραστηριότητες» τοῦ Ἀκίνδυνου (καὶ Καλέκα), ἀφοῦ μὲ αὐτές, κατὰ τὸν ἱ. Ἰωσὴφ Καλόθετο

ὁ Ἀκίνδυνος «ἀπεκόπη οὐσιαστικῶς τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ καὶ ἵδρυσε μετὰ τοῦ Πατριάρχου (Καλέκα) ἰδιαιτέραν Ἐκκλησίαν» (Δ. Τσάμη, ὅπ. παρ.).

Καὶ αὐτὰ τὰ λέει ὁ ἱερὸς Ἰωσήφ, χωρὶς κάποια Σύνοδος νὰ ἔχει ἀφορήσει τὸν Καλέκα, μεταφέροντάς μας τὴν ἐπικρατοῦσα πεποίθηση-πράξη τῆς Ἐκκλησίας, σύμφωνα μὲ τὴν ὁποία ὁ συνειδητὰ αἱρετίζων ἀντιμετωπίζεται ἀπὸ τοὺς πιστοὺς ὡς ἀποκεκομμένος τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ.

Στὸ τμῆμα τῆς 2^ας Ἐπιστολῆς τοῦ Ἰωσὴφ Καλόθετου ποὺ παραθέτουμε, ὁ ἱερὸς συγγραφεὺς ἀνατρέχει στὴν ἐκκλησιαστικὴ ἱστορία καὶ ἐρωτᾶ: 

§9. Εἶναι δυνατόν, ἀφ’ ὅτου ὁ Ἄρειος καὶ ὁ Νεστόριος ἀποκόπηκαν καὶ ἀπομακρύνθηκαν ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία, κατόπιν, κάποιοι ἐκκλησιαστικοὶ προϊστάμενοι (Πατριάρχες, Ἐπίσκοποι κ.λπ.) νὰ ἐπιχειροῦν νὰ φέρουν τοὺς αἱρετικοὺς καὶ πάλι στὴν Ἐκκλησία; Νὰ ἐπαναφέρουν δηλαδή, τοὺς αἱρεσιάρχες, ἀλλὰ καὶ ἐκείνους ποὺ ἔχουν προσβληθεῖ ἀπὸ τὸ ἴδιο πνευματικὸ νόσημα τῆς αἱρέσεως, στὴν ἀμώμητο νύμφη τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησία καὶ νὰ τοὺς συγκαταλέξουν μὲ τοὺς Ὀρθοδόξους, ἐνόσῳ οἱ αἱρετικοὶ συνεχίζουν νὰ φρονοῦν καὶ νὰ παραμένουν ἀμετανόητοι στὴν αἵρεση;

Ὁ ἅγιος Κύριλλος π.χ., ποὺ ὑπερασπίστηκε τὴν Ἀλήθεια τῆς Ἐκκλησίας, καὶ ἀντιπαρατέθηκε σὲ ὑψηλοὺς τόνους μετὰ τοῦ Νεστορίου, ἦταν δυνατόν, λέγει ὁ ἱ. Ἰωσήφ, ἀφότου καταδικάστηκε ὁ Νεστόριος κι ἐκδιώχθηκε ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία, κατόπιν ὁ ἴδιος νὰ τὸν «εἰσαγάγει» καὶ πάλι στὴν Ἐκκλησία καὶ νὰ τοῦ ἐπιτρέψει νὰ συναναμείγνυται μὲ τοὺς πιστούς, ἐνῶ παρέμενε ἀμετανόητος; (Ἡ ἀπάντηση, βέβαια, εἶναι ὄχι, γιατὶ αὐτὴ ἡ συναναστροφὴ θὰ προκαλοῦσε μολυσμὸ καὶ βλάβη στοὺς πιστούς). Ἂν ἔφτανε, ὅμως, σ’ αὐτὸ τὸ σημεῖο, συνεχίζει, νὰ τὸν ξαναφέρει δηλ. στὴν Ἐκκλησία ἀμετανόητο, δὲν θὰ ἔπρεπε νὰ κατεδικαστεῖ ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία μὲ τὸν ἴδιο τρόπο ποὺ καταδικάστηκε κι ὁ Νεστόριος; («…οὐν ἂν συνεξώσθη αὐτῷ καὶ αὐτός;»).

Κι ἂν τότε ἔτσι ἔγινε (σημειώνει) καὶ «ἐξώσθησαν» τῆς Ἐκκλησίας, ὅσοι ἀνῆκαν στὴν «πονηρὰ φατρία» τῶν αἱρετικῶν, τοῦτο δὲν πρέπει νὰ γίνει καὶ σήμερα, καὶ νὰ ἀπομακρυνθεῖ τῆς Ἐκκλησίας ὁ αἱρετικὸς καὶ μὴ καταδικασμένος Ἀκίνδυνος, «ἅρπαγμα γενόμενος τοῖς κακοδόξοις καὶ πάντα τρόπον ἐκείνοις συνηγορῶν καὶ προμαχῶν;».

Ἂς ἀναλογιστοῦμε ὅλοι, ἰδιαίτερα οἱ Ποιμένες) τὶς ὁμοιότητες τοῦ Ἀκινδύνου καὶ τοῦ Καλέκα μὲ τοὺς Βαρθολομαῖο, Ζηζιούλα, καὶ ὅσον ἀναφορὰ τὶς σχέσεις τους μὲ τοὺς συγχρόνους αἱρετικούς, ἀλλὰ καὶ τὶς κακόδοξες θεωρίες ποὺ οἱ ἴδιοι διδάσκουν!

Δὲν ἔχουν, λοιπόν, θέση στὴν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ οἱ αἱρετικοί, (σύμφωνα μὲ τὴν Παράδοση τῆς Ἐκκλησίας μας), ὅπως οἱ Βαρθολομαῖος καὶ Ζηζιούλας (ὁ ζηλώσας θέση Καρδιναλίου τοῦ Πάπα), οἱ ὁποῖοι μάλιστα, κατὰ τὸν Ἰωσήφ Καλόθετο, φτάνουν στὸ σημεῖο νὰ χρησιμοποιοῦν τυραννία καὶ ἀπειλές. Γι’ αὐτὸ ἐμεῖς, πρέπει νὰ ἀπομακρυνθοῦμε, νὰ ἀποτειχιστοῦμε ἀπὸ αὐτόν, λέγει, νὰ διακόψουμε τὴν κοινωνία μαζί του, νὰ διακόψουμε τὸ Μνημόσυνό του: «ἀποκοπτέον ἡμᾶς αὐτοὺς τῆς ἐκείνου κοινωνίας».

§10. Ἀλλ’ ἂν κάποιος μᾶς ἀντείπει (συνεχίζει στὴν ἑπομένη παράγραφο ὁ ἱερὸς Ἰωσήφ) ὅτι, ὄχι, δὲν πρέπει νὰ ἀποτειχιστοῦμε πρὶν ἀποφασίσει τοῦτο κάποια Σύνοδος (δηλ. «πρὸ συνοδικῆς διαγνώμης»), τότε ἂς ἀκούσει αὐτὸ ποὺ γράφει ὁ Κανόνας τῆς Ἐκκλησίας, ποὺ περιέχει «καὶ τὸ ὁ κοινωνῶν ἀκοινωνήτῳ». (Κι αὐτὸς ὁ Κανόνας ποὺ τὸ περιέχει, σημειώνει ὁ Δημ. Τσάμης –ὅπ. παρ. σελ. 374– εἶναι ὁ 2^ος Κανόνας τῆς ἐν Ἀντιοχείᾳ Συνόδου, ποὺ λέγει καὶ τὰ ἑξῆς: «μὴ ἐξεῖναι δὲ κοινωνεῖν τοῖς ἀκοινωνήτοις… ὁ τοῖς ἀκοινωνήτοις κοινωνῶν, καὶ τοῦτον ἀκοινώνητον»[1]. Στὸ ἴδιο ἔργο του ὁ Δημ. Τσάμης παραθέτει καὶ τὸν 33^ο  Κανόνα τῆς ἐν Λαοδικείᾳ Συνόδου: «Ὅτι οὐ δεῖ αἱρετικοῖς, ἢ σχισματικοῖς συνεύχεσθαι», ὅπως ἐπίσης καὶ τοὺς Κανόνες τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων 45 καὶ 46[2]).

Πρέπει ἐδῶ νὰ θυμίσουμε καὶ πάλι (ἀφοῦ αὐτὸ τὸ σημεῖο ἀποτελεῖ σημεῖο προστριβὴς καὶ προβληματισμοῦ μεταξὺ τῶν Ὀρθοδόξων, ἂν δηλαδὴ ἀπομακρυνθοῦμε ἀπὸ τὸν αἱρετίζοντα, πρὶν αὐτὸς καταδικαστεῖ ἀπὸ Σύνοδο) ὅτι ὁ πατριάρχης Ἰωάννης Καλέκας ἦταν τότε ὁ κανονικὸς Πατριάρχης τῆς Κωνσταντινουπόλεως. Μετὰ 3 περίπου χρόνια «καθῃρέθη παρὰ τῆς Συνόδου τῆς Κωνσταντινουπόλεως τῷ 1347».

 Ἂς ἀκούσει-θυμηθεῖ, ἐπίσης (συνεχίζει ὁ Καλόθετος), αὐτὸς ποὺ θέλει -καὶ ἐπιμένει- ἕναν τέτοιο αἱρετικὸ νὰ προσκαλέσει καὶ εἰσαγάγει στὴν Ἐκκλησία, ὅτι τὸν αἱρετικὸ ποὺ ἡ Ἐκκλησία ἔχει συνοδικῶς καὶ ἐγγράφως καταδικάσει καὶ ἀποκηρύξει ὡς κακόδοξον, καὶ ὅσον χρόνον παραμένει στὴν κακία καὶ στὴν ἀθεΐα του, ἐκεῖνος ποὺ θὰ κοινωνήσει μὲ τὸν κακόδοξον, ἀποδεικνύει καὶ πιστοποιεῖ ὅτι συμφωνεῖ κατὰ πάντα μὲ τὸν αἱρετικόν. [Ἐδῶ, πάλι ὁ Δημ. Τσάμης μᾶς ὑπενθυμίζει τοὺς σχετικοὺς κανόνες τῆς Γ΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου[3], (ὅπ. παρ. σελ. 375) στὴν ὁποία θεσμοθετεῖται καὶ δηλώνεται ὅτι, ὄχι μόνον ἐκεῖνος ποὺ ἔχει προστεθεῖ στὴν παράταξη τῶν αἱρετικῶν, ἀλλὰ καὶ ἐκεῖνος ποὺ στὸ μέλλον θὰ προστεθεῖ στὴν παράταξή του φρονῶν τὰ ἴδια («ἐφρόνησεν, ἢ φρονήσει»), ποὺ δηλαδὴ θὰ ἀποδεχτεῖ τὶς κακοδοξίες ποὺ κατεδίκασε ἡ Σύνοδος (κάθε Σύνοδος), αὐτὸς ἀπὸ τώρα κανονίζουμε, ὅτι χωρὶς σύγκληση ἄλλης Συνοδου, εἶναι ἐκβεβλημένος τῆς Ἐκκλησίας! («πάσης ἐκκλησιαστικῆς κοινωνίας ἐντεῦθεν ἤδη ὑπὸ τῆς συνόδου ἐκβεβλημένος, καὶ ἀνενέργητος ὑπάρχων»).

Καὶ αὐτὸ ὁ ἱ. Καλόθετος τὸ ἀναφέρει γιὰ τὸν Ἀκίνδυνον καὶ τὸν Καλέκα· τὰ κακόδοξα φρονήματα τοῦ πρώτου, ἀποδέχεται πλέον καὶ ὁ δεύτερος, ὁ Πατριάρχης Καλέκας, ὁ ὁποῖος τότε καὶ διηύθυνε «τὸ μέγα σκάφος τῆς Ἐκκλησίας». Καὶ ὅσα πιστεύματα τῆς Ἐκκλησίας ὁ Ἀκίνδυνος ἔχει ἐγκαταλείψει, τὰ αὐτὰ ἔχει ἐγκαταλείψει καὶ ὁ Καλέκας. Κι αὐτὰ ποὺ εἶχαν ἐγκαταλείψει, ἦσαν τὰ δόγματα τῆς Πίστεως ποὺ ἀποδέχονται οἱ Ἅγιοι· αὐτὰ δὲ ποὺ ἀποδέχονταν ἦσαν οἱ κακοδοξίες τοῦ Βαρλαὰμ καὶ τοῦ Ἀκίνδυνου. Ἂρα ὁ Καλέκας κοινωνεῖ μὲ ἀκοινώνητο! Μάλιστα ἔχει φτάσει στὸ σημεῖο νὰ ἰσχυρίζεται ὅτι ἀπειθεῖς στὴν Ἐκκλησία, δὲν εἶναι ἐκεῖνοι  κακοδοξοῦν, ἀλλὰ ἐκεῖνοι ποὺ ἀντιδροῦν καὶ δὲν δέχονται τὶς κακοδοξίες τους, δηλαδὴ ἐμεῖς, λέγει ὁ Ἰωσήφ! (Σᾶς θυμίζει αὐτὸ κάτι ἀκόμα ἀπὸ τὴν σύγχρονη πραγματικότητα;).

Ἐπειδή, λοιπόν, ἔτσι ἔχουν τὰ πράγματα, πρέπει νὰ ζητᾶμε ἀπὸ τὸν Θεὸ νὰ μᾶς δώσει πηγὲς δακρύων γιὰ νὰ κλαύσουμε τὸ «σύντριμμα τῆς Ἐκκλησίας», ἀφοῦ, ὄχι μόνον τὰ μέλη της ἐναντιώνονται ἀλλήλοις, ἀλλὰ καὶ γιατὶ ὑπάρχει καινοτομία τῆς Πίστεως, κι ὄχι μόνον μία-δυὸ αἱρέσεις, ἀλλὰ πολλές.

Παρόμοιες «πηγὲς δακρύων» θὰ ἔπρεπε νὰ ζητᾶμε ἀπὸ τὸ Θεὸ κι ἐμεῖς σήμερα, γιὰ τὸ «σύντριμμα τῆς Ἐκκλησίας», ποὺ ἐπιτελεῖται ἀπὸ τὴν φατρία τοῦ Φαναρίου, συγκοινωνούντων μετ’ αὐτοῦ τῶν συγχρόνων Ποιμένων καὶ δὴ ἐκ τῶν ἀντι-Οἰκουμενιστῶν!

Σημάτης Παναγιώτης

Τὸ κείμενο:

 

[1] Ὁ 2^ος Κανόνας τῆς ἐν Ἀντιοχείᾳ Συνόδου, ποὺ ἔχει ὡς ἑξῆς: «Πάντας τοὺς εἰσιόντας εἰς τὴν ἐκκλησίαν, καὶ τῶν ἱερῶν Γραφῶν ἀκούοντας, μὴ κοινωνοῦντας δὲ εὐχῆς ἅμα τῷ λαῷ, ἢ ἀποστρεφομένους τὴν ἁγίαν μετάληψιν τῆς εὐχαριστίας κατά τινα ἀταξίαν, τούτους ἀποβλήτους γίνεσθαι τῆς ἐκκλησίας, ἕως ἂν ἐξομολογησάμενοι, καὶ δείξαντες καρποὺς μετανοίας, καὶ παρακαλέσαντες, τυχεῖν δυνηθῶσι συγγνώμης· μὴ ἐξεῖναι δὲ κοινωνεῖν τοῖς ἀκοινωνήτοις, μηδὲ κατ᾽ οἴκους συνελθόντας συνεύχεσθαι τοῖς μὴ τῇ ἐκκλησίᾳ συνευχομένοις, μηδὲ ἐν ἑτέρᾳ ἐκκλησίᾳ ὑποδέχεσθαι τοὺς ἐν ἑτέρᾳ ἐκκλησίᾳ μὴ συναγομένους. Εἰ δὲ φανείῃ τις τῶν ἐπισκόπων, ἢ πρεσβυτέρων, ἢ διακόνων, ἤ τις τοῦ κανόνος τοῖς ἀκοινωνήτοις κοινωνῶν, καὶ τοῦτον ἀκοινώνητον εἶναι, ὡς ἂν συγχέοντα τὸν κανόνα τῆς ἐκκλησίας». Στὸ ἴδιο ἔργο του ὁ Δημ. Τσάμης παραθέτει καὶ τὸν 33^ο  Κανόνα τῆς ἐν Λαοδικείᾳ Συνόδου: «Ὅτι οὐ δεῖ αἱρετικοῖς, ἢ σχισματικοῖς συνεύχεσθαι». Ἐπίσης οἱ Κανόνες τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων 45 καὶ 46: «Κανὼν ΜΕ´ «Ἐπίσκοπος, ἢ πρεσβύτερος, ἢ διάκονος, αἱρετικοῖς συνευξάμενος μόνον, ἀφοριζέσθω· εἰ δὲ ἐπέτρεψεν αὐτοῖς ὡς κληρικοῖς ἐνεργῆσαί τι, καθαιρείσθω». Κανὼν ΜΣΤ´ «Ἐπίσκοπον, ἢ πρεσβύτερον, αἱρετικῶν δεξαμένους βάπτισμα ἢ θυσίαν, καθαιρεῖσθαι προστάττομεν. Τίς γὰρ συμφώνησις Χριστῷ πρὸς Βελίαρ; ἢ τίς μερὶς πιστῷ μετὰ ἀπίστου;».

[2] «Κανὼν ΜΕ´ «Ἐπίσκοπος, ἢ πρεσβύτερος, ἢ διάκονος, αἱρετικοῖς συνευξάμενος μόνον, ἀφοριζέσθω· εἰ δὲ ἐπέτρεψεν αὐτοῖς ὡς κληρικοῖς ἐνεργῆσαί τι, καθαιρείσθω». Κανὼν ΜΣΤ´ «Ἐπίσκοπον, ἢ πρεσβύτερον, αἱρετικῶν δεξαμένους βάπτισμα ἢ θυσίαν, καθαιρεῖσθαι προστάττομεν. Τίς γὰρ συμφώνησις Χριστῷ πρὸς Βελίαρ; ἢ τίς μερὶς πιστῷ μετὰ ἀπίστου;»

[3] Κανὼν Α΄ και Δ΄ τῆς Γ΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου: Α΄. «Ἐπειδὴ ἐχρῆν καὶ τοὺς ἀπολειφθέντας τῆς ἁγίας συνόδου, καὶ μείναντας κατὰ χώραν, ἢ πόλιν, διά τινα αἰτίαν, ἢ ἐκκλησιαστικήν, ἢ σωματικήν, μὴ ἀγνοῆσαι τὰ ἐν αὐτῇ τετυπωμένα, γνωρίζομεν τῇ ὑμετέρᾳ ἁγιότητι καὶ ἀγάπη, ὅτι περ, εἴ τις μητροπολίτης τῆς ἐπαρχίας, ἀποστατήσας τῆς ἁγίας καὶ οἰκουμενικῆς συνόδου, προσέθετο τῷ τῆς ἀποστασίας συνεδρίῳ, ἢ μετὰ τοῦτο προστεθείη, ἢ τὰ Κελεστίου ἐφρόνησεν, ἢ φρονήσει, οὗτος κατὰ τῶν τῆς ἐπαρχίας ἐπισκόπων διαπράττεσθαί τι οὐδαμῶς δύναται, πάσης ἐκκλησιαστικῆς κοινωνίας ἐντεῦθεν ἤδη ὑπὸ τῆς συνόδου ἐκβεβλημένος, καὶ ἀνενέργητος ὑπάρχων. Ἀλλὰ καὶ αὐτοῖς τοῖς τῆς ἐπαρχίας ἐπισκόποις, καὶ τοῖς πέριξ μητροπολίταις, τοῖς τὰ τῆς ὀρθοδοξίας φρονοῦσιν, ὑποκείσεται εἰς τὸ πάντη καὶ τοῦ βαθμοῦ τῆς ἐπισκοπῆς ἐκβληθῆναι». Κανὼν Δ΄ «Εἰ δέ τινες ἀποστατήσαιεν τῶν κληρικῶν, καὶ τολμήσαιεν ἢ κατ᾿ ἰδίαν, ἢ δημοσίᾳ, τὰ Νεστορίου, ἢ τὰ Κελεστίου φρονῆσαι, καὶ τούτους εἶναι καθῃρημένους ὑπὸ τῆς ἁγίας συνόδου δεδικαίωται».

Βιαστήκαμε να χαρούμε...! Μητροπολίτης ελέγχει και ...δικαιώνει τὸν κ. Ζηζιούλα!

Μητροπολίτης Ελευθερουπόλεως Χρυσόστομος:

Κατὰ μητροπ. Περγάμου (κ. Ζηζιούλα)

ὁ μητροπ. Ἐλευθερουπόλεως Χρυσόστομος

μὲ ἀφορμὴ τὴ Σύναξη τῶν Ἱεραρχῶν τοῦ Οἰκουμενικοῦ Θρόνου στήν Κων/πολη

 

Ὁ Περγάμου κ. Ζηζιούλας ἀσπάζεται τὴν δεξιὰν τοῦ Πάπα!

Βιαστήκαμε νὰ  χαροῦμε, διαβάζοντας τὸν ἤπιο ἔλεγχο τοῦ μητροπολίτη Ἐλευθερουπόλεως Χρυσοστόμου γιὰ τὸν σύγχρονο μεγάλο αἱρετικὸ τῆς Ἐκκλησίας μητροπ. Περγάμου Ἰωάννη Ζηζιούλα, ὁ ὁποῖος ἐκ τούτου ἐξεμάνη καὶ ἀνταπάντησε!

Ἀλλὰ ἡ χαρὰ ἔμεινε μισή, καθὼς διαπιστώσαμε ὅτι ἡ ἀντιπαράθεση ἡμι-ακυρώνεται μὲ ὅσα ἄλλα γράφει στὸ πρῶτο του ἄρθρο, ἀλλὰ καὶ στὸ δεύτερο ὁ κ. Χρυσόστομος! Διότι ναὶ μὲν παραμένει πιστὸς στὴν Ὀρθόδοξη Παράδοση περὶ ἡσυχασμοῦ καὶ Συνόδων ἐπὶ ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Παλαμᾶ, Παράδοση τὴν ὁποία ἀμφισβητεῖ ριζικὰ ὁ Περγάμου, ἐπαναλαμβάνοντας οὐσιαστικὰ γυμνῇ τῇ κεφαλῇ τὶς συγκεκριμένες κακοδοξίες του! Ἀλλὰ ταυτόχρονα ὁ Ἐλευθερουπόλεως διὰ τῆς ὅλης ἐπιστολῆς του ἀποδεικνύεται πιστὸς ὀπαδὸς τοῦ Οἰκουμενιστικοῦ Φαναρίου καὶ ἰδιαίτερα τοῦ ἀρχηγέτη τῆς Παναιρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ Πατριάρχη Βαρθολομαίου, τοῦ ὁποίου πλέκει τὸ ἐγκώμιο! Ναὶ μὲν θίγει τὸ θέμα τοῦ «παραπικρασμοῦ» τῆς Ἐκκλησίας της Ἑλλάδος ἐκ τῆς προσφάτου ἐπαναλήψεως τῶν ἐξουσιαστικῶν ἐμμονῶν τοῦ Φαναρίου περὶ τοῦ ἰδικοῦ του «Πρωτείου», ἀλλ’ ὅμως ἀποδέχεται ὡς φυσιολογικὸ γεγονὸς τὴν Μνημόνευση τοῦ ὀνόματος τοῦ αἱρεσιάρχη Βαρθολομαίου! Ὡσαύτως οὐδεμία ἀντίρρηση ἔχει γιὰ τὸ «ἐπιτελούμενο ἔργο» Βαρθολομαίου-Ζηζιούλα διὰ τῶν κατεδαφιστικῶν τῆς Πίστεως Διαλόγων μετὰ τῶν αἱρετικῶν!

Ἀλλὰ ἐκεῖ ποὺ τὰ κάνει θάλασσα ὁ κ. Χρυσόστομος εἶναι στὸ δεύτερο ἄρθρο του, μὲ τὸ ὁποῖο (εὐτυχῶς ἐμμένει τουλάχιστον στὶς θέσεις του περὶ ἁγίου Γρηγορίου Παλαμᾶ -τί ἄλλο μποροῦσε νὰ κάνει;) ἀποδίδει δίκιο(!) στὸν Περγάμου κ. Ζηζιούλα! Καὶ πῶς τὸν δικαιολογεῖ; Διότι, λέγει, ὁ «Ἅγιος Περγάμου»  θεώρησε ὅτι ἐθίγει σὲ θέμα ποὺ ἔχει σχέση μὲ τὴν Πίστη! Καὶ ἔκανε ὅ,τι ἔκαναν οἱ Ἅγιοι πατέρες τῆς Ἐρήμου! (Νά, ποὺ θὰ μᾶς βγάλει καὶ Ὁμολογητὴ τὸν κ. Ζηζιούλα, ὁ ὁποῖος ἐθίγει ὄχι γιὰ τὴν Ὀρθόδοξη Πίστη, ἀλλὰ γιὰ τοῦ ἔθιξαν τὴν Οἰκουμενιστικὴ του κακοδοξία»!). Οἱ Ἅγιοι Πατέρες, δηλαδή, μᾶς ὑπενθυμίζει ὁ Ἐλευθερουπόλεως, ὅταν κατηγοροῦνται γιὰ θέμα ποὺ «ἔχει σχέση μὲ τὴν ὀρθόδοξη πίστη των, χάνουν τὴν ἠρεμία των καὶ μὲ ὀργὴ ἀνθίστανται στὸν κατήγορό των». Ἐνόμισε, δηλαδή, λανθασμένως ὁ κ. Ἰωάννης Ζηζιούλας (καὶ γιὰ τοῦτο ἔχασε τὴν ἠρεμία του), ὅτι «ὁ ὑποφαινόμενος ἐσκόπευε νὰ τὸν θίξει στὸ σπουδαῖο κεφάλαιο τῆς πίστεως»!

Παραθέτουμε τὰ τρία αὐτὰ ἄρθρα, καὶ βγάλτε τὰ συμπεράσματά σας γιὰ τὴν σοβαρότητα καὶ ποιότητα τῶν πρωτεργατῶν τῆς Παναιρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, ἀλλὰ καὶ τῶν ἐξ «ἡμισείας ὀρθοδόξων» Ἐπισκόπων, ποὺ κοινωνοῦν μὲ αὐτούς!

Μητροπολίτης Ελευθερουπόλεως Χρυσόστομος:

Ἡ Σύναξη τῶν Ἱεραρχῶν τοῦ Οἰκουμενικοῦ

Θρόνου στήν Κωνσταντινούπολη

(29 Αὐγούστου – 2 Σεπτεμβρίου 2015)

Γιὰ πρώτη φορὰ στὴν ἱστορία τοῦ αὐτοκεφάλου της Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος οἱ Μητροπολῖτες τῶν λεγομένων ἀκόμη Νέων Χωρῶν συνῆλθαν μαζὶ μὲ τοὺς ἁπανταχοῦ της γῆς ἀρχιερεῖς τοῦ Οἰκουμενικοῦ θρόνου σὲ κοινὴ σύναξη στὴν Κωνσταντινούπολη ἀπὸ 29η Αὐγούστου ἕως 2α Σεπτεμβρίου 2015. Οἱ Ἕλληνες Μητροπολῖτες προσεκλήθησαν προσωπικὰ μὲ τὸ ἀπὸ 13ης Ἰουλίου 2015 ὑπ’ ἀριθμ. Πρωτ. -635- ἔγγραφο τοῦ Οἰκουμενικοῦ θρόνου, ὅπου ἀναγραφόταν ὡς σκοπὸς τῆς Συνάξεως, «τοῦτο μὲν πρὸς ἀδελφικὴν ἐπικοινωνίαν καί ἐν κοιναῖς δεήσεσι καὶ προσευχαῖς ἐγκαινιασμὸν τοῦ νέου ἐκκλησιαστικοῦ ἔτους καὶ τῆς ἀρχομένης νέας Θ΄ Ἰνδικτιῶνος, τοῦτο δὲ ἵνα ἀνταλλάξωμεν ἀπόψεις ἐπὶ συγκεκριμένων θεμάτων…». Ἀπὸ μέρους δὲ τῆς ἱερᾶς Συνόδου τῶν Ἀθηνῶν δὲν ἐπακολούθησε οἱασδήποτε φύσεως σχετικὸ ἔγγραφο. 

Μόνο ὅταν ἐπλησίαζε ἡ ἡμερομηνία τῆς Συνάξεως ἀπὸ τὸν διαδικτυακὸ τύπο ἔγινε γνωστὸ τὸ γεγονὸς κάποιας ἰσχνῆς ἀντιδράσεως ἐκ μέρους τῆς αὐτοκεφάλου Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, καὶ συγκεκριμένα τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Ἀθηνῶν καὶ σὰν ἕνα εἶδος διαμαρτυρίας, διότι ἐπισήμως δὲν ἐνημερώθηκε ἡ Ἀθήνα γιὰ τὴν ἐν λόγω Σύναξη τοῦ Φαναρίου. Ἡ ἐπίσημη ἀπάντηση ἐκ μέρους τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου στὴν ἔνσταση αὐτή, στὸν «παραπικρασμὸ» αὐτὸ τῆς ἡγεσίας τῶν Ἀθηνῶν, ὅπως χαρακτηρίσθηκε ἀπὸ τὸ Φανάρι, ἦταν ὅτι τὸ ἔγγραφο τῆς προσκλήσεως τῶν Μητροπολιτῶν τῶν Νέων Χωρῶν ἐνημέρωνε ταὐτόχρονα, ἐννοεῖται, καὶ τὴν ἐκκλησιαστικὴ ἡγεσία τῆς αὐτοκεφάλου Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος. Ἄρα, σύμφωνα μὲ αὐτὴν τὴν λογική, ἰδιαίτερο ἔγγραφο δὲν ἀπαιτεῖτο. Ἐδῶ ἔληξε τὸ θέμα τῆς ἀσθενοῦς διαμαρτυρίας – ἐνστάσεως καὶ τῆς ἄμεσης ἀπαντήσεως μεταξὺ Ἀθηνῶν καὶ Φαναρίου.

Ἐκτὸς ἐλαχίστων ἐξαιρέσεων οἱ ἐξ Ἑλλάδος προσκληθέντες Μητροπολῖτες ἀνταποκρίθηκαν οἱ περισσότεροι καὶ βρέθηκαν μὲ τοὺς συνεργάτες των ἔγκαιρα στὴν Κωνσταντινούπολη, προκειμένου νὰ συμμετάσχουν στὴν πρώτη αὐτὴ καθολικὴ σύναξη τῶν ἀρχιερέων πού μνημονεύουν «ἐν πρώτοις» στὴ Θεία Εὐχαριστία τὸν Οἰκουμενικὸ Πατριάρχη. Ἡ ἱερὰ αὐτὴ Σύναξη μὲ ἐπὶ κεφαλῆς τὸν Παναγιώτατο Οἰκουμενικὸ Πατριάρχη κ.κ. Βαρθολομαῖο πραγματοποιήθηκε στὸν μεγαλοπρεπῆ καὶ καλῶς διατηρημένο ναὸ τῆς Ἁγίας Τριάδος στὴν περιοχὴ τοῦ Ταξίμ. Ὅλοι οἱ σύνεδροι, ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Ἀμερικῆς, Μητροπολῖτες καὶ Ἐπίσκοποι, καθήμενοι σὲ τρεῖς σειρὲς καθισμάτων ἦσαν συνολικὰ 136.

Ἡ πρώτη ἡμέρα τῶν ἐργασιῶν τῆς Συνάξεως ἄρχισε μὲ ἐπιβλητικὴ Ἀκολουθία προεξάρχοντος τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου. Βοηθούμενος ἀπὸ τοὺς πατριαρχικοὺς διακόνους καὶ τοὺς χοροὺς τῶν ἀναλογίων τοῦ πατριαρχικοῦ Ναοῦ ἀνέπεμψε δεήσεις καὶ ἱκεσίες ὑπὲρ εὐοδώσεως τῶν σκοπῶν τῆς ἱερᾶς Συνάξεως.

Ἀκολούθησαν μακροσκελεῖς προσφωνήσεις ἐκ μέρους τοῦ Οἰκουμεν. Πατριάρχου καὶ τοῦ συμπροεδρεύοντος ἁγίου Περγάμου. Τόσο στὶς προσεγμένες αὐτὲς ὁμιλίες ὅσο καὶ στὶς ὑπόλοιπες, πού ἀκολούθησαν τὶς ἑπόμενες ἡμέρες τοῦ συνεδρίου, ἐμφανὴς ἦταν ἡ προσπάθεια τῶν ὁμιλητῶν νὰ ἐξαρθῆ ἡ ἐξαιρετικὴ σημασία, ὁ κομβικός, βασικὸς ρόλος, οἱ πρωτοβουλίες καὶ ἡ σπουδαιότητα ἐν γένει τοῦ ἐπιτελουμένου ἔργου τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου καὶ ὅσον ἀφορᾶ στὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία καὶ σχετικὰ μὲ τοὺς χριστιανοὺς τῶν ἄλλων δογμάτων σὲ ἐπίπεδο κυρίως διαλόγων καὶ γενικότερα μέσα στὴν καταπληκτικὴ ροὴ τοῦ παγκόσμιου γίγνεσθαι.

Ἡ πρωτοφανὴς αὐτή, ἐξ ἐπόψεως προσκεκλημένων, ἐπισκοπικὴ Σύναξη τοῦ Φαναρίου εἶχε ἀξιόλογα θετικὰ καὶ πολλαπλῶς ὠφέλιμα ἀπὸ ἄποψη ἐκκλησιολογικὴ στοιχεῖα. Κατ’ ἀρχὰς τὸ θέαμα ἦταν συναρπαστικό, ἀνακαλώντας ἀρχαῖες ἡμέρες εὔκλειας καὶ δόξης, καθὼς ἦταν συναγμένοι ἐπὶ τὸ αὐτό, ἐκ περάτων γῆς, δεκάδες Ὀρθόδοξοι ἐπίσκοποι ὑπὸ τοὺς φωτεινοὺς θόλους τοῦ μεγαλοπρεποῦς Ναοῦ τῆς Ἁγίας Τριάδος μὲ ἐπὶ κεφαλῆς τὴ σεπτὴ Κορυφή των, στὴν καρδιὰ τῆς Κωνσταντινουπόλεως, ἡ ὁποία ἀκόμη, καὶ στὶς ἡμέρες μας, παρὰ τὴν πείσμονα καὶ ἀλλόκοτη (τερατώδη) παραμόρφωση τῆς ἱστορικῆς της μορφῆς διατηρεῖ ζωηρὰ ἴχνη τῆς ἀρχαίας, ἀνεπανάληπτης καλλονῆς της καὶ προκαλεῖ αἰσθήματα γλυκύτατης νοσταλγίας καὶ ὑπερηφάνειας στὴν καρδιά μας. Σήμερα μάλιστα πού οἱ ἀπειροπληθεῖς κάτοικοί της δὲν διαφέρουν σὲ εὐγένεια καὶ φιλόξενη διάθεση ἀπὸ τοὺς κατοίκους ἄλλων εὐρωπαικῶν κρατῶν.

Ἐκτὸς ἀπὸ αὐτὸ τὸ εὐάρεστο αἴσθημα πού μετέδιδε ἡ σύναξη ἐπὶ τὸ αὐτὸ μεγάλου τμήματος τοῦ Ὀρθοδόξου ἐπισκοπικοῦ σώματος, ἡ ἐν λόγω πρωτοφανὴς Σύναξη τοῦ Φαναρίου μὲ τὶς ὑψηλοῦ θεολογικοῦ ἐπιπέδου εἰσηγήσεις καὶ τὶς ἐπιτυχεῖς παρεμβάσεις τῶν συνέδρων ἔδωσε ἀρκετὰ πειστικὰ πολλὲς ὄψεις, ἄγνωστες σὲ πολλούς, τῶν ἑκάστοτε διαλόγων μὲ τοὺς ἑτεροδόξους, ὅπως καὶ τῶν δυσκολιῶν καὶ τῶν προβλημάτων πού ἀναφύονται κατὰ τρόπο ὀδυνηρό, κάποτε μεταξὺ ὁμοδόξων ἐκκλησιῶν. Ὅπως ἐπίσης ἄκουσαν πολλοὶ σύνεδροι ἀπὸ τὸ στόμα κοσμογυρισμένων ὀρθοδόξων ἐπισκόπων γιὰ σκοτεινὰ παρασκήνια, κοσμικὰ διαβούλια καὶ περίπλοκα στὶς ἀναγκαστικὲς κάποτε σχέσεις τῆς Ἐκκλησίας μὲ τοὺς ἀνθρώπους τοῦ κόσμου τούτου. Πράγματα φυσικὰ ἄγνωστα, ἀνυποψίαστα, ἀπροσπέλαστα σὲ μᾶς πού ζοῦμε στὴ μακαριότητα καὶ τὴν αὐτάρκεια τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ «ἐπαρχιωτισμοῦ» (Ἐλέχθη καὶ αὐτὸ μετριοφρόνως μὲ δόση εὐσεβάστου οἴκτου…).

Ἐντύπωση βέβαια ὄχι τόσο εὐχάριστη προκάλεσε ἡ ὑποστηριζόμενη, μᾶλλον μὲ ἀρκετὴ εὐκρίνεια διαφαινόμενη, ἀπ’ ὅσα σπουδαῖα ἐλέχθησαν κατὰ τὴν διάρκεια τῶν ἐργασιῶν τῆς Συνάξεως ἄποψη, ὅτι τὰ ἴδια τά πράγματα, ἡ σύγχρονη πολιτική, πολιτιστικὴ καὶ ἠθικὴ κατάσταση τοῦ κόσμου τούτου, ἀπαιτοῦν ἐξάπαντος κάποια ὑποχωρητικότητα καὶ κάποια εὐκαμψία καὶ εὐλυγισία διπλωματικὴ στὶς σχέσεις μας μὲ τοὺς ἑτεροδόξους χριστιανούς.

Ἐπίσης ἐξένισε πολλούς καὶ ἡ ἐπίμονη ἄποψη ὅτι σοβαρότατο ἐμπόδιο στὴν καλὴ καὶ εὔρυθμη πορεία τῶν διαλόγων ἀποτελεῖ ἡ ἐπίμεμπτη, διαρκής ὑστεροβουλία τῶν ἐκπροσώπων τῆς πολυπληθοῦς Ἐκκλησίας τοῦ Βορρᾶ.

Καὶ ἐὰν μὲν κάπως ἀορίστως ἐτονίζετο αὐτὴ ἡ ἀπαραίτητη «ἐκ τῶν πραγμάτων» διπλωματικὴ εὐλυγισία τῆς Ὀρθοδοξίας, μικρὴ καὶ ἀνεπαίσθητη θὰ προκαλοῦσε ἐντύπωση. Ὅμως τοῦτο ἔγινε ὀδυνηρὰ ἀντιληπτό, ὅταν ἐθίγη τὸ θέμα τῶν συμπροσευχῶν, κάτι ποὺ ἀπασχόλησε, ὄχι ἁπλῶς τὸ παρελθόν, ἀλλὰ αὐτοὺς τοὺς θεοπνεύστους ἱεροὺς κανόνες κάποτε ἢ ὅταν παρελήφθη ἐπίμονα στὰ κείμενα, πού ἐκφωνοῦντο, ἡ γνωστή μας γενικὴ ἀπὸ τὴ λέξη πρωτεῖον τοῦ Ρώμης, δηλαδὴ ἡ γενικὴ τιμῆς ἢ ἐξουσίας ἢ τὸ ἐπαχθέστερο, ὅταν διεφάνη στὰ λόγια τοῦ συμπροεδρεύοντος κάποια ὑποτίμηση ἀρχαίου καὶ ἐπιφανοῦς ἐκκλησιαστικοῦ διδασκάλου. Ποίου; Τοῦ Ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Παλαμᾶ καὶ γενικώτερα τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ κινήματος τοῦ Ἡσυχασμοῦ.

Βέβαια ὅλα αὐτά, ἔστω καὶ σὰν ἀμυδρὲς σκιές, δὲν ἀμαυρώνουν τὴν σπουδαιότητα τῆς Συνάξεως αὐτῆς, οὔτε βέβαια δίνουν τὸ δικαίωμα σὲ εὔκολους, ἄκριτους, βιαστικούς, πικρόχολους, μικρόψυχους καὶ ἀδιάκριτους σχολιασμοὺς ἐκ μέρους γνωστῶν τιμητῶν τῆς πατρίδος μας ἐναντίον τῆς ἐργώδους, ἀκατάπαυστης προσπάθειας τοῦ Οἰκουμενικοῦ μας Πατριαρχείου νὰ ἐκπληρώση τὸν μοναδικὸ ἱστορικό του ρόλο μέσα στὸν σύγχρονο ἀνήσυχο καὶ εἰκονοκλαστικὸ κόσμο μας. Τιμητών στρεφομένων ἐναντίον τῆς σεβασμίας ἱερᾶς Καθέδρας, ἡ ὁποία, σύμφωνα μὲ τὴν συγκινητικότατη ἔκφραση τοῦ Παναγιωτάτου, μοιάζει μὲ σταγόνα μέσα στὸν ὠκεανὸ τῶν ἀλλοθρήσκων. Πάντως λίγη προσοχὴ καὶ σύνεση, ὅπως καὶ διάκριση, ὅλα ἀπόρροια εἰλικρινοῦς πίστεως καὶ ἀδελφικῆς ἀγάπης, δὲν ἀποτελοῦν πολυτέλεια γιὰ τὰ «ἀντιμαχόμενα», ὡς μὴ ὤφειλε, ἰδεολογικὰ στρατόπεδα.

† Ἐλευθερουπόλεως Χρυσόστομος

Κύριο Άρθρο περιοδικού: «Άμβων Παγγαίου» Ι.Μ. Ελευθερουπόλεως, 
Τεύχος 48ο – Οκτώβριος – Νοέμβριος – Δεκέμβριος 2015 http://imelef.gr

http://aktines.blogspot.gr/2016/03/29-2-2015.html

 Επιστολή Μητρ. Περγάμου Ιωάννη με αφορμή το άρθρο του Μητρ. Ελευθερουπόλεως Χρυσοστόμου «Ἡ Σύναξη τῶν Ἱεραρχῶν τοῦ Οἰκουμενικοῦ Θρόνου στήν Κωνσταντινούπολη» (29 Αὐγούστου – 2 Σεπτεμβρίου 2015).

Με αφορμή το άρθρο «Ἡ Σύναξη τῶν Ἱεραρχῶν τοῦ Οἰκουμενικοῦ Θρόνου στήν Κωνσταντινούπολη (29 Αὐγούστου – 2 Σεπτεμβρίου 2015)» του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου μας κ. Χρυσοστόμου, ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Περγάμου κ. Ιωάννης απέστειλε επιστολή απάντηση προς τον Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Ελευθερουπόλεως .

Ακολουθεί η επιστολή του Μητροπολίτη Περγάμου Ιωάννη Ζηζιούλα:

imelef.gr

Μητροπολίτης Ελευθερουπόλεως Χρυσόστομος:

« Ἄραγε τὸ κῦρος τῶν ἀποφάσεων μιᾶς ἁγίας ἐκκλησιαστικῆς συνόδου ἐξαρτᾶται ἀπὸ τὴν γνώμη ἑνὸς πανεπιστημιακοῦ καθηγητοῦ τῆς Θεολογίας;»

Ο Μητροπολίτης Ελευθερουπόλεως Χρυσόστομος απαντά στο  Μητροπολίτη Περγάμου  Ιωάννη

Τὸ ὀργίλον ὕφος τοῦ ἐπιστολογράφου ἁγίου Περγάμου κ. Ἰωάννου, δικαιολογεῖται, ἐὰν ἔχουμε διαβάσει χάριν πνευματικῆς οἰκοδομῆς ἱστορίες ἀπὸ τὴν ἀφελεστάτη, ἀλλὰ τόσο γοητευτικὴ καὶ διδακτικὴ φιλολογία τῶν Πατέρων τῆς ἐρήμου. Ἐκεῖ συναντοῦμε ἄνδρας ὁσίους κατὰ πάντα νὰ δέχωνται ἀπαθῶς τὶς χειρότερες κατηγορίες ἀπὸ κακοήθεις ἀνθρώπους. Μόλις ὅμως φθάνει στὴν ἀκοὴ των κατηγορία, πού ἔχει σχέση μὲ τὴν ὀρθόδοξη πίστη των, χάνουν τὴν ἠρεμία των καὶ μὲ ὀργὴ ἀνθίστανται στὸν κατήγορό των.

Ἔτσι ἑρμηνεύομε καὶ τὸ ἐκτάκτως δριμὺ καὶ ὀξυβελὲς ὕφος τῆς ἐπιστολῆς τοῦ διαπρεποῦς ἀκαδημαικοῦ διδασκάλου τῶν ἡμερῶν μας. Διότι ἐνόμισε ὅτι ὁ ὑποφαινόμενος ἐσκόπευε νὰ τὸν θίξει στὸ σπουδαῖο κεφάλαιο τῆς πίστεως. Ἀλλὰ ὁ συντάκτης τοῦ ἄρθρου τίποτε ἄλλο δὲν περιέλαβε παρὰ μόνο ὅ,τι «ἐξ ἀντικειμένου» εἶδε καὶ ἄκουσε, ὡς ἕνας ἀπὸ τοὺς μετασχόντες στὴν γνωστὴ Σύναξη τοῦ Φαναρίου τοῦ παρελθόντος ἔτους. Καὶ θὰ παρέλειπε τὸ σημεῖο ἐκεῖνο, πού ἀφοροῦσε τὸν ἅγιο Περγάμου, ἐὰν δὲν ἐνεθυμεῖτο, ὅτι «ἀντέστη» εὐθαρσῶς στὶς διατυπωθεῖσες ἀπόψεις του περὶ τοῦ Ἡσυχασμοῦ καὶ τοῦ ἁγίου πρωταγωνιστοῦ του ὄχι τυχαῖο μέλος τῆς Συνάξεως τῶν ἀρχιερέων, ἀλλὰ νέος ἀρχιερεὺς, ἐπίσης ἀκαδημαϊκὸς διδάσκαλος καὶ μάλιστα τοῦ κλίματος τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου.

Τί, λοιπόν, ὁ ὑποφαινόμενος καὶ ἄλλοι ἴσως, πού ἔγιναν ἀκουσίως μάρτυρες τῆς διχογνωμίας τῶν δύο ἀκαδημαϊκῶν διδασκάλων, ἑνὸς παλαιοῦ καὶ ἑνὸς νεωτέρου, λογικὰ περίμεναν; Ὡς σοφὸς καὶ ἐπιστήμων, ὁ Σεβασμιώτατος, καταστέλλων τὸν θόρυβον τῆς ψυχῆς, ἀπὸ τὴν ἀπρεπῆ ἀναφορὰ τοῦ τιμίου ὀνόματός του σὲ ἕνα ἄρθρο ἀσήμαντου θρησκευτικοῦ περιοδικοῦ, «ἐν πραύτητι σοφίας», ὡς ὀφειλέτης «σοφοῖς τε καὶ ἀνοήτοις» κατὰ τὸν Ἀπόστολο, νὰ γράψει, ὅτι τιμᾶ καὶ σέβεται, ὅπως ὅλοι οἱ Ὀρθόδοξοι χριστιανοί, αἰῶνες τώρα, τὸν ἐπιφανέστατο Πατέρα καὶ Διδάσκαλό μας, Ἅγιο Γρηγόριο τὸν Παλαμᾶ.

Ἀντὶ ὅμως τούτου ἐπέμεινε στὴν ἀρχική του θέση, ὅτι, δηλαδή, ἀνήκει στοὺς ὀλίγους, οἱ ὁποῖοι δὲν δίνουν τόση βαρύνουσα σημασία στὶς συνόδους τῆς ἐποχῆς τοῦ Ἁγίου Γρηγορίου, οἱ ὁποῖες στὸ πλαίσιο τῶν Ἡσυχαστικῶν ἐρίδων τοῦ 14ου αἰῶνος, τράβηξαν (ἂς ἐπιτραπεῖ μία γνωστὴ ἔκφραση τῶν ἡμερῶν μας) τὶς κόκκινες γραμμὲς ἀνάμεσα στὴν ἁγία Ὀρθοδοξία μας καὶ τὸν Ρωμαιοκαθολικισμό. Καὶ ὡς σύμμαχο μάλιστα γενναῖο τῶν ἀπόψεών του ἔφερε τὸν μακαρίτη Καθηγητὴ Ι. Καρμίρη, πού ἀποφαίνεται ὄχι τόσο θετικὰ γιὰ τὶς συνόδους ἐκεῖνες, ἀφοῦ τοὺς δίνει τὸν ὄχι κολακευτικὸ χαρακτηρισμὸ τῆς «σχετικῆς, καὶ ἐπικουρικῆς καὶ δευτερεύουσας» πηγῆς τῆς πίστεώς μας.

Ἀλλὰ εὐλαβῶς ἂς ἐρωτήσουμε στὸ σημεῖο αὐτό. Ἐκτός τοῦ ὅτι ἡ προηγούμενη παρατήρηση τοῦ ἀειμνήστου Καθηγητοῦ προσφέρεται γιὰ πολλὴ διερεύνηση καὶ προσεκτικὴ ἐξέταση, κυρίως στὸ ζήτημα, τί προσέφεραν στὴν Ἐκκλησία καὶ τὸ δόγμα της ἐκεῖνες οἱ σύνοδοι, ὑπὸ τὴν πνοὴν τοῦ Ἁγίου Πατρὸς μας Γρηγορίου τοῦ Παλαμᾶ, μπορεῖ νὰ ἐρωτήσει κάποιος: ἄραγε τὸ κῦρος τῶν ἀποφάσεων μιᾶς ἁγίας ἐκκλησιαστικῆς συνόδου ἐξαρτᾶται ἀπὸ τὴν γνώμη ἑνὸς πανεπιστημιακοῦ καθηγητοῦ τῆς Θεολογίας; Περισσότερη μάλιστα ἐμπιστοσύνη θὰ εἴχαμε γιὰ τὶς ὅποιες ἀπόψεις του, ἐὰν μπροστὰ μας εἴχαμε τὴν προσεκτική, προσωπικὴ ἔρευνά του αὐτῶν τῶν συνόδων καὶ τὰ πειστικά του ἐπιχειρήματα ἀπὸ τὴν ἐνδελεχῆ καὶ σοβαρὴ μελέτη τους. Κάτι τέτοιο ὅμως δὲν ἔχομε ἐκτὸς ἀπὸ μία ἀφοριστική του καὶ γενικώτατη παρατήρηση.

Ἔπειτα λίγες φορὲς θεράποντες τῆς ἱερᾶς Ἐπιστήμης ἀστόχησαν θλιβερῶς στὰ συμπεράσματά τους καὶ δέχθηκαν κατόπιν δικαίως τὶς παρατηρήσεις τῆς Ποιμαίνουσας Ἐκκλησίας; Τοιοῦτος δὲν ἦταν ὁ μακαρίτης ἐκεῖνος καθηγητὴς τῆς Θεολογίας Γεώργιος Δέρβος, (1854-1925) ὁ ὁποῖος κατέληξε μετὰ ἀπὸ ἔρευνες ὄχι ἁπλῶς γιὰ τήν ὑποτίμηση, ἀλλὰ γιὰ τὴν ἀνυπαρξία τοῦ Ἁγίου Ἱεροθέου, πρώτου ἐπισκόπου Ἀθηνῶν; Μήπως μετὰ τὴν γνωμάτευση τοῦ σοφοῦ πατρολόγου ἔπαυσαν οἱ εὐσεβεῖς Ἀθηναῖοι νὰ τιμοῦν τὸν ἀνύπαρκτο γιὰ τὸν καθηγητὴ Ἅγιο Ἱερόθεο;

Δεύτερον μποροῦμε νὰ ἀντιτάξουμε στὸν Ἅγιο Περγάμου, πού ἀνήκει στοὺς λίγους πού δὲν δίνουν τὴ σημασία, ὅπως δίνουμε ἐμεῖς οἱ πολλοί, στὶς συνόδους τοῦ 1341 καὶ 1351, οἱ ὁποῖες νομοθετοῦν καθοδηγούμενες ἀπὸ τὸ φῶς τῆς διδασκαλίας τοῦ Ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Παλαμᾶ, καὶ ἄλλους διαπρεπεῖς σύγχρονους ἀκαδημαϊκοὺς διδασκάλους, οἱ ὁποῖοι δίνουν ὡς ἐπιστήμονες τὴ σημασία τῶν πολλῶν γιὰ ἐκεῖνες τὶς συνόδους καὶ ἐπιδεικνύουν ἀμέριστο σεβασμὸ στὶς ἀποφάσεις των. Τῆς Ἑλλαδικῆς Ἐκκλησίας μας ἐκλεκτοὶ Ἱεράρχες, λόγιοι καὶ ἐπιστήμονες, (π.χ. ὁ Ἅγιος Πειραιῶς, ὁ Ἅγιος Γόρτυνος) ὅταν ἦλθε στὴν ἐπικαιρότητα ἡ πνευματικὴ ἀξία τῶν ἐν λόγω συνόδων, ἀπαρίθμησαν τὰ ὀνόματα ἀρκετῶν ἐπιστημόνων, πού ἀντιτίθενται στὴ γνώμη τῶν λίγων, ὅπως τοῦ ἁγίου Περγάμου, στὸ θέμα μας.

Καὶ πρὶν λίγο σὲ σοβαρὸ θρησκευτικὸ ἔντυπο διαβάσαμε ἔκπληκτοι τὴν ἑξῆς πληροφορία: «Ὁ Πατριάρχης Σερβίας Εἰρηναῖος ζήτησε ἀπὸ τὴν ἐπιτροπὴ προετοιμασίας τῆς μεγάλης Πανορθόδοξης Συνόδου τοῦ 2016 νὰ προστεθεῖ στὴ θεματολογία της, ὡς βασικὴ προυπόθεση γιὰ τὴν πραγματοποίησή της, ἡ ἀναγνώριση ὡς Οἰκουμενικῶν τῶν Συνόδων τοῦ Μ. φωτίου καὶ τοῦ Ἁγίου Γρηγορίου Παλαμᾶ…» (Ἀπολύτρωσις–Φεβρουάριος 2016).

Εἴθε ὁ καλόπιστος ἀναγνώστης νὰ ὁδηγηθεῖ σὲ σωστὰ συμπεράσματα, ὁ δέ ἅγιος Περγάμου, μιμητὴς τοῦ ἀκάκου Ἀρχιερέως Χριστοῦ, νὰ παράσχει τὴν συγγνώμη του γιὰ τὴν ἀκούσια ἐνόχληση ἀπὸ τὸν συντάκτη τοῦ ἄρθρου, καί τέλος ὁ μέγας Πατὴρ καὶ σοφὸς Διδάσκαλος τῆς Ἐκκλησίας μας, Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς νὰ μὴ παύσει νὰ δέεται ὑπὲρ τῆς Ἐκκλησίας μας καὶ τῶν ἐργατῶν της.

† Ο ΕΛΕΥΘΕΡΟΥΠΟΛΕΩΣ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ

Περιοδικό: «Άμβων Παγγαίου» Ι.Μ. Ελευθερουπόλεως,
Τεύχος 49ο – Ιανουάριος – Φεβρουάριος – Μάρτιος 2016 http://imelef.gr/

Πηγή: "Ἀκτίνες"