Με αγάπη για την αλήθεια και την Ορθοδοξία

     «Φρονοῦμεν ὅτι ἡμάρτησεν  ὁ Λέων (Πάπας Ρώμης), ὅστις ἐζήτησε νά ἐπωφεληθῇ τήν στενοχωρίαν τῆς Ἐκκλησίας, ὅπως ἀνακηρύξῃ ἑαυτόν κεφαλήν τῆς Ἐκκλησίας καί νά πιέση τήν Σύνοδον (Δ΄ Οἰκουμενική),  ὅπως κατασυντρίψῃ τόν ἰσχυρόν θρόνον τοῦ Ἀλεξανδρείας ἐν τῷ προσώπῳ τοῦ Διοσκόρου...

    Οἱ τοῦ Λέοντος Πάπα Ρώμης Λεγάτοι ἀπήτησαν, ἵνα ἐξέλθῃ τῆς Συνόδου ὁ Διόσκορος, μή κεκηρυγμένος ἔτι αἱρετικός, διά τήν ψευδῆ πρόφασιν ὅτι συνεκάλεσε Σύνοδον ἄνευ ἀδείας τοῦ Πάπα!!! Ἐν ᾧ οὐδέ μία Σύνοδος συνεκλήθη τῇ ἀδείᾳ τοῦ Πάπα, ἀλλά πάντοτε τῇ διαταγῇ τῶν Αὐτοκρατόρων, συνεννοουμένων μετά τῶν Πατριαρχῶν Κων/πόλεως ἤ μετ’ ἄλλων Πατριαρχῶν. Τοιαύτῃ ἦτο ἡ χριστιανική συνδρομή τοῦ Πάπα Λέοντος τοῦ ὑπό βαρεῖς ὅρους καί συνθήκας ὑποστηρίξαντος τήν Ὀρθόδοξον πίστιν ἐν τῇ ἐν Χαλκηδόνι συνόδῳ!

(Ἁγίου Νεκταρίου, Περί τῶν αἰτίων τοῦ Σχίσματος).

Από το Συναξάρι της 18ης Φεβρουαρίου 2016

Ὁ Ἅγιος Λέων πάπας Ρώμης

Τη μνήμη του Αγίου Λέοντος του Πάπα Ρώμης, τιμά σήμερα, 18 Φεβρουαρίου, η Εκκλησία μας.       Ὁ Ἅγιος Λέων γεννήθηκε στὴ Ρώμη περὶ τὰ τέλη τοῦ 4ου αἰῶνος μ.Χ. καὶ ἔζησε στὰ χρόνια τῶν βασιλέων Μαρκιανοῦ καὶ Πουλχερίας (450 – 457 μ.Χ.). Διετέλεσε διάκονος τῶν Ἐπισκόπων Ρώμης Καλλίστου καὶ Σίξτου (432 – 440 μ.Χ.) καὶ ἐξαιτίας τῆς πολλῆς ἀρετῆς, τῆς συνέσεως καὶ τῆς καθαρότητας τοῦ βίου του χειροτονήθηκε Ἐπίσκοπος Ρώμης στὶς 29 Σεπτεμβρίου τοῦ ἔτους 440 μ.Χ.      Κατὰ τὴν Δ’ Οἰκουμενικὴ Σύνοδο, ποὺ συνῆλθε στὴ Χαλκηδόνα, τὸ ἔτος 451 μ.Χ., προσέφερε μεγάλη ὑπηρεσία στὴν ὀρθόδοξη ἀλήθεια διὰ τῆς ἐνεργοῦ καὶ φωτισμένης συμβολῆς του. Ἀπέστειλε σὲ αὐτὴν τέσσερις ἀντιπροσώπους του, ἡ δὲ ἐπιστολὴ τὴν ὁποία ἀπηύθυνε πρὸς τὴ Σύνοδο καθόριζε μὲ ὅλη τὴν ἀκρίβεια καὶ τὸ φωτισμὸ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος τὴ διδασκαλία τῆς Ἐκκλησίας περὶ τοῦ προσώπου τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ καὶ τὶς δύο φύσεις τοῦ Κυρίου, τὴ θεία καὶ τὴν ἀνθρώπινη.    Ὁ Ἅγιος Λέων κοιμήθηκε σὲ βαθὺ γῆρας στὶς 10 Νοεμβρίου 460 μ.Χ. μὲ εἰρήνη καὶ ἡ Σύναξή του ἐτελεῖτο στὴ Μεγάλη Ἐκκλησία. Ἀπολυτίκιον. Ἦχος γ’. Θείας πίστεως. Θείας πίστεως, ὀρθοδοξίᾳ, ὑπεστήριξας, τὴν Ἐκκλησίαν, ὡς πολύφωνον τοῦ πνεύματος ὄργανον· ἐκ γὰρ Δυσμῶν ἀναλάμψας ὡς ἥλιος, αἱρετικῶν τὴν ἀπάτην ἐμείωσας· Λέων Ὅσιε, Χριστὸν τὸν Θεὸν ἱκέτευε, δωρήσασθαι ἡμῖν τὸ μέγα ἔλεος. Ἕτερο Ἀπολυτίκιον. Ἦχος πλ. δ’. Ὀρθοδοξίας ὁδηγέ, εὐσεβείας Διδάσκαλε καὶ σεμνότητος, τῆς οἰκουμένης ὁ φωστήρ, τῶν ὀρθοδόξων θεόπνευστον ἐγκαλλώπισμα, Λέον σοφέ, ταῖς διδαχαῖς σου πάντας ἐφώτισας, λύρα τοῦ Πνεύματος, Πρέσβευε Χριστῷ τῷ Θεῷ, σωθήναι τὰς ψυχὰς ἡμῶν. Κοντάκιον. Ἦχος γ’. Ἡ Παρθένος σήμερον. Ἐπὶ θρόνου ἔνδοξε, ἱερωσύνης καθίσας, καὶ λεόντων στόματα, τῶν λογικῶν ἀποφράξας, δόγμασιν, ἐν θεοπνεύστοις σεπτῆς Τριάδος, ηὔγασας, φῶς τῇ σῇ ποίμνῃ θεογνωσίας· διὰ τοῦτο ἐδοξάσθης, ὡς θεῖος μύστης Θεοῦ τῆς χάριτος. Μεγαλυνάριον. Βρυχήματι Λέον βασιλικῷ τῶν θεοτυπώτων, καὶ σοφῶν σου ὑποθηκῶν, ὡς θῶας καὶ λύκους, αἱρετικῶν τὰ σμήνη, τῆς θεολέκτου ποίμνης, σκορπίζεις πάντοτε.

Πηγή

Ο Λέων της Ρώμης σε καιρούς Οικουμενισμού --και-- ΤΟΜΟΣ ΠΑΠΑ ΛΕΟΝΤΟΣ ΡΩΜΗΣ

Ὁ σήμερα ἑορταζόμενος ἅγιος Πάπας Ρώμης Λέων, ὅπως γράφει ὁ ὑμνογράφος του «τὰ συγχυτικά τῶν  ἀσεβούντων νοήματα» κατεδίωξε καὶ ἀπεγύμνωσε ὡς Λέων καί, κυριολεκτικά, ἔσβυσε «τῶν  θεοστυγῶν αἱρέσεων τὰ ἴχνη», ἀφοῦ «ὁλολαμπὴς ὡς ἥλιος, ἐκ δυσμῶν ἀνατέταλκε» καὶ «τὴν σύγχυσιν τοῦ Εὐτυχοῦς» κατεξήρανε «καὶ τοῦ Νεστορίου, τὴν διαίρεσιν τέμνων», μᾶς ἐδίδαξε «ἕνα σέβειν, τὸν Χριστὸν ἐν οὐσίαις, δυσὶν ἀδιαιρέτως, ἀτρέπτως, ἀσυγχύτως».

Ὁ Ἀξώμης μὲ τὸν μονοφυσίτη ..."ἁγιάζουν" τὰ ὕδατα!

Σήμερα, ὅμως, δυστυχῶς, ἡ σύγχυση ἐπανῆλθε στὴ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, ἀφοῦ οἱ Ποιμένες ποὺ εἶναι ἐντεταλμένοι γιὰ τὴν ὑπεράσπιση τῆς Πίστεως, ὅπως ὁ Ἀξώμης Πέτρος, συμπροσεύχονται καὶ συναγιάζουν μὲ τοὺς αἱρετικοὺς μονοφυσίτες ποὺ ὁ ἅγιος Λέων καὶ ἡ Δ΄ Οἰκουμενικὴ Σύνοδος κατεδίκασε· ὅσοι δὲ καταδικάζουν τέτοιες ἐνέργειες μὲ ἄρθρα τους (ὅπως στὸ παρακάτω ἄρθρο «Ο ΣΩΤΗΡ»), ταυτόχρονα ἐπικοινωνοῦν καὶ συνυπάρχουν μὲ ἐκείνους ποὺ καταδικάζουν! Καὶ ἔτσι συντελοῦν στὴν ἐπέκταση ἀντὶ στὴν διάλυση τῆς συγχύσεως!

Ἂς παρακαλέσουμε τὸν Ἅγιο, ψάλλοντες μαζὶ μὲ τὸν ὕμνογράφο:

«Λάμπεις νῦν Μύστα τοῦ Χριστοῦ, εὐπρεπείας ἐν στεφάνῳ κοσμούμενος, καὶ ὡς πιστὸς ἱερεύς, δικαιοσύνην ὄντως ἐνδέδυσαι, καὶ Παραδείσῳ τῆς τρυφῆς, χορεύων θεσπέσιε, ὑπὲρ τῆς Ποίμνης σου, τὸν Δεσπότην ἐκτενῶς καθικέτευε».

Ὁ Λέων τῆς Ρώμης σὲ καιροὺς οἰκουμενισμοῦ

Ἦταν τότε· τὸν φοβερὸ 5ο αἰώνα, ποὺ δύο αἱρέσεις, ἀχόρταγες σὰν τὰ μυθικὰ τέρατα Σκύλλα καὶ Χάρυβδη, καταξέσχιζαν τὸν ἄρραφο χιτώνα τοῦ Κυρίου.

Ὁ Νεστοριανισμὸς ποὺ χώριζε τὸν Χριστό μας στὰ δύο: ἄλλος, ἔλεγε, εἶναι ὁ Υἱὸς καὶ Λόγος τοῦ Θεοῦ καὶ ἄλλος ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου, ὁ Ἰησοῦς. Τὸν κατεδίκασε τὸ ἔτος 431 ἡ Γ΄ Οἰκουμενικὴ Σύνοδος ὑπὸ τὴν προεδρία τῆς τιτάνιας θεολογικῆς μορφῆς τοῦ ἁγίου Κυρίλλου Ἀλεξανδρείας.

Ἀμέσως σχεδὸν μετὰ ἔκανε ἀπειλητικὴ τὴν ἐμφάνισή του ὁ Μονοφυσιτισμὸς ποὺ ἐξαφάνιζε τὴν ἀνθρώπινη φύση τοῦ Χριστοῦ. Οἱ αἱρέσεις δημιουργοῦσαν φοβερὴ ἀναταραχή, ποὺ μεταβαλλόταν σὲ χάος καὶ σάρωνε ἀπ᾿ ἄκρου σ᾿ ἄκρο τὴν αὐτοκρατορία.

Τότε ἔγινε τὸ θαῦμα τῆς Χαλκηδόνας.

Τὸ 451 συνῆλθε στὴ Χαλκηδόνα, προάστιο τῆς Κων/πόλεως στὴν ἀπέναντι πλευρὰ τοῦ Βοσπόρου, ἡ μέγιστη σὲ ἀριθμὸ ἐπισκόπων Σύνοδος. Ἡ Δ΄ Οἰκουμενική! Ἑξακόσιοι τριάντα θεοφόροι Πατέρες ­συνέρρευσαν ἐναγώνιοι ἀπὸ κάθε γωνιὰ τῆς αὐτοκρατορίας γιὰ νὰ πατάξουν τὴ δι­πλὴ πλάνη.
Σὲ κείνη τὴν κρίσιμη περίσταση ἕνα λιοντάρι βρυχήθηκε δυνατὰ ἀπὸ τὴ Ρώμη, καὶ ὁ βρυχηθμός του ἔφθασε στὴ Χαλκηδόνα καὶ σκόρπισε τρόμο στοὺς ἀσεβεῖς αἱρετικούς. Ἦταν ἡ στιγμὴ ποὺ ἀναγνώσθηκε στὴ μεγάλη Σύνοδο ἡ ἐπιστολὴ ποὺ εἶχε ἀποστεί­­λει δύο χρόνια νωρίτερα ὁ ­Πάπας Λέων τῆς Ρώμης στὸν Πατριάρχη Κων­σταντινουπόλεως Φλαβιανὸ καὶ ἡ ὁ­­ποία εἶναι γνωστὴ στὴ θεολογία ὡς ὁ «Τόμος τοῦ Λέοντος».

Μὲ τὸ κύρος τῆς τιμητικῶς πρωτόθρονης Ἐκκλησίας ὁ Λέων συνέτριψε τὴν πλάνη τῶν αἱρετικῶν. «Λέων τὰ Κυ­ρίλλου φρονεῖ», ἀνεφώνησαν οἱ Πατέ­ρες, μετὰ ἀπὸ ἀντιπαραβολὴ τοῦ Τόμου μὲ τὰ κείμενα τοῦ ἁγίου Κυρίλλου.
Ἔτσι, μὲ βάση τὴ διδασκαλία τῶν δύο μεγάλων Ἁγίων καὶ τὸ περίφημο κείμενο «τῶν διαλλαγῶν» τῆς Ἀντιοχειανῆς Σχολῆς, οἱ θεοφόροι Πατέρες συνέτα­ξαν τὸν δογματικὸ ὅρο τῆς Συνόδου, γνωστὸ ὡς «Δόγμα τῆς ­Χαλκηδόνος», στὴν καρδιὰ τοῦ ὁποίου βρίσκεται ἡ θαυμαστὴ διατύπωση ὅτι ὁ Κύριος εἶ­ναι: «Εἷς ἐν δύο φύσεσιν»· Ἕνας μὲ δύο φύσεις.

Πέρασαν αἰῶνες. Στὸ θρόνο τοῦ λιον­ταριοῦ τῆς Ρώμης Λέοντος ἄρχισαν νὰ κάθονται «ἄνδρες λαλοῦντες διεστραμμένα» (Πράξ. κ΄ 30) καὶ νὰ ὁδηγοῦν σταδιακὰ στὴν πλάνη καὶ τὴν ἀποστασία τὴν πρωτόθρονη ἐν Ρώμῃ Ἐκκλησία. Ἡ ἄλλοτε «προκαθημένη τῆς ἀγάπης» ἔγινε στυγνὸ δικτατορικὸ καθεστὼς καὶ πρόδωσε τὴν πίστη. Αἰῶνες τώρα λυμαίνεται τὴν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ.
Στοὺς καιρούς μας γίνονται κινήσεις πρωτοφανεῖς, ὥστε νὰ ὁδηγηθοῦμε σὲ ἕνωση μὲ τὴν «ἁμαρτωλὴ Ἐκκλησία», τῆς Ρώμης. Τάχα γίνεται καὶ θεολογι­κὸς διάλογος!

Ὅμως φθάνει ἡ ξεκάθαρη δήλωση, μετὰ τὴ συνάντησή του μὲ τὸν Οἰκουμενικὸ Πατριάρχη στὰ Ἱεροσόλυμα, τοῦ σημερινοῦ Πάπα Φραγκίσκου, κορυφαίου ἠθοποιοῦ τῆς παγκόσμιας πολιτικῆς σκηνῆς, γιὰ νὰ διαλύσει κάθε ἀμ­­φιβολία γιὰ τὸν τρόπο μὲ τὸν ὁποῖο μεθοδεύεται νὰ ἐπιτευχθεῖ τὸ ἐπιδιωκόμενο ἀποτέλεσμα. Εἶπε σὲ συνέντευξή του στὴν ἐφημερίδα «La Stampa», ἐπιστρέφοντας στὴ Ρώμη: «Μὲ τὸν Βαρθολομαῖο συζητήσαμε γιὰ τὴν ­ἕνωση ποὺ μπορεῖ νὰ ἐπιτευχθεῖ μὲ τὴν ἀπὸ κοινοῦ πορεία· δὲν θὰ ­μπορέσουμε ποτὲ νὰ τὴν πετύχουμε μὲ μιὰ Διάσκεψη θεολόγων…»! Μάλιστα θύμισε τὰ λό­για ποὺ εἶχε πεῖ παλαιότερα ὁ Πατριάρχης Ἀθηναγόρας στὸν Πάπα Παῦ­λο τὸν ΣΤ΄: «Ἐμεῖς πᾶμε μαζί, μὴν ἀνησυχεῖτε, ὅλους τοὺς θεολόγους θὰ τοὺς κλείσουμε σὲ ἕνα νησὶ νὰ ­συζητοῦν με­ταξύ τους». «Καὶ ἐμεῖς», συνέχισε ὁ Πάπας, «ἂς περπατοῦμε μαζί, ἂς προσ­ευ­­χόμαστε μαζί, ἂς ἐργαζόμαστε μα­ζὶ καὶ θὰ μᾶς βοηθήσει»...

Ἂς μὴ ζοῦμε λοιπὸν ἄλλο μὲ ψευδαισθήσεις. Ὁδηγούμαστε σὲ ἕνωση ἐν τῇ πράξει, καὶ ὁ λεγόμενος θεολογικὸς διάλογος δὲν εἶναι παρὰ ἐμπαιγμὸς καὶ χρησιμοποιεῖται μόνο ὡς ­πρόσχημα γιὰ ἐξαπάτηση τῶν Ὀρθοδόξων πιστῶν.

Ξαναγυρίζουμε ἔτσι στὸν 5ο αἰώνα, σὲ ἀνάλογες κρίσιμες ὧρες μὲ ἐκεῖνες τῆς Συνόδου τῆς Χαλκηδόνας. Ἴσως κλη­­θοῦμε καὶ στὴν τελικὴ ἀναμέτρηση μὲ τὴν ἀποστατημένη Βατικανὴ αὐτοκρα­τορία. Τὸ παγκόσμιο ­ἐκκλησιαστι­κὸ περιβάλλον μεταβάλλεται σὲ παν­θρη­σκει­ακὴ ζούγκλα. Μὰ μέσα σ᾿ αὐτὴ τὴ ζούγκλα ξανακούγεται ὁ βρυχηθμὸς τοῦ λιονταριοῦ τῆς Ρώμης ἁγίου Πάπα Λέ­­οντος ποὺ τονίζει: «τί ἂν ἀδικώτερον εἴη τοῦ τὰ ἀσεβῆ φρονεῖν;». Ἡ μεγαλύτερη ἀδικία εἶναι ἡ ἀσέβεια στὴν ἀλήθεια τῆς πίστεως.

Ἀλλὰ μιὰ τέτοια ἀδικία ὁ Ὀρθόδοξος πιστὸς λαὸς τοῦ Κυρίου δὲν πρόκειται νὰ τὴν ἀνεχθεῖ ποτέ!

 Τόμος Λέοντος ἐπισκόπου ῾Ρώμης

Σημείωσις ἐπιμελητοῦ. τὸ ἑλληνικὸν κείμενον ταύτης τῆς δογματικῆς ἐπι­στολῆς ἐκδίδεται μὲν βάσει τῶν γνωστῶν ἑλληνικῶν πατερικῶν καὶ δογματοσυμβολικῶν συλ­λογῶν, διαι­ρεῖται δὲ ἐνταῦθα εἰς κεφάλαια μεθ᾿ ὑποτίτλων καὶ βιβλικῶν παραπομπῶν βάσει τῶν λα­τινικῶν ἐκδόσεων. Διονύσιος ᾿Ανατολικιώτης.

[1. ῾Η θρασύτης καὶ ἡ ἀμάθεια εἰς πλάνην τὸν Εὐτυχῆ ὡδήγησαν.]

Τῷ ἀγαπητῷ ἀδελφῷ Φλαβιανῷ, Λέων [ἐπίσκοπος ῾Ρώμης].

Ἀναγνόντες τὰ γράμματα τῆς ἀγάπης τῆς σῆς, ἅ περ οὕτω βραδύτατα γεγενῆσθαι θαυμάζομεν, καὶ τῇ τάξει τῶν ὑπομνημάτων ἐγκύψαντες, ἥ τις ἐπὶ τῶν ἐπισκόπων ἐπράχθη, μόλις ποτὲ τί τὸ παρ᾽ ὑμῖν σκάνδαλον ἀναφυ­ὲν κατὰ τῆς ὑγιοῦς πίστεως ἔγνωμεν, καὶ τὰ πρότερον λεληθέναι δοκοῦντα νῦν ἡμῖν δῆλα γεγένηται· δι᾽ ὧν Εὐτυχής, ὁ τῇ τοῦ πρεσβυτέρου προσηγο­ρίᾳ τιμῆς εἶναι ἄξιος νομισθείς, πολύ τις ἀσύνετος καὶ λίαν ἀμαθὴς ἀπο­δεικνύεται, ὡς περὶ αὐτοῦ καὶ τὸ τοῦ προφήτου