Η σύγχυση που προκαλείται από τον Βαρθολομαίο και το Ουκρανικό, αυξάνεται τώρα από την Ρωσία και την ομάδα Ζήση!

Τοῦ Ἀδαμάντιου Τσακίρογλου

  

(Ἕνα ἄρθρο μὲ πολλὲς ἀποκαλύψεις)

Ὁ ἀπόστολος Παῦλος γράφει (Ρωμ. 12: 21): «μὴ νικῶ ὑπὸ τοῦ κακοῦ, ἀλλὰ νίκα ἐν τῷ ἀγαθῷ τὸ κακόν» (νὰ μὴν ἀφήνεις νὰ σὲ νικάει τὸ κακό, ἀλλὰ νὰ νικᾶς τὸ κακὸ μὲ τὸ καλό).

Καὶ ὁ Μ. Βασίλειος προσθέτει, «ἐάν τις τὸ κακόν ἐν προσχήματι τοῦ ἀγαθοῦ ποιῇ, διπλασίονος τιμωρίας ἐστίν ἄξιος» (ἐὰν κάποιος πράττει τὸ κακό, χρησιμοποιώντας ὡς πρόσχημα τὸ καλό, αὐτὸς εἶναι ἄξιος διπλασίας τιμωρίας) (P.G. τόμ. 32, σελ. 397) καὶ συνεχίζει «οὐ μόνον μισθοῦ ἐκπίπτει, ἀλλὰ καὶ τιμωρίας ἄξιος ὁ ποιῶν ἐντολὴν μὴ κατὰ θεοσέβειαν, ἀλλὰ κατὰ ἀνθρωπαρέσκειαν, ἤ τινος ἄλλης ἡδονῆς ἔνεκεν…» (δὲν χάνει μόνον τὸν μισθό του, ἀλλὰ γίνεται καὶ ἄξιος τιμωρίας, αὐτὸς ποὺ πράττει μία ἐντολή, ὄχι ἀπὸ σεβασμὸ στὸν Θεό, ἀλλὰ γιὰ νὰ ἀρέσει στοὺς ἀνθρώπους ἢ γιὰ κάποια ἄλλη ἡδονή, π.χ. ἐξουσία, αὐτοϊκανοποίηση κλπ.) .

Βλέπουμε, λοιπόν, ὅτι ἡ Ἐκκλησία ποτὲ δὲν δίδαξε καὶ ποτὲ δὲν προσπάθησε νὰ πολεμήσει τὸ κακὸ μὲ τὸ κακό. Ἀντιθέτως, ἀνεξαρτήτως τῆς ὁποιασδήποτε κακῆς ἐξελίξεως, αὐτὴ παρέμενε πιστὴ στὶς ἐντολὲς τῆς Μίας κεφαλῆς Της, τοῦ Χριστοῦ.

Δυστυχῶς σήμερα ἐπαληθεύονται οἱ προβλέψεις τῶν Ἁγίων ὅτι τὸ κακὸ θὰ ὀνομάζεται καλό, καὶ ὅτι ἡ σύγχυση θὰ αὐξάνεται καὶ θὰ παρασύρει πολλούς. Παράλληλα ἡ ὀρθότητα παραμερίζεται καὶ τὴν θέση της παίρνει ἡ δύναμη τῶν ἀριθμῶν (βλ. τὸν τονισμὸ τῶν 150.000.000 Ρώσων ἀνεξαρτήτως ἂν κάποιοι ἢ πολλοὶ ἀπὸ αὐτοὺς ἀκολουθοῦν τὴν αἵρεση ἢ ὄχι). Ἔτσι ὅπως ἀποδείχθηκε καὶ σὲ προηγούμενο ἄρθρο (ἐδῶ, μὲ ἀφορμὴ τὸ σχίσμα τῆς Οὐκρανίας) οἱ ἱερεῖς καὶ λαϊκοὶ στρέφονται ἀπὸ τὴν Σκύλλα στὴν Χάρυβδη: ἀπὸ τὶς Η.Π.Α. στὴν Ρωσία, ἀπὸ τὸ Κολυμπάρι στὴν Ἁβάννα, ἀπὸ τὴν ἀνάμειξη τῆς Κων/πολεως στὴν Οὐκρανία, στὴν ἀνάμειξη τῆς Μόσχας στὴν Ἑλλάδα, ἀπὸ τὴν πρωτειομανία τοῦ Βαρθολομαίου στὴν πρωτειομανία τοῦ Κυρίλλου, ἀπὸ τὴν ἀναγνώριση τῶν σχισματικῶν τῆς Οὐκρανίας ἄνευ μετανοίας, στὴν ἀναγνώριση τῶν σχισματικῶν τῆς Ἑλλάδος ἄνευ μετανοίας.

Ἀντὶ μάλιστα νὰ σταματήσει αὐτὴ ἡ δυσάρεστη ἐξέλιξη, αὐξάνεται, καὶ τὴν κύρια εὐθύνη  γιὰ αὐτὴν φέρει -δυστυχῶς- ἡ ὁμάδα τοῦ π. Θεοδώρου Ζήση. Γιὰ νὰ γίνει αὐτὸ σαφές, θὰ παραθέσω κάποιες ἀπόψεις τῆς πρόσφατης ἀρθρογραφίας μελῶν τῆς ὁμάδας αὐτῆς μὲ τὶς ἀνάλογες ἐρωτήσεις:

Ὁ π. Νικόλαος Μανώλης στὴν πρόσφατη ὁμιλία του (ἐδῶ) κατέδειξε τοὺς Γ.Ο.Χ. ὡς σχισματικοὺς ἄνευ χάριτος καὶ ἱερωσύνης. Τότε πῶς δημοσιεύει στὸ ἱστολόγιο «Κατάνυξη» (ποὺ ἔχει τὴν εὐλογία τοῦ π. Νικολάου) ὁ κ. Μάννης, ποὺ ἀνήκει στὴν γοχικὴ παράταξη τοῦ Καλλινίκου; Πῶς ἐπιτρέπει ὁ π. Νικόλαος νὰ διαβάζουν τὰ ἀνυποψίαστα(;) πνευματικά του παιδιά ἕναν κατ’ αὐτὸν ἀχαρίτωτο σχισματικό;

Θὰ ἀπαντήσω στὸ ἐρώτημα αὐτό, ἐξετάζοντας τὸ θέμα ἀπὸ δύο διαφορετικὲς ὀπτικὲς γωνίες:

Η σύγχυση που προκαλεί η ομάδα Ζήση αυξάνεται και παρασύρει το ποίμνιο.

Παρατηρήσεις στὴν ὁμιλία τοῦ π. Ἀγγέλου Ἀγγελακόπουλου γιὰ τὸ Οὐκρανικό  (ἐδῶ)

Τοῦ Ἀδαμάντιου Τσακίρογλου

Μαθαίνουμε ὅτι ἡ ὁμάδα Ζήση καὶ κυρίως οἱ ρασοφόροι, ὅταν

  ἀναφέρονται στοὺς συγγραφεῖς τῆς «Πατερικῆς Παράδοσης», τοὺς χαρακτηρίζουν ὡς ἀνθρώπους μὲ ἐμπάθεια καὶ κακὴ προαίρεση. Ἐνῶ ὅμως μᾶς χαρακτηρίζουν ἔτσι, δὲν ἀναιροῦν τίποτα ἀπὸ ὅσα γράφουμε, ἀποδεικνύοντας τὸ ἀληθὲς τῶν γραφομένων μας. Ἐκτὸς ἂν αἰσθάνονται περιφρόνηση καὶ ἀπαξίωση, ἐπειδὴ τολμοῦμε νὰ ἐλέγχουμε κατὰ τὸ δικαίωμα ποὺ δίνει ἡ Ἐκκλησία, μὲ ἐπιχειρήματα καὶ ὄχι μὲ συκοφαντίες τὶς καινοφανεῖς μεταπατερικὲς καὶ νῦν γεωπολιτικὲς θέσεις τους.

Καθῆκον μας, λοιπόν, εἶναι νὰ συνεχίσουμε νὰ ὑπερασπιζόμαστε τὴν ἀλήθεια, ὄχι ἀπὸ ἐμπάθεια, ὅπως λένε αὐτοί, ἀλλὰ ἀπὸ καθῆκον ἀπέναντι στὴν Πίστη, στοὺς ἑαυτούς μας καὶ στοὺς ἀδελφούς μας πιστοὺς πού, ἀκούγοντας τὰ νέα εὐφυολογήματα τῆς ὁμάδας αὐτῆς, δὲν ξέρουν τί νὰ πιστέψουν καὶ τί νὰ ἀπορρίψουν.

       Τὴν σκυτάλη τῆς ὁμάδος στὴν προώθηση τῆς σύγχυσης πῆρε τώρα ὁ π. Ἄγγελος Ἀγγελακόπουλος στὴν πρόσφατη ὁμιλία του γιὰ τὸ Οὐκρανικό (τὴν ὁποία μὲ ἔμφαση ἀνάρτησαν τὰ ἱστολόγιά τους, ἐδῶ). Στὴν ὁμιλία του αὐτὴ ὁ π. Ἄγγελος μέσα στὰ πολλὰ ὀρθὰ ποὺ παρουσίασε ἀνακάτεψε καὶ κάποια «περίεργα», τὰ ὁποῖα κορυφώθηκαν μέσω τῶν παρεμβάσεων (κατὰ τὴν συζήτηση μετὰ τὴν ὁμιλία) τοῦ π. Σεραφεὶμ Ζήση.

Στὸ 1.06.46 τῆς ὁμιλίας τοῦ ὁ π. Ἄγγελος εἶπε ὅτι τὸ Οὐκρανικὸ εἶναι –ἐκτὸς ἀπὸ ἐκκλησιαστικό– καὶ σχίσμα δογματικό. Τόνισε μάλιστα ὅτι τὸ Οὐκρανικὸ δὲν εἶναι ὅπως τὸ σχίσμα τῶν Γ.Ο.Χ. ποὺ εἶναι σχίσμα διοικητικῆς φύσεως. Ἐδῶ ὁ π. Ἄγγελος συνεχίζει τὴν παραπληροφόρηση τοῦ ποιμνίου καὶ ἐπιβεβαιώνει τὶς βάσει στοιχείων ἐπισημάνσεις μας, ὅτι ὑπηρετεῖ σκοπιμότητες τῆς ὁμάδας Ζήση. Διότι κανεὶς Γ.Ο.Χ. δὲν ὑποστηρίζει ὅτι διέπραξε σχίσμα γιὰ διοικητικοὺς λόγους ἀλλά, ὅπως λένε αὐτοί, γιὰ λόγους πίστεως, ἑορτολογίου καὶ ἡμερολογίου.

Άστοχες εκτιμήσεις της ομάδος Ζήση: Το πρόβλημα δεν είναι ο Οικουμενισμός, αλλά το Πρωτείο!!!

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ: Η θέση του συλλόγου μας για την αναγνώριση της Ουκρανικής Ψευδοεκκλησίας

 Η Ιεραρχία:   "Φέουδο του Αρχιεπισκόπου, με τρόπο λειτουργίας υποδεέστερο και από συνέλευση πολυκατοικίας"!

Θεσσαλονίκη, 17-10-19

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Παρακολουθούμε με απογοήτευση και θλίψη τις εκκλησιαστικές εξελίξεις σχετικά με την αναγνώριση της αυτοκεφαλίας της Ουκρανικής Ψευδοεκκλησίας. Με βάση τα όσα διαδραματίστηκαν στην περιβόητη συνεδρίαση της Ιεραρχίας της 12^ης Οκτωβρίου και τα όσα είπαν ή έγραψαν επίσκοποι που συμμετείχαν, συμπεραίνουμε για ακόμα μια φορά ότι η Ιεραρχία είναι φέουδο του Αρχιεπισκόπου, με τρόπο λειτουργίας υποδεέστερο και από συνέλευση πολυκατοικίας, ενώ το μόνο κριτήριο το οποίο δεν λαμβάνεται υπόψη στις αποφάσεις της είναι το Θεολογικό. Οι επίσκοποι της Εκκλησίας της Ελλάδος αγνόησαν όλα τα γνωστά  προβλήματα που προκάλεσε η Ουκρανική Ψευδοαυτοκεφαλία, με ένα επιχείρημα: “Να στηρίξουμε τον Πρώτο της Ανατολής, τον Πατριάρχη του Γένους”.

Η “απόφαση” αυτή  ρίχνει φως στο πραγματικό πρόβλημα που περιγράφεται με το παρακάτω διάγραμμα: Το Ουκρανικό είναι ο φλοιός, το Κολυμπάρι το υπόστρωμα και ο Οικουμενισμός ο εξωτερικός πυρήνας. Ο εσωτερικός πυρήνας και πηγή όλων των άλλων προβλημάτων είναι το πρωτείο του Πατριάρχη Κων/πόλεως και τα πρωτεία που πηγάζουν από αυτό. Το πρωτείο του Αρχιεπισκόπου έναντι των άλλων επισκόπων, το πρωτείο των επισκόπων στην επισκοπή τους κ.ο.κ. Πρωτείο όχι μόνο διοικητικό αλλά και πρωτείο Πίστης, πρωτείο που πάει χέρι χέρι με το αλάθητο. Και έτσι με το πρωτείο συμπαρασύρεται όλη η Εκκλησία στην Αίρεση, ώστε να προσφερθεί στον κατάλληλο καιρό στο πιάτο του Αντιχρίστου. 
[σ.σ. "Π.Π.": Λυπούμαστε γιὰ ἄλλη μιὰ κακὴ ἐκτίμηση ποὺ κάνει ἡ ὁμάδα π. Ν. Μανώλη -καὶ Ζήση. Καὶ ρωτᾶμε:

Περίεργες κινήσεις για ένωση αιρετικών και σχισματικῶν!

Ἀπὸ πότε στὴν Ἐκκλησία ἀντιμετωπίζουμε τὸ κακὸ μὲ τὸ ἴδιο κακό;

Τοῦ Ἀδαμάντιου Τσακίρογλου

Ὅταν οἱ Χριστιανοὶ «ἀγωνίζονται» γιὰ τὴν Ἐκκλησία ἄνευ τῶν Ἱ. Κανόνων καὶ τῆς διδασκαλίας Της, τὸ ἀποτέλεσμα εἶναι αἵρεσις καὶ σχίσμα, καὶ ἄλλο σχίσμα κ.ο.κ.

Μετὰ τὶς αἱρετικὲς ἀποφάσεις τοῦ Κολυμπαρίου, μετὰ τὴν προδοτικὴ στάση τῆς ἱεραρχίας, εἴτε ἀπὸ συμφωνία μὲ τὴν αἵρεση, εἴτε ἀπὸ δειλία εἴτε ἀπὸ φιλοθρονία, μετὰ τὶς ἀποκαλύψεις γιὰ τὴν ἀμερικανοκίνητη καὶ μασονοκίνητη τακτικὴ τοῦ Βαρθολομαίου, θὰ περίμενε κανεὶς ὅτι οἱ χριστιανοὶ θὰ γινόντουσαν σοφώτεροι καὶ θὰ μποροῦσαν νὰ διακρίνουν τὸ σωστὸ καὶ τὸ λάθος στὰ δρώμενα τῆς Ἐκκλησίας, ὥστε νὰ πράξουν τὸ ὀρθόν. Δυστυχῶς ὅμως τὸ ἀντίθετο ἔγινε.

Μὲ ἀφορμὴ τὸ σχίσμα τῆς Οὐκρανίας οἱ ἱερεῖς καὶ λαϊκοὶ στρέφονται ἀπὸ τὴν Σκύλλα στὴν Χάρυβδη: ἀπὸ τὶς Η.Π.Α στὴν Ρωσία, ἀπὸ τὸ Κολυμπάρι στὴν Ἁβάννα, ἀπὸ τὴν ἀνάμειξη τῆς Κων/πολης στὴν Οὐκρανία, στὴν ἀνάμειξη τῆς Μόσχας στὴν Ἑλλάδα, ἀπὸ τὴν πρωτειομανία τοῦ Βαρθολομαίου στὴν πρωτειομανία τοῦ Κυρίλλου, ἀπὸ τὴν ἀναγνώριση τῶν σχισματικῶν τῆς Οὐκρανίας ἄνευ μετανοίας, στὴν ἀναγνώριση τῶν σχισματικῶν τῆς Ἑλλάδος ἄνευ μετανοίας.

Καὶ ποιά ἦταν ἡ ἐνδεδειγμένη ἁγιοπατερικὴ ἀντίδραση; Ἡ διακοπὴ ἐκκλησιαστικῆς κοινωνίας μὲ τοὺς παναιρετικούς, ἕως ὅτου συγκληθεῖ σύνοδος καταδίκης τους καὶ ἀποκοπῆς τους ἀπὸ τὸ πανάγιο σῶμα τῆς Ἐκκλησίας, ἂν καὶ ὅποτε ὁ Θεὸς θελήσει, καὶ ἡ παραμονὴ στὴν Ἐκκλησία μὲ τὴν τήρηση τῶν Ἱ. Κανόνων της. Ὅμως δὲν ἔγινε αὐτό· λόγῳ τῶν ἀνθρωπίνων παθῶν, ἀδυναμιῶν καὶ φιλοδοξιῶν, ἡ ἀντίδραση θάφτηκε καὶ μετατράπηκε σὲ συνεργασία μὲ αἱρετικοὺς ἐναντίον τῶν αἱρετικῶν καὶ μὲ σχισματικοὺς ἐναντίον τῶν σχισματικῶν πρὸς προσωπικὸ ὄφελος καὶ ἐπίτευξη μακροχρόνιων σχεδίων καὶ διαβουλεύσεων.

Ἔτσι βλέπουμε τοὺς πατέρες τῆς Θεσσαλονίκης περὶ τὸν π. Θεόδωρο Ζήση, ἐνῶ πρῶτα δικαίως κατέκριναν τὴν κοσμοκρατορικὴ πολιτικὴ τῶν Η.Π.Α. καὶ τὴν προώθηση μέσῳ αὐτῆς τῆς Νέας Τάξης Πραγμάτων (Ν.Τ.Π.), τώρα ἀδίκως νὰ ὑμνοῦν τὴν «κοσμοκράτειρα» Ρωσία, νὰ παραβλέπουν τὸν ρόλο της στὴν προώθηση τῆς Ν.Τ.Π. καὶ νὰ ὑμνοῦν τὸν Πατριάρχη Μόσχας ὡς ὀρθόδοξο ξεχνώντας τί ἔγραφαν οἱ ἴδιοι πρὶν ἀπὸ ἕναν χρόνο (μᾶλλον ἡ παλινδρόμηση καὶ ἡ κυβίσθηση ἀποτελεῖ ἀγαπημένη τακτικὴ αὐτοῦ τοῦ κύκλου).

Ὁ π. Θεόδωρος Ζήσης, λοιπόν, ναὶ αὐτὸς ποὺ τώρα ἀναδεικνύει τὴν Ρωσία ὡς προστάτιδα τῆς Ὀρθοδοξίας εἶχε γράψει πρὶν ἕναν σχεδὸν χρόνο https://www.katanixis.gr/2018/01/blog-post_580.html:

     «Αὐτὴ λοιπὸν ἡ «Σύνοδος» (σσ. τὸ Κολυμπάρι) οὔτε ἀπέθανε, οὔτε ἐτάφη, οὔτε καταδικάσθηκε ἀπὸ τοὺς παρόντες Προκαθημένους στὴ Μόσχα, ἀλλὰ ἀκόμη ζεῖ καὶ βασιλεύει, ἐπαινούμενη καὶ προβαλλόμενη σὲ κάθε εὐκαιρία… Η ἴδια ἡ Σύνοδος τῆς Ἱεραρχίας τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ρωσίας, ἡ ὁποία δῆθεν ἔθεσε ταφόπλακα καὶ ἔθαψε τὴν «Σύνοδο» τῆς Κρήτης, μετὰ τὴν ἀρνητική της ἀναφορὰ εἰς αὐτὴν γράφει: «Ταυτόχρονα πρέπει νὰ δεχθοῦμε ὅτι ἡ Σύνοδος στὴν Κρήτη ἀποτελεῖ σημαντικὸ σταθμὸ στὴν ἱστορία τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας».

Θὰ πρέπει νὰ μᾶς ἐξηγήσει ἡ ὁμήγυρη αὐτὴ τῆς Θεσσαλονίκης, ἂν καὶ τώρα, μετὰ τὴν ἀπόφαση τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος θὰ συνεχίσει γιὰ λόγους "Οἰκονομίας" νὰ κοινωνεῖ μὲ "εὐσεβεῖς" ἱερεῖς ποὺ κοινωνοῦν μὲ αὐτοὺς ποὺ ἡ ἴδια ἡ ὁμήγυρη ὀνόμασε ἀκοινώνητους. Θὰ πρέπει νὰ μᾶς πεῖ, τί ἄλλαξε ἀπὸ τότε καὶ ἡ Ρωσία ἀπὸ ἐπαινοῦσα τὸ Κολυμπάρι κατέστη ὡς ἐκ θαύματος ὀρθόδοξη. Ποιές διαβουλεύσεις ἔχουν προηγηθεῖ, ποιές ὑποσχέσεις, ποιές προσωπικὲς προσδοκίες ὥστε νὰ ἐπιτρέπουν τὴν συνεργασία τῶν θεσσαλονικέων πατέρων μὲ σχισματικούς, ὅπως ὁ κ. Μάννης, τὴν νέα διδασκαλία τοῦ ὁποίου θὰ παραθέσω ἀμέσως πιὸ κάτω. 

Πρὶν ὅμως πρέπει νὰ τονισθεῖ κάτι: Ἡ συνεργασία αὐτὴ εἶναι τόσο ἰσχυρή, ὥστε νὰ παρουσιάζονται ἄνευ διακρίσεως στὰ φιλο-Ζησικὰ ἱστολόγια κείμενα σχισματικῶν Γ.Ο.Χ. ματθαιϊκῶν θεολόγων (γιὰ νὰ διδάξουν ὀρθοδοξία!) ὅπως τοῦ κ. Ἀναγνώστου (πρόκειται γιὰ τὸν κ. Δ. Κάτσουρα ποὺ ἔχει τὸ ἱστολόγιο epistrofi-sotiria), καὶ ἄλλων Γ.Ο.Χ. θεολόγων (ποὺ οὔτε μυστήρια δὲν δέχονται στὴν Ἐκκλησία), μόνο καὶ μόνο ἐπειδὴ χτυποῦν τὸν Βαρθολομαῖο!

Στὸ ἴδιο μῆκος κύματος ἐμφανίζεται καὶ ὁ κ. Μάννης. Ὁ «Δάσκαλος» ἅρπαξε τὴν εὐκαιρία καὶ προσδοκώντας ἀναγνώριση ἀπὸ τὴν Μόσχα καὶ εἰσροὴ πιστῶν ἀπὸ τὸ Νέο (μᾶλλον ἀπὸ τὴν ὁμάδα Ζήση, ἡ ὁποία προετοίμασε μὲ θαυμαστὸ τρόπο τὸ ποίμνιο μιλώντας ὑπὲρ τοῦ παλαιοῦ ἡμερολογίου καὶ κατηγορώντας τὴν Ἐκκλησία ὡς προκαλοῦσα τὸ σχίσμα σὲ πολλὲς ὁμιλίες τους), ἐμφανίζει τὴν προσαρμοσμένη στοὺς καιροὺς διδασκαλία του (ἐδῶ)  Γράφει ὁ κ. Μάννης:

     «Η αναγνώριση των Ουκρανών Σχισματικών από την Εκκλησία της Ελλάδος (η οποία τελικώς ανακοινώθηκε χθες, όπως αναμενόταν), θα έχει ως αποτέλεσμα όχι μόνο την διακοπή της εκκλησιαστικής κοινωνίας μεταξύ των Εκκλησιών Ρωσίας και Ελλάδος, αλλά και την πιθανή αναγνώριση, εκ μέρους της Μόσχας, της Εκκλησίας των Ελλήνων Παλαιοημερολογιτών, οι οποίοι, σύμφωνα με αξιόπιστες πηγές, είναι έτοιμοι να συνταχθούν με την Ρωσική Εκκλησία, αρκεί βεβαίως και η τελευταία να λάβει ξεκάθαρη θέση σχετικά με τα ζητήματα για τα οποία οι πρώτοι διαχώρισαν την θέση τους από την Εκκλησία της Ελλάδος και το Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως (δηλαδή το Ημερολογιακό Ζήτημα και την αίρεση του Οικουμενισμού)… Πρέπει αρχικά να συγκληθεί Πανορθόδοξος (Οικουμενική) Σύνοδος, με πρωτοβουλία της Ρωσίας, η οποία αποτελεί σήμερα το ισχυρότερο ορθόδοξο κράτος (σσ. ἐντυπωσιάζει ἡ συμφωνία π. Θεοδώρου καὶ κ. Μάννη στὴν ὁρολογία). Κατά την περίοδο των 7 Οικουμενικών Συνόδων το ισχυρότερο ορθόδοξο κράτος στην οικουμένη ήταν η λεγόμενη Βυζαντινή (Ρωμαϊκή) Αυτοκρατορία, της οποίας ο αυτοκράτορας έδινε την προσταγή για την σύγκλησή τους. Μετά την πτώση της όμως (1453) το ισχυρότερο ορθόδοξο κράτος, και τρόπον τινά διάδοχός της, είτε αρέσει σε ορισμένους, είτε όχι, είναι η Ρωσία, για αυτό και οι δύο Μεγάλες Πανορθόδοξοι Σύνοδοι του 1593 και του 1666 συνεκλήθησαν με την πρωτοβουλία των Ρώσων αυτοκρατόρων… Πρώτον, επιβάλλεται να εξεταστεί το Ημερολογιακό Ζήτημα, όπως εξ αρχής είχαν συμφωνήσει όλες οι Τοπικές Εκκλησίες (ακόμη και αυτές που υιοθέτησαν το νέο ημερολόγιο), το οποίο θεωρείται ακόμη μετέωρο και ανοικτό… Δεύτερον, και σημαντικότερον, είναι απολύτως απαραίτητο να επανεξεταστεί η συμμετοχή των Τοπικών Εκκλησιών στη λεγόμενη "Οικουμενική Κίνηση", η οποία, όπως αποδείχτηκε, κάθε άλλο παρά "ορθόδοξη μαρτυρία" αποτελεί, αλλά μάλλον "αποτυχία των ορθοδόξων"· παράλληλα δε να καθοριστούν με ορθόδοξα κριτήρια οι προϋποθέσεις του "Διαλόγου" με τους ετεροδόξους και ετεροθρήσκους, με βάση τα πατερικά πρότυπα (Διάλογος Αγίου Γρηγορίου Παλαμά με Μωαμεθανούς, Ιερεμία του Τρανού με Λουθηρανούς κλπ.). Ειδικότερα επιβάλλεται η απομάκρυνση από το λεγόμενο "Παγκόσμιο Συμβούλιο των Εκκλησιών" και η καταδίκη της αιρέσεως του Οικουμενισμού με παράλληλο αναθεματισμό δοξασίας, αλλά και προσώπων, για την προστασία του Πληρώματος της Ορθοδόξου Εκκλησίας. Βασικός οδηγός δε, προς αυτή την κατεύθυνση, μπορεί να είναι η, κατά του "Οικουμενικού Κινήματος" και της συμμετοχής στο Π.Σ.Ε., απόφαση του Πανορθοδόξου Συνεδρίου της Μόσχας το 1948, την οποία αργότερα δυστυχώς αθέτησε το Πατριαρχείο Μόσχας, αλλά και η καταδίκη του Οικουμενισμού από την Ρωσική Εκκλησία της Διασποράς το 1983 [7], όπως και η σχετική αντιοικουμενιστική διδασκαλία των Πατέρων της εποχής μας (π.χ. Γέροντος Ιουστίνου Πόποβιτς, Συρακουσών Αβερκίου, π. Σεραφείμ Ρόουζ κ.α.)».

Στὸ ἴδιο μῆκος κύματος μὲ τὸν κ. Μάννη κινεῖται καὶ ὁ π. Παΐσιος Παπαδόπουλος μὲ δική του ἀνάρτηση.

Τὸ κείμενο τοῦ κ. Μάννη εἶναι σημαντικό, γιατὶ μᾶς ἀποκαλύπτει, ποιές διαβουλεύσεις μὲ τοὺς Ρώσους καὶ πίσω ἀπὸ τὶς πλάτες τῶν ἑλλήνων ὀρθοδόξων «σύμφωνα με αξιόπιστες πηγές», ὅπως λέει ὁ ἴδιος ἔχουν γίνει. Φυσικὰ εἰς γνῶσιν τοῦ π. Θεοδώρου, ὅπως ἀποκάλυψε ὁ ἴδιος στὴν τελευταία ὁμιλία του. Ἀλλὰ ὁ κ. Μάννης πρέπει νᾶ μᾶς ἐξηγήσει:

Έγινε κάποιο λάθος, ή ο "λέων" του π. Ζήση έγινε "λαγός";

ΥΠΕΡ ΤΗΣ ΑΥΤΟΚΕΦΑΛΙΑΣ ΤΗΣ

ΟΥΚΡΑΝΙΑΣ Ο ΠΕΙΡΑΙΩΣ ΣΕΡΑΦΕΙΜ

Η Ιερά Σύνοδος της Ιεραρχίας της Εκκλησίας της Ελλάδος αναγνώρισε, σήμερα Σάββατο 12 Οκτωβρίου 2019, στον Αρχιεπίσκοπο Αθηνών και πάσης Ελλάδος κ. Ιερώνυμο Β΄, το προνόμιο να χειρισθεί την αναγνώριση της νεοπαγούς Αυτοκέφαλης Εκκλησίας της Ουκρανίας. 

Ο Αρχιεπίσκοπος εισηγήθηκε, λοιπόν, την όντως αναγνώριση κι έτσι η Ελλαδική Εκκλησία είναι η πρώτη που προβαίνει σε τέτοια ιστορική ενέργεια! 

Σύμφωνα με την ενημέρωση που έκανε στους δημοσιογράφους ο μητροπολίτης Ναυπάκτου Ιερόθεος, μετά το πέρας των εργασιών της Ιεραρχίας, επτά ήταν οι Ιεράρχες οι οποίοι ζήτησαν αναβολή της απόφασης: Οι Σεβ. Μητροπολίτες Καρυστίας κ. Σεραφείμ, Ηλείας κ. Γερμανός, Δρυινουπόλεως κ. Ανδρέας, Καισαριανής κ. Δανιήλ, Μεσογαίας κ. Νικόλαος και Κυθήρων κ. Σεραφείμ και Αιτωλίας και Ακαρνανίας κ. Κοσμάς. Ο Σεβ. Κερκύρας κ. Νεκτάριος, που έχει τις δικές του ενστάσεις, απουσίαζε αιτιολογημένα.

Ο π. Θ. Ζήσης, αφού υπέσκαψε τον αγώνα κατά του Οικουμενισμού με τον αναποτελεσματικό χαρτοπόλεμο και τον δυνητισμό, τώρα υποδαυλίζει το σχίσμα!

Ὁ π. Θεόδ. Ζήσης μᾶς προετοιμάζει

γιὰ τὸ ἐπερχόμενο νέο σχίσμα

ποὺ θὰ διχάσει τὴν Ὀρθοδοξία

καὶ μᾶς προϊδεάζει ὅτι θὰ  τὸ ἀκολουθήσει!

Ὁ ἐπίτιμος καθηγητὴς πιὰ τῆς ἐκκλησιαστικῆς διπλωματίας π. Θεόδωρος Ζήσης καὶ ἐνῶ οἱ, ὅπως ὁ ἴδιος τοὺς εἶχε κάποτε χαρακτηρίσει, “ἀνερχόμενοι ἀστέρες στὸν θεολογικὸ ὁρίζοντα”, Τελεβάντος καὶ Φαίη σφάζονται στὴν ποδιά του, στὴν νέα του ὁμιλία ἄρχισε νὰ προετοιμάζει τὸ ποίμνιο γιὰ τὸ ἐπερχόμενο σχίσμα ποὺ πρόκειται νὰ ἐπακολουθήσει, ἂν ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος ἀναγνωρίσει τοὺς σχισματικοὺς τῆς Οὐκρανίας. Παραθέτουμε ἀπὸ τὴν ὁμιλία του τὰ πιὸ χαρακτηριστικὰ λόγια καὶ τὰ σχολιάζουμε (Ἡ ὁμιλία «Επισκόπων ατοπήματα – συνοδικά καί προσωπικά» B΄, ἐδῶ): 

Στὸ σημεῖο 1.05.28:

«Θὰ ἔχουμε σχίσμα… Δηλαδή, ἂν ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος τὸν Ὀκτώβριο θὰ ἀποφασίσει ὅτι ἐμεῖς τοὺς ἀναγνωρίζουμε, ἡ Ρωσία θὰ κάνει διακοπὴ κοινωνία μὲ μᾶς. Ἤδη ἔχει κάνει διακοπὴ κοινωνίας μὲ τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο. Θὰ κάνει σχίσμα μὲ ἐμᾶς, θὰ μᾶς θεωρεῖ σχισματικούς ἡ Ρωσικὴ Ἐκκλησία».

[Μιὰ πρώτη παρατήρηση. Εὔλογο τὸ ἐνδιαφέρον του (καὶ τὸ ἐνδιαφέρον ὅλων μας) γιὰ τὸ σχίσμα ποὺ ἄρχισε, γιατί, ἔστω κι ἂν ἔχουμε κάνει διακοπὴ κοινωνίας μὲ τοὺς Οἰκουμενιστές, δὲν παύουμε νὰ ἐνδιαφερόμαστε γιὰ κάθε τι -θετικὸ ἢ ἀρνητικό- ποὺ ἐπισυμβαίνει στὴν Ἐκκλησία μὲ δράστες τοὺς Οἰκουμενιστὲς Ἐπισκόπους ἀπὸ τοὺς ὁποίους ἔχουμε ἀποτειχιστεῖ, ἀλλὰ ἐλπίζουμε στὴν μετάνοιά τους. Ὅμως, ἐφ’ ὅσον εἴμαστε ἀποτειχισμένοι ἀπὸ τοὺς Οἰκουμενιστές, τὸ σχίσμα πραγματοποιεῖται ὄχι μὲ ἐμᾶς τοὺς ἀποτειχισμένους, ἀλλὰ μεταξὺ τῶν οἰκουμενιστῶν. Ἐμεῖς εἴμαστε ἑνωμένοι μὲ τοὺς ὅπου γῆς ὀρθόδοξους, ποὺ ἔχουν διακόψει τὴν κοινωνία μὲ τοὺς Οἰκουμενιστές. Ὁπότε, πέρα ἀπὸ ἕνα γενικὸ ἐνδιαφέρον, πέρα ἀπὸ τὴν καταγγελία τῆς παραβάσεως τῶν Ἱ. Κανόνων ἀπὸ τὸν Βαρθολομαῖο καὶ ὅσους τὸν ἀκολουθήσουν, εἶναι ἀπορίας ἄξιον, γιατὶ ὁ π. Θεόδωρος θέτει ὡς πρῶτο θέμα τὸ σχίσμα μεταξὺ τῶν Οἰκουμενιστῶν —μεταξύ τῶν δύο Πρωτειομανῶν!— καὶ τὸ κάνει αὐτὸ εἰς βάρος τοῦ ἀγῶνα τῶν Ὀρθοδόξων ἐναντίον καὶ τῶν δύο αἱρετικῶν; Καὶ γιατί, ὅπως θὰ δοῦμε παρακάτω, παρ’ ὅτι καυτηριάζει τὸν Οἰκουμενισμὸ τῶν Ρώσων, σιγοντάρει τὴν προσχώρηση στὸ σχίσμα μὲ τὸ μέρος τῆς αἱρετικῆς Μόσχας;].

Στὸ σημεῖο 1.05.28:

«Τὸ θέμα μας δὲν εἶναι ὁ Οἰκουμενισμός, τώρα, τὸ θέμα μας εἶναι τὸ σχίσμα. Καὶ πρέπει ὅπου ὑπάρχει δίκαιο νὰ τὸ ἀποδίδουμε…

Τώρα κατάλαβαν ότι αυτός που υμνούσαν ως "ευσεβής" ήταν ...δυσσεβής!

Γράφει ο Μέτοικος, αρθρογραφεί για katanixi.gr

 Ο Ναυπάκτου Ιερόθεος στρατεύθηκε στον οικουμενιστικό συγκρητισμό του Φαναρίου

Ο επίσκοπος Ναυπάκτου Ιερόθεος ξαναχτύπησε!

Π.Π.: Δεῖτε καὶ αὐτό: "Το κακό και η σύγχυση που προκαλούν ο π. Θεόδωρος Ζήσης και η ομάδα του όσο επιμένουν στα περί οικονομίας και υπάρξεως ακόμα ευσεβών επισκόπων", ὅπως ὁ Ναυπάκτου! (ἐδῶ ἀλλὰ καὶ ἐδῶ). 

    Σε μια εκτενέστατη περιγραφή και στηλίτευση των παρεκκλίσεων τού πατριαρχείου των Ρώσων από την Ορθόδοξη διδασκαλία, ο επίσκοπος Ναυπάκτου «καταδικάζει» τον Μόσχας για τα ίδια αμαρτήματα που αθωώνει τον Κωνσταντινουπόλεως!

           Σταχυολογώ από το άρθρο:

    Η όλη κριτική και αποδοκιμασία των υπαρκτών οικουμενιστικών ανοιγμάτων του πατριαρχείου Μόσχας από τον επίσκοπο Ναυπάκτου, στηρίζεται στην αναντιστοιχία μεταξύ των Ορθοδόξων αποφάσεων του Συνεδρίου της Μόσχας, που έγινε επί σταλινοκρατίας και του κοινού ανακοινωθέντος στις 12 Φεβρουαρίου 2016 του Πατριάρχη Μόσχας Κύριλλου με τον Πάπα Φραγκίσκο στην Αβάνα της Κούβας.

   Το «Συνέδριο-Σύναξη» στη Μόσχα το 1948 ο Ναυπάκτου κ. Ιερόθεος ονομάζει «πανσλαβιστική Σύναξη» ενώ ο Ι. Καρμίρης αντικειμενικότερα, το αποκαλεί «Ορθόδοξο Συνέδριο» και, σωστά, αφού σε αυτό συμμετείχαν με αντιπροσώπους τους τα Πρεσβυγενή Πατριαρχεία Αλεξανδρείας και Αντιοχείας.

    Ο επίσκοπος Ναυπάκτου αποφαίνεται ότι η «πανσλαβιστική Σύναξη» ή «συνδιάσκεψη» της Μόσχας το 1948 δεν ήταν «ούτε Πανορθόδοξη Σύνοδος ούτε ελεύθερη φωνή της Οικουμενικής Ορθοδοξίας, αλλά ήταν μια εκδήλωση για ανταλλαγή απόψεων των εκπροσώπων των Ορθοδόξων Εκκλησιών, υπό τον άγρυπνο έλεγχο του άθεου καθεστώτος», κάτι δηλαδή σαν τη σύναξη στο Κολυμπάρι της Κρήτης, που έγινε υπό τον ανύσταχτο οφθαλμό των Αμερικανών.

Το κακό και η σύγχυση που προκαλούν ο π. Θεόδωρος Ζήσης και η ομάδα του όσο επιμένουν στα περί οικονομίας και υπάρξεως ακόμα ευσεβών επισκόπων

Τοῦ  Ἀδαμάντιου  Τσακίρογλου

Τὸ σχίσμα τῆς Οὐκρανίας –ἀντιθέτως μὲ τὴν γνώμη τοῦ π. Θεοδώρου Ζήση–  ὄχι μόνο δὲν σταμάτησε τὴν αἵρεση καὶ τὴν πλάνη, ἀλλὰ ἀντιθέτως τὴν μεγιστοποίησε. Τώρα μάλιστα, στὴν μεγιστοποίηση αὐτή, τὴν κυρία εὐθύνη δὲν φέρουν οἱ οἰκουμενιστές, ἀλλὰ οἱ ἀντιοικουμενιστές, καὶ δὴ αὐτοὶ ποὺ μιλοῦν γιὰ οἰκονομία καὶ γιὰ τὴν ὕπαρξη ἀκόμα εὐσεβῶν ἐπισκόπων, ἀλλὰ καὶ γιὰ ὀρθοδοξία τοῦ ρωσικοῦ πατριαρχείου, παρουσιάζοντάς το ὡς νέο πόλο ἀντίστασης ἐνάντια στὸν αἱρετικὸ Βαρθολομαῖο!

Τὸ πόσο κακό ἔχουν κάνει αὐτοὶ οἱ ἄνθρωποι μὲ τὶς λάθος ἐκτιμήσεις τους καὶ τὶς παλινωδίες τους, προσπαθώντας μὲ νύχια καὶ μὲ δόντια νὰ ἀποτρέψουν τὸ ποίμνιο ἀπὸ μία ξεκάθαρη ἀποτείχιση καὶ σκληρὴ στάση ἀπέναντι στοὺς οἰκουμενιστές, φαίνεται στὴν περίπτωση τοῦ μητροπολίτη Ναυπάκτου Ἱεροθέου.

          Παρὰ τὰ ὅσα ἀποδεικτικὰ εἶχαν γραφτεῖ γιὰ αὐτὸν τὸν λόγιο μέν, ἀλλὰ φιλόδοξο καί, παράλληλα, δειλὸ καὶ δίγλωσσο ἐπίσκοπο αὐτοὶ ἐπέμεναν νὰ τὰ ἀγνοοῦν πεισματικά (κατηγορώντας μας μάλιστα ὅτι τάχα καταδικάζουμε ὁλόκληρη τὴν ἐκκλησία), καὶ τὸν παρουσίαζαν ὡς εὐσεβῆ καὶ ὀρθοτομοῦντα ἐπίσκοπο. Ἔγραφαν καθιστάμενοι ἀπὸ τότε γραφικοὶ καὶ «αὐλοκόλακες(;):

«Συμφωνοῦμε καθ’ ὅλα μὲ τὶς διαπιστώσεις ἀμφοτέρων τῶν καλῶν μας ἀρχιερέων (σσ. Ναυπάκτου καὶ Πειραιῶς), τῶν ὀρθοτομούντων τὸν λόγον τῆς ἀληθείας»! (π. Θεόδωρος Ζήσης, ἐδῶ).

Τώρα ποὺ ὁ Ναυπάκτου ἔχει ἄλλη γνώμη γιὰ τὸ οὐκρανικό, οἱ πρώην ὑμνωδοί του τὸν κατηγοροῦν ὡς ἀναληθῆ καὶ ξεχνώντας τὰ ὅσα ὑμνητικὰ ἔγραφαν πρὶν γιὰ αὐτόν, ξεχνώντας τὶς κατηγορίες τους ἐναντίον ὅσων διαφωνοῦσαν καί, κυρίως, χωρίς –γιὰ πολλοστὴ φορά– νὰ ζητήσουν ἔστω καὶ μία συγγνώμη γιὰ τὴν λάθος ἐκτίμησή τους καὶ νὰ ἀλλάξουν πρύμνη στὴν κακὴ Ρότα ποὺ ἔχουν πάρει.

Το τέρας του Οικουμενισμού απέκτησε υιόν και αναδόχους

 Του Ι. Ρίζου

      Δίδαξε  ο Κύριος μας ότι τα πρόβατα του αληθινού Ποιμένα όταν ακούσουν το κάλεσμα ξένης φωνής (δηλ. κήρυγμα διαφορετικό από το παραδοθέν) φεύγουν (Ιω. Ι΄27).

       Ο δε  Απόστολος Ιωάννης στοιχιζόμενος στο ανωτέρω κήρυγμα επανέλαβε ότι κάθε ένας που δεν μένει στην διδαχή του Χριστού είναι χωρισμένος από τον Θεό. Και έναν τέτοιον ούτε στο σπίτι να τον βάζετε, ούτε καλημέρα να του λέτε γιατί έτσι κοινωνείτε με τα πονηρά έργα του [άρα και με την τιμωρία του]. (Β΄Ιω. 9).

Και ο Απόστολος Παύλος  αποδεχόμενος τον λόγο του Χριστού τόνισε ότι αν κάποιος διδάσκει διαφορετικά πράγματα από τα παραδεδομένα … πρέπει να φεύγεις από αυτόν (Α΄Τιμ. στ΄ 3-5) και μάλιστα ακόμα κι αν είναι άγγελος εξ ουρανού να τον θεωρείς ότι βρίσκεται σε απώλεια αιώνια (Γαλ. α΄8).

Όμως στις μέρες μας εμφανίστηκαν κακοδιδάσκαλοι  που δεν ανέχονται την παραπάνω ορθή διδασκαλία και  διδάσκουν στα ποίμνια τους μόνο αυτά που είναι ευχάριστα σε αυτούς (Β΄Τιμ. δ΄ 3-4).

Ο Οικουμενισμός λοιπόν που είναι  άθροισμα φοβερών κακοδοξιών και αιρέσεων απέκτησε γιό πριν λίγα χρόνια, που τώρα φαίνεται να ενηλικιώθηκε. Μαιευτήρας τότε ήταν ο π. Επιφάνιος Θεοδωρόπουλος και παιδαγωγός προς την ενηλικίωση του ο π. Θεόδωρος Ζήσης με τους συνεργάτες του.

  Και το όνομα αυτού του υιού: Δυνητισμός.

Ο Δυνητισμός διδάσκει ότι δεν είναι απαραίτητο να φύγει κανείς από τους οικουμενιστές επισκόπους- ιερείς για να σωθεί. Μπορεί να κοινωνεί μαζί τους αν θέλει, χωρίς σωτηριολογικές επιπτώσεις.

«Π.Π.»: Αδελφέ, Βασίλη, γιατί ψεύδεσαι;

«Εὐλογημένη» ἡ ἀποτείχιση,

ἀλλά …μὴν ἀποτειχίζεσαι!

 Ἡ διαστρέβλωση τῆς ἀποτειχίσεως ἀπὸ τοὺς συνεργάτες τῆς ὁμάδας τοῦ π. Θεοδώρου Ζήση

Μέχρι τώρα δημοσιεύτηκαν οὐκ ὀλίγα κείμενα τῶν Ἁγίων Γραφῶν καὶ τῶν Ἁγίων Πατέρων, ποὺ παρουσίαζαν τὴν κρυστάλινη χριστιανικὴ διδασκαλία γιὰ τὴ στάση τοῦ κάθε πιστοῦ ἀπέναντι στοὺς αἱρετικοὺς κι ὅσους κοινωνοῦν μαζί τους, ἐπειδὴ αὐτοὶ διασποῦν τὴν ἑνότητα τῆς Ἐκκλησίας, διαστρέφουν τὴν Ἀλήθεια της, μολύνουν τὰ μέλη τῆς Ἐκκλησίας μὲ τὶς κακόδοξες θέσεις τους. Εἶναι Ἐντολὴ τοῦ Θεοῦ ἡ ἀπομάκρυνση ἀκόμα καὶ ἀπὸ τοὺς «ἀτάκτως περιπατοῦντας»[1], πόσο μᾶλλον καὶ κυρίως ἀπὸ τοὺς «μισθωτοὺς ποιμένες»[2], τοὺς «ψευδεπισκόπους»[3], τοὺς «ψευδαδέλφους»[4], ἢ τοὺς ἔχοντας μὲν ὀρθόδοξο φρόνημα, ἀλλὰ κοινωνοῦντας μὲ αἱρετικούς, ἀφοῦ ἡ ἑνότητα τῆς Ἐκκλησίας  «οὐχ ὑπὸ τῶν αἱρετικῶν διατέτμηται μόνον, ἀλλὰ καὶ ὑπὸ τῶν τὰ αὐτὰ φρονεῖν ἀλλήλοις λεγόντων διασπᾶται»[5] .

Ἐξιχνιάστηκε μέχρι λεπτομερειῶν ἡ στάση τῶν Ἁγίων· ἡ ἄμεση καὶ ἐνστικτώδης ἀπομάκρυνση ἀπὸ τοὺς αἱρετικούς· ἡ «καλὴ οἰκονομία» ποὺ εἶναι ἐπιτρεπτὴ καὶ τὰ χρονικά της ὅρια, πέρα ἀπὸ τὰ ὁποῖα καθίσταται «κακὴ οἰκονομία», καὶ κατεδείχθη ὅτι ἡ οἰκονομία στὸν ἀγῶνα ἐνάντια στὴν αἵρεση, ἔτσι ὅπως τὴν ἐφαρμόζουν ὁ π. Θεόδωρος Ζήσης καὶ οἱ σὺν αὐτῷ, δὲν εἶναι μόνο «κακή», μετα-πατερικὴ καὶ ἀντιπατερική, καὶ ἄρα δὲν δρᾶ ἀποτελεσματικά, δὲν σταματᾶ τὴν ἐπέκταση τῆς αἱρέσεως, ἀλλὰ ἀντίθετα διευκολύνει ἀφάνταστα τὴν αἵρεση –καὶ ἐδῶ τὴν Παναίρεση– νὰ προωθηθεῖ, νὰ ἁπλώσει ρίζες βαθειὲς στὸ ἐκκλησιαστικὸ σῶμα, καὶ νὰ ἐγκαθιδρυθεῖ, προσβάλλοντας, ἀλλοιώνοντας καὶ μολύνοντας ψυχὲς καὶ φρονήματα. Καὶ ὅπως συμβαίνει πάντα στὸν πνευματικὸ βίο, ἡ μία κακοδοξία ἐπιφέρει τὴν ἑπόμενη. Τώρα φυσικά, τὴν κακόδοξη αὐτὴ στάση δὲν τὴν διαδίδουν οἱ προαναφερόμενοι πατέρες, ἀλλὰ τὰ πνευματικά τους παιδιά.

Επικίνδυνες εξελίξεις! --Προσέχετε τοὺς «Δούρειους Ίππους»! Είμαστε στα έσχατα!

Κρίσιμη καὶ σημαντικὴ παρέμβαση

τοῦ κ. Ἀδαμαντίου Τσακίρογλου:

Οἱ ἀλλαγὲς στὴν σκέψη καὶ στὴν πράξη τῆς ὁμάδας τοῦ π. Θεοδώρου εἶναι βούτυρο στὸ ψωμὶ τῶν οἰκουμενιστῶν καὶ προκαλοῦν τραγικὴ σύγχυση στὸ ποίμνιο

Γίναμε μάρτυρες τὶς τελευταῖες ὧρες μιᾶς ἀκόμα ἀλλαγῆς πλεύσης τοῦ π. Θεοδώρου Ζήση καὶ τῆς ὁμάδας του, ἡ ὁποία προκαλεῖ σύγχυση στὸ ποίμνιο καὶ διευκολύνει τὴν εἰσχώρηση πιστῶν στὰ σχίσματα τῶν Γ.Ο.Χ. Ἐδῶ καὶ λίγες ὧρες καὶ μετὰ τὸν ἔπαινο τοῦ π. Σεραφεὶμ πρὸς τὸ πρόσωπο τοῦ κ. Μάννη, τὸ ἰστολόγιο «Κατάνυξη» δημοσιεύει κείμενα τοῦ κ. Ν. Μάννη, μέλους τῆς Γοχικῆς παράταξης τῶν «Καλλινικῶν».

Πολλοὶ φυσικὰ θὰ σπεύσουν νὰ μᾶς κατηγορήσουν, ὅτι πάλι εἴμαστε ἐριστικοὶ καὶ ὅτι διασποῦμε τὴν ὁμόνοια. Ὅμως καὶ πάλι θὰ ἀποδειχθεῖ, ὅτι ὄχι ἐμεῖς διασποῦμε, ἀλλὰ οἱ ἄνθρωποι αὐτοὶ μὲ τὶς ἐπικίνδυνες γιὰ τὸ ποίμνιο ἐπιλογές τους. Ἐμεῖς προσδοκοῦμε τὴν ὁμόνοια καὶ μία, ἐπιτέλους, σύναξη ὅλων τῶν αποτειχισμένων κληρικῶν, ὅπου θὰ ἀποφασιστεῖ ἡ κοινὴ πορεία ἔξω ἀπὸ τὰ σχίσματα καὶ μὲ βάση τὴν ἁγιοπατερικὴ διδασκαλία καὶ ὄχι τὶς ἐπιλογὲς τοῦ καθενός:

Ἂς δοῦμε, λοιπόν, τί ἔλεγαν παλιά, αὐτοὶ ποὺ τώρα δίνουν βῆμα στοὺς σχισματικούς:

1.   Διαβάζουμε στὸ ἰστολόγιο (ἐδῶ)

«Π. Θεόδωρος Ζήσης. Ἡ “Ἐσφιγμένου” εἶναι ἑνωμένη μὲ τοὺς σχισματικοὺς  “ΓΟΧ”» 

Ὁ π. Θεόδωρος, διαμαρτύρεται περὶ αὐτῆς τῆς ὕπουλης τακτικῆς (σσ. τακτικῆς ποὺ ἐφαρμόζει τώρα ὁ ἴδιος) καὶ κατακεραυνοβολεῖ τὰ ψεύδη τοῦ Μεθοδίου, ἀποκαλύπτοντας τὴν ψευτοχειροτονία του ἀπὸ ΣΧΙΣΜΑΤΙΚΟΥΣ τῆς Διασπορᾶς, ἐνῶ ἐλέγχει ταυτοχρόνως καὶ ὁλόκληρη τὴν ἀγέλη του γιὰ τὴν κοινωνία της μὲ τοὺς «ΓΟΧ» τοῦ Καλλινίκου Σαραντόπουλου (σσ. ἐκεῖ ποὺ ἀνήκει ὁ Ν. Μάννης!).

Τέλος, ὁ π. Θεόδωρος Ζήσης ἀποστομώνει μὲ ἀτράνταχτα ἐπιχειρήματα ὅλα τὰ σχίσματα τῶν ΓOΧ, οἱ ὁποῖοι ἐπίσης προσπαθοῦν νὰ ΕΞΑΠΑΤΗΣΟΥΝ ''εἰ δυνατὸν καὶ τοὺς ἐκλεκτούς'', χρησιμοποιώντας τὸ πρόσωπό του (σσ. τώρα τὸ κάνει ὁ ἴδιος καὶ ὁ κατὰ σάρκα υἱός του!). Συγκεκριμένα, λέγει πὼς οἱ παλαιοημερολογίτες: ''διαστρέφουν τὰ πράγματα καὶ προσπαθοῦν –ὄντως, λέγοντας ὅτι ὁ π. Θεόδωρος Ζήσης συμφωνεῖ μαζί μας, προσπαθοῦν  νὰ παρασύρουν ὁρισμένους ἀπὸ τοὺς ἀδερφούς μας πρὸς τὴν δική τους τὴν πλευρά (σσ. τώρα τὸ κάνει ὁ ἴδιος)– πρὸς τὴν ΣΧΙΣΜΑΤΙΚΗ τους κατάσταση!''».

1.   Ὁ π. Ἄγγελος Ἀγγελακόπουλος, συνεργάτης τοῦ π. Θεοδώρου γιὰ τοὺς Γ.Ο.Χ. γράφει: «Πιὸ κάτω ὁ Γέροντας Παΐσιος (σσ. ὁ Ἅγιος ποὺ δὲν ἀναγνωρίζει κανένας Γ.Ο.Χ. οὔτε ὁ κ. Μάννης) μιλᾶ γιὰ τὸν ὀλέθριο κίνδυνο ἀποσχίσεως ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία καὶ ἱδρύσεως ἰδίας Ἐκκλησίας, ἐξαιτίας τῶν φιλενωτικῶν ἀνοιγμάτων, ὅπως ἔκαναν τὸ 1924 οἱ σχισματικοὶ Γ.Ο.Χ., Ζηλωτὲς τοῦ παλαιοῦ ἡμερολογίου» (ἐδῶ). 

2.   Ὁ π. Ἀναστάσιος Γκοτσόπουλος, ἄλλος συνεργάτης τοῦ π. Θεοδώρου γράφει: «Μελετώντας τὴν Πατερικὴ διδασκαλία γιὰ τὶς σχέσεις μας μὲ τοὺς αἱρετικοὺς βλέπουμε ὅτι οἱ Ἅγιοί μας εἶναι ἰδιαίτερα αὐστηροὶ καὶ κατηγορηματικοὶ στὴν ἀπαγόρευση ἐπικοινωνίας μὲ τοὺς αἱρετικοὺς ἢ σχισματικοὺς σὲ θέματα Λατρείας καὶ κοινῆς προσευχῆς… Γιὰ τὸν ἐκτός της Ἐκκλησίας –αἱρετικὸ ἢ σχισματικὸ– εἶναι τουλάχιστον θέμα συνέπειας νὰ μὴ θέλει νὰ θεωρεῖται μέλος τοῦ σώματος, ἀφοῦ σὲ τελικὴ ἀνάλυση ἔχει συνειδητὰ ἐπιλέξει ὁ ἴδιος νὰ ἀποχωρισθεῖ ἀπὸ αὐτό!».

Καὶ ἐδῶ «Σχίσμα ἔχουμε μὲ τοὺς Παλαιοημερολογίτες ἐδῶ στὴν Ἑλλάδα, οἱ ὁποῖοι ἔχουν παράλληλους Ἐπισκόπους μὲ τὴν κανονικὴ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος, δὲν ἔχουμε κοινωνία μυστηριακὴ μεταξύ μας καὶ δὲν ἀλληλοαναγνωρίζουν τὰ μυστήρια» (σσ. τώρα μιλοῦν μόνο γιὰ μερικὲς παρατάξεις καὶ ἄλλες τὶς ἀναγνωρίζουν. Ποιά ἡ διαφορὰ τότε μὲ τὴν κατάσταση στὴν Οὐκρανία; Καὶ μιὰ παρατήρηση: Ὁ κ. Μάννης καταφέρεται κατὰ 2-3 ὁρισμένων προσώπων. Δὲν εἴδαμε ὅμως νὰ τὰ βάζει καὶ μὲ τοὺς παραπάνω ἀκόλουθους τοῦ π. Θεοδώρου, που ὁμολογοῦσαν τὸ αὐτονόητο: ὅτι οἱ ΓΟΧ ἀποτελοῦν σχίσμα!).

3.   Ἄλλος συνεργάτης τοῦ π. Θεοδώρου Ζήση ἔγραψε στὸ ἰστολόγιο «Ἀβέρωφ»: (ἐδῶ)