Ο Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος

Ομιλία π. Ευθυμίου Τρικαμηνά - Άγιος Γεράσιμος Λάρισα

Μητροπολίτης Γόρτυνος Ιερεμίας: Προτιμῶ χίλιες φορές νά μέ λέγουν «ἀντιπαπικό»…

ΟΙ ΠΟΙΜΕΝΕΣ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝΤΑΙ

ΜΟΝΟΝ ΓΙΑ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΤΟΥΣ!

Ὁ Μητροπολίτης Γόρτυνος Ἱερεμίας, συνεχίζει (ὅπως ὅλοι οἱ ἀντι-Οἰκουμενιστές) νὰ παίζουν μὲ τὴν Πίστη καὶ τὶς ψυχὲς τῶν ποιμαινομένων. Καταγγέλλουν τὶς ἄλλες αἱρέσεις: Καταγγέλλουν τὸν Παπισμό (αἵρεση ποὺ ἔχει καταδικασθεῖ ἀπὸ Οἰκουμ. Συνόδους) καὶ δὲν κοινωνοῦν μὲ τοὺς Παπικούς·  καταγγέλλουν τὸν Χιλιασμό (αἵρεση ποὺ δὲν ἔχει καταδικασθεῖ ἀπὸ ἐπίσημες Συνόδους) καὶ φυσικὰ δὲν ἔχουν καμία κοινωνία μαζί του· ἀλλὰ κάνουν μία ἐξαίρεση: κοινωνοῦν μὲ τοὺς αἱρετικοὺς Οἰκουμενιστές! Γιατὶ ἡ καταγγελία καὶ ἡ μὴ κοινωνία μετὰ τῶν ἄλλων αἱρέσεων δὲν τοὺς κοστίζει, ἀντίθετα, τοὺς παρουσιάζει στὰ μάτια τῶν πιστῶν ὡς ἀκραιφνεῖς ὀρθόδοξους! Ὅμως, ἡ ὀνομαστικὴ καταγγελία τῶν ἡγετῶν τῶν αἱρετικῶν Οἰκουμενιστῶν καὶ ἡ ἀπομάκρυνση ἀπ’ αὐτούς, τοὺς βάζει σὲ περιπέτειες νὰ χάσουν τὸ θρόνο τους, τὴν κοινωνικὴ ἐκτίμηση ἢ τὶς θέσεις τους!

Ἔτσι, βρίσκουν ἐπιχειρήματα καὶ βάζουν παραπετάσματα ποὺ κρύβει ἀπὸ τὰ μάτια τῶν πιστῶν —καὶ ἀπὸ τὰ μάτια τους— τὸν αἱρετικὸ λύκο τοῦ Φαναρίου (ὅπως λέγει ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος, τοῦ ὁποίου οἱ στίχοι ταιριάζουν ἀπολύτως στὴν περίπτωσή τους!).

Τὸ κώδιον πάρελθε, τὸν λύκον βλέπε.

Μὴ τοῖς λόγοις με πεῖθε, τοῖς δὲ πράγμασι.

Μισῶ διδάγμαθ΄, οἷς ἐνάντιος βίος.

Τὰ χρώματ’ αἰνῶν τοῦ τάφου, βδελύττομαι·

Τὴν ἔνδον ὁδμὴν τῶν σεσηπότων μελῶν.

Πῶς ταῦτα; Καὶ τί ταῦτα; Πῶς λόγους ἀεὶ

Κινῶν ἀμείνους, οὐχὶ καὶ νῦν εὐστομεῖς;

                (Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος)

Μᾶς «πείθουν» λοιπόν, μὲ τὰ λόγια» (ὅπως λέγει ὁ ἅγιος Γρηγόριος) ὅτι οἱ Οἰκουμενιστὲς εἶναι ὄχι ἁπλῶς αἱρετικοί (ὅπως οἱ Χιλιαστές),  ἀλλὰ παναιρετικοί! Ἀλλὰ στὰ πράγματα, στὴν καθημερινὴ ἐκκλησιαστικὴ ζωή, κοινωνοῦν καὶ συλλειτουργοῦν μὲ τοὺς ἐγκάθετους τοῦ Φαναρίου στὴν Ἑλλάδα, προσκαλοῦν τὸν αἱρετικὸ λύκο στὴν Μητρόπολή τους (ὅπως καλή ὥρα, ἔκανε ὁ Μητροπολίτης Γόρτυνος) καὶ τὸν ὑποδέχονται θριαμβευτικά! Δὲν βλέπουν, δὲν ὀσφρίζονται τὴν κακόδοξη ὀσμή, τὴν δυσωδία ποὺ βγαίνει ἀπὸ τὰ αἱρετικὰ μνήματα καὶ καταπνίγει τὸ ποίμνιό τους!

Δηλαδή, τελικά, οἱ ΑΝΤΙ-ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΕΣ Ποιμένες, ἀδιαφοροῦν ποὺ ἑκατομμύρια πιστῶν καταβροχθίζει ἡ αἵρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ! Δὲν τοὺς νοιάζει (ὄχι ἐν τοῖς λόγοις, ἀλλ’ ἐν τοῖς πράγμασι) ἡ ἀλλοίωση τοῦ φρονήματος τῶν πιστῶν τῆς Ἐκκλησίας μας (ποὺ συντελεῖται ἐπὶ δεκαετίες), γι’ αὐτὸ συμπεριφέρονται πρὸς τοὺς αἱρετικούς, ὡς πρὸς ὀρθόδοξους Ποιμένες, παραπλανῶντες ἔτσι τὸ Ποίμνιο! Ἐνδιαφέρονται μόνο γιὰ τὸν ἑαυτό τους καὶ συλλογίζονται καὶ λένε: Ὅταν θὰ ἔρθει ἡ Ἕνωση, τὸ «κοινὸ ποτήριο», τότε ἐμεῖς θὰ ἔχουμε τὴν δύναμη νὰ ἀπομακρυνθοῦμε!

Δὲν διερωτῶνται: Πόσοι Ὀρθόδοξοι θὰ ἔχουν μείνει ἕως τότε; Καὶ πόσοι ἀπὸ αὐτοὺς θὰ ἔχουν τὴν δύναμη νὰ μὴν κάνουν ὑπακοὴ στοὺς ποιμένες ἐκείνους ποὺ θὰ βροῦν δικαιολογίες νὰ συμβαδίσουν "διακριτια" μὲ τὴν αἵρεση! Αὐτοὶ τόσα χρόνια δὲν συμβουλεύουν καὶ ἐθίζουν τοὺς πιστοὺς στὴν κακὴ ὑπακοὴ καὶ στοὺς Οἰκουμενιστὲς Ἐπισκόπους; Πόσοι ἀπὸ τοὺς καλοὺς Ἐπισκόπους καὶ τοὺς ἄλλους πνευματικούς, συμπαραστάθηκαν σὲ ὅσους διώχτηκαν καὶ ἀφορίστηκαν ἀπὸ τοὺς Οἰκουμενιστές;

Δὲν δίδασκαν μάταια οἱ Ἅγιοι Πατέρες τὴν Διακοπὴ μνημοσύνου τῶν αἱρετικῶν. Γνώριζαν καὶ τὸ ἔχουν ἀφήσει παρακαταθήκη σὲ μᾶς, ὅτι ἡ Διακοπὴ μνημοσύνου εἶναι μιὰ βόμβα στὰ σαθρὰ θεμέλια τῶν αἱρετικῶν. Βόμβα ποὺ κοστίζει τὴν δίωξη ὅσων τὴν τοποθετήσουν, ἀλλὰ καθυστερεῖ τὴν ἐξάπλωση τῆς αἱρέσεως καὶ ἐάν, καὶ ὅταν θέλει ὁ Θεὸς γκρεμίζει κάθε αἵρεση!
Κι ὅμως, οἱ ἀντι-Οἰκουμενιστὲς Ποιμένες, κάνουν ὅ,τι μποροῦν γιὰ νὰ μὴ ἐκραγοῦν τέτοιες βόμβες, ἢ βοηθοῦν μὲ τὴ στάση τους στὴν διόρθωση, ὅσων ζημιῶν ἔχουν προκληθεῖ!

         

Πηγή: "Ἀκτίνες"

 ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ

ΓΟΡΤΥΝΟΣ ΚΑΙ ΜΕΓΑΛΟΠΟΛΕΩΣ

Δημητσάνα - Μεγαλόπολη, 10 Αὐγούστου 2015

EΓΚΥΚΛΙΟΣ ΠΡΟΣ ΤΟΥΣ ΙΕΡΕΙΣ

ΠΕΡΙ ΔΙΑΝΟΜΗΣ ΤΗΣ ΚΑΙΝΗΣ ΔΙΑΘΗΚΗΣ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΙΡΕΤΙΚΟΥΣ
ΚΑΙ ΠΕΡΙ ΤΩΝ ΑΝΤΙΠΑΠΙΚΩΝ ΚΗΡΥΓΜΑΤΩΝ ΜΟΥ

Ἀγαπητοί μου

Συμπρεσβύτεροι ἀδελφοί,

1. Τώρα τό θέρος ἰδιαίτερα ἔρχονται στά ὡραῖα μας χωριά οἱ αἱρετικοί καί μάλιστα οἱ χιλιαστές, γιά νά σπείρουν τό δηλητήριο τῆς πλάνης τους. Σεῖς πρέπει νά εἶστε οἱ φρουροί τῆς ποίμνης σας καί νά τήν διαφυλάττετε ἀπό τούς ἐχθρούς τῆς πίστης μας.

Στήν παροῦσα μου ἐγκύκλιο θέλω νά σᾶς γράψω κάτι πού τό θεωρῶ σοβαρό: Πρό ὀλίγων ἐτῶν,

Πρόσφερε, έστω ένα δάκρυ!

Πηγή: "Τρελογιάννης" 

Συνεχίζει ἀπτόητος ὁ Πατριάρχης τὴν ἐμπέδωση τῆς παναιρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ

«Τοὺς δὲ ἄλλο τι φρονοῦντας,

 ὡς λύμην ἀποπέμποισθε»

(Γρηγόριος ὁ Θεολόγος)

Ὁ Πατριάρχης Βαρθολομαῖος συνεχίζει ὅπου βρεθεῖ κι ὅπου σταθεῖ νὰ «συμπροσεύχεται ἀδιαλείπτως» μὲ τοὺς αἱρετικοὺς καὶ νὰ ἐπαναλαμβάνει ἐπὶ δεκαετίες πλέον, τὴν πίστη του σὲ πολλὲς Ἐκκλησίες,  ἢ (ποὺ εἶναι τὸ ἴδιο) εἰς Μίαν Ἐκκλησία, ἀλλὰ διηρημένη. (Τοῦτο μᾶς διδάσκει καὶ στὴν Ἑλλάδα ὁ μαθητής του Μεσσηνίας Χρυσόστομος).

Τὸ ἴδιο ἐπανέλαβε καὶ στὴν Σλοβακία, 28 Μαΐου 2013 (καὶ στὴν Τσεχία, φωτογραφία), πρὸς τοὺς Ἀντιπροσώπους τοῦ Ρωμαιοκαθολικοῦ Ἐπισκοπικοῦ Συμβουλίου καὶ τὰ μέλη τοῦ Οἰκουμενικοῦ Συμβουλίου τῆς Σλοβακίας:

«Παρομοίως, αἱ Χριστιανικαὶ Ἐκκλησίαι, τὰς ὁποίας ἐκπροσωπεῖτε, ὅσον περισσότερον γνωρίζουν νὰ μεταστρέφωνται εἰς τὴν ἀγάπην τοῦ Θεοῦ, τόσον περισσότερον θὰ δυνηθοῦν νὰ κατανοήσουν ἡ μία τὴν ἄλλην ἐν τῇ Ἀληθείᾳ» διὰ νὰ γίνει ἡ Ἐκκλησία, ὅπως «ὁ Κύριος τῆς Ἐκκλησίας θέλει Μία, Ἁγία, Καθολική, ἡνωμένη»!

Οἱ ἐνοχλητικὲς λέξεις, ὅπως ἐπιστροφή, μετάνοια, ἀποκήρυξη τῶν πλανῶν, ἔχουν διαγραφεῖ ἀπὸ τὸ λεξιλόγιο τοῦ Πατριάρχη κ. Βαρθολομαίου. Πλασάρει, ὅμως, μιὰ διαστροφικὴ ἀγάπη, ποὺ οὔτε ὁ Ἰησοῦς Χριστός, οὔτε οἱ Ἀπόστολοι, οὔτε οἱ Ἅγιοι δίδαξαν. Μιὰν «ἀγάπη» κοσμική, διηρημένη κι αὐτή, ὅπως ἡ διηρημένη Ἐκκλησία ποὺ πρεσβεύει ὁ κ. Βαρθολομαῖος Ἀρχοντώνης, ἀποκομμένη ἀπὸ τὴν μετάνοια, τὴν Ὀρθόδοξη Πίστη, τὴν Ἀλήθεια.

Αὐτὴ ἡ ἀγάπη ταιριάζει ἀπόλυτα στὸ  αἱρετικὸ νέο "εὐαγγελικὸ" λόγο τῆς ὀλίγιστης ὁμάδος τοῦ Φαναρίου, ποὺ οἱ πολλοὶ Ἐπίσκοποι, μοναχοί, θεολόγοι ἐπιτρέπουν μὲ τὴν ἀνοχή τους νὰ δίδεται ἡ ἐντύπωση ὅτι αὐτή -τὴν νέα διδαχή- ἐπιβάλλουν οἱ συνθῆκες τῆς ἐποχῆς μας, ἡ διάκριση καὶ ἡ οἰκονομία! Ὡσὰν ὁ Χριστὸς νὰ μὴ εἶναι "χθὲς καὶ σήμερον ὁ αὐτός"! Συγκοινωνοῦντες, ὅμως, μαζί τους καὶ μὴ τολμῶντες νὰ τοὺς ἀποδοκιμάσουν ὀνομαστικά, καὶ νὰ τοὺς ἐκδιώξουν, ὅπου κι ἂν παρουσιάζονται, τοὺς μεταμορφώνουν· κι αὐτοὶ οἱ ὀλίγιστοι καὶ αἱρετικοί, στὰ μάτια τοῦ λαοῦ φαίνονται πολλοὶ καὶ  ὀρθόδοξοι, ἀφοῦ ὅ,τι κάνουν, τὸ κάνουν -τάχα- λόγῳ τῆς "ἀγάπης" καὶ τῶν νέων συνθηκῶν.

 Καὶ ὁ μὲν ὁ Πατριάρχης καὶ ἡ ὁμάδα του τὴν δουλειά του κάνει. Κι οἱ Ἐπίσκοποι ποὺ ἐνδιαφέρονται μόνο γιὰ τὸ θρόνο τους, τὴ δουλειά τους κάνουν. Οἱ ὑπόλοιποι, ὅμως, Ἐπίσκοποι, ὁ πιστὸς λαός, γιατί δὲν τὸν ἀποπέμπουν, δὲν τοὺς «ἀποπέμπουν», ὅπως πρέπει νὰ κάνουν κατὰ τὴν διδασκαλία τῆς Ἐκκλησίας; Γιατί τοὺς ὑποδέχονται καὶ συλλειτουργοῦν μὲ αὐτούς;

Νά, τί συμβουλεύει, στὸ παρακάτω μικρὸ ἀπόσπασμα, ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ θεολόγος:

Ὁ ἅγ. Γρηγόριος παραβάτης Ἱ. Κανόνων, ἢ γενναῖος Ὁμολογητής τῆς Πίστεως θέτων ἐν κινδύνῳ καὶ αὐτὴ τὴν ζωήν του;

 

 Ὁ ἅγιος Γρηγόριος ἀναφερόμενος στὴν ἐναντίον του κατηγορία, ὅτι ἄφησε τὴν περιφέρειά του καὶ εἰσῆλθε σὲ ξένη ἐκκλησιαστικὴ περιφέρεια, καταφεύγει στὴν ἕως τότε ἐκκλησιαστικὴ ἱστορία, καὶ μάλιστα στὴν Ἁγία Γραφή, καὶ ἀναφέρει ὅτι τὸ ἴδιο ἔκαναν οἱ Ἀπόστολοι καὶ οἱ Εὐαγγελιστές, ὅταν αὐτὸ ἀπαιτοῦσαν τότε οἱ ἀνάγκες τῆς πρώτης Ἐκκλησίας.

(Γρ. Θεολόγου, Ὁμιλία ΛΓ΄, Πρὸς Ἀρειανοὺς καὶ πρὸς ἑαυτόν,

Ἔργα 2, Πατερ. Ἐκδ., "Γρ. ὁ Παλαμᾶς", σελ. 108-111).

 
Καὶ βέβαια ἡ Ἐκκλησία διὰ τῶν Συνόδων της καθόρισε κάποιους Κανόνες, οἱ ὁποῖοι ἰσχύουν σὲ καιροὺς ὁμαλότητας καὶ εἰρήνης.

Κι ἐδῶ προκύπτει τὸ ἐρώτημα: Αὐτοὶ οἱ Κανόνες εἶναι δυνατὸν νὰ παρακάμπτονται σὲ καιροὺς ἀναστατώσεων καὶ αἱρέσεων; Ἤδη τὴν ἐποχὴ τοῦ Μ. Ἀθανασίου, τοῦ ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου, τοῦ ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Θεολόγου παρεκάμφθησαν κατ’ οἰκονομίαν, παραδίδοντάς μας καὶ ἄλλους τρόπους στάσεως καὶ δράσεως σὲ περιόδους αἱρέσεων.

Τὸ πρόβλημα γιὰ μᾶς σήμερα, ἐποχὴ τῆς παναιρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, τῆς ἐσχάτης αἱρέσεως τῆς ἱστορίας (κατὰ τὸν ἀείμνηστο π. Ἀθανάσιο Μυτιληναῖο), εἶναι: μποροῦμε νὰ μένουμε στὰ σχήματα τῆς ἐν καιρῷ εἰρήνης ἐκκλησιαστικῆς τάξεως, τὴν ὁποία ἐπικαλοῦνται καὶ εἰς τὴν ὁποίαν ὁρκίζονται ὑπακοή, ὄχι μόνο οἱ Οἰκουμενιστές, ἀλλὰ καὶ οἱ ἀντι-Οἰκουμενιστὲς Ἐπίσκοποι καὶ ποιμένες;

Ομιλία Αυγουστίνου Καντιώτη για τρεις Ιεράρχες

ΟΤΑΝ  ΟΙ  ΠΙΣΤΟΙ  ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝΤΟ  ΓΙΑ  ΤΗΝ  ΕΚΛΗΣΙΑ

ΕΒΓΑΖΑΝ ΤΑ ΡΑΣΑ ΔΙΕΦΘΑΡΜΕΝΩΝ ΕΠΙΣΚΟΠΩΝ

  
(Ἀπόσπασμα ἀπὸ ὁμιλία «ΟΙ ΤΡΕΙΣ ΙΕΡΑΡΧΑΙ ΩΣ ΑΓΩΝΙΣΤΑΙ»

τοῦ ἀειμνήστου μητροπολίτου Φλωρίνης Αὐγουστίνου Καντιώτη)

Ἀλλὰ ἀδελφοί μου, ἐδῶ εἰς τὴν ζωὴν τοῦ ἁγίου Γρηγορίου (τοῦ Θεολόγου) νὰ προσέξετε, διότι παρεμβάλλεται ἕνα ἐπεισόδιον τὸ ὁποῖον εἶναι ἄξιον ἰδιαιτέρας προσοχῆς. Δυστυχῶς δὲν τὸ εἶχα προσέξει ἐνωρίτερον. Ἐὰν τὸ ἐπρόσεχα ἐνωρίτερον, ἄλλην τροπὴν θὰ ἔδινα εἰς τὸν ἀγῶνα. Διότι δυστυχῶς, ὑπάρχουν οἱ ψευτο-εὐλαβεῖς, ὑπάρχουν οἱ ψευτο-χριστιανοί, οἱ ὁποῖοι λέγουν: «θὰ κολαστεῖς ἅμα φωνάξεις ἐναντίον τῶν παπάδων καὶ δεσποτάδων, θὰ πᾶς στὴν κόλαση». Ἐὰν τὸ ἤξερα τὸ ἐπεισόδιον αὐτὸ θὰ ἔδιδα ἄλλον σύνθημα, ἡρωϊκότερον ἀπὸ τὰ συνθήματα ποὺ ἐδώσαμεν. Ποιό, γιὰ ἀκούσατε.

Στὴν ἐποχὴ ποὺ εὑρίσκετο μέσα εἰς τὴν Κων/πολιν ὁ Γρηγόριος Ναζιανζηνός, εὑρίσκετο ἕνα κάθαρμα (ἔτσι τὸ ὀνομάζει κι ὁ ἴδιος), κάθαρμα, κυνικὸν κάθαρμα. Φιλόσοφος ὁ ὁποῖος ἤθελε νὰ μιμηθεῖ τὸν Διογένη τὸν φιλόσοφον, ἀλλ’ ἀπεῖχε πολὺ τοῦ Διογένους τοῦ φιλοσόφου. Ὀνομάζετο Μάξιμος. Καὶ ὁ Μάξιμος αὐτός, περιβαλλόμενος ἀπὸ κόλακας καὶ διεφθαρμένους καὶ γυναίκας ἀκόμη, καλὰ καὶ σώνει ἤθελε νὰ γίνει Ἐπίσκοπος Κων/πόλεως. Τί ἔκανε λοιπόν;

Ἄνευ ἐγκρίσεως τῆς πολιτείας, ἄνευ ἐγκρίσεως τοῦ αὐτοκράτορος, ἄνευ θελήσεως τοῦ λαοῦ προπαντός, ἐπῆγε καὶ μάζεψε μὲ τὰ λεφτὰ ποὺ εἶχε, πῆγε κάτω στὴν Ἀλεξάνδρεια καὶ μάζεψε ἑφτὰ δεσποτάδες. Καὶ μιὰ ὡραία νύχτα, περάσανε τὰ Δαρδανέλια καὶ κρυφὰ-κρυφὰ τὴ νύχτα, τὰ καράβια τὰ αἰγυπτιακά, καὶ ἔρριψαν τὴν ἄγκυρα στὸν Βόσπορο. Κρυφά. Καὶ τὴν ἄλλην μέρα, εἶχαν σκοπὸ νὰ τὸν χειροτονήσουν σὲ μία Ἐκκλησία, Ἀρειανικὴν Ἐκκλησία παρακαλῶ.

Κανεὶς δὲν ἤξερε. Οὔτε ὁ αὐτοκράτορας, οὔτε ὁ Γρηγόριος, οὔτε ὁ λαός. Κανεὶς δὲν ἤξερε. Ἀλλ’ ὑπῆρχαν ἄνθρωποι ποὺ ἐνδιαφέροντο. Καὶ ἀπὸ στόμα μιᾶς γυναικός, χριστιανῆς πιστῆς, ἐμάθανε ὅτι αὔριο χειροτονεῖται Ἀρχιεπίσκοπος Κων/πόλεως ὁ Μάξιμος, τὸν ὁποῖον θὰ χειροτονήσουν ἑφτὰ δεσποτάδες ἀπὸ τὴν Ἀλεξάνδρεια.

Ὅταν τὸ μάθανε αὐτό, μαζεύτηκε ὅλος ὁ κόσμος· ὅλοι οἱ ὀπαδοὶ τοῦ μεγάλου Γρηγορίου (Θεολόγου), ὅλος ὁ λαὸς ὁ χριστιανικός. Πῆγαν μέσα. Οἱ Αἰγύπτιοι οἱ Ἀρχιερεῖς, οἱ ὁποῖοι εἶχαν πληρωθεῖ γιὰ νὰ χειροτονήσουν, τὰ καθάρματα αὐτὰ τὰ αἰγυπτιακά, ἦσαν ἕτοιμοι νὰ τὸν χειροτονήσουν.

Ἀλλὰ καθ’ ἣν στιγμὴ ἦσαν ἕτοιμοι νὰ βάλλουν τὰ χέρια ἐπάνω στὸν Μάξιμο, τότε ἠκούσθη ὡς βροντὴ ἰσχυρὰ καὶ ἀστραπὴ κι ὡς σεισμός, ἠκούσθη ἡ φωνὴ «ἀνάξιος». «Ἀνάξιος». Φωνάξανε μία, ὁ λαός, φωνάξανε δύο. Εἶναι ὑποχρεωμένοι οἱ ἐπίσκοποι (σύμφωνα μὲ τὸ τυπικό), νὰ σταματήσουν πάσα χειροτονία· ἐκτὸς ἐὰν οἱ ἐπίσκοποι θεωροῦν τὸ λαὸ ζῶα. Ἀλλὰ ὡς ζῶα μᾶς περνοῦνε. Λοιπόν, ἔπρεπε νὰ σταματήσει ἡ χειροτονία. Ἀλλὰ αὐτοὶ τίποτα ἀπολύτως. «Ἄστους νὰ φωνάζουν».

Ἀλλὰ (οἱ χριστιανοὶ τότε) δὲν ἦσαν σὰν τοὺς χριστιανοὺς τοὺς σημερινούς. Ὅταν εἶδαν ὅτι αὐτοὶ δὲν σταματούσανε κι ὅτι δὲν τοὺς ἐνδιέφερε τελείως (τί λέει ὁ λαός), καὶ ὅτι εἶχαν σκοπὸ ὁπωσδήποτε νὰ χειροτονήσουν αὐτὸν (τὸν Μάξιμο), ἐν μέσῳ φωνῶν καὶ κραυγῶν, τότε τί κάνουν; Ὁρμοῦν ἐπάνω, τοὺς ἁρπάζουν, τοὺς βγάζουν τὰ ἄμφια καὶ τοὺς κυνηγοῦν εἰς τοὺς δρόμους. Ναί, αὐτὸ κάνανε. Κι ἀναγκαστήκανε αὐτοὶ διωκόμενοι νὰ περιφέρονται ἐν μέσῳ τῶν δρόμων τῆς Κων/πόλεως καὶ νὰ πᾶνε, παρακαλῶ, σ’ ἕνα πλυσταριό, κι ἐκεῖ νὰ τελειώσει ἡ χειροτονία.

Ἐὰν ζοῦσε στὴν ἐποχὴ ἐκείνη ἕνας ἀπὸ τοὺς ψευτοχριστιανοὺς τοῦ σημερινοῦ καιροῦ, κι ἔβλεπε τοὺς ὀπαδοὺς τοῦ Γρηγορίου νὰ κρατοῦν ρόκες καὶ ρόπαλα καὶ νὰ κυνηγοῦν τοὺς ἀναξίους καὶ νὰ τοὺς ἀναγκάζουν νὰ κρυφτοῦν στὰ πλυσταριά, θἄλεγε: «Πώ, πώ, τί φανατικοὶ ἄνθρωποι εἶναι αὐτοί! Τί κακὸ μεγάλο κάνουν στὴν Ἐκκλησία! Τί σκάνδαλο μεγάλο κάνουν».

Ἀλλὰ δὲν ἦσαν ἔτσι οἱ χριστιανοὶ ἐκεῖνοι. Οἱ χριστιανοὶ ἐκεῖνοι ἐνδιεφέροντο γιὰ τὴν Ἐκκλησία περισσότερο ἀπὸ τὸ σπίτι των. Οἱ χριστιανοὶ ἐκεῖνοι εἶχαν πόθον ζωηρὸν νὰ δοῦν τὴν Ἐκκλησία τους ἀπηλαγμένην ἀπὸ ὅλα τὰ αἴσχη. Ἡ Ἐκκλησία ἐκείνη ἦταν φωνὴ τοῦ Κυρίου, ποὺ λέγει «ἐποιήσατε τὸν οἶκον τοῦ Πατρός μου οἶκον ἐμπορίου».

Ναί, κατ’ αὐτὸν τὸν τρόπον ἔδρασαν τότε ἐκεῖνοι. Ἀλλὰ δὲν μὲ ἐνδιαφέρει τί κρίση ἔχεις ἐσύ, κύριε, ὁ ψευτοχριστιανὸς τῆς Ἐκκλησίας, ποὺ ἂν ἔρθω καὶ σπάσω ἕνα τζάμι τοῦ καταστήματός σου, θὰ μὲ κυνηγήσεις... Ἀλλὰ ἕνα τζάμι δὲν εἶναι τίποτα· ὅταν σπάζουν ἕνα τζάμι τοῦ καταστήματός σου ἐξανίστασαι, ἀλλ’ ὅταν βλέπεις τὴν Ἐκκλησίαν νὰ καταδυναστεύεται καὶ νὰ πυρπολεῖται καὶ νὰ καίεται, ἀδιαφορεῖς τελείως.

Ἀλλὰ δὲν μὲ ἐνδιαφέρει τί λέγουν οἱ σημερινοὶ ψευτοθεολόγοι..., μὲ ἐνδιαφέρει νὰ δεῖτε ποίαν κρίσιν ἐπάνω στὸ μεγάλο αὐτὸ ἐπεισόδιο ποὺ ἔγινε εἰς τὴν ἐποχὴ τοῦ Γρηγορίου τοῦ Ναζιανζηνοῦ, μὲ ἐνδιαφέρει νὰ δῶ πῶς τὸ κρίνει ἕνας ἐκ τῶν μεγαλυτέρων Πατριαρχῶν τῆς συγχρόνου Ἐκκλησιας, ὁ Πατριάρχης Κων/πόλεως Βασίλειος ὁ Β΄, ὁ ὁποῖος ὑπῆρξε ὁ τελευταῖος Ἐπίσκοπος τῆς Ἀγχιάλου (Βουλγαρίας). Ὁ Βασίλειος, λοιπόν, τὴν ἡμέραν τῶν τριῶν Ἱεραρχῶν ἐξεφώνησε ἕνα περισπούδαστον λόγον καὶ ἐσχολίασε τὸ γεγονὸς αὐτὸ τοῦ Μαξίμου καὶ λέγει:

«Ἐὰν τὴν νύχτα ἐκείνη στὴν Κων/πολη δὲν σηκώνετο ὁ λαός, Ἐπίσκοπος Κων/πόλεως δὲν θὰ ἦτο ὁ Γρηγόριος ὁ Ναζιανζηνός, ἀλλὰ θὰ ἦτο ὁ Μάξιμος».

Μάλιστα· τοιοῦτος λαός, τοιοῦτοι Ἐπίσκοποι. Τοιοῦτος λαός, τοιοῦτοι Ἀρχιερεῖς... Δὲν πέφτουν ἀπὸ τὰ οὐράνια. Ἀγωνιστεῖτε νὰ ἀποκτῆστε Ἐπίσκοπο. Μὴ παραπονεῖσθε οὔτε ἐναντίον ἱερέων, οὔτε ἐναντίον Ἀρχιερέων, ἐὰν δὲν γίνεται ἀγωνισταὶ καὶ καταδιώξουμε ἀπεινῶς τὴν ἀγέλην αὐτήν, ἡ ὁποία ρημάζει τὸ ποίμνιον τοῦ Χριστοῦ μας.

(Βλέπω) δὲν συμφωνεῖτε... Θὰ μείνουμε μόνοι ἀγωνιζόμενοι. Ἅμα δεῖτε ἐσεῖς δεσπότη μὲ κορῶνες, καὶ μὲ χρυσάφια καὶ μὲ μπαστοῦνες...

Δὲν εἶναι ἔτσι;

Ἀπομαγνητοφώνηση: “Πατερικὴ Παράδοση”