TO ΔΙΑΜΑΝΤΙ ΤΟΥ ΒΟΣΠΟΡΟΥ

Μὲ ἀφορμὴ ἕνα κείμενο καὶ τὰ σχόλια ποὺ τὸ ἀκολουθοῦν γιὰ 

TΑ ΔΙΑΜΑΝΤΙΑ ΤΟΥ ΒΟΣΠΟΡΟΥ

 

Ἡ ἀπορία κάθε Ἕλληνα: Γιατί δὲν ἀντιδροῦμε

σ' αὐτοὺς ποὺ μᾶς ὁδηγοῦν στὴν καταστροφή;

Σάββατο, 16 Φεβρουαρίου 2013

TO ΔΙΑΜΑΝΤΙ ΤΟΥ ΒΟΣΠΟΡΟΥ

5 σχόλια: (ἀπὸ Ἀμέθυστος)

Ανώνυμος είπε...

Δεν ξέρω αμέθυστε αλλά σαν πολύ βαρύ μου ακούγεται και σε πολλούς άλλοις αυτό. Η έκφραση αντίχριστος της Πόλης Θέλω να πω Έλληνες είμαστε, Ορθόδοξοι είμαστε ε όπως και να το κάνουμε είναι πολύ βαριά έκφραση για έναν οικουμενικό πατριάρχη. Δηλαδή μιλάνε για εμάς που διαφωνούμε σε κάποιες επιλογές του Φαναρίου οι φόρτσα φαναριωτόφιλοι μας αποκαλούν βλάχους ελλαδιστανούς, οπωσδήποτε πληγώνει ο χαρακτηρισμός. Τράβα ο ένας τράβα ο άλλος το σκοινί θα σπάσει στο τέλος. Α.Μ

16/2/13 3:42 μ.μ.

Ανώνυμος είπε...

Το τί είναι ο ένας κι ο άλλος θα τον καταλάβετε από τα λόγια τους και τα έργα τους, είπε ο Κύριος. Όχι από το διάβασμα των καρδιών τους. Η διάγνωση των καρδιών είναι έργο του Θεού και "οις δέδοται". Τα δε λόγια και τα έργα του Βαρθολομαίου είναι φανερά. Κανείς δεν τον υποχρέωσε να καταργεί το 9ο και 10ο άρθρο της Πίστεως, αποδεχόμενος "αδελφές¨ Εκκλησίες και "έτερο" βάπτισμα, πλην του "ενός" της Μίας Εκκλησίας.
Άρα Α.Μ., δεν πρόκειται εδώ, για το τί είμαστε εμείς, (έχουμε κι εμείς τα χάλια μας) ούτε για κάποιο σκοινί που αν το τραβήξουμε θα σπάσει. Αλλά για το πώς πρέπει να φερόμαστε προς ψευδο-επισκόπους. Δηλαδή καθαρα πρόκειται για ΟΜΟΛΟΓΙΑ Πίστεως.
Δεν είναι, ως εκ τούτου, φρονώ, βαρειά ή βλάσφημη η έκφραση του ιστολόγου, όσο βαριά κι ασήκωτα και βλάσφημα είναι τα λόγια και οι πράξεις του Βαρθολομαίου.
Κ.Ε., εκπαιδευτικός

16/2/13 6:25 μ.μ.

amethystos είπε...

Φίλε Α.Μ, πες εσύ πώς θα μπορούσαμε να ονομάσουμε καλύτερα κάποιον ο οποίος κατηγορεί για δαιμονισμένο έναν απο τους Πατέρες της Εκκλησίας, τον Μέγα Φώτιο. Εμείς ρωτήσαμε τον Ζηζιούλα εάν συμφωνεί με τις δηλώσεις του Βαρθολομαίου αλλά εκμεταλλευόμενος τις αβάντες του Καλαϊτζίδη δέν μας απάντησε.
Τόσα χρόνια ο Ζηζιούλας δέν υπηρετούσε το σκοπό του Βαρθολομαίου, δεν συμφωνούσε; Ο Αφύσικος.

16/2/13 7:29 μ.μ.

χαλαρωσε είπε...

Δηλαδη ο δαιμονισμενος Αγιος (ο Θεος να μας φυλαει) Γρηγοριος Παλαμας ή ο Αγιος Μαρκος ο Ευγενικος ή ακομη και αν το θες (έμμεσα) ο Αγιος Νικολαος Καβασιλας δεν σε χαλαει φιλε Α.Μ. Ειναι εντελως πολιτικαντικη η προσέγγιση σου αδερφε μου (αντιστοιχη ειχες και με τις αναρτησεις για τον Χρυσοστομο Σμυρνης). ΕΙΝΑΙ ΑΙΡΕΣΙΑΡΧΗΣ. ΤΟ ΛΕΕΙ ΜΟΝΟς ΤΟΥ. ΥΒΡΙΖΕΙ ΕΥΘΕΩΣ ΑΥΤΟΥς ΠΟΥ ΜΑΣ ΦΥΛΑΞΑΝ ΑΠΟ ΤΗΝ ΛΑΙΛΑΠΑ ΤΟΥ ΦΙΛΙΟΚΒΕ ΚΑΙ ΕΣΧΑΤΩΣ ΜΠΙΣΟΠΚΒΕ (που λεει και ο Αμεθυστος). Ο Κορναρακης σωστα μιλησε για την ιδιοτυπη τριαδα που υπηρετει ο αιρεσιαρχης (δεν ειναι και ο πρωτος Οικουμενικος εξαλλου) αλλα λεει εδω, αλλα λεει στους παπικους, αλλα λεει στους αλλους ορθοδοξους. Η κλαδικη θεωρια ενυποστατη. Να σπασει τι; Ενα μονο αδερφε να φοβασαι να μην σπασει και ολα τα αλλα ας γινουν κομματια. Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΜΑΣ. Ασε τα πολιτικαντικα κατα μέρος και εγκολπωσου τον αγαπημενο Ιησού. Τις υποθεσεις του Εθνους θα τις κανονησει αυτος. Αρκει εσυ να κανονησεις τα δικα σου. ΘΑ ΗΤΑΝ ΩΡΑΙΟ ΝΑ ΕΙΧΕ ΚΑΝΕΝΑ ΤΑΙΝΙΑΚΙ Ο ΑΜΕΘΥΣΤΟΣ ΜΕ ΤΟΝ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗ ΝΑ ΔΗΛΩΝΕΙ ΤΑ ΠΕΡΙ ΔΑΙΜΟΝΙΣΜΟΥ ΤΩΝ ΜΕΓΑΛΩΝ ΑΓΙΩΝ.

17/2/13 12:42 π.μ.

χαλαρωσε είπε...

ΚΑΙ ΑΝ ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΑΙΡΕΣΙΑΡΧΗΣ ΔΕΝ ΘΑ ΕΙΧΕ ΤΟΝ ΖΗΖΙΟΥΛΑ ΠΑΡΑ ΠΟΔΑ Η ΤΟ ΝΕΟ ΑΣΤΕΡΙ ΤΟΝ ΕΛΠΙΔΟΦΟΡΟ ΕΦ ΟΠΛΟΥ ΛΟΓΧΗ. ΑΣΤΑ ΑΔΕΡΦΕ. ΤΟ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟ ΕΙΝΑΙ ΕΝΕΚΕΝ ΤΟΥ ΙΗΣΟΥ ΟΧΙ Ο ΙΗΣΟΥΣ ΕΝΕΚΕΝ ΤΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟΥ. ΜΑΥΤΑ ΚΑΙ ΜΑΥΤΑ ΜΑΥΡΙΣΑΜΕ ΤΟΥΣ ΜΑΚΡΥΓΙΑΝΝΗΔΕΣ ΚΑΙ ΑΓΑΠΗΣΑΜΕ ΤΟΥΣ ΜΑΚΡΥΧΕΡΗΔΕΣ. ΟΧΙ ΑΔΕΡΦΕ ΜΟΥ ΚΑΙ ΠΑΛΙ ΟΧΙ. Ο ΘΕΟΣ ΝΑ ΣΕ ΦΩΤΙΖΕΙ ΚΑΙ ΟΛΟΥΣ ΜΑΣ.

17/2/13 12:57 π.μ.

Καθὼς ἡ αἵρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ ἀναπτύσσεται ἀνενόχλητη

ΠΝΟΗ ΑΙΣΙΟΔΟΞΙΑΣ

ΣΤΟΥΣ ΔΥΣΚΟΛΟΥΣ ΚΑΙΡΟΥΣ

Πηγή: www.xfd

Ὁ Μακάριος καὶ ὁ Ἰωάννης ὑπέφεραν πολύ· τοὺς καταδίωκε ὁ Ἰουλιανὸς ὁ Παραβάτης (361-363 μ.Χ.) γιὰ τὴν Πίστη τους· (κατὰ μίαν ἄλλη ἄποψη, τοὺς καταδίωκαν οἱ Ἀρειανοὶ ἐπὶ τοῦ αἱρετικοῦ Αὐτοκράτορα Οὐάλεντος (364-378 μ.Χ.)· καὶ ἀπὸ ὅ,τι ἀναφέρει ὁ Μ. Βασίλειος γιὰ νὰ τοὺς στηρίξει, καὶ τὸ αὐτοκρατορικὸ περιβάλλον –«οἱ κρατοῦντες» ἀνώτεροι ὑπάλληλοι– καὶ οἱ δικοί τους –«οἱ γνώριμοι», ἴσως οἰκογενειακοί– πρόσθεταν τὶς ἀπειλές τους καὶ τὶς κολακεῖες τους.

Ὁ Μέγας Βασίλειος θέλοντας νὰ τονώσει τὸ ἠθικό τους, ἀντιπαραβάλλει τοὺς κόπους ποὺ ἔχουν οἱ γήινες ἐπιδιώξεις μὲ τὶς θλίψεις, ποὺ ὁ πιστὸς Χριστιανὸς σηκώνει χάριν τοῦ Χριστοῦ. Καὶ τὸ πιὸ ἰσχυρὸ ἀντίβαρο, ἡ συμμαχία στὸν ἀγῶνα τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ· καὶ ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν, ποὺ εἶναι τὸ τέρμα τῶν κόπων καὶ τῶν πόνων μας.

Αὐτὴ ἡ μεταφυσικὴ διάσταση τῆς ἐπιστολῆς εἶναι γιὰ τοὺς δύσκολους καιρούς, ὅπου ἀποθρασύνονται οἱ ἐχθροί της Πίστεως, ἡ πνοὴ τῆς αἰσιοδοξίας γιὰ τὴν τελικὴ νίκη τῆς Ἀληθείας καὶ γιὰ τὴ βράβευση τῶν ἀγωνιστῶν της.

Σὰν τὸ Μακάριο καὶ τὸν Ἰωάννη τῆς 18ης ἐπιστολῆς τοῦ Μ. Βασιλείου πολλοὶ σήμερα ἀγωνίζονται, διώκονται καὶ βασανίζονται· εἶναι αὐτοὶ ποὺ ἔχουν τὴ χάρη νὰ βαστάζουν μέσα στὴν ψυχὴ τοὺς τὴν ὑπόθεση τοῦ Χριστοῦ καὶ στὴ δική μας ἐποχή.

Μ. Βασιλείου Ἐπιστολὴ 18η

Μακαρίω καὶ Ἰωάννη

Δὲν ξαφνιάζουν οἱ γεωργικοὶ κόποι τοὺς γεωργούς, οὔτε εἶναι ἀπροσδόκητη ἡ θαλασσινὴ φουρτοῦνα γιὰ τοὺς ναῦτες, ὅπως καὶ ὁ ἱδρῶτας δὲν παραξενεύει τοὺς ἐργάτες κατὰ τὸ καλοκαῖρι· ἔτσι δὲν εἶναι ἐκτὸς προγράμματος καὶ ἡ θλίψη τῆς παρούσας ζωῆς, γιὰ ἐκείνους ποὺ διάλεξαν τὴ ζωὴ τῆς εὐσεβείας. Ἀλλὰ στὸ καθένα ἐπάγγελμα ἀπὸ αὐτὰ ποὺ ἀναφέρθηκαν ἔχει συνταιριαχθεῖ ἀνάλογος κόπος ποὺ μᾶς εἶναι γνωστός· αὐτοὶ δὲ ποὺ μετέχουν στὸ ἐπάγγελμα, τὸν ἀναδέχονται τὸν πόνο αὐτό, ὄχι βέβαια γιατί τοὺς ἀρέσει νὰ κοπιάζουν, ἀλλὰ διότι περιμένουν νὰ ἀπολαύσουν τὰ ἀγαθὰ ποὺ ἐκεῖνα –τὰ ἐπαγγέλματα– ἀποδίδουν. Διότι οἱ ἐλπίδες ποὺ συγκρατοῦν καὶ συναρμόζουν ὁλόκληρο τὸν βίο τῶν ἀνθρώπων γλυκαίνουν καὶ παρηγοροῦν τὴ δυσκολία ποὺ ἔχει τὸ καθένα ἐπάγγελμα.

Καὶ ἄλλοι μὲν ἀπὸ αὐτοὺς ποὺ κοπιάζουν γιὰ τοὺς καρποὺς τῆς γὴς ἢ γιὰ ἄλλα γήινα ἀγαθά, ἔχασαν παντελῶς τὶς ἐλπίδες τους καὶ ἀπόλαυσαν τὰ ἀγαθὰ ποὺ περίμεναν μονάχα μὲ τὴ φαντασία τους· ἀλλὰ καὶ ἄλλοι εἰς τοὺς ὁποίους συνέβη νὰ ἀποβοῦν τὰ ἀποτελέσματα κατὰ τὴν ἐπιθυμία τους, ἀναγκάσθηκαν καὶ αὐτοὶ νὰ ἐλπίσουν καὶ μία δεύτερη φορά, ἀφοῦ ἡ πρώτη τους ἐλπίδα γρήγορα ἔφυγε καὶ μαράθηκε.

Μονάχα σ’ αὐτοὺς ποὺ καταπονοῦνται χάριν τῆς εὐσεβείας δὲν ἐξαφάνισε τὶς ἐλπίδες τὸ ψεῦδος, οὔτε τὸ ἀποτέλεσμα κατάστρεψε τοὺς ἀγῶνες καὶ τὰ βραβεῖα τους, ἐφόσον αὐτοὺς τοὺς παραλαμβάνει μόνιμη καὶ ἀσφαλὴς ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν.

Νὰ μὴ σᾶς ταράζει λοιπὸν καμιὰ συκοφαντία, μήτε φοβέρα τῶν κρατούντων νὰ σᾶς τρομάζει· οὔτε καὶ νὰ σᾶς λυπεῖ εἰρωνεία καὶ ὕβρις τῶν γνωστῶν σᾶς ἀνθρώπων· οὔτε κρίση δυσμενὴς ἀπὸ ἐκείνους, ποὺ προσποιοῦνται ὅτι σᾶς νοιάζονται κρύβοντας τὶς δόλιες προθέσεις τοὺς κάτω ἀπὸ συμβουλές· τίποτε νὰ μὴ σᾶς τρομάζει ἐφόσον μαζί σας συναγωνίζεται ὁ λόγος (τὸ δόγμα) τῆς ἀληθείας. Ἀντιμέτωπος ὅλων αὐτῶν ἂς μάχεται ὁ ὀρθὸς λογισμὸς καὶ ἂς παρακαλεῖ νὰ τοῦ γίνει σύμμαχος ὁ Διδάσκαλος τῆς εὐσεβείας, ὁ Κύριος ἠμῶν Ἰησοῦς Χριστός, χάριν τοῦ ὁποίου εἶναι γλυκὺ πρᾶγμα νὰ πάσχει κανεὶς καὶ τὸ νὰ πεθάνει εἶναι κέρδος.

Τὸ κείμενο:

Οὔτε γεωργοὺς οἱ κατὰ γεωργίαν ξενίζουσι πόνοι, οὔτε ναύταις ὁ κατὰ θάλασσαν χειμὼν ἀπροσδόκητος, οὔτε τοῖς μισθαρνοῦσιν ὁ θερινὸς ἱδρὼς παράδοξος, οὔτε μὴν τοῖς εὐσεβῶς ζῆν ἑλομένοις ἡ κατὰ τὸν ἐνεστῶτα κόσμον θλίψις ἀμελέτητος. Ἀλλ' ἑκάστῳ τῶν εἰρημένων οἰκεῖος καὶ γνώριμος συνέζευκται πόνος· οὐ δι' ἑαυτὸν αἱρετός, ἀλλὰ δι' ἀπόλαυσιν ἀγαθῶν προσδοκωμένων. Ἐλπίδες γάρ, πάντα τὸν τῶν ἀνθρώπων βίον συνέχουσαι καὶ συγκροτοῦσαι, τὴν ἐφ' ἑκάστῳ τούτων παραμυθοῦνται δυσκολίαν.

Τῶν μὲν οὖν ὑπὲρ γῆς καρπῶν ἢ τῶν κατὰ γῆν πονούντων οἳ μὲν παντάπασιν ἐψεύσθησαν τῶν ἐλπίδων, μέχρι μόνης φαντασίας τὴν ἀπόλαυσιν ἔχοντες, οἷς δὲ καὶ κατὰ γνώμην ἐκβῆναι συνέβη τὸ τέλος δευτέρας ἐδέησε πάλιν ἐλπίδος, παραδραμούσης καὶ μαρανθείσης ἐν τάχει τῆς προτέρας. Μόνοις δὲ τοῖς ὑπὲρ εὐσεβείας καμοῦσιν οὐ ψεῦδος ἠφάνισε τὰς ἐλπίδας, οὐ τέλος ἐλυμήνατο τοῖς ἄθλοις, βεβαίας καὶ μονίμου διαδεχομένης τῆς τῶν οὐρανῶν βασιλείας. Μὴ τοίνυν ὑμᾶς ταραττέτω διαβολὴ ψευδής, μηδὲ φοβείτω τῶν κρατούντων ἀπειλή· μὴ γέλως λυπείτω καὶ ὕβρις τῶν γνωρίμων, μηδὲ κατάγνωσις παρὰ τῶν κήδεσθαι προσποιουμένων παραινέσεως προσποιήσει, ἕως ἂν ὁ τῆς ἀληθείας ἡμῖν συναγωνίζηται λόγος. Ἀντιμαχέσθω δὲ τοῖς πᾶσι λογισμὸς ὀρθός, σύμμαχον παρακαλῶν γενέσθαι αὐτῷ τὸν τῆς εὐσεβείας Διδάσκαλον, τὸν Κύριον ἡμῶν Ἰησοῦν Χριστόν, δι' ὃν καὶ τὸ κακοπαθεῖν ἡδὺ καὶ τὸ ἀποθανεῖν κέρδος.

Basilius Theol. : Epistulae : Epistle 18, section 1, line 26

Τι έστιν άνθρωπος

Κυριακή ΙΖ' Ματθαίου:

 

Λ ό γ ο ς  εις την  Χ α ν α ν α ί α

(Οσίου Βασιλείου, Επισκόπου Σελευκείας)

Η Ευαγγελική περικοπή της Θείας Λειτουργίας.

Κατά Ματθαίον Ευαγγέλιον Κεφ. Ιε. 21 – 28.

Τω καιρώ εκείνω, εξελθών ο Ιησούς εκείθεν, ανεχώρησεν εις τα μέρη Τύρου και Σιδώνος. και ιδού γυνή Χαναναία απο των ορίων εκείνων εξελθούσα, εκραύγασεν αυτώ λέγουσα, ελέησόν με, Κύριε, υιέ Δαυϊδ, η θυγάτηρ μου κακώς δαιμονίζεται. ο δέ ουκ απεκρίθη αυτή λόγον. και προσελθόντες οι μαθηταί αυτού ηρώτων αυτόν λέγοντες, απόλυσον αυτήν, ότι κράζει όπισθεν ημών. ο δέ αποκριθείς είπεν, ουκ απεστάλην ει μή εις τα πρόβατα τα απολωλότα οίκου Ισραήλ. η δέ ελθούσα προσεκύνησεν αυτώ λέγουσα, Κύριε, βοήθει μοι. ο δέ αποκριθείς είπεν, ουκ έστι καλόν λαβείν τον άρτον των τέκνων και βαλείν τοις κυναρίοις. η δέ είπε, ναί, Κύριε, και γάρ τα κυνάρια εσθίει απο των ψυχίων των πιπτόντων απο της τραπέζης των κυρίων αυτών. τότε αποκριθείς ο Ιησούς είπεν αυτή, ώ γύναι, μεγάλη σου η πίστις! γενηθήτω σοι ως θέλεις. και ιάθη η θυγάτηρ αυτής απο της ώρας εκείνης.

Απόδοση:

Εκείνο τον καιρό, ο Ιησούς, αναχώρησε για την περιοχή της Τύρου και της Σιδώνας. Τότε μια γυναίκα Χαναναία βγήκε έξω από τα όρια της περιοχής εκείνης και του φώναζε δυνατά: «Ελέησέ με, Κύριε, Υιέ του Δαβίδ. Η θυγατέρα μου βασανίζεται από δαιμόνιο». Αυτός δεν της απαντούσε λέξη. Τον πλησίασαν τότε οι μαθητές του και τον παρακαλούσαν: «Διώξε την, γιατί μας ακολουθεί και φωνάζει». Ο Ιησούς είπε: «Έχω αποσταλεί μόνο για τους πλανεμένους Ισραηλίτες». Εκείνη όμως ήρθε και τον προσκύνησε λέγοντας: «Κύριε, βοήθησέ με». Αυτός της αποκρίθηκε: «Δεν είναι σωστό να πάρει κανείς το ψωμί των παιδιών και να το πετάξει στα σκυλιά». «Ναι, Κύριε», είπε εκείνη, «αλλά και τα σκυλιά τρώνε από τα ψίχουλα που πέφτουν από το τραπέζι των κυρίων τους». τότε ο Ιησούς της απάντησε: «Μεγάλη είναι η πίστη σου, γυναίκα! Ας γίνει όπως το θέλεις». Κι από κείνη την ώρα γιατρεύτηκε η θυγατέρα της.

(Επιμέλεια κειμένου: Νικολέτα – Γεωργία Παπαρδάκη)

Λόγος του Οσίου Πατρός ημών Βασιλείου Επισκόπου

Σελευκείας, εις την Χαναναίαν

Ιδού ότι υπήρξε και συμφορά η οποία έγινε αφορμή μεγάλης ευφροσύνης, και πένθος που προξένησε ευθυμία, και λύπη που έφερε υπερβολικήν χαρά. Επειδή όπου παρευρίσκεται ο Ιησούς, και ο θρήνος μεταβάλλεται σε ηδονήν, και ο κλαυθμός και οδυρμός μεταλλάσσεται σε ευφροσύνην. Το μαρτυρεί αυτό με τα λόγια της κραυγάζοντας η Χαναναία, την ιστορία της οποίας με θαυμασμόν η βίβλος των Ευαγγελίων την επιδεικνύει μέχρι τώρα, και διατηρεί την κραυγή της γραμμένη σαν σε στήλη, ώστε ο επίβουλος χρόνος να μην παρασύρη την μνήμη. Επειδή ο καρπός της πίστεως είναι πιο δυνατός.

“Και εξελθών εκείθεν ο Ιησούς”, λέγει, “ήλθεν εις τα μέρη Τύρου και Σιδώνος”. Ο Θεός παρευρίσκεται παντού, και κανένας τόπος δεν ετόλμησε να τον περιορίση. Και επειδή είναι κατά φύσιν αόρατος, επιβεβαιώνει την παρουσία του σ’ εκείνους που τον έβλεπαν, προβάλλοντας τον ναό που ενεδύθη προς χάριν μας. Ήλθε στα μέρη της Τύρου και της Σιδώνος, στα παλαιά καταγώγια των δαιμόνων, στις περιοχές των ειδώλων, στις χώρες της ειδωλολατρίας, στο αντικείμενο της κατηγορίας των Προφητών...

Πρόσεξε παρακαλώ τον Ευαγγελιστήν πώς κομπάζει με την διήγηση, και αποκαλύπτει το νόημα της μεταβάσεως του Κυρίου: “Και εξελθών εκείθεν, ήλθεν εις τα μέρη Τύρου και Σιδώνος”. Από πού εκείθεν; Από εκεί όπου θαυματουργώντας εδέχετο συκοφαντίες, θεραπεύοντας ήκουεν ύβρεις, και ευεργετώντας αντιμετώπιζε την απιστία. “Και ιδού γυνή εκ των ορίων εκείνων εξελθούσα εκραύγαζε λέγουσα: Υιέ Δαυίδ, ελέησόν με”.

Χαναναία το γυναικάριον, αλλά με την προαίρεσιν ηρνήθη το γένος της. Η πίστις ενίκησε την φύση. Κανείς, λέγει, πλέον ας μην κατηγορή τους Χαναναίους. Η γυναίκα αυτή έλυσε τα εγκλήματα των πατέρων της, γίνεται αρχή ευσεβείας, κραυγάζοντας στους ευσεβείς: “Υιέ Δαυίδ, ελέησον με”. Πόσες μυριάδες Ιουδαίων εθεράπευσε ο Χριστός και αντί ευχαριστίας ήκουσε: “Ούτος πόθεν εστίν ουκ οίδαμεν”. Ενώ μία άσημος γυναίκα Χαναναία και πριν την θεραπεία, με αναπτερωμένην πίστη έφθασε σε ύψος ευαγγελιστού. “Κύριε, υιέ Δαυίδ, ελέησόν με. Η θυγάτηρ μου κακώς δαιμονίζεται”. Πένθος ελεεινόν και θέαμα για την μητέρα πιο πικρόν και από τον θάνατο. Δαιμόνιον πολεμοχαρές παλεύει με την κόρη, και ο εχθρός παραμένοντας αόρατος, παρατάσσεται κατά του παιδιού.

- Πώς να αναγγείλω το δεινόν, πώς να κηρύξω το πάθος; Δεν υποφέρω να την βλέπω.

Πηδά έξω από το σπίτι, περιφέρεται στην πόλιν εκτείνοντας τα χέρια στον αέρα, με βλέμμα απλανές και ακάλυπτα τα μαλλιά.

- Φωνάζει: Για καταγώγιον του δαίμονος το εγέννησα το παιδί μου;

Παραβλέπει την αισχύνην η συμφορά, και το πάθος αιχμαλώτισε την φυσικήν εντροπήν. Αφήνει κραυγές που προκαλούν τον φόβο. Τρέχει στον δρόμο, ελεεινώς σιωπά και ακόμη χειρότερα ομιλεί. Δεν έχει προθεσμίαν η τιμωρία, καταναλώνονται οι νύκτες στην αγρυπνία. Ευρίσκοντας δε τις ημέρες φοβερότερες από τις νύκτες, πηδά από την κλίνη και αρχίζει να διαλαλή την συμφορά:

- Ελέησον με, που μαστιγώνομαι από την θυγατέρα μου. Εκείνης το πάθημα, ιδικός μου ο πόνος, εκείνην διαπομπεύει το δαιμόνιον, η φύσις όμως δια μέσου εκείνης γίνεται όπλον εναντίον μου. Ο δαίμων εισήλθε στην θυγατέρα πολεμώντας την μητέρα, σ’ εμένα ρίπτει τα βέλη δια μέσου αυτής. Είθε να μη μου γεννούσε αυτήν την κυοφορίαν η φύσις! Να ετελείωνε η ζωή μου με τον τοκετό. Θα ήταν παρηγορία για τον θάνατον ο νόμος της φύσεως. Ελέησόν μας.

«Ο δε ουκ απεκρίθη αυτή λόγον». Ω φιλάνθρωπος σιωπή με σχήμα απάνθρωπον! Ω σιωπή μεγαλόφωνος, που είναι κατήγορος των Ιουδαίων! Με αυτήν έλεγε ο Σωτήρ στους Ιουδαίους: Βλέπεις, Ιουδαίε, Χαναναίας ευγένεια; Βλέπεις από ρίζα διαβεβλημένην καρπόν επαινετόν; Δεν εδέχθη τον Μωυσή για νομοθέτη και ανεγνώρισε του Μωυσέως τον Δεσπότην. Δεν γνωρίζει Προφήτες και πιστεύει σ’ αυτόν που επροφητεύθη. Και σημεία δεν είδε, και τον απόγονο του Δαυίδ ομολόγησε. Τον Θεόν τον ηρνήθης έπειτα από τόσα θαύματα, και αυτή πριν ιδεί θαύμα τον επίστευσε. Αλλά κοίτα που κλαίει και εγώ την παραβλέπω προς χάριν σου. Αν και λυπούμαι το πένθος, όμως κρύβω το έλεος. Φωνάζει σαν εθνική, την στέλνω σ’ εσέ παίρνοντάς σου από πριν την πρόφαση της απιστίας. Δεν την απαλλάσσω από το πάθος, για να μη σου προκαλέσω φθόνο. Συγκρατώ την θεραπεία, για να μη σου δώσω λαβήν απιστίας, για να μη λέγω, κατηγορώντας σαν άπιστος: την Χαναναίαν ελεούσες; Γιατί εθεράπευες τους εχθρούς του Μωυσέως; Κοίτα που την αφήνω να κλαίη, και για να τιμήσω εσέ παραβλέπω μητέρα που τιμωρείται με τα παθήματα της κόρης!

“Υιέ Δαυίδ, ελέησόν με. Ο δε ουκ απεκρίθη αυτή λόγον”. Η αναβολή της θεραπείας, δοκιμασία της πίστεως, χωνευτήριο της προαιρέσεως της γυναικός. Μάλλον η σιωπή του Κυρίου γίνεται έπαινος στην Χαναναία. Μέχρι την στιγμή που ο χορός των Αποστόλων, μη γνωρίζοντας την σοφία της Δεσποτικής σιωπής, και αδυνατώντας να υποφέρη την φωνή της πονεμένης μητέρας, γίνεται μεσίτης προς τον Σωτήρα, και πρεσβεύουν για την γυναίκα οι μαθηταί του Χριστού. Δέχονται αυτοί τις ικεσίες της, και παρακαλούν τον Κύριον: “Απόλυσον αυτήν, ότι κράζει όπισθεν ημών”. Τι απαντά η ανέκφραστος φιλανθρωπία, η απόρρητος σοφία;. “Ουκ έστι καλόν λαβείν τον άρτον των τέκνων και βαλείν τοις κυναρίοις”.

Βαρυτέρα από την σιωπήν η απόκρισις. Ανάλογος όμως με την πίστιν της Χαναναίας. Διότι αν δεν ήταν η πίστις της μεγάλη, θα κατηγορούσε τον Σωτήρα για απανθρωπίαν ή για αδυναμίαν, θα απεμακρύνετο και θα έλεγε: τι φοβερά απανθρωπία! Δεν με ελυπήθη που κλαίω, δεν ελέησε μητέρα που πληγώνεται με τα παθήματα της κόρης, δεν ελέησε το δράμα της φύσεως. Ικέτευα και με απεστρέφετο, εφώναζα και με απέφευγε. Και πρώτα μεν απέκρουσε τις φωνές μου με την σιωπήν. Ούτε όταν εφώναζα την ώρα που σιωπούσε τον συνεκίνησα, τότε που είχα καλές ελπίδες για την θεραπείαν, όταν το πάθημά μου ευρήκε συνηγόρους, όταν προσδοκούσα φιλάνθρωπο λόγον, όταν ονειροπολούσα πως μόλις ομιλήσει θα απαλλαγή η θυγατέρα μου. Με ανοικτό το στόμα ανέμενα φωνήν που θα φέρη την άνεση. Και τότε ομίλησε και διέλυσε τις ελπίδες μου. Φορτωμένη με λύπη φεύγω. Μου πρόσθεσε συμφορές με τις ύβρεις του. Κυνάριο με είπε μέσα σε τόσον κόσμο. Φαίνεται κι αυτός δικαιώνει τον δαίμονα. Φαίνεται της κόρης μου η συμφορά ενίκησε κι αυτού την δύναμη. Ίσως με τις ύβρεις έκρυψε την ομολογία της ήττας του. Ένα μόνον εκέρδισα από την ικεσία μου. Ηύξησα του δημίου της κόρης μου την αγανάκτησιν, άναψα τον θυμόν του με τα λόγια εκείνου, έκαμα αγριότερον τoν εχθρόν του παιδιού μου.

Αλλά δεν ολίσθησε σε παρομοίους λόγους, ούτε με τις ύβρεις η πίστις ατόνησε. Μεγάλη η πίστις της γυναικός, γι’ αυτό και εθησαυρίσθη στα Ευαγγέλια. “Ουκ έξεστιν βαλείν τoν άρτον των τέκνων τοις κυναρίοις”. Αυτή δε προσπαθώντας να μεταπείση τoν Δεσπότην έλεγε: Ναι Κύριε, παίρνω την ύβρη σαν υπόσχεση θεραπείας. “Και γαρ τα κυνάρια εσθίει από των ψιχίων των πιπτόντων από της τραπέζης των κυρίων αυτών”. Μου εγγυάται την σωτηρίαν η προσφώνησις του ζώου αυτού. Ας γίνη το μέγεθος της ύβρεως μέτρον γι’ αυτό που θα μου δώσης. Κυνάριο με ονόμασες. Σαν κατοικίδιο θα απολαύσω την τράπεζα του Κυρίου μου. Έχει μερίδιον από τα ψίχουλα των τέκνων και το κυνάριο. Δεν αρπάζω τον άρτο, τα ψίχουλα ζητώ. Δεν πηδώ επάνω στην τράπεζα, αυτά μου φθάνουν. Δεν ομιλώ για απόλαυσιν. Ας απολαύση ο κληρονόμος σου εκείνο το τραπέζι, ας πέση όμως από το χέρι σου κάποιο ψίχουλο και για εμάς.

Ω πίστις! Ω σύνεσις! Ω ευλάβεια Χαναναίας! Τι κάνει λοιπόν ο Σωτήρ; Αποκαλύπτει τι έκρυβε η σιωπή: “Ω γύναι, μεγάλη σου η πίστις”! Γι’ αυτό ανέβαλα την χάρη, για να δείξω την πίστη σου. Δεν σιωπούσα ως απάνθρωπος, αλλά ησύχαζα ως προγνώστης. Περίμενα να φανεί όλη σου η πίστις. Ήθελα να διδαχθούν οι παρόντες τι μαργαρίτης εκρύπτετο σε γυναίκα Χαναναία. Σου ανοίγω όλο το τραπέζι της θεραπείας, και σου χαρίζω όχι σαν σε κυνάριο τα ψίχουλα, αλλά ως θυγατέρα τον άρτον. Εσύ μεν ενίκησες με την πίστη τους Ιουδαίους, εγώ δε με την δωρεά το αίτημά σου. “Γενηθήτω σοι ως θέλεις”. Γίνε συ ιατρός της κόρης σου, μέσα σου έχεις της θεραπείας το φάρμακο. Βάδιζε νικήτρια κατά των Ιουδαίων και του δαίμονος. Λάβε έπαθλο της πίστεως, την θεραπεία της φύσεως.

Ας αναζητήσωμε την πίστη, τον στέφανον της Εκκλησίας. Ας αγαπήσωμε την πίστη, την αστραπή της οποίας δεν υποφέρουν οι δαίμονες. Την πίστη, το κεφάλαιον των μαθητών του Χριστού. Ας ακούσωμε τον Παύλο που φωνάζει: “Στήκετε εν τη πίστει”. “Αδιαλείπτως προσεύχεσθε”, ώστε να ακόυσωμε και εμείς τον Δεσπότη να μας λέγη: “Γεννηθήτω υμίν ως θέλετε”. Αυτώ η δόξα και το κράτος εις τους αιώνας των αιώνων.

Αμήν.

 

(5ος αιών - Migne, P.G. τ. 85, στ. 245. Από το βιβλίο "Πατερικόν Κυριακοδρόμιον", σελίς 295 και εξής. Επιμέλεια κειμένου: Δημήτρης Δημουλάς)

Πηγή: alopsis

Χρυσόστομος Σμύρνης και Δημητριάδος Ιγνάτιος

ΠΑΡΑΛΛΗΛΟΙ ΒΙΟΙ

 

Σμύρνη 1911. —Ὁ πολυτάραχος ἐθνομάρτυς Χρυσόστομος Καλαφάτης, Μητροπολίτης Σμύρνης, προκειμένου νά διαφωτίσει τό ποίμνιο τῆς Μητροπόλεώς του προσκαλεῖ  Προτεστάντες  «κληρικούς»–πάστορες νά κηρύξουν τό θεῖο λόγο στούς ἱερούς ναούς.  Γνωστές οἱ θέσεις του καί τά πιστεύω του γιά τήν  «ἕνωση τῶν Ἐκκλησιῶν» ἄνευ ὅρων, γνωστά τά οἰκουμενιστικά του ἀνοίγματα πρός τούς αἱρετικούς τῆς Δύσεως, γιά νά ἔχουν οἱ μετέπειτα χαμένες Πατρίδες καλύτερη τύχη, καθώς τοὐλάχιστον αὐτός μέσα ἀπό τήν ὑπέρμετρη φιλοπατρία του ἐπίστευε καί ἔλπιζε, γράφοντας:

«Ἡ εὐσεβής ἡμῶν πόλις ἔσχε τό εὐτύχημα νά φιλοξενήση τήν προπαρελθοῦσα ἑβδομάδα τόν Ἀμερικανόν κ. John Mott, ἄνδρα πλήρη πίστεως καί πνεύματος καί ζήλου χριστιανικοῦ, ἀγωνιστήν ἀκαταπόνητον πρός ἐπικράτησιν τῶν ὑψηλῶν τῆς Χριστιανικῆς Θρησκείας ἀρχῶν..., ἵδρυσε τόν «Παγκόσμιον Σύνδεσμον τῶν Χριστιανικῶν Ἀδελφοτήτων τῶν σπουδαστῶν» (“Ἱερός Πολύκαρπος”, Ἐκκλησιαστικά Χρονικά, σελ. 12, 13, τεῦχος Ἀπριλίου 1911, ἀρ. 1).

Βόλος 2007. —Σχεδόν ἕναν αἰώνα  μετά, ὁ ἀκούραστος ἐργάτης τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, Μητροπολίτης Δημητριάδος κ. Ἰγνάτιος, μετά ἀπό πρόσκληση τῆς Ἑνώσεως Χριστιανῶν Ἐπιστημόνων, παραχωρεῖ τήν αἴθουσα τοῦ Πνευματικοῦ Κέντρου τῆς Μητροπόλεως Δημητριάδος, προκειμένου ὁ πάστορας Εὐαγγελιστής Μελέτιος Μελετιάδης νά διαφωτίσει τό ποίμνιο τῆς Μητροπόλεώς του μέ τά φῶτα τῆς προτεσταντικῆς κουλτούρας καί πνευματικότητός του. Τό θέμα του ὄχι μόνον κοινωνικό ἀλλά καί θεολογικό:  «Διεκκλησιαστική συνεργασία στή βάση τοῦ ἀνθρώπου». Ἔχουν ἐξαντλήσει οἱ ἁρμόδιοι τῆς Ἱ. Μητροπόλεως ὅλα τά μέσα ὀρθοδόξου ἐνημερώσεως καί διδασκαλίας ἀναφορικά μέ τήν κατάρτιση τοῦ πιστοῦ λαοῦ καί προστρέχουν στίς πηγές τῆς Δυτικῆς Σοφίας γιά νά ἐμπλουτίσουν τό θεῖο λόγο.  Δέν θά ἦταν μεμπτό στά πλαίσια τῆς δημοκρατικῆς καί ἐλεύθερης διακίνησης τῶν ἰδεῶν, ἰδιαίτερα ἐπί τῶν ἡμερῶν μας νά μιλήσει ὁποιοσδήποτε καί γιά ὁ,τιδήποτε. Ἐξαρτᾶται ὅμως ποῦ μιλᾶ, γιά ποιό θέμα καί γιά ποιό σκοπό.

Οἱ ἔγκριτοι ἐπιστήμονες τῆς πόλεώς μας θά μποροῦσαν νά προσκαλέσουν καί νά φιλοξενήσουν τόν ἐν λόγῳ ὁμιλητή, τοῦ ὁποίου κανείς δέν ἀμφισβητεῖ τό κύρος καί τίς γνώσεις ὡς ἀνθρώπου τῶν γραμμάτων, σέ ἕνα χῶρο οὐδέτερο καί ὄχι βεβαίως στό Πνευματικό κέντρο τῆς Μητροπόλεως. Καί γιατί αὐτό; Θά μποροῦσε κάποιος καλοπροαίρετος νά ἀναρωτηθεῖ.  Διά νά μή σκανδαλισθεῖ οὔτε ὁ ἐλάχιστος καί ὁ πιό ἁπλός ὀρθόδοξος χριστιανός γιά τό τί ἔχει νά διδάξει ἕνας αἱρετικός σ’ ἕναν ὀρθόδοξο ὑποτίθεται χῶρο καί γιά νά μή φανεῖ ὅτι συμμετέχει καί ἡ Μητρόπολη σ’ αὐτή τήν παράδοξη ἐνέργεια. 

Τό πιό σημαντικό εἶναι ὄχι τόσο ἡ πρόσκληση  τοῦ πάστορα ὁμιλητῆ στό Πνευματικό Κέντρο, ὅσο  ἡ προκλητική θά λέγαμε προτροπή τοῦ Μητροπολίτου κ. Ἰγνατίου νά ἀνακοινωθεῖ ἀπό τούς ἱερεῖς στούς ἱερούς ναούς ἡ σχετική ὁμιλία, καί νά παρακινηθεῖ τό χριστεπώνυμο πλήρωμα νά προστρέξει γιά νά ἀκούσει τόν ὁμιλητή, σά νά ἐπρόκειτο περί ὀρθοδόξου κληρικοῦ καί ὄχι ἑνός αἱρετικοῦ χρήζοντος κατηχήσεως καί διδαχῆς προκειμένου νά κατανοήσει τήν πλάνη του καί νά σωθεῖ. 

Τό συμπέρασμα ἀπό ὅλη αὐτή τήν ἀναφορά.  Ἡ φρικτή διαπίστωση ὅτι ὁλοένα προχωροῦμε σέ οἰκουμενιστικές ἐνέργειες μέ σκοπό τήν ἀπεμπόληση τῆς ὀρθοδόξου διδασκαλίας τῶν Ἁγ. Πατέρων μας, μέ πρωταγωνιστή δυστυχῶς καί πρωτεργάτη σέ ὅλη τήν οἰκουμενιστική κίνηση τόν Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη μας κ. Ἰγνάτιο. Ὅλους τούς ἀντιδρῶντες στά οἰκουμενιστικά ἀνοίγματα καί διαθέσεις του τούς κατατάσσει ἐκτός Ἐκκλησίας, ὄχι μόνο δέν τούς παραχωρεῖ τό Πνευματικό Κέντρο γιά διοργάνωση ὁμιλιῶν ἀλλά τούς  περιφρονεῖ καί τούς ἀφορίζει τηλεγραφικά.  Χαρακτηριστικό παράδειγμα ἡ ἄρνησή του νά παραχωρήσει παλαιότερα τήν ὡς ἄνω αἴθουσα τοῦ Πνευματικοῦ Κέντρου τῆς Μητροπόλεως γιά διοργάνωση ὁμιλίας ἐκ μέρους τοῦ Συλλόγου μας, μέ ὁμιλητή τόν ἄοκνο ἐργάτη τοῦ εὐαγγελίου, τόν Θεολόγο καί Φιλόλογο κ. Νικόλαο Σωτηρόπουλο, μέ τήν δικαιολογία ὅτι εἶναι ἀφορισμένος ἀπό τήν Ἐκκλησία καί ὁ ἐρχομός του καί ἡ φιλοξενία του στό Πνευματικό Κέντρο τῆς Μητροπόλεως θά στενοχωροῦσε τόν Οἰκουμενικό Πατριάρχη κ. Βαρθολομαῖο. Ἀπεναντίας πιστεύουμε ὅτι ἡ παραχώρηση τῆς αἴθουσας στόν προτεστάντη πάστορα θά χαροποιήσει τόν Πατριάρχη, διότι ἔτσι συντελεῖται ἡ συμπλήρωση τοῦ πάζλ στό οἰκουμενιστικό γίγνεσθαι γιά τή ποθητή ἕνωση τῶν  «Ἐκκλησιῶν». Καί ἡ συνεργασία τοῦ Ποιμενάρχου μας βεβαίως εἶναι λίαν ἀγαστή στά θέματα αὐτά μετά τοῦ οἰκουμενιστικοῦ Φαναρίου.

Τιμή ἁγίου λοιπόν γιά νά κλείσουμε, μίμηση ἁγίου καί γι’ αὐτό ἔχοντας ὡς πρότυπο τόν Μασόνο καί Οἰκουμενιστή Χρυσόστομο Σμύρνης ἀκολουθοῦμε ὡς Μητρόπολη τό παράδειγμά του, τιμώντας τον καί τηρώντας τήν διδασκαλία του. Περιθωριοποιοῦμε ὅλες τίς διδαχές τῶν προγενεστέρων ἁγίων ἀκόμη καί αὐτοῦ τοῦ συγχρόνου του Ἁγ. Νεκταρίου, οἱ ὁποῖοι θεωροῦσαν λύκους βαρεῖς τούς αἱρετικούς, ἕτοιμους νά κατασπαράξουν τό ποίμνιο τοῦ Χριστοῦ, τούς στριμώχνουμε βαθειά στή ρηχή συνείδησή μας κι ἀκολουθοῦμε ἀλλότριες φωνές. Γιατί τό ρεῦμα τῆς Ν. Ἐποχῆς καί τῆς Παγκοσμιοποίησης μᾶς συνεπῆρε καί μᾶς ὁδηγεῖ σέ μία ἀμνήστευση τῶν αἱρέσεων καί μία ἕνωση ἄνευ ὅρων.

Πρέπει συνεπῶς νά φυλαγόμαστε ἀπό τούς προστάτες –πατέρες καί πνευματικούς μας ἡγέτες, οἱ ὁποῖοι ἐνῶ ἐτάχθησαν νά φυλάγουν τά ἱερά καί τά ὅσια εἰς τύπον καί τόπον Χριστοῦ, ἀπεδείχθησαν δυστυχῶς λύκοι βαρεῖς πού λυμαίνονται τό ποίμνιο. 

ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΟΣ ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΟΣ

ΣΥΛΛΟΓΟΣ  «ΑΓ. ΘΕΟΔΩΡΟΣ  Ο  ΣΤΟΥΔΙΤΗΣ»

Η προσθήκη περί "Πρώτου" τοῦ μητρ. Περγάμου κ. Ἰωάννη Ζηζιούλα και ο άγιος Αθανάσιος

 

Μ. Ἀθανάσιος:

Δὲν  μποροῦμε  νὰ  ἀποδίδουμε  στὸ  Θεὸ  λέξεις,  ποὺ  δὲν  ὑπάρχουν  στὴν  Ἁγία  Γραφή.

Ζηζιούλας Ἰω., μητροπ. Περγάμου:

Ὁ  Θεὸς  Πατὴρ  εἶναι ...«Πρῶτος»!!!

 Ὁ κ. Ζηζιούλας ἐπὶ τῷ ἔργῳ τῆς βλασφημίας τῆς Ἁγίας Τριάδος.

Τὰ ὅσα βλάσφημα περὶ Ἁγίας Τριάδος λέγει ὁ μητροπολίτης Περγάμου [τὰ ὁποῖα κατήγγειλαν ἐπισήμως 300 μέλη τῆς Ἐκκλησίας καὶ ἡ ἀδρανοῦσα Ἱ. Σύνοδο ...ἔθαψε(!) στὸ Ἀρχεῖο της] μπορεῖτε νὰ τὰ παρακολουθήσετε σὲ βίντεο, στὴν παρακάτω διεύθυνση (ἰδιαίτερα ἀπὸ τὸ 26ο λεπτό καὶ μετά):

http://amethystosbooks.blogspot.gr/2013/02/blog-post_9372.html

Τὸ νὰ προσθέτουμε λέξεις καὶ ἔννοιες στὰ τῆς Ἁγίας Τριάδος,

οἱ  Πατέρες τὸ ἔχουν ἀπαγορεύσει ὡς ἀνοίκειον. Διότι δὲν γνωρίζουμε

 ποιά προβλήματα μπορεῖ αὐτὸ νὰ προκαλέσει στὸ Δόγμα τῆς Ἐκκλησίας.

Ἔτσι κατὰ τὸν Μ. Ἀθανάσιον τέτοιες ἐκφράσεις περὶ Ἁγίας Τριάδος,

ὅπως ὁ ὅρος «Πρῶτος» γιὰ τὸν Πατέρα, ποὺ ἀναφέρεται στὶς ἐνδοτριαδικὲς σχέσεις καὶ ποὺ δὲν περιέχεται στὴν Ἁγία Γραφή, αὐτὴ τὴν χρήση «ἡ εὐσέβεια οὐκ ἐπιτρέπει λέγειν», ἔστω κι ἂν γιὰ τὴ λογική μας αὐτὸ φαίνεται εὔλογο.

Τὸ παρακάτω κείμενο τοῦ Μ. Ἀθανασίου, (διάλογος μεταξὺ Ὀρθοδόξου καὶ αἱρετικοῦ ), ἂν καὶ ἀμετάφραστο, εἶναι εὔγλωττο.

Ἀνόμ. Ἅμα οὖν λέγεις ὑπάρχειν Πατέρα καὶ Υἱόν;

Ὀρθ. Ἅμα λέγω.

Ἀνόμ. Δύο οὖν ἀγένητα λέγεις;

Ὀρθ. Ἐγὼ Πατέρα καὶ Υἱὸν λέγω· τί δέ ἐστιν ἀγένητον, οὐκ ἐδιδάχθην ἀπὸ τῶν θείων Γραφῶν.

Ἀνόμ. Οὐκ ἔστιν οὖν ὁμολογούμενον, ὅτι ὁ Πατὴρ τοῦ Χριστοῦ οὐκ ἔστι γενητός;

Ὀρθ. Ὡμολόγηται καὶ παρ' ἐμοῦ.

Ἀνόμ. Ὁ δὲ μὴ γεγονὼς καὶ ὑπάρχων ἀγενήτως ὑπάρχει· ἀγένητος ἄρα.

Ὀρθ. Ὅτι μὲν οὐκ ἐγένετο, οἶδα· ἀγένητον δὲ αὐτὸν λέγειν, οὐκ ἐδιδάχθην ὑπὸ τῆς θείας Γραφῆς, ἀλλὰ Πατέρα.

Ἀνόμ. Εἰ οὐκ ἐγένετο ὁ ὑπάρχων πρὸ τῶν αἰώνων, ἀγενήτως ὑπάρχει· ὁ δὲ ἀγενήτως ὑπάρχων ἀγένητός ἐστιν.

Ὀρθ. Ἀλλ' οὐκ εἶπεν ἡ Γραφὴ τὸ ἀγένητον, τὸ δὲ Πατέρα αὐτὸν εἶναι εἶπε. Κἀκεῖνο λέγω, ὃ ἡ Γραφὴ εἶπε, καὶ οὐχὶ ὃ τῇ ἐννοίᾳ τῶν ἀνθρώπων ὑποπίπτει. Καὶ γὰρ ἄλλα πολλά ἐστιν, ἃ ταῖς ἐννοίαις ἡμῶν ὑποπίπτει, καὶ ὡς ἀπρεπῆ λέγειν αὐτὰ περὶ Θεοῦ παραιτούμεθα, ἐπειδὴ οὐδὲ ἡ Γραφὴ εἶπεν.

Ἀνόμ. Οἷον; ὡς τί εἰπέ.

Ὀρθ. Ὅτι ἡμεῖς εὐχόμεθα προκόπτειν ἐπί τι βέλτιον, δῆλόν ἐστιν· ὁ δὲ Θεὸς οὐ προκόπτει· οὐδὲν γὰρ αὐτῷ λείπει.

Ἀνόμ. Οὐδὲν αὐτῷ λείπει.

Ὀρθ. Οὐ χρείαν οὖν ἔχει τοῦ προκόπτειν.

Ἀνόμ. Οὐ χρείαν ἔχει.

Ὀρθ. Οὐδεὶς ἡμῶν, διὰ τὸ μὴ προκόπτειν αὐτὸν, ἀπρόκοπτον λέγει αὐτόν, ἀλλ' ὡς ἀναξίαν τοῦ Θεοῦ τὴν φωνὴν παραιτούμεθα. Οὕτως οὐδὲ τὸ ἀγένητον ἄξιον εἶναι τοῦ Θεοῦ λέγομεν· εἰ γὰρ ἦν ἄξιον, εἶπεν ἂν αὐτὸ ἡ θεία Γραφή.

Ἀνόμ. Ἐγένετο οὖν ὁ Θεός; εἰπὲ, καὶ ὑπὸ τίνος ἐγένετο;

Ὀρθ. Εἰ διὰ τοῦτο ἀγένητον αὐτὸν δεῖ λέγειν, ἐπειδὴ ὑπ' οὐδενὸς ἐγένετο, εἰπὲ αὐτὸν καὶ ἄπιστον, ἐπειδὴ εἰς οὐδένα πιστεύει· εἰπὲ καὶ ἀσεβῆ, ἐπειδὴ οὐδένα σέβεται. Εἰ δὲ ταῦτα ἡ μὲν ἔννοια ὑποβάλλει, ἡ δὲ εὐσέβεια οὐκ ἐπιτρέπει λέγειν· οὕτω καὶ τὸ ἀγένητον, κἂν δοκῇ ταῖς ἐννοίαις ἡμῶν ὑποπίπτειν, ἀλλ' ἡ εὐσέβεια οὐκ ἐπιτρέπει λέγειν. Εἰ δὲ μή, εἶπεν αὐτὸ πάντως ἡ Γραφή.

Ἀνόμ. Οὐ λέγεις οὖν ἀγένητον τὸν ἐπὶ πάντων Θεόν;

Ὀρθ. Εἰ γέγραπται, λέγω· εἰ δὲ οὐ γέγραπται, οὐκ ἔχω ἀνάγκην εἰπεῖν. Καὶ ὅτι οὐ πάντως τὰ ταῖς ἐννοίαις ἡμῶν ὑποπίπτοντα δεῖ λέγειν, ἔξεστι καὶ ἄλλως γνῶναι. Παρὰ πάντων ἡμῶν ὡμολόγηται, ὅτι ὁ Θεὸς ἀόρατός ἐστι, τοῦ ἁγίου Παύλου λέγοντος· «Ἀφθάρτῳ, ἀοράτῳ, μόνῳ σοφῷ Θεῷ.» Ὁ δὲ ἄφθαρτος οὐχ ἑαυτῷ μὲν φθαρτός ἐστιν, ἄλλοις δὲ ἄφθαρτος, ἀλλὰ καὶ πᾶσι καὶ ἑαυτῷ ἄφθαρτός ἐστιν.

Ἀνόμ. Καὶ πάνυ.

Ὀρθ. Οὐκοῦν, ἐπειδὴ συνῆπται τῷ ἀφθάρτῳ τὸ ἀόρατον, εἴπωμεν καὶ αὐτὸν ἑαυτῷ ἀόρατον εἶναι τὸν Θεόν. Καὶ ἐψεύσαντο τὰ Εὐαγγέλια καθ' ὑμᾶς, λέγοντα· «Ὁ ὢν παρὰ τοῦ Πατρός, αὐτὸς ἑώρακε τὸν Πατέρα». Εἰ δὲ ὁ ὢν παρὰ τοῦ Πατρὸς ὁρᾷ τὸν Πατέρα, καὶ ὁ Πατὴρ αὐτὸς ἑαυτὸν ὁρᾷ, ὅ ἐστι, καὶ λέγεται, καὶ πιστεύεται εἶναι ἀόρατος, οὐχ ἑαυτῷ, οὐδὲ τῷ ἐξ αὐτοῦ Υἱῷ, οὐδὲ τῷ παρ' αὐτοῦ ἁγίῳ Πνεύματι, ἀλλὰ πάσῃ τῇ κτίσει.

Ἀνόμ. Νῦν μανθάνω, ὅτι ὃ πᾶσιν ἀνθρώποις ἐστὶν ὡμολογημένον, τοῦτο ὑμεῖς οὐ πιστεύετε.

Ὀρθ. Ποῖον;

Ἀνόμ. Ὅτι ἀγένητός ἐστιν ὁ Θεός, πάντες ἄνθρωποι, οἱ νοῦν ὀρθὸν ἔχοντες, ὁμολογοῦσιν, ὑμεῖς δὲ οὐ δέχεσθε.

Ὀρθ. Οὐ λέγω, ὅτι τὸ ἀγένητον αὐτὸν ὁμολογεῖν ἀπαράδεκτόν ἐστιν ἡμῖν· ἀλλ' ὅτι κἂν δοκῇ ταῖς ἐννοίαις ἡμῶν ὑποπίπτειν, ἀλλ' ὅμως ὡς οὐδαμοῦ τῆς θείας Γραφῆς κειμένην τὴν φωνὴν οὐκ ἀναγκαῖον λέγειν. Εἰ γὰρ ἦν ἀναγκαῖον, εἶπεν ἂν αὐτὸ ἡ θεία Γραφή.

Ἀνόμ. Γενητὸν οὖν εἴπωμεν αὐτόν;

Ὀρθ. Ὁ λέγων αὐτὸν γενητὸν ἀσεβεῖ. Εἶπε γὰρ ἡμῖν ἡ Γραφή, τίνα ἐστὶ τὰ γενητά, καὶ τίς ὁ τούτων γενεσιουργός. Ὁ δὲ λέγων αὐτὸν ἀγένητον, ὃ οὐκ εἶπεν ἡ Γραφή, περιττολογεῖ.

Ἀνόμ. Εἰ οὐκ ἔστι γενητός, ἀγένητός ἐστιν.

Ὀρθ. Κἂν ἀνθρωπίνη διάνοια τοῦτο νοεῖν ποιῇ, ἀλλ' οὐχ οὕτως ἡ θεία Γραφὴ ἐδίδαξεν· ἀλλ' ἀκούεις αὐτῆς λεγούσης· καὶ «Καθόσον ἀπέχουσιν ἀνατολαὶ ἀπὸ δυσμῶν, τοσοῦτον ἀπέχουσι τὰ διανοήματα ὑμῶν ἀπὸ τῶν διανοημάτων μου». Εἰ δὲ νομίζει Εὐνόμιος εὑρηκέναι, τὸ τί ἐστιν ὁ Θεός, ἐκ τοῦ μὴ εἶναι αὐτὸν γενητόν, μηδὲ ἔχειν γενεσιουργόν, λεγέτω αὐτὸν καὶ ἄθεον, ἐπειδὴ Θεὸν οὐκ ἔχει. Ἀλλ' εἰ οὐ δεῖ λέγειν τοῦτο, κἂν ὑποπίπτῃ ταῖς ἐννοίαις ἡμῶν· μηδὲ τὸ ἀγένητον λεγέσθω, κἂν ὑποπίπτῃ ταῖς ἐννοίαις ἡμῶν.

Ἀνόμ. Ἐγένετο οὖν ὁ Θεός;

Ὀρθ. Οὐκ ἐγένετο.

Ἀνόμ. Ἀγένητος οὖν ἐστιν;

Ὀρθ. Ἔχει Θεὸν ὁ Θεός;

Ἀνόμ. Ὁ ἀγένητος οὔ.

Ὀρθ. Ἄθεος οὖν ἐστι. Καὶ ὁρᾷς, πῶς μειρακιώδη καὶ ἀνδραποδώδη εἰσὶν ὑμῶν τὰ διανοήματα; Διὸ μᾶλλον ἀκολουθοῦντες τῇ θείᾳ Γραφῇ, εἴπωμεν Πατέρα, καὶ Υἱόν, καὶ ἅγιον Πνεῦμα, Θεόν· καὶ οὐ φοβούμεθα περὶ τὴν πίστιν ναυαγῆσαι. Τὸ γὰρ ἀγένητον εὕρεσίς ἐστιν ἀετοῦ πετομένου, ζητοῦντος βοράν, οὗ ἴχνος ἐρηρεισμένον οὐχ εὑρίσκεται· οὐ γὰρ ἔχει ἐν τῇ Γραφῇ, οὗ στήσει τοὺς πόδας.

(Μ. Ἀθανασίου, Διάλογος περὶ τῆς Ἁγίας Τριάδος, ἐν ᾧ διαλέγονται ὀρθόδοξος καὶ Ἀνόμοιος Ἀρειανιστής, P.L.G., De sancta trinitate (dialogi 1, 3, 5) [Sp.] : Volume 28, page 1161, line 8– page 1164, line 45).

                                                            Παναγιώτης Σημάτης


 

Σχετικά με παραίτηση Πάπα και επερχόμενες εξελίξεις

Η ΑΝΑΤΡΙΧΙΛΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΕΡΧΟΜΟ ΤΟΥ ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΟΥ

Η ΠΑΡΑΙΤΗΣΗ ΤΟΥ ΠΑΠΑ

ΚΙ Ο ΤΡΕΛΛΟΣ ΤΟΥ ΝΙΤΣΕ ΣΤΟ ΒΑΤΙΚΑΝΟ

-

«Εὐφραίνεσθε οὐρανοὶ καὶ οἱ ἐν αὐτοῖς σκηνοῦντες· οὐαὶ τὴν γῆν καὶ τὴν θάλασσαν, ὅτι κατέβη ὁ διάβολος πρὸς ὑμᾶς ἔχων θυμὸν μέγαν, εἰδὼς ὅτι ὀλίγον καιρὸν ἔχει... καὶ ἐδόθησαν τῇ γυναικὶ δύο πτέρυγες..., ἵνα πέτηται εἰς τὴν ἔρημον εἰς τὸν τόπον αὐτῆς, ὅπως τρέφηται ἐκεῖ καιρὸν καὶ καιροὺς καὶ ἥμισυ καιροῦ ἀπὸ προσώπου τοῦ ὄφεως (Ἀποκ. ιβ΄ 12, 14).

Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ

«Δεν ακούσατε για εκείνον τον τρελό που κρατούσε ένα αναμμένο φανάρι μέρα μεσημέρι κι έτρεχε στην πλατεία του Βατικανού φωνάζοντας ασταμάτητα:

«Γυρεύω το Θεό! Γυρεύω το Θεό!»

–Επειδή όμως πολλοί από τους Καρδινάλιους και κάποιους άλλους μαυροφορεμένους παρατρεχάμενους δεν πίστευαν στο Θεό, ξέσπασε ηχηρό γέλιο. Μήπως χάθηκε αυτός; ρώτησε κάποιος. Μήπως έχασε το δρόμο του σαν το μικρό παιδί; είπε κάποιος άλλος. Ή μήπως κρύβεται; Μήπως μας φοβάται; Μήπως μπάρκαρε στο πλοίο; Μήπως ξενιτεύτηκε; -Τέτοια έλεγαν και γελούσαν.

Ο τρελός πήδησε ανάμεσά τους και τους διαπέρασε με τη ματιά του. «Πού είναι ο Θεός;» φώναξε. «Θα σας πω εγώ! Τον σκοτώσαμε –εσείς κι εγώ! Όλοι είμαστε δολοφόνοι του! Αλλά πως το κάναμε αυτό; Πώς μπορέσαμε να αδειάσουμε τη θάλασσα; Ποιός μας έδωσε το σφουγγάρι για να σβήσουμε όλο τον ορίζοντα; Τι κάναμε όταν κόψαμε την αλυσίδα που ενώνει τούτη τη γή με τον ήλιο της; Προς τα πού κινείται αυτή τώρα; Πίσω, πλάγια, μπροστά, πρός όλες τις μεριές; Υπάρχει ακόμα ένα πάνω κι ένα κάτω; Δεν περιπλανιόμαστε μέσα σ’ ένα ατέλειωτο μηδέν; Δεν νιώθουμε την ανάσα του κενού χώρου; Δεν κάνει περισσότερο κρύο; Δεν έρχεται η νύχτα, πάντα η νύχτα πάνω μας; Δεν πρέπει ν’ ανάβουμε φανάρια στο καταμεσήμερο; Δεν ακούμε ακόμη τίποτε από το θόρυβο που κάνουν οι νεκροθάφτες που θάβουν το Θεό; Δεν μυρίζουμε ακόμη τίποτε από τη θεϊκή αποσύνθεση; Και οι θεοί αποσυντίθεται! Ο Θεός του Βατικανού είναι νεκρός! Ο Θεός παραμένει νεκρός! Κι εμείς τον σκοτώσαμε!

Πώς να παρηγορηθούμε εμείς, οι φονιάδες των φονιάδων; Κάτω απ’ το μαχαίρι μας μάτωσε ότι πιο άγιο και πιο ισχυρό είχε ως τώρα ο κόσμος –ποιός θα μας καθαρίσει απ’ αυτό το αίμα; Ποιό νερό μπορεί να μας πλύνει; Ποιούς εξιλασμούς, ποιά ιερά παιχνίδια πρέπει να εφεύρουμε; Το μέγεθος αυτής της πράξης δεν είναι πολύ μεγάλο για μας; Δεν πρέπει να γίνουμε κι εμείς οι ίδιοι θεοί απλώς για να φαινόμαστε άξιοί της; Ποτέ δεν υπήρξε μεγαλύτερη πράξη –κι όποιος γεννηθεί μετά από μας θα ανήκει, χάρη σε τούτη την πράξη, σε μια ιστορία ανώτερη από κάθε ιστορία που υπήρξε μέχρι τώρα! Σκοτώσαμε το Θεό, σκοτώσαμε το Χριστό κι αναστήσαμε τον Αντίχριστο».

Εδώ σιώπησε ο τρελός και ξανακοίταξε τους ακροατές του –κι εκείνοι έμεναν όλοι άλαλοι και τον κοίταζαν έκπληκτοι».

(Διασκευή από «ΧΑΡΟΥΜΕΝΗ ΓΝΩΣΗ», Φ. ΝΙΤΣΕ: απόσπασμα από την παράγραφο 125, Εκδόσεις ΕΞΑΝΤΑΣ, Μετ. Λ. Τρουλινού).

«Καὶ ὠργίσθη ὁ δράκων ἐπὶ τῇ γυναικί, καὶ ἀπῆλθε ποιῆσαι πόλεμον μετὰ τῶν λοιπῶν τοῦ σπέρματος αὐτῆς, τῶν τηρούντων τὰς ἐντολὰς τοῦ Θεοῦ καὶ ἐχόντων τὴν μαρτυρίαν Ἰησοῦ... καὶ αὐτοὶ ἐνίκησαν αὐτὸν διὰ τὸ αἷμα τοῦ ἀρνίου καὶ διὰ τὸν λόγον τῆς μαρτυρίας αὐτῶν» (Αποκ. ιβ΄ 17, 11).

Λεόντιος Διονυσίου

Liberation:

Μετὰ τὸν Πάπα, Θεὲ παραιτήσου (κι ἐσύ)!

"Ὁ καταποντισμὸς τῆς ἀνθρωπολογίας εἰς τὴν ζῳολογίαν προκαλεῖ εἰς τὸν Διάβολον χαρὰν καὶ γέλωτα"

[Ἅγ. Νικόλαος Βελιμίροβιτς]

 

 ΕΙΣ. ΣΧ. «ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.»

 

  Ἰδοὺ τὰ τρία Νέα Τοτέμ ποὺ θὰ ἀνακηρυχθοῦν, μόλις «παραιτηθεῖ» ὁ …Θεός: Ὁμοφυλοφιλία, Ἔκτρωση καὶ Προφυλακτικά. Μ᾽ αὐτὰ τὰ τρία συγκροτεῖται ὁ παραδεισένιος κόσμος τοῦ 21οῦ μετὰ ΧΡΙΣΤΟΝ αἰώνα στὴν «Λευκὴ Δαιμονία»! Ὁ «παράδεισος», ὁ ὁποῖος θεμελιώθηκε πάνω στὸ ἀντεστραμμένο εὐαγγέλιο τοῦ Παπισμοῦ. «Διὰ τοῦτο τοὺς παρέδωσεν ὁ Θεὸς εἰς αἰσχρὰς ἡδονὰς καὶ πάθη, ὥστε νὰ εὑρίσκουν τὴν ἱκανοποίησιν μόνον εἰς ὅ,τι εἶναι ἐπίγειον καὶ ὄχι οὐράνιον, καὶ μόνον εἰς ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον προκαλεῖ εἰς τὸν Διάβολον χαρὰν καὶ γέλωτα. Αἱ ἀπολαύσεις των κεῖνται εἰς τὴν τέρψιν τῆς σαρκός, εἰς τὴν ἁρπαγὴν τοῦ ἀλλοτρίου, εἰς τὴν αὔξησιν τῶν ἐπιγείων ἀγαθῶν καὶ τὴν ἐπέκτασιν τοῦ κράτους καὶ τῆς ἐξουσίας των, εἰς τὴν πονηρὰν κατάκτησιν ΤΗΣ ΞΕΝΗΣ ΠΑΤΡΙΔΟΣ…, εἰς τὴν ἄρνησιν τοῦ Θεοῦ, εἰς τὸν καταποντισμὸν τῆς ἀνθρωπολογίας εἰς τὴν ζῳολογίαν» (Ἅγ. Νικόλαος Βελιμίροβιτς, ἐν Ἁγίου Ἰουστίνου Πόποβιτς, “Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία καὶ Οἰκουμενισμός”, σελ. 237, ἐκδ. Ὀρθόδοξος Κυψέλη, Θεσσαλονίκη 1974).
.     Ἐφ᾽ ὅσον “σκότωσαν” τὸν Θεάνθρωπο δὲν ἔμεινε παρὰ νὰ ἐξολοθρεύσουν καὶ τὸν Ἄνθρωπο.

 .         Στὰ μυστικά, τὶς ἴντριγκες καὶ τὶς ἀντιδραστικὲς ἰδέες τοῦ Βατικανοῦ ἀναφέρεται ἡ γαλλικὴ ἐφημερίδα «Liberation», μὲ ἀφορμὴ τὴν παραίτηση τοῦ Πάπα Βενέδικτου.  Μὲ τὸ προκλητικὸ πρωτοσέλιδο, «Μετὰ τὸν Πάπα, Θεὲ παραιτήσου!», ἡ Liberation ὑπενθυμίζει ὅτι οἱ πιστοὶ μειώνονται, γιατί τὰ κηρύγματα τῆς καθολικῆς ἐκκλησίας γίνονται ὅλο καὶ περισσότερο ἀντιδραστικὰ καὶ ἀναχρονιστικά.
.   «Οἱ πιστοὶ καὶ οἱ ἱερεῖς μειώνονται θεαματικά. Τὸ Βατικανό, μετὰ τὴν ἐκλογὴ νέου Πάπα θὰ συνεχίσει τὴν πορεία του, γεμάτη μυστικὰ καὶ ἴντριγκες. Τὸ μόνο βέβαιο αὐτὴ τὴ στιγμὴ εἶναι ὅτι θὰ ὑπάρξει διάδοχος καὶ ὅτι ὁ διάδοχος θὰ εἶναι ἄνδρας. Ὅμως, παρὰ κάποιες νύξεις ἐκσυγχρονισμοῦ, ὅπως ὁ λογαριασμὸς τοῦ Πάπα στὸ Twitter ἢ στὸ facebook, ἡ Καθολικὴ Ἐκκλησία ἀπειλεῖται ἀπὸ τὶς ἀντιδραστικές της ἰδέες.
.     Ἡ ἐπιθυμία τῆς Καθολικῆς Ἐκκλησίας νὰ εἶναι παροῦσα στὸ δημόσιο διάλογο ποτὲ δὲν ἦταν τόσο ζωηρή, παρὰ τὰ σκάνδαλα πίσω ἀπὸ τὶς βαριὲς κουρτίνες. Ἕνα μέρος τῶν ἱερέων της ἀλλὰ καὶ ἑκατοντάδες χιλιάδες πιστοὶ ἔλαβαν μέρος στὶς διαδηλώσεις ἐναντίον τοῦ γάμου τῶν ὁμοφυλοφίλων. Μὲ τὸ ἴδιο πάθος ποὺ πολεμοῦν τὸ δικαίωμα στὴν ἔκτρωση καὶ στὴ χρήση προφυλακτικῶν.
.     Ὅποιο κι ἂν εἶναι τὸ ὄνομα τοῦ νέου Πάπα, θὰ πρέπει ἡ κοινὴ γνώμη νὰ εἶναι κατηγορηματικὴ καὶ νὰ μὴν ἐπιτρέψει αὐτὴ τὴ στροφὴ τῆς καθολικῆς ἐκκλησίας στὸν φονταμενταλισμό. Εὐτυχῶς ποὺ ἡ γαλλικὴ Βουλὴ ψήφισε ὑπὲρ τοῦ γάμου τῶν ὁμοφυλοφίλων, εἶναι κι αὐτὸ μία ἀπάντηση» καταλήγει τὸ δημοσίευμα.

  πηγή