Η ΝΕΑ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΩΝ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΩΝ (όχι του Κυρίου) ΕΙΝΑΙ ΕΔΩ! (Φωτογραφίες και Σχόλιο του Ν. Χειλαδάκη)

Σύρου Δωρόθεος:

“ Θεωρώ ότι πράττω το σωστό και πραγματικά

δεν με ενδιαφέρει το τι λέει και τι γράφει ο καθένας. ”

Στο ησυχαστήριο του Μητροπολίτη Δωρόθεου

Συνέντευξη του Σεβασμιώτατου από το σπίτι του στη Μύκονο

 Του ΣΤΑΜΑΤΗ ΚΑΛΥΜΙΩΤΗ από cyclades24.gr

-Σεβασμιώτατε σας έχουμε δει πολλές φορές, σε διάφορες εκδηλώσεις στη Σύρο, να είστε δίπλα στον Καθολικό Επίσκοπο. Ποιο είναι το μήνυμα με αυτή σας τη στάση τόσο στον λαό της Σύρου, αλλά και της υπόλοιπης Ελλάδος που δεν γνωρίζουν τι σημαίνει συμβίωση Ορθόδοξων και Καθολικών σε ένα νησί;

 “Δεν θα μιλήσω μόνο για τον εαυτό μου αλλά και για τον Καθολικό Επίσκοπο Φραγκίσκο με τον οποίο συνοδοιπόρησα και αποχώρησε πρόσφατα. Θελήσαμε μαζί λοιπόν να δώσουμε ένα μήνυμα ενότητας και αγάπης, (ΕΔΩ   & ΕΔΩ &ΕΔΩ & ΕΔΩ & ΕΔΩ &ΕΔΩ &ΕΔΩ &ΕΔΩ &ΕΔΩ &ΕΔΩ) αφού ζούμε σε μια μικρή κοινωνία όπου οι διαχωριστικές γραμμές είναι πάντα πολύ επιζήμιες. 

Η παρουσία μου λοιπόν δίπλα στον Επίσκοπο Φραγκίσκο τον οποίο τιμώ και αγαπώ ήθελα να σηματοδοτήσει, ότι μπορούμε να βλέπουμε αυτά που μας ενώνουν και να τα πολλαπλασιάζουμε προς χάρη του λαού μας και να μην αφήνουμε τις όποιες διαφορές υπάρχουν να μας έχουν αντιμέτωπους. Νομίζω ότι αυτό έχει επιτευχθεί στη Σύρο, παρά το γεγονός ότι τόσο εγώ όσο και ο Καθολικός Επίσκοπος έχουμε ακούσει αρνητικές κριτικές, οι οποίες προέρχονταν από ακραίους ευσεβιστές εκτός Σύρου, ο οποίοι θεωρούν ότι το να ομιλείς με τον Καθολικό Επίσκοπο είναι προδοσία της πίστεως σου. Θεωρώ ότι πράττω το σωστό και πραγματικά δεν με ενδιαφέρει το τι λέει και τι γράφει ο καθένας. ( ΕΔΩ &ΕΔΩ &ΕΔΩ &ΕΔΩ)

Οι φανατισμοί και οι μισαλλοδοξίες πρέπει να είναι έξω από την Εκκλησία.”

Πηγή: "Ακτίνες"

Η ΑΔΕΛΦΟΠΟΙΗΣΗ ΤΩΝ "ΕΚΚΛΗΣΙΩΝ"

ΠΑΠΙΚΩΝ και ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΩΝ

ΣΤΗΝ ΣΥΡΟ εἶναι ΓΕΓΟΝΟΣ

ΣΧΟΛΙΟ ἀπὸ τὶς "Ἀκτίνες"

ΝΙΚΟΣ ΧΕΙΛΑΔΑΚΗΣ είπε...
Η Ορθοδοξία δεν είναι το τσιφλίκι κανενός επισκόπου να κάνει ότι θέλει και ότι θεωρεί αυτός ότι είναι το σωστό. Οι Ιεροί κανόνες είναι για όλους τους επισκόπους, για όλους τους ρασοφόρους όπως για όλο το ποίμνιο.

Τα «όμορφα λόγια» για αγάπη, ένωση και αδελφοσύνη, είναι τα «όμορφα κόλπα» αυτών που θέλουν να κάνουν την Ορθοδοξία διάτρητο ίδρυμα χωρίς αρχές με όμορφες τελετές και φανταχτερές δηλώσεις χωρίς καμία ουσία. Και τελικά να καταστρέψουν το θεραπευτικό της έργο.

Κανείς δεν τον εμποδίζει να έχει καλές και αδελφικές σχέσεις με τον παπικό της Σύρου. Κανείς δεν τον προτρέπει να ανοίξει πόλεμο με τους παπικούς της Σύρου. Ω μη γένοιτο! Είναι δημιουργικό έργο οι καλές σχέσεις σε μια μικρή κοινωνία όπως αυτή της Σύρου. Αλλά άλλο αυτό και άλλο οι συμπρσευχές. Το θέμα που προέκυψε από την εμφάνιση του σεβασμιότατου δεν αφορά μόνο την Σύρο. Εδώ πρόκειται για καταρράκωση της Ορθοδοξίας και θεμελιώδη παραβίαση των αποφάσεων των Οικουμενικών συνόδων χάριν της αίρεσης του Οικουμενισμού.

Αν δεν μπορούν να σταθούν στο ύψος τους υπάρχει και η… κάθοδος. Ο σκανδαλισμός των πιστών είναι το χειρότερο από την εποχή ακόμα της Βυζαντινής αυτοκρατορίας. Ο Στήβεν Ράνσιμαν μας λέει ότι η ευσέβεια και η βαθιά πίστη των Βυζαντινών στην Ορθοδοξία δεν τους εμπόδιζε να ξεσηκώνονται και να καθαιρούν επισκόπους, ακόμα και Πατριάρχες, όταν παρέκλιναν της αποστολής τους.

Το ποίμνιο σε τόσο δύσκολους καιρούς διψά για σωστούς ορθοτομούντες ιεράρχες.

ΝΙΚΟΣ ΧΕΙΛΑΔΑΚΗΣ
Δημοσιογράφος-Συγγραφέας-Τουρκολόγος

Όποιος επιμελείται μόνον τον εαυτόν, ουσιαστικά τον βλάπτει.

Ο άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης "φωτίζει" το βαθύτερο αίτιο της κρίσης:

«Όποιος επιμελείται μόνον τον εαυτόν του αμελεί δε τον αδελφόν του, αυτός βλάπτει και τον ίδιον εαυτόν του».

Ο άγιος Νικόδημος, πατερικός ερμηνευτής της Καινής Διαθήκης, ερμηνεύοντας τους λόγους του αποστόλου Παύλου, στην Β΄ προς Τιμόθεον επιστολή, κεφ. γ΄, γράφει:

«Εὐθύς βάλλει ὁ Ἀπόστολος τό πρῶτον πάθος ἀπό ὅλα τά πάθη καί τήν πρώτην ρίζαν ὁπού γεννᾶ ὅλα τά κακά, ἤγουν τήν φιλαυτίαν, διατί φυσικῶ τῷ τρόπω, πρῶτον τινάς ἀγαπᾶ τόν ἑαυτόν του καί ἔπειτα διά τόν ἑαυτόν του ἀγαπᾶ καί τούς ἄλλους ἀνθρώπους καί τά ἄλλα τοῦ κόσμου πράγματα.

Εἶναι λοιπόν ἡ φιλαυτία μία ἄτακτος φιλία τοῦ ἑαυτοῦ μας, ἀπό τήν ὁποίαν νικώμενοι κάμνομεν ὅλα τά κακά καί τά πάθη διά νά θεραπεύσωμεν τόν ἑαυτόν μας καί ἡ ὁποία μᾶς κάμνει νά μή στοχαζώμεθα καί νά θέλωμεν τό καλόν του πλησίον μας ἀλλά μόνον τό ἐδικόν μας, διότι φίλαυτος λέγεται ἐκεῖνος ὁ ἄνθρωπος, ὁπού φιλεῖ μόνον τόν ἑαυτόν του, ἀπό τό ὁποῖον ἀκολουθεῖ τό νά μή φιλῆ οὔτε τόν ἑαυτόν του.

Διότι καθώς ἀκολουθεῖ καί εἰς τά μέλη τοῦ σώματος καί ἡ βλάβη τοῦ ἑνός μέλους, τοῦ ὀφθαλμοῦ θετέον ἤ τῆς χειρός ἤ τοῦ ποδός διαβαίνει καί εἰς τά ἄλλα μέλη, ἤ καθώς ἀκολουθεῖ εἰς τήν οἰκίαν, εἰς τήν οἰκοδομήν τοῦ οἴκου καί ὅταν ἐβγάνη τινάς μίαν πέτραν ἀπό τόν τοῖχον σείει καί ταράττει καί τάς ἄλλας πέτρας, ἔτσι ἀκολουθεῖ καί εἰς τήν Ἐκκλησίαν τῶν Χριστιανῶν καί ὅποιος ἐπιμελεῖται μόνον τόν ἑαυτόν του ἀμελεῖ δέ τόν ἀδελφόν του, αὐτός βλάπτει καί τόν ἴδιον ἑαυτόν του».

Οι ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΕΣ συνεπείς στην ΚΑΚΟΔΟΞΙΑ τους ξεδιάντροπα δηλώνουν ότι είναι ΑΠΟΦΑΣΙΣΜΕΝΟΙ να φτάσουν έως το ΤΕΛΟΣ!!! ---Οι Αντι-Οικουμενιστές;;

Ἀκούγοντας τὸ ἰντερνετικὸ Μήνυμα αὐτὸ τοῦ Πατριάρχη, πρὸς τὴν κληρικολαϊκὴ συνέλευση τῆς Ἀρχιεπισκοπῆς τῆς Ἀμερικῆς, ἀντιλαμβάνεται κανεὶς ὅτι οἱ Οἰκουμενιστὲς εἶναι ἀποφασισμένοι νὰ φτάσουν ἕως τέλους! Ἡ ἀνοχὴ καὶ ἡ σιωπή μας, τοὺς ἐπιτρέπει νὰ προπαγανδίζουν τὴν αἱρετική τους πορεία προκλητικότατα. Εἶναι ἀνένδοτοι. Θὰ ἐπιβάλλουν τὴν αἵρεση πασῃ θυσίᾳ! Τὸ διακηρύσσουν ξεδιάντροπα!

Κι ἐσεῖς, ἀδελφοὶ καὶ πατέρες, οἱ ἀντι-Οἰκουμενιστές, δυστυχῶς ἐπιμένετε κι ἐσεῖς ἀνένδοτα, νὰ κοινωνεῖτε μὲ ἀποφασισμένους αἱρετικοὺς ἕως τέλους! Καὶ μὲ τὸν τίτλο τοῦ ἀντι-Οἰκουμενιστῆ, ἐμποδίζετε –ἕως ἀπογνώσεως– πολλοὺς πιστοὺς ποὺ ἀγωνιοῦν γιὰ τὴν πορεία τῆς αἱρέσεως καὶ γιὰ τὴν σωτηρία τους, νὰ ἀπομακρυνθοῦν ἀπὸ τὴν αἵρεση, διαδίδοντες ψευδῶς (ἐσεῖς καὶ τὰ φιλικά σας ἱστολόγια) ὅτι ἡ Ἀποτείχιση ἰσοῦται μὲ τὴν ἔξοδο ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία!

Τί τραγικότης! Πόσο βάρος παίρνετε στὴ συνείδησή σας, ἀρνούμενοι νὰ δηλώσετε ἐπωνύμως τὴν θέση σας γιὰ τὴν Διακοπὴ Μνημοσύνου καὶ τὴν Ἀποτείχιση ποὺ κάνουν κάποιοι ἀδελφοί σας! Οὔτε ἐσεῖς θέλετε νὰ ἀκολουθήσετε τὴν ὁδὸ ποὺ ἀκολούθησαν οἱ Ἅγιοι Πατέρες, ἀλλ’ οὐδὲ τοὺς ἐπιθυμοῦντας νὰ βαδίσουν αὐτὴν τὴν ὁδὸν «ἀφίετε εἰσελθεῖν»! Καὶ ἐπὶ πλέον τοὺς συκοφαντεῖτε!

(Ἀπόσπασμα τοῦ Μηνύματος τοῦ Πατριάρχη Βαρθολομαίου).

Καλημέρα σὲ ὅλους σας.

Δοξάζω τὸν Θεὸ διότι ἔχω τὴν εὐκαιρία νὰ σᾶς ὁμιλῶ ἀπευθείας, νὰ σᾶς ἐκφράζω τὴν ἀγάπην μου, καὶ νὰ σᾶς στέλνω τὶς εὐχὲς τῆς μητρὸς Ἐκκλησίας ἀπὸ αὐτὸ τοῦτο τὸ ἱερό μας κέντρο, τὸ Φανάρι, τὴν βασιλεύουσαν Πόλη, τὴν Κωνσταντινούπολη.

Ὁ Ἀθηναγόρας "λειτουργοῦσε" σὲ Συναγωγές!

Σήμερα εἶναι 7 Ἰουλίου. Σήμερα τὸ πρωΐ ἐχοροστάτησα σὲ μία πανηγυρίζουσα Ἐκκλησία μας τῆς ἁγίας Κυριακῆς καὶ ἐν συνεχείᾳ μετέβην εἰς τὸν τάφον τοῦ Μακαριστοῦ καὶ μεγάλου προκατόχου μου Πατριάρχου Ἀθηναγόρα, καὶ ἔψαλα τρισάγιο, ἄναψα κερὶ καὶ προσευχήθηκα. Διότι ἐκοιμήθη ἐν Κυρίῳ πρὶν ἀπὸ 42 χρόνια σὰν σήμερα.

Ἐφέτος, σήμερα, στὴν ἐπέτειο τῆς κοιμήσεώς του τὸν ἐνθυμούμεθα ὅλως ἰδιαιτέρως. Εὐγνωμονοῦμε τὴν Ἀρχιεπισκοπὴ Ἀμερικῆς ποὺ μᾶς ἔστειλε αὐτὸν τὸν μεγάλο Πατριάρχη, τὸν ἀρχηγὸ τῆς Ὀρθοδοξίας, ὁ ὁποῖος μὲ τὴ ζωή του καὶ μὲ τὰ ἔργα του τὴν ἐδόξασε. Ἐδόξασε τὸ Γένος μας. Ἐτίμησε τὸ ράσο ποὺ φοροῦσε. Ἔβαλε ἀνεξίτηλη τὴ σφραγίδα του εἰς τὸ Φανάρι καὶ εἰς ὅλην τὴν Ὀρθοδοξίαν.

Καὶ λέγω ὅτι τὸν ἐνθυμούμεθα ἰδιαιτέρως ἐφέτος, διότι ἐκεῖνος ἄνοιξε τὸ δρόμο, ὁ ὁποῖος ἐφέτος ὁδήγησε τὰ βήματα τῆς Αὐτοῦ Ἁγιότητος τοῦ Πάπα Φραγκίσκου καὶ τοῦ ὁμιλοῦντος, μαζὶ μὲ τὸν ἀδελφὸν ἅγιον Ἀμερικῆς νὰ μεταβοῦμε εἰς τὴν Ἁγίαν Γῆν, νὰ προσευχηθοῦμε «ὑπὲρ τῆς εἰρήνης τοῦ σύμπαντος κόσμου, εὐσταθίας τῶν Ἁγίων τοῦ Θεοῦ Ἐκκλησιῶν καὶ τῆς τῶν πάντων ἑνώσεως» καὶ νὰ ὑποσχεθοῦμε, μπροστὰ στὸν τάφο τοῦ Κυρίου, ὅτι καὶ εἰς τὴν περαιτέρω ζωὴν καὶ διακονία μας θὰ πράξουμε ὅ,τι εἶναι δυνατὸν γιὰ νὰ προωθήσουμε τὴν πραγμάτωσιν τοῦ θελήματος καὶ τῆς προσευχῆς τοῦ Κυρίου «ἵνα πάντες ἓν ὦμεν».

Φωτιά στη Βηθλεέμ μετά συνάντηση Πάπα-Πατριάρχη!

Ὁ ἅγιος Ἀμερικῆς ἀσφαλῶς θὰ σᾶς εἶπε τὰ συμβάντα εἰς τὴν Ἁγίαν Γῆν. Ἐζήσαμε ἱστορικὲς στιγμές, συγκλονιστικὲς στιγμὲς δίπλα εἰς τὸν κενὸν τάφον τοῦ Ἀναστάντος Κυρίου, καὶ μεταφέρω αὐτὴν τὴν στιγμὴν πρὸς ὅλους σας τὴν χάριν τοῦ Παναγίου καὶ ζωοδόχου τάφου. Καὶ ὑπόσχομαι καὶ ἐνώπιόν σας ὅτι ἡ μητέρα Ἐκκλησία τῆς Κωνσταντινουπόλεως θὰ συνεχίσει αὐτὴν τὴν Οἰκουμενικὴν διακονίαν της πρὸς τὰ ἁπανταχοῦ ἀπόδημα τέκνα της, φυσικὰ πρὸς τὴν μικρὰν ἐδῶ ὁμογένειαν, ἀλλὰ καὶ πρὸς τὴν κατεύθυνση τῆς ἐπανενώσεως τῶν διηρημένων χριστιανῶν.

ΜΑΣ ΚΛΕΒΟΥΝ ΤΗΝ ΖΩΗ ΚΙ ΕΜΕΙΣ ΚΟΙΜΟΜΑΣΤΕ

Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός:

''Εκείνο το κέρδος οπού γίνεται την Κυριακήν είναι αφωρισμένο και κατηραμένο, και βάνετε φωτιά και κατάρα εις το σπίτι σας και όχι ευλογίαν''.

ΜΑΣ ΚΛΕΒΟΥΝ ΤΗΝ ΖΩΗ ΚΙ ΕΜΕΙΣ ΚΟΙΜΟΜΑΣΤΕ

Του Φώτη Μιχαήλ

Κυριακή: Ημέρα του Κυρίου. 

Κυριακή: Ημέρα ανάπαυσης και  αγιασμού.

Και όμως, 1700 χρόνια μετά την καθιέρωση της Κυριακής, ως ημέρας αργίας (επί Μεγάλου Κωνσταντίνου, αρχές 4ου αιώνα) και χωρίς να προηγηθεί ανάλογη λαϊκή απαίτηση, αποφασίζεται από την Πολιτεία η πλήρης κατάργησή της! 

Για εμάς τους Ορθοδόξους Έλληνες, η κατάργηση της Κυριακάτικης αργίας δεν είναι θέμα οικονομικό ή πολιτικό, όπως θέλουνε να το παρουσιάσουν. Είναι θέμα κυρίως Πνευματικό.
Είναι ζήτημα, που σχετίζεται με την διασφάλιση της Πολιτισμικής

Αββά Αμμωνά, Περί της ψυχικής καλλιέργειας

Πηγή: "Τρελογιάννης"

Η επιστολή του αββά Αμμωνά, περί της ψυχικής καλλιέργειας για την προσέλκυση της Θείας Χάριτος. Η θεία χάρη, δεν έρχεται στον άνθρωπο με μια απλή εγκεφαλική παραδοχή ή πίστη. Ούτε «μαγικά». Δωρίζεται στον άνθρωπο αφού ενεργοποιηθεί η ενδιάθετη πίστη μέσω της άσκησης και της απόφασης για έναν –κατά το δυνατό- πνευματικό αγώνα μαζί με τον Κύριο. Είναι ένα δώρο μεν, που όμως «αποκτάται» με κόπο και δια των Μυστηρίων της Εκκλησίας, ακριβώς για να βιώσει εμπειρικά ο πιστός την ανεκτίμητη αξία της.

 Αββά Αμμωνά

«Χαίρετε εν Κυρίω, αγαπητοί.

Εάν κανείς αγαπήσει τον Θεό εν όλη τη καρδία και εν όλη τη ψυχή και κάνει το παν για να ζήσει με φόβο Θεού, ο φόβος αυτός θα του προξενήσει κλαυθμό, ο κλαυθμός χαρά και η χαρά δύναμη με τη βοήθεια της οποίας η ψυχή θα καρποφορήσει σε όλα.

Και όταν ο Θεός δει τον καρπό της ωραίο, θα τον δεχτεί σαν ευωδία και θα χαρεί μαζί με τους αγγέλους του για όλα τα καλά της έργα. Θα της δώσει ακόμη φύλακα, ο οποίος θα την προστατεύει σε κάθε της βήμα, για να την οδηγήσει στον τόπο της αναπαύσεως χωρίς κίνδυνο να την υποδουλώσει ο σατανάς. Διότι όσο βλέπει ο διάβολος τον φύλακα, δηλαδή τη θεϊκή δύναμη, να περιβάλλει την ψυχή, απομακρύνεται. Φοβάται να πλησιάσει τον άνθρωπο και την δύναμη που τον περιβάλλει.

Αγαπητοί εν Κυρίω, εσείς, που τόσο σας συμπαθώ, γνωρίζω ότι είσθε φίλοι του Θεού. Εγκολπωθείτε λοιπόν αυτή τη δύναμη, για να σας φοβάται ο σατανάς και να εργάζεστε πάντοτε με σοφία. Όσο αυξάνει η γλυκύτης της θείας χάριτος, τόσο θα πληθαίνει μέσα σας τους πνευματικούς καρπούς. Η γλυκύτις αυτή γλυκαίνει υπέρ μέλι και κηρίον.

Οι περισσότεροι από τους μοναχούς και τις μοναχές, εκτός από ορισμένους σε διάφορα μέρη, δεν δοκίμασαν την μεγάλη αυτή γλυκύτητα, διότι δεν απέκτησαν την θεϊκή δύναμη. Δεν τους την έδωσε ο Κύριος, διότι δεν καλλιέργησαν κατάλληλα την ψυχή τους για να την δεχτούν. Ουκ εστί προσωπολήπτης ο Θεός. Για αυτό προσφέρει την θεϊκή δύναμη σε κάθε εποχή σε αυτούς που εργάζονται για να την αποκτήσουν. Μόνο σε αυτούς την χαρίζει.

Αγαπητοί, γνωρίζω ότι σας αγαπά ο Θεός και ότι και εσείς αγαπάτε τον Θεό με όλη σας την καρδιά από τότε που αρχίσατε τον πνευματικό αγώνα. Αλλά και εγώ σας αγάπησα με όλη μου την καρδιά, βλέποντας την ψυχική σας ευθύτητα. Εγκολπωθείτε λοιπόν την θεϊκή δύναμη για να περάσετε όλα σας τα χρόνια με πνευματική ελευθερία και να εργάζεσθε εύκολα τις εντολές του Θεού.

Η δύναμις που προσφέρεται στον άνθρωπο εδώ στη γη, αυτή πάλι τον συνοδεύει στην ανάπαυση του ουρανού μέχρις ότου περάσει όλες τις εξουσίες του αέρος. Υπάρχουν πράγματι δαιμονικές δυνάμεις στον αέρα, οι οποίες εμποδίζουν τους ανθρώπους και δεν τους αφήνουν να φτάσουν στον Θεό. Ας παρακαλέσουμε λοιπόν τώρα τον Θεό με επιμονή, να μη μας εμποδίσουν να φτάσουμε κοντά του. Όσο οι δίκαιοι έχουν την θεϊκή δύναμη, κανείς δεν μπορεί να τους εμποδίσει την άνοδο.

Μέχρις ότου κατοικήσει η θεία χάρις στον άνθρωπο, η ψυχή αγωνίζεται να την αποκτήσει με την καταφρόνηση όλων των ύβρεων και όλων των επαίνων των ανθρώπων, με μίσος όλων των κοσμικών απασχολήσεων που θεωρούνται έντιμες, με το μίσος κάθε σωματικής αναπαύσεως, με την κάθαρση της καρδιάς από κάθε ρυπαρό λογισμό ή κοσμικό μάταιο φρόνημα, με νυχθημερές προσευχές που συνοδεύονται με νηστείες και δάκρυα. Τότε ο αγαθός Θεός δεν θα αργήσει να σας δώσει την θεία χάρη, οπότε θα ζήσετε πλέον με ανάπαυση και άνεση, θα αποκτήσετε μεγάλη παρρησία ενώπιον του και θα σας ικανοποιήσει όλα τα αιτήματα, καθώς έχει γραφτεί.

Εάν όμως μετά την απόκτησή της σας εγκαταλείψει η θεϊκή θέρμη, αναζητήστε την πάλι και θα επιστρέψει. Η θέρμη αυτή μοιάζει με φωτιά που μεταβάλλει το ψυχρό σε θερμό. Όταν λοιπόν νοιώθετε βαριά την καρδιά σας, στραφείτε προς αυτή και εξετάστε την με φόβο Θεού. Έτσι θα αναγκαστεί πάλι να θερμανθεί και να πυρωθεί με την θεϊκή φλόγα. Αυτό άλλωστε έκανε και ο προφήτης Δαβίδ. Όταν ένοιωσε την καρδιά του βαριά, είπε: ‘’Και εξέχεα επ’ εμέ την ψυχήν μου’’. ‘’Εμνήσθην ημερών αρχαίων, εμελέτησα εν πάσι τοις έργοις σου’’. Με τον τρόπο αυτό κατόρθωσε να ξαναθερμάνει την καρδιά του και να δεχτεί την γλυκύτητα του Παναγίου Πνεύματος».

πηγή«Αββάς Αμμωνάς», Ι. Μ. Παρακλήτου, σελ. 29- 33

14 Ιουλίου, Νικοδήμου του Αγιορείτου

Συμβουλευτικό Εγχειρίδιο - Κεφάλαιο Α΄:

Διά μέσου τῶν Γραφῶν ὁ νοῦς ἀνυψώνεται στή γνώση καί τήν ἀγάπη αὐτοῦ πού δίδαξε τίς Γραφές

Ἄς πάμε πάλι στ' αὐτιά· καί ἄς ὑποθέσουμε ὅτι κηρύττεται κάποιος λόγος τῆς Γραφῆς· ὁ λόγος πλήττει τόν ἀέρα καί δημιουργεῖ τόν κυματισμό· τά κύματα τοῦ ἀέρα σηκώνονται τό ἕνα μέτα τό ἄλλο καί εἰσέρχονται στήν κόγχη τοῦ αὐτιοῦ· ἔπειτα ἀπό ἐκεῖ στροβιλιζόμενα μπαίνουν στόν πόρο τοῦ αὐτιοῦ καί κτυποῦν τό τύμπανο· καί ἀπό αὐτό τό κτύπημα ὁ ἀέρας πού βρίσκεται στή κοιλότητα τοῦ τυμπάνου κυμαίνεται καί τινάζει ὅλα τά μέρη ἐκείνου πού καλείται λαβύρινθος τοῦ αὐτιοῦ· ἀπό αὐτό τό τίναγμα πλήττεται τό ἀκουστικό νεῦρο, πού προέρχεται άπό τόν ἐγκέφαλο· καί ἔτσι διεγείρεται ὁ νους καί ἀκούει τά λόγια πού λέχθηκαν.

Κατόπιν ἀπό αὐτό τό ἄκουσμα διακρίνει τή χάρη, τήν ἀλήθεια, τήν σοφία καί τίς ἄλλες ἀρετές ἐκείνου του λόγου. Γι' αυτό και συλλογίζεται ὡς ἑξῆς: Ἄν ὁ λόγος, πού εἶναι αἰτιατό καί ἐνέργημα, εἶναι τόσο ἀληθινός, τόσο σοφός καί τόσο χαριτωμένος, πόσο ἄραγε ἀληθέστερος, πόσο σοφώτερος καί πόσο πιό χαριτωμένος εἶναι αὐτός πού τόν κήρυξε καί τόν δημιούργησε, δηλαδή ὁ Θεός; "Διότι το κάθε ἕνα εἶναι τέτοιο καί περισσότερο ἀπό τέτοιο" κατά τόν Ἀριστοτέλη. Ἔτσι μέ τόν τρόπο αὐτόν ἀνυψώνεται στή γνώση αυτοῦ πού ἐμπιστεύθηκε καί κήρυξε τίς Γραφές, δηλαδή τοῦ Θεοῦ. Καί ἀνάλογα μέ τήν γνῶση του ἀνάβει καί στή θέλησή του ἡ ἀγάπη του γι' αὐτόν. Ἐπειδή "ἀνάλογα μέ τό μέγεθος τῆς γνώσεως, εἶναι καί τό μέγεθος τῆς ἐπιθυμίας", ὅπως λέγει ο Θεόδωρος Ἰεροσολύμων. Ὅμοια ἐνεργεῖ καί μέ τό αἰσθητήριο τῆς ὀσφρήσεως , ὅμοια μέ τό τῆς γεύσεως, ὅμοια μέ τό τῆς ἁφῆς.

Μέ μία λέξη ὁ νοῦς μέσω τῶν αἰσθητηρίων χρησιμοποιεῖ ὅλα τά δημιουργήματα καί ὅλα τά λόγια τῆς Γραφῆς σάν βαθμίδες, γιἀ ν' ἀνεβαίνει ἀπό τά αἰσθητά στά νοητά, ἀπό τά αἰτιατά στά αἴτια καί ἀπό τίς εἰκόνες καί τούς τύπους στά πρωτότυπα καί στά εἰκονιζόμενα. Ἐπειδή, σύμφωνα μέ τόν Διονύσιο τόν Ἀρεοπαγίτη: "Τά ὁρατά εἶναι τύποι καί εἰκόνες τῶν ἀοράτων, ὅπως καί τά αἰσθητά τῶν νοητῶν καί τά ἐπί μέρους καί διασκορπισμένα τῶν ἀμερίστων καί ἑνιαίων. Καί αὐτή ἡ κοσμογονία τοῦ παντός πού εἶναι ὁρατή, προβάλλει τά ἀόρατα τοῦ Θεοῦ"(Επιστ. πρός Τίτο). Μέ αὐτή τή μέθοδο ὁ νοῦς ἀνεβαίνοντας ἀπό τά δημιουργήματα στό δημιουργό καί ἀπό τίς Γραφές σ'αὐτόν πού τίς κήρυξε, φαίνεται νά λέῃ μέ ὅλες του τίς δυνάμεις καί τίς αἰσθήσεις, ἐκεῖνον τόν λόγο τοῦ Ἡσαΐα: "Ἐμπρός ἄς ἀνεβοῦμε στό ὅρος τοῦ Κυρίου καί στό ναό τοῦ Θεοῦ τοῦ Ἰακώβ καί θά μᾶς ἀναγγείλει τόν δρόμο τοῦ θελήματός του καί θά συμμορφωθοῦμε πρός αὐτό βαδίζοντας σ' αυτόν τόν δρόμο" (Ἠσαΐας 2,3). 

Αὐτός εἶναι ὁ πρωταρχικός σκοπός καί ἡ αἰτία γιά τήν ὁποία, ὅπως εἴπαμε, ο Θεός δημιούργησε τίς θυρίδες τῶν αἰσθητηρίων· γιά νά γίνεται δηλαδή ὁ νοῦς "ἐπόπτης τῆς αἰσθητῆς κτίσεως καί μύστης τῆς νοουμένης", ὅπως εἶπε ὁ θεολόγος Γρηγόριος (Λόγ. εἰς τό Πάσχα). Γιά νά βλέπει στά δημιουργήματα τόν δημιουργό, ὅπως τόν ἥλιο στά ὕδατα, καθώς φιλοσοφεῖ ὁ Θεόδωρος Ἱεροσολύμων: "'Αλλά ἄν σέ κάτι πρέπει νά χρησιμοποιῆται ἡ αἴσθησις, σ' αὐτό πρέπει νά χρησιμοποιηθῆ, στό νά ἀντιλαμβανόμαστε ἀπό τά δημιουργήματα τόν δημιουργό, σ' αὐτά βλέποντας ἐκεῖνον, ὁπως τόν ἥλιο στά ὕδατα· γιατί μέσα στά ὄντα πού ὑπάρχουν, εἶναι οἱ εἰκόνες τοῦ πρῶτου αἰτίου τῶν πάντων, πού ἐμπεριέχεται σ' αὐτά". Καί μέ συντομία, γι' αὐτό ἔγιναν οἱ αἰσθήσεις, δηλαδή, γιά νά ἐξέρχεται ὁ νοῦς διά μέσου αὐτῶν, πρός τή νοητή του τροφή, τρυφή καί ἡδονή· ὅπως τά ὀνομαζόμενα φερέοικα ζῶα, γιά νά ἀναφέρουμε παράδειγμα, οἱ κοχλίες, οἱ χελῶνες καί τά παρόμοια πού βγαίνουν ἔξω ἀπό τό σπίτι τους γιά νά συλλέξουν τήν κατάλληλη τροφή. "Γιατί αὐτός εἶναι ὁ ἀγῶνας", κατά τόν προαναφερόμενο Θεόδωρο, "τό νά παρατηροῦμε τοῦς ἑαυτούς μας μέ ἀκρίβεια, γιά νά ἀπολαμβάνουμε πάντοτε τά νοητά καί νά ἀνυψώνουμε πρός αὐτά τό νοῦ καί τήν ἐπιθυμία μας καί ποτέ νά μήν ἐξαπατηθοῦμε ἀπό κάποιο ἀπό τά αἰσθητά, ἀποσπώμενοι ἀπό τίς αἰσθήσεις μας πρός αὐτό, ὥστε νά θαυμάζουμε τό ἴδιο τό δημιούργημα".

Πηγή: paterikakeimena

π. Διονυσίου Ταμπάκη

«ΤΑ ΕΣΧΑΤΑ»

ΣΤΗΝ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΜΑΣ

ΑΠΟ ΤΑ πρωτοχριστιανικά χρόνια απασχολούσε έντονα τους πιστούς το θέμα των εσχάτων, της ελεύσεως του Αντιχρίστου και του τέλους της ανθρώπινης ιστορίας, ως εισαγωγής στην ανατέλλουσα Βασιλεία Του Θεού.

Κάποιοι μονοπώλησαν σε αυτήν την σκέψη αναμένοντας τα έσχατα και το τέλος του κόσμου ως μία λύτρωση στο δικό τους αδιέξοδο, δίνοντας μεγαλύτερη βαρύτητα στον Αντίχριστο παρά στον Χριστό, στο σκοτάδι παρά στο φώς.(βλ. Καβάφη «Περιμένοντας τους Βαρβάρους»)

Κάποιο άλλοι προσχώρησαν σε μία εγκόσμια και ενδοϊστορική εσχατολογία, νομίζοντας πως η Βασιλεία του Θεού είναι ένα επίγειο γεγονός που πρέπει με κάθε ισχύ και δύναμη να κατακτήσει αυτοκρατορικά την οικουμένη (βλ. Παπική εκκλησία).

Όπως επίσης ορισμένοι άλλοι στρουθοκαμηλίζουν περί του θέματος θέλοντας τους χριστιανούς απροβλημάτιστους σαν υπνωτισμένο κοπάδι, που να τρώει σανό και να αντιμετωπίζει παθητικά κάθε παγκόσμια εξέλιξη που εξανδραποδίζει το ανθρώπινο πρόσωπο και επιταχύνει την επικράτηση του πονηρού στον κόσμο.

Εδώ όμως, πέρα από υποκειμενικές απόψεις και ιδέες, ας παραθέσουμε την θέση που έχουν πλέον «τα έσχατα» στην λειτουργική συνείδηση της Εκκλησίας μας, μέσα από το θεόπνευστο και υπό της Εκκλησίας μας εγκεκριμένο λειτουργικό γεγονός των ύμνων και ο καθένας ας κάνει τις διαπιστώσεις του:

(Κατά περίεργο τρόπο η λέξη των εσχάτων κυριαρχεί στους νέους μας Αγίους κάτι που δεν βλέπουμε να συνηθίζεται στην λειτουργική πρακτική των παλαιών χρόνων, όπως σε μεγάλους Αγίους: του Αγίου Γεωργίου, του Αγίου Αθανασίου, της Αγ. Ευφημίας κ.α. έστω αν και τότε υπήρχε έντονο το εσχατολογικό πνεύμα).

ΑΓΙΟΥ ΝΕΚΤΑΡΙΟΥ ΠΕΝΤΑΠΟΛΕΩΣ (20^Ος αιών)

Τῆς ἐρήμου πολίτης

Σηλυβρίας τον γόνον καὶ Αἰγίνης τὸν ἔφορον, τὸν ἐσχάτοις χρόνοις φανέντα, ἀρετῆς φίλον γνήσιον, Νεκτάριον τιμήσωμεν πιστοί, ὡς ἔνθεον θεράποντα Χριστοῦ· ἀναβλύζεις γὰρ ἰάσεις παντοδαπὰς, τοῖς εὐλαβῶς κραυγάζουσι· δόξα τῷ σὲ δοξάσαντι Χριστῷ, δόξα τῷ σὲ θαυμαστώσαντι, δόξα τῷ ἐνεργοῦντι διὰ σοῦ, πάσιν ἰάματα.

Μέγας ὡς ἀληθῶς, θεράπων τοῦ Κυρίου ἐν τοῖς ἐσχάτοις χρόνοις, Νεκτάριε ἐδείχθης, καὶ τοὺς Πιστοὺς ἐστήριξας.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΤΟΥ ΠΛΑΝΑ (20^ος αιών)

"Τον της εγκρατείας μύστην τρανόν. και της αγρυπνίας τον ωραίον μυσταγωγόν. Τον εν εσχάτοις χρόνοις βιώσαντα αμέμπτως. Νικόλαον τον θείον ανευφημήσωμεν...

ΑΓΙΟΣ ΝΕΟΜΑΡΥΣ ΑΡΓΥΡΙΟΣ Ο ΕΠΑΝΟΜΙΤΗΣ

(19^Ος αιών)

 Ἦχος δ΄. Ἐπεφάνης σήμερον.

Ὡς ἀθλήσας Ἅγιε ἐσχάτοις χρόνοις, τὸν Χριστὸν ἐδόξασας, θανατωθεὶς ὑπὲρ Αὐτοῦ· διὸ πιστῶς σε γεραίρομεν, ὡς Ἀθλοφόρων Ἀργύριε σύσκηνον.

ΑΓΙΟΥ ΝΕΟΜΑΡΤΥΡΟΣ ΝΙΚΗΤΑ ΤΟΥ ΝΙΣΥΡΙΟΥ

(18^ος αιών)

Ἦχος β΄. Ὅτε ἐκ τοῦ ξύλου.

Ξίφει τὸν αὐχένα σου τμηθείς, ἐν ἐσχάτοις χρόνοις Νικήτα, ὑπὲρ τῆς δόξης Χριστοῦ, τῶν τυράννων ᾔσχυνας, τὴν ματαιότητα, καὶ ἀξίως ἀπέλαβες, χειρὶ τῇ ἀκτίστῳ, στέφανον τὸν ἄφθαρτον, τῆς νίκης ἔνδοξε. Ὅθεν παῤῥησίαν ὡς ἔχων, πρέσβευε ἀπαύστως σωθῆναι, τὰς ψυχὰς τῶν πίστει εὐφημούντων σε.

ΟΣΙΟΥ ΑΡΣΕΝΙΟΥ ΤΟΥ ΚΑΠΠΑΔΟΚΟΥ (20^ος αιών)

Ἦχος πλ. α’. Τὸν συνάναρχον Λόγον.

Τῶν Ὁσίων τὸν βίον ἐκμιμησάμενος, ἐν ἐσχάτοις τοὶς χρόνοις, Πάτερ Ἀρσένιε, ἐπληρώθης δωρεῶν τοῦ θείου Πνεύματος, καὶ θαυμάτων γεγονός, θεοφόρε αὐτουργός, παρέχεις ἐνὶ ἐκάστω, τᾶς ἐκ Θεοῦ χορηγίας, ταὶς ἰκεσίαις σου πρὸς Κύριον.

ΑΓΙΟΥ ΙΕΡΟΜΑΡΤΥΡΟΣ ΦΙΛΟΥΜΕΝΟΥ (20^ος αιών)

Χριστοκτόνων οἱ ἔκγονοι ἀπηνῶς σε ἀπέκτειναν ἐν ἐσχάτοις χρόνοις, σεπτὲ Φιλούμενε, παρὰ τὸ Φρέαρ τὸ ἅγιον, παρ’ ᾧπερ ὑπήντησε Σαμαρείτιδι Χριστός, ὁ θεάνθρωπος Κύριος, ὃς παρέλαβε, τὴν ἁγίαν ψυχήν σου εἰς σκηνώσεις οὐρανίου εὐφροσύνης καὶ θείας μακαριότητος.

ΟΣΙΟΥ ΠΑΙΣΙΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ (20^ος αιών)

(Μητρ. Εδέσσης Ιωήλ)

Ἦχος δ΄. Ἔδωκας σημείωσιν.

Ὅσιε Παΐσιε, Φαράσων δένδρον πολύκαρπον, τῶν τοκέων σου καύχημα, Ἄθωνος τὸ κλέϊσμα, καὶ τῆς Ἐκκλησίας, στύλος ἐγκρατείας, ἐν τοῖς ἐσχάτοις τοῖς καιροῖς, σημείοις ὄντως τοῖς θαυμασίοις σου, ἐφάνης ἀξιάγαστε, διὸ πιστῶν τὰ ἀθροίσματα, κατὰ χρέος τὸν βίον σου, εὐφημοῦμεν τοῖς ᾄσμασιν.

Και ας κλείσουμε με τα θεϊκά λόγια του Χριστού μας:

«Ὑποκριταί, τὸ μὲν πρόσωπον τοῦ οὐρανοῦ γινώσκετε διακρίνειν, τὰ δὲ σημεῖα τῶν καιρῶν οὐ δύνασθε γνῶναι; (Ματθ. ιστ΄-3)

ΕΝΑΣ ΑΠΛΟΣ ΛΕΫΙΤΗΣ

"Βαρείς και λοιμώδεις λύκοι" θα συγκαλέσουν την Πανορθόδοξη Σύνοδο!

Κάθε γιορτὴ τῶν Πατέρων μᾶς βοηθᾶ νὰ ἐξετάζουμε κατὰ πόσον ἀκολουθοῦμε τὸ παράδειγμά τους. Ἂν ὁ τρόπος ποὺ ζοῦμε μᾶς πλησιάζει ἢ μᾶς ἀπομακρύνει ἀπὸ τὸν Χριστό, εἰδικὰ σὲ καιρὸ αἱρέσεως.

Ἕνα ἀπὸ τὰ τροπάρια τοῦ Ὄρθρου τῆς σημερινῆς ἑορτῆς, γνωστότατο, λέγει:

Ὅλην συλλεξάμενοι, ποιμαντικὴν ἐπιστήμην, καὶ θυμὸν κινήσαντες, νῦν τὸν δικαιότατον ἐνδικώτατα, τοὺς βαρεῖς ἤλασαν, καὶ λοιμώδεις λύκους, τῇ σφενδόνῃ τῇ τοῦ Πνεύματος, ἐκσφενδονήσαντες, τοῦ τῆς Ἐκκλησίας πληρώματος, πεσόντας ὡς πρὸς θάνατον, καὶ ὡς ἀνιάτως νοσήσαντας, οἱ θεῖοι Ποιμένες, ὡς δοῦλοι γνησιώτατοι Χριστοῦ, καὶ τοῦ ἐνθέου κηρύγματος, μύσται ἱερώτατοι.

Δηλαδή, οἱ Ἅγιοι Πατέρες, μελετώντας καὶ ἐφαρμόζοντας τὴν ποιμαντικὴ Παράδοση τῶν προγενεστέρων, μὲ ἱερὴ ἀγανάκτηση ἀγωνίστηκαν γιὰ νὰ διώξουν ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία τοὺς αἱρετικοὺς Ἐπισκόπους καὶ κληρικούς –«λοιμώδεις λύκους»– οἱ ὁποῖοι, ὡς «λοιμώδεις», ἐμόλυναν τὸ ποίμνιο.

Τί γίνεται, ὅμως, σήμερα;

Σήμερα, ἡ πλειονότητα τῶν Ποιμένων (Ἐπισκόπων καὶ πνευματικῶν) βεβαίως καὶ ἀναγνωρίζουν, καὶ μάλιστα εὐκαίρως ἀκαίρως βεβαιώνουν ὅτι ὑπάρχει Παναίρεση, ἡ ἐσχάτη αἵρεση τῆς ἱστορίας, ποὺ ἀκούει στὸ ὄνομα Οἰκουμενισμός.

Ἐπίσης, ὅλοι παραδέχονται (καὶ ἐκεῖνοι οἱ λίγοι ποὺ τὸ διακηρύσσουν δημόσια, καὶ ἐκεῖνοι ποὺ ἀπὸ φόβο σιωποῦν)  ὅτι οἱ ἀρχηγοὶ τῆς αἱρέσεως εἶναι ἐλάχιστοι καὶ συγκεκριμένοι, ἔχοντας δίπλα τους κάποια ἀνθρωπάκια ποὺ ἀπὸ συμφέρον τοὺς ἐξυπηρετοῦν. Ὅλοι οἱ ἄλλοι συμπορεύονται ἢ ἁπλῶς δὲν ἐναντιώνονται στὴν αἵρεση ἀπὸ δειλία καὶ φόβο.

Παραθέτουμε μερικὰ ὀνόματα τῶν θεωρητικῶν τοῦ Οἰκουμενισμοῦ ἢ τῶν προωθούντων καὶ ὑποβοηθούντων ἐμπράκτως τὸ ἔργο τους (ἐδῶ κατονομάζουμε μόνο κληρικούς, ποὺ πνευματικοὶ πατέρες κατονομάζουν). 

Πατριάρχες: Βαρθολομαῖος, Εἰρηναῖος, Θεόδωρος· Ἀρχιεπίσκοποι: Ἀμερικῆς Δημήτριος, Ἀλβανίας Ἀναστάσιος, Ἑλλάδος Ἱερώνυμος· Μητροπολίτες: Περγάμου Ἰωάννης, Καναδᾶ Σωτήριος, Βελγίου Ἀθηναγόρας, Γαλλίας Ἐμμανουήλ, Γερμανίας Αὐγουστῖνος, Ἰταλίας Γεννάδιος, Μεσσηνίας Χρυσόστομος, Δημητριάδος Ἰγνάτιος, Σύρου Δωρόθεος.

(Σημείωση: Ὅποιος ἀμφισβητεῖ τὴν αἱρετικὴ δράση τῶν παραπάνω, ἂς ρωτήσει τοὺς “εἰδικοὺς” καὶ ἂς μᾶς πεῖ αὐτός, ποιοί εἶναι οἱ φορεῖς τῆς αἱρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ· γιατὶ ἡ αἵρεση ὑπάρχει. Καὶ οἱ Πατέρες μᾶς διδάσκουν νὰ ἀποφεύγουμε τοὺς αἱρετικούς).

Ἡ μεγάλη ἀπορία, λοιπόν, κάθε πιστοῦ:

Ἀφοῦ ὑπάρχει ἐπὶ δεκαετίες ἡ αἵρεση, ἀφοῦ πάνω-κάτω εἶναι γνωστὰ τὰ ὀνόματα, γιατί ἀνεχόμαστε, Ποιμένες καὶ Ποίμνιο, τὴν δράση τους; Γιατί ἐπικοινωνοῦμε μαζί τους; Γιατί φτάσαμε στὸ ἔσχατο σημεῖο τῆς ἀνοησίας, νὰ ἐμπιστευόμαστε στὰ ἄτομα αὐτά (τοὺς «βαρεῖς καὶ λοιμώδεις λύκους», σύμφωνα μὲ τὸ τροπάριο) τὴν διενέργεια τῆς Πανορθοδόξου Συνόδου, ἡ ὁποία θὰ συγκληθεῖ καὶ παρὰ πᾶσαν ἐκκλησιαστικὴν παράδοσιν, δὲν θὰ ἐξετάσει πρωτίστως τὴν Παναίρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, τὸ πρῶτο καὶ ἐπεῖγον θέμα Πίστεως τοῦ αἰῶνα μας;

Πῶς εἶναι δυνατὸν νὰ περιμένουμε ἀπὸ τοὺς αἱρετικοὺς νὰ καταδικάσουν τὴν αἵρεση ποὺ αὐτοὶ οἱ ἴδιοι διδάσκουν, προωθοῦν καὶ ὑποβοηθοῦν;

Οἱ Ἅγιοι Πατέρες τῆς Δ΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου –καὶ κάθε Συνόδου– εἶναι ἐδῶ. Καὶ σήμερα μᾶς δείχνουν τὸ δρόμο. Μὲ ὁδηγὸ κι ἐμεῖς τὸ φωτεινὸ παράδειγμά τους ποὺ φωτισμένοι ἀπὸ τὸ Θεὸ μᾶς ἄφησαν κληρονομιά, μὲ ἱερὴ ἀγανάκτηση κατὰ τῶν σημερινῶν “ὀλετήρων” καὶ “προβατόσχημων λύκων”, ἂς τοὺς ἐκσφενδονήσουμε μακρυὰ ἀπὸ τὸ πλήρωμα τῆς Ἐκκλησίας «τῇ σφενδόνῃ τῇ τοῦ Πνεύματος». Ἂς παύσουμε νὰ ἐπικοινωνοῦμε μαζί τους.

Ἐκτὸς πιά, ἂν δὲν πιστεύουμε ὅτι μαζί μας θὰ ἔχουμε τὴν πανσθενῆ βοήθεια τοῦ Παρακλήτου Πνεύματος· ἐκτὸς ἂν περιμένουμε (ὅπως κάποιοι ἀντιΟἰκουμενιστὲς πατέρες μᾶς προτρέπουν) νὰ ἐνεργήσει ἀπὸ μόνος του ὁ Θεός, ἀρνούμενοι καὶ τὸ δόγμα τῆς συνεργίας!

Ὅλην συλλεξάμενοι, ποιμαντικὴν ἐπιστήμην, καὶ θυμὸν κινήσαντες, νῦν τὸν δικαιότατον ἐνδικώτατα, τοὺς βαρεῖς ἤλασαν, καὶ λοιμώδεις λύκους, τῇ σφενδόνῃ τῇ τοῦ Πνεύματος, ἐκσφενδονήσαντες, τοῦ τῆς Ἐκκλησίας πληρώματος, πεσόντας ὡς πρὸς θάνατον, καὶ ὡς ἀνιάτως νοσήσαντας, οἱ θεῖοι Ποιμένες, ὡς δοῦλοι γνησιώτατοι Χριστοῦ, καὶ τοῦ ἐνθέου κηρύγματος, μύσται ἱερώτατοι.