Διαλλακτικότητα προς αιρετικούς του αγίου Κυρίλλου

 Στὸ ἱστολόγιο «Ἀποτείχιση» (30/31 Αὐγούστου) εἴδαμε κάποιο σχόλιο ποὺ εἶναι ὑπὲρ τῆς αὐστηρῆς θέσεως ὅτι, δηλαδή, ἀπαγορεύεται ἡ τέλεση μνημόσυνου σὲ ὅσους τελευτοῦν σὲ κοινωνία μὲ τὴν αἵρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ.

Ἔχω τὴν αἴσθηση ὅτι ἡ παναίρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ ἔχει διαστρέψει σὲ μεγάλο βαθμὸ τὶς συνειδήσεις (τοῦτο διαπιστώνω καὶ ἀφορᾶ καὶ μένα), ὥστε ἀκόμα καὶ ἀγωνιστὲς πιστοί, νὰ ἀδυνατοῦν νὰ ἀναγνωρίσουν τὴν ἀτόφια Ὀρθόδοξη Πίστη καὶ πρακτική, τὸ δὲ τραγικὸ εἶναι ὅτι αὐτὸ παρατηρεῖται καὶ μὲ τοὺς ὑπεύθυνους Ποιμένες, οἱ ὁποῖοι ἔτσι χαράζουν νέα, ἀντιπαραδοσιακὴ ὁδὸ ἀντιμετωπίσεως τῆς αἱρέσεως, ἐπιτείνοντας τὴν ἤδη ὑπάρχουσα σύγχυση.

Γι’ αὐτὸ καὶ πρέπει νὰ γίνεται προσπάθεια, παραμερίζοντας τὶς διάφορες στρεβλώσεις, νὰ ἀνακαλύπτουμε τί ἀκριβῶς διδάσκουν οἱ Ἅγιοι γιὰ τὰ διάφορα θέματα (δογματικά, ἐκκλησιολογικά, ποιμαντικά κ.λπ.) καὶ νὰ ἐπισημαίνουμε τὴν Πατερικὴ γραμμή, νὰ ἐπιμένουμε στὴν «Ἀκρίβεια», ἀλλὰ καὶ νὰ λαμβάνουμε ὑπόψιν –ἐφ’ ὅσον ζοῦμε σὲ ἐσχατολογικὴ ἐποχὴ συγχύσεως– τὰ ὅποια ἐλαφρυντικὰ τῶν καλοπροαίρετων ἀδελφῶν μας· νὰ ἐνθυμούμεθα ὄχι μόνο τὴν «Ἀκρίβεια», ἀλλὰ καὶ τὴν ἐπιείκεια, καὶ τὴν «Οἰκονομία» ποὺ ἐφάρμοζαν οἱ Ἅγιοι Πατέρες.

Αὐτὴ ἡ αἴσθηση μὲ ἔκανε νὰ ἀναζητήσω στὴν ἐκκλησιαστικὴ ἱστορία κάποια παραδείγματα ἐπιεικείας καὶ οἰκονομίας τῶν Ἁγίων Πατέρων, διότι νομίζω ὅτι, ἡ αὐστηρὴ ἀντιμετώπιση καὶ ἡ ἀπολυτότητα –εἰδικὰ ἐκεῖ ποὺ ὑπάρχει καλὴ προαίρεση– δημιουργεῖ προβλήματα μεγαλύτερα. Παρουσιάζω ἕνα παράδειγμα, ποὺ δὲν ἀνταποκρίνεται ἀκριβῶς στὴν περίπτωση (γιατὶ ἐκεῖ πρόκειται γιὰ ἀντιμετώπιση αἱρετικοῦ), ἀλλ’ ὅμως δείχνει ὅτι οἱ Πατέρες (ἐνῶ εἶχαν ἀποκρυσταλλωμένη θέση γιὰ τὴν διακοπὴ τῆς ἐπικοινωνίας μὲ τοὺς αἱρετικούς) ἐφάρμοζαν συγκατάβαση καὶ Οἰκονομία σὲ θέματα ἐπικοινωνίας μὲ αἱρετικούς, γιὰ μικρὸ χρονικὸ διάστημα καὶ γιὰ συγκεκριμένους λόγους.

Τὸ σχόλιο τὸ ὁποῖο ἀποτέλεσε τὴν ἀφορμὴ αὐτοῦ τοῦ ἄρθρου, ἀναφέρεται στὴν ἐξόδιο ἀκολουθία τοῦ Νικολάου Σωτηροπούλου. Ὁ ἀείμνηστος, ὡς γνωστόν, ἦταν σφοδρὸς ἀντι-Οἰκουμενιστής. Δὲν θὰ ξεχάσω τὸ ἑξῆς περιστατικό. Ὅταν τὸν μεταφέραμε στὸ Βόλο γιὰ ἀντι-οἰκουμενιστικὴ ὁμιλία (πρὶν δυὸ χρόνια περίπου), ἦταν βαριὰ κρυωμένος, βαριανάσαινε τόσο, ποὺ κάποια στιγμὴ σκέφτηκα: θὰ προλάβουμε νὰ φτάσουμε στὸ Βόλο; Τελικὰ συνῆλθε καὶ μεταξὺ ἄλλων μᾶς εἶπε: Ἔχω ἀγωνιστεῖ ἐναντίον πολλῶν αἱρέσεων. Παρακαλῶ τὸ Θεό, νὰ μοῦ δώσει λίγο χρόνο ἀκόμα νὰ ἀγωνιστῶ καὶ ἐναντίον τῆς μεγαλύτερης αἱρέσεως, τοῦ Οἰκουμενισμοῦ.

Στὴν προσπάθειά μας νὰ τοῦ ἐξηγήσουμε τὰ στοιχεῖα ποὺ συνηγοροῦν ὑπὲρ τῆς ἀποτειχίσεως, σκόνταφτε στὸ πρόβλημα: ποῦ θὰ βρίσκουν οἱ χριστιανοὶ τὰ Μυστήρια, ἀφοῦ ἀποτειχισμένοι ἱερεῖς δὲν ὑπάρχουν. Πῶς μπορεῖ νὰ γίνει ἀγώνας χωρὶς τὴν Θ. Κοινωνία. Ἔτσι, ἂν καὶ ὑποστήριξε τοὺς ἀποτειχισμένους καὶ ἀποδεχόταν τὴν ἀποτείχιση, ὅμως, μὲ τὴν τοποθέτησή του ἔδειχνε ὅτι δὲν μποροῦσε νὰ καταλάβει τὴν σημασία τῆς κοινωνίας μὲ αἱρετικούς, τὸν μολυσμό-ἀλλοίωση ποὺ ἐπιφέρει στοὺς κοινωνοῦντες αὐτὴ ἡ ἐπι-κοινωνία, καὶ πόση εὐθύνη ἔχουν, εἰδικὰ αὐτοὶ ποὺ γνωρίζουν. Μᾶς ἔλεγε: Ἂν ἔχετε ἀποτειχισμένο ἱερέα καλῶς, διαφορετικὰ ψάξτε νὰ βρεῖτε ἕνα ἁπλὸ παπά, σὲ μητρόπολη ἀντι-Οἰκουμενιστῆ ἐπισκόπου καὶ νὰ κοινωνᾶτε ἀπ’ αὐτόν.

Προσωπικὰ θεωρῶ ὅτι, παρόλο ποὺ στήριζε καὶ ἀποδεχόταν τὶς θέσεις τοῦ π. Εὐθύμιου Τρικαμηνᾶ, δὲν μελ΄έτησε καὶ ὁ ἴδιος πρὸς τὴν κατεύθυνση αὐτὴ τὰ πατερικὰ κείμενα (ὅπως δυστυχῶς κάνουν καὶ ἄλλοι σύγχρονοι Ποιμένες), λόγῳ ἡλικίας καὶ ἔχοντας ἀνατραφεῖ μὲ ἄλλες ἀρχές, μὲ ἀποτέλεσμα νὰ παραμένει ἀνεκμετάλλευτος ὁ πλοῦτος τῶν Πατερικῶν κειμένων ποὺ ὁ π. Εὐθύμιος ἔχει συγκεντρώσει καὶ καταδεικνύουν τὴν Πατερικὴ ὁδὸ ἐν καιρῷ αἱρέσεως.

Τὸ ἀφετηριακὸ σχόλιο (ποὺ ἀπευθύνεται στὸν ἱστολόγο τῆς «Ἀποτείχισης») καὶ στὸ ὁποῖο ἀναφερόμαστε εἶναι τὸ ἑξῆς:

«Και θα σε παρακαλούσα να δημοσιεύσης όσο και αν τυχόν διαφωνείς την παρακάτω δήλωση μου πρός κάθε αποτειχισμένο Ιερέα και μάλιστα τον π. Τρικαμηνά.

Την απαγόρευση της τέλεσης μνημόσυνου για όσους τελευτούν τη κοινωνία της αιρέσεως την ξέρετε.

Όπως δεν πρέπει να δίνετε την Θεία Ευχαριστία σε όσους μετέχουν των μυστηρίων της σατανικής συναγωγής και όποιος το κάνει δίνει τα Άγια των Αγίων στα σκυλιά όμοια έχετε καθήκον να μην κάνετε μνημόσυνο σε όποιον επέλεξε μέχρι και του θανάτου του τα μυστήρια της απώλειας γιατί σε διαφορετική περίπτωση προδίδετε τον Κύριο, κοινωνείτε με τους ακοινώνητους και ουδεμία κοινωνία επιτρέπεται με τους Αντίχριστους.

Και σαν προδότες, κοινωνούντες τους ακοινώνητους θα είστε ακοινώνητοι από του νυν μέχρι του αιώνος από όσους μαρτύρησαν, μαρτυρούν και θα μαρτυρούν ακριβώς για να μην κοινωνήσουν τα ακοινώνητα».

Εἶναι γνωστὸν ὅτι ἡ Ε΄ Οἰκουμενικὴ Σύνοδος συνῆλθε τὸ 553 μ.Χ. γιὰ νὰ ἀσχοληθεῖ μὲ τρεῖς ἱερωμένους: τὸν ἐπίσκοπο Θεόδωρο Μοψουεστίας, τὸν ἐπίσκοπο Θεοδώρητο Κύρου καὶ τὸν μητροπολίτη Ἐδέσσης Ἴβα, οἱ ὁποῖοι εἶχαν σαφῆ ἀντίθεση πρὸς τὴν Γ΄ Οἰκουμενικὴν Σύνοδον (Ζήτημα Τριῶν Κεφαλαίων). Ὅσα στοιχεῖα παρουσιάζω εἶναι ἀπὸ τὴν μελέτη  τοῦ πρώην Μητροπολίτου Νικοπόλεως, καὶ φανερώνουν ὅτι οἱ  Ἅγιοι πατέρες ἔδειχναν ἐπιείκεια, χωρὶς ταυτόχρονα νὰ ὑποχωροῦν στὰ θέματα τῆς πίστεως.

Ὁ Θεόδωρος Μοψουεστίας θεωρεῖται ὁ «πατέρας» τοῦ Νεστοριανισμοῦ. «Ἡ διδασκαλία τοῦ Θεοδώρου ἦτο καινολογία (=νεωτερισμός), ξένη πρὸς τὴν παράδοσιν τῆς Ἐκκλησίας. Οἱ Ἀντιοχεῖς, ὅταν διὰ πρώτην φορὰν ἤκουσαν τὰς ἰδέας του, κατὰ κυριολεξίαν “λίθους βαλόντες αὐτὸν” ἐξεδήλωσαν τὴν πλήρη ἀντίθεσή τους» (Μελετίου Καλαμαρᾶ, Μητροπολίτου Νικοπόλεως, Ἡ Πέμπτη Οἰκουμενικὴ Σύνοδος, Ἀθῆναι 1985, σελ. 45).

Ἀνησυχία εἶχαν διατυπώσει ἤδη ἀπὸ τὸ 394 μ.Χ. καὶ οἱ «ἅγιοι Γρηγόριος ὁ θεολόγος καὶ Γρηγόριος Νύσσης» (σ. 45). Λίγο ἀργότερα (404 μ.Χ.) καὶ ὁ Πατριάρχης Ἀλεξανδρείας Θεόφιλος (ἀνησυχῶν καὶ αὐτός) μὲ ἐπιστολὴ του στὸν Πατριάρχη Ἀντιοχείας Πορφύριο, τὸν προέτρεπε νὰ ἀντιμετωπίσει τὸ ζήτημα ποὺ δημιουργήθηκε μὲ τὶς κακοδοξίες τοῦ Θεοδώρου.

Ἀλλὰ αὐτὴ «ἡ περιωρισμένης ἐκτάσεως ἀμφισβήτησις αἰφνιδίως μετεβλήθη εἰς γενικὴν καὶ καθολικήν, ὅταν ἕνας μαθητής τοῦ Θεοδώρου, ὁ Νεστόριος, ἐπελέγη» ὡς Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως (σ. 45).

«Πρῶτος ἐναντίον τοῦ Νεστορίου ἠγέρθη» ἕνας λαϊκός, ὁ κατόπιν «ἐπίσκοπος Δορυλαίου Εὐσέβιος». Στὴν συνέχεια ἐναντιώθηκε ὁ Ἅγιος Κύριλλος καί, τέλος, ὁ Πάπας Κελεστῖνος, ὁ ὁποῖος δι’ ἐπιστολῶν, ἔδωσε προθεσμία στὸν Νεστόριο 10 ἡμερῶν νὰ ἀρνηθεῖ τὶς αἱρετικὲς θέσεις του καὶ νὰ μετανοήσει. Ταυτόχρονα ἐπαινοῦσαν τὸν κλῆρον καὶ τὸν λαὸν τῆς Κωνσταντινουπόλεως ποὺ ἀποτειχίστηκαν ἀπὸ τὸν Νεστόριο καὶ τοὺς καλοῦσαν νὰ κρατήσουν «σθεναρὰν κατὰ τοῦ Νεστορίου ἀντίδρασιν» πρὶν ὁ Νεστόριος καταδικασθεῖ (σ. 46-47).

Ὁ Νεστόριος ἐπέτυχε νὰ συγκληθεῖ Οἰκουμενικὴ Σύνοδος καὶ προσπάθησε νὰ προσεταιρισθεῖ τὸν Πατριάρχην Ἀντιοχείας Ἰωάννην. «Ὅμως ὁ Ἰωάννης δὲν ἀπεδέχθη τὸν ρόλον, διὰ τὸν ὁποῖον προώριζεν αὐτὸν ὁ Νεστόριος» καὶ διαμήνυσε τὴν πεποίθησή του στὸν ἅγιο Κύριλλο «ὅτι ἡ διδασκαλία τοῦ Νεστόριου εἶναι “ρῆμα οὐκ ἀνεκτόν”· καὶ παρεκάλεσεν αὐτὸν νὰ ἐνεργήσῃ μετὰ συνέσεως

Εις την Αρχήν της Ινδίκτου, Νικολάου Πανταζῆ

Εις την Αρχήν της Ινδίκτου

Ὁμιλία  στὴν Ἱερὰ Μονὴ τοῦ «Ἄξιον Ἐστί»,

Northocote,  2002

Τοῦ Νικολάου Πανταζῆ (πρὶν ἀποτειχισθεῖ)

«Θαυμασταί των Ορθοδόξων αι πανηγύρεις, φαιδραί των Μαρτύρων αι Μνήμαι, ανεπαίσχυντε των ευσεβών αι ευωχίαι. Ου σεβόμεθα χρόνον τον αστάτως κινούμενον, ου εορτάζομεν ενιαυτόν την της ανθρώπων ζωής δαπάνην, ου προσκυνούμεν αιώνα, τον εις φθοράν ημάς έλκοντα, ου λατρεύομεν τη κτίση, πάντα σύνδουλα γαρ ταύτα».

Μ΄ αυτά τα διαμαντοστόλιστα και χρυσοποίκιλτα λόγια, της εκκλησίας μας ξεκινά ο μέγιστος Ιωάννης ο Χρυσόστομος την Ομιλίαν του, Εις την Αρχήν της Ινδίκτου!

Σήμερα η Εκκλησία μας γιορτάζει, την Εκκλησιαστική της Πρωτοχρονιά. Και γιατί Εκκλησιαστική Πρωτοχρονιά, μάλιστα Σεπτέμβριο Μήνα;

 Προς δόξαν της Αγίας Τριάδος, ας χωρίσουμε την πανηγυρική μας Ομιλία σε τρία, λίγα Ιστορικά, λίγα Θεολογικά και λίγα πνευματικά.

 "Σεπτέμβριος" από το Λατινικό "Septem" που σημαίνει "έβδομος", ήταν ο έβδομος Μήνας, γιατί τότε πρώτος ήταν ο Primus, ο μετέπειτα

Τζιχαντιστὲς στὴν πόρτα τοῦ σπιτιοῦ σου; Τί θὰ ἔκανες;

ΜΑΣ ΑΝΑΦΕΡΕΙ ὁ ἁγιασμένος Γέροντας Παΐσιος στὸ Βιβλίο ποὺ ἔγραψε τὸν Βίο τοῦ Ὁσίου Ἀρσενίου, γιὰ την  παλληκαριὰ καὶ τὴν τόλμη ποὺ εἶχαν οἱ Ἕλληνες τῆς Μ. Ἀσίας καὶ ἰδιαιτέρως στὰ Φάρασα τῆς Καππαδοκίας, ἀπέναντι στὸν κίνδυνο τῶν Τσετῶν, ἤτοι σημερινῶν Τσιχαντιστῶν (συμμορία τοῦ σχοινιοῦ καὶ τοῦ παλουκιοῦ, ὅπως λέει ὁ Κόντογλου) ποὺ καθημερινὰ ἀντιμετώπιζαν καὶ στὸ χωριὸ τους ἀλλὰ καὶ ἔξω στὰ χωράφια, ὄταν  πηγαιναν μόνοι τους γιὰ νὰ δουλέψουν.

Μάλιστα εἴχαν συμβεί καὶ πολλὲς σφαγὲς Ἑλλήνων ἀπο  τούς  Τζιχαντιστὲς ἐκείνης τῆς ἐποχῆς γι΄ αυτὸ καὶ ὁ Ἅγιος Ἀρσένιος εἶχε τάξει εἰδικὰ τὸν Ψαλμὸ 73 γιὰ αὐτὴν τὴν ἀπευκταία περίπτωση.

Κάποτε λοιπὸν, ὅπως ἀναφέρει ὁ πατέρας τοῦ π. Παϊσίου, ὁ μακαριστὸς...

Πρόδρομος Ἐζνεπίδης, ποὺ ἦταν ὁ φόβος καὶ ὁ τρόμος τῶν Τζιχαντιστῶν εἶχαν πάει πολλοὶ ἀπὸ αὐτοὺς τοὺς σατανάδες γιὰ νὰ πατήσουν τὰ Φάρασα. Στὸ χωριὸ οἱ ἄνδρες ἔλειπαν, ἄλλοι στὰ μακρινὰ κτήματα καὶ ἄλλοι στὰ ταξίδια.

Ἀναγκάστηκε τότε νὰ μαζέψει τὰ μικρὰ παιδιά, μόνο γιὰ νὰ δείξουν στόχο γύρω ἀπὸ τὸ Κάστρο ὅτι εἶναι πολλοί, καὶ μετὰ τὰ ἐδίωξε, γιὰ νὰ κρυφθοῦν.

Μερικοὶ γέροι ποὺ ἦταν, καὶ αὐτοὶ σκόρπισαν, καὶ τελικὰ ἔμεινε μόνος του μὲ τὴν ἀπόφαση νὰ σκοτωθεῖ καλύτερα παρὰ νὰ δεῖ τούς Τούρκους στὸ χωριό. Εἶχαν τελειώσει ὅμως οἱ σφαῖρες του καὶ μετὰ τὸν ἔπιασαν ζωντανὸ οἱ Τοῦρκοι. Ἀφοῦ τὸν ἔδεσαν γερά, τὸν πῆγαν στὸ σπίτι του καὶ τὸν ἀνέβασαν στὸ δῶμα (ταράτσα), ὅπου εἶχαν στήσει τὴ κρεμάλα του. Ἐκεῖ τὸν βασάνιζαν, γιὰ νὰ τοὺς δώσει ὅτι εἶχε καὶ μετὰ νὰ τὸν τελειώσουν. Ἐκείνη τὴ στιγμὴ ὅπου τὸν βασάνιζαν, δὲν ξέρει πὼς τοῦ ἦρθε, εἶπε στούς Τούρκους:

«Ὅ,τι ἔχω, τὰ ἔχω στὸν Χατζεφεντή».

Οἱ Τοῦρκοι δὲν χασομεροῦν καὶ τὸν πηγαίνουν στὸν Πατέρα Ἀρσένιο.

Όταν ἄνοιξε τὴν πόρτα του ὁ Πατὴρ καὶ εἶδε αὐτὴ τὴ σκηνή, πολὺ πληγώθηκε, καὶ μάλιστα μάλωσε τοὺς Τούρκους, ποὺ τὸν εἶχαν δεμένο, γιὰ νὰ τὸν ἐλευθερώσουν γρήγορα, καὶ μάλιστα τοὺς εἶπε καὶ «παλιοτούρκους». Ὁ ἀρχηγὸς τους θύμωσε καὶ τράβηξε τὸ χατζάρι του, γιὰ νὰ κόψει τὸν Χατζεφεντή. Ὁ Χατζεφεντὴς τότε λέγει στὸν Τοῦρκο Καπετάνιο: «Γρήγορα κατέβασε τὸ χέρι σου κάτω ξερό».

Ὢ τοῦ θαύματος! Τὸ χέρι τοῦ Τούρκου κατέβηκε ξερὸ κάτω ἀγκυλωμένο καὶ τὸ χατζάρι του ἔπεσε κάτω καταγῆς. Ὅταν εἶδαν αὐτὸ οἱ ἄλλοι Τοῦρκοι τῆς συμμορίας, ἄρχισαν νὰ τρέμουν ἀπὸ φόβο καὶ ὁ ἀρχηγὸς μὲ κλάματα νὰ παρακαλεῖ νὰ τοῦ κάνει καλὰ τὸ χέρι του. Ὁ Πατὴρ Ἀρσένιος τότε τοῦ σταύρωσε τὸ χέρι του καὶ τὸ θεράπευσε. Καὶ ἀφοῦ ἔλυσαν καὶ τὸν Πρόεδρο, τοὺς μάλωσε, γιὰ νὰ μὴν ξαναπατήσουν στὸ χωριό. Πράγματι ἀπὸ ἐκείνη τὴ συμμορία δὲν εἶχε ξαναπατήσει κανεὶς στὰ Φάρασα.

 

(Ο ΑΓΙΟΣ ΑΡΣΕΝΙΟΣ –Ι.Ἠσυχ. Εὐαγγ. Ι. Θεολόγου

–Σουρωτή-Θεσσαλονίκη)

Ἐπιμέλεια :π.Διονύσιος Ταμπάκης

Αρχή της Ινδίκτου: "Κατάβαλε τας αιρέσεις, διασκόρπισον τους ασεβείς"

Νικόλαος Σωτηρόπουλος προς Ιερώνυμο (και Βαρθολομαίο):

Mακαριώτατε! Σεῖς καὶ ἐγὼ εἴμεθα γέροι,

              μὲ τὸ ἕνα πόδι στὸν τάφο...!

«OYK HN ΦΩNH KAI OYK HN AKPΟΑΣIΣ»

Tοῦ  ἀείμνηστου Nικολάου  Σωτηροπούλου

10 Δεκ 2013    http://aktines.blogspot.gr/2013/12/blog-post_10.html

     Στὶς 14 Δεκεμβρίου 2013 συμπληρώνονται ἀκριβῶς 20 ἔτη ἀπὸ τὴν ἡμέρα τοῦ περιβοήτου ἀφορισμοῦ μου ἀπὸ τὴ λεγομένη Mείζονα καὶ Ὑπερτελῆ Σύνοδο, τὴν ὁποία συνεκάλεσε στὸ Φανάρι ὁ Oἰκουμενικὸς καὶ ἀρχιοικουμενιστὴς Πατριάρχης κ. Bαρθολομαῖος. Aἰτία τοῦ ἀφορισμοῦ τὸ ὅτι ἤλεγξα τὸν Ἀρχιεπίσκοπο Aὐστραλίας κ. Στυλιανό, ἐπειδὴ urbi et orbi κήρυξε τὸ Xριστὸ ἀτελῆ καὶ ἁμαρτωλό· διότι ἤλεγξα ἐπίσης ἀντικανονικὲς ἐπεμβάσεις καὶ πράξεις τοῦ κ. Bαρθολομαίου σὲ ἄλλο Πατριαρχεῖο, τῶν Ἱεροσολύμων· καὶ ἀκόμη διότι κηρύττω ἐναντίον τοῦ Oἰκουμενισμοῦ, πρᾶγμα ποὺ δὲν ἀρέσει στὸν κ. Bαρθολομαῖο καὶ στοὺς ὁμόφρονές του.

     Tιμὴ γιὰ μένα ὁ ἄδικος ἀφορισμός (Λουκ. στ΄ 22-23). Ἀλλὰ πολλοὶ μέμφονται

ΠΕΡΙΓΡΑΦΟΥΝ ΤΟ ΕΠΕΡΧΟΜΕΝΟ ΕΦΙΑΛΤΙΚΟ ΜΕΛΛΟΝ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ

Πηγή: defencenet.gr

Οι υγιείς δυνάμεις του Ελληνισμού προσπαθούν να ορθώσουν ανάστημα στις νεοταξικές και αντεθνικές αποφάσεις της κυβέρνησης Σαμαρά κα Βενιζέλου και σε αυτό το πλάισιο 34 ακαδημαϊκοί απέστειλαν επιστολή στον πρόεδρο της Δημοκρατίας, Κάρολο Παπούλια, τον πρωθυπουργό Αντώνη Σαμαρά και τους αρμόδιους υπουργού της κυβέρνησης, ζητώντας τους έστω την τελευταία στιγμή να ματαιώσουν την ψήφιση του υπαγορευμένου από το εξωτερικό "αντιρατσιστικού" νομοσχεδίου και να σταματήσουν άμεσα την ανέγερση του τεμένους που θα αποτελέσει εν δυνάμει κέντρο ισλαμικής ιδεολογίας και προώθησηςτρομοκρατίας.

Επίσης κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου για τον τεράστιο κίνδυνο που κρύβει για την ύπαρξη του ίδιου του Ελληνισμού το τεράστιο κύμα λαθρομετανάστευσης που σαρώνει την χώρα, το οποίο αντί να αντιμετωπιστεί σθεναρά από την κυβέρνηση, το "χαϊδεύει" χαρακτηρίζοντάς τους μάλιστα απλά ως "παράτυπους μετανάστες" (είναι χαρακτηριστικό ότι η κρατική ΝΕΡΙΤ αναφερόμενη σε ένα σκάφος γεμάτος με λάθρο στα ανοιτκά του Σουνίου ανέφερε ότι "αναζητείται ιστιοφόρο με 25 επιβάτες"!)

"Η απόφαση για την ανέγερση του τεμένους στο Βοτανικό οξύνει το πρόβλημα της λαθρομετανάστευσης, επιβραβεύοντας την παρανομία, και δημιουργεί τεράστια προβλήματα ασφάλειας και κοινωνικής συνοχής στη χώρα μας.

Παράλληλα, το αντιρατσιστικό νομοσχέδιο, όπως έχει, περιορίζει τα δικαιώματα των Ελλήνων, όπως είναι η ελευθερία του λόγου, και γίνεται κίνητρο που ευνοεί τη λαθρομετανάστευση. Πρωταρχικό

ΟΙ «ΣΥΝΟΔΟΙΠΟΡΟΙ» ΤΗΣ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗΣ

ΟΙ «ΣΥΝΟΔΟΙΠΟΡΟΙ» ΤΗΣ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗΣ

Γράφει ο Νίκος Χειλαδάκης, Δημοσιογράφος-Συγγραφέας-Τουρκολόγος

Για πρώτη φορά στην ιστορία αυτού του τόσο ταλαιπωρημένου τόπου είναι καταπληκτική η σύμπνοια και η ταύτιση απόψεων διαφορετικών, ακόμα και αντιπάλων πολιτικών παρατάξεων για το αντιρατσιστικό και για την απόορθοδοξοποίηση του ελληνικού λαού. Αλλά το πιο καταπληκτικό είναι πως μαζί τους, αγκαλιασμένοι χέρι χέρι, βρίσκεται στην συντριπτική της πλειοψηφία και η εκκλησιαστική ιεραρχία, η οποία έχει συνταυτιστεί με τους πολιτικούς ταγούς που αδίστακτοι προχωρούν στην πορεία αποκαθήλωσης των ελληνοχριστιανικών συμβόλων και της ριζικής αποταύτισης του πολιτών αυτής της χώρας.

Αριστεροί, κεντροαριστεροί, κεντρώοι, κεντροδεξιοί, δεξιοί, κλπ όλοι στο πολιτικό θέατρο της υποκρισίας, ρασοφόροι και κληρικοί, όλοι μαζί υπέρ της καταστροφής των παραδοσιακών προτύπων, υπέρ της ανάδειξης του Ισλάμ και της πάσης φύσεως διαστροφής για την «πρόοδο» και τα ανθρώπινα δικαιώματα των Ελλήνων, (ποιων Ελλήνων;). Όλοι μαζί να αντιμετωπίσουν με οργή και… μίσος όσους καλλιεργούν υποτίθεται το «μίσος» του ρατσισμού. Ανελέητος ρατσισμός εναντίον αυτών που αντιτίθενται στο αντιρατσιστικό. Αποβολή από την δημόσια ζωή και ακόμα χειρότερα διώξεις και φυλακίσεις απο εδώ και πέρα σε όσους προσπαθούν ακόμα να υψώσουν κάποια φωνή σε όλη αυτή την νεοταξική λαίλαπα που υποσκάπτει εκ θεμελίων τις βάσεις με τις οποίες έζησε επί αιώνες ο Ελληνισμός και η Ορθοδοξία.

Η προδοσία δεν έχει όρια και όταν αρχίζει δεν ξέρει κανείς πότε τελειώνει. Άλλωστε η αμοιβή των προδοτών είναι πλουσιοπάροχη και έρχεται από πολύ ψηλά από την άλλη πλευρά του Ατλαντικού και από το σκοτεινό και αιματοβαμμένο ευρωπαϊκό κέντρο που δεν γνωρίζει ούτε θρησκεία, ούτε ανόητες «συναισθηματικές παρεκκλίσεις», αλλά όπως ο μεγάλος πρόγονος του που αιματοκύλισε όλη την Ευρώπη, βαδίζει σταθερά στην απόλυτη υποδούλωση αυτού που κάποτε το έλεγαν Ενωμένη Ευρώπη.

                  Το παιχνίδι είχε στηθεί με πολύ όμορφο και κομψό τρόπο έτσι ώστε ο χαμένος να μην έχει καμία δυνατότητα ούτε να ανασάνει. Όσοι είναι αντίθετοι με το κατεστημένο, πολιτικό και εκκλησιαστικό, είναι ρατσιστές, είναι φασίστες, είναι οπισθοδρομικοί, είναι εγκληματίες, είναι αποβράσματα που θα πρέπει να εξοντωθούν, θα πρέπει εξολοθρευτούν. Όσοι είναι αντίθετοι με όλες τις διαστροφές της ανθρώπινης φύσης, με την καθημερινή εισβολή χιλιάδων μουσουλμάνων, με την διάλυση της κοινωνίας, με την αφαίρεση του σταυρού από την σημαία, με την κατάργηση όλων των ελληνορθόδοξων δημόσιων προτύπων, με την αποκαθήλωση των ιερών εικόνων από τα δημόσια ιδρύματα, με την οικουμενιστική πανθρησκεία, την κατάργηση του άβατου του Αγίου Όρους, είναι αισχρά εμπόδια στην «πρόοδο» και θα πρέπει να αποβληθούν με κάθε μέσο. Όσοι προσπαθούν να αρθρώσουν διαφορετικό λόγο, καλλιεργούν την χωρητικότητα, είναι τυφλοί και δεν βλέπουν πως ο κόσμος εξελίσσεται (προς τα πού;) είναι εχθροί της ομαλότητας, είναι ανώμαλοι που διαταράζουν την ηρεμία, (του θανάτου), των πολιτών και θα πρέπει να εξοντωθούν με όλα τα μέσα που διαθέτει το σύστημα Αυτό το σύστημα  στηρίζεται εκτός από τα πολιτικά ανδρείκελα και σε  διατεταγμένους ρασοφόρους που βρίσκονται στην ίδια γραμμή κατεδάφισης των πάντων, ευτελισμού όλων των ορθόδοξων συμβόλων και απαξίωσης κάθε φωνής που ακόμα προσπαθεί μέσα στους κόλπους της εκκλησίας και της  ιεροσύνης να αντισταθεί στην πορεία εκρίζωσης της Ορθοδοξίας από την χώρα, στην οποία ο ίδιος ο Παντοδύναμος είχε δώσει την ευλογία Του να αναδεχτεί σαν η  νέα κληρονομιά Του μετά την προδοσία των Ιουδαίων.

Η εικόνα είναι ζοφερή αλλά δεν έσβησαν οι εστίες αντίστασης   σε όλο αυτό το σύγχρονο ολοκαύτωμα του Ελληνισμού και της Ορθοδοξίας. Ακόμα και οι λίγοι είναι μεγάλη και σωτήρια ελπίδα. Αυτοί το ξέρουν πως είναι μια θλιβερή και παράνομη μειοψηφία και αυτό φαίνεται από το γεγονός πως εκτραχύνονται όλο και περισσότερο. Αλλά μέσα από τα αδιέξοδα τους που συνεχώς θα πληθαίνουν, έσσεται η αποκατάσταση και η αναστύλωση, κόντρα σε όλο αυτό το συνονθύλευμα και στους συνοδοιπόρους της καταστροφής.

Ἡ Ἱστορία τῆς Ἁγίας Ζώνης

 Σύγγελης Κωνσταντῖνος 

Στὶς 31 Αὐγούστου θὰ ἑορτάσουμε καὶ φέτος τὴν Κατάθεση τῆς Τιμίας Ζώνης τῆς Θεοτόκου. Ἀποτελεῖ τὸ μοναδικὸ ἱερὸ κειμήλιο ποὺ σχετίζεται μὲ τὸν ἐπίγειο βίο τῆς Θεοτόκου καὶ διασῴζεται μέχρι σήμερα στὴν Ἱερὰ Μονὴ τοῦ Βατοπαιδίου στὸ Ἅγιο Ὅρος, στὸ Περιβόλι τῆς Παναγίας. Ἡ ἴδια ἡ Θεοτόκος τὴν ὕφανε ἀπὸ τρίχες καμήλας.

Οἱ πληροφορίες γιὰ τὸν ἐπίγειο βίο τῆς Θεοτόκου εἶναι λιγοστὲς καὶ προέρχονται ἀπὸ τὴν Καινὴ Διαθήκη καὶ ἀπὸ τὴν παράδοση ποὺ διασώθηκε ἀπὸ τοὺς ἀποστολικοὺς ἀκόμη χρόνους. Ἡ Θεοτόκος μέχρι τὴν Κοίμησή της παρέμεινε στὰ Ἱεροσόλυμα καὶ ἦταν μέλος τῆς πρώτης Ἐκκλησίας. Τὴ φροντίδα τῆς εἶχε ἀναλάβει ὁ ἀγαπημένος μαθητὴς τοῦ Κυρίου, ὁ Εὐαγγελιστὴς Ἰωάννης.
Οἱ τελευταῖες στιγμὲς τῆς ἐπίγειας ζωῆς τῆς εἶναι θαυμαστὲς καὶ συγκινητικές. Κοντὰ τῆς βρέθηκαν οἱ Ἀπόστολοι οἱ ὁποῖοι ἔφτασαν ἀπὸ τὰ πέρατα τῆς οἰκουμένης στὰ Ἱεροσόλυμα μὲ τρόπο θαυμαστό, «ἐπὶ νεφελῶν». Καὶ τότε, ὁ ἴδιος ὁ Κύριος ἐμφανίστηκε θριαμβευτικὰ

Υστατο Αντίο στον μεγάλο θεολόγο Νικόλαο Σωτηρόπουλο

Μὲ πολλὴ θλίψη ἀλλὰ καὶ χαρμολύπη ἀκολουθήσαμε στὴν τελευταία του κατοικία τὸν ἀγωνιστή, τὸν ὁμολογητή, τὸν ἀκάματο ἐργάτη τοῦ Εὐαγγελίου, τὸν δεινὸ θεολόγο, τὸν δάσκαλο κι ἀδελφό μας Νικόλαο Σωτηρόπουλο. Αἰσθανόμαστε φτωχότεροι ἐδῶ στὴ γῆ, ἀφοῦ ἕνα  τεράστιο κενὸ ἄφησε ὁ ἐκλιπὼν στὴν ἀρένα τοῦ ἀντιοικουμενιστικοῦ ἀγῶνα, ἀλλὰ πλουσιώτεροι στὶς οὐράνιες σκηνές, ὅπου θὰ βρίσκεται ἡ αἰώνια κατοικία του, διότι ἀπὸ ἐκεῖ θὰ πρεσβεύει γιὰ ὅλους τους ἐναπομείναντες ἀδελφούς του, ὥστε νὰ συνεχίσουμε ἕως θανάτου τὸν καλὸν ἀγῶνα ὑπὲρ τῆς ἀμωμήτου πίστεως ὅπως ἀκριβῶς ἔκανε κι ἐκεῖνος.

Τὸν εὐχαριστοῦμε γιὰ τὴν βοήθεια ποὺ μᾶς πρόσφερε μὲ τὴν καρδιά του ἀπὸ τὴν ἀρχὴ τῆς ἱδρύσεως τοῦ Συλλόγου μας, γιὰ δέκα ἑπτὰ συνεχῆ ἔτη, ὅταν σὲ κάθε κάλεσμά μας ἀνταποκρινόταν κι ἔτρεχε νὰ κηρύξει τὸ θεῖο λόγο καὶ νὰ συνδράμει στὸν ἀγῶνα μας ἐναντίον τοῦ Οἰκουμενισμοῦ καὶ τοῦ Παπισμοῦ. Ὅταν παρ’ ὅλες τὶς δυσκολίες ποὺ ἀντιμετώπιζε  μὲ τὴν ὑγεία του, πάντοτε ἀκάματος, καλόκαρδος, πρόσχαρος ἀποδεχόταν τὴν πρόσκλησή μας κι ἕνωνε τὴν βροντερὴ φωνή του μὲ τὴν ἀδύναμη δική μας καὶ ξεσήκωνε τὶς συνειδήσεις ὅλων αὐτῶν ποὺ γέμιζαν τὶς αἴθουσες γιὰ νὰ τὸν ἀκούσουν, ὅπου κι ὅταν τὸν καλούσαμε. Ἦταν ὁ πρῶτος ὁμιλητὴς στὴν πρώτη ἐκδήλωση τοῦ Συλλόγου μας, καὶ δὲν θὰ ξεχάσουμε ποτὲ τὴν ἀπερίγραπτη συγκίνηση ποὺ νοιώσαμε  γιὰ τὰ ὅσα μᾶς συμβούλευσε καὶ μᾶς εὐχήθηκε σὲ ἐκεῖνο τὸ πρῶτο μας ξεκίνημα.

Πάντοτε ἔχοντας τὸ μικρὸ τετραβάγγελο στὸν κόρφο του, σὲ ὅ,τι κι ἂν μᾶς δίδασκε, σὲ ὅ,τι κι ἂν ἔλεγε ἀναφερόταν μὲ τόση εὐχέρεια στὴν Ἁγ. Γραφή, μᾶς παρέπεμπε ἄμεσα στὸ κατάλληλο χωρίο, μᾶς ἐρωτοῦσε καὶ μᾶς ἐξηγοῦσε δίνοντας τὴν ἐντύπωση ὅτι ζοῦσε μὲ τὸν Χριστὸ γιὰ τὸν Χριστό. Μᾶς συγκινοῦσε ἰδιαίτερα ἡ βαθειά του γνώση καὶ ἡ προθυμία του νὰ μᾶς καταστήσει κοινωνοὺς τῆς χαρᾶς ποὺ ζοῦσε, μὲ τὸν τρόπο ποὺ βίωνε  τὴν ἐν Χριστῷ ἐπίγεια ζωή του. Ἡ ἁπλότητα κι ἡ καλωσύνη του μᾶς ἀφώπλιζαν πάντοτε καὶ δὲν ὑπῆρχε ὁ παραμικρὸς δισταγμὸς νὰ τὸν προσεγγίσουμε καρδιακὰ καὶ νὰ ζητήσουμε ἀνὰ πάσα στιγμὴ τὴ συμβουλή του.  Ἦταν σὰν ἕνα μικρὸ παιδί, ποὺ μερικὲς φορὲς ἐκδήλωνε τὴ ἔντονη συμπεριφορά του, ἀκόμη καὶ τὴν ἱερὴ ἀγανάκτηση καὶ ὀργή του, χωρὶς ὅμως ἐμπάθεια μὲ μία ἰδιαίτερη εἰλικρίνεια κι ἁπλότητα. Εὐχαριστοῦμε τὸν Θεὸ ποὺ τὸν γνωρίσαμε ἀπὸ κοντά, τὸν φιλοξενήσαμε, τὸν ζήσαμε στὴν καθημερινότητά του, ἔστω καὶ γιὰ λίγο, καὶ μᾶς ἔκανε κοινωνοὺς τῆς ἁγιότητός του.

 Δὲν θὰ ξεχάσουμε τὴν τελευταία φορὰ ποὺ ἦλθε στὸ Βόλο, μετὰ ἀπὸ ἕνα φοβερὸ κρυολόγημα, ἐνῷ ἔβηχε διαρκῶς καὶ μὲ κίνδυνο νὰ ἐπιδεινωθεῖ ἡ ἤδη ἐπιβαρυμένη ὑγεία του μετὰ ἀπὸ ἕνα μεγάλο χειρουργεῖο, αὐτὸς προσευχόταν νὰ τοῦ δώσει ὁ Θεὸς δύναμη νὰ μπορέσει νὰ μιλήσει καὶ νὰ ὁμολογήσει καὶ νὰ ἐλέγξει τοὺς παναιρετικοὺς οἰκουμενιστὲς ἐπισκόπους καὶ πατριάρχες, ὅπως ἔκανε πάντοτε. Μὲ τὴ βοήθεια τοῦ Θεοῦ, τὴ θέληση καὶ τὴν ἀπέραντη ψυχικὴ δύναμη, ποὺ διέθετε πάντοτε ὅταν ἀγωνιζόταν, τὰ κατάφερε. Μίλησε μὲ τόση παρρησία καὶ τόλμη ποὺ δὲν ἐπέτρεψε ὁ Θεὸς νὰ βήξει οὔτε μία φορά. Ἦταν ἕνα πραγματικὸ θαῦμα.

Δὲν φοβόταν κανένα, παρὰ μόνο τὸ Θεὸ καὶ τὸ ἴδιο μας δίδαξε νὰ κάνουμε κι ἐμεῖς. Ὅλα τὰ γνήσια πνευματικὰ παιδιά του, ἀκόμη κι αὐτὰ ποὺ δὲν ἀνῆκαν στὴν ἀδελφότητα τοῦ «Σταυροῦ», εἴχαμε λάβει αὐτὴ τὴν παρακαταθήκη ἀπὸ τὸν δάσκαλό μας, νὰ μὴν φοβόμαστε κανένα, παρὰ μόνο τὸ Θεό. Νὰ ἐλέγχουμε μὲ παρρησία τὸν κάθε ὑψηλὰ ἱστάμενο χωρὶς φόβο, γιὰ ὅ,τι κακὸ γίνεται μέσα στὴν Ἐκκλησία, ποὺ εἶναι τὸ σπίτι μας, γιατί ἔτσι θὰ κερδίσουμε τὴν αἰωνιότητα, ὅπως ἔλεγε, ἀψηφώντας κάθε κίνδυνο, διωγμὸ καὶ ἐπιτίμιο.

Δὲν εἶναι τυχαῖο ποὺ ὁ Θεὸς τὸν πῆρε κοντὰ Του, τὴν ἴδια ἡμέρα ποὺ πῆρε καὶ τὸν μακαριστὸ γέροντά του, τὸν ἀείμνηστο Αὐγουστίνο Καντιώτη. Τὴν ἴδια παρακαταθήκη ποὺ παρέλαβε ἀπὸ τὸν ἀγαπημένο του   πνευματικὸ Πατέρα καὶ Δάσκαλο, σὰ γνήσιο καὶ πιστὸ σὲ ὅλα τέκνο του,  ἀκριβῶς τὴν ἴδια παρέδωσε καὶ σὲ ὅλους ἐμᾶς.

 Τὸν εὐχαριστοῦμε γιὰ τὴν ὑποστήριξη καὶ τὴν ἐκτίμηση ποὺ ἔτρεφε γιὰ τὸν διωκόμενο γέροντά μας, τὸν π. Εὐθύμιο Τρικαμηνᾶ καὶ γιὰ τὴν συμπαράσταση ποὺ ἔδειξε καθ’ ὅλο τὸ διάστημα τῆς δίκης του στὰ Ἐκκλησιαστικὰ Συνοδικὰ Δικαστήρια, στὰ ὁποῖα δὲν δίστασε νὰ παρευρίσκεται μὲ τόσο κόπο καὶ νὰ συμμετέχει μὲ ὅλο τὸ πλῆθος τοῦ κόσμου ποὺ συνέρρεε γιὰ νὰ διαμαρτυρηθεῖ γιὰ τὴν ἄδικη καθαίρεσή του. Τὸν εὐχαριστοῦμε ποὺ δὲν παρέλειψε ποτὲ νὰ γράφει ὁλόκληρα ἄρθρα γιὰ τὸν ἄδικο διωγμὸ τοῦ π. Εὐθυμίου στὸ περιοδικὸ «Σταυρός», ἀλλὰ καὶ νὰ κάνει ὁλόκληρες ὁμιλίες γιὰ νὰ προβάλει τὸν ἀγῶνα του καὶ τὸ παράδειγμά του. Εἶναι χαρακτηριστικὴ ἡ φράση ποὺ ἐπαναλάμβανε: «ὁ π. Εὐθύμιος εἶναι ὁ ἀκαθαίρετος πύργος τῆς Ὀρθοδοξίας».

Εὐχόμαστε ὁ Θεὸς νὰ τὸν ἀναπαύσει, νὰ τοῦ χαρίσει ὅ,τι τοῦ στέρησαν στὴν ἐπίγεια ζωή του, αὐτοὶ ποὺ τὸν ἀδίκησαν καὶ τὸν ἐδίωξαν, νὰ κερδίσει τὸ φῶς καὶ τὴ δόξα τῆς αἰωνίου βασιλείας τοῦ Θεοῦ, τὴν ὁποία πάντοτε στεντόρεια ἐπικαλοῦνταν στὸν ἐπίλογο τῶν ὁμιλιῶν του καὶ νὰ πρεσβεύει γιὰ τὴ σωτηρία ὅλων ὅσων τὸν εἶχαν σὰν παράδειγμα στὴ ζωή τους.

 Σὰν ἐλάχιστο φόρο τιμῆς κι εὐγνωμοσύνης στὸν μεγάλο αὐτὸ ἄνδρα, στὸν ἄμισθο αὐτὸ στρατιώτη τοῦ Χριστοῦ, ποὺ ὅλη του τὴ ζωὴ τὴν ἀφιέρωσε στὸ κήρυγμα τοῦ Θείου Λόγου, ἀντὶ στεφάνου, προσφέρουμε ἕνα συμβολικὸ  ποσὸ σὲ ἵδρυμα τῆς περιοχῆς μας.

ΑΙΩΝΙΑ ΣΟΥ Η ΜΝΗΜΗ ΑΓΑΠΗΤΕ ΜΑΣ ΔΑΣΚΑΛΕ ΚΑΙ ΑΔΕΛΦΕ. ΚΑΛΟ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟ. ΚΑΛΗ ΑΝΤΑΜΩΣΗ

ΓΙΑ ΤΟΝ ΟΡΘΟΔΟΞΟ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΟ ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΟ  ΣΥΛΛΟΓΟ

«ΑΓ. ΘΕΟΔΩΡΟΣ Ο ΣΤΟΥΔΙΤΗΣ»

            Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ                                             Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΥΣ

       ΓΡΗΓ. ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ                               ΧΡΙΣΤΙΝΑ  ΞΑΝΘΑ - ΝΑΚΟΥ