«Στώμεν καλώς, ίνα τους χαμαί συρομένους λογισμούς ανορθώσωμεν»!

«“Στῶμεν καλῶς”, ἵνα τοὺς χαμαὶ συρομένους λογισμοὺς ἀνορθώσωμεν»!

Οὐδὲν δὲ οὕτως αὐτοῦ τὴν καθ' ἡμῶν ἔφοδον ἀποτειχίζειν ἴωθεν, ὡς εὐχὴ καὶ δέησις ἐκτενής. Καὶ γὰρ αὐτὸ τοῦτο τὸ παρακελεύεσθαι τὸν διάκονον ἅπασι καὶ λέγειν· «Ὀρθοὶ στῶμεν καλῶς», οὐχ

"Χρηστός ο νέος ζυγός... αλλά δια την ελπίδα".

Κείμενο: 
(Γρηγορίου Θεολόγου, Ἔργα 5, «Πατερικαὶ Ἐκδόσεις “Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς” Λόγος ΜΕ΄, σελ. 188-191).

 «...ΙΖʹ. Ἄξιον δὲ μηδὲ τὸν τῆς βρώσεως τρόπον παραδραμεῖν, ὅτι μηδὲ ὁ νόμος, ἄχρι καὶ τούτου, τὴν θεωρίαν φιλοπονῶν ἐν τῷ γράμματι. Ἀναλώσομεν γὰρ τὸ θῦμα κατὰ σπουδήν, καὶ ἄζυμα ἐπὶ

Αυτά τα χέρια προσκύνησες!

Ο ΑΣΚΟΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΑΪΣΙΟΥ

Τοῦ θεολόγου Νικολάου Πανταζῆ

Ο ΑΣΚΟΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ

ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΑΪΣΙΟΥ

Ο ψευτοθεός των ανέμων Αίολος, κράταγε ένα μυστήριο ασκί, τσουβαλοταμπακιέρα, όπου γαϊδουρόδενε τους διάφορους ορμητικούς ανέμους κι’ επέτρεπε να πνέουν επιβουλευτικά, κατά βούληση δική του. Για κακή του τύχη και για «γκαντεμιά», παρέδωκε το κατσικοασκό του στον Οδυσσέα το τρανό, τον οποίο ασκό από περιέργεια παραβίασαν οι «ατακτούληδες» Ναυτούληδες και ο σκασμένος ο ασκός απ’ κακό του, άξαφνα ξεφούρνισε ταραχοποιούς βοριάδες με απρόβλεπτες συνέπειες και ανεξέλεγκτες καταστάσεις.

Ο ιερός ασκός του αληθώς Αγίου Γέροντος Παϊσίου άνοιξε… Η Τράπεζα της Επιστολής γέμει. Τρυφήσατε, διαφθείρατε και παραχαράξατε πάντες. Μηδείς απέλθει στερούμενος ομολογιακού κειμένου…

Ο κάθε «πικραμένος» δεσπότης, ξεφουρνίζει και ξορκίζει της Αποτειχίσεως τους καλικάντζαρους ώστε ν’ απαλύνει την τυρρανούσα εαυτόν ενοχή του και να αποπλύνει απελπισμένα της μολυσματικής κοινωνίας ανομήματα, μη μόναν όψιν. Τα αρχιερατικά συμπλέγματα απωθημένων ενοχών ξεσπούν σε βοριάδες νέων εποχών, οι οποίοι ξεπροβάλλουν ξέφρενα εκ σιγονταρο-οικουμενιστικών ασκών.

Στο θεατρινίστικο και αυτοπεριγελαστικό κήρυγμά του, ο Μητροπολίτης Γόρτυνος Ιερεμίας, (χωρίς τα «κ».) ξεκινά με μία κωμικοτραγικά αλλόκοτη και τραγελαφικά γελοία παράσταση, με το βαρύτατο και επιτακτικό ρητό, το οποίο αφορά όλους μας, ανεξαρτήτως θέσεως και σχέσεως με την Εκκλησία: «Πράξις, θεωρίας επίβασις». Του το εύχομαι ολοψύχως!

Πριν επιχειρήσει όμως να εξαπατήσει το κοινό του περισσότερο, τονίζω στη δεσποτοσύνη του πως ο καίριος και φρικτός αυτός λόγος αφορά κυρίως τον ίδιο, που τόσο ασύνετα, άσοφα και αδιάκριτα εκσφενδονίζει. Ας επιβιβαστεί, ας αναβιβάσει πια, τον περισπούδαστο δεσποτικό του εαυτό, από την απεχθή, χαρτοπολεμική θεωρία στην ΑΓΙΟΠΑΤΕΡΙΚΗ ΠΡΑΞΗ!

Όταν τότε, το ποίμνιό του τον ιδεί, να εφαρμόζει πρωτίστως το Αγιοπατερικό αυτό ρητό ο ίδιος,

Ο αγώνας του Αγίου Γρηγορίου κατά της αιρέσεως όπως διαζωγραφίζεται στὴν Υμνογραφία.

Ἀπὸ τοὺς Μητροπολίτες πλέον δὲν ὑπάρχει καμιὰ ἐλπίδα. Ὑπηρετοῦν μὲ συνέπεια τὴν ἐπικράτηση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, τῆς Πανθρησκείας καὶ τοῦ Ἀντιχρίστου, φοβούμενοι τοὺς Οἰκουμενιστές!

Οἱ χιλιάδες, ὅμως, ἱερεῖς, οἱ θεολόγοι, οἱ εὐσεβεῖς πιστοί, δὲν βλέπουν ὅτι ἐμπιστεύονται ἀνθρώπους-Ἐπισκόπους ποὺ δὲν ἀνταποκρίνονται στὰ καθήκοντά τους, ποὺ ἔχει ξεφύγει ἀπὸ τὸ δρόμο ποὺ ὑποδεικνύουν οἱ Ἅγιοι τῆς Ἐκκλησιας; Δὲν βλέπουν ὅτι πλέον εἶναι «μισθωτοὶ» ποιμένες; Ὅσοι χριστιανοὶ πηγαίνουν ἀπὸ πρωΐ στοὺς Ναοὺς καὶ παρακολουθοῦν μὲ εὐλάβεια, τί ἀκοῦνε στὰ ψαλλόμενα καὶ ἀναγινωσκόμενα; Τί διαβάζουν στὰ Συναξάρια;

Δὲν μαθαίνουν ἀπὸ αὐτά, ὅτι οἱ Ἅγιοι ποὺ ἔζησαν σὲ καιρὸ αἱρέσεων, ΠΡΩΤΟ καὶ κύριο μέλλημά τους ἦταν ἡ καταπολέμηση τῶν αἱρέσεων;

Μποροῦν νὰ μᾶς ὑποδείξουν Ἕνα Ἅγιο, ὁ ὁποῖος σὲ καιρὸ αἱρέσεως ἠσχολεῖτο μὲ συσίτια, συμμετεῖχε σὲ συλλείτουργα παρόντων τῶν αἱρετικῶν (Οἰκουμενιστῶν) Ἐπισκόπων καὶ συμμετεῖχε σὲ φιέστες ὑποδοχῆς τοῦ ἑκάστοτε μὴ καταδικασμένου ἀκόμα αἱρεσιάρχη;

Ἀσφαλῶς καὶ ὄχι. Διότι κάθε Ἅγιος, ὅταν ἀντιλαμβανόταν τὴν ὕπαρξη κάποιας αἱρέσεως, ὅταν μάθαινε ὅτι αἱρετικοὶ Ἐπίσκοποι, ἀρχιμανδρῖτες, ἱερεῖς ἁλώνιζαν τὴν Ἐκκλησία, ἀναλάμβανε ἀγώνα τιτάνιο κι πολλὲς φορὲς αἱματηρό, γιὰ νὰ ἀποκρούσει τὴν αἵρεση μὲ λόγια, μὲ συγγράμματα, μὲ συμβουλές, μὲ ἀπομάκρυνση ἀπὸ τοὺς αἱρετικούς, ὅταν αὐτοὶ μὲ τὴν βοήθεια τῆς κρατικῆς ἐξουσίας προσπαθοῦσαν νὰ καταλύσουν τὴν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ καὶ νὰ ὑπαγάγουν ὅλους στὴν αἵρεση.

Καὶ τότε αὐτὸς ὁ ἀγώνας ἐγίνετο γιὰ μιὰ ὁποιαδήποτε αἵρεση. Σήμερα, ὅμως, δὲν πρόκειται γιὰ μιὰ αἵρεση, ἀλλὰ γιὰ τὴν ἐσχάτη αἵρεση τῆς ἱστορίας, τὴν Παναίρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ! Οἱ Οἰκουμενιστὲς (εἴτε τὸ καταλαβαίνουν, εἴτε ὄχι) μᾶς ὁδηγοῦν στὴν Πανθρησκεία καὶ τὸν Ἀντίχριστο!

Ὅλοι ἐμεῖς λοιπόν, ὅσοι θέλουμε νὰ εἴμαστε πιστοί, πῶς ἀνεχόμαστε οἱ Ποιμένες μας νὰ ἀρκοῦνται σὲ μεγαλοπρεπεῖς Ἑσπερινοὺς καὶ Θ. Λειτουργίες, σὲ πολυαρχιερατικὰ συλλείτουργα, ὅπου ὁ ἕνας ἐγκωμιάζει τὸν ἄλλον Μητροπολίτη ὡς ἄλλο σύγχρονο Ἅγιο, τὴν στιγμὴ ποὺ αὐτοί, ὄχι μόνο δὲν μιμοῦνται τοὺς Ἁγίους καὶ ἀρνοῦνται νὰ πολεμήσουν τὴν αἵρεση, ἀλλὰ καὶ ἀπαγορεύουν νὰ μιλᾶ κάποιος γι’ αὐτήν; Ποὺ ἤδη ἔχουν τιμωρήσει ἱερωμένους ποὺ τολμήσαν νὰ τὰ βάλουν μὲ τοὺς αἱρετικούς πατριάρχες καὶ μητροπολίτες, καὶ ἔφτασαν μάλιστα στὸ σημεῖο νὰ πάρουν Συνοδικὴ ἀπόφαση γιὰ περαιτέρω λογοκρισία καὶ φίμωση τῶν ἱστολογίων ποὺ ἀντιτίθενται στὴν Παναίρεση;

Αὐτὰ ἔκαναν οἱ Ἅγιοι; Αὐτὰ ἔκανε ὁ Χριστός; Καὶ πῶς τολμοῦν οἱ σύγχρονοι Ἐπίσκοποι νὰ διακηρύσσουν αὐτάρεσκα ὅτι εὑρίσκονται «εἰς τόπον καὶ τύπον Χριστοῦ», ὅταν δὲν κάνουν ὅ,τι ἔκανε ὁ Χριστός, οἱ Ἀπόστολοί του καὶ οἱ Ἅγιοι; Ὅταν δὲν «ἀπομειώνουν τὰ σκοτώδη νέφη τῶν αἱρέσεων»; Ὅταν δὲν φράσσουν τὸ «ψυχόλεθρον τῶν αἱρέσεων» ποτάμι, ὅπως ἔκανε ὁ σήμερα ἑορταζόμενος ἅγιος Γρηγόριος;

Εἶναι καιρός, εἶναι ΕΠΕΙΓΟΝ, ἀφοῦ κανεὶς ἁρμόδιος δὲν κινεῖται, νὰ πάρουν τὴν πρωτοβουλία οἱ Πιστοί. Νὰ ζητήσουν ἀπὸ τοὺς ἱερεῖς καὶ τοὺς ἐπισκόπους νὰ καταδείξουν τοὺς ἀρχηγοὺς τῆς Παναιρέσεως καὶ νὰ τοὺς ἀποκηρύξουν.

Νὰ ζητήσουν ἀπὸ τοὺς Ἐπισκόπους νὰ ἀναιρέσουν τὶς κακοδοξίες τῶν Παν-αἱρετικῶν Οἰκουμενιστῶν, «ἵνα διαφυλλάξουν τὴν ποίμνην τους». Ἂς τοὺς παρουσιάσουν οἱ πιατοὶ ὡς παράδειγμα τοὺς Ἁγίους, τὸν τρόπο ποὺ αὐτοὶ καταπολέμησαν τὶς αἱρέσεις. Τοὺς Ἁγίους μάλιστα τοῦ μηνὸς Ἰανουαρίου: Ἀθανάσιο, Κύριλλο, Βασίλειο, Γρηγόριο, Μάξιμο, Χρυσόστομο κ.λπ.

Καὶ σημειωτέον, οἱ Ἅγιοι πολέμησαν τὶς αἱρέσεις, πρὶν κάποια Σύνοδος καταδικάσει τοὺς αἱρετικούς. Προετοίμασαν οἱ Ἅγιοι τὸ κλίμα γιὰ τὴν σύγκληση Συνόδου. Ἑτοίμαζαν τὸ ὑλικὸ γιὰ τὴν Σύνοδο ποὺ στὴν συνέχεια κατεδίκαζε τοὺς αἱρετικοὺς: Ἀρειανούς, Πνευματομάχους κ.ἄ. Γιατί, ἀλήθεια! πῶς θὰ συγκληθεῖ μιὰ Σύνοδος γιὰ νὰ καταδικάσει μιὰ αἵρεση, ἂν προηγουμένως δὲν ἀρχίσει ἡ καταγγελία τῆς αἱρέσεως καὶ τῶν φορέων της ἀπὸ τοὺς Ἐπισκόπους; Ἂν δὲν ἔχει ὑπάρξει μιὰ ζύμωση, μιὰ προεργασία, διαμαρτυρίες στὴν Σύνοδο, ἀποτειχίσεις κ.λπ.;

Εἴμαστε ὑποκριτές, ὅσοι ἀντιλαμβανόμαστε τὴν Παναίρεση, ἀλλὰ ἀρκούμαστε μόνο στὴν ἐπισήμανση. Καὶ καλὰ δὲν ἔχουμε τὸ θάρρος νὰ ἀπομακρυνθοῦμε ἀπὸ αὐτήν, ἀποτειχιζόμενοι. Ὅμως, γιατί δὲν ἀπαιτοῦμε οἱ ἁρμόδιοι Ποιμένες, ποὺ γνωρίζουν (πρέπει νὰ γνωρίζουν) τὰ τῆς αἱρέσεως, νὰ δραστηριοποιηθοῦν κατ’ αὐτῆς;

Ἂς παρακολουθήσουμε στὴ συνέχεια στὰ τροπάρια (α) καὶ στὸ Συναξάρι τοῦ Ἁγίου (β), τὸν ἀγῶνα του ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Θεολόγου κατὰ τῶν αἱρέσεων κι ἂς τὰ συγκρίνουμε μὲ τὶς πράξεις τῶν συγχρόνων ἀδιαφόρων Ποιμένων, ἀλλὰ καὶ τῶν ἀντι-Οἰκουμενιστῶν καὶ ἂς πράξουμε τὸ αὐτονόητο.

ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΚΟΛΟΥΘΙΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ

(ΕΣΠΕΡΙΝΟ καὶ ΟΡΘΡΟ)

Ὄρθρος εὐσεβείας φαεινός, ἀκτῖνα τὴν τρισήλιον, εἰσδεδεγμένος ἐξανέτειλας, καὶ νύκτα τὴν ζοφεράν, δυσσεβῶν αἱρέσεων, αἴγλῃ τῶν σοφῶν σου διδαγμάτων, ἐδίωξας καὶ ψυχάς, Πάτερ τῶν πιστῶν κατεφαίδρυνας.

Ῥείθροις τῶν σοφῶν, δογμάτων σου πάνσοφε, Ἀρείου τὸν νοῦν τὸν θολερώτατον κατεξήρανας, ἐν γαλήνῃ φυλάττων τὴν ποίμνην σου, ἀπερίκλυστον, καθάπερ λογικὴν κιβωτόν, ᾗπερ εὐσεβείας σπέρματα, ἐναπέθου τὸ κάλλος τῶν λόγων σου.

Οι ερωτοτροπούντες με την πρακτική της δημιουργίας Συνόδων και ο άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος

Σήμερα ἡ Ὀρθόδοξη διαχρονικὴ ἁγιοπατερικὴ στάση ἔναντι τῶν αἱρέσεων (καὶ φυσικὰ κατὰ τῆς Παναιρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ), παραποιεῖται μὲν πρακτικὰ ἀπὸ τοὺς δειλοὺς καὶ τοὺς ἀδιάφορους Ἐπισκόπους, διαστρέφεται δὲ συνειδητὰ ἀπὸ τοὺς ἀντι-Οἰκουμενιστές, οἱ ὁποῖοι παραμένουν συνδεδεμένοι μὲ τὴν αἵρεση, ἂν καὶ χαρτοπολεμοῦν κατ’ αὐτῆς.

Τελευταῖα, ὅμως, καὶ καθὼς ἡ σύγχυση τῶν ἐσχάτων μεγαλώνει, ἐκδηλώνεται καὶ ἄλλη μιὰ τοποθέτηση ἀπὸ μιὰ μερίδα Ὀρθοδόξων, οἱ ὁποῖοι ἀναγνωρίζουν τὴν ἀνάγκη τῆς Διακοπῆς Μνημοσύνου, ἀλλὰ ἰσχυρίζονται ὅτι γιὰ νὰ γίνει Διακοπὴ Μνημοσύνου, πρέπει νὰ ὑπάρχουν Ἐπίσκοποι καὶ νὰ δημιουργηθεῖ Ὀρθόδοξη Σύνοδος, ὑπαρχούσης τῆς ἐπίσημης. Δηλαδή, ἀποδέχονται τὴν πρακτικὴ τῶν Παλαιοημερολογιτῶν.

Γιὰ τὸ λόγο αὐτό, καὶ μὲ ἀφορμὴ τὴν ἑορτὴ τοῦ ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Θεολόγου, ἀναρτοῦμε ἕνα κείμενο τοῦ π. Εὐθυμίου Τρικαμηνᾶ, ποὺ ἐξηγεῖ, τί ἀκριβῶς ἔκανε ὁ Ἅγιος σὲ παρομοία περίπτωση. Πιστεύουμε οἱ σεβόμενοι τὸν Ἅγιο ὀρθόδοξοι μοναχοί, ποὺ ἐρωτοτροποῦν μὲ τέτοιες ἰδέες, νὰ προσευχηθοῦν σ’ αὐτόν, τὸν δεύτερο Θεολόγο τῆς Ἐκκλησίας, ὥστε νὰ τοὺς φωτίσει νὰ ἀκολουθήσουν τὸ παράδειγμά του καὶ νὰ εὐαρεστήσουν στὸ Θεό, μὲ τὶς μεσιτεῖες τοῦ Ἁγίου Γρηγορίου.

Π.Σ.

Τοῦ π. Εὐθυμίου Τρικαμηνᾶ, Ἱερομονάχου

Δέν νομίζω ὅτι θά εὕρη κανείς παράδειγμα στήν Ὀρθοδοξία κατά τό ὁποῖο νά ὑπάρχουν σέ μία ἐκκλησιαστική ἐπαρχία καί νά ἀσκοῦν τά καθήκοντά των συγχρόνως δύο Ἐπίσκοποι, ὀρθόδοξος καί αἱρετικός καί δύο ἀντίστοιχα Σύνοδοι, οἱ ὁποῖες νά λειτουργοῦν συγχρόνως καί παραλλήλως, χωρίς δηλαδή νά ἔχη καταδικασθῆ ἡ αἵρεσις ἀπό ὀρθόδοξο Σύνοδο. Καί μάλιστα παράδειγμα, πού νά μᾶς τό ἐδίδαξαν μέ τά ἔργα των οἱ ἅγιοι ὡς κανονική ὁδό ἀγῶνος καί ὁμολογίας ἐν καιρῷ αἱρέσεως. Αὐτή τήν τακτική, ἀντίθετα, τήν ἐφάρμοσαν μετά τό σχίσμα οἱ Παπικοί καί χειροτονοῦν σέ ὀρθόδοξες ἐκκλησιαστικές ἐπαρχίες παπικούς Ἐπισκόπους καί δημιουργοῦν ἀναλόγους Συνόδους, κατά τό πρότυπο τῆς Οὐνίας, μέ σκοπό τήν παραπλάνησι τῶν Ὀρθοδόξων καί τήν ὑπαγωγή των εἰς αὐτούς.

Ἕνα ἀκόμη παράδειγμα τό ὁποῖον χρησιμοποιοῦν οἱ τοῦ Παλαιοῦ Ἡμερολογίου εἶναι καί αὐτό τοῦ ἁγ. Γρηγορίου τοῦ Θεολόγου.

Ἐπειδή ὁ ἅγ. Γρηγόριος ἦλθε στήν Κωνσταντινούπολι διά νά καταπολεμήση τήν αἵρεσι τοῦ Ἀρειανισμοῦ, ἡ ὁποία εἶχε σχεδόν ἐπικρατήσει παντοῦ, ὑπάρχοντος βεβαίως καί τοῦ Ἀρειανοῦ Πατριάρχου Δημοφίλου, ἰσχυρίζονται ὅτι δύνανται νά ὑπάρχουν συγχρόνως δύο Ἐπίσκοποι (Ὀρθόδοξος καί αἱρετικός) καί ἐνῶ ὁ αἱρετικός κατέχει τόν ἐπισκοπικό θρόνο, νά τοποθετηθῆ καί ὁ Ὀρθόδοξος ὡς Ἐπίσκοπος παραλλήλως εἰς ἀντικατάστασιν αὐτοῦ. Ἐδῶ προφανῶς γίνεται παραποίησις τῆς ἱστορίας, διότι συμβαίνει ἀκριβῶς τό ἀντίθετο.

Ἡ ὑπόθεσις ἐν ὀλίγοις ἔχει ὡς ἑξῆς σύμφωνα μέ τήν βιογραφία τοῦ ἁγίου.

Ὁ ἅγ. Γρηγόριος ὁ Θεολόγος παρεκλήθη ἀπό τόν Μ. Βασίλειο καί πλῆθος ἄλλων ἀρχιερέων, ἀκόμη καί ἀπό τούς λιγοστούς Ὀρθοδόξους τῆς Κωνσταντινουπόλεως νά ἔλθη στήν πρωτεύουσα τοῦ Βυζαντίου νά βοηθήση στήν καταπολέμησι τῆς αἱρέσεως. Ὁ βιογράφος του ἀναφέρει διά τόν ἐρχομό τοῦ ἁγίου τά ἑξῆς:

«Τῆς οὖν τοιαύτης ἔριδος πᾶσαν ὑπολαβούσης τήν ὑπό Ρωμαίους ἀρχήν, πλέον δέ τοῦ Βυζαντίου κατακρατούσης, ἐξεγείρει ὁ Θεός τό πνεῦμα τό ἅγιον Γρηγορίου τοῦ Θεολόγου, ἐλεήσας τούς ἀπολλυμένους ὑπό τῆς φθοροποιοῦ τῆσδε διδασκαλίας· καί οἷον πρός Μωϋσέα φησίν· Ἰδών εἶδον τήν κάκωσιν τοῦ λαοῦ μου τοῦ ἐν Αἰγύπτῳ (σκότος δέ ἡ Αἴγυπτος λέγεται τῇ φωνῇ τῶν Ἑβραίων· δηλοῖ δέ νῦν τῶν αἱρέσεων τόν κατασχόντα ζόφον), καί τοῦ στεναγμοῦ αὐτῶν ἤκουσα· καί κατέβην τοῦ ἐξελέσθαι αὐτούς. Καί νῦν δεῦρο ἀποστελῶ σε εἰς Αἴγυπτον. Καί τοιαύτῃ παρακελεύσει κινήσας τόν ἄνδρα, εἰς τό Βυζάντιον ἀποστέλλει πληρώσας Πνεύματι, ἵνα ὑπερμαχήσῃ τοῦ Πνεύματος. Ὁ δέ αὐτίκα, Βασιλείου τοῦ μεγάλου φωστῆρος τήν ὁρμήν αὐτῷ συνεπιτείνοντος, καί πρός τούς πνευματικούς ἀγῶνας ἀλείφοντος, ἄλλων τε πλείστων ἀρχιερέων, καί τῶν πιστῶν τῆς βασιλίδος ἀντιβολούντων (παρακαλούντων) αὐτοῖς ἀλεξίκακον γενέσθαι χρῄζουσιν ἐπικουρίας τῇ βασιλίδι παρῆν· ὕλης μέν ἁπάσης, καί τρυφῆς καί πλούτου ἄπορος, ἀλλά Πνεύματος πλήρης. Ὑπεδέχθη δέ παρά συγγενῶν καί τό σῶμα καί τήν εὐσέβειαν, εὗρε δέ τήν Ἐκκλησίαν, ὡς ἱστόν ἐπ’ ὄρους, ἤ ὡς σημαίαν· ἐπί βουνοῦ, προφητικῶς εἰπεῖν, βραχεῖαν καί εὐαρίθμητον, καί λανθάνουσαν, διά τό πάσης παρρησίας ὑπό τοῦ κράτους ἀποστερεῖσθαι· οἴκους δέ ἱερούς ἅπαντας διηρπασμένους, καί βίᾳ κατεχομένους. Μόνη δέ ἡ ἁγία Ἀναστασία τοῖς ὀρθοδόξοις ἀνεῖτο· τάχα μέν καί αὕτη καταφρονηθεῖσα διά σμικρότητα περιγραφῆς, ὡς εἰδεῖεν ἄν οἱ θεασάμενοι τό παλαιόν αὐτῆς τέμενος» (P.G. 35, 276A).

Σύμφωνα λοιπόν μέ τήν περιγραφή ὁ ἅγιος δέν ἦλθε διά νά κάνη τόν Ἐπίσκοπο εἰς τήν πρωτεύουσα, οὔτε πολύ περισσότερο διά νά δημιουργήση Σύνοδο ὀρθοδόξων Ἐπισκόπων, ἀλλά ἦλθε διά νά θυσιασθῆ ὑπέρ τῆς πίστεως καί νά συνδράμη εἰς τήν ἀποκατάστασί της.

Ὅταν δέ μετά τούς ἀγῶνες του μετεστράφη εἰς τήν Ὀρθοδοξία μέγα μέρος τοῦ κλήρου καί τοῦ λαοῦ καί μετά τούς πειρασμούς πού εἶχε ἀπό τόν κυνικό φιλόσοφο Μάξιμο, ὁ ἅγιος ἠθέλησε νά ἀναχωρήση εἰς τήν ἀγαπημένη του ἡσυχία. Ὁ βιογράφος ἀναφέρει εἰς αὐτό τό σημεῖο τά ἑξῆς: