Ο Όσιος Συμεών ο Μονοχίτων και Ανυπόδητος 19/4/1594

Ο Όσιος Συμεών ο Μονοχίτων και Ανυπόδητος 19/4/1594

Ο Όσιος Συμεών ο Μονοχίτων και Ανυπόδητος 19/4/1594

Του Κωνσταντίνου Αθ. Οικονόμου, δασκάλου 

 Ο Όσιος γεννήθηκε μεταξύ των ετών 1566-1574, σε άγνωστο τόπο. Κατά τους συναξαριστές της Εκκλησίας, πατέρας του ήταν ο ιερέας Ανδρέας. Αυτός έστειλε τον γιο του από μικρό να μάθει τα «ιερά γράμματα».

Ο «ΓΑΜΟΣ» ΤΟΥ: Όταν ο Συμεών ενηλικιώθηκε, ο φιλότουρκος κοτσαμπάσης του χωριού που γεννήθηκε, εκτιμώντας τον νεαρό Συμεών, θέλησε να τον παντρέψει με την κόρη του Τριανταφυλλιά, απειλώντας τον πατέρα του πως, αν δε συναινέσει ο γιος του, θα επέτρεπε τους Οθωμανούς να τον πάρουν στο παιδομάζωμα. Έτσι με τη βία, μια βραδιά στο σπίτι του, πάντρεψε τον Συμεών με την κόρη του, με άλλο ιερέα. Στον χρόνο επάνω γέννησε η γυναίκα του ένα αγοράκι, το οποίο ονόμασαν Δημήτρη. Όμως ο Συμεών ήταν βαθιά λυπημένος και συλλογισμένος. Στον πεθερό του, που τον ρωτούσε, ομολόγησε πως δεν ήταν πατέρας του παιδιού και πως δεν γνώρισε την Τριανταφυλλιά ως γυναίκα. Αφού κανείς δε τον πίστεψε αποφασίστηκε ο διά πυρός θάνατός του.

Όταν στην πλατεία ετοιμάστηκε η φωτιά, ο Συμεών ζήτησε για τελευταία φορά να δει σύζυγο και τέκνο μπροστά στον κόσμο. Πλησίασε το γιο του, που ήταν ολίγων μηνών ρωτώντας τον ποιος ήταν ο πατέρας του. Το παιδί, παραδόξως μιλώντας, έδειξε τον αγροφύλακα του χωριού κι έτσι ο Συμεών αθωώθηκε, αφού αποκαλύφθηκε η αλήθεια.

ΙΕΡΟΜΟΝΑΧΟΣ: Όταν ο Συμεών αναχώρησε από το πατρικό του, πήγε στον επίσκοπο Δημητριάδας Παχώμιο (1581-90) στο Βαθύρεμα της Αγιάς, απ' όπου ο Όσιος καταγόταν. Εκεί χειροτονήθηκε ιεροδιάκονος. Επιδιώκοντας την ασκητική ζωή, αναχώρησε στο Οικονομείο μοναστήρι της Όσσας - Κομνήνειος Ι.Μ. Αγ. Δημητρίου - όπου και εφάρμοσε αυστηρή νηστεία, αγρυπνία, ολονύκτια στάση, ενώ έμενε διαρκώς ανυπόδητος και μονοχίτων, φορώντας ένα φτωχικό φθαρμένο ράσο. Λίγα έτη αργότερα, αναχώρησε για τη Μεγίστη Λαύρα του Άθωνα, όπου χειροτονήθηκε ιερέας. Στη συνέχεια, υποχωρώντας στις παρακλήσεις μοναζόντων της Μονής Φιλοθέου, δέχτηκε να αναλάβει ηγούμενος της Μονής. Σύντομα όμως οι ίδιοι μοναχοί, που δεν ανέχονταν την αυστηρή διοίκηση του Οσίου, έκαναν στάση εναντίον του, τον έδεσαν σ' ένα κυπαρίσσι, τον χτύπησαν και τον φυλάκισαν στον πύργο της μονής. Με τη βοήθεια όμως ενός μοναχού απελευθερώθηκε και κατευθύνθηκε στο Φλαμούρι, βόρεια της Ζαγοράς. Εκεί κατά τον βιογράφο του «έμεινε τρεις χρόνους κάτω από μηλέαν τινά, εταλαιπωρείτο δε σφοδρώς κατά τον χειμώνα από το άμετρον ψύχος, το δε θέρος πάλιν εδεινοπάθει από τον καύσωνα και την υπερβολικήν θερμότητα του ηλίου».

Στη συνέχεια έκτισε τη μονή Αγίας Τριάδος, στην οποία χρόνο με τον χρόνο συνάχθηκε πλήθος μοναχών.

ΙΕΡΑΠΟΣΤΟΛΟΣ: Κατόπιν περιόδευσε ιεραποστολικά, ως πρόδρομος του Πατροκοσμά, στην Αγιά, στον Τύρναβο, την Ελασσόνα, τη Λαμία, τα Σέρβια, τα Γρεβενά, τα Άγραφα, τη Θήβα, την Αθήνα, και την Ήπειρο, όπου «εκήρυττε, παρρησία και χωρίς φόβον, τον λόγον του Θεού». Σε επιστροφή του από περιοδεία, κατευθύνθηκε στην Εύβοια, όπου κάποιοι Οθωμανοί τον κατήγγειλαν στον πασά του Εγρίπου (Χαλκίδα) ότι προτρέπει τους οθωμανούς να γίνουν χριστιανοί, υβρίζοντας την ισλαμική θρησκεία. Ο πασάς, διέταξε να τον συλλάβουν και να τον κάψουν στην πυρά. Άρχισαν λοιπόν διάφοροι Τούρκοι να συγκεντρώνουν ξύλα στην αγορά της Χαλκίδας για τη φωτιά. Βλέποντάς τους ο Όσιος τούς μιμήθηκε ρίχνοντας κι αυτός ξύλα στον σωρό. Κάποιες μουσουλμάνες τον λυπήθηκαν και πήγαν στη μητέρα του πασά, η οποία τον συμπόνεσε και έπεισε τον πασά να επανεξετάσει τις κατηγορίες εναντίον του Οσίου. Αφού ο Συμεών απολογήθηκε, λέγοντας ότι διδάσκει μόνο τους χριστιανούς και ότι ποτέ δεν απευθύνθηκε σε Οθωμανούς, εκείνος αποφάσισε να τον ελευθερώσει και ο Όσιος επέστρεψε στο Φλαμούρι.

Η ΚΟΙΜΗΣΗ ΤΟΥ: Στις 19 Απριλίου του 1594, υπερεκατονταετής ων, επισκέφθηκε την Πόλη κι εκεί ανεπαύθη εν Κυρίω. Ενταφιάστηκε στη Χάλκη Πριγκηποννήσων. Συμμοναστές του από τη μονή Φλαμουρίου, κατά την ανακομιδή, πήραν τα τίμια λείψανά του και τα έφεραν στη μονή, όπου μέχρι σήμερα θαυματουργούν. Η μνήμη του Οσίου τιμάται τη 19η Απριλίου, ενώ προς τιμήν του έχει ανεγερθεί πρόσφατα ιερός Ναός στο Γερακάρι, κοντά στον τόπο καταγωγής του.

Ελευθερία/ 18/04/2012

Κυριακὴ τοῦ Θωμᾶ, Μητροπολίτου Φλωρίνης π. Αυγουστίνου Καντιώτου

«Καὶ ἀπεκρίθη Θωμᾶς καὶ εἶπεν αὐτῷ· Ὁ Κύριός μου καὶ ὁ Θεός μου» (Ἰω. 20,28)

Δὲν ἔλειψαν, ἀγαπητοί μου, οὔτε θὰ λείψουν ποτὲ οἱ πιστοὶ στὸν ἐκ νεκρῶν ἀναστάντα Κύριο. Αὐτοὶ θ᾿ ἀποτελοῦν τὴν ἐκλεκτὴ μερίδα, θὰ εἶνε «τὸ φῶς τοῦ κόσμου» καὶ «τὸ ἅλας τῆς γῆς» (Ματθ. 5,14,13), θὰ κρατοῦν ἀ­ναμμένη τὴ λαμπάδα τῆς πίστεως, ἕτοιμοι καὶ γιὰ ἕνα γιῶτα νὰ θυσιαστοῦν. Αὐτοὶ θὰ νικήσουν, ἔστω κι ἂν ἀποτελοῦν μικρὴ μει­οψηφία. Τὸ

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΘΩΜΑ

Οἱ ἐµφανίσεις τοῦ Χριστοῦ µετά τὴν Ἀνάστασή Του ἦταν πολλές. Μία ἀπὸ τὶς πιὸ ἐπίσηµες ἦταν ἡ ἐµφάνιση τοῦ Ἰησοῦ στοὺς µαθητές Του καὶ µάλιστα στὸ Θωµᾶ. Ἡ παρουσία τοῦ Χριστοῦ φέρνει µιὰ ταραχὴ κι ἕναν φόβο στοὺς τροµαγµένους καὶ κρυµµένους στὸ ὑπερῷο µαθητές. Ὁ Κύριος λύει τὸν φόβο λέγοντας «εἰρήνη ὑµῖν» (Ἰωαν. 20,21 καὶ 26). Ὁ Χριστὸς «ἐν µέσῳ ἔστη, εἰρήνην παρέχων αὐτοῖς», λέγει ἕνα τροπάριο τῆς ἑορτῆς.

Ὁ Θεοφάνης ὁ Κεραµεὺς κάνει τὴν ἑξῆς παρατήρηση πάνω στὴ φράση αὐτὴ τοῦ Κυρίου. Δυὸ φορὲς ἀπευθύνει τὸ χαιρετισµὸ τῆς εἰρήνης στοὺς µαθητές Του. Μιὰ φορὰ πρὶν νὰ τοὺς δείξει τὶς πληγὲς τοῦ σώµατός Του κι ἄλλη µιά φορὰ µετὰ τὴν ἐπίδειξη, «ἵνα καὶ τῆς διττῆς ἀγωνίας ἀπαλλάξῃ αὐτούς», δηλαδὴ γιὰ νὰ τοὺς ἀπαλλάξει ἀπὸ τὴ διπλὴ ἀγωνία. Ἡ µία ἀγωνία τους ἦταν µήπως πέσουν στὰ χέρια τῶν Ἰουδαίων κι ἡ ἄλλη ἦταν ἡ φοβία µήπως βλέπουν κάποιο φάντασµα κι ὄχι τὸ Διδάσκαλό τους.

Ὁ Χριστὸς εἶναι ἡ εἰρήνη µας.

Δὲν εἶναι µιά ἀφηρηµένη ἰδέα ἡ εἰρήνη.  Ὅλες οἱ ἐκδηλώσεις τῆς εἰρήνης ἑστιάζονται στὸ πρόσωπο τοῦ Κυρίου. «Αὐτός γὰρ ἐστὶν ἡ εἰρήνη ἡµῶν, ὁ ποιήσας τὰ ἀµφότερα ἕν» (Ἐφεσ. 2,14), θὰ τονίσει ὁ ἀπόστολος Παῦλος. Μέσα στὴν Ἐκκλησία δὲν ὑπάρχει κοινωνία ἰδεῶν, ἀλλὰ κοινωνία προσώπων. Ὁ Χριστὸς ἔπαυσε τὴν ἔχθρα πού ὑφίστατο ἀνάµεσα στὸ Θεὸ καὶ στὸν ἄνθρωπο, µέ τὸ νὰ προσφέρει τὸν ἑαυτὸ Του θυσία. Εἰρηνοποίησε τὰ ἐπίγεια καὶ τὰ οὐράνια «διὰ τοῦ αἵµατος τοῦ σταυροῦ αὐτοῦ» (Κολ. 1,20). Φυσικὰ καὶ πρὸ τοῦ θανάτου καὶ τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Χριστοῦ ὁ Θεὸς δὲν κρατοῦσε ἔχθρα στὸν ἄνθρωπο. Ὁ Θεὸς εἶναι εἰρηνικὸς µέ ὅλα τὰ πλάσµατά Του πάντοτε. «Ὁ Θεὸς οὐδέποτε ἐχθραίνει», λέγουν οἱ Πατέρες. Μὲ τὴν ἁµαρτία πού διαπράττουν οἱ ἄνθρωποι, εἶναι ἐχθροὶ τῆς θείας θελήσεως, «διότι τὸ φρόνηµα τῆς σαρκὸς ἔχθρα εἰς Θεόν» (Ρωµ. 8,7). Αὐτὸς μέ τήν θυσία Του ἐφιλίωσε καὶ οἰκειοποίησε τοὺς ἀνθρώπους.

Πρῶτα πρῶτα νὰ ὑπενθυµίσουµε τὸν ἀποστολικὸ λόγο πὼς ἡ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ δὲν εἶναι βρώση καὶ πόση «ἀλλὰ δικαιοσύνη καὶ εἰρήνη καὶ χαρὰ ἐν Πνεύµατι Ἁγίω» (Ρωµ. 14,17). Πράγµατι, ἡ συνάφεια τοῦ Θεοῦ καὶ τοῦ ἀνθρώπου δὲν βασίζεται σὲ ὑλικὰ πράγµατα, ὅσο στοὺς καρποὺς τοῦ Ἁγίου Πνεύµατος πού εἶναι ἡ δικαιοσύνη, ἡ χαρὰ καὶ ἡ εἰρήνη. Χωρὶς αὐτὲς τὶς προϋποθέσεις δὲν µπορούµε νὰ ἔχουµε ζωντανὴ σχέση µέ τὸ Θεό.

Ἐπίσης, ὁ Θεὸς δὲν εἶναι θεὸς ἀκαταστασίας, ἀλλὰ εἰρήνης (Α΄ Κορ. 14,33). Ἡ σύγχυση γύρω ἀπὸ τὰ ζητήµατα τῆς πίστεως καὶ τῆς ζωῆς, ἡ ταραχὴ τῶν παθῶν, ἡ ἀναίδεια τῶν ἁµαρτωλῶν ἐπιθυµιῶν, ἡ ἔλλειψη ἀγάπης, ἡ δυσκολία νὰ συγχωρέσουµε τὸν ἄλλο, δείχνουν µία ἐσωτερικὴ ἀκαταστασία τοῦ ἀνθρώπου καὶ δὲν µπορεῖ νὰ συνυπάρχει µέ αὐτὰ τὸ εἰρηνικὸ πνεῦµα τοῦ Θεοῦ. Ἀκόµη ὁ ἄνθρωπος πού ἔχει τὴν εἰρήνη τοῦ Χριστοῦ, γίνεται εἰρηνοποιὸς στοὺς ἄλλους καὶ µακαρίζεται. «Μακάριοι οἱ εἰρηνοποιοὶ ὅτι αὐτοὶ υἱοὶ θεοῦ κληθήσονται» (Ματθ. 5,9), θὰ σηµειώσει ὁ Χριστός.

Ὁ ἀπόστολος Παῦλος µᾶς προτρέπει νὰ συµφιλιωθοῦµε µέ τὸ Θεό. Τὰ διάφορα ἁµαρτήµατα καὶ πάθη µας καὶ φυσικὰ ἡ φιλαυτία καὶ ὁ ἐγωισµός µας γίνονται ἐµπόδιο νὰ συµφιλιωθοῦµε µὲ τὸ Θεό. Ἡ ὀργὴ καὶ ἡ ἔχθρα, τὸ µῖσος καὶ ὁ φθόνος, ἡ µνησικακία καὶ ἡ ὑποκρισία, ἡ ἔλλειψη ἀγάπης καὶ ἡ ἐµπάθεια µᾶς κάνουν νὰ ζοῦµε µέσα στὴν ταραχὴ καὶ τὴ σύγχυση. Ὁ διάβολος εἶναι πνεῦµα ταραχῆς, ἐνῶ ὁ Χριστὸς εἶναι Θεὸς τῆς εἰρήνης. Δὲν µποροῦµε νὰ προσευχηθοῦµε, νὰ συµµετάσχουµε στὴ θεία Λειτουργία, νὰ κοινωνήσουµε, νὰ ἔχουµε ἀγαθὲς σχέσεις µὲ τοὺς ἄλλους, ἐὰν δὲν ἐπικρατήσει στὴν καρδιά µας ἡ εἰρήνη τοῦ Χριστοῦ. Μπορεῖ νὰ ἀγωνίζονται οἱ ἄνθρωποι, γιὰ νὰ ἐπικρατήσει ἡ εἰρήνη πάνω στὴ γῆ καὶ γιά αὐτὸ τὸ λόγο συνάπτονται καὶ συνθῆκες καὶ συµφωνίες, ἀλλ’ ὅµως, ἐφ’ ὅσον ἡ εἰρήνη αὐτὴ εἶναι ἀφηρηµένη καὶ δὲν εἶναι τὸ πρόσωπο τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, εἶναι καταστάσεις ποὺ δὲν διαρκοῦν γιὰ πολὺ µεγάλο χρονικὸ διαστηµα.

 Ὁ Χριστὸς µᾶς ἔδωσε τὴ δική Του εἰρήνη (Ἰωάν. 14,27). Αὐτὴν ἂς ἐπιδιώξουµε νὰ ἀποκτήσουµε, γιὰ νὰ εἰρηνεύσουµε, µέ τὸν ἑαυτό µας ἀρχικὰ ἔχοντας συµφωνία στὸ νοῦ καὶ τὴν καρδιά µας, κατόπιν µὲ τὸ Θεό, ὥστε νὰ τηροῦµε τὶς ἐντολές Του, καὶ τέλος νὰ εἰρηνεύσουµε µέ τοὺς συνανθρώπους µας, γιά νὰ ζήσουµε µαζί τους καὶ νὰ ἀποφύγουµε τὶς ἔχθρες καὶ τὶς ἔριδες. Ἀμήν.

Πηγή