Αποτελεί η σιωπή και η απραξία των ποιμένων πνευματικό έγκλημα και γι’ αυτό αιτία διακοπής εκκλησιαστικής κοινωνίας;

   Παράδειγμα πρῶτο (βλέπε καὶ ποινικὸ κώδικα, 232, παρ. 2): Παρασιώπηση ἐγκλήματος χαρακτηρίζεται ἡ παράλειψη ἔγκαιρης ἀναγγελίας στὴν ἁρμόδια Ἀρχή (ἢ πλησιέστερη Ἀρχή) σχεδιαζομένου ἢ πραγματοποιουμένου κακουργήματος. Στὴ νομικὴ ἐπιστήμη θεωρεῖται ὡς ἰδιώνυμο πλημμέλημα γνήσιας παράλειψης ποὺ τιμωρεῖται μὲ φυλάκιση μέχρι τριῶν ἐτῶν. Ἡ δὲ παρασιώπηση θεωρεῖται ἔγκλημα κατὰ τῆς ἀπονομῆς τῆς δικαιοσύνης.

Παράδειγμα δεύτερο: Φιλικό μας ἢ συγγενικό μας πρόσωπο σιωπᾶ ἢ ἀνέχεται βαριὲς ὕβρεις ἢ ἀπαράδεκτες ἀναφορὲς στὸ προσωπό μας εἴτε ἀπὸ φόβο εἴτε ἐπειδὴ δὲν τὸ νοιάζει. Θὰ συνεχίσουμε νὰ ἔχουμε ἐπαφὴ μὲ τέτοιους "φίλους" ἢ "συγγενεῖς" ἢ θὰ ἀπομακρυνθοῦμε ἀπὸ κοντά τους, μέχρι νὰ καταλάβουν τὸ λάθος τους;

  Παράδειγμα τρίτο: Πῶς χαρακτηρίζουμε πολιτικοὺς, ἐπιστήμονες καὶ ἀνθρώπους τοῦ πνεύματος, γενικὰ ὑψηλὰ ὑφισταμένους ποὺ σιωποῦν (ὅπως τώρα μὲ τὴν κρίση), ἐνῶ συντελοῦνται ἀδικίες, ἐγκλήματα, ἠθικὲς καὶ πνευματικὲς ἀλλοιώσεις; Σωστούς, ἠθικούς, ἀνθρώπους μὲ εὐθύνη; Συνεχίζουμε νὰ τοὺς ἐκτιμοῦμε καὶ νὰ τοὺς ἀκολουθοῦμε; Ἐὰν μάθουμε π.χ., ὅτι ἕνας γιατρός, ἕνας καθηγητής κλπ. εἶναι κομπογιαννίτες, θα σιωπήσουμε ἢ θὰ προσπαθήσουμε νὰ προστατεύσουμε καὶ τοὺς συνανθρώπους μας ἀπὸ τὴν ἀπάτη τους; Καὶ ἐὰν σιωπήσουμε κὰι αὐτὸ ἀποκαλυφθεῖ, θὰ ἔχουμε δίκιο, ὅταν διαμαρτυρόμαστε, ἂν ὁ περίγυρός μας μᾶς ἀποφεύγει καὶ μᾶς κατηγορεῖ, ὅτι γνωρίζαμε καί παρόλα αὐτὰ σιωπήσαμε καὶ δὲν καταδικάσαμε; 

   Ἐὰν λοιπὸν στὴν κοσμική μας ζωὴ ἰσχύουν τέτοιοι νόμοι, γραφτοὶ καὶ ἄγραφτοι, θὰ ἀνεχθοῦμε στὴν τήρηση τοῦ δόγματος, στὴν ἐκκλησιαστική μας ζωή, τὴν σημαντικὴ δηλ. πλευρὰ τῆς ζωῆς μας, νὰ ἰσχύουν ἄλλοι; Ὁλόκληρη ἡ δογματικὴ διδασκαλία τῆς Ἐκκλησίας διαμορφώθηκε ὄχι μόνο πρὸς διδαχὴ καὶ σωτηρία τῶν πιστῶν, ἀλλά κατὰ ἀντιπαράθεση πρὸς τὶς αἱρέσεις, οἱ ὁποῖες προσβάλουν τὸν Θεὸ τὸν ἴδιο καὶ ἐμποδίζουν τὸ ἔργο τῆς Ἐκκλησίας νὰ θεραπεύσει τὴν ἀνθρώπινη φύση ἀπὸ τὴν ἁμαρτία: Ἡ ἀποδοχὴ λοιπὸν τῆς αἱρέσεως ἀπὸ τὸν Χριστιανὸ καὶ κυρίως ἀπὸ τὸν Κληρικὸ καὶ Ἱεράρχη καταστρέφει τὸ προστατευτικὸ καὶ θεραπευτικὸ ἔργο τῆς Ἐκκλησίας. «Ὅπως στὸν ἰατρικὸ χῶρο σὲ ἕναν κομπογιαννίτη (ψευτογιατρό) δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ τοῦ ἐπιτραπῇ νὰ θεραπεύῃ, ἔτσι καὶ στὴν Ἐκκλησία δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ἐπιτραπῇ σὲ ἕναν αἱρετικὸ νὰ θεραπεύῃ τὶς ψυχὲς τῶν ἀνθρώπων. Διότι, ἐπειδὴ εἶναι αἱρετικός, δὲν γνωρίζει, δὲν μπορεῖ νὰ θεραπεύῃ» (Ιωάννου Ρωμανίδου, Πατερική Θεολογία, 2004, σελ. 203). Τὸ αὐτὸ ἰσχύει καὶ γιὰ τὸν Χριστιανὸ καὶ κυρίως τὸν Κληρικὸ καὶ Ἱεράρχη, ποὺ συνειδητὰ σιωπᾶ ἢ ἀδιαφορεῖ νὰ καταδικάσει τὴν αἵρεση καὶ ἔτσι νὰ προφυλάξει τὴν Ἐκκλησία ἀπὸ τὴν ἑδραίωσή της. Εἶναι λοιπὸν εὐνόητο, βάσει καὶ τῆς κοσμικῆς καὶ τῆς πατερικῆς, ἐκκλησιαστικῆς ἐμπειρίας ὅτι τὸ γεγονὸς τῆς αἱρέσεως δὲν ἐλλοχεύει μόνο στὴν πλήρη ἀποδοχὴ καὶ πρέσβευση τῶν αἱρετικῶν δογμάτων, ἀλλὰ καὶ -ἀνεξαρτήτως ἂν ἡ ὑπόλοιπη συμπεριφορά μας εἶναι ἐπαινετή- στὴν συνειδητὴ ἀδιαφορία, στὴν σιωπὴ καὶ στὴν ἀπραξία ἀπέναντι στὴν αἵρεση καὶ μέσω αὐτῶν στὴν ἀποτροπὴ ἀντιδράσεων.

  Γι’ αὐτὸν τὸν λόγο στὴν Ἀποκάλυψη τοῦ Ἰωάννη ἐπικρίνει ο Χριστός τοὺς Ἐπισκόπους, τῆς Περγάμου καὶ τῶν Θυατείρων, διότι ἐνῶ ἡ διαγωγή τους σὲ γενικὰ θέματα εἶναι καλή, μολαταῦτα ἐπιτρέπουν στοὺς αἱρετικοὺς Νικολαΐτες και ψευδοπροφῆτες νὰ πλανοῦν καὶ νὰ βλάπτουν τὸ ποίμνιόν τους· «Ἀλλὰ ἔχω κατὰ σοῦ ὀλίγα, ὅτι ἀφεῖς τὴν γυναίκά σου Ἰεζάβελ, ἣ λέγει ἑαυτὴν προφῆτιν, καὶ διδάσκει καὶ πλανᾶ τοὺς ἐμοῦς δούλους πορνεῦσαι καὶ φαγεῖν εἰδωλόθυτα». Ἀπὸ τὴν ἄλλη μεριὰ ὅμως ἐπαινεῖ τὸν ἀμελῆ σὲ μερικὰ θέματα Ἐπίσκοπον Ἐφέσου, διότι ἀναδεικνύει τοὺς ψευδοπροφήτες καὶ μισεῖ τὰ ἔργα τῶν Νικολαϊτῶν «Ἀλλὰ τοῦτο ἔχεις, ὅτι μισεῖς τὰ ἔργα τῶν Νικολαϊτῶν, ἃ κἀγώ μισῶ» (Ἀποκ. 2, 12‐23 καὶ 2, 6).

  Γι’ αὐτὸν τὸν λόγο παραινεῖ ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος τοὺς πιστούς, ὄχι μόνο νὰ μὴν ὑπακούουν σὲ κακοὺς ποιμένες ἀλλὰ καὶ νὰ ἀπομακρύνονται ἀπὸ αὐτούς, λόγῳ τοῦ κινδύνου ποὺ ἐπιφέρουν (Ὁμιλ. εἰς τὴν πρὸς Ἑβραίους 34, 1. PG 63, 231), καὶ ὁ Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς διδάσκει, ὅτι δὲν δικαιολογεῖται ἡ ἀδιαφορία ἤ ἡ σιωπή ὅταν «πίστις τό κινδυνευόμενον». Ἡ σιγὴ σὲ θέματα πίστεως εἶναι τὸ τρίτο εἶδος ἀθεΐας μετὰ ἀπὸ τὴν ἄρνηση τοῦ Θεοῦ καὶ τὴν ἀπόρριψη τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ (Γρηγορίου Παλαμᾶ, Συγγράμματα, σελ. 479‐483).

   Γι’ αὐτὸν τὸν λόγο πρέπει καὶ ἐμεῖς νὰ μὴν ἔχουμε ἐκκλησιαστικὴ κοινωνία ὄχι μόνο μὲ αὐτοὺς τοὺς Κληρικοὺς ποὺ κηρύττουν τὴν αἵρεση ἀλλὰ καὶ μὲ αὐτοὺς ποὺ σιωποῦν καὶ δὲν κάνουν τίποτα ἐναντίον της, μέχρι νὰ ἀλλάξουν στάση. Ἡ διακοπὴ ἐκκλησιαστικῆς κοινωνίας δὲν εἶναι μία μόνιμη κατάσταση, ἀλλὰ μία ποὺ ἰσχύει μέχρι νὰ ἐπανέλθει τὸ ὀρθόδοξο δόγμα καὶ ἡ ὀρθόδοξη στάση στην Ἐκκλησία. Ὅσο ὅμως ἰσχύει ἡ αἵρεση, ἡ σιωπή, ἡ ἀπραξία καὶ ἡ ἀδιαφορία πρέπει νὰ ἐφαρμόζεται, ὡς ὁμολογία ἀπέναντι στὸν Ὕψιστο, ὡς τεῖχος ἀπέναντι στὴν αἵρεση καὶ ὡς ἔνδειξη ἀγάπης καὶ ἐνδιαφέροντος στὴν Ἐκκλησία Του καὶ στοὺς ἀδελφούς μας.

Ἀδαμάντιος Τσακίρογλου

Έχουμε σβήσει από τη συνείδησή μας ότι ο "Θεός ου μυκτηρίζεται"? Ιδιαίτερα από Ποιμένες και μάλιστα για θέματα Πίστεως και αιρέσεως;

Θεραπεία μέσω αυστηρότητας

Από τόν Ευεργετινό

Ο μέγας Γρηγόριος επέστρεψε κάποτε στήν πόλη του από τή γειτονική πόλη Κόμανα.
Καί επειδή σέ όλους ήταν γνωστό ότι πάνω από όλα φρόντιζε γιά τήν ανακούφιση εκείνων πού είχαν ανάγκη, δυό Εβραίοι, είτε αποβλέποντας σέ κάποιο κέρδος είτε επιδιώκοντας τόν εμπαιγμό του, ως δήθεν ευκολόπιστου, παραφύλαξαν στό δρόμο, απ όπου θά περνούσε.

Καί ο ένας ξάπλωσε ανάσκελα στήν άκρη τού δρόμου καί έκανε τόν πεθαμένο. Ο άλλος πάλι, θρηνώντας τάχα τό νεκρό, μοιρολογούσε υποκριτικά καί φώναξε στόν άγιο, πού περνούσε μπροστά τους:
Αυτός ο δύστυχος πέθανε ξαφνικά, καί κείτεται γυμνός, απροετοίμαστος γιά τήν ταφή! Σέ παρακαλώ, άνθρωπέ μου, μήν παραβλέψεις τό ιερό χρέος, αλλά νά λυπηθείς τή φτώχειά του καί νά προσφέρεις κάτι, ό,τι έχεις, γιά νά μπεί τελευταίο στολίδι στό σώμα του.
Αυτά έλεγε καί έτσι ικέτευε τόν άγιο ο Εβραίος. Κι εκείνος, χωρίς καθόλου νά εξετάσει τήν υπόθεση, έβγαλε τόν μανδύα του, τόν

Ο Φίλης απειλεί, αλλά η Π.Ε.Θ. ΤΡΙΚΑΛΩΝ και ΠΙΕΡΙΑΣ δείχνουν τον δρόμο!

    "Π.Π.": Καθηγητής, παρὼν σὲ συνάντηση ὁμάδος θεολόγων κατὰ τὴν ὁποία συζητήθηκε τὸ θέμα, μᾶς διαβίβασε τὴν πληροφορία πώς, ὅταν ἐτέθη τὸ θέμα (στὴν συνάντηση Φίλη-Συμβούλων θεολόγων) τῶν διαμαρτυριῶν τοῦ θεολογικοῦ κόσμου, ὁ ...δημοκράτης Φίλης ἀπάντησε: "Φέρτε μου ὀνόματα"!!! Εἶναι δὲ γνωστὸ ἀπὸ τὸ διαδίκτυο ἡ ἐπιβεβαίωση αὐτῆς τῆς ἀπειλῆς, ἀπὸ τὶς φράσεις τοῦ ἴδιου τοῦ Φίλη· ἔχει πεῖ (ἐδῶ): "Δεν θα ανεχθούμε ως υπουργείο φαινόμενα παρενόχλησης της νομιμότητας. Παρακαλώ κι εσείς στο βαθμό που αντιληφθείτε έστω και περιθωριακά τέτοια ζητήματα, υπηρεσιακά να τα ανακοινώσετε"! Τουτέστιν: Μόνο τὴν μαζικότητα τῶν ἀντιδράσεων λαμβάνουν ὑπ' ὄψιν. Κι ἂν αὐτὸ δὲν γίνει, οἱ μεμονωμένες φωνὲς θὰ σβήσουν! Δυστυχῶς ἡ Ἱεραρχία, [ὡς Διοικοῦσα καὶ ...Ποιμαίνουσα(!) Ἐκκλησία] ἐπέτρεψε νὰ μεταφερθεῖ τὸ θέμα σὲ ἐπιτροπές, δηλαδή, ἄλλη μιὰ φορὰ πρόδωσε τὸν ἀγώνα τῶν θεολόγων! Σημαντικὸ μοχλὸ πιέσεως θὰ παίξουν (ἂν συσπειρωθοῦν) οι Σύνδεσμοι Γονέων κι ὅσοι ἄλλοι φορεῖς ἔχουν συνειδητοποιήσει τὸν κίνδυνο πλήρους ἀπο-Ὀρθοδοξοποιήσεως τοῦ σχολείου!

 Η ΠΕΘ ΤΡΙΚΑΛΩΝ ΚΑΙ Η ΠΕΘ ΠΙΕΡΙΑΣ ΔΕΙΧΝΟΥΝ ΤΟ ΔΡΟΜΟ

 Με θαρραλέες και ομολογιακές Ανακοινώσεις τους το παράρτημα της ΠΕΘ Τρικάλων και το παράρτημα της ΠΕΘ Πιερίας έδωσαν το στίγμα της αντίστασης του θεολογικού κόσμου στα νέα Προγράμματα Σπουδών για το μάθημα των Θρησκευτικών.

   Συγκεκριμένα η παραδοσιακή φωνή των δύο παραρτημάτων σημαίνει εγερτήριο σάλπισμα αντίστασης κατά των νέων

«Ο οικουμενισμός, σαν οδοστρωτήρας ισοπεδώνει τα πάντα και αυτοί ασχολούνται...».

Αναβολή συζήτησης:

Έξυπνο «κόλπο» αλλ΄ ουκ εκ του αγαθού.

     Σάββας Ηλιάδης, δάσκαλος

    «Μιλάει το πρόβατο και δε μιλάει ο τσομπάνης;»

Μετά από όσα διαδραματίστηκαν στην Κρήτη, και συγκεκριμένα με την ανυπακοή της αντιπροσωπείας της Ελλαδικής Εκκλησίας, στην εντολή που πήρε από την Ιεραρχία και την αλλοίωσή της, ήρθε στη συνέχεια η δεύτερη ανυπακοή, με μια πολύ ύποπτη κίνηση, με ένα περίπαιγμα, θα λέγαμε. Η μετάθεση –ουσιαστικά η αποφυγή– της συζήτησης του θέματος στην πρόσφατη σύνοδο της Ιεραρχίας. Αποφυγή ήταν και μάλιστα προγραμματισμένη και σκόπιμη μετάθεση. Τουτέστιν

Η ημέρα του Κυρίου (Άγιος Συμεών ο Νέος Θεολόγος)

Εἶναι δύσκολο νά μιλήσει κανείς γιά τή μέλλουσα κρίση. Ἐπειδή δέν θά πεῖ γιά τά παρόντα καί ὁρατά, ἀλλά γιά τά μέλλοντα καί ἀόρατα. Καί ἐγώ, πού θά μιλήσω, καί ἐσεῖς, πού θά μέ ἀκούσετε, χρειαζόμαστε πολλές προσευχές καί καθαρότητα τοῦ νοῦ καί φόβο Θεοῦ. Ἐγώ γιά νά μιλήσω σωστά, κι ἐσεῖς γιά ν᾿ ἀκούσετε προσεκτικά. Τό θέμα αὐτοῦ τοῦ λόγου εἶναι «ἡ ἡμέρα τοῦ Κυρίου», τότε πού ὁ Ἰησοῦς Χριστός, ὁ Κύριός μας, θά ἔρθει πάλι, ὄχι ὅμως πιά σά λυτρωτής, μά σάν κριτής, «ὅς ἀποδώσει ἑκάστῳ κατά τά ἔργα αὐτοῦ». Τότε, ὅταν θ᾿ ἀστράψει ἡ ὑπερουράνια λάμψη τῆς Θεότητός Του, ὁ αἰσθητός ἥλιος θά σκεπαστεῖ ἀπό τή λαμπρότητα τοῦ Δεσπότου τῆς κτίσεως, τ᾿ ἀστέρια θά σβηστοῦν καί ὅλα θά δώσουν τόπο στόν Ποιητή τους. «Ὥσπερ γάρ ἡ ἀστραπή ἀστράπτουσα ἐκ τῆς ὑπ᾿ οὐρανόν εἰς τήν ὑπ᾿ οὐρανόν λάμπει, οὕτως ἔσται καί ὁ υἱός τοῦ ἀνθρώπου ἐν τῇ ἡμέρᾳ αὐτοῦ». Τότε ὁ Θεός θά τά γεμίσει ὅλα μέ τό φῶς Του, καί θά ᾿ναι πιά, μόνος Αὐτός, Ἡμέρα μαζί καί Θεός.
Ἐνῶ ὅμως γιά τούς δίκαιους καί τούς μετανοημένους ὁ Κύριος θά εἶναι Ἡμέρα ἀνέσπερη, ἀτέλειωτη καί γεμάτη χαρά παντοτινή, στούς ἁμαρτωλούς καί ἀμετανόητους θά εἶναι ἀπρόσιτος καί ἀθέατος, ἐπειδή στήν παρούσα ζωή δέν φρόντισαν νά καθαριστοῦν, γιά νά δοῦν καί ν᾿ ἀπολαύσουν τό φῶς τῆς δόξας Του. Δίκαια, ἑπομένως, θά τό στερηθοῦν. Γιατί ὁ πανάγαθος Θεός

Εορτή του Οσίου Συμεών του Νέου Θεολόγου

     Ἡ μνήμη του μετατίθεται ἐδῶ, διότι τὴν 12^η Μαρτίου συμπίπτει μὲ τὶς ἡμέρες της Ἁγίας καὶ Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς.

   Ὁ Ἅγιος Συμεὼν ὁ Νέος Θεολόγος, γεννήθηκε τὸ ἔτος 949 μ.Χ. στὴ Γαλάτη τῆς Παφλαγονίας ἀπὸ γονεῖς εὐσεβεῖς καὶ εὔπορους, τὸν Βασίλειο καὶ τὴν Θεοφανώ. Ὁ θεῖος του Βασίλειος, ὁ ὁποῖος κατεῖχε ὑψηλὴ θέση στὸν αὐτοκρατορικὸ οἶκο τῆς Κωνσταντινουπόλεως, προσέλαβε νωρὶς τὸν ἀνεψιό του κοντά του, ὅπου, ὅπως ἦταν φυσικό, ἔτυχε καλῆς παιδείας. Ὅμως ὁ Ὅσιος δὲν ἔδινε προσοχὴ καὶ δὲν ἔδειχνε ἐνδιαφέρον γιὰ μάθηση.

Κατὰ τὴν ἐποχὴ αὐτὴ ὁ Συμεὼν γνωρίστηκε μὲ ἕναν μοναχὸ τῆς περιωνύμου μονῆς Στουδίου, ὁ ὁποῖος ὀνομαζόταν, ἐπίσης, Συμεών. Ὁ μοναχὸς αὐτὸς ἔγινε ἀπὸ τὴν ἀρχὴ ὁ πνευματικός του πατέρας. Ὅταν κατὰ τὸ ἔτος 963 μ.Χ. πέθανε ὁ θεῖος του, ὁ Συμεὼν προσῆλθε στὴ μονὴ τοῦ Στουδίου, ὅπου ζητοῦσε «τὸν ἐκ νεότητος αὐτοῦ χρηματίσαντα πατέρα πνευματικὸν καὶ διδάσκαλον». Ὁ ἴδιος ὁ Ὅσιος Συμεὼν παρομοιάζει τὸν θεῖο του μὲ τὸν

Ναυάγια ναυαγίων εις τον διάλογον δια το Πρωτείον

Οἱ φιλοπρωτεύοντες πηδαλιοῦχοι εὑρίσκονται εἰς περιδίνησιν γύρω ἀπὸ τὸ ἀγκυροβόλιον τῶν σκοπιμοτήτων των

ΝΑΥΑΓΙΑ ΝΑΥΑΓΙΩΝ ΕΙΣ ΤΟΝ ΔΙΑΛΟΓΟΝ ΔΙΑ ΤΟ ΠΡΩΤΕΙΟΝ

Ποῖα σοβαρὰ προβλήματα ἐκλόνισαν τὰς ἐνδοορθοδόξους σχέσεις εἰς τὸν πρόσφατον διάλογον μὲ τοὺς παπικούς;

Εἰς ποίαν φαναριώτικην θέσιν ἐμμένει προκλητικῶς ὁ ἐκλεκτὸς τοῦ Πατριάρχου Κων/λεως Σεβ. Τελμησσοῦ;

Πῶς συνδέεται ἡ συνάντησις εἰς Θεσ/κην μὲ ἐκείνην εἰς τὸ Chieti τῆς Ἰταλίας;

Πῶς, καίτοι ἀπών, μεσουρανεῖ ὁ Σεβ. Περγάμου;

Ποίαν τορπίλην ἐξαπέλυσεν ἡ Ἐκκλησία τῆς Ρωσίας κατὰ τοῦ διαλόγου καὶ τοῦ Κολυμβαρίου;

Μόλις προ δεκαπενθημέρου, από 16 έως 22 Σεπτεμβρίου συνήλθεν εις την πόλιν Chieti της Ιταλίας, η «Ολομέλεια της Διεθνούς Μικτής Επιτροπής Θεολογικού Διαλόγου» μεταξύ Ορθοδόξων και παπικών. Η ολομέλεια ήταν αφιερωμένη εις την εξέτασιν ενός σχεδίου εγγράφου με τίτλον «Συν­οδικότητα και πρωτείο κατά την πρώτη χιλιετία: στην πορεία προς κοινή κατανόηση στην υπηρεσία της ενότητας της Εκκλησίας», το οποίον είχε προετοιμασθή εις την συνάντησιν του Αμμάν της Ιορδανίας (2014) και ωλοκληρώθη εις εκείνην της Ρώμης (2015).

Τα προβλήματα που προέκυψαν από την Ορθόδοξον πλευράν ήσαν πολλά. Κατ’ αρχάς, ως γνωστόν, από τας συζητήσεις αυτάς απέχει επισήμως η Εκκλησία της Βουλγαρίας. Επιπλέον ανέκυψε το πρόβλημα της αντικαταστάσεως του Σεβ. Περγάμου από την προεδρίαν της Επιτροπής καθώς την θέσιν διεκδίκησεν ο εκπρόσωπος τύπου της Συνόδου του Κολυμβαρίου Σεβ. Τελμησσού. Παρά τας αντιδράσεις από μερικάς Ορθοδόξους

«Εξαγοραζόμενοι τον καιρόν»

 Άγιος Συμεών ο Νέος Θεολόγος

Περισσότερο ὠφελεῖται κανείς μελετώντας καθημερινά τό νόμο τοῦ Θεοῦ, παρά ὁποιοδήποτε ἄλλο βιβλίο. Γιατί μέσα στή Γραφή εἶναι κρυμένα νοήματα ἁγιοπνευματικά, πού ὄχι μόνο χαρίζουν ἀνέκφραστη ἡδονή στήν ψυχή, μά καί τήν ἀνεβάζουν στόν οὐρανό, πάνω ἀπό τά γήινα καί κοσμικά πράγματα.
Ἄς δοῦμε λοιπόν τώρα κάτι μέσα ἀπό τίς σελίδες τῆς Γραφῆς.
Ἄς ἐξετάσουμε μέ ἀκρίβεια μερικά θεόπνευστα λόγια τοῦ ἀποστόλου Παύλου, γιά νά ἀπολαύσουμε τήν Χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος καί νά εὐφρανθεῖ ἡ ψυχή μας.
Ἕνα ἀπό τά σημαντικά ἀποστολικά παραγγέλματα εἶναι καί τοῦτο: «Βλέπετε πῶς ἀκριβῶς περιπατεῖτε, μή ὡς ἄσοφοι ἀλλ’ ὡς σοφοί, ἐξαγοραζόμενοι τόν καιρόν, ὅτι αἱ ἡμέραι πονηραί εἰσι». Ὅπως κάθε ἔμπορος, κάθε γεωργός καί τεχνίτης χρειάζεται νά ἔχει φροντίδα κι’ ἐπιμέλεια στό ἔργο του, γιατί διαφορετικά ζημιώνεται, ἔτσι συμβαίνει καί στά ἔργα τά πνευματικά.
Θά σᾶς πῶ ἕνα παράδειγμα:
Ὅταν ὅλοι οἱ πραματευτές τρέχουν στό πανηγύρι καί ἀγωνίζονται μέ κάθε τρόπο νά πουλήσουν τήν πραμάτια τους, ἕνας ὅμως πραματευτής χαζεύει τριγυρίζοντας ἐδῶ κι ἐκεῖ, στά ξεφαντώματα καί στά μεθύσια τῶν πανηγυριστῶν, χωρίς νά νοιάζεται ἄν θά πουλήσει τά ἐμπορεύματά του, σᾶς ρωτάω, ποιός ἀξιοποιεῖ καί χρησιμοποιεῖ ὠφέλιμα τό χρόνο; Ἐκεῖνος πού τόν ξοδεύει σέ μάταια κι’ ἀνώφελα πράγματα, ἤ οἱ ἄλλοι, πού πουλᾶνε τά ἐμπορεύματά τους καί κερδίζουν χρήματα;
Ὕστερ’ ἀπ’αὐτό, ἄς ἐξετάσουμε τά νοήματα τοῦ ἀποστολικοῦ ρητοῦ, γιά νά μάθουμε πῶς χρησιμοποιεῖ κανείς ὠφέλιμα τόν καιρό, ποιός εἶναι ὁ καιρός αὐτός, καί ποιές εἶναι οἱ πονηρές ἡμέρες, γιά τίς ὁποῖες μιλάει ὁ ἀπόστολος.
Καιρός πραμάτειας κάθε ἀνθρώπου εἶναι ἡ παρούσα ζωή. Καί πονηρές ἡμέρες εἶν’ ἐκεῖνες, πού δέν τίς μεταχειρίζεται κανείς ὅπως πρέπει. Κάθε ἄνθρωπος λοιπόν, πού πολιτεύεται στήν

Πάντα τους εναντιούμενους στην αίρεση εδίωκον οι αιρετικοί. Σήμερα τους διώκουν οι "Ορθόδοξοι"!!! Πόσο λοιπόνΟρθόδοξοι είναι;

Πρόσκληση

συμπαράστασης

προς τον διωκόμενο

από τον επίσκοπο

Φλωρίνης Θεόκλητο

.

.

Αρχιμανδρίτη

π. Παΐσιο

Παπαδόπουλο.

Καλούμε όλους τους Ορθοδόξους, να δηλώσουν την συμπαράσταση τους προς τον π. Παΐσιο, ο οποίος είχε την γενναιότητα και το σθένος να εξηγήσει και να ανακοινώσει δημοσίως, την διακοπή μνημόνευσης του Μητρ. Φλωρίνης κ. Θεόκλητου λόγω της διατήρησης της Εκκλησιαστικής κοινωνίας του εν λόγω μητροπολίτου με τον παναιρετικό πατριάρχη κ. Βαρθολομαίο.

 Ο κ. Θεόκλητος αν και όφειλε να επαινέσει και να τιμήσει επ΄ εκκλησίας το φρόνημα του πνευματικού του παιδιού, που μένει σταθερό στην θεωρητική και βιωματική διδασκαλία των Αγίων Πατέρων και των Αγίων Συνόδων, το διώκει προτιμώντας να εξυπηρετήσει τις φιλίες του με τους ετερόδοξους ψευδοποιμένες  του αιώνος τούτου, που παραχαράζουν  και νοθεύουν την Ορθόδοξη Πίστη οδηγώντας στην απώλεια τον λαό.

Ομάδα πιστών της Ι. Μ. Φλωρίνης

(Παρακαλούμε στείλτε email μέχρι το Σάββατο 15/9/2016 με  το ονοματεπώνυμο σας, πόλη και τηλέφωνο στο: kapsala@yahoo.com)

Για τή μετά θάνατο ζωή τῆς ψυχῆς.

Ἀββᾶς Κασσιανός

Πρέπει νά προσέχουμε, ὅσο βρισκόμαστε ἀκόμα σ᾿ αὐτή τή ζωή, τίνος τήν ἐξουσία ἀναγνωρίζουμε καί ποιόν διακονοῦμε κατά τήν ἐπίγεια ζωή μας· Τόν Θεό ἤ τόν διάβολο; Κι ἄς μήν ἀμφιβάλλουμε ὅτι στήν αἰωνιότητα ὁ καθένας μας θά εἶναι μέ τό μέρος ἐκείνου πού διακόνησε σέ αὐτή τή ζωή. Αὐτό σημαίνουν οἱ λόγοι τοῦ Κυρίου· «῞Οποιος θέλει νά μέ ὑπηρετεῖ, ἄς ἀκολουθεῖ τό δικό μου δρόμο, κι ὅπου εἶμαι ἐγώ, ἐκεῖ θά εἶναι κι ὁ δικός μου ὑπηρέτης. Κι ὁ Πατέρας μου θά τιμήσει ὅποιον μέ ὑπηρετεῖ» (᾿Ιωάν. 12, 26).

᾿Ανήκουμε στή βασιλεία τοῦ διαβόλου, ὅταν μέ τήν θέλησή μας διαπράττουμε τήν ἁμαρτία, ἐνῶ κερδίζουμε τή Βασιλεία τοῦ Θεοῦ, ὅταν ἀσκοῦμε τήν ἀρετή μέ καθαρή καρδιά καί ἐπίγνωση. ᾿Εκεῖ ὅπου εἶναι ἡ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ, εἶναι βέβαιο ὅτι ὑπάρχει ἡ ἀπόλαυση τῆς αἰώνιας ζωῆς. Καί ὅπου εἶναι τό βασίλειο τοῦ διαβόλου, ἐκεῖ ὁπωσδήποτε ὑπάρχει ὁ θάνατος καί ὁ τάφος. Δέν μπορεῖ λοιπόν ὁ ἄνθρωπος, πού εἶναι σ᾿ αὐτή τήν κατάσταση τοῦ θανάτου, νά ὑμνήσει τόν Κύριο, ὅπως λέει καί ὁ Ψαλμωδός· «Δέν θά Σέ ὑμνολογήσουν, Κύριε, ὅσοι εἶναι νεκροί κατά τήν ἀρετή σ᾿ αὐτή τή ζωή, οὔτε ἐκεῖνοι πού μετά θάνατο κατεβαίνουν στόν ῞Αδη. ᾿Αλλά ἐμεῖς, οἱ ὁποῖοι ζοῦμε ἐνάρετο βίο, θά ὑμνήσουμε τόν Κύριο καί ἐδῶ καί ἐκεῖ» (Ψαλμ. 113, 25-26). Καί ἀλλοῦ ἐπίσης λέει· «᾿Εκεῖνος πού κάνει τήν ἁμαρτία, ἡ ὁποία ἐπιφέρει τό θάνατο, δέν Σέ θυμᾶται, Κύριε. Μετά τό θάνατο ὅμως, ποιός μπορεῖ νά μετανοήσει καί νά Σέ ὑμνήσει;» (Ψαλμ. 6, 6). Δηλαδή, κανένας δέν μπορεῖ. Διότι κανένας ἀπ᾿ αὐτούς πού πέφτουν στήν ἁμαρτία δέν ὁμολογεῖ τόν Θεό, ἔστω κι ἄν λέει χίλιες φορές πώς εἶναι χριστιανός, ἤ ἔστω κι ἄν αὐτός εἶναι μοναχός.

Κανείς ἄνθρωπος πού δέχεται ὅσα μισεῖ ὁ Θεός, δέν ἔχει μνήμη Θεοῦ, οὔτε μπορεῖ ποτέ νά λέει ἀλήθεια ὅταν ὀνομάζει τόν ἑαυτό του δοῦλο τοῦ Θεοῦ, τή στιγμή πού πεισματικά περιφρονεῖ τίς ἐντολές Του. ῾Ο θεῖος ᾿Απόστολος λέει σαφῶς ὅτι αὐτοῦ τοῦ εἴδους

Περισσότερο όμοιοι με τον Ιούδα είναι οι Οικουμενιστές!

Μικρό απόσπασμα από «Το Ευαγγέλιο του Ιωάννου» τόμος Γ΄. Νικολάου Σωτηρόπουλου, για αυτούς που μοιάζουν περισσότερο με τον Ιούδα 

Στίχοι 11-12: 11 καὶ οὐκέτι εἰμὶ ἐν τῷ κόσμῳ, καὶ αὐτοὶ ἐν τῷ κόσμῳ εἰσί, καὶ ἐγὼ πρὸς σὲ ἔρχομαι. Πάτερ ἅγιε, τήρησον αὐτοὺς ἐν τῷ ὀνόματί σου οὓς δέδωκάς μοι, ἵνα ὦσιν ἓν καθὼς ἡμεῖς. 12 ὅτε ἤμην μετ’ αὐτῶν ἐν τῷ κόσμῳ, ἐγὼ ἐτήρουν αὐτοὺς ἐν τῷ ὀνόματί σου οὓς δέδωκάς μοι ἐφύλαξα, καὶ οὐδεὶς ἐξ αὐτῶν ἀπώλετο εἰ μὴ ὁ υἱὸς τῆς ἀπωλείας, ἵνα ἡ γραφὴ πληρωθῇ.

Μεταφράζουμε: «Και δεν είμαι πλέον στον κόσμο, ενώ αυτοί είνε στον κόσμο, εγώ δε έρχομαι σ’ εσένα. Πάτερ δυνατέ, φύλαξέ τους με τη δύναμί σου, την οποίαν έδωσες σ’ εμένα, για να είνε ένα, όπως εμείς. Όταν ήμουν μαζί τους στον κόσμο, εγώ τους φύλασσα με τη δύναμί σου. Όσους μου έδωσες φύλαξα, και κανείς απ’ αυτούς δεν απωλέσθηκε, παρά ο άνθρωπος της απωλείας, και έτσι εκπληρώθηκε η Γραφή».

   Με τον Ιούδα ομοιάζουν οι φιλάργυροι. Αλλά περισσότερο με τον Ιούδα ομοιάζουν οι προδότες της Πίστεως του Χριστού, οι Οικουμενισταί. Και δεν είναι υπερβολή να ειπούμε, ότι οι Οικουμενισταί, ισοπεδωταί όλων των δογμάτων και όλων των Θρησκειών, συμπορευόμενοι με τους Νεοεποχίτες, είναι και αυτοί «υιοί της απωλείας», και δουλεύουν για τον ερχόμενο Αντίχριστο, τον κατ’ εξοχήν «υιόν της απωλείας» (Β΄ Θεσ. β΄ 3). Ο δε Αντίχριστος είναι ο τέταρτος σταθμός της πτώσεως του ανθρώπου.

Πηγή: https://niksothropoulos.wordpress.com/2013/05/03/a-259/

Ας πουμε κι ενα ΟΧΙ σε Νεοταξίτες πολιτικούς (αλλά και σε Οικουμενιστές Δεσποτάδες) που διαλύουν Πατρίδα και Θρησκεία!

Δε γίνεται άνθρωποι που δεν πιστεύουν σε πατρίδες να σώσουν μια πατρίδα, ούτε να λύσουν τα προβλήματα αυτοί που τα δημιούργησαν

  

    «Ο Θεός όμως δεν βοηθάει γενικά και αόριστα. Βοηθάει ειδικά και συγκεκριμένα όσους του το ζητήσουν, κάνουν το θέλημα του».

   Μια πόλη έχει πολλά τείχη και πολλές πύλες και ο εχθρός προσπαθεί να εισέλθει από όλες τις πλευρές. Μπορεί το οικονομικό να είναι το κύριο μέτωπο της μάχης, υπάρχουν όμως και άλλα μέτωπα όπως της παιδείας, της δικαιοσύνης, της θρησκείας, το δημογραφικό, της εθνικής και δημόσιας ασφάλειας κ.λπ. στα οποία ο εχθρός προσπαθεί να επικρατήσει πλήρως.
   Ο πρώην υπουργός εξωτερικών των Η.Π.Α., Χένρυ Κίσσινγκερ, μετά τα γεγονότα του Πολυτεχνείου το 1973 δήλωσε τα εξής: “ο ελληνικός λαός είναι δυσκολοκυβέρνητος και γι’ αυτό πρέπει να τον πλήξουμε βαθιά στις πολιτισμικές του ρίζες. Τότε ίσως συνετισθεί. Εννοώ δηλαδή, να πλήξουμε τη γλώσσα, τη θρησκεία, τα πνευματικά και ιστορικά του αποθέματα, ώστε να εξουδετερώσουμε κάθε δυνατότητα του να αναπτυχθεί, να διακριθεί, να επικρατήσει, για να μη μας παρενοχλεί στην Ανατολική Μεσόγειο, στη μέση Ανατολή σ’ όλη αυτή την νευραλγική περιοχή μεγάλης στρατηγικής σημασίας για μας, για την πολιτική των Η.Π.Α.”.
   Τo σύνολο των ελληνικών κομμάτων, παρόλο που κάποια από αυτά εμφανίζονται να έχουν διαφορετικές απόψεις ως προς την ακολουθούμενη οικονομική πολιτική ή σε κάποια αλλά θέματα, έχουν συμβάλει στο σχέδιο διάλυσης της πατρίδας μας αφού ως μέλη του ίδιου στρατεύματος αγωνίστηκαν για να γκρεμίσουν κάποιο τείχος ή να ανοίξουν κάποια πύλη, εφαρμόζοντας κατά γράμμα όσα ειπώθηκαν από τον Χένρυ Κίσσινγκερ. 
  Και αν αναλύσουμε ένα προς ένα τα πιο πάνω μέτωπα θα διαπιστώσουμε ότι με όλα αυτά που έχει πετύχει η λεγόμενη Νέα Τάξη Πραγμάτων τα τελευταία χρόνια, η χώρα μας βρίσκεται λίγο

Αρνούνται οι θεολόγοι της Πιερίας να εφαρμόσουν το Ν.Π.Σ. των Θρησκευτικών!

 Δελτίο Τύπου Ἕνωσης Θεολόγων Νομοῦ Πιερίας

Κατερίνη 10-10-2016

   Τὴν Πέμπτη 6 Ὀκτωβρίου 2016 πραγματοποιήθηκε συνάντηση τῶν μελῶν τῆς ἕνωσής μας καὶ ὕστερα ἀπὸ πολύωρη συζήτηση καὶ μὲ ὑψηλὸ αἴσθημα εὐθύνης ἀπέναντι στὴν Πολιτεία καὶ τὴν Ἐκκλησία ἀποφασίσαμε ὁμόφωνά τα ἑξῆς:

   Ἀρνούμαστε νὰ διδάξουμε τὰ νέα προγράμματα τῶν Θρησκευτικῶν γιὰ λόγους συνείδησης. Εἶναι πολὺ ἐπιεικὴς ὁ χαρακτηρισμὸς «ἐπικίνδυνα καὶ ἀπαράδεκτα» ποὺ ἀπέδωσε ὁ Ἀρχιεπίσκοπος σὲ αὐτά. Ἀντλοῦμε αὐτὸ τὸ δικαίωμα ἀπὸ τὸ Σύνταγμα τῆς Ἑλλάδας καὶ

Και τώρα, τι; Θα φέρετε τα ΜΑΤ για να διώξουν τον π. Παΐσιο;

Η ΘΥΡΟΚΟΛΛΗΣΗ ΤΗΣ ΑΠΟΦΑΣΕΩΣ

.

TOY ΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΘΕΟΚΛΗΤΟΥ

.

ΓIA THN AΔIKH ΔΙΩΞΗ

.

ΤΟΥ π. ΠΑΪΣΙΟΥ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ

Η ΘΥΡΟΚΟΛΛΗΣΗ ΤΗΣ ΑΠΟΦΑΣΕΩΣ ΤΟΥ 

ΔΙΩΚΤΟΥ ΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΘΕΟΚΛΗΤΟΥ 

ΣΤΟΝ ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΗ ΠΑΪΣΙΟ

   π. Θεόκλητε, τί θα κάνετε τώρα; Θὰ φέρετε τα ΜΑΤ, για να ἐφαρμόσετε την ἀπόφασή σας; Οἱ πιστοί στο Μοναστήρι δεν θὰ ἀφήσουν τον κτήτορα της Μονης π. Παΐσιο, για να τον πετάξετε

Μετά την υπαναχώρηση Τσελεγγίδη, πληθαίνουν οι φωνές περί Διακοπής Μνημοσύνου των Οικουμενιστών!

Λυκούργος Νάνης

ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΔΙΑΚΟΠΗΣ ΤΟΥ ΜΝΗΜΟΣΥΝΟΥ ΤΩΝ ΑΙΡΕΤΙΖΟΝΤΩΝ ΕΠΙΣΚΟΠΩΝ

Η διακοπή του μνημοσύνου των διακηρυσσόντων, γυμνή τη κεφαλή, αιρετικές διδαχές επισκόπων εδράζεται στους Θείους και Ιερούς κανόνες της Ορθοδόξου Εκκλησίας καθώς και στην εκκλησιαστική Ιστορία και τη μακραίωνα εκκλησιαστική παράδοση και πράξη ως τυγχάνει παγκοίνως γνωστό. Κάτι τέτοιο, άλλωστε, έχει αποδεχθεί και η Ιερά Κοινότης του παλλαδίου της Ορθοδοξίας Αγίου Όρους αποφηναμένης σχετικώς ότι

«Επαφίεται εις την συνείδησιν εκάστης Μονής, η διαμνημόνευσις του ονόματος του Οικουμενικού Πατριάρχου». (ΝΒʹ Συνεδρία εκτάκτου Διπλής Ιεράς Συνάξεως, 13 Νοεμβρίου 1971).

Μονάχα οι ποικίλης προελεύσεως κακοπροαίρετοι εκκλησιαστικοί παράγοντες και τινες συνοδοιπορούντες θεράποντες της ακαδημαϊκής "θεολογίας" καθώς και ένιοι δούλοι της σκοπιμότητος, φιλοπατριαρχικής, ως επί το πλείστον κοπής και προελεύσεως, πειρώνται, ανεπιτυχώς βεβαίως, να διϊσχυρισθούν το αντίθετο ελεγχόμενοι, τοιουτοτρόπως, ως στερούμενοι ΠΑΝΤΕΛΩΣ σοβαρότητος και στοιχειώδους ιστορικής γνώσεως.

Εκεί στηρίχθηκαν τόσο οι αγιορείτες ιερομόναχοι που διέκοψαν τη μνημόνευση του κεκοιμημένου πατριάρχη Αθηναγόρα εν έτει 1970 όσο και οι τρεις ευθαρσείς μητροπολίτες, που προέβησαν στην αυτή ενέργεια το ίδιον έτος, μακαριστοί πλέον, Ελευθερουπόλεως Αμβρόσιος, ο και λέων του Βορρά προσφυώς αποκληθείς (ο πρώτος λεβέντης επίσκοπος που τόλμησε να προβεί στη διακοπή του μνημοσύνου του αποστάτη Αθηναγόρα, ακολούθησαν μετά ταύτα και οι άλλοι δύο), ο νεοχρυσόστομος και νεότερος Πρόδρομος Φλωρίνης Αυγουστίνος και ο Παραμυθίας Παύλος, ο απλούς και κεχαριτωμένος, ο και σφάγιο του επαράτου σεραφειμισμού χρηματίσας.

Αιώνες, όμως, πριν από αυτούς οι άγιοι Μάξιμος ο Ομολογητής, Γρηγόριος ο Παλαμάς και άλλοι διήνοιξαν και υπέδειξαν το σχετικό δρόμο.

Θεωρώ ότι η διακοπή της μνημονεύσεως των πρωτεργατών της οικουμενιστικής προδοσίας της πεφιλημένης μας Ορθοδοξίας, στηριζόμενη, επαναλαμβάνω, στου Θείους και Ιερούς κανόνες, την εκκλησιαστική Ιστορία και τη μακραίωνα εκκλησιαστική πράξη επιβάλλεται από τις περιστάσεις.

Τι άλλο, δηλαδή, θα πρέπει να πράξει ακόμη ο αρχιοικουμενιστής πατριάρχης Βαρθολομαίος

Προφητεύω... η ΕΟΚ θα γίνει ο τάφος της Ελλάδος!!!

«Ρε φίλε πολύ φωνάζει ο Καντιώτης, δεν μπορώ να τον ακούσω…»

Oυαί και αλοίμονο, η ένταξή μας στην ΕΟΚ όχι απλώς εμπορική, αλλά ιδεολογική, ηθική, οικογενειακή.

Προφητεύω από της θέσεως ταύτης, ότι θα γίνει ο τάφος της Ελλάδος και της ορθοδοξίας…

 «Οἱ Προφῆται ὡς εἶδον…»

-Συνοδικόν της Ορθοδοξίας

   Όταν ένας Επίσκοπος της Εκκλησίας, τολμά δημόσια να χτυπήσει την ποιμαντική ράβδο με δύναμη, και να βροντοφωνάξει απο ιερή αγανάκτηση:

   «Oυαί και αλοίμονο, η ένταξή μας στην ΕΟΚ όχι απλώς εμπορική, αλλά ιδεολογική, ηθική, οικογενειακή, Προφητεύω από της θέσεως ταύτης, ότι θα γίνει ο τάφος της Ελλάδος και της ορθοδοξίας…» (π. Αυγουστίνος Καντιώτης εν έτει 1972).

Και 44 χρόνια μετά αυτό συντελείται, καλά θα κάνει η θεολογία του στοχασμού, που πολλώ απέχει απο αυτό το χάρισμα, να σιωπά μπροστά στίς αποκαλύψεις Του Θεού, μέσω εκείνων που Αυτός θέλησε να ενεργήσει, για να προειδοποιήσει το ποίμνιο Του….

  Είναι «ανυπόφορος» ο λόγος του πατέρα Αυγουστίνου, για τον σύγχρονο χριστιανό, διότι είναι οξύς ωσάν των Προφητών. Έλαβε αυτό το χάρισμα, προείδε σωστά τα δεινά που έρχονταν, και με πόνο ψυχής, πολλές φορές με δάκρυα στα μάτια, φώναζε και προειδοποιούσε…

   Είπε για την Ευρώπη, για τούς αντίχριστους νόμους που θα υποχρεωθούμε να εφαρμόσουμε, για την διάλυση των θεσμών της οικογένειας, της παιδείας, την στοχευμένη

Πως νικώνται οι πειρασμοί

Μας λέγει ο Όσιος Μάρκος ότι κανένας από τους πειρασμούς που συμβαίνουν σε μας δεν είναι άδικος, αλλά όλοι συμβαίνουν σύμφωνα με την δίκαιη κρίση του Θεού. Και άλλοτε πάσχουμε εξ αιτίας των δικών μας αμαρτιών, άλλοτε πάλι εξ αιτίας των κακών, που προξενήσαμε στον πλησίον μας.
Λέγει η Αγία Γραφή «εις κόλπους επέρχεται πάντα τοις αδίκοις, παρά δε Κυρίου πάντα τα δίκαια» (Παροιμ. ΙΣΤ , 33). Σε άλλο σημείο λέγει: «πάντα τα έργα του Κυρίου μετά δικαιοσύνης» (Παροιμ. IΣΤ , 4). «ο γαρ εάν σπείρη άνθρωπος, τούτο και θερίσει» (Γαλ. στ , 7).
Όταν αντιμετωπίζουμε θλίψεις και πειρασμούς τι πρέπει να κάνουμε; Μας απαντά ο Άγιος Μάξιμος. Πρέπει να δοκιμάζουμε δύο αντίθετα πράγματα. Την χαρά και τον φόβο. Χαρά διότι

Οι νέες "Παραδόσεις" των Οικουμενιστών που τις διαφημίζουν ξεδιάντροπα!

 Ορθόδοξος Εσπερινός στον Παπικό Ναό της Παναγία των Παρισίων

Με βυζαντινή μεγαλοπρέπεια εορτάστηκε χθες το απόγευμα, για μια ακόμη χρονιά, ο Εσπερινός του Αγίου Διονυσίου του Αρεοπαγίτου στον περίφημο Ι. Ναό της Παναγίας των Παρισίων (Notre Dame de Paris).

Ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Γαλλίας κ. Εμμανουήλ χοροστάτησε στον

Συγκρίνατε την "Ορθοδοξία" του Μικτού Μοναστηρίου του "Γέροντα" Σωφρόνιου Εσσεξ Αγγλίας με το Μοναστήρι του Αγίου Βησσαρίωνα...

    Ακούσατε και εν παράδοξον θαύμα όπου έγινεν εν έτει αψμα΄ (1741), καθ’ ο έτος εξήλθον οι αλλόφυλοι εξ Αλβανίας λησταί, και ελεηλάτουν τον κόσμον ανηλεώς τε και απηνώς· εκ ταύτης της αιτίας οι χωρικοί των πέριξ χωρίων εβίασαν τους Πατέρας να βάλουν τας γυναίκας των εις το Μοναστήριον δια να προφυλαχθούν από την αιχμαλωσίαν. Αλλ’ ο Άγιος Βησσαρίων, όπου με αράς φρικτοτάτας και αφορισμούς αλύτους ημπόδιζε την είσοδον των γυναικών, δεν ήργησε να θαυματουργήση δια της θείας δυνάμεως, και εύθυς έγινε μέγας σεισμός φοβερός μόνον εις το Μοναστήριον, και έγινεν αίφνης μία τρομερά βροντή και αστραπή, όπου ολίγον έλειψε να καταφλεγή το Μοναστήριον· και τότε εσχίσθη το μεγάλον κυπαρίσσιον, το οποίον ήτο εν τω μέσω του Μοναστηρίου, εκ του οποίου ευρίσκονται κατασκευασμέναι μέχρι του νυν αι τράπεζαι των Πατέρων. Όθεν οι Πατέρες βλέποντες την τοσαύτην ορμήν του Αγίου και τον κίνδυνον του Μοναστηρίου, ευθύς εδίωξαν τας γυναίκας από το Μοναστήριον και εκόπασεν ο θυμός του Αγίου και ο κίνδυνος· ο δε εκ Σθλατίνης πνευματικός Ιωσήφ, ο συμβουλεύσας να βάλουν τας γυναίκας εις το Μοναστήριον, ευρέθη μετά θάνατον άλυτος, ίσως δια τούτο το αίτιον.

(Συναξαριστής της Ορθοδόξου Εκκλησίας τ. θ σελ. 384)

Πηγή

Δεῖτε καὶ τί "Περὶ συνεισάκτων" γράφει ὁ Μ. Βασίλειος:

"Περί συνεισάκτων"

(Η συνοίκησις με γυναίκες)

Τοῦ Μ. Βασιλείου

     Ἡ μετάφραση αὐτῆς τῆς σημαντικῆς καὶ ἐπίκαιρης ἐπιστολῆς τοῦ Μ. Βασιλείου, εἶναι τοῦ ἀειμνήστου Νικοδήμου Μπιλάλη

Το ποίμνιο Ιωάννου Χρυσοστόμου κι εμείς σήμερα!

Ὁμιλία ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου

ἐπανελθόντος ἀπὸ τῆς προτέρας ἐξορίας

  

«Ἐὰν ζήσω, ἐὰν ἀποθάνω, οὐκέτι μοι μέλει. Ἴδετε τοῦ πειρασμοῦ τὰ κατορθώματα. Τί ποιήσω, ἵνα ὑμῖν ἀξίαν ἀποδῷ τῆς ἀγάπης τὴν ἀμοιβήν; Ἀξίαν μὲν οὐ δύναμαι, ἣν δὲ ἔχω, δίδωμι. Ἀγαπῶ ἑτοίμως τὸ αἷμά μου ἐκχέειν ὑπὲρ τῆς ὑμετέρας σωτηρίας. Οὐδεὶς ἔχει τέκνα τοιαῦτα, οὐδεὶς ἀγέλην τοιαύτην, οὐδεὶς ἄρουραν οὕτως εὐθαλῆ. Οὐ χρεία μοι γεωργίας· ἐγὼ καθεύδω, καὶ οἱ στάχυες κομῶσιν. Οὐ χρεία μοι πόνου· ἐγὼ ἡσυχάζω, καὶ τὰ πρόβατα τῶν λύκων περιγίνονται. Τὶ ὑμᾶς καλέσω; Πρόβατα ἢ ποιμένας, ἢ κυβερνήτας, ἢ στρατιώτας καὶ στρατηγούς; Πάντα ὑμῖν ἐπαληθεύω τὰ ῥήματα. Ὅταν ἴδω τὴν εὐταξίαν, πρόβατα καλῶ· ὅταν ἴδω τὴν σοφίαν, κυβερνήτας ὀνομάζω· ὅταν ἴδω τὴν ἀνδρείαν καὶ τὴν εὐτονίαν, στρατιώτας καὶ στρατηγοὺς ὑμᾶς ἅπαντας λέγω. Ὤ πόνος, Ὤ πρόνοια λαοῦ· ἠλάσατε τοὺς λύκους, καὶ οὐκ ἀμεριμνήσετε. Οἱ ναῦται οἱ μεθ’ ὑμῶν καθ’ ὑμῶν γεγόνασιν. Οἵτινες τὸν πόλεμον τῷ πλοίῳ κατεσκεύασαν. Βοᾶτε

Εκατέρωθεν τακτικισμοί και παραπομπή του προβλήματος των Θρησκευτικών εις τας Καλένδας!

(Ἀνομολόγητος στόχος: Να μην απολογηθεί

ο Αρχιεπίσκοπος και οι Επίσκοποι για την

προδοσία στην Κολυμπάριο Σύνοδο!)

Στον απόηχο της Ιεραρχίας

Οκτώβριος 2016

Του Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

  Η τακτική συνέλευση της Ιεραρχίας της Εκκλησίας της Ελλάδος διεξήχθη από τις 4 έως και τις 7 Οκτωβρίου 2016. Ασχολήθηκε με δύο θέματα, το ένα ήταν το νέο πρόγραμμα διδασκαλίας του μαθήματος των Θρησκευτικών και το δεύτερο η εκλογή Μητροπολίτου Άρτης. Για το μάθημα των θρησκευτικών και τη διένεξη με την κυβέρνηση το συμπέρασμα, το λεχθέν στην Ιεραρχία από τον Μητρ. Μεσογαίας κ. Νικόλαο, παρόντα στη συνάντηση με τον πρωθυπουργό, είναι ότι «δεν υπάρχει συμπέρασμα»... Ως προς

Αν είχε γίνει Διακοπή Μνημοσύνου έγκαιρα, θα είχε διακοπεί αυτή η πορεία προς τον Οικουμενισμό! (Βίντεο)

Συζητώντας ὁ π. Σάββας Λαυριώτης μὲ τὸν π. Ματθαῖο Βουλκανέσκου εἶπε μεταξὺ πολλῶν ἄλλων:

Κάναμε λάθος ποὺ ἀργήσαμε νὰ κόψουμε τὸ μνημόσυνο τοῦ αἱρετικοῦ Βαρθολομαίου, γιατὶ τοῦ δώσαμε τὴν εὐκαιρία νὰ φτάσει στὴ διεξαγωγὴ τῆς Συνόδου, ποὺ κατοχύρωσε Συνοδικὰ τὸν Οἰκουμενισμό!

Ἂν εἶχε γίνει Διακοπὴ Μνημοσύνου τῶν αἱρετικῶν Οἰκουμενιστῶν ἔγκαιρα, θὰ εἶχε διακοπεῖ αὐτὴ ἡ πορεία πρὸς τὸν Οἰκουμενισμό! Τώρα ὅμως ὑπάρχει Συνοδικὴ ἀπόφαση γιὰ νὰ ἀκολουθᾶμε τὸν Οἰκουμενισμὸ ἐπίσημα. Ὁπότε ὁ πιστὸς λαὸς θὰ πρέπει νὰ ζητήσουν ἀπὸ τοὺς Ἐπισκόπους νὰ μὴν ἀκολουθήσουν τὴ Σύνοδο, νὰ διακόψουμε τὸ Μνημόσυνό του καὶ νὰ καταδικάσουν τὸν Βαρθολομαῖο ὡς αἱρετικό. Δὲν μπορεῖ ἕνας ἄνθρωπος νὰ ἁλωνίζει στὴν Ἐκκλησία. Ἡ Ἐκκλησία δὲν εἶναι τσιφλίκι κανενός.

Καὶ ἐνῶ ἀκούστηκαν αὐτὰ ἀπὸ τὸν π. Σάββα, κλείνοντας ὁ π. Ματθαῖος ἐκθείασε τὸν μητροπολίτη Πειραιῶς Σεραφείμ, ποὺ δὲν κάνει τίποτα ἀπ’ αὐτά, ἀλλ' ἀντίθετα …συμπορεύεται μὲ τὴν αἵρεση μνημονεύοντας τῆς Ἱ. Συνόδου τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, ἡ ὁποία κοινωνεῖ μὲ τὸν Πατρ. Βαρθολομαῖο καὶ τοὺς ἄλλους ὀκτὼ Προκαθημένους! Μήπως ἔπρεπε ἐδῶ ὁ π. Σάββας νὰ τοῦ θυμίσει ὅτι δὲν περιμένουμε ἁπλῶς κάτι "παραπάνω", ἀλλὰ τὸ οὐσιαστικό, ποὺ εἶναι ἡ ἀπομάκρυνση ἀπὸ τοὺς Οἰκουμενιστές; Διότι συνύπαρξη αἱρέσεως καὶ ἀληθείας, ὅπως ἔχει ἐπιλέξει ὁ κ. Σεραφεὶμ καὶ οἱ ἀντι-Οἰκουμενιστές, δὲν νοεῖται στὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία.

Despre Sinodul talharesc, despre ce ar fi trebuit sa faca staretii atoniti si ce ce nu au facut. Despre Gheron Gavriil si despre faptul ca la chilia sa patriarhul Bartolomeu nu e pomenit la Sf Liturghie. Despre frica instaurata in Athos. Despre monahii si ieromonahii care au intrerupt pomenirea. Despre persecutiile pe care le sufera aghioritii din partea unor mari manastiri athonite partase cu SS Bartolomeu.