Εκκοσμικευμένα ή Αγιοπνευματικά Χριστούγεννα; Αρχ. Σάββας Ἁγιορείτης

Ἐκκοσμικευμένα ἤ Ἁγιοπνευματικά Χριστούγεννα; Ἀρχ. Σάββας Ἁγιορείτης

Ὁμιλία τοῦ π. Σάββα στίς 18-12-2016

(Στόν Ἱ. Ν. Ἁγίου Ἰωάννου Καλυβίτου, Βαθύ Αὐλίδος)

«Συμφωνούμε με την απόφαση των Αγιορειτών που ανακοίνωσαν την διακοπή του μνημοσύνου»!

ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΩΝ
           «Ο ΠΡΟΦΗΤΗΣ ΗΛΙΑΣ»
       ΕΔΕΣΣΗΣ 43 ΠΕΡΙΣΤΕΡΙ 12137                            Περιστέρι 23-12-2016
        ΑΡΙΘ. ΕΓΚΡ. ΠΡΩΤ. 613/1998
                ΑΡΙΘ. ΠΡΩΤ. 538

                             

                     Προς τα Ιστολόγια

«ΑΚΤΙΝΕΣ», «Αποτείχιση και Πατερική Παράδοση», «ΚΑΤΑΝΥΞΙΣ», και ο «Ο ΠΑΙΔΑΓΩΓΟΣ».

Η Σύνοδος του Κολυμπαρίου Κρήτης, Αγία και Μεγάλη, ή «σύνοδος» οικουμενιστική, Αιρετική και Ληστρική;

Ποια είναι η στάση μας έναντι των συμμετασχόντων επισκόπων στην ανωτέρω «σύνοδο».

   «Συμφωνούμε με την απόφαση των Αγιορειτών που ανακοίνωσαν την διακοπή του μνημοσύνου του Οικ. Πατριάρχη Βαρθολομαίου, καθώς και με τη στάση του π. Παϊσίου Παπαδόπουλου να διακόψει το μνημόσυνο του Μητρ. Φλωρίνης κ. Θεόκλητου» (Σύλλογος «Ο ΠΡΟΦΗΤΗΣ  ΗΛΙΑΣ»).

    «Προσέχετε ουν εαυτοίς και παντί τω ποιμνίω εν ω υμάς το Πνεύμα το ΄Αγιον έθετο επισκόπους ποιμαίνειν την Εκκλησίαν…Στίχ. 29. Εγώ γαρ οίδα τούτο, ότι εισελεύσονται μετά την αφιξίν μου λύκοι βαρείς εις υμάς μη φειδόμενοι του ποιμνίου. Στίχ. 30. Και εξ υμών αυτών αναστήσονται άνδρες λαλούντες διεστραμμένα του αποσπάν τους μαθητάς οπίσω αυτών» (Πράξ. 20: 28).

   «Εν σώμα και εν Πνεύμα…Στίχ. 5. εις Κύριος, μία πίστις, εν βάπτισμα» (Εφεσ. 4: 4).

   «Εγένοντο δε και ψευδοπροφήται εν τω λαώ, ως και εν υμίν έσονται ψευδοδιδάσκαλοι, οίτινες παρεισάξουσιν αιρέσεις απωλείας...επάγοντες εαυτοίς ταχινήν απώλειαν. Στίχ. 3 Και εν πλεονεξία πλαστοίς λόγοις υμάς εμπορεύσονται...και η απώλεια αυτών ου νυστάξει» (2 Πέτρ. 2: 1, 3).

   «Οι κληρικοί θα γίνουν οι χειρότεροι και οι ασεβέστεροι των όλων»  (ΚΟΣΜΑΣ Ο ΑΙΤΩΛΟΣ «ΠΡΟΦΗΤΕΙΕΣ ΚΑΙ ΔΙΔΑΧΕΣ», Προφητεία αριθ. 57, σελ. 342, «Αυγουστίνου Καντιώτου, πρ. Μητρ. Φλωρίνης»).

    Συμπληρώθηκαν έξι (6) μήνες  από  τη   λήξη  της χαρακτηρισθείσας  από τους  διοργανωτές της, ως Αγίας και Μεγάλης  Συνόδου που έγινε στο Κολυμπάρι της Κρήτης. Πολλά εγράφησαν υπέρ ή κατά της συνόδου. Μελετήσαμε τα εγκριθέντα και υπογραφέντα κείμενα της «συνόδου», ιδίως το κείμενο «ΣΧΕΣΕΙΣ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΛΟΙΠΟΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΟΝ ΚΟΣΜΟΝ». Φειδόμενοι του χώρου των φιλόξενων ιστολογίων, αλλά και του χρόνου των αναγνωστών, συνοπτικά σας γνωρίζουμε τα κατωτέρω.

    Εκφράζουμε την άποψη ότι η ανωτέρω «σύνοδος», ούτε αγία, ούτε μεγάλη είναι, αλλά είναι μία μικρή, μία πεπλανημένη «σύνοδος», με πολλές κακόδοξες-αιρετικές αποφάσεις! Στους επισκόπους πού ενέκριναν και υπέγραψαν τις πεπλανημένες δοξασίες, το Άγιο Πνεύμα δεν καταύγασε το πνεύμα τους¹, αλλά το πνεύμα τους συσκοτίστηκε από τους κοσμοκράτορες του σκότους του αιώνος τούτου, και πλανήθηκε από τονΔιάβολο που πλανά την οικουμένη όλη²!

     Οδηγηθήκαμε στην ανωτέρω άποψη, αφού κατά την μελέτη του κειμένου είχαμε ως αλάθητους οδηγούς 1)Την Αγία Γραφή, ορθόδοξα και Αγιοπατερικά ερμηνευθείσα 2) Τους Ιερούς Κανόνες της Ορθοδοξίας, που είναι  η Μία και ΜΟΝΑΔΙΚΗ, Αγία, Καθολική και Αποστολική Εκκλησία που ομολογούμε στο Σύμβολο της Πίστεως 3) Toν τρόπο συγκροτήσεως και λήψεως των αποφάσεων των 7 αγίων και Οικουμενικών Συνόδων, της Συνόδου του 879-880 επί Μ. Φωτίου και της Συνόδου του 1341 επί αγ. Γρηγορίου του Παλαμά, ισόκυρων με τις 7 άγιες Οικουμενικές Συνόδους και 5) Την διδασκαλία και πράξη των αγίων Πατέρων έναντι των αιρετικών ή αιρετιζόντων κληρικών.

    Επίσης λάβαμε υπόψη  α) Την απόφαση του Πατριαρχείου της Βουλγαρίας που αποφάνθηκε πως η «σύνοδος» του Κολυμπαρίου δεν ήταν «ούτε Αγία, ούτε Μεγάλη, ούτε Σύνοδος» β) Την κριτική που ασκήθηκε από κληρικούς, μοναχούς και λαϊκούς για την ανωτέρω «σύνοδο».

    Οι κακοδοξίες που περιέχονται στην ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΙΚΗ αιρετική

Ηρακλής Ρεράκης, Το νόημα της Γεννήσεως του Χριστού και η σύγχρονη κατήχηση των θρησκειών στο σχολείο.

Το νόημα της Γεννήσεως του Χριστού και η σύγχρονη κατήχηση των θρησκειών στο σχολείο.

Ηρακλής Ρεράκης, Καθηγητής Παιδαγωγικής –Χριστιανικής Παιδαγωγικής της Θεολογικής Σχολής του ΑΠΘ

   Η γέννηση του Χριστού είναι η μοναδική ένσαρκη Αποκάλυψη Θεού στον κόσμο. Ο εορτασμός της επαναλαμβάνεται κάθε χρόνο για να αφουγκραστούν και να συνειδητοποιήσουν όλοι οι άνθρωποι και κυρίως οι Χριστιανοί το εκ της Εκκλησίας χαρμόσυνο μήνυμα ότι ο αληθινός Θεός κενώθηκε, κατέβηκε εξ ουρανού και φανερώθηκε στον κόσμο, για να ανορθώσει και να θεώσει τον άνθρωπο ή,ορθότερα, για να τον βοηθήσει να θεωθεί.

   Με τη Θεία Αποκάλυψή του, ο Θεός γίνεται μία απτή πραγματικότητα. Δεν  είναι πλέον μια ανθρώπινη επινόηση, ιδέα, φαντασία, έννοια, αντίληψη του ανθρώπου. Η διαβεβαίωση των Αποστόλων ότι ο Υιός και Λόγοςτου Θεού, που υπήρχε προαιωνίως, είναι Αυτός που είδαν, άγγιξαν και ψηλάφησαν με τα χέρια τους (Α΄ Ιω., 1.) είναι καταλυτική. Κανένας πιστός και κανείς

ΛΟΓΟΚΡΙΣΙΑ, ΡΑΤΣΙΣΤΙΚΗ ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΑ... ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΩΝ

 ΛΟΓΟΚΡΙΣΙΑ, ΡΑΤΣΙΣΤΙΚΗ ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΑ ΚΑΙ ΑΣΚΗΣΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΟΥ ΕΚΦΟΒΙΣΜΟΥ (BULLYING) ΕΝΑΝΤΙ ΤΩΝ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΕΚ ΜΕΡΟΥΣ ΤΩΝ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΩΝ

Χριστούγεννα 2016. Ἔχουν παρέλθει ἔξι (6) μῆνες ἀπό τήν σύγκληση τῆς λεγομένης «Συνόδου» τῆς Κρήτης (Ἰούνιος 2016) καί ὁ διωγμός τῶν ἀνά τόν κόσμον Ὀρθοδόξων ἀπό τούς Οἰκουμενιστές καλά κρατεῖ. Οἱ τελευταῖοι, βεβαίως, ἐφαρμόζουν τό 22ο ἄρθρο τοῦ οἰκουμενιστικοῦ κειμένου ««Σχέσεις τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας πρός τόν λοιπόν χριστιανικόν κόσμον»^[1], πού λέει ὅτι «ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία θεωρεῖ καταδικαστέαν πᾶσαν διάσπασιν τῆς ἑνότητος τῆς Ἐκκλησίας, ὑπό ἀτόμων ἤ ὁμάδων, ἐπί προφάσει τηρήσεως ἤ δῆθεν προασπίσεως τῆς γνησίας Ὀρθοδοξίας».

1. Ὁ αἱρετικός χαρακτῆρας τῆς ψευδοσυνόδου τῆς Κρήτης

Κατά τήν ταπεινή, προσωπική μας ἄποψη, ἀλλά καί πολλῶν ἄλλων ἐγκρίτων Ἱεραρχῶν καί θεολόγων, ἡ διευρυμένη Σύναξη τῶν 10 ἀπό τούς 14 Προκαθημένους τῶν Τοπικῶν Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν, πού συνεκλήθη στήν Οἰκουμενιστική Ἀκαδημία τῆς Κρήτης, στό Κολυμπάρι Χανίων, ἀπό τίς 16 ἕως τίς 27 Ἰουνίου 2016, ἀποδείχθηκε ὅτι δέν εἶναι οὔτε Ἁγία, οὔτε Μεγάλη, οὔτε Σύνοδος, ἀλλά μία ληστρική, ἀντορθόδοξη, αἱρετική καί οἰκουμενιστική ψευδοσύνοδος, ἡ ὁποῖα διοργανώθηκε κατά τά πρότυπα τῆς Β΄ Βατικάνειας ψευδοσυνόδου. Διότι, ὅπως φάνηκε α) ἀπό τήν παρουσία αἱρετικῶν παρατηρητῶν στήν ἔναρξη καί τήν λήξη τῆς λεγομένης «Συνόδου», β) ἀπό τά τελικά ἐπίσημα κείμενα, ἰδίως ἀπό τό κείμενο «Σχέσεις τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας πρός τόν λοιπόν χριστιανικόν κόσμον», πού υἱοθετήθηκαν ἀπό τήν ψευδοσύνοδο, καί γ) ἀπό τό οἰκουμενιστικό πνεῦμα, πού κυριάρχησε σ’αὐτήν, θεσμοθέτησε, νομιμοποίησε καί ἐπισημοποίησε μέ «συνοδική ἀπόφαση» τήν παναίρεση τοῦ διαχριστιανικοῦ καί διαθρησκειακοῦ συγκρητιστικοῦ Οἰκουμενισμοῦ ὡς ἐπίσημη καί νόμιμη γραμμή καί διδασκαλία τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, ἀναγνωρίζοντας ἐκκλησιαστικότητα, ἀποστολική διαδοχή, ἱερωσύνη, Χάρη καί μυστήρια στούς αἱρετικούς Παπικούς, Προτεστάντες καί Μονοφυσίτες, καί υἱοθετώντας τίς κακόδοξες, πλανεμένες, αἱρετικές καί οἰκουμενιστικές ἀρχές τῆς «βαπτισματικῆς θεολογίας», δηλ. τῆς ἀναγνωρίσεως τῆς ἐγκυρότητος τοῦ βαπτίσματος τῶν αἱρετικῶν, τῆς θεωρίας τῶν «κλάδων», τῆς «ὀρατῆς καί ἀοράτου Ἐκκλησίας», τῆς «Μιᾶς καί Διηρημένης Ἐκκλησίας», τῆς ἁρχῆς τῆς περιεκτικότητας ἀντί τῆς ἀποκλειστικότητας καί τούς μικτούς γάμους μεταξύ Ὀρθοδόξων καί αἱρετικῶν^[2], ἐνῶ παράλληλα ἐπεκύρωσε τήν παραμονή καί συμμετοχή τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας στούς ἀτέρμονες, ἀντιπατερικούς, ἀτελέσφορους καί ἀλυσιτελεῖς συγχρόνους οἰκουμενιστικούς διαλόγους καί στό παμπροτεσταντικό Παγκόσμιο Συμβούλιο «Ἐκκλησιῶν» ἤ καλύτερα Αἱρέσεων καί πλανῶν, ἐκτιμώντας θετικῶς τά ἀπαράδεκτα, ἀντορθόδοξα καί στρεβλωτικά τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησιολογίας, ἐπαίσχυντα καί ἀπορριπτέα κείμενά τους. 

2. Ἡ ἐπιβεβαίωση τοῦ ἁγίου Ἰουστῖνου Πόποβιτς

Ἐπιβεβαιώνεται, ἑπομένως, ὁ προφητικός λόγος τοῦ συγχρόνου Σέρβου ἀντιοικουμενιστοῦ ἁγίου καί τρανοῦ διδασκάλου τῆς Οἰκουμένης ὁσίου Ἰουστῖνου Πόποβιτς, ὁποῖος τό 1971 ἔλεγε : «Καί εἰς τό τέλος, τέλος, τί δύναται νά περιμένῃ κανείς ἀπό μίαν τοιαύτην Οἰκουμενικήν Σύνοδον; Ἕν, καί μόνον ἕν : σχίσματα καί αἱρέσεις καί διαφόρους ἄλλας συμφοράς»^[3]. 

3. Χαρακτηριστικό τῆς ψευδοσυνόδου τῆς Κρήτης ἡ ληστρικότητα

Κύριο γνώρισμα τῆς ὑπό μιᾶς μειοψηφίας οἰκουμενιστῶν Ἐπισκόπων συγκλήσεως τῆς Κολυμπαρίου ψευδοσυνόδου, πού ἀπετέλεσε δεκανίκι τοῦ Σιωνισμοῦ, τῆς Μασονίας, τοῦ Βατικανοῦ καί τῆς Ἀμερικῆς, ὑπῆρξε ἡ ληστρικότητα. Ἡ ἐν Κρήτῃ ψευδοσύνοδος ὑπῆρξε πιστό ἀντίγραφο, ἀπομίμηση καί συνέχεια τῶν ἐν τῇ ἐκκλησιαστικῇ ἱστορίᾳ γενομένων ληστρικῶν συνόδων,

Φυλακές Σπάτς, 1973

 Γράφει ὁ Χρύσανθος Σιχλιμοίρης

Ὅταν ἀνηφορίζαμε στά βουνά τοῦ Spac  μέ λίγους συναγωνιστές, προκειμένου νά ἐπισκεφτοῦμε τὸ κολαστήριο τοῦ Χότζα ὅπου μαρτύρησαν χιλιάδες παλικάρια τῆς Βορείου Ἠπείρου, δέν μπορούσαμε νά φανταστοῦμε αὐτά πού ἀντίκρυσα τά μάτια μας στόν αἱματοβαμμένο ἐκεῖνο τόπο. Μαζί μας ἦταν καί δυό ἐκλεκτοί φίλοι, λεβέντες ἀπό τή Δερβιτσιάνη, ἕνας ἐκ τῶν ὁποίων πέρασε σ’ αὐτή τή φυλακή, πάνω ἀπό 20 χρόνια δουλεύοντας στίς σήραγγες, βγάζοντας χρώμιο καί νικέλιο σέ ὑψόμετρο πάνω ἀπό 1500 μ.

Κι ὅμως, παρ’ ὅλα τά ὅσα τράβηξαν «μαρτυρώντας καί τό γάλα τῆς

Απαράδεκτη διαφήμιση της εκκοσμίκευσης στην Εκκλησία: Ι.Μ. Νεαπόλεως και Σταυρουπόλεως: OΡΧΗΣΤΡΑ ΣΕ ΝΑΟ

Σχόλιο του Ιστολογίου Κατάνυξις: Επειδή ο εκκοσμικευτικός κατήφορος, κάποιων Αρχιερέων δεν έχει τέλος, τούτην την τελευταία εβδομάδα θα αναδείξουμε απαράδεκτες, νεοεποχίτικες, εκκοσμικευτικές πρακτικές Ορθοδόξων ποιμένων, Ιερέων και Αρχιερέων, που μπερδεύουν και επιβαρύνουν τις παιδικές ψυχές.

Δεύτερη θλιβερή στάση, η Μητρόπολις Νεαπόλεως και Σταυρουπόλεως, που αγωνιά να αποδείξει πως, η εκκοσμίκευση στην Εκκλησία είναι προαπαιτούμενο για την επιβολή της παναιρέσεως, του οικουμενισμού. Όταν όλα εξαγιάζονται και εξαγνίζονται στο όνομα μιας αγάπης, που δεν είναι η αλήθεια της Ορθόδοξης πίστεως, δηλ. ο Χριστός, τότε η αλήθεια των δογμάτων, οι Οικουμενικές Σύνοδοι και οι Άγιοι Πατέρες της Εκκλησίας στέκονται εμπόδιο και "πρέπει" να ξεπεραστούν.

Καλή μετάνοια.

Την Κυριακή 18-12-2016 Στον ιερό ναό Ευαγγελισμού της Θεοτόκου στον Εύοσμο ο Δεσπότης Νεαπόλεως Σταυρουπόλεως Βαρνάβας κάλεσε χορωδία και μόλις τελείωσε η Θεία λειτουργία μέσα στον ναό άρχισαν να τραγουδούν Χριστουγεννιάτικα τραγούδια.

Ρώτησα μια κοπέλα από την χορωδία, μέσα στον ναό θα παίξετε μουσική??? και μου είπε… οτι μας πει ο Δεσπότης!! Ορίστε και η φωτογραφία από την χορωδία μέσα στον ναό,από την ιστοσελίδα της ενορίας, katakomvi.gr.

Επίσης υπάρχει βίντεο και φωτογραφίες του Δεσπότη ο οποίος πριν λίγες μέρες στην Δράμα παρέστη σε λειτουργία όπου ο Αμερικής Δημήτριος προσκεκλημένος από τον Παύλο Δεσπότη Δράμας και Σερρών είχαν προσκεκλημένους στον ναό δυο πάστορες όπου τους έδωσαν και αντίδωρο στο τέλος. Αυτό κυκλοφορεί στο διαδίκτυο και το έδειξε και το 4Ε εκκλησιαστικό κανάλι αλλά κανείς δεν το ανάρτησε ούτε το σχολίασε ποτέ!!!

Πηγή

Η απλοϊκότητα της εικόνας της Γεννήσεως

Ἡ εἰκόνα στὸ φῶς τῆς ὀρθόδοξης ἑρμηνείας

(Περὶ τῶν Χριστουγέννων)

Leonid Ouspensky

  Χριστὸς ἐπὶ γῆς, Ὑψώθητε!

   Τὴν εἰκόνα τῆς Γεννήσεως τὴν βλέπουν ἐκεῖνοι ποὺ δὲν εἶναι μπασμένοι στὸ πνεῦμα τῆς ὀρθοδόξου λατρείας φορτωμένη μὲ περιττὲς λεπτομέρειες. Ἡ σύνθεσή της τοὺς φαίνεται κάπως παιδαριώδης, ἄταχτη, περισσότερο ἁπλοϊκὴ παρὰ σοβαρή. Ἐν τούτοις, αὐτὴ ἡ ἀφέλεια κι αὐτὴ ἡ ἁπλοϊκότητα εἶναι κάτι πολὺ βαθύ, κάτι ποὺ μᾶς κάνει νὰ θυμηθοῦμε τὰ λόγια τοῦ Κυρίου: «Ἀμήν, λέγω ὑμῖν, ὃς ἐὰν μὴ δέξηται τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ ὡς παιδίον, οὐ μὴ εἰσέλθῃ εἰς αὐτήν». Ἡ εἰκόνα τῆς Γεννήσεως, βασιζόμενη πάνω στὴν Ἁγία Γραφὴ καὶ τὴν Ἱερὰ Παράδοση, μᾶς ἀποκαλύπτει τὸ δογματικὸ περιεχόμενο καὶ τὴν ὅλη ἔννοια τῆς Ἑορτῆς. Μὲ τὰ χρώματα καὶ τὸν πλοῦτο τῶν λεπτομερειῶν κι ἀκριβῶς μὲ τὴν ἁπλοϊκότητά της, εἶναι ἡ πιὸ χαρωπὴ ἀπὸ τὶς εἰκόνες τῶν μεγάλων δεσποτικῶν ἑορτῶν⁽¹⁾.

Ἡ εἰκονογραφικὴ παράδοση τῆς Ὀρθοδοξίας φυλάει μ᾿ ἀκρίβεια τὸν καθιερωμένο τύπο τῆς Γεννήσεως, ποὺ εἶναι ὁ πιὸ πλούσιος κι ὁ πιὸ πλήρης σε περιεχόμενο. Εἶναι δὲ ὁ ἀκόλουθος: Στὴν μέση,

AΓΙΟΡΕΙΤΕΣ ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΜΕΝΟΙ ΠΑΤΕΡΕΣ: Η ΖΗΖΙΟΥΛΙΚΗ ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΙΚΗ ΘΕΟΛΟΓΙΑ (Βίντεο)

Στὸ βίντεο ποὺ ἀκολουθεῖ ἀκούγονται καὶ οἱ παρακάτω θέσεις:

   Ὁ Ζηζιούλας ἔχει προσχωρήσει σὲ μιὰ Εὐνομιανική θεολογία. Δηλ. ἔχουμε μὰ ἐπαναφορὰ τῆς αἱρέσεως τοῦ Εὐνομίου, ὁ ὁποῖος ἦταν Ἀρειανιστής. Καὶ τί λέει αὐτὴ ἡ νέα θεολογία; Ὅτι στὴν πραγματικότητα τὸ κάθε Ἅγιο Πρόσωπο δρᾶ ἀνεξάρτητα, ἐνῶ ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς λέει: Ὅπου λέμε Ἅγιο Πνεῦμα, ἐννοοῦμε τὴν κοινὴ Ἁγιοτριαδικὴ ἐνέργεια. Ἄρα ἐδῶ ἔχουμε αἱρετικὴ Τριαδολογία.

   Καὶ δυστυχῶς ἡ Ζηζιουλικὴ "θεολογία" διδάσκεται σὲ ὅλες τὶς θεολογικὲς σχολές, σὰν ὀρθόδοξη ἐκκλησιολογία! Καὶ ἄρα, ἐκτὸς ἀπὸ τοὺς Οἰκουμενιστές, παραδόξως, σὲ κοινὸ κείμενο τῶν Γ.Ο.Χ. συναντᾶται πλήρη Ζηζιουλικὴ θεολογία! Γιατί; Γιατὶ αὐτοὶ ποὺ συγγράψανε τὸ κείμενο, εἶναι παιδιὰ αὐτῶν τῶν θεολογικῶν σχολῶν. Γιὰ νὰ καταλάβουμε πόσο ἔχει βαθύνει τὸ πρόβλημα καὶ σ' αὐτούς, ποὺ εἶναι ἀντι-Οἰκουμενιστές.

Τὸ βίντεο ἀπὸ Κωνσταντίνο

Με ανέντιμους τρόπους προσπαθεί να κρατήσει τους πιστούς σε κοινωνία με τους αιρετικούς!

   Μὲ ἀνέντιμους τρόπους ὁ ἀεὶ ἀσχημονῶν καὶ ψευδόμενος Τελεβάντος, ἑτοιμάζει τὸ κλίμα γιὰ νὰ ἐπιτεθεῖ κατὰ τῶν κληρικῶν ποὺ δήλωσαν ὅτι θὰ διακόψουν τὸ μνημόσυνο Οἰκουμενιστῶν Ἐπισκόπων.

 

   Μὲ ἀχαρακτήριστη ἀνευθυνότητα ἐκλαμβάνει ὡς «ψευδώνυμες πληροφορίες» καὶ «εἰκασίες» τὴν προαναγγελία ἀποτειχίσεως ἀπὸ τὸν π. Θεόδωρο Ζήση καὶ ἀπὸ τὸν π. Νικόλαο Μανώλη, ἐπειδὴ ἀκριβῶς ἔχει βεβαιωθεῖ γιὰ τὴν ἀπόφασή τους νὰ διακόψουν τὸ Μνημόσυνο τοῦ Μητροπολίτου τους, ἀπόφαση, ἡ ὁποία τὸν κάνει νὰ βγάζει σπυράκια, βλέποντας ὅτι ὁ βρώμικος πόλεμος ἐτῶν κατὰ τῆς Διακοπῆς Μνημοσύνου, ἀρχίζει νὰ ἀνατρέπεται. Γι’ αὐτὸ καὶ παραπλανᾶ τοὺς ἀναγνῶστες τοῦ ἱστολογίου του, διατυπώνοντας τάχα τὴν ἐκτίμησή του, ὅτι οἱ δύο ὡς ἄνω κληρικοί …δὲν θὰ ἀποτειχιστοῦν! Καὶ συνεχίζει μὲ μανία ἀρχαίου αἱρετικοῦ νὰ διαστρέφει τὴν ἁγιοπατερικὴ Παράδοση τῆς Ἐκκλησίας, ἀποφαινόμενος ὡς Πάπας ὅτι «η οδός της αποτείχισης είναι αχρείαστη, επικίνδυνη και αδιέξοδη». Κρίμα στοὺς Ἁγίους ποὺ τὴν θεωροῦσαν ἐπιβεβλημένη καὶ τὴν πραγματοποίησαν, μὴ γνωρίζοντες ὅτι ὁ κ. Τελεβάντος θὰ δίδασκε ἄλλα!

  Καὶ τί προτείνει; Τὴν συνέχιση τοῦ ἀναποτελεσματικοῦ χαρτοπόλεμου, τὴν ὁποία ἀναποτελεσματικότητα -ὡς τυφλὸς πνευματικά- δὲν βλέπει: «Είναι φανερόν, λοιπόν», γράφει, «τι πρέπει να κάνουμε. Να συνεχίσουμε να αναιρούμε την κακοδιδασκαλία της Συνόδου της Κρήτης ΧΩΡΙΣ ΔΙΑΚΟΠΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ ΚΑΙ ΧΩΡΙΣ ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΕΙΣ»!

    Ἀλλὰ δὲν εἶναι μόνον αὐτός, ἀλλὰ καὶ κάποιοι «μαθητές» του (ὅπως ὁ κ. Π. Νούνης) ἀκολουθοῦν τὶς κακοδοξίες τοῦ δασκάλου τους στὰ περὶ «συντεταγμένης ἀποτειχίσεως», παρότι ἀδυνατοῦν νὰ δικαιολογήσουν τὴν ἐκκλησιαστικὴ πραγματικότητα ὅτι πολλοὶ μεγάλοι Ἅγιοι (ποὺ μᾶς δίδαξαν τὴν ἀπομάκρυνση ἀπὸ τοὺς αἱρετικούς) ἀποτειχίστηκαν μόνοι τους ἢ ἔδωσαν τὸ παράδειγμα γιὰ ἀποτείχιση, καὶ τὸ παράδειγμά τους ἀκολούθησαν στὴν συνέχεια πλῆθος μοναχῶν καὶ λαοῦ. Ἡ «συντεταγμένη ἀποτείχιση» εἶναι ἕνας κακόδοξος μύθος!

   Παρουσιάζουμε τὰ δύο ἄρθρα μὲ τὶς ἀνευθυνότητες τοῦ Τελεβάντου, ἀφοῦ πρῶτα δημοσιεύουμε ἕνα ἀπόσπασμα ἀπὸ τὴν ὁμιλία τοῦ π. Θεοδώρου Ζήση (καὶ ἐπαναλαμβάνουμε τὸ σχετικὸ βίντεο). Στὸ ἀπόσπασμα αὐτὸ εἶναι φανερὸ ὅτι ὁ π. Θεόδωρος διαψεύδει καὶ τὶς Τελεβάντιες ἐλπίδες, ἀλλὰ διαψεύδει οὐσιαστικὰ καὶ τὰ περὶ «συντεταγμένων ἀποτειχίσεων» τοῦ πάλαι ποτὲ μαθητῆ του Π.Ν., ἔχοντας ἀποφασίσει νὰ ἀποτειχισθεῖ «ἀσύντακτα», ἀλλὰ καὶ ἐπισημαίνοντας ὅτι δὲν μπορεῖ νὰ μνημονεύεται ἕνας Πατριάρχης καὶ μιὰ Σύνοδος ποὺ δὲν ὀρθοτομεῖ τὸν λόγον τῆς ἀληθείας. Δὲν μπορεῖ νὰ λέει ψέματα μπροστὰ στὴν Ἁγία τράπεζα. (Ἀσφαλῶς κάποιες θέσεις τοῦ π. Θεοδώρου εἶναι συζητήσιμες καὶ τῶ δέοντι καιρῶ θὰ ἔχουμε τὸ χρόνο νὰ τὶς συζητήσουμε μὲ βάση στερεὰ τὰ ἁγιοπατερικὰ κείμενα).

π. Θεόδωρος Ζήσης:

    Οἱ Ἀρχιερεῖς τῆς νοτίου Ἑλλάδος στὴ Μεγάλη Εἴσοδο λένε: «τῆς Ἱερᾶς ἡμῶν Συνόδου τῆς ὀρθοτομούσης τὸν λόγον τῆς ἀληθείας». Ἔ, ἂν ἡ Ἱ. Σύνοδος δέχτηκε τὴν Σύνοδο τῆς Κρήτης, (τότε) πῶς ὀρθοτομεῖ τὸν λόγον τῆς ἀληθείας; Ἑπομένως, θὰ λέει ψέματα μπροστὰ στὴν Ἁγία Τράπεζα; Μέσ’ στὸ θυσιαστήριο; Οἱ δικοί μας δέ, ἐδῶ, οἱ Ἀρχιερεῖς τῆς βορείου Ἑλλάδος, λένε καὶ τὰ δύο. «Τοῦ πατριάρχου ἡμῶν Βαρθολομαίου καὶ τῆς Ἱερᾶς ἡμῶν Συνόδου τῶν ὀρθοτομούντων τὸν λόγον τῆς σῆς ἀληθείας». Πολὺ περισσότερο ἀπὸ τὴν Σύνοδό μας, ὁ Πατριάρχης ἐδῶ καὶ χρόνια δὲν ὀρθοτομεῖ τὸν λόγον τῆς ἀληθείας. Τί θὰ κάνουμε λοιπόν; …Ἐνῶ (μὲ τοὺς ἄλλους ἀντι-Οἰκουμενιστὲς πατέρες) ἔχουμε τὴν ἴδια ἐκκλησιολογικὴ ἄποψη ἐναντίον τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, ὡς πρὸς τὴν μέθοδο, τί νὰ κάνουμε τώρα, διαφωνοῦμε. Παραλίγο μὲ τὸν π. Γεώργιο Μεταλληνὸ καὶ κάποιους ἄλλους, νὰ χωριστοῦμε. Ἐγὼ εἶχα τὴν θέση ὅτι, ἀκόμα κι ἂν δὲν συμφωνοῦμε στὸ θέμα τῆς διακοπῆς τοῦ μνημοσύνου, πρέπει νὰ μείνουμε ἑνωμένοι. Ἀφοῦ στόχος μας εἶναι ὁ Οἰκουμενισμός; Ὁ καθένας ἔχει τὴ δική του ἄποψη, ἄλλοι θὰ κόψουν τὸ μνημόσυνο, ἄλλοι δὲν θὰ κόψουν τὸ μνημόσυνο, ἀλλὰ θὰ παραμείνουμε ἑνωμένοι. Δὲν τὸ δέχονται αὐτό. Καὶ κοντέψαμε νὰ διαιρεθοῦμε. Σώσαμε τὴν κατάσταση τὴν τελευταία στιγμή.

    …Νιώθω ὅτι ἦρθε καιρὸς νὰ κάνουμε τὸ καθῆκον μας ἀπέναντι στὴ συνείδησή μας κι ἀπέναντι στὴν Πίστη μας, κι ἂς οὐρλιάζουν κάποιοι… Ἐγὼ σᾶς τὸ λέω, μέχρι τώρα προβληματιζόμουν, καὶ προσευχόμουν, καὶ διάβαζα· σᾶς εἶπα γιὰ δυό-τρεῖς μῆνες ξεσκόνιζα τοὺς τρεῖς τόμους τῶν Ἐπιστολῶν τοῦ Μ. Βασιλείου. Γιὰ νὰ ἐνισχυθῶ, νὰ ἐνθαρυνθῶ, μήπως κάνω λαθος; Κι ἔχω κατασταλάξει πλέον ὅτι ἡ Διακοπὴ Μνημοσύνου εἶναι μονόδρομος.

     Γιὰ κάποιους ποὺ δὲν ξέρουν -καὶ δὲν ξέρει κι ὁ Θεσσαλονίκης- ἡ Διακοπὴ Μνημοσύνου δὲν εἶναι σχίσμα. Εἶναι διαμαρτυρία, εἶναι διόρθωση, εἶναι θεραπεία. Τὸ λέει ὁ Κανόνας. Ὅτι αὐτοὶ οἱ ὁποῖοι κάνουν Διακοπὴ Μνημοσύνου δὲν πρέπει νὰ τιμωροῦνται, πρέπει νὰ ἐπαινοῦνται, διότι προφυλάσσουν τὴν Ἐκκλησία ἀπὸ τὰ σχίσματα. Σχίσματα κάνουν οἱ Οἰκουμενιστές.

    Ἐγώ, λοιπόν, θεωρῶ, μετὰ τὴν στάση τῆς Ἱεραρχίας μας στὸ θέμα τῆς ψευδοσυνόδου τῆς Κρήτης, ὅτι ὁ μόνος Κανονικὸς δρόμος, ὁ ὁποῖος ἀπομένει –Κανονικός, βάσει τῶν Κανόνων, ἐπειδὴ πλέον ἐπισήμως διὰ Συνόδου θεσμοθετεῖται ὁ Οἰκουμενισμός, γυμνῇ τῇ κεφαλῇ, θὰ πρέπει νὰ κάνουμε Διακοπὴ Μνημοσύνου, ἡ ὁποία θὰ ἔχει κάποιες συνέπειες. 

Το βίντεο

Η αίρεση και οι επιπτώσεις της

                                                                                                                        

  Μαθητεία στο εκκλησιαστικο παρελθόν

Η ΑΙΡΕΣΗ

       Η αγία Ορθόδοξος Εκκλησία μας πάντοτε ετίμησε τον αγώνα αγίων μορφών, Ομολογητών της Ορθοδοξίας κατά της ποικίλης αιρέσεως. Ο αγώνας αυτός καταλαμβάνει το πλείστον μέρος της εκκλησιαστικής ιστορίας και  ουσιαστικώς υπήρξε ο κυριώτερος,  ή μάλλον ο μόνος, παράγων διαμορφώσεως και εξελίξεως της λεκτικής διατυπώσεως των εκκλησιαστικών δογμάτων. Όμως, τί σημαίνει «αίρεση»; Γιατί η Εκκλησία πολεμεί τις αιρέσεις (και όχι βεβαίως τους αιρετικούς); Έως ποίου σημείου είναι ανεκτή η αίρεση; Σώζονται όσοι ακολουθούν τις αιρέσεις;
       Θα προσπαθήσουμε να δώσουμε μερικές αφορμές ωφελίμου προβληματισμού πάνω στα θέματα αυτά.


Εισαγωγή

1. Τι είναι αίρεση
2. Δαιμονική προέλευση της αιρέσεως
3. Οι αιρετικοί κατηγορούν ακόμη και τους Αγίους
4. Αίρεση ίσως να είναι και η αλλαγή ενός «ιώτα» των εκκλησιαστικών δογμάτων
(● ιστορικά παραδείγματα, ● διδασκαλία των Αγίων Πατέρων)
5. Σωτηριολογικές επιπτώσεις της αιρέσεως
    Α. Τα μυστήρια των αιρετικών, καθ΄ ότι άκυρα είναι αχαρίτωτα
● Οι αιρετικοί δεν έχουν «αποστολική διαδοχή».
● Το βάπτισμα των αιρετικών είναι «καθ’ εαυτό» άκυρο και χωρίς καμμία «διαδοχή»
● Η αίρεση (και όχι ο αντι-αιρετικός αγώνας) δημιουργεί σχίσμα και εξάγει από την κοινωνία με το Σώμα Χριστού
    Β. Οι αιρέσεις αλλοιώνουν το ορθόν σέβας στη ζωή των πιστών
(Αρειανισμός, Νεστοριανισμός, Μονοφυσιτισμός, Εικονομαχία, λατινικός αντιη-συχασμός)
6. Οι αιρέσεις ποτέ δεν θα εκλείψουν έως της Β΄ Παρουσίας● Σύνοψη ● ΠΑΡΑΠΟΜΠΕΣ

Εισαγωγή

        Στη σημερινή εποχή, η λέξη «αίρεση» έχει εξοβελισθεί από το λεξιλόγιο των αθρώπων, ακόμη και των περισσοτέρων πιστών, και έχει περιορισθεί, χρωματισμένη μάλιστα και με κάποια ειρωνεία, στο χαρακτηρισμό φιλοσοφικών και ιδεολογικών ρευμάτων που παρεκκλίνουν από κάποια γνωστή «κύρια»  (‘mainstream”) κατεύθυνση.
        Υπό την επίδραση της προπαγάνδας της Νέας Εποχής του Αντιχρίστου, η οποία διδάσκει να αγαπάμε όχι τόσο τον ίδιο τον πλησίον μας, όσο τις οποιεσδήποτε πεπλανημένες πεποιθήσεις και ιδέες του, ο χαρακτηρισμός της «αιρέσεως» ακούεται στα ώτα πολλών, ως δήθεν φορτισμένος υπέρμετρα με άδικους αρνητικούς συνειρμούς και παραπέμπει δήθεν στο σκοτεινό μεσαίωνα και την «ιερά εξέταση». Όμως τα πράγματα δεν έχουν έτσι και στην Ορθόδοξη Εκκλησία, όπου η «αίρεση» είναι κίνδυνος που άπτεται καίρια της ιδίας της αιωνίου σωτηρίας μας και όχι κάποια απλώς φιλοσοφική απόκλιση από μια «γραμμή» μιας εξουσίας.
        Το θέμα της αιρέσεως είναι απέραντο, τόσο στην Πατερική Γραμματεία, όσο και στη σύγχρονη ακαδημαϊκή θεολογία. Θα αρκεσθούμε σε μερικά σημεία, επιφυλασσόμενοι για περισσότερες διευκρινίσεις στο μέλλον.


1. Τί είναι αίρεση

       Σύμφωνα με ένα σύγχρονο ορισμό, ως αίρεση χαρακτηρίζεται «κάθε πεπλανημένη διδασκαλία η οποία παρεκκλίνει από τη γνήσια χριστιανική πίστη, ταυτόχρονα δε και κάθε ιδιαίτερη χριστιανική

Πρωτοπρ. Θεόδωρος Ζήσης, Η απάντηση στον μητροπολίτη Θεσσαλονίκης σε σχέση με την επικαιρότητα [ΒΙΝΤΕΟ 2016]

Ομιλία του π. Θεοδώρου Ζήση που εκφωνήθηκε την Κυριακή

18-12-2016, στο "Αρχονταρίκι" του Ι.Ν. αγ. Αντωνίου Θεσσαλονίκης.

Πηγή

Ψευδεπίσκοποι -τύπου Πειραιώς Σεραφείμ- παραπλανούν τους πιστούς, ώστε να μένουν σε κοινωνία με τους αιρετικούς και τον κ. Βαρθολομαίο!

   Τὴν διακοινωνία και τὴν ἐπίσημη ἀναγνώριση ἐκκλησιαστικότητος στὶς αἱρέσεις τὰ βεβαιώνουν καὶ οἱ συνεργάτες του στὴν Μητρόπολη (ὅπως ὁ π. Παῦλος καὶ π. Ματθαῖος), ἀλλὰ καὶ οἱ συναγωνιστές του στὸν ἀντι-Οἰκουμενιστικὸ ἀγώνα (π. Θ. Ζήσης, π. Γ. Μεταλληνός, π. Σ. Σαράντος, κ. Δ. Τσελεγγίδης κ.ἄ.).

    Ὁπότε, ἐπίσημα πλέον ὁ κ. Σεραφεὶμ κατατάσσει τὸν ἑαυτό του στὸν χῶρο τῶν ψευδεπισκόπων! ἀποδεικνύοντας ὅτι τόσα χρόνια ...κοροϊδεύει τὸ λαὸ τοῦ Θεοῦ!

      Ἂς τὸν χαίρονται, ὅσοι κατὰ καιροὺς μᾶς κατηγοροῦσαν ὅτι ἀδικοῦμε τὸν Μητροπολίτη Πειραιῶς!

Ἀναδημοσιεύουμε τὴν σχετικὴ ἀνάρτηση:

    Με αφορμή την Επιστολή στο ιστολόγιο "Ο Παιδαγωγός": ΤΙ ΔΕΝ ΚΑΤΑΛΑΒΑΤΕ κ. ΣΕΡΑΦΕΙΜ;

   Διαβάστε τι λέει ο π. Γεώργιος Μεταλληνός και θα καταλάβετε!

Ἀσφαλῶς, ὄχι μόνο οἱ λέξεις ἔχουν χάσει τὸ νόημά τους, ἀλλὰ καὶ οἱ συνειδήσεις τῶν ἐκκλησιαστικῶν ἀνδρῶν, ἔχουν χάσει (μερικῶς τουλάχιστον) τὴν δυνατότητα διάκρισης καλοῦ καὶ κακοῦ, τὴν πνευματικὴ ἐκείνη διαύγεια, ποὺ θὰ τοὺς βοηθοῦσε νὰ καθοδηγοῦν Εὐαγγελικὰ τὸ Ποίμνιο. Ἄλλα λέγουν τὴν μιὰ στιγμή, κι ἄλλα τὴν ἄλλη. Ἄλλα λέγουν κι ἄλλα κάνουν.

Καὶ ἐπὶ τοῦ προκειμένου. Ὁ π. Γεώργιος  γράφει πρὶν ἀπὸ δέκα χρόνια, ὅτι ὑπάρχουν Οἰκουμενιστὲς Ἐπίσκοποι, ποὺ κατασπαράσσουν τὸ Ποίμνιο! Κι ὅμως· ἀντὶ νὰ τοὺς κατονομάσει καὶ νὰ βροντοφωνάξει, καὶ νὰ προτρέψει τοὺς πιστοὺς τὴν ἀπομάκρυνση ἀπὸ αὐτούς, κοινωνεῖ μὲ τοὺς λύκους, τὴν φονικὴ λύσσα τῶν ὁποίων καταγγέλλει!

Διδάσκει ὅτι «ὅταν ἀναγνωρίζουμε τὸν Πάπα καὶ τὸν προσφωνοῦμε Ἐπίσκοπο τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ» συμμαχοῦμε, «παίρνουμε τὸν Διάβολο», κι ὅμως, ὁ π. Γεώργιος (καὶ ὁ μητροπ. Πειραιῶς, ἀλλὰ καὶ ὅλοι οἱ ἀντι-Οἰκουμενιστές) κοινωνεῖ μὲ τὸν Ζηζιούλα καὶ τὸν Πατριάρχη Βαρθολομαῖο (καὶ τὸν κάθε Ζηζιούλα) ποὺ κάνει ἀκριβῶς αὐτό:

ἀναγνωρίζει τὸν Πάπα, συμμαχεῖ καὶ παίρνει τὸν …Διάβολο!!! (κατὰ τὸν π. Γεώργιο).

Κι ὁ Πειραιῶς κ. Σεραφείμ, τὴν σημερινὴ ΕΠΙΣΤΟΛΗ τοῦ ὁποίου δημοσιεύουμε, πράττει παρομοίως. Συγκεκριμένα· ὁ κ. Σεραφείμ, ἔστειλε στοὺς διαχειριστὲς τοῦ ἱστολογίου «Ὁ Παιδαγωγός» μιὰ Ἐπιστολή (ποὺ δὲν θὰ χαρακτηρίσουμε, οὔτε θὰ ἀπαντήσουμε ἐμεῖς γι’ αὐτοὺς ἐπὶ τῆς οὐσίας), στὴν ὁποία

"Νυν ετοιμασθώμεν εν πνεύματι"

«Η Βασιλεία του Θεού, είναι ένα σπίτι για όλους». Αιρετικούς, αλλόθρησκους και Ορθόδοξους!

Ο ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΣ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ

ΓΙΑ ΤΟ ΦΑΙΝΟΜΕΝΟ ΤΟΥ ΦΑΝΑΤΙΣΜΟΥ

  Ο φανατισμός, ως διάστροφο ψυχικό φαινόμενο, απειλεί την ψυχή του καθενός, γιατί δεν περιορίζεται στον θρησκευτικό τομέα, ακόμα κι αν συνδυάζει πάντα βούληση ισχύος και ψυχολογικώς "θρησκευτική" απολυτοποίηση. Μπορεί να εμφανισθεί στους αθέους όπως και στους πιστούς, στους προοδευτικούς όπως και στους συντηρητικούς. Ριζώνει στο άγχος και στην αλαζονεία. Το άγχος να αισθάνεται κανείς απειλούμενα τα ιστορικά σχήματα που είχε συνηθίσει, και χάρη στα οποία αυτοπροσδιοριζόταν. Και την αλαζονεία να ανήκει στον μικρό αριθμό των εκλεκτών, οι οποίοι έχουν επομένως το δικαίωμα να απορρίπτουν και να τιμωρούν εκείνους που θεωρούνται υπεύθυνοι γι' αυτές τις αναστατώσεις. Ο φανατικός έχει συχνά την ψύχωση της συνωμοσίας! Μάλιστα, μια μορφή απελπισμένης αλαζονείας μπορεί να οδηγήσει τον καθένα να πεισθεί ότι είναι ο μόνος που μένει στην αλήθεια, μια αλήθεια την οποία απολυτοποιεί, και την οποίαν κατέχει. Οποιοσδήποτε δεν συμφωνεί μαζί του, είναι το όργανο δαιμονικών δυνάμεων. Αν είσαι διαφορετικός από εμένα, αυτό σημαίνει ότι θέλεις το θάνατό μου! Ο φανατικός είναι συχνά ένα ον αβέβαιο, ανήσυχο, αποδιοργανωμένο, που ισορροπεί όπως όπως χάρη σε μια περίπου αιμομεικτική προσκόλληση στην αλήθεια του. Δεν θέλει να βλέπει παρά μόνο κακές διαφορές, νεύρωση των "μικρών διαφορών" έλεγε ο Φρόυντ, θεωρεί πως εκείνος που διαφωνεί μαζί του σε ένα σημείο, έστω και δευτερεύον, έχει άδικο σε όλα και για όλα. Είναι ανίκανος να περάσει μέσα στην ετερότητα του άλλου, να τον καταλάβει λίγο, να δεχτεί πως ίσως έχει δίκιο, έστω και εν μέρει. Ορισμένες λέξεις, που αγνοεί την πραγματική τους σημασία, τον κάνουν μανιακό. Αρκεί να τις προφέρετε για να σας αποκλείσει, να σας κολλήσει μια ετικέτα, να σας ρίξει σε ένα συρτάρι, -ο Τρότσκυ θα έλεγε: στον κάλαθο των αχρήστων της ιστορίας-, ως αιρετικό, αποκλίνοντα, νεωτεριστή ή αντιδραστικό!

   Ξέρουμε ότι το Πνεύμα εργάζεται παντού, ότι οι λέξεις δεν μπορούν να κατέχουν την αλήθεια, γιατί το μόνο που κατέχει κανείς είναι τα πράγματα, ενώ ο Θεός μας είναι πληρότητα της προσωπικής ύπαρξης. Αυτός ο πάντοτε επέκεινα Θεός, ο Απρόσιτος, και πάντα εδώ, ο Εσταυρωμένος, μας αποκαλύπτεται μέσα ακριβώς στην ελεύθερη συνάντηση της πίστεως. Αποκάλυψη προσωπική που μας κάνει ν' ανακαλύπτουμε τον άλλον ως πρόσωπο, το οποίο οφείλω να σέβομαι, ίσως και ν' αγαπώ, στην ετερότητά του. Και αν η διαφορά μοιάζει αμετάτρεπτη, ας γίνει αυτή ο τόπος της προσευχής, όχι του πολέμου!

   Ασφαλώς, θα πει κάποιος, αλλά η Εκκλησία, στη διάρκεια της ιστορίας της, δεν έπαψε να απορρίπτει, να αποκλείει, να αφορίζει εκείνους που θεωρούσε ως αποκλίνοντες. Στο σημείο αυτό, πρέπει να καταλάβουμε σωστά: χτίζουμε για ολόκληρη την ανθρωπότητα, ένα σπίτι με τις πόρτες ανοιχτές, τη νέα Ιερουσαλήμ, τη Βασιλεία. Αν ορισμένοι εργάτες αρνούνται ή θέτουν σε κίνδυνο το σχέδιο του σπιτιού, οφείλουμε να το διαπιστώσουμε και να τους ζητήσουμε να μην εργάζονται πια μαζί μας. Αλλά το σπίτι θα είναι και γι αυτούς, φυσικά! Στο μεταξύ, ο πραγματικός πιστός του Χριστού, που οφείλει να αγαπάει ακόμα και τους εχθρούς του, αναζητεί πρωτίστως το καλύτερο που έχει ο άλλος και τα σημεία που ενώνουν.  Αυτό είναι το κλειδί του οικουμενικού όπως και του διαθρησκειακού διαλόγου.

   Στο θρησκευτικό μίσος, που έγινε στη πραγματικότητα μίσος κατά της θρησκείας, στον πόλεμο εν ονόματι των θρησκειών, όπως το θύμισε το 1994 η "διακήρυξη του Βοσπόρου", ο Πατριάρχης αντιπαραθέτει την αγάπη του Χριστού: "Μη νικώ υπό του κακού αλλά νίκα εν τω αγαθώ το κακόν".

Ολιβιέ Κλεμάν, "Η αλήθεια ελευθερώσει υμάς"- Συνομιλώντας με τον Οικουμενικό Πατριάρχη Βαρθολομαίο Α΄, εκδόσεις Ακρίτας σσ. 247-249.

Πηγή