Αναίρεσις της παρανόμου αγιοποιήσεως του Χρυσοστόμου Σμύρνης από τους οικουμενιστές

Χθὲς Κυριακή, ἡμέρα ποὺ οἱ Οἰκουμενιστὲς ἑορτάζουν τὸν Ἅγιο ποὺ τοὺς ταιριάζει, πραγματοποιήθηκε στὴν Ἱ. Μ. Εὐαγγελισμοῦ τῆς Θεοτόκου (στὶς Σταγιᾶτες Βόλου) παρουσίαση τοῦ βιβλίου τοῦ π. Εὐθυμίου Τρικαμηνᾶ  «Ὁ Ἐθνομάρτυς Χρυσόστομος Σμύρνης. Ἀναίρεση τῆς Παρανόμου “Ἁγιοποιήσεώς” του καὶ Δογματικὴ Προσέγγιση Αὐτῆς».

         Ἐπὶ 70 περίπου χρόνια γνωρίζαμε ὅτι ὅτι ὁ Χρυσόστομος Σμύρνης ἦταν  Ἐθνομάρτυς, ὥσπου οἱ Οἰκουμενιστὲς –κατὰ σκανδαλώδη καὶ φασιστικὸ τρόπο– τὸν ἁγιοποίησαν.

Στὶς τότε διαμαρτυρίες τῶν πιστῶν, ὁ Οἰκουμενιστὴς Ἀρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος (αὐτὸς ποὺ πραγματοποίησε κι ἄλλη μιὰ πρωτοτυπία: ἔφερε –πάλι παρὰ τὶς διαμαρτυρίες καὶ τὰ συλλαλητήρια τῶν πιστῶν– γιὰ πρώτη φορὰ τὸν Πάπα στὴν Ἀθήνα!) διετύπωσε τὴν ἀπίστευτη αὐτὴ ἀπάντηση (ἀντὶ νὰ ἐξετάσει τὶς ἐνστάσεις):

Καταθέστε γραπτῶς τὶς ἀντιρρήσεις σας καί… (ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΑΓΙΟΠΟΙΗΣΗ) ἡ Ἐκκλησία θὰ τὶς ἐξετάσει!!!!!

Δηλαδή, οὐσιαστικὰ ὁ Χριστόδουλος (καὶ ἡ Σύνοδος ποὺ τὸν ἁγιοποίησε) ὑποσχέθηκε τὸ ἑξῆς ἀδιανόητο καὶ ἐκκλησιαστικῶς πρωτάκουστο: ἂν ἀποδειχθεῖ ὅτι δὲν εἶναι ἅγιος, ὅταν θὰ ἐξετάσουμε τὶς ἐνστάσεις σας, θὰ τὸν ξε-αγιοποιήσουμε.

Στὸ παρακάτω βίντεο ὁ π. Εὐθύμιος καταθέτει πειστικότατα τὶς ἀναγκαῖες πληροφορίες καὶ ἐξηγήσεις γιὰ τὴν σκανδαλώση ἐκείνη ἁγιοποίηση.  Εἶναι φοβερὴ ἡ εὐθύνη τῶν Ἐπισκόπων ποὺ ἁγιοποίησαν καὶ ἐν γνώσει τους ἑορτάζουν ἕνα Οἰκουμενιστὴ ἅγιο!

  Εἰσαγωγικά στὴν παρουσίαση τοῦ βιβλίου ἀπὸ τὸν ἐκπαιδευτικὸ Σημάτη Παναγιώτη

   Ἐμεῖς οἱ ἄνθρωποι τοῦ 21^ου αἰῶνος, οἱ ἄνθρωποι τῶν ἐσχάτων χρόνων τῆς ἱστορίας, εἴμαστε μάρτυρες γεγονότων πού, ἂν κάποιος πρὶν ἀπὸ λίγα μόλις χρόνια, μᾶς ἔλεγε ὅτι θὰ συνέβαιναν στὶς μέρες μας, ἦταν ἀδύνατο νὰ τὸν πιστεύαμε!

 Σύγχυση, ἀγωνία, ἀναστάτωση παρατηρεῖται σὲ ὅλους τοὺς τομεῖς τῆς οἰκονομικῆς, κοινωνικῆς, ἐθνικῆς καὶ διεθνοῦς ζωῆς, καὶ βεβαίως τῆς θρησκευτικῆς. Ἡ ἐξέλιξη δὲ τῶν ἐκκλησιαστικῶν γεγονότων -ποὺ ἰδιαιτέρως μᾶς ἀφοροῦν- εἶναι ἀπογοητευτική. Ἡ αἵρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ ἐγκαταστάθηκε γιὰ τὰ καλὰ στὴν ζωὴ τῆς

Το νέο αντι-Οικουμενιστικό Περιοδικό "ΑΛΑΣ"

Ἀπὸ τὸ ἱστολόγιο orthodoxportal

Ρίζος Ιωάννης
Εκδότης του περιοδικού "ΑΛΑΣ"

1ο Φύλλο Περιοδικού "ΑΛΑΣ" (11 Σεπτεμβρίου 2017)

Μετά από γραπτή άδεια του εκδότη του περιοδικού "ΑΛΑΣ" αναρτούμε το 1ο φύλλο του.

Περιοδική  έκδοση Συνδέσμου Ορθoδόξων Λαϊκών “Επίσκοπος Αυγουστίνος Καντιώτης”.
Διανέμεται ΔΩΡΕΑΝ- Φύλλο 1^Ο - Σεπτέμβριος 2017.

1ο Φύλλο [σε μορφή pdf]

Πηγή

«Στο δρόμο προς την ενότητα της πίστεως. Θεολογικά και κανονικά ερωτήματα».

Που το πάνε με τον διάλογο Ορθοδόξων-Ρωμαιοκαθολικών;

Ετοιμάζουν έγγραφο «Στο δρόμο προς την ενότητα της πίστεως»

Του Μανώλη Κείου

Ολοκληρώθηκαν οι εργασίες της Συντονιστικής Επιτροπής του Διεθνούς Θεολογικού Διαλόγου μεταξύ της Ορθοδόξου Εκκλησίας και της Ρωμαιοκαθολικής πλευράς στη Λέρο στις 8 Σεπτεμβρίου.

Συμμετείχαν οι Αρχιεπίσκοπος Ιώβ, Συμπρόεδρος και Μητροπολίτης Σασίμων Γεννάδιος, Γραμματεύς και μέλος, εκ μέρους του Οικουμενικού Πατριαρχείου, και ο Καρδινάλιος Kurt Koch, Συμπρόεδρος, εκ του Ποντιφικού Συμβουλίου για την

Δεν θα κάνουμε την χάρη των Νεοταξιτών να δημοσιεύσουμε την ΦΩΤΟ!

Μᾶς ἐστάλη

Βλάσφημο τρέιλερ νέας σειράς του ANT1 χλευάζει και ευτελίζει την άσπορο και άσπιλο σύλληψη του Κυρίου!!

Στο εξοργιστικό και βλάσφημο αυτό τρέιλερ στο οποίο πρωταγωνιστούν δύο υποτιθέμενοι καρδινάλιοι και ο υποτιθέμενος πάπας γελοιοποιείται και αμφισβητείται ευθέως η άσπορος και άσπιλος σύλληψη του Κυρίου εκ της αειπαρθένου Μαρίας προκειμένου να διαφημιστεί η νέα τηλεοπτική σειρά του ΑΝΤ1 «Παρθένα Ζωή», η οποία αποτελεί την προσαρμογή στα ελληνικά δεδομένα μιας χαζοσαπουνόπερας εκ Βενεζουέλας ονόματι «Χουάνα η Παρθένα». Σύμφωνα με το αισχρό και άθλιο σενάριο της σειράς μια σκληρά εργαζόμενη και βαθιά θρησκευόμενη παπική που φυλάει την παρθενία της μέχρι τον γάμο της καθίσταται μυστηριωδώς έγκυος ύστερα από μια συνηθισμένη γυναικολογική εξέταση κατά την οποία κατά λάθος γονιμοποιείται τεχνητά.

Οι υπεύθυνοι παραγωγής είναι οι Jennie Snyder Urman (η οποία είναι και η δημιουργός και εμπνευστής της σειράς) & Ben Silverman. Όλως τυχαίως και οι δύο ανήκουν στον περιούσιο λαό….

Νομίζουν ότι τώρα που κατήργησαν τον περί βλασφημίας νόμο μπορούν να δρουν ανενόχλητοι οι παντός είδους αντίχριστες δυνάμεις. Aδελφοί μου ας τους κατακλύσουμε με τηλεφωνήματα διαμαρτυρίας στο  210 6886100 για να μάθουν ότι δεν μπορούν απρόσκοπτα να βλασφημούν την Υπεραγία Θεοτόκο, την προστάτιδα και άγρυπνο φρουρό της πατρίδας μας και πάντων των χριστιανών το καταφύγιον!

Χρύσα Πολίτη

Αναίρεσις της παρανόμου αγιοποιήσεως του Χρυσοστόμου Σμύρνης

Παρουσίαση του βιβλίου του π. Ευθυμίου Τρικαμηνά

Σταγιάτες Κυριακή 10-9-2017

Μέρος 1ο

 Μέρος 2ο

Μέρος 3ο

Η παιδεία κατά τόν άγιο Κοσμά καί τόν άγιο Νικόδημο

Εὐδοξία Αὐγουστίνου, Φιλόλογος - Θεολόγος

 [Με αφορμή την έναρξη της νέας σχολικής χρονιάς] 

     Ἅγιος Κοσμᾶς

Ὁ ἅγιος Κοσμᾶς ἐγκατέλειψε τό ῎Ορος καί βγῆκε νά κηρύξει στούς ὑπόδουλους ῞Ελληνες τότε πού οἱ Τοῦρκοι τούς ἐξανάγκαζαν ἀκόμη καί ὁμαδικά νά ἐξισλαμισθοῦν, οἱ μισσιονάριοι ὀργίαζαν καί οἱ ῾Εβραῖοι βυσσοδομοῦσαν.

Πρωταρχικό μέλημά του ὑπῆρξε ἡ παιδεία τοῦ Γένους. «᾿Ανοίξατε σχολεῖα», δίδασκε. «Νά σπουδάζετε καί σεῖς, ἀδελφοί μου, νά μανθάνετε γράμματα ὅσον μπορεῖτε... Καλύτερον, ἀδελφέ μου, νά ἔχῃς ἑλληνικόν σχολεῖον εἰς τήν χώραν σου, παρά νά ἔχῃς βρύσες καί ποτάμια». Γιά τό λόγο αὐτό ρωτοῦσε τούς μεγάλους κάθε χωριοῦ· «῎Εχετε σχολεῖον ἐδῶ εἰς τήν χώραν σας νά διαβάζουν τά παιδιά; - Δέν ἔχομεν, ἅγιε τοῦ Θεοῦ. - Νά μαζευθῆτε ὅλοι νά κάμετε ἕνα σχολεῖον καλόν, νά βάλετε καί ἐπιτρόπους νά τό κυβερνοῦν, νά βάνουν διδάσκαλον νά μανθάνουν ὅλα τά παιδιά γράμματα, πλούσια καί πτωχά». Τό ἐρώτημα ἀμείλικτο συντάραζε τίς συνειδήσεις.

«Διατί, ἅγιοι ἱερεῖς καί τίμιοι προεστῶτες, δέν ἑρμηνεύετε τά εὐλογημένα μας ἀδέλφια νά στερεώνωσι καί νά βάνωσιν εἰς κάθε χωρίον σχολεῖον, νά μανθάνουν τά παιδιά γράμματα, νά γνωρίζουν τό καλόν καί τό κακόν;». Πρῶτος ἀπό ὅλους -πρίν ἀπό τή Γαλλική ᾿Επανάσταση- ἐμπνεύσθηκε καί ἐπέβαλε τή γενική καί τή δωρεάν παιδεία ἐπιστρατεύοντας ὡς δασκάλους τούς ἱερεῖς καί ὕστερα ὅσους γνώριζαν γράμματα· δέν ἔπρεπε νά τά κρατήσουν μόνον γιά τόν ἑαυτό τους.

Ὁ ἅγιος Κοσμᾶς ὁραματίστηκε μία Παιδεία ἀνθρωποπλαστική, τῆς ὁποίας σκοπός θά ἦταν ἡ ἀληθινή μόρφωση καί ἡ πνευματική καλλιέργεια· «Δέν βλέπετε ὅτι ἀγρίεψε το Γένος μας ἀπό τήν ἀμάθειαν καί ἐγίναμεν ὡσάν θηρία;».

Δέν ἤθελε μία Παιδεία ἄνυδρη καί ἀνούσια, ἀναμεταδότρια στείρων γνώσεων, ἀλλά Παιδεία χριστοκεντρική, ὀρθοδοξοκεντρική, ξένη πρός τά ἄθεα γράμματα τῆς ῾Εσπερίας,

Πόση υποκρισία! Γιατί, κ. Ιερεμία, δεν καταδικάζεις την Σύνοδο της Κρήτης, που ξηλώνει τα αγκωνάρια του Συμβόλου της Πίστεως;

 

Γόρτυνος Ἱερεμίας:

Ὅταν λέμε γιά «δόγματα τῆς πίστης μας» εἶναι σάν μιλᾶμε γιά ἀγκωνάρια ἑνός σπιτιοῦ. Αὐτά κρατᾶνε ὅλη τήν οἰκοδομή.

ΓΙΑ ΤΗΝ ΝΕΑ ΣΕΙΡΑ ΤΩΝ ΔΟΓΜΑΤΙΚΩΝ ΚΗΡΥΓΜΑΤΩΝ

   1. Μέ τά Κυριακάτικα κηρύγματα, πού σᾶς κάνω, ἀδελφοί χριστιανοί, ἐπιθυμῶ νά τρέφεται ἡ ψυχή σας μέ τόν λόγο τοῦ Θεοῦ. Αὐτό εἶναι τό κύριο ἔργο τοῦ Ἐπισκόπου καί ἀλλοίμονό του ἄν δέν τό κάνει. Θά τόν τιμωρήσει πολύ αὐστηρά ὁ Κύριος Ἰησοῦς Χριστός, ἄν εἶναι ἀδιάφορος γιά τήν Κατήχηση τοῦ λαοῦ πού ποιμαίνει. Προσωπικά πονάω πραγματικά, ἀδελφοί μου, πού διαπιστώνω ὅτι οἱ χριστιανοί, παρά τόν τόσο πολιτισμό πού ἔχουμε, ὅμως εἶναι ἀκατήχητοι στήν πίστη τους. Ἔρχονται στίς γιορτές στήν Ἐκκλησία, κάνουν πανηγύρεις, ἀλλά δέν παίρνουν τίποτε ἀπ᾽ αὐτές, ἀκριβῶς γιατί δέν ξέρουν τό θεολογικό τους νόημα. Γι᾽ αὐτό καί ἐγώ, λοιπόν, γιά νά μή μέ καταδικάσετε ὡς ἀδιάφορο Ἐπίσκοπο [σ.σ.: Ἡ ἀδιαφορία γιὰ τὴν ἐνημέρωση τῶν πιστῶν, ὅτι ἡ Ἱεραρχία στὴν ὁποία ἀνήκεις, κ. Ἱερεμία, ἀποδέχτηκε αἱρετικὴ Σύνονο, δὲν σὲ καταδικάζει ὡς ἀδιάφορο;], καί ὅτι σᾶς ἄφησα ἀπαίδευτους στήν θεολογία, προσπαθῶ μέ τά ἑβδομαδιαῖα κηρύγματά μου, ἀλλά καί μέ διάφορα βιβλία πού σᾶς προσφέρω, νά κατηχήσω τίς ψυχές σας. Ἐφέτος μάλιστα σᾶς παρέδωσα καί ἕνα βιβλίο, τό ὁποῖο μέ τύπο ἐρωταπαντήσεων ἀναφέρεται στά βασικά θέματα τῆς πίστης μας. Ἄν τό διαβάσετε θά εἶστε σχεδόν κατηχημένοι στά κύρια δόγματα τοῦ «Πιστεύω» μας. Ἐγώ, χριστιανοί μου, κουράζομαι, ὅσο μπορῶ, γιά νά μάθετε τά ὡραῖα καί θαυμάσια τῆς πίστης μας. Ἄν ἐσεῖς ἀδιαφορεῖτε, τότε ἡ εὐθύνη εἶναι δική σας. Τότε καί ἐγώ θά πῶ σάν τόν Πιλάτο: Φέρτε μου μία λεκάνη νά πλύνω τά χέρια μου. Εἶμαι ἀθῶος γιά τήν ἄγνοιά σας. Σᾶς ἐδίδαξα. Ἄν δέν γνωρίζετε τήν πίστη μας, σεῖς φταῖτε. [σ.σ.: Ὥστε εἶσαι ἀθῶος, κ. Ἱερεμία! Ἀθῶος, ποὺ ἀρνεῖσαι νὰ καταδικάσεις τὴν Κολυμπάριο Σύνοδο; Καὶ "νίπτεις τὰς χεῖρας σου"; Στὴ λεκάνη ποὺ ἔπλυναν τὰς χεῖρας τους, οἱ Ἐπίσκοποι τῆςληστρικῆς Συνόδου;].

   2. Ἀλλά παρατήρησα, ὅτι παρά τό ὅτι πολλές φορές σᾶς ἔχω

«Μη δια πιθανολογίαν αιρετικών σαλευώμεθα»

Αγ. Νικόλαος Καβάσιλας

–Εις την Θ. Λειτουργίαν

Του Ν. ΣΑΚΑΛΑΚΗ

   Η ερμηνεία της Θ. Λειτουργίας, με ερμηνευτή τον Άγιο Νικόλαο Καβάσιλα, από τη σκοπιά της Βιβλικής και της Ορθόδοξης Παραδόσεως, αποτελεί μια χαρισματική, μυστική, βιωματική και θεολογική σπουδή – φανέρωση στα όρια της αληθινής Εκκλησίας, που είναι η Ορθοδοξία. Η ερμηνεία του, προσανατολίζει την Ορθόδοξη συνείδηση στις αρχές και προϋποθέσεις για μια αγιαστική προσέγγιση της Θ. Λειτουργίας, σε καιρούς που το Ορθόδοξο πλήρωμα, φοβερά ανημέρωτο και ανυποψίαστο, υφίσταται σοβαρές ιστορικές και θεολογικές επιδράσεις από την οικουμενιστική αίρεση.

   Δέχθηκε, το ορθόδοξο πλήρωμα, θεολογικές παρανοήσεις και ερμηνευτικές αλλοιώσεις της Πίστεως, λόγω της απομάκρυνσης από τις σταθερές Πατερικές αρχές. Για παράδειγμα, έχουμε σε θεολογικά συνέδρια, σε βιβλία και σε Μητροπόλεις, μονομερή ανάπτυξη Πατερικών διδασκαλιών, με σοβαρές πνευματικές διαφοροποιήσεις–εκτροπές από τις Αγιοπνευματικές θέσεις τους, στην Εκκλησιολογία και στο ήθος, χωρίς αντιδράσεις στην επώαση του αιρετικού ιού.

    Σήμερα, με αποκορύφωμα τη «σύνοδο» της Κρήτης, έχουμε αναθεωρήσεις σε πολλές πλευρές της Εκκλησιαστικής ζωής.

   Για το εκάστοτε – επίκαιρο ιστορικό παρόν και για την αλήθεια του Χριστού, η θεολογική στάση των πιστών πρέπει,

Εκτός πραγματικότητος τα γραφόμενα του π. Δανιήλ Αεράκη!

Τοῦ Βασίλη Κερμενιώτη

Διάβασα και το νέο άρθρο του π. Δανιήλ Αεράκη: «Διαφωνία ἤ ἀποτείχισις;» [1]  και βγήκα από τα ρούχα μου! Τί είναι αυτά που μας λέει ο π. Δανιήλ; Πού τα είδε γραμμένα;

1^ον Κάνει λάθος σε σχέση με τον μεγαλύτερο αιρετικό όλων των αιώνων, τον Πατριάρχη Βαρθολομαίο!

Γράφει: «Σέ ἀντικανονικές ἐνέργειες προβαίνει καί ὁ νῦν Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως, καί μάλιστα στά πλαίσια τοῦ οἰκουμενισμοῦ, ἀλλα ...δέν ἀρνήθηκε κανένα βασικό δόγμα τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεως»!

Ο Πατριάρχης έχει κατεδαφίσει όλα τα δόγματα της Ορθοδοξίας και αυτός λέει ότι ...«δέν ἀρνήθηκε κανένα βασικό δόγμα τῆς

Ομιλία εις την Κυριακήν προ της Υψώσεως του Τιμίου και Ζωοποιού Σταυρού

 (Επισκόπου Θεοφάνους Κεραμέως)

   Ελάτε σήμερα, ω θεοφιλεστάτη συνάθροισις, ας εορτάσομε τα προεόρτια της ανυψώσεως του ζωηφόρου Σταυρού. Αντηχεί στην ακοή μου η θεσπεσία φωνή του Ευαγγελίου, η οποία προσφωνεί το σταυρικό μυστήριο θέτοντας ως υπόδειγμα το χάλκινο όφι που είχαν κρεμάσει στο ξύλο οι Ισραηλίτες. Και μου γίνονται τα αναγνώσματα προμηνύματα και προκηρύγματα της προσκυνήσεως του Σταυρού. Ας στρέψομε λοιπόν προσεκτικά το βλέμμα μας στα ολόφωτα λόγια του Ευαγγελίου χρησιμοποιώντας αυτά ως προπομπή του βασιλικού σκήπτρου.

Είπεν ο Κύριος: «ουδείς αναβέβηκεν εις τον ουρανόν, ει μη ο εκ του ουρανού καταβάς, ο Υιός του ανθρώπου, ο ων εν τω ουρανώ». Καλό είναι να τα είπη αυτά. Πράγματι, η ευαγγελική αυτή περικοπή αποβλέποντας στον σκοπό της ημέρας, απεσιώπησε αυτό που είχε προηγηθεί. Τότε λοιπόν που ήλθε προς τον Κύριον ο νυκτερινός εκείνος μαθητής – καταλαβαίνεις βεβαίως οτι εννοώ τον Φαρισαίο Νικόδημο – και τον εδίδασκε ο Σωτήρ για την «άνωθεν γέννησιν», εκείνος, επειδή ο νους του κατείχετο ακόμη από την ιουδαϊκή παχύτητα, εσύρθη αυτόματα στον χώρο της μήτρας φανταζόμενος γέννησιν σαρκικήν. Όταν λοιπόν ο Κύριος τον είδε να μη τον ακολουθεί στο ύψος του δόγματος αυτού, του λέγει· «Ουδείς αναβέβηκεν εις τον ουρανόν, ειμή ο εκ του ουρανού καταβάς»· ωσάν να λέγει: Συ μεν, Νικόδημε, είσαι ανεπίδεκτος ουρανίου μυσταγωγίας και προσπαθείς να βρεις κάποια εξήγηση ανθρώπινη· αλλά «ουδείς αναβέβηκεν εις τον ουρανόν», ώστε να τα μυηθεί αυτά εκεί, «ει μη ο εκ του ουρανού καταβάς», εκτός από αυτόν ο οποίος κατέβηκε από τον ουρανό και δογματίζει τα εκεί τρανώς, «ο Υιός του ανθρώπου, ο ων εν τω ουρανώ».

Θα μπορούσε όμως να πει κάποιος· εφ όσον, όταν τα έλεγε αυτά, δεν είχε ακόμη αναχωρήσει προς τους ουρανούς με το πρόσλημμα, όπως τότε μετά την αναβίωσή του από τον κόσμο των νεκρών, που εμπόδιζε την θεοφόρο Μαγδαληνή να τον αγγίσει και αποστέλλοντάς την προς τους Αποστόλους, της έλεγε «Ούττω γαρ αναβέβηκα προς τον Πατέρα μου», πώς λοιπόν λέγει εδώ ότι κανείς δεν έχει ανέβει στον ουρανό, εκτός από εκείνο τον ίδιο ο οποίος κατήλθεν από τον ουρανό στη γη; Εδώ φανερώνει το δόγμα της άρρητης ένωσης του Θεού Λόγου με εμάς, ότι οι δύο φύσεις ενώθηκαν ασυγχύτως σε μία υπόσταση. Όταν λοιπόν ακούς «ουδείς αναβέβηκεν εις τον ουρανόν, ει μη ο εκ του ουρανού καταβάς», εννόησε την Θεότητα του Λόγου· γι’ αυτό και πρόσθεσε «ο ων εν τω ουρανώ». Είναι πράγματι αφέλεια εδώ να εννοήσομε την σάρκα, ότι ήταν και στον ουρανό και συζητούσε με τον Νικόδημο, τη στιγμή που είχε τρεις διαστάσεις και περιοριζόταν σε έναν τόπο. Ενώ το αναμφισβήτητα θεοσεβές είναι να πιστεύομε ότι εδώ πρόκειται για την υπεράρχιο Θεότητα, η οποία ευρίσκεται ολικώς μέσα στο παν και επάνω από το παν. Όμως το «ούττω αναβέβηκα προς τον Πατέρα μου» που ελέχθη στην μυροφόρο, δήλωνε τη σωματική ανάβαση. Στη συνέχεια λοιπόν προλέγει περί του Πάθους και του Σταυρού. Λέγει δηλαδή· «Ώσπερ Μωυσής ύψωσε τον όφιν εν τη ερήμω, ούτως υψωθήναι δει τον Υιόν του ανθρώπου». Είναι, νομίζω, σαφής για τους περισσότερους η ιστορία για την οποία κάνει λόγο εδώ, αλλά για να γίνει πιο εύληπτος για μας η θεωρία, θα προσπαθήσω με συντομία να την ερμηνεύσω το κατά δύναμη και με λίγα λόγια.

Τότε που ο Ισραηλιτικός λαός καθοδηγείτο από τον Μωυσή διά μέσου της ερήμου, επειδή η δουλοπρεπής ηδονή τους διέγειρε την επιθυμία της γαστριμαργίας και ονειροπωλούσαν τον Αιγυπτιακό χορτασμό όπως οι άτακτοι νέοι, παιδαγωγούνται με σφοδρότερες μάστιγες· τους επετέθηκαν όφεις έρποντας μέσα στο στρατόπεδο, οι οποίοι έχυναν θανατηφόρο δηλητήριο σε όσους πλήγωναν με τα δόντια τους. Καθώς δε ο Μωυσής τους έβλεπε να υποκύπτουν ο ένας μετά τον άλλο από τα πλήγματα των θηρίων, κατόπιν θείας συμβουλής κατασκεύασε ένα χάλκινο ομοίωμα φιδιού και έτσι εξουδετέρωσε την δύναμη των αληθινών φιδιών. Και αφού κρέμασε σε ένα ύψωμα το χάλκινο φίδι, ώστε να το βλέπουν όλοι, σταμάτησε τον αφανισμό του λαού απο τα θηρία αυτά. Πράγματι, όποιος έβλεπε στην εικόνα του φιδιού, διότι με κάποια μυστική αντίδραση η θέα του φιδιού εξουδετέρωνε το δηλητήριο.

Το ότι το χάλκινο φίδι ήταν τύπος του ίδιου του Χριστού, το κηρύσσει σαφώς το Ευαγγέλιο και ας μη ταράσσει τους φιλόχριστους η συσχέτιση του μυστηρίου με το αποκρουστικό αυτό ζώο. Εάν ο πατέρας της αμαρτίας ονομάσθηκε από την Αγία Γραφή φίδι, και εκείνο που γεννήθηκε από το φίδι, η αμαρτία δηλαδή, οπωσδήποτε είναι φίδι, συνώνυμο με αυτό που την γέννησε. Και μάλιστα ο Απόστολος μαρτυρεί ότι ο Κύριος έγινε για χάρη μας αμαρτία, αφού ανέλαβε την αμαρτωλή φύση μας· «τον γαρ αμαρτίαν» λέγει «μη ποιήσαντα, υπέρ ημών αμαρτίαν εποίησεν». Προσαρμόζεται άρα κατά αναλογία στον Κύριο το αίνιγμα. Πράγματι, επειδή τα πονηρά φίδια διασκορπίστηκαν έρποντας σε όλο το ανθρώπινο γένος και θανάτωσαν με τις γρατσουνιές της αμαρτίας τη φύση μας, γι’ αυτό το λόγο ο Θεός υποδύεται το ομοίωμα της αμαρτίας, «εν ομοιώματι σαρκός αμαρτίας», όπως λέγει ο Παύλος, «γενόμενος», και έτσι ο άνθρωπος ελευθερώνεται από την αμαρτία δια μέσου εκείνου, ο οποίος έλαβε τη μορφή της αμαρτίας και ήλθε κοντά σ’ εμάς οι οποίοι είχαμε παραδοθεί στο φίδι· δι’ αυτού ο μεν θάνατος που προκαλείται από τα πλήγματα εμποδίζεται, τα δε φίδια αφανίζονται με το Πάθος του Σταυρού. Και έχει μεν καταργηθεί ο θάνατος που προέρχεται απο τα φίδια, η ασέβεια δηλαδή, δεν έχουν όμως παύσει τα πλήγματα. Διότι η επιθυμία που ενυπάρχει στη σάρκα κατά του πνεύματος δεν έχει εξαφανισθεί τελείως· και στους ενάρετους μάλιστα ενεργούνται πολλές φορές τα πλήγματα της επιθυμίας. Εκείνος όμως που βλέπει προς αυτόν ο οποίος υψώθηκε στο ξύλο, απωθεί το πάθος και εξουδετερώνει το δηλητήριο με το φόβο του Θεού σαν με κάποιο φάρμακο. Το να βλέπει κάποιος προς τον Σταυρό είναι αυτό, να γίνει σε όλο του το βίο ως νεκρός για τον κόσμο και σταυρωμένος, να μένει ακίνητος προς κάθε αμαρτία και να καθηλώνει το σαρκικό του φρόνημα με το φόβο του Θεού, κατά τον Ψαλμωδό. Ήλος που θα καθηλώσει τη σάρκα πρέπει να είναι η εγκράτεια.

Ότι το φίδι είναι σύμβολο του μυστηρίου του σταυρού φαίνεται και από μια άλλη ιστορία. Όταν ο Μωυσής απεστέλλετο από τον Θεό να εξαγάγει τον Ισραήλ ο οποίος υπηρετούσε τους Αιγυπτίους, λέγει προς τον Θεό· «Εάν ου πιστεύσωσί μοι, μηδέ εισακούσωσι της φωνής μου, τί ερώ προς αυτούς;». Και ο Θεός του είπε· «Τί τούτό εστι το εν τη χειρί σου;» αυτός απήντησε· «Ράβδος». Και είπε· «Ρίψον αυτήν επί την γην. Και έρριψεν αυτήν, και εγένετο όφις. Και είπε Κύριος προς Μωυσήν·. Έκτεινον την χειρά σου και επιλάβου της κέρκου (την ουρά). Και εγένετο ράβδος εν τη χειρί αυτού». Πρόσεξε ακριβώς εδώ, ότι ο αληθώς κατά φύση Υιός του Θεού είναι σαν κάποια ράβδος του Πατρός· διότι η ράβδος είναι σημείο βασιλείας και δύναμης. Και μάλιστα ο Δαυίδ λέγει «Ράβδος ευθύτητος η ράβδος της βασιλείας σου». Όταν όμως αυτή την έριξε με την ενανθρώπηση και την περιέβαλε με σώμα γήινο, τότε έλαβε την μορφή των πονηριών μας. Σύμβολο δε της πονηρίας είναι το φίδι. Και όπως η ράβδος του Μωυσή, όταν εθηριώθη κατέφαγε τις ράβδους με τις οποίες οι Αιγύπτιοι μάγοι έκαναν τις γοητείες τους, και έπειτα πάλι, όταν την ξαναπήρε στα χέρια του, έγινε αυτό που ήταν πριν, έτσι και η ράβδος του Θεού και Πατρός, που είναι ο Υιός, με την οποία εξουσιάζει τα πάντα, έγινε καθ’ ομοίωση δική μας με σκοπό να εξαφανίσει τα νοητά φίδια, ώστε να μην είναι πλέον τα δαιμόνια θεοί των εθνών. Όταν λοιπόν έφερε σε πέρας την οικονομία, επανήλθε στον ουρανόν σαν στο χέρι του Πατρός και έγινε πάλι ράβδος ευθύτητος και Βασιλείας· έχει καθίσει δε εκ δεξιών του γεννήτορος και μάλιστα με τη σάρκα. Αλλά και με άλλον τρόπο το φίδι εικόνιζε τον Σωτήρα· όπως ακριβώς εκείνος εφαίνετο πως είναι φίδι, στην πραγματικότητα όμως δεν ήταν, έτσι και ο Κύριος «αμαρτίαν ουκ εποίησεν»· και δεν ηταν δίκαιο να λάβει ο κατά φύση αγαθός πείρα του κακού. Όμως στους φαύλους φαινόταν αμαρτωλός· πράγματι στον τυφλό που θεραπεύθηκε έλεγαν· «Δος δόξαν τω Θεώ· ο άνθρωπος ούτος αμαρτωλός έστιν». Αλλά και φάγον και οινοπότην τον ονόμασαν με τα απύλωτα στόματά τους: Και με άλλον τρόπο όμως ο Σωτήρας παρομοιάζεται με το φίδι· διότι το φίδι έχει όχι μόνο θανατηφόρο δηλητήριο, αλλά και ειδικό φάρμακο το οποίο εξουδετερώνει το θανατηφόρο δηλητήριο. Γι’ αυτό οι γιατροί από τις σάρκες των φιδιών κατασκευάζουν αντίδοτο γι’ αυτούς που πλήγηκαν από φίδια. Έτσι και ο Λόγος του Θεού κατεσκεύασε από τη θνητή φύση του Αδάμ το σώμα του, το οποίο κατήργησε το θάνατο. Ο Θεολόγος Γρηγόριος μάλιστα λέγει ότι το φίδι πρέπει να ληφθεί όχι ως τύπος του Κυρίου, αλλ’ ως αντίτυπος· λέγει δηλαδή «το χάλκινο φίδι κρέμεται κατά των φιδιών που δαγκώνουν, όχι ως τύπος του υπέρ ημών παθόντος, αλλ’ ως αντίτυπος· επειδή εκείνο μεν το χάλκινο φίδι εξουδετερώνοντας το δηλητήριο των ομοειδών του φιδιών έσωζε τους πληγέντες ανθρώπους· ο δε Σωτήρ ημών, όταν υψώθηκε στο Σταυρό, κατεξέσχισε την δύναμη των αλλότριων δαιμόνων, τους δε οικείους και ομοειδείς του ανθρώπους τους έσωσε». Εύλογα λοιπόν ο άγιος πατήρ λέγει ότι εκλαμβάνεται ως αντίτυπος. Σύμφωνα δε με το σοφότατο Μάξιμο, το κρεμάμενο φίδι ήταν σύμβολο του θανάτου, του οποίου το φίδι είχε γίνει πρόξενος. Και το τρόπαιο πάνω στο οποίο ανυψώθηκε, εικόνιζε τον Σταυρό· η δε προς αυτόν θέα των πληγωμένων απο τα φίδια, είναι η ομολογία των πιστευόντων. Όποιος λοιπόν ομολογεί θεοπρεπώς το θάνατο του Χριστού, έχει ζωήν αιώνιον. «Ούτως υψωθήναι δει τον Υιόν του ανθρώπου». Το «υψωθήναι δει τον Υιόν του ανθρώπου» έχει διπλή έννοια· αφ’ ενός μεν την καθήλωσή του σε ξύλο υψηλό, την οποία καταδέχθηκε για χάρη μας· διότι έπρεπε, αφού αγιάστηκε η γη απο τα άχραντα πόδια του με το βάδισμα και η θάλασσα με την πορεία του πάνω στα κύματα, να αγιαστεί και ο αέρας με την ανύψωσή του στο Σταυρό· αφ’ ετέρου δε δηλώνει τη δόξα με την οποία δοξάστηκε ανθρώπινα διά του Σταυρού. Διότι ενώ φάνηκε ότι κατακρίθηκε, με αυτόν κατακρίνει τον κοσμοκράτορα διάβολο, αφού αποδείχθηκε ανώτερος από τα πάθη στα οποία είχε υποδουλωθεί ο άνθρωπος, τη λύπη δηλαδή και την ηδονή. Από αυτά την μεν ηδονή νίκησε πάνω στο όρος, επειδή ούτε μετέβαλε τους λίθους σε άρτους, ούτε στις άλλες συμβουλές του πειραστού πείστηκε· από δε τη λύπη φάνηκε ανώτερος ιδίως κατά τον καιρό του Πάθους, τότε που ο αντίπαλος τους εξήγειρε όλους εναντίον του. Προδότης ο μαθητής, φυγάδες οι μαθητές, αρνητής ο Πέτρος, μάχαιρα και δάδες και ξίφη, σιαγόνες ραπιζόμενες, ράχις έκδοτος στις πληγές, μάρτυρες ψευδείς, κριτήριο ασεβές, απόφαση απάνθρωπη, στρατιώτες που διασκέδαζαν μετά τη θλιβερή απόφαση με εμπαιγμούς και ειρωνείες και ύβρεις και κτυπήματα με τον κάλαμο, καρφιά και χολή, και όξος και τελευταίον ο Σταυρός. Ποία ήταν λοιπόν η άμυνα κατά των δραστών; «Πάτερ, συγχώρησον αυτοίς, ου γαρ οίδασι τι ποιούσιν». Έτσι, αφού νίκησε και τη λύπη με την μακροθυμία, καταστρατηγεί τον αντίπαλον, δεικνύοντας σε μας τον τρόπο της κατ’ αυτού νίκης. Διότι με την αποχή των ηδονών και με την πραότητα προς αυτούς που μας στενοχωρούν και την μακροθυμία, γινόμαστε μιμητές του Δεσπότη και κερδίζουμε για την κατά του πονηρού νίκη έπαθλο τη Βασιλεία των Ουρανών· αυτήν είθε να επιτύχομε όλοι με τη χάρη της υπερφώτου Τριάδος, «η πρέπει πάσα δόξα εις τους αιώνας των αιώνων». Αμήν.

Πηγή

Ο αρχιερατικός του Αιτωλίας Κοσμά ΣΥΜΠΡΟΣΕΥΧΗΘΗΚΕ με παπικούς καρδινάλιους. Κι ο κ. Κοσμάς αντί να τιμωρήσει αυτόν, τιμωρεί αντι-Οικουμενιστή μοναχό!

 ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΟ:

Ο αρχιερατικός επίτροπος του "ευσεβούς" μητροπολίτη Αιτωλίας Κοσμά, αρχιμανδρίτης Θεόκλητος Ράπτης, ΣΥΜΠΡΟΣΕΥΧΗΘΗΚΕ με παπικούς καρδινάλιους και με τον Βαρθολομαίο στο Φανάρι.

Φωτογραφίες, ΝΤΟΚΟΥΜΕΝΤΑ.

Επισκεπτόμαστε το ιστολόγιο "Φως Φαναρίου"

και διαβάζουμε στο ρεπορτάζ για τον εορτασμό της Κυριακής της Ορθοδοξίας στο Φανάρι (Μάρτιος 2017):

Διαβάζουμε: 

Ἐκκλησιάσθησαν οἱ Σεβ. Μητροπολῖται Γέρων Νικαίας κ. Κωνσταντῖνος, Πέργης κ. Εὐάγγελος, Φιλαδελφείας κ. Μελίτων, Καλλιουπόλεως καί Μαδύτου κ. Στέφανος, Προύσης κ. Ἐλπιδοφόρος καί Κυδωνιῶν κ. Ἀθηναγόρας, ὁ Σεβ. Ἀρχιεπίσκοπος Ἀνθηδῶνος κ. Νεκτάριος, Ἐπίτροπος τοῦ Παναγίου Τάφου ἐν τῇ Πόλει, οἱ Θεοφιλ. Ἐπίσκοποι Ἀβύδου κ. Κύριλλος καί Ἁλικαρνασσοῦ κ. Ἀδριανός, οἱ Σεβ. Καρδινάλιοι κ. Angelo Bagnasco καί κ. Péter Erdö, ὁ Πανοσιολ. Ἀρχιμανδρίτης κ. Ναθαναήλ, Ἡγούμενος τῆς ἐν Ἁγίῳ Ὄρει Ἱ. Μονῆς Ἰβήρων,

Απαντήσεις στον π. Δανιήλ Αεράκη

Απάντηση στον π. Δανιήλ Αεράκη για τον «ορθόδοξο» μητροπολίτη Φλωρίνης και το «σχίσμα της αποτείχισης».

Απάντηση στον π. Δανιήλ Αεράκη για τον «ορθόδοξο» μητροπολίτη Φλωρίνης και το «σχίσμα της αποτείχισης».

Δυστυχώς, απ’ ό,τι βλέπω, ο π. Δανιήλ Αεράκης δεν είναι σε πλάνη μόνο στα Εσχατολογικά ζητήματα (τον Αντίχριστο, τον δυσώνυμο αριθμό κ.λ.π.) αλλά και στο θέμα της Αποτείχισης.  Οι πατέρες των Μονών της Φλώρινας, στηριζόμενοι στον 15ο  Ιερό Κανόνα της ΑΒ Συνόδου, διέκοψαν τη μνημόνευση του μητροπολίτη Θεόκλητου για δύο λόγους:

- Πρώτον και κυριότερον, γιατί αποδέχεται τις αιρετικές αποφάσεις της ψευδοσυνόδου της Κρήτης που νομιμοποίησαν τον Οικουμενισμό και

- δεύτερον, γιατί εξακολουθεί να μνημονεύει τον επικεφαλής της αίρεσης, τον Οικουμενικό Πατριάρχη Βαρθολομαίο.

Εξ άλλου, ο ίδιος ο π. Δανιήλ, με άρθρο του, διατύπωσε δριμύτατη κριτική στην ληστρική «σύνοδο»[1] Σε άλλο άρθρο του κατακεραύνωσε τους Οικουμενιστές, όπως τον Πατριάρχη Βαρθολομαίο που τον αποκάλεσε «Πρώτο σε φαιδρότητες»[2]. Γράφει, επίσης, ότι ο Πατριάρχης «γελοιοποιείται» διανέμοντας «αντίχριστα Κοράνια»[3]

Δεν έχει καταλάβει ακόμα γέροντας αυτός ότι με την «Πανορθόδοξη» «σύνοδο» της Κρήτης εισήλθε η αίρεση μέσα στο Σώμα της Εκκλησίας μας. Ο μητροπολίτης Φλωρίνης Θεόκλητος από τη στιγμή που αποδέχεται και επαινεί αυτήν την ψευδοσύνοδο κηρύττει αίρεση. Ένα συν ένα ίσον δύο. Τι δεν καταλαβαίνει ο πατήρ Δανιήλ; Τον παραπέμπω στο κείμενό μου: «Αντι-Κανονική και άδικη η δίωξη των δύο Μοναστηριών της μητροπόλεως Φλωρίνης»[4].

        Όσον αφορά τον «ορθόδοξο», δήθεν, μητροπολίτη Φλωρίνης, τον παραπέμπω και σε ένα άλλο κείμενο μου που δείχνει πόσο «ευαίσθητος» είναι στο θέμα της Πίστεως ο ανάξιος διάδοχος του Πατρός Αυγουστίνου Καντιώτη. («Ανοιχτή επιστολή προς τον σεβ. Μητροπολίτη Φλωρίνης κ. Θεόκλητο»[5])

Βασίλης Κερμενιώτης

Ἡ συνέχεια ἐδῶ: Πηγή

Ο ΠΑΤΗΡ ΔΑΝΙΗΛ ΑΕΡΑΚΗΣ 

                   ΑΠΑΝΤΑΕΙ 

      ΣΤΟΝ ΠΑΤΕΡΑ ΔΑΝΙΗΛ ΑΕΡΑΚΗ.

  
"O φιλων πατερα ή μητερα υπερ εμε, ουκ εστι μου Αξιος"(....)
"Εως θανατου αγωνισαι υπερ της Αληθειας...."(...)
 

   Ο φλογερος ιεροκηρυκας πατηρ Δανιηλ Αερακης, επαθε τι το ανθρωπινον και εσπευσε να υπερασπισθη τον ενοχο και τους ενοχους και να κατακρινει τους αθωους. Ετσι, λοιπον, κατακρινει με αναρμοστα και απρεπη σχολια του,(στο ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΙΚΟ ιστολογιο Αναστασιος), τους δικαιως αποτειχισθεντες πατερες των

Σύναξη αποτειχισμένων και νέο περιοδικό

   

  Πληροφορηθήκαμε ὅτι τὴν παρελθοῦσα Τετάρτη σὲ ἐπίγεια «Κατακόμβη» τῆς Κορίνθου (ἀφοῦ πρὸς τὸ παρὸν δὲν ὑπάρχει στὴν Πελοπόννησο ἱερέας ποὺ νὰ ἔχει κάνει διακοπὴ μνημοσύνου), ἔγινε Σύναξη τῶν ἀποτειχισμένων τῆς Πελοποννήσου. Ἔγινε ἁγιασμὸς καὶ συζήτηση πνευματικῶν θεμάτων καὶ μιὰ μικρὴ ὁμιλία, σχετικὴ μὲ τὴν κακόδοξη Κολυμπάριο Σύνοδο τῆς Κρήτης, ποὺ παρατίθεται στὸ τέλος.

   Παρόντες πιστοί ἀπὸ ὅλες τὶς τάξεις: τῶν Ἱερέων, τῶν μοναχῶν, τῶν πιστῶν. Εἶναι οἱ πιστοὶ ποὺ ἀντιδροῦν στὶς κακοδοξίες τῶν Οἰκουμενιστῶν, καὶ δὲν στρουθοκαμηλίζουν.

 Στὴ Σύναξη παρουσιάστηκε ἕνα τὸ νέο περιοδικὸ τῶν Ἀποτειχισμένων μὲ ὀνομασία «Ἅλας»! Τὸ περιοδικὸ ἐκδίδεται ἀπὸ τὸν «Σύνδεσμο Ὀρθοδόξων Λαϊκῶν “Ἐπίσκοπος Αὐγουστῖνος Καντιώτης”».

 Ἐπίσης στὴν Σύναξη παρου-σιάστηκε καὶ τὸ νέο βιλίο "Ἀπάνθισμα Ἀντιαιρετικόν". Περισσότερο γι’ αὐτὸ τὸ βιβλίο ἐδῶ.

   Παρουσιάζουμε καὶ τὴν ὁμιλία ποὺ κατὰ τὴν διάρκεια τῆς Συνάξεως ἐκφωνήθηκε:

Περὶ τῆς ληστρικῆς καὶ κακόδοξης Συνόδου  τῆς Κρήτης καὶ τοῦ γεγονότος ὅτι διὰ τῆς σιωπῆς τὴν ἔχουν ἀποδεχθεῖ οἱ Ἕλληνες Ἐπίσκοποι καὶ ἱερεῖς!

Eἶναι γνωστὸ ὅτι ἡ Σύνοδος στὸ Κολυμπάρι τῆς Κρήτης ἐπεκύρωσε τὴν Παναίρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ. Ἀναγνώρισε δηλαδή τὶς πολλὲς αἱρετικὲς ὁμάδες τῶν Προτεσταντῶν καὶ τοὺς Παπικοὺς ὡς Ἐκκλησίες, ἐνῶ στὸ Σύμβολο τῆς Πίστεως ὁμιλοῦμε γιὰ «Μία» Ἐκκλησία, αὐτὴ ποὺ ἵδρυσε ὁ Κύριος, κι ὄχι γιὰ πολλὲς Ἐκκλησίες.

Βέβαια, ἐδῶ θὰ μποροῦσε κάποιος νὰ προβάλει μιὰ εὔλογη ἀπορία. Σὲ ποιό σημεῖο τῶν ἀποφάσεων τῆς Κολυμπαρίου Συνόδου ἀναφέρεται ὅτι ἡ