 |
| Ὁ ἅγιος Μάξιμος ἐνώπιον τοῦ αἱρετικοῦ-μονοθελήτη αὐτοκράτορος |
Τὸ
παρακάτω κείμενο –κάρφος στὰ μάτια ἐκείνων τῶν ἀντι-Οἰκουμενιστῶν
ποὺ κοινωνοῦν μὲ τὴν αἵρεση– ἔχει ἀπὸ πολλοὺς ἀναδημοσιευθεῖ, ἀλλὰ εἶναι
τόσο ἐπίκαιρο στὶς μέρες μας καὶ κάθε φορὰ μπορεῖ κανεὶς νὰ δεῖ κι ἄλλες
πλευρές, ποὺ προφυλάσσουν τοὺς ἀγωνιζόμενους κατὰ τοῦ Οἰκουμενισμοῦ ἀπὸ ἄστοχες
κινήσεις, πληροφοροῦν γιὰ τὴ σωστή πορεία καὶ φωτίζουν τὸ δρόμο τῶν λίγων πιστῶν, ποὺ προσπαθοῦν νὰ ἀκολουθήσουν τὴν ὁδὸ τῶν Ἁγίων σὲ καιροὺς ζοφεροὺς συγχύσεως
καὶ σκληροκαρδίας.
Δυστυχῶς στὶς
μέρες μας –μέρες σκοτισμοῦ ἐξ αἰτίας τοῦ μολυσμοῦ ἐκ τῆς Παναιρέσεως– ὑπάρχουν ἐκεῖνοι
ποὺ κηρύττουν ΚΑΚΟΔΟΞΑ καὶ ΑΝΑΙΣΧΥΝΤΑ ὅτι εἶναι δυνητικὴ ἡ ἀπομάκρυνση ἀπὸ τοὺς παναιρετικοὺς Οἰκουμενιστές, δηλ. ἡ
ἀποτείχιση. Ἀλλὰ ὑπάρχουν καὶ κάποιοι ἄλλοι ποὺ δὲν ἀρκοῦνται στὴν ἀπομάκρυνση ἐκ τῶν αἱρετικῶν διὰ τῆς ἀποτειχίσεως,
ἀλλὰ θέλουν νὰ λύσουν ΜΟΝΟΜΙΑΣ καὶ ὅλα τὰ προβλήματα ποὺ ἔχει συσσωρεύσει ἡ Παναίρεση (ὅπως τὸ Πλαιοημερολογιτικό) ἢ καὶ ἀποφαίνονται ὅτι: δὲν ὑπάρχουν
μυστήρια στοὺς μὴ καταδικασθέντας ἀκόμα ἀπὸ Σύνοδο Οἰκουμενιστὲς καὶ σὲ ὅσους
κοινωνοῦν μαζί τους.
Ὅλοι μας, λοιπόν, ἂς ξαναδοῦμε τὸ κείμενο τοῦ ἁγίου Μαξίμου, γιὰ νὰ ἐξετάσουμε
ἂν ὁ Ἅγιος θίγει στὶς συζητήσεις του μὲ τοὺς αἱρετικοὺς Μονοθελῆτες τῆς ἐποχῆς
του ἄλλα θέματα, πέραν τῆς αἱρέσεως, ὅπως τὸ θέμα τῶν Μυστηρίων. Εἶναι σίγουρο πὼς θὰ διαπιστώσουμε, πὼς ἀρκεῖται στὸ θέμα τῆς αἱρέσεως,
καὶ δὲν ἀσχολεῖται μὲ τὸ ἔγκυρο ἢ μὴ τῶν μυστηρίων ἢ μὲ τὸ ἂν θὰ σωθοῦν ὅσοι
συμμετέχουν στὴν αἵρεση, ἀφήνοντας αὐτὸ τὸ θέμα στὴν κρίση τοῦ Θεοῦ. Εἶπε: «Οὐδένα κατέκριναν οἱ τρεῖς παῖδες μή προσκυνήσαντες τῇ εἰκόνι, πάντων ἀνθρώπων προσκυνούντων. Οὐ γάρ ἐσκόπουν τά τῶν ἄλλων, ἀλλ’ ἐσκόπων ὅπως ἄν αὐτοί μή ἐκπέσωσι τῆς ἀληθοῦς εὐσεβείας».
Ὅταν ὁ ἅγιος
Μάξιμος ἐρωτᾶται, λοιπόν, τί πιστεύει, αὐτὸς μόνος θὰ σωθεῖ μὲ τὴν διακοπὴ τῆς
κοινωνίας ἀπὸ τοὺς τέσσερις Πατριάρχες, καὶ ἀντίθετα, δὲν θὰ σωθοῦν καὶ θὰ καταδικαστοῦν οἱ Πατριάρχες (καὶ
φυσικὰ οἱ ἑκατοντάδες χιλιάδες τῶν ἱερωμένων καὶ λαϊκῶν, οἱ ὁποῖοι κοινωνοῦσαν
μαζί τους), ὁ Ἅγιος
δὲν πῆρε θέση, δὲν ἔκρινε τὴν ὥρα πρόσφορη –αὐτὸς ὁ μεγάλος
θεολόγος– νὰ θεολογήσει γιὰ τὸ θέμα αὐτὸ καὶ νὰ περιπλέξει τὴ συζήτηση, δὲν ἔθιξε
τὸ θέμα (χάριν τάχα τῆς ἀληθείας και
τῆς ἐνημερώσεως τοῦ λαοῦ), ἀλλὰ τὸ ἄφησε στὰ χέρια τοῦ Θεοῦ.
Καλὸ εἶναι νὰ μιμηθοῦν
τὸν ἅγιο Μάξιμο κάποιοι εὐαίσθητοι σὲ
θέματα Πίστεως. Τὸ πρῶτο καὶ κύριο εἶναι νὰ καταπολεμηθεῖ ἡ αἵρεση, νὰ
συνειδητοποιήσουν οἱ πιστοὶ τὴν σωτηριολογικὴ διάσταση τῆς ἀπομακρύνσεως
ἀπὸ τοὺς αἱρετικούς, ἡ ὁποία ταυτόχρονα ἀποτελεῖ καὶ σοβαρὸ πλῆγμα κατὰ τῶν Οἰκουμενιστῶν
καί, βέβαια, τὰ ἄλλα θέματα ποὺ προκύπτουν, πρέπει νὰ ἀντιμετωπισθοῦν μὲ νηφαλιότητα, ἀλλ' ὄχι μεμονωμένα, ἀλλὰ
συλλογικά-Συνοδικά.
Ὁ ἅγιος Μάξιμος ὁ Ὁμολογητής
καὶ ἡ Διακοπὴ Μνημοσύνου
Τοῦ π. Εὐθυμίου Τρικαμηνᾶ
Αναφερόμενοι στή συνέχεια στήν διαχρονική ἐφαρμογή
τοῦ 15ου ἱεροῦ Κανόνος τῆς Πρωτοδευτέρας Συνόδου θά παρουσιάσωμε τόν ἅγ. Μάξιμο
τόν ὁμολογητή, σύμφωνο ἀπόλυτα καί αὐτόν μέ τόν ἐν λόγῳ Κανόνα.
Εἶναι ἄξιον προσοχῆς καί πρέπει νά ἀναφερθῆ ὅτι ὅλη
σχεδόν ἡ ζωή
τοῦ ὁσίου Μαξίμου τοῦ ὁμολογητοῦ ἦτο ἕνας συνεχής ἀγώνας ἐναντίον τῆς αἱρέσεως
τοῦ Μονοθελητισμοῦ καί μία διαρκής ἀποτείχισις ἀπό τούς αἱρετικούς Ἐπισκόπους
τῆς ἐποχῆς του. Ἀπέθανε δέ στήν ἐξορία ἀπό τίς κακουχίες καί τά μαρτύρια, ἐνῶ
τοῦ εἶχαν κόψει τό δεξί χέρι καί τήν θεολόγον γλῶσσαν καί ἐνῶ τόν εἶχαν καθαιρέσει καί ἀναθεματίσει
λόγῳ τῆς ἀδιαλλαξίας του νά μή δεχθῆ νά ὑπογράψη τόν λεγόμενον «Τύπον», ὁ ὁποῖος
ἦτο μία ἔκθεσις πίστεως ποὺ εὐνοοῦσε καί ὑπέθαλπε τήν αἵρεσι τοῦ Μονοθελητισμοῦ.
Ἡ ἀποτείχισις τοῦ ὁσίου καί τό ὅτι δέν ἤθελε καμμία
ἐκκλησιαστική κοινωνία μέ τόν Πατριάρχη καί τή Σύνοδο ἦτο κάτι πού ἐξόργιζε το ἐκκλησιαστικούς
καί πολιτικούς ἄρχοντες, διότι μέ τήν στάσι του αὐτή παρέσυρε πολλούς νά τόν
μιμηθοῦν καί νά μήν ὑποταχθοῦν στήν αἵρεσι καί τοιουτοτρόπως ἐγίνετο ὁδηγός τῶν
Ὀρθοδόξων ἐν λόγοις καί ἔργοις. Αὐτό εἰπώθηκε καθαρά ἀπό τούς ἄρχοντες στή
συζήτησί των μέ τόν ὅσιο προσπαθώντας νά τόν πείσουν νά ἀλλάξη γνώμη:
«Ὁ δέ κῦρις Σέργιος εἶπεν αὐτῷ ὅτι πολλάκις ἦλθον εἰς
τό κελλίον σου εἰς Βέββας καί ἠκροασάμην τῆς διδασκαλίας σου, καί ὁ Χριστός ἔχει
βοηθῆσαί σοι καί μή ἀγωνιάσῃς. Εἰς ἕν δέ μόνον λυπεῖς πάντας, ὅτι πολλούς ποιεῖς χωρισθῆναι
τῆς κοινωνίας τῆς ἐνταῦθα Ἐκκλησίας.
»Ἔστι τις ὁ λέγων, εἶπεν ὁ δοῦλος τοῦ Θεοῦ, ὅτι εἶπον,
μή κοινωνήσῃ τῇ Ἐκκλησίᾳ τῶν Βυζαντίων;
»Ἀπεκρίθη ὁ κῦρις Σέργιος· αὐτό τοῦτο, τό σε μή
κοινωνεῖν, μεγάλη πρός πάντας ἐστί φωνή, μή κοινωνῆσαι.
»Καί εἶπεν ὁ τοῦ Θεοῦ δοῦλος· Οὐδέν βιαιότερον
συνειδότος κατηγοροῦντος, καί οὐδέν τούτου συνηγοροῦντος παρρησιαστικώτερον» (ΕΠΕ Φιλοκαλία τῶν Νηπτικῶν καί Ἀσκητικῶν
15Γ, 96).
Βλέπουμε ἐδῶ ὅτι μόνη ἡ
ἀποτείχισις τοῦ ὁσίου ἦτο
παράδειγμα πρός μίμησι καί χαλινός τῆς αἱρέσεως, παρ’ ὅτι ὁ ἴδιος, ὅπως
