Μιά μικρογραφία του μαρτυρίου των εσχάτων

Μιά μικρογραφία του μαρτυρίου των εσχάτων

- π. ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΜΥΤΙΛΗΝΑΙΟΥ

Ανεπίσημες Συζητήσεις μεταξύ Οικ. Πατριαρχείου και Αγγλικανικής Κοινωνίας στην Χάλκη

Στην Ιερά Θεολογική Σχολή της Χάλκης έλαβαν χώρα οι ανεπίσημες συζητήσεις μεταξύ του Οικουμενικού Πατριαρχείου και της Αγγλικανικής Κοινωνίας, την Τρίτη 19 Ιουνίου 2018.

Την αντιπροσωπεία του Οικουμενικού Πατριαρχείου αποτελούν: ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Βελγίου και Έξαρχος Κάτω Χωρών και Λουξεμβούργου κ. Αθηναγόρας, Ορθόδοξος συμπρόεδρος της Επιτροπής του Επίσημου Θεολογικού Διαλόγου μεταξύ της Ορθοδόξου Εκκλησίας και Αγγλικανικής Κοινωνίας, ο Πανιερώτατος Αρχιεπίσκοπος Τελμησού κ. Ιώβ και ο Πρωτοπρεσβύτερος Χρήστος Χριστάκης, Ορθόδοξος συν-γραμματέας της εν λόγω επιτροπής.

Η Αγγλική Κοινωνία εκπροσωπείται από τον Αγγλικανό συμπρόεδρο, Αρχιεπίσκοπο κ. Richard Clarke, προκαθήμενο της Αγγλικανικής Εκκλησίας της Ιρλανδίας, τους Επισκόπους Nigel Stock και Michael Lewis και τον Canon Δρ. Will Adam.

Οι ανεπίσημες συνομιλίες ξεκίνησαν το πρωί της Τρίτης, στο

Προβληματισμοί περί εγκυρότητος των μυστηρίων: Κείμενα Νικολάου Καβάσιλα και Μ. Αθανασίου

 Ερμηνεία εις την θείαν λειτουργίαν - Νικολάου Καβάσιλα

Κεφάλαιο 46

Πώς αυτά τα δώρα είναι πάντοτε δεκτά από τον Θεό

1. Κατόπιν, ας εξετάσουμε κι εκείνο. Το ότι μεν από την τελετή αγιάζονται όλοι οι πιστοί είναι φανερό από εκείνα που ελέχθησαν. Εάν δε τούτο συμβαίνει πάντοτε, είναι άξιο να το εξετάσουμε.

2. Η ιερουργία αυτή είναι προσφορά δώρων, τα δε δώρα δεν είναι πάντοτε δεκτά από τον Θεό, αλλά υπάρχουν μερικά που εξαιτίας της πονηρίας των προσφερόντων μισούνται και αποπέμπονται, και γι’ αυτό υπάρχουν πολλές αποδείξεις τόσο στους παλαιούς όσο και στους ζώντες στην εποχή της χάριτος. Ας ερευνήσουμε λοιπόν μήπως και αυτά τα δώρα ενίοτε ματαίως ιερουργούνται και ως απαράδεκτα δεν αγιάζονται όπως υπόσχεται η τελετή, από το γεγονός ότι δεν προσφέρονται πάντοτε από αγαθούς άνδρες, αλλά μερικές φορές και από πονηρούς.

Μονή Κουτλουμουσίου για τη Μακεδονία:

«Προδοσία της αλήθειας»

*Και το Άγιο Όρος βγαίνει μπροστά στον αγώνα για την Μακεδονία μας. Οι φωνές κάθε μέρα πληθαίνουν και η οργή του κόσμου για την συμφωνία – παρωδία μεγαλώνει… Αγώνας μέχρι τέλους για την Μακεδονία, χωρίς την παραμικρή υποχώρηση.

Ως βαθύτατο πλήγμα στην αξιοπρέπεια των Ελλήνων χαρακτηρίζει τη συμφωνία την ονομασία των Σκοπίων η Ιερά Μονή Κουτλουμουσίου Αγίου Ορους, σε σχετικό μήνυμα.
Χαρακτηριστικά αναφέρει:
Εδώ και αρκετά χρόνια οι ακτίνες του ηλίου φωτίζουν στην Ελλάδα έργα ανθρώπων που μόνο ντροπή μπορούν να προκαλέσουν. Αυτό συνέβη και με την πρόσφατη συμφωνία, κατά την οποίαν ένα κράτος άσχετο με την ιστορία και τη γλώσσα των Μακεδόνων βαπτίσθηκε Μακεδονία.

Ο Αείποτε συμπορευόμενος με τους Νεοταξίτες, Ιερώνυμος!

Παγκόσμια ημέρα προσφύγων (20 Ιουνίου) 

–Ποια η στάση της Εκκλησίας

Η θεατρική στάση Ιερώνυμου και Δεσποτάδων, που συμπορεύονται με Πάπα, Βαρθολομαίο και Νεοταξίτες, δεν έχει καμιά σχέση με την θυσιαστική στάση αγάπης της Εκκλησίας!

20 Ιουνίου: Παγκόσμια ημέρα προσφύγων

–Ποια η στάση της Εκκλησίας

‘Οὐκ ἔνι Ἰουδαῖος οὐδὲ Ἕλλην, οὐκ ἔνι δοῦλος οὐδὲ ἐλεύθερος, οὐκ ἔνι ἄρσεν καὶ θῆλυ· πάντες γὰρ ὑμεῖς εἷς ἐστε ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ”.
Αυτή η φράση του Αποστόλου Παύλου στην προς Γαλάτας επιστολή περικλείει την βάση της χριστιανικής νοοτροπίας απέναντι στους πρόσφυγες και γενικά απέναντι στο διαφορετικό.
Πρώτος πρόσφυγας άλλωστε ο ίδιος ο Κύριος μας, κάτι που επισημαίνουν συνήθως οι περισσότεροι εκ των ποιμένων της Εκκλησίας μας κατά τα Χριστουγεννιάτικά μηνύματά τους.

Γιατί η Ορθοδοξη Εκκλησία αντιτάσσεται την ομοφυλοφιλια;

The Destruction Of Sodom And Gomorrah, by John Martin. 1852. 

Ερώτηση: Γιατί η Ορθόδοξη Εκκλησία τάσσεται τόσο κατηγορηματικά ενάντια στην ομοφυλοφιλία; Δεν αναφέρομαι στις παρελάσεις των ομοφυλοφίλων- δεν βρίσκω και μεγάλη ουσία γι’ αυτές παρόλο που είμαι γυναίκα που συζώ με άλλη γυναίκα. Σε τι διαφέρουμε εμείς; Γιατί μας θεωρούν περισσότερο αμαρτωλές από τους άλλους; Είμαστε και εμείς άνθρωποι; Γιατί τόσος αρνητισμός; Ευχαριστώ.

Η κατά ενωτικών στάση του αγ. Νικολάου Καβάσιλα --Και γιατί ο Χριστός ως άνθρωπος ενίκησε τον διάβολο

Ἀπὸ τὸ βιβλίο  τοῦ Παναγιώτη Νέλλα, "Ἡ Περὶ Δικαιώσεως Διδασκαλία  Νικολάου Καβάσιλα" (σελ. 64-69).

 .......................................................

29.
(t.) ΚΘ´. Περὶ ὧν ἡμῖν ἐνταῦθά τινες Λατῖνοι μέμφονται,
καὶ πρὸς τὴν μέμψιν ἀπολογία, καὶ λύσις
(1.) Ἐνταῦθα δέ τινες Λατῖνοι τῶν ἡμετέρων ἐπιλαμβά-
νονται. Φασὶ γάρ, μετὰ τὸν τοῦ Κυρίου λόγον, τὸ «Λάβετε, @1
φάγετε» καὶ τὰ ἑξῆς, πρὸς τὸ ἁγιασθῆναι τὰ δῶρα μηδεμιᾶς
εὐχῆς ἔτι δεῖσθαι, ὡς ὑπὸ τοῦ Κυριακοῦ λόγου τελούμενα.

«Μη δια πιθανολογίαν αιρετικών σαλευώμεθα»

Αγ. Νικόλαος: «Και ουδέν όλως άλλο λοιπόν ή πάντα τον Χριστιανισμόν εκ μέσου ποιήσαι, ταις καινοτομίαις ακολουθούντας αυτών»

Αγ. Νικόλαος Καβάσιλας

–Εις την Θ. Λειτουργίαν

Του Ν. ΣΑΚΑΛΑΚΗ

   Η ερμηνεία της Θ. Λειτουργίας, με ερμηνευτή τον Άγιο Νικόλαο Καβάσιλα, από τη σκοπιά της Βιβλικής και της Ορθόδοξης Παραδόσεως, αποτελεί μια χαρισματική, μυστική, βιωματική και θεολογική σπουδή–φανέρωση στα όρια της αληθινής Εκκλησίας, που είναι η Ορθοδοξία. Η ερμηνεία του, προσανατολίζει την Ορθόδοξη συνείδηση στις αρχές και προϋποθέσεις για μια αγιαστική προσέγγιση της Θ. Λειτουργίας, σε καιρούς που το Ορθόδοξο πλήρωμα, φοβερά ανημέρωτο και ανυποψίαστο, υφίσταται σοβαρές ιστορικές και θεολογικές επιδράσεις από την οικουμενιστική αίρεση.

   Δέχθηκε, το ορθόδοξο πλήρωμα, θεολογικές παρανοήσεις και ερμηνευτικές αλλοιώσεις της Πίστεως, λόγω της απομάκρυνσης από τις σταθερές Πατερικές αρχές. Για παράδειγμα, έχουμε σε θεολογικά συνέδρια, σε βιβλία και σε Μητροπόλεις, μονομερή ανάπτυξη Πατερικών διδασκαλιών, με σοβαρές πνευματικές διαφοροποιήσεις–εκτροπές από τις Αγιοπνευματικές θέσεις τους, στην Εκκλησιολογία και στο ήθος, χωρίς αντιδράσεις στην επώαση του αιρετικού ιού.

Οι Άγιοι της Εκκλησίας μας, που δεν μιμούνται οι σύγχρονοι Επίσκοποι και Ποιμένες, που είτε αιρετίζουν, είτε ανέχονται και υποδέχονται του "εν χορδαίς και οργάνοις"!!!

Όσιος Κάλλιστος

Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως

Για το σύνολο των διδαχών του, τους αγώνες του για την προάσπιση της ενότητας της Εκκλησίας από την ανταρσία και τις κακοδοξίες των δυτικών και τη συμβολή του στο θρίαμβο της Ορθοδοξίας, η Εκκλησία μας συγκατέλεξε τον Οικουμενικό Πατριάρχη Κάλλιστο Α΄ μεταξύ των αγίων της.

    Ο Οικουμενικός Πατριάρχης Κάλλιστος Α΄, ήταν θιασώτης των αντιλήψεων του Αγίου Γρηγορίου του Παλαμά. Πασίγνωστος για την ευρυμάθειά του ο Κάλλιστος, ως μοναχός της Μονής των Ιβήρων του Αγίου Όρους έχαιρε μεγάλης εκτιμήσεως για την πραότητα και την εγκράτειά του κυρίως, όμως, αναγνωριζόταν ως ένας από τους ουσιαστικότερους εκπροσώπους των ησυχαστών στο Άγιο Όρος.

Ο Όσιος Κάλλιστος, γεννήθηκε περί το τέλος του 13ου αιώνα μ.Χ. Προγυμνάσθηκε στο μοναχικό βίο και τη θεωρία του ησυχασμού στη σκήτη του Μαγουλά έχοντας ως δασκάλους τους αδελφούς της σκήτης Ησαΐα, Κορνήλιο και Μακάριο. Στη σκήτη αυτή του Αγίου Όρους συναντήθηκε με τον Άγιο Αθανάσιο των Μετεώρων (βλέπε 20 Απριλίου) τον οποίο βοήθησε να κτίσει, κατά το διάστημα της δεύτερης πατριαρχίας του (22 Ιουνίου 1354 μ.Χ. – 20 Ιουνίου 1364 μ.Χ.) το μοναστήρι της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος στα Μετέωρα.
Εμφορούμενος από πνεύμα συνέσεως, υπομονής και αγάπης, ο μοναχός Κάλλιστος, έγινε μαθητής του Οσίου Γρηγορίου του

Μας "δουλεύει" κι από πάνω!

Ο ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΣ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ ΚΑΙ Ο ΠΑΠΑΣ ΦΡΑΓΚΙΣΚΟΣ ΣΤΟ ΜΠΑΡΙ ΤΗΣ ΙΤΑΛΙΑΣ

ΣΤΙΣ 7 ΙΟΥΛΙΟΥ

   Ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος και ο Πάπας Φραγκίσκος θα συναντηθούν το Σάββατο 7 Ιουλίου 2018 στο Μπάρι της Ιταλίας, με αφορμή μια προσευχή Καθολικών και Ορθοδόξων που θα πραγματοποιηθεί εκεί, για την ειρήνη στη Μέση Ανατολή. 

   Θα συμμετάσχουν εκπρόσωποι Ορθοδόξων Εκκλησιών καθώς και εκπρόσωποι των Χριστιανών της Μέσης Ανατολής. 

  Αξίζει να σημειωθεί ότι ο Πάπας στο συγχαρητήριο μήνυμα που απέστειλε στον Οικουμενικό Πατριάρχη για τα ονομαστήριά Του, αναφέρθηκε στη συνάντηση αυτή ως εξής: 

   "...ἀναμένω μετά χαρᾶς νά συναντήσω ἐκ νέου τήν Ὑμετέραν Παναγιότητα συντόμως ἐν Μπάρι, ἐπί τῷ τέλει ὅπως ἀνασκοπήσωμεν τήν ἐν Μέσῃ Ἀνατολῇ δραματικήν κατάστασιν, εἰς ἥν εὑρίσκονται πλεῖστοι ὅσοι ἀδελφοί καί ἀδελφαί ἡμῶν ἐν τῇ πίστει, καί ὅπως προσευχηθῶμεν πρός τόν Θεόν, ὁμοῦ μετά τῶν λοιπῶν Προκαθημένων τῶν Ἐκκλησιῶν, ὑπέρ τῆς εἰρήνης καί τῆς εὐσταθείας εἰς τήν περιοχήν".

Σύμφωνα με σχετικό ιταλικό δημοσίευμα:

Άγιος Ιωάννης Μαξίμοβιτς

«Ο άγιος επίσκοπος Νικόλαος Βελιμίροβιτς, ο οποίος ήταν στην κεφαλή της επισκοπής, τον επισκεπτόταν συχνά και έλεγε:  "Είναι άγγελος του Θεού με όψη ανθρώπου"».

    Γεννημένος 19 Ιουνίου το 1896 στο χωριό Αδάμοβκα της επαρχίας Χάρκωφ, ο μακάριος ιεράρχης Ιωάννης ανήκε στην ευγενή οικογένεια των Μαξίμοβιτς. Βαπτίσθηκε με το όνομα Μιχαήλ, ολοκλήρωσε τη μέση εκπαίδευση στη στρατιωτική σχολή της Πολτάβας και εν συνεχεία σπούδασε Δίκαιο στο Πανεπιστήμιο του Χάρκωφ. Η επανάσταση και η κατάρρευση της Ρωσικής Αυτοκρατορίας που ακολούθησε, τον έπεισε για το πρόσκαιρο των επίγειων πραγμάτων, και το ανίσχυρο των ανθρώπινων δυνάμεων, οπότε και έλαβε την απόφαση να απαρνηθεί τη ματαιότητα του κόσμου για να αφιερωθεί ολοκληρωτικά στην υπηρεσία του Θεού.

     Κατά τον εμφύλιο πόλεμο (1921), η οικογένειά του κατέφυγε στο Βελιγράδι, όπου ολοκλήρωσε τις θεολογικές σπουδές του. Εισήλθε στη Μονή του Μίλκοβο, όπου έζησε σε μια κοινότητα είκοσι Ρώσων και Σέρβων μοναχών, που τηρούσαν στην εντέλεια τις αρχές της μοναχικής πολιτείας. Το 1926 εκάρη μοναχός από τον

Μετά τον Βαρθολομαίο ο Πάπας στο Π.Σ.Ε. --Οι αιρετικοί κάνουν ένα ακόμα βήμα Οικουμενιστικής ενότητας, οι ημέτεροι αμετανόητα επιμένουν να τους σιγοντάρουν, κοινωνώντας μαζί τους!

 Με ανοιχτές αγκάλες περιμένει το Παγκόσμιο Συμβούλιο Εκκλησιών τον Πάπα

-Μηνύματα με νόημα

Του Μανώλη Κείου

      «Η επίσκεψη του Πάπα Φραγκίσκου στη Γενεύη, σε ένα κέντρο του προτεσταντισμού, εκφράζει τη χριστιανική ενότητα», δήλωσε ο επικεφαλής του Παγκόσμιου Συμβουλίου των Εκκλησιών εμμένοντας στο μήνυμα του Ποντίφικα για την αγάπη και την συμπερίληψη μιλώντας σε όλα τα δόγματα.

Ο 81χρονος εξ Αργεντινής Πάπας θα επισκεφθεί την Γενεύη την Πέμπτη μετά από πρόσκληση αυτής της παγκόσμιας διακρατικής οργάνωσης, η οποία αντιπροσωπεύει περίπου 350 προτεσταντικές, ορθόδοξες και αγγλικανικές εκκλησίες με περίπου 500 εκατομμύρια πιστούς ανάμεσά τους.

«Είναι μια πολύ σημαντική απόφαση που έλαβε όταν δέχτηκε την πρόσκληση. Αυτό σημαίνει ότι η Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία έχει την ίδια ατζέντα με αυτές τις άλλες εκκλησίες», δήλωσε ο επικεφαλής του ΠΣΕ Olav Fykse Tveit, Νορβηγός λουθηρανός πάστορας.

Σημαντική εισήγηση που πρέπει να διαβαστεί (Μόνο μην ακολουθήσετε το "ομολογιακό" φρόνημα του συγγραφέα της)

Ἐπὶ τῇ συμπληρώσει διετίας…

Τὸ φρόνημα τῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων σὲ ἀντιδιαστολὴ πρὸς τὸ φρόνημα τῆς «Συνόδου τῆς Κρήτης»

Πάτρα 15.6.2018

π. Ἀναστάσιος Γκοτσόπουλος

Ἐφημέριος Ἱ. Ν. Ἁγ. Νικολάου Πατρῶν

agotsopo@gmail.com

   Ὁ Συνοδικὸς θεσμὸς ἀποτελεῖ τὸν θεοπαράδοτο καὶ ἁγιοπνευματικὸ τρόπο διοικήσεως ὅλων τῶν ὑποθέσεων τῆς Ἐκκλησίας μας. Δὲν εἶναι τυχαῖο ὅτι ἀκόμα καὶ στὴν ἀποστολικὴ περίοδο, κατὰ τὴν ὁποία ὑπῆρχε ἡ ὕψιστη αὐθεντία μέσα στὴν Ἐκκλησία, ἡ Ἀποστολικὴ αὐθεντία, ὁ συνοδικὸς θεσμὸς λειτουργοῦσε παράλληλα μὲ αὐτή.

    Κορύφωση τῆς συνοδικῆς λειτουργίας τῆς πρώτης Ἐκκλησίας ἀποτελεῖ ἡ Ἀποστολικὴ Σύνοδος (Πράξ. 15, 2-29). Ὅμως ἡ Ἀποστολικὴ Σύνοδος δὲν εἶναι ἡ μοναδικὴ συνοδικὴ λειτουργία στὴν πρώτη Ἐκκλησία: Ἡ ἴδια ἡ Πεντηκοστὴ ἐξεικονίζεται ὡς Σύνοδος, ἐνῶ ἀμέσως μετὰ τὴν Πεντηκοστὴ ἡ ἐκλογὴ τοῦ Ματθία, λίγο ἀργότερα τῶν ἑπτὰ Διακόνων καὶ ὅλες οἱ ἱεραποστολικὲς ἐξορμήσεις γίνονταν πάντοτε μὲ συνοδικὴ ἀπόφαση τῆς πρώτης Ἐκκλησίας καὶ ὄχι μὲ ἀπόφαση ἑνὸς Ἀποστόλου ἢ μόνο τῶν Ἀποστόλων.

   Μελετώντας τὸν θεοπαράδοτο καὶ ἁγιοπνευματικὸ συνοδικὸ θεσμὸ στὴν ἐκκλησιαστικὴ παράδοση καθίσταται σαφὲς ὅτι αὐτὸς δὲν ἀφορᾶ ἁπλῶς στὴ διοίκηση -μὲ τὴ στενὴ ἔννοια τοῦ ὅρου- τῆς Ἐκκλησίας ἀλλὰ ἀγγίζει τὸν πυρήνα τῆς ἴδιας της τῆς ὑπάρξεως. Καὶ αὐτὸ ἐπειδὴ πρώτιστο ἔργο καὶ ἀποστολὴ του εἶναι ἡ ἐν Ἀληθείᾳ ἑνότητα τῆς Ἐκκλησίας. Γιὰ τὸ λόγο αὐτὸ καὶ ἡ τυχὸν περιφρόνηση ἢ κακοποίηση τοῦ συνοδικοῦ θεσμοῦ σὲ μία τοπικὴ Ἐκκλησία, πολὺ σύντομα ὁδηγεῖ καὶ σὲ ἀλλοίωση τῆς πίστεως καὶ ὁριστικὴ ἀποκοπὴ ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ. Ἡ περίπτωση τοῦ Πατριαρχείου τῆς περιωνύμου παλαιᾶς Ρώμης ἐπιβεβαιώνει τὴν ἀλήθεια τοῦ ἰσχυρισμοῦ μας. Αὐτὴ ἡ τραγικὴ ἱστορικὴ πραγματικότητα μᾶς ἀναγκάζει νὰ ἀσχολούμαστε σοβαρὰ στὸ μέτρο τῶν μικρῶν δυνατοτήτων μας μὲ τὴ Σύνοδο τῆς Κρήτης, δύο χρόνια τώρα μετὰ τὴ σύγκλισή της.

   Ἂν ἡ Ἀποστολικὴ Σύνοδος θεωρεῖται ἡ γενέθλια Σύνοδος τῆς Ἐκκλησίας καὶ ἡ ἀπαρχὴ κάθε Ὀρθοδόξου Συνόδου, κορύφωση τοῦ συνοδικοῦ θεσμοῦ ἔχουμε στὶς Οἰκουμενικὲς Συνόδους. Οἱ Οἰκουμενικὲς Σύνοδοι ἀποτελοῦν τὶς κατ’ ἐξοχὴν ἔκτακτες δωρεὲς τοῦ Ἁγ. Πνεύματος στὴν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ, τὶς ὁποῖες ἔχει προσφέρει ὁ Θεὸς γιὰ νὰ βοηθήσει τὴν Ἐκκλησία Του νὰ βγεῖ ἀπὸ ἐξαιρετικὰ δύσκολες καταστάσεις. Ἔτσι, οἱ Οἰκουμενικὲς Σύνοδοι ἔχουν καταγραφεῖ στὴν ἐκκλησιαστικὴ συνείδηση καὶ παράδοση ὡς ἡ τελειότερη καὶ ὑψηλότερη ἔκφραση καὶ φανέρωση τοῦ συνοδικοῦ πολιτεύματος τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας.

Γιὰ τὸ λόγο αὐτὸ καὶ κάθε Σύνοδος ποὺ θέλει νὰ ἀναγνωριστεῖ ὡς «Ἁγία καὶ Μεγάλη Σύνοδος» τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας ὀφείλει νὰ ἔχει ὡς πρότυπο, στὸ ὁποῖο νὰ κατατείνει, τὶς Οἰκουμενικὲς Συνόδους.

   Βέβαια, σήμερα μία κατὰ γράμμα ἀντιγραφὴ τῆς πρακτικῆς τῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων δὲν εἶναι δυνατή, διότι οἱ συνθῆκες εἶναι ριζικὰ διαφοροποιημένες ἀπὸ τὴν πρώτη χιλιετία κατὰ τὴν ὁποία συγκροτήθηκαν ὅλες οἱ Οἰκουμενικὲς Σύνοδοι (πλὴν τῆς Θ΄ τοῦ Ἁγ. Γρηγορίου Παλαμᾶ). Νὰ σημειώσουμε μόνο δύο καίριας σημασίας διαφοροποιήσεις: 1. Δὲν ὑπάρχει πλέον ἡ ἑνιαία πολιτικὴ διοίκηση ὑπὸ ἕνα Χριστιανὸ Αὐτοκράτορα, ὅπως τότε, μὲ τὴ Ρωμαϊκὴ Αὐτοκρατορία τοῦ Ἀνατολικοῦ Κράτους. Ἡ Ἐκκλησία εἶχε τότε νὰ ἀντιμετωπίσει μία ἐκκλησιαστικὴ πολιτικὴ τῆς ἑνιαίας κρατικῆς-αὐτοκρατορικῆς διοίκησης, ἐνῶ, ἀντίθετα, σήμερα οἱ ἀνὰ τὸν κόσμο Ὀρθόδοξες Ἐκκλησίες ἐγκαταστημένες σὲ πολλὲς κρατικὲς ὀντότητες μὲ ἀλληλοσυγκρουόμενα γεωπολιτικὰ συμφέροντα δὲν μπορεῖ παρὰ νὰ δέχονται σοβαροὺς ἑτερόκλητους ἐπηρεασμούς, καὶ 2. Τότε ὑπῆρχε μία κοινωνία χριστιανικὴ μὲ μεγάλο μέρος τοῦ λαοῦ νὰ παρακολουθεῖ μὲ ζωηρὸ ἐνδιαφέρον τὰ θεολογικὰ καὶ ἐκκλησιαστικὰ ζητήματα, τὰ ὁποῖα ἀποτελοῦσαν θεμελιῶδες στοιχεῖο τῆς κοινωνικῆς ζωῆς, ἐνῶ σήμερα ἡ κοινωνία πορεύεται σὲ μεταχριστιανικὲς ἀτραπούς, ἔτσι ὥστε τὰ πνευματικὰ-θεολογικὰ ζητήματα οὔτε τὰ γνωρίζει, οὔτε κἂν ἐνδιαφέρεται.

Εἶναι, λοιπόν, προφανὲς ὅτι δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ἐπαναληφθοῦν ἐπακριβῶς τὰ ἐπὶ μέρους στοιχεῖα τῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων. Ὀφείλουμε ὅμως νὰ στοιχούμεθα καὶ νὰ ἀκολουθοῦμε τὸ φρόνημά τους, τὸ ὁποῖο βρίσκεται πέρα καὶ πάνω ἀπὸ τὶς μεταβαλλόμενες πολιτικές, κοινωνικές, ἀκόμα καὶ ἐκκλησιαστικὲς ἱστορικὲς συνθῆκες. Τὸ φρόνημα τῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων ἀποτελεῖ τὴν πολύτιμη καὶ ἀξεπέραστη παρακαταθήκη τους στὴν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ καὶ ταυτόχρονα παραμένει ὁ ἐσώτατος πυρήνας κάθε σοβαρῆς συνοδικῆς πράξης τῆς Ἐκκλησίας μας.

Κάθε Σύνοδος ποὺ διεκδικεῖ τὴν ὀνομασία «Ἁγία καὶ Μεγάλη Σύνοδος τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας» καὶ ἀπαιτεῖ νὰ ἀναγνωριστεῖ ὡς τέτοια ἀπὸ τὴν ἐκκλησιαστικὴ συνείδηση, προφανῶς θὰ προσαρμοστεῖ ὡς πρὸς τὰ ἐξωτερικά της στοιχεῖα στὴ σύγχρονη ἐκκλησιαστικὴ καὶ εὐρύτερη πολιτικὴ πραγματικότητα, ἀλλὰ στὴν οὐσία της δὲν μπορεῖ παρὰ νὰ ἀκολουθεῖ ἐπακριβῶς τὸ φρόνημα τῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων. [σ.σ.: Τί  ἀκριβῶς ἐννοεῖται ἐδῶ; Ἔπρεπε νὰ διευκρινισθεῖ ποιά εἶναι αὐτὰ τὰ «ἐξωτερικά της στοιχεῖα». Πάντως ὁ συγγραφέας δὲν ἐννοεῖ τὸν ἀποκλεισμὸ τοῦ μεγαλύτερου μέρους τῶν ἐπισκόπων καὶ τὴν δυνατότητα ψήφου ἐκ μόνο τῶν 10…]. Σὲ ἀντίθετη περίπτωση ἡ κατάληξή της εἶναι δεδομένη: τέλεια ἀπαξίωσή της ἀπὸ τὸ Σῶμα τῆς Ἐκκλησίας, ὅσες προσπάθειες καὶ ἂν καταβάλλουν οἱ τά πρῶτα φέροντες. Τὰ παραδείγματα τῶν ληστρικῶν καὶ ἄλλων ψευτοσυνόδων (Ἐφέσου 449, Ἱερείας 754, Λυῶνος 1274, Φλωρεντίας 1439), παρὰ τὴν ἰσχυρὴ ἐκκλησιαστικὴ καὶ πολιτικὴ ὑποστήριξη μὲ τὴν ὁποία ἔγινε προσπάθεια νὰ ἐπιβληθοῦν, ἀπαξιώθηκαν τελείως ἀπὸ τὴν ἐκκλησιαστικὴ συνείδηση μαζὶ μὲ τοὺς ἐμπνευστὲς καὶ πρωτεργάτες τους…

   Ἂς προσπαθήσουμε νὰ “μετρήσουμε” τὴ Σύνοδο τῆς Κρήτης χρησιμοποιώντας ὡς κανόνα τὸ φρόνημα τῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων. Ἡ ἀναγκαιότητα χρησιμοποιήσεως τοῦ φρονήματος τῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων ὡς θεμελιώδους κριτηρίου γιὰ τὴν ἀξιολόγηση τῆς Πανορθοδόξου Συνόδου ἀναγνωρίζεται ἀκόμα καὶ ἀπὸ τοὺς ὑπερασπιστὲς τῆς Κρήτης[1]. Ἔχουν, λοιπόν, τὸ ἴδιο φρόνημα ἢ μήπως εἶναι διαμετρικὰ ἀντίθετο; Θὰ περιοριστοῦμε στὴν ἐξέταση μόνο πέντε καίριων σημείων:

A. Ἡ συνοδικὴ αὐτοσυνειδησία  

Ὅλες οἱ Οἰκουμενικὲς Σύνοδοι εἶχαν τὴν αὐτοσυνειδησία –δηλ. πίστευαν γιὰ τὸν ἑαυτό τους– ὅτι ἦσαν ὄντως «Ἁγίες καὶ Μεγάλες», δηλαδὴ Οἰκουμενικές. Ἀκριβέστερα: οἱ Πατέρες ποὺ συγκροτοῦσαν τὶς Συνόδους, αὐτοὶ εἶχαν τὴ συνείδηση ὅτι συμμετεῖχαν σὲ Οἰκουμενικὴ Σύνοδο καὶ ἐνεργοῦσαν καὶ ἀποφάσιζαν βάσει αὐτῆς τῆς αὐτοσυνειδησίας τους[2].

Τί συμβαίνει ὅμως μὲ τὴν Κρήτη; Ἐγείρεται σοβαρότατο πρόβλημα μὲ τὴν αὐτοσυνειδησία της! Ἀπὸ τὴ μία πλευρὰ στὸν Κανονισμὸ Λειτουργίας καὶ στὴν «Ἐγκύκλιό» της διακηρύσσει ὅτι εἶναι «Ἡ Ἁγία καὶ Μεγάλη Σύνοδος τῆς μιᾶς, ἁγίας, καθολικῆς καὶ ἀποστολικῆς Ἐκκλησίας», ἐν τούτοις ἐν τοῖς πράγμασι τίθεται ὑπὸ ἀμφισβήτηση ἡ διακήρυξη αὐτή. Δὲν θὰ ἦταν ὑπερβολικὸ νὰ λέγαμε ὅτι παρὰ τὶς μεγαλόστομες διακηρύξεις, ἀκόμα καὶ πολλὰ ἀπὸ τὰ ἴδια τὰ μέλη τῆς Συνόδου δὲν φαίνεται νὰ πίστευαν ὅτι συνῆλθαν σὲ Σύνοδο καὶ μάλιστα ἁγιοπνευματική, «Ἁγία καὶ Μεγάλη»! Μᾶλλον αὐτοσυνειδησία διορθοδόξου συνεδρίου ἢ συνάντησης γνωριμίας καὶ ἀνταλλαγῆς ἀπόψεων ὑπῆρχε στὴ Σύνοδο τῆς Κρήτης. [σ.σ.: Ἀπόδειξη τοῦ γεγονότος αὐτοῦ ἀποτελεῖ ἡ ὁμιλία τοῦ Μεσσηνίας Χρυσοστόμου στὴν Σύνοδο τῆς Ἱεραρχίας, «...ὁ σκοπὸς τῆς συγκλήσεως τῆς Ἁγίας καὶ Με­γάλης Συνόδου, προσδιορίζει καὶ τὸν χαρακτῆρα Αὐτῆς τῆς Συνόδου οὐχὶ ὡς Οἰκουμενικῆς, ἀλλ᾽ ὡς Ἁγίας καὶ Μεγάλης Συνόδου τῆς Ὀρθοδόξου Καθολικῆς Ἐκκλησίας». Ἡ ἴδια “αὐτοσυνειδησία”  φαίνεται καὶ ἀπὸ τὶς δηλώσεις τοῦ κ. Βαρθολομαίου: «διευκρίνησις περὶ τῆς φύσεως τῆς συγκαλουμένης Ἁγίας καὶ Μεγάλης Συνόδου. Κατὰ τὴν ἐπιλογὴν τῆς ὀνομασίας τῆς Συνόδου ταύτης ὑπὸ τῆς Α´ Προσυνοδικῆς Πανορθοδόξου Διασκέψεως ἀπεφεύχθη συνειδητῶς ὁ χαρακτηρισμὸς αὐτῆς ὡς Οἰκουμενικῆς Συνόδου». Γιὰ τοὺς λόγους ἐδῶ].

Ας γίνει αυτή η Σημαία η ματωμένη ελληνική σημαία του δικού μας «πολυτεχνείου»

Η αριστερά είναι ειδική στο να δημιουργεί «μάρτυρες» ή να εκμεταλλεύεται θύματα και καταστάσεις, φορώντας πάντα το προσωπείο του «θύματος της βίας», πλάθοντας μια ψεύτικη εικόνα και κερδίζοντας έτσι την συμπάθεια του λαού. 

Βαρέθηκα να ακούω το «είναι αυτοί αριστεροί»; «Μα κάνουν τέτοια πράγματα οι αριστεροί»; Λες και οι αριστεροί είναι οι μητέρες τερέζες και οι αδελφές του ελέους. 

Είναι ώρα να σταματήσει αυτό το παραμύθι και οι εικόνες με την κρατική και παρακρατική βία κατά των Ελλήνων που σε πείσμα των καιρών ακόμα αντιστέκονται, να παραμείνουν ζωντανές. Είναι στο χέρι του καθενός, είτε οργανωμένα είτε μόνος του, να περάσει στην αντεπίθεση και να μην αφήσει πλέον χώρο στο ψέμα, στην παραπληροφόρηση ή στην θλιβερή «επιστροφή στην καθημερινότητα». 

Κάτι απ΄ αυτά που ...έρχονται!

Αρχιεπισκοπή πάσης Μακεδονίας είναι το όνομα που ζήτησε η Σκοπιανή Εκκλησία!

Σε μια νέα και ανησυχητική εξέλιξη στην εκκλησιαστική διάσταση του σκοπιανού αναφέρθηκε χθες από την εκπομπή Άλλη Διάσταση της ΕΡΤ1 ο βουλευτής Χίου της Νέας Δημοκρατίας, Νότης Μηταράκης.

Ο πρώην υπουργός έκανε λόγο για πληροφορία, ότι από την εκκλησία των Σκοπίων, που μόλις πρόσφατα αιτήθηκε την επιστροφή της στην αγκαλιά του Οικουμενικού Πατριαρχείου, “έχουν ζητήσει το όνομα Αρχιεπισκοπή Αχρίδος και Πάσης Μακεδονίας”.

Η λεγόμενη “Εκκλησία της Μακεδονίας” έχει αποσχιστεί από το Πατριαρχείο Σερβίας εδώ και πάνω από μισό αιώνα.

Εσχάτως, γίνονται κινήσεις για την θεραπεία αυτού του σχίσματος και σε αυτά τα πλαίσια έγινε με ελληνική ικανοποίηση δεκτή η πληροφορία, ότι η σκοπιανή εκκλησία αιτήθηκε προ εβδομάδων την επιστροφή της υπό τον οικουμενικό θρόνο ως “Αρχιεπισκοπή Αχρίδος”, όπως αναφέρει το meaculpa.gr.

Εντούτοις, ο κος Μηταράκης αποκαλύπτει τώρα ενδεχόμενο θέμα περίληψης στον τίτλο της γειτονικής εκκλησίας και του προσδιορισμού “Πάσης Μακεδονίας”.

Σημείωσε, πάντως, ότι πρόκειται για κάτι “που δεν έχει επιβεβαιωθεί, ούτε έχει γραφτεί”, όπως και ότι “ακούγεται από σοβαρούς εκκλησιαστικούς κύκλους”, ενώ ζήτησε εμμέσως επίσημη ενημέρωση από το Οικουμενικό Πατριαρχείο.

Εφόσον κάτι τέτοιο ισχύει, θα πρόκειται για ακόμα μια αρνητική εξέλιξη στο ήδη βεβαρημένο μακεδονικό ζήτημα, που η κυβέρνηση διατείνεται πως επιλύει – προβαίνοντας σε βαριές ιστορικές υποχωρήσεις και έχοντας απέναντί της το λαϊκό αίσθημα.

ΠΗΓΗ

Το βάρος του ποτηριού!

  Ένας γέροντας μιλούσε σε κάτι νεαρά παιδιά…

   Κάποια στιγμή σήκωσε ένα ποτήρι νερό, και όλοι υπέθεσαν ότι θα τους απευθύνει την κλασική ερώτηση «είναι μισοάδειο ή μισογεμάτο».

    Αντί αυτού, με ένα χαμόγελο στο πρόσωπο, ρώτησε:

   «Πόσο βαρύ είναι αυτό το ποτήρι νερό;».

    Οι απαντήσεις που ακούστηκαν κυμαίνονταν από 250 σε 600 γραμμάρια.

    Εκείνος όμως απάντησε: «Το απόλυτο βάρος δεν έχει σημασία… Εξαρτάται από το πόσο διάστημα το κρατάω.

     Εάν το κρατήσω για ένα λεπτό, δεν είναι ένα πρόβλημα.

Εάν το κρατήσω για μια ώρα, θα έχω έναν πόνο στον βραχίονά μου.

Αν το κρατήσω για μία μέρα, το χέρι μου θα μουδιάσει και θα αρχίσει να παραλύει.

    Σε κάθε περίπτωση, το βάρος του γυαλιού δεν αλλάζει, αλλά όσο πιο πολύ το κρατάω, τόσο πιο βαρύ γίνεται».

Καταπέλτης η Μόσχα κατά Βαρθολομαίου-Αντιδράσεις για τις δηλώσεις περί των Ουκρανών και προειδοποιήσεις για την ενότητα

Του Μάνου Χατζηγιάννη

   Την έντονη αντίδραση του ρωσικού Πατριαρχείου προκάλεσαν οι πρόσφατες δηλώσεις του Οικουμενικού Πατριάρχη στο περιθώριο των ονομαστηρίων του περί των Ουκρανών.
Το Πατριαρχείο Μόσχας δήλωσε έκπληκτο από τα λόγια του Πατριάρχη Βαρθολομαίου, ο οποίος είπε ότι τα εκατομμύρια των πιστών της Ουκρανίας είναι «έξω από την κανονική Εκκλησία».
«Είναι εκπληκτικό να ακούσεις από έναν άμβωνα εκκλησίας ότι

Πώς να σταματήσουν τον κατήφορό τους οι Οικουμενιστές, όταν οι αντι-Οικουμενιστές κοινωνούν μαζί τους;

Εβραίοι, παπικοί, ορθόδοξοι τίμησαν τους νεκρούς του “Ταναϊς”

Η οδύνη μιας ανθρώπινης τραγωδίας, νομιμοποιεί τον Οικουμενισμό;

Με τη συμμετοχή για πρώτη φορά Εβραίων, Ορθοδόξων και Καθολικών χριστιανών τιμήθηκαν το απόγευμα της Κυριακής τα θύματα του “Ταναϊς”.

Επιμνημόσυνες δεήσεις εψάλησαν μπροστά στο μνημείο στο Κουμ Καπί από τον Ραββίνο Αθηνών κ. Γκαμπριέλ Νεγρίν, τον Πρωτοπρεσβύτερο π. Γεώργιο Πατεδάκη, εκπρόσωπο της Ιεράς Μητρόπολης Κυδωνίας και Αποκορώνου,

τον Εφημέριο π. Λούκα Ρωμάνι, εκπρόσωπο της Καθολικής

Απαντήστε, προδότες, στούς 10.000 νεκρούς της μάχης του Κιλκίς!!

Μαθητής μικρός τήν δεκαετία τοῦ 30 στό Κιλκίς, ὁ Σ. Λίβας, μετέπειτα στρατιωτικός γιατρός, ἔγραψε τίς ἀναμνήσεις του, μέ τίτλο «Ἡ παλιά, μικρή μας πόλη». Σέ κείμενο μέ τίτλο «οἱ Μαχητές τοῦ Κιλκίς», γράφει τά ἑξῆς συγκινητικά:

«Ἕνα ἀπέραντο «Ἐθνικό Νεκροταφεῖο», πού κρύβει στά σπλάχνα τοῦ τά κορμιά χιλιάδων παλληκαριῶν, εἶναι ὁ τόπος μας. Καί πάνω στά κορμιά αὐτά στήθηκαν τά θεμέλια αὐτῆς τῆς πόλης. Καί τό σιτάρι πού φτιάχνει τό ψωμί μας, θεριεύει καί μεστώνει ρουφώντας ἀπό τή γῆ αἷμα ἀντί για νερό. Κάθε λόφος γύρω μας κι ἕνας «κρανίου τόπος». Κάθε χωράφι κι ἕνας «ἀγρός αἵματος» για νά χρησιμοποιήσω τοῦ χαρακτηρισμούς τοῦ Εὐαγγελίου πού τόσο ταιριάζουν στήν περίπτωση».