Πως γίνεται μέσα στην καρδιά μας η Ύψωση του Τιμίου Σταυρού.

Οσίου Θεοφάνους του Εγκλείστου 

«Τον 7ο αιώνα υψώθηκε πανηγυρικά ο τίμιος Σταυρός στα Ιεροσόλυμα, για να τον δει και να τον προσκυνήσει όλος ο λαός.* 

Εκείνου του γεγονότος ανάμνηση είναι η τελετή της υψώσεως του Σταυρού, που γίνεται κάθε χρόνο, στις 14 Σεπτεμβρίου, στους ενοριακούς και μοναστηριακούς ναούς. Αυτή η Ύψωση, όμως, είναι εξωτερική. Υπάρχει, θα λέγαμε, και μια πνευματική Ύψωση του Σταυρού που συντελείται μέσα στην καρδιά του ανθρώπου. 

Πότε; 
Όταν κάποιος σταθερά αποφασίζει να αυτοσταυρωθεί, νεκρώνοντας τα πάθη
του. Όποιος δεν το κάνει, δεν είναι αληθινός Χριστιανός. Το λέει ξεκάθαρα ο απόστολος: «Οι του Χριστού την σάρκα εσταύρωσαν συν τοις παθήμασι και ταις επιθυμίαις» (Γαλάτας 5, 24). Όσοι, δηλαδή, είναι του Χριστού, έχουν σταυρώσει τον αμαρτωλό εαυτό τους μαζί με τα πάθη και τις επιθυμίες του. 

Οι Χριστιανοί, λοιπόν, υψώνουν μέσα τους αυτόν τον Σταυρό και τον κρατούν υψωμένο σε όλη τους τη ζωή. Έτσι είναι, άραγε; Ο καθένας ας ρωτήσει τη συνείδησή του. Και μακάρι να μην πάρει την απάντηση· «Εσύ κάνεις τα σαρκικά σου θελήματα και υπακούεις στις επιθυμίες σου. Ο σταυρός σου δεν είναι υψωμένος, αλλά ριγμένος στο λάκκο των παθών, όπου σαπίζει από την καταφρόνια και την αμέλειά σου». 

Μετά την αποκαθήλωση του νεκρού σώματος του Χριστού, ο τίμιος Σταυρός έμεινε στο Γολγοθά. Οι Ιουδαίοι τον πήραν και τον έριξαν σε ένα σκουπιδόλακκο. 

Η ελπίδα των αγωνιζομένων στον ζωοποιό σταυρού του Κυρίου

   Τοῦ Ἀδαμάντιου Τσακίρογλου

  Μερικὲς σκέψεις μὲ ἀφορμὴ τὶς τελευταῖες ἐξελίξεις, πρὸς ἀλληλοστήριξη στερέωση τῆς ἐλπίδος μας στὸν Κύριο καὶ στὸν ζωοποιὸ σταυρό Του.

Τὸν τελευταῖο καιρὸ ἔχουν ἀναδυθεῖ θέματα ποὺ σκανδαλίζουν ὅλους μας, διότι διαπιστώνουμε μὲ ὀδυνηρὸ τρόπο, ὅτι ἡ ὁμολογία δὲν σώζει, ὅταν δὲν ἀκολουθεῖ ἐν ταπεινώσει τὴν διδασκαλία τῶν Ἁγίων μας, ἀλλὰ οἱ πιστοί (ποιμένες ἢ λαϊκοί) αὐτοσχεδιάζουν. Ὅλα αὐτὰ προέρχονται βέβαια ἀπὸ τὰ πάθη καὶ τὶς φιλοδοξίες μας, καθόσον ἀφ’ ἐνὸς μὲν οἱ ἀποτειχισμένοι δὲν καθίστανται αὐτόματα καὶ ἀποστειρωμένοι ἀπὸ πάθη καὶ ἐπιθυμίες, ἀφ’ ἑτέρου ὁ διάβολος μᾶς πολεμᾶ περισσότερο. Ἔτσι αὐτὲς οἱ καταστάσεις ἀναδύουν καὶ προκαλοῦν σοβαρὰ προβλήματα στὴν ἑνότητα τοῦ ἀγῶνος ἐνάντια στὴν αἵρεση.

Φυσικὸ καὶ ἀνθρώπινο εἶναι μία τέτοια διαπίστωση νὰ προκαλεῖ σὲ κάθε Ὀρθόδοξο σκεπτικισμό, ἀγωνία, ἀπογοήτευση καὶ λύπη. Σκεπτικισμὸ γιὰ τὸ ἂν εἴμαστε ἀκόμα στὸν σωστὸ δρόμο, ἀγωνία γιὰ τὸ ποὺ θὰ καταλήξουν αὐτὲς οἱ λυπηρὲς ἐξελίξεις, ἀπογοήτευση, γιατὶ πολλοί –ρασοφόροι κυρίως, ἀπὸ τοὺς ὁποίους περιμέναμε πολλά– δὲν στέκονται στὸ ὕψος τῶν περιστάσεων καὶ λύπη, γιατὶ ὁ ἀληθινὸς πιστὸς λυπᾶται γιὰ τὶς δυσάρεστες ἐξελίξεις ποὺ ἐπισυμβαίνουν στὸ σπίτι του (τὴν Ἐκκλησία) καὶ ἐπίσης γιὰ τὴν πτώση τῶν ἀδελφῶν του, γιατὶ δὲν ξέρει πιά, ποιόν νὰ πιστέψει καὶ πῶς ὁ ἴδιος θὰ ἀντέξει. Δὲν μπορεῖ νὰ χαίρεται ὁ ἀληθινὸς Χριστιανός, ὅταν συμβαίνουν αὐτὰ τὰ πράγματα. Θλίβεται καὶ ἀγωνιᾶ.

Ἐπειδὴ ὅλοι μας ἔχουμε παρατηρήσεις ἢ ἔχουμε γευθεῖ σὲ μικρὸ ἢ μεγαλύτερο βαθμὸ παρόμοια συναισθήματα, ποὺ ἂν παραμείνουν μπορεῖ νὰ ὁδηγήσουν στὴν ἀποκαρδίωση καὶ στὴν ἐγκατάλειψη τοῦ ἀγῶνα, πρέπει νὰ θυμηθοῦμε –μὲ τὴν εὐκαιρία τῆς Σταυροπροσκυνήσεως– ὅτι ὁ Κύριος μᾶς ἔχει προειδοποιήσει, ὥστε, ὅταν προκύψουν τέτοιες στιγμὲς νὰ εἴμαστε ἕτοιμοι νὰ τὶς ἀντιμετωπίσουμε, κατὰ τὸ «ἡτοιμάσθην καὶ οὐκ ἐταράχθην». Νὰ θυμηθοῦμε δηλαδὴ ἀπὸ τὴν μιὰ μεριὰ τὸν λόγον Του: «ἐν τῷ κόσμῳ θλῖψιν ἔξετε» (Ἰω. 16,33), ἀλλὰ νὰ μὴ μείνουμε ἐκεῖ. Ἀντιθέτως νὰ προχωρήσουμε ἐνθυμούμενοι ἀπὸ τὴν ἄλλη καὶ τὴν συνέχεια τῆς ρήσεως: «ἀλλὰ θαρσεῖτε, ἐγὼ νενίκηκα τὸν κόσμο»...

Γνωρίζουμε ὅτι ἡ θλίψη καὶ ὁ πόνος ἐπιτρέπονται ἀπὸ τὸν Θεὸ γιὰ νὰ μᾶς ἀναδείξει νικητές, ὅπως ὁ ἀθλητὴς ἀναδεικνύεται ἀπὸ σκληρὴ προπόνηση καὶ ἀγῶνες. Γράφει ὁ ἅγ. Θεοφάνης ὁ Ἔγκλειστος («Ἡ ἀντιμετώπιση τῶν ἀσθενειῶν»): «Ὅλες οἱ δύσκολες καταστάσεις ἔχουν ἕνα βάρος, αὐτὸ ποὺ πρέπει νὰ σηκώσουμε, αὐτὸ ποὺ πρέπει νὰ ὑπομείνουμε. Χωρὶς βάρος, δὲν μποροῦμε νὰ μιλᾶμε γιὰ ὑπομονή. Πάντως, ἡ ἐπιθυμία ἀπαλλαγῆς ἀπὸ τὸ βάρος δὲν εἶναι ἐφάμαρτη. Εἶναι φυσικὴ ἀνάγκη τῆς ψυχῆς. Ἁμαρτία διαπράττουμε, ὅταν, ἀπὸ τὴ φυσικὴ αὐτὴ ἀνάγκη, ὁδηγούμαστε στὴν ἀδημονία καὶ τὸν γογγυσμό. Ἂν νιώσεις μέσα σου κάτι τέτοιο, ἀπομάκρυνέ το ἀμέσως, εὐχαριστώντας τὸν Θεό...».

Ἂς ὑπομείνουμε, λοιπόν, ὅσο δύσκολο καὶ νὰ εἶναι, ὅσο μεγάλη κι ἂν εἶναι τὸ πρόβλημα, εὐχαριστώντας τὸν Θεό. Γνωρίζουμε ὅλοι καὶ τὸ ὁμολογοῦμε, ὅτι ἡ ἀποτείχιση δὲν εἶναι εὔκολη ὑπόθεση, ἀλλὰ μπορεῖ νὰ καταστεῖ κι ἕνα μικρὸ μαρτύριο. Καὶ τὰ πράγματα δείχνουν ὅτι πλησιάζει ὅλο καὶ περισσότερο ἡ ὥρα νὰ τὸ βιώσουμε. Γνωρίζουμε ὅλοι καὶ τὸ ὁμολογοῦμε, ὅτι μὲ τὴν ἀποτείχιση, θέλουμε νὰ μιμηθοῦμε τοὺς Ἁγίους. Ἦρθε ἡ ὥρα, λοιπόν, νὰ τὸ ἀποδείξουμε καὶ μάλιστα μὲ κατὰ πολὺν ἐλαφρότερα μαρτύρια ἀπὸ αὐτούς. Γνωρίζουμε ὅλοι καὶ τὸ ὁμολογοῦμε, ὅτι ὁ Οἰκουμενισμὸς εἶναι Παναίρεση, ἡ τελευταῖα αἵρεση πρὶν τὰ ἔσχατα ἢ κατὰ τὰ ἔσχατα καὶ τὰ προβλήματα θὰ εἶναι μεγάλα. Ἦρθε ἡ ὥρα, λοιπόν, νὰ τὰ δοῦμε κατάματα, νὰ τὰ ἀντιμετωπίσουμε, μὲ τὴν βοήθεια, πάντα, τοῦ Θεοῦ.

Ὅλοι οἱ Ἅγιοι τῆς Ἐκκλησίας μας εἶχαν παράλληλα μὲ τὴν θλίψη γιὰ τὶς ἀδυναμίες τους καὶ τὶς ἁμαρτίες τῶν ἀνθρώπων μία ἀπέραντη χαρά, γιατί βίωναν τὸν λόγο τοῦ Χριστοῦ «ἐν τῷ κόσμῳ θλῖψιν ἔξετε, ἀλλὰ θαρσεῖτε, ἐγὼ νενίκηκα τὸν κόσμο». Ἔνιωθαν τὴν χαρά, γιατὶ ἦταν ἀκλόνητα πεπεισμένοι ὅτι, ὅ,τι καὶ νὰ συμβεῖ, ὁ Χριστὸς θὰ νικήσει. Λυπόντουσαν γιὰ τὴν τυφλότητα φίλων καὶ γνωστῶν, γιὰ τὴν προδοσία ἢ ἀδυναμία συναγωνιστῶν, γιὰ τὴν πτώση τῶν ἐχθρῶν τῆς Ἐκκλησίας καὶ προσευχόντουσαν γιὰ τὴ μετάνοια καὶ συγχώρεσή τους Παράλληλα ὅμως χαίρονταν γιατὶ γνώριζαν, ὅτι «Καὶ πύλαι ἅδου οὐ κατισχύσουσιν αὐτῆς» (σσ. τῆς Ἐκκλησίας) (Ματθ. 16,18). Ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος ἔλεγε: «Πόσοι τύραννοι θέλησαν νὰ νικήσουν τὴν Ἐκκλησία; Πόσα τηγάνια; πόσα καμίνια, δόντια θηρίων, ξίφη ἀκονισμένα; Ὅμως δὲν τὴν νίκησαν. Ποῦ εἶναι ἐκεῖνοι, ποὺ τὴν πολέμησαν; Ἔχουν σιγήσει καὶ παραδόθηκαν στὴν λήθη. Καὶ ποῦ εἶναι ἡ Ἐκκλησία; Λάμπει περισσότερο ἀπὸ τὸν ἥλιο. Τὰ δικά τους σβήστηκαν, τὰ δικά Της εἶναι ἀθάνατα» (ὁμιλία πρὸ τῆς ἐξορίας, μεταφρ.). Τί περίτρανος ὕμνος χαρᾶς καὶ νίκης, τί ὁμολογία πίστεως ! Καὶ μάλιστα λίγο πρὶν νὰ ὁδηγηθεῖ στὴν ἐξορία, προδομένος ἀπὸ τοὺς «ἀδελφούς» του Χριστιανούς, ἐπίσκοπους καὶ ρασοφόρους.

Οἱ Ὀρθόδοξοι δὲν κοίταξαν ἀριθμοὺς ἢ συνθῆκες, ἀψήφισαν αὐτοκράτορες, ληστρικὲς συνόδους, στρατούς, κακουχίες, ἔλλειψη ποιμένων, μοναξιά, προδοσία, βασανιστήρια, θάνατο! Μὲ τὸν Χριστὸ στὸ πλευρό μας δὲν φοβόμαστε τίποτα καὶ κανέναν, ἀρκεῖ νὰ μείνουμε πιστοὶ καὶ ἀσάλευτοι σὲ Αὐτόν. Αὐτὸν ἀκολουθοῦμε καὶ ὄχι ἀνθρώπους. Ἂν τὸ πιστεύουμε δὲν θὰ εἴμαστε ποτὲ μόνοι, ποτὲ δὲν θὰ νιώθουμε ἐγκαταλελειμένοι, γιατὶ εἴμαστε παιδιά Του, γιατὶ δὲν μᾶς ἐγκατέλειψε ἀκόμη παρὰ τὶς ἁμαρτίες μας. Ἐξάλλου δὲν βιώνουμε τίποτα παραπάνω, ἀπὸ αὐτὸ ποὺ βίωσαν, ὅλοι οἱ Χριστιανοὶ ἀνὰ τοὺς αἰῶνες (μάλιστα σὲ σύγκριση μἒ αὐτοὺς φαινόμαστε πολὺ μικροί), ὅταν ἀντιστάθηκαν στὶς διάφορες αἱρέσεις .

Ὁ μόνος φόβος ποὺ πρέπει νὰ ἔχουμε εἶναι νὰ μὴν ἀπομακρυνθοῦμε ἀπὸ τὸν ἀγῶνα γιὰ τὴν σωτηρία μας, νὰ μὴν διαρραγεῖ, νὰ μὴν ἀλλοιωθεῖ ἡ σχέση μας πρὸς τὸν Θεό καὶ τὴν ἀγάπη Του. Αὐτὴ ἡ σχέση πρὸς τὸν Θεὸ ὁδήγησε τὸν Παῦλο νὰ γράψει: «τίς ἡμᾶς χωρίσει ἀπὸ τῆς ἀγάπης τοῦ Χριστοῦ; θλῖψις ἢ στενοχωρία ἢ διωγμὸς ἢ λιμὸς ἢ γυμνότης ἢ κίνδυνος ἢ μάχαιρα; καθὼς γέγραπται ὅτι ἕνεκά σου θανατούμεθα ὅλην τὴν ἡμέραν· ἐλογίσθημεν ὡς πρόβατα σφαγῆς. ἀλλ᾿ ἐν τούτοις πᾶσιν ὑπερνικῶμεν διὰ τοῦ ἀγαπήσαντος ἡμᾶς. πέπεισμαι γὰρ ὅτι οὔτε θάνατος οὔτε ζωὴ οὔτε ἄγγελοι οὔτε ἀρχαὶ οὔτε δυνάμεις οὔτε ἐνεστῶτα οὔτε μέλλοντα οὔτε ὕψωμα οὔτε βάθος οὔτε τις κτίσις ἑτέρα δυνήσεται ἡμᾶς χωρίσαι ἀπὸ τῆς ἀγάπης τοῦ Θεοῦ τῆς ἐν Χριστῷ ᾿Ιησοῦ τῷ Κυρίῳ ἡμῶν» (πρὸς Ρωμαίους 8, 35-39).

Αὐτὸς ὁ φόβος, αὐτὴ ἡ ἀγάπη πρὸς τὸν Θεὸ καὶ τὴν Ἐκκλησία Του, στήριξε τὴν Ἐκκλησία καὶ τὸ ποίμνιό Της στὶς πιὸ δύσκολες στιγμές, πολέμησε τὶς αἱρέσεις, κατατρόπωσε ἐθνικούς, Ἄρειους, Νεστόριους, Σέργιους, Αὐτοκράτορες, Πάπες, Σουλτάνους, Κομμουνιστές, ἄθεους, διπρόσωπους καὶ προβατόσχημους λύκους παντὸς τύπου.

Αὐτὸς ὁ φόβος, αὐτὴ ἡ ἀγάπη πρὸς τὸν Θεὸ καὶ τὴν Ἐκκλησία Του, στήριξε τοὺς Ἁγίους ἀκόμα ὅταν ἦταν λίγοι ἢ μόνοι ἐναντίον πολλῶν, γνωρίζοντας ὅμως, ὅτι ἔχουν τὸν Ἕνα.

Αὐτὸς ὁ φόβος, αὐτὴ ἡ ἀγάπη πρὸς τὸν Θεὸ καὶ τὴν Ἐκκλησία Του, τοὺς ἔκανε νὰ ἀδιαφορήσουν γιὰ τὸ τί λέει ὁ κόσμος, οἱ κάθε λογῆς ἐντεταλμένοι «θεολόγοι», ἐπαγγελματίες παπάδες, ὑποτιθέμενοι γέροντες, αὐταπάγγελτοι ἐπίσκοποι, λῦκοι βαρεῖς, Πατριᾶρχες, ψευδοσύνοδοι. Αὐτὸν τὸν φόβο, αὐτὴ τὴν ἀγάπη πρὸς τὸν Θεὸ καὶ τὴν Ἐκκλησία Του καλούμαστε νὰ μιμηθοῦμε κι ἐμεῖς —παρόλο ποὺ ἀπέχουμε παρασάγγας ἀπὸ τοὺς Ἁγίους— ἀρνούμενοι νὰ συμπορευτοῦμε μὲ αὐτοὺς ποὺ ἔχουν συμφέροντα, βλέψεις, φιλοδοξίες. Καλούμαστε ἰδίως αὐτὴν τὴν στιγμὴ ποὺ μοναχοί, ἱερεῖς καὶ λαϊκοὶ διώκονται, ἡ Ἐκκλησία αὐθαιρέτως ἐπαναπροσδιορίζεται, ἡ διδασκαλία διαστρεβλώνεται, οἱ παρακαταθῆκες καταπατοῦνται, οἱ Ἅγιοι ὑβρίζονται, τὰ μαργαριτάρια πετοῦνται τοῖς κυσί, ὁ Θεός ἐμπαίζεται.

Μὲ τὴν εὐκαιρία τῆς ἑορτῆς τοῦ Σταυροῦ, τοῦ συμβόλου τῆς Θυσίας, τοῦ Πάθους ἀλλὰ καὶ τῆς Νίκης, ἂς ἀναλάβουμε καὶ ἐμεῖς τὸν σταυρό μας, ποὺ εἶναι ἀφάνταστα ἐλαφρότερος ἀπὸ αὐτὸν τοῦ Κυρίου καὶ ἂς Τὸν ἀκολουθήσουμε. Καὶ ὅταν νιώσουμε ἀδύναμοι Αὐτὸς θὰ μᾶς στηρίξει, γιὰ νὰ μᾶς ὑπενθυμίσει, ὅτι χωρὶς Αὐτὸν δὲν κάνουμε τίποτα.

Ἡ ἁγ. Συγκλητικὴ μᾶς συμβουλεύει νὰ στηρίζουμε ὁ ἕνας τὸν ἄλλο καὶ παρὰ τὶς ἀδυναμίες μας νὰ ὑπενθυμίζουμε ἀλλήλοις, ὅτι ἡ Ραὰβ ἦταν πόρνη, ἀλλὰ σώθηκε χάρη στὴν πίστη της (Ἰησ. Ναυῆ 2:1, Ἑβρ. 11:31). Ὁ Παῦλος ἦταν διώκτης, ἔγινε ὅμως σκεῦος ἐκλογῆς (Πράξ. 9:1) καὶ Ἀπόστολος τῶν ἐθνῶν. Ὁ ληστὴς ἐγκληματοῦσε, ἀλλὰ μ' ἕναν του μόνο λόγο μπῆκε πρῶτος στὸν Παράδεισο (Λουκ. 23:39-43).

Ἂς μὴν φοβόμαστε, μέσα μας ἂς εἶναι πάντα ὁ λόγος τοῦ Κυρίου μας «θαρσεῖτε, ἐγὼ νενίκηκα τὸν κόσμο».

Ἀδαμάντιος Τσακίρογλου

Ο μολυσμός από τους αιρετικούς Οικουμενιστές και η απομάκρυνση από την αίρεση

 

Πῶς ἀντιλαμβάνεται ἡ Ὀρθόδοξη Παράδοση τὸν ἠθικὸ μολυσμὸ τοῦ σώματος, ἀλλὰ καὶ τοῦ πνεύματος ἐκ τῆς αἱρέσεως, ὅπως καὶ τὴν ἀπομάκρυνση ἀπὸ τοὺς διδάσκοντας κακοδοξίες.

   Προϋπόθεση γιὰ νὰ μᾶς δεχθεῖ ὁ Κύριος καὶ νὰ μὴν ἀπολεσθοῦμε, εἶναι ἡ διακοπὴ τῆς κοινωνίας μὲ τοὺς αἱρετικούς.

    «Ἀδελφοί, ὑμεῖς ἐστε ναὸς Θεοῦ ζῶντος, καθὼς εἶπεν ὁ Θεὸς ὅτι ἐνοικήσω ἐν αὐτοῖς καὶ ἐμπεριπατήσω, καὶ ἔσομαι αὐτῶν Θεός, καὶ αὐτοὶ ἔσονταί μοι λαός. Διὸ ἐξέλθετε ἐκ μέσου αὐτῶν καὶ ἀφορίσθητε, λέγει Κύριος, καὶ ἀκαθάρτου μὴ ἅπτεσθε, κἀγὼ εἰσδέξομαι ὑμᾶς, καὶ ἔσομαι ὑμῖν εἰς πατέρα, καὶ ὑμεῖς ἔσεσθέ μοι εἰς υἱοὺς καὶ θυγατέρας, λέγει Κύριος παντοκράτωρ. Ταύτας οὖν ἔχοντες τὰς ἐπαγγελίας, ἀγαπητοί, καθαρίσωμεν ἑαυτοὺς ἀπὸ παντὸς μολυσμοῦ σαρκὸς καὶ πνεύματος, ἐπιτελοῦντες ἁγιωσύνην ἐν φόβῳ Θεοῦ» (Β΄ Κορινθίους  6,18-7,1).

 Ὁ Μ. Φώτιος:

«Ὁ γάρ σπουδαῖος βίος καί ὀρθόδοξος, μαργαριτῶν καί Ἁγίων δίκην ἀποστίλβων, οὐκ ὀφείλει ταῖς αἱρετικαῖς καί δυσώδεσι καί ρυπώσαις πολιτείαις συνδιαιτᾶσθαι καί συναναφύρεσθαι [σ.σ.: Τοῦτο κάνουν σήμερα στὸ σύνολό τους οἱ Ἔλληνες Ἐπίσκοποι καὶ Ποιμένες καὶ ἀκολουθεῖ τὸ Ποίμνιο!]. “Ἐξέλθετε γάρ, φησίν, ἐκ μέσου αὐτῶν καί ἀφορίσθητε”, λέγει Κύριος, “κἀγώ εἰσδέξομαι ὑμᾶς”. Καί, “τίς κοινωνία φωτί πρός σκότος”; καί, “ἐξάρατε τόν πονηρόν ἐκ μέσου ὑμῶν”· καί, “τῷ τοιούτῳ μηδέ συνεσθίειν”, καί ἄλλο πλῆθος ἄπειρον. Ἀλλά ταῦτα μέν σήν πεφιλοτιμήσθω χάριν» (P.G. 101, 944C. –Ε.Π.Ε. 3, 238, 16).

Είμαστε πλέον "μία εκκλησία"! Όλοι το βλέπουν, αλλά αποδέχονται και κοινωνούν με τους Οικουμενιστές!

Αγιασμούς σε σχολεία της Σύρου από τον Μητροπολίτη Δωρόθεο (ΦΩΤΟ)

Ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης κ. Δωρόθεος Β΄ παρέστη κατ’ αρχάς στον Αγιασμό που τέλεσε ο Σεβ. Επίσκοπος ΡΚαθολικών Σύρου κ. Πέτρος στο Ιδιωτικό Σχολείο των Αδελφών Δελλασάλ, ευχήθηκε στους Εκπαιδευτικούς και τους μαθητές για το νέο Σχολικό Έτος και για την ταχεία αποπεράτωση και λειτουργία του ανεγειρόμενου Γυμνασίου.

Οπως αναφέρει ανακοίνωση της Μητρόπολης, στη συνέχεια, τέλεσε τον Αγιασμό στο 4ο Δημοτικό Σχολείο Ερμουπόλεως, στο οποίο, κατόπιν σχετικού αιτήματος της Διευθύντριάς του, προσέφερε

Το Σημείο του Τιμίου Σταυρού, η Σημασία και η Δύναμίς του

(Αγίου Κοσμά Αιτωλού)

   Ακούσατε αδελφοί μου, πως πρέπει να γίνεται ο Σταυρός και τι σημαίνει.

     Πρώτον· όπως η Αγία Τριάς δοξάζεται εις τον ουρανόν από τους Αγγέλους, ούτω και συ να σμίγης τα τρία σου δάκτυλα της δεξιάς

χειρός· και μη δυνάμενος να αναβής εις τον ουρανόν να προσκυνήσης, βάνεις την χείραν σου εις την κεφαλήν σου (διότι η κεφαλή σημαίνει τον ουρανόν) και λέγεις:

     Καθώς οι Άγγελοι δοξάζουσι την Αγία Τριάδα εις τον ουρανόν, έτσι και εγώ ως δούλος δοξάζω και προσκυνώ την Αγίαν Τριάδα· και καθώς τα δάκτυλα είνε τρία, είνε ξεχωριστά, είνε και μαζί, έτσι και η Αγία Τριάς είνε τρία πρόσωπα, αλλ’ εἷς Θεός.

   Κατεβάζων το χέρι σου εις την κοιλίαν σου να λέγης: Σε προσκυνώ και Σε λατρεύω, Κύριέ μου, ότι κατεδέχθης και εσαρκώθης εις την κοιλίαν της Θεοτόκου δια τας αμαρτίας μας. Το βάζεις λοιπόν εις τον δεξιόν σου ώμον και λέγεις: Σε παρακαλώ, Θεέ μου, να με συγχωρήσης και να με βάλης εις τα δεξιά σου με τούς δικαίους. Βάνοντας το πάλιν εις τον αριστερόν ώμον λέγεις: Σε παρακαλώ, Κύριέ μου, μη με βάλης εις τα αριστερά με τους αμαρτωλούς. Έπειτα κύπτοντας κάτω εις την γην: Σε δοξάζω, Θεέ μου, Σε προσκυνώ και Σε λατρεύω, ότι καθώς εβάλθηκες εις τον τάφον, έτσι θα βαλθώ και εγώ. Και όταν σηκώνεσαι ορθός, φανερώνει την ανάστασιν και λέγεις: Σε δοξάζω και Σε προσκυνώ, Κύριέ μου, ότι ανέστης εκ νεκρών δια να μας χαρίσης ζωήν αιώνιον. Αυτό σημαίνει ο Σταυρός!

Τώρα σας συμβουλεύω να κάμετε από ένα κομβολόγι μικροί και μεγάλοι και να το κρατήτε με το αριστερό χέρι, και με το δεξιό να κάμνετε τον σταυρόν σας και να λέγετε:

Κύριε Ιησού Χριστέ, Υιέ και Λόγε του Θεού του ζώντος, διά της Θεοτόκου και πάντων των Αγίων ελέησόν με τον αμαρτωλόν και ανάξιον δούλον σου. Ο πανάγαθος Θεός μάς εχάρισε τον Τίμιον Σταυρόν με τον οποίον να ευλογώμεν, και τα Άχραντα Μυστήρια. Με τον Σταυρόν να ανοίγωμεν τον παράδεισον, με τον Σταυρόν να διώκωμεν τούς δαίμονας· αλλά πρέπει να έχωμεν το χέρι μας καθαρόν από αμαρτίας, και τότε κατακαίεται ο διάβολος και φεύγει.

Όθεν, αδελφοί μου, ή τρώγετε ή πίνετε ή δουλεύετε, να μη σας λείπη αυτός ο λόγος και ο Σταυρός· και καλόν και άγιον είνε να προσεύχεσθε πάντοτε την αυγήν, το βράδυ και τα μεσάνυκτα.

Η δύναμις του Σταυρού

Να είπωμεν και ένα παράδειγμα, να ιδήτε την δύναμιν του Σταυρού.

Εις την Αίγυπτον ήτον ένας βασιλεύς ασεβής· είχε και ένα Εβραίο βεζύρην, όστις έπειτα έγινε Τούρκος. Εις την Αλεξάνδρειαν ήτον ένας Πατριάρχης, το όνομα Ιωακείμ, άγιος άνθρωπος και σοφός. Ακούων ο βασιλεύς ότι ήτο άγιος άνθρωπος ο Πατριάρχης, τον ηγάπα πολύ. Λέγει ο Εβραίος του βασιλέως: Κάτι πολλήν αγάπην έχεις εις τον Πατριάρχην. Του λέγει ο βασιλεύς: Ο Πατριάρχης είνε καλός άνθρωπος. Του λέγει ο Εβραίος: Κράξε, βασιλεύ, τον Πατριάρχην να έλθη να διαλεχθώμεν μαζί, και να ιδής όπού θα μείνη αναπολόγητος. Έκραξεν ο βασιλεύς του Πατριάρχη να έλθη. Λέγει του ο Εβραίος: Εγώ θέλω, Πατριάρχη, να διαλεχθώμεν μερικά περί πίστεως. -Με τον ορισμόν σου. Έτοιμος είμαι δια την πίστιν μου να χύσω και το αίμά μου. Και κάμνων αρχήν ο Πατριάρχης να φιλονική με τον Εβραίον, με έναν τρόπον επειδέξιον πάντοτε τον ενίκα τον Εβραίον. Λέγει του ο Εβραίος του  Πατριάρχη:

Διατί να φιλονεικώμεν; Ακούω οπού λέγει ο Χριστός εις το Ευαγγέλιον ότι, όστις έχει πίστιν ως κόκκον σινάπεως, μεταφέρει ένα βουνό από ένα μέρος εις άλλο. -Μαλιστα, του λέγει ο Πατριάρχης. Λέγει του ο Εβραίος: Λοιπόν, αν είσαι άξιος, πρόσταξε και συ να γίνη, και τότε να πιστεύσω. Τότε εζήτησεν ο Πατριάρχης τρεις ημέρας διορίαν, και λέγει του βασιλέως: Έτοιμος είμαι δια το πρόσταγμα οπού είπομεν. Ήτο εκεί ένα βουνό τρεις ώρας μακράν. Λέγει ο Εβραίος του Πατριάρχη να σηκώση εκείνο το βουνό. Τότε πιάνει ο Πατριάρχης και θυμιάζει εκείνο το βουνό, και κάμνει τον σταυρόν του τρεις φοράς λέγων και το όνομα του Κυρίου μας Ιησού Χριστού. Είτα λέγει: Σε προστάζω, εσέ, βουνό, να σηκωθής να έλθης εις την Αίγυπτον. Και ω του θαύματος! Ευθύς ασηκώθη το βουνό και έγινεν εις τρία, εις τύπον της Αγίας Τριάδος, και εκίνησε και ήρχετο. Φωνάζει ο βασιλεύς: Πατριάρχη, βοήθησέ μας, διότι εχαθήκαμεν. Και κάμνων δέησιν πάλιν ο Πατριάρχης, εστάθη το βουνό εις εξ μίλια μακράν από την πόλιν.

Αλλ’ ο Εβραίος δεν επίστευσε και λέγει του βασιλέως: Ο Χριστός, λέγει και άλλο· ότι όποιος έχει πίστιν, αν πίη θανάσιμον φαρμάκι, δεν αποθνήσει. Λοιπόν, ειπέ του Πατριάρχη να του κάμω ένα φαρμάκι να το πίη, και αν δεν αποθάνη, να πιστεύσωμεν και ημείς. Να ηξεύρης και τούτο, βασιλεύ, ότι οι χριστιανοί έχουν τον σταυρόν· κάμνοντές τον τα διαλύουν όλα· και το πικρό το κάμνουν γλυκό. Κάμνει λοιπόν ο Εβραίος το φαρμάκι ίνα άμα το εγγίξη εις το στόμα του ο Πατριάρχης αποθάνη. Το πηγαίνει εις τον βασιλεα και του λέγει; Πρόσταξε τον Πατριάρχην να το πίη και να μη κάμη τον σταυρόν του. Κράζει ο βασιλεύς τον Πατριάρχην και τον προστάζει να πίη το φαρμάκι ως ήθελεβν ο Εβραίος. Καλά, λέγει ο Πατριάρχης· μου έδωσες, βασιλεύ, τούτο το ποτήρι, μα δεν μου είπες πόθεν να το πίω, και κάμνων το δεξιόν του χέρι ως να ευλογή εις τύπον, ερωτά πόθεν να το πίη, εδώθεν ή εκείθεν, και το σταυρώνει. Αμή εκείνος δεν το εκατάλαβε. Λέγει του ο Εβραίος: Πίετο όθεν θέλεις. Και πίνοντάς το ο Πατριάρχης έμεινεν υγιής. Λέγει τότε του βασιλέως: Εγώ έπια όλο το φαρμάκι, ο δε Εβραίος να ξεπλύνη το ποτήρι με ολίγο νερό και να το πίη. Και αν δεν πάθη τίποτε, να πιστεύσωμεν και ημείς εις την πίστιν του. Δεν ήθελεν ο Εβραίος να το πίη, τον εβίασεν όμως ο βασιλεύς και το έπιε, και ω του θαύματος! έσκασεν ευθύς και απέθανεν.

Εκαταλάβατε, αδελφοί μου; Όστις έχει πίστιν εις τον Χριστόν μας και είνε καθαρός δεν παθαίνει κανέν κακόν.

Με καθαράς χείρας το Σημείον του Σταυρού

Θέλετε ν’ ακούσετε και άλλο δια τον Σταυρόν, πως δεν ενεργεί, όταν είνε μολυσμένο τα χέρι από αμαρτίας;

Ήτον ένας άνθρωπος οναμαζόμενος Ιουλιανός αναγνώστης, όστις εσπούδασε γράμματα με τον Μέγαν Βασίλειον, ο οποίος ηθέλησε να γίνη βασιλεύς. Πηγαίνει λοιπόν και ευρίσκει ένα μάγον Εβραίον και του λέγει: Είσαι καλός να με κάμης βασιλέα και να σε κάμω βεζύρη; Του λέγει ο μάγος: Αρνήσου τον Χριστόν, και εγώ σε κάμω. Λέγει του ο Ιουλιανός: Τον αρνούμαι. Τότε κάμνει ένα γράμμα ο μάγος και του λέγει: Πάρε τούτο το χαρτί και πήγαινε εις ένα μνήμα ελληνικό και ρίψε το υψηλά και θα έλθουν δαίμονες· και ό,τι σου κάμνουν μη φοβηθής και να μη κάμης τον σταυρόν σου, διότι θα φύγουν. Επήγεν ο Ιουλιανός εις το μνήμα και ρίχνοντας το χαρτί ήλθαν οι δαίμονες. Αυτός φοβηθείς και κάμνοντας τον σταυρόν του έφυγον οι δαίμονες. Πηγαίνει ευθύς εις τον μάγον και του λέγει τα γενόμενα. Τότε του λέγει ο μάγος: Πήγαινε να σφάξης ένα παιδί και να μου φέρης την καρδιά του. Επήγε και έσφαξε το παιδί και του έφερε την καρδία. Τότε κράζει πάλιν τούς δαίμονας ο μάγος. Αυτός πάλιν από τον φόβον του έκαμε τον σταυρόν· αλλ’ οι δαίμονες δεν εφοβήθησαν, διότι ήτο μολυσμένος από τον φόνον. Έτσι έκαμε το θέλημά του και εβασίλευσε δύο χρόνους και επήγεν εις την κόλασιν να καίεται πάντοτε. Πρέπει και ημείς να είμεθα καθαροί από αμαρτίας, και τότε φεύγει ο διάβολος.

Η Δύναμις της Νοεράς Προσευχής

Τώρα σας λέγω να κάμητε τούτο· να πάρετε όλοι από ένα κομπολόγιον, και το κομπολόγιόν σας να έχη τριαντατρία σπυριά, και να προσεύχεσθε και να λέγητε το: "Κύριε Ιησού Χριστέ, Υιέ και Λόγε του Θεού του ζώντος, διά της Θεοτόκου και πάντων σου των Αγίων ελέησόν με τον αμαρτωλόν και ανάξιον δούλον σου".

Μέσα εις το "Κύριε Ιησού Χριστέ", αδελφοί μου, τι θεωρεί;

Θεωρεί η Αγία Τριάς, ο Θεός μας, η ένσαρκος οικονομία του Χριστού μας.

Και πάντες οι Άγιοι με τον Σταυρόν και με το "Κύριε Ιησού Χριστέ"επήγαν εις τον παράδεισον.

Και όποιος λέγει αυτόν τον λόγον και κάμνει και τον σταυρόν του, καν άνδρας, καν γυναίκα ευλογεί τον ουρανόν, την γην, την θάλασσαν. Με τον Σταυρόν και με το "Κύριε Ιησού Χριστέ" ιατρεύονται κάθε αρρωστείες.

Με τον Σταυρόν και με το "Κύριε Ιησού Χριστέ" οι Απόστολοι αναστούσαν νεκρούς και ιάτρευαν πάσαν ασθένειαν.

Με τον Σταυρόν και με το "Κύριε Ιησού Χριστέ" αποστομώνει ο άνθρωπος κάθε αιρετικόν.

Με τον Σταυρόν και με το "Κύριε Ιησού Χριστέ" αγιάζει ο άνθρωπος και πηγαίνει εις τον παράδεισον, να χαίρεται και να ευφραίνεται ωσάν οι Άγγελοι.

Το Σημείον του Σταυρού και η Σημασία Του

Βλέπετε, αδελφοί μου, ο Τίμιος και άγιος Σταυρός πόσον βοηθά τον άνθρωπον.

Και όποιος τον κάμνει τον Σταυρόν, ποτέ δεν έχει ζημίαν, αλλά τον φυλάγει από κάθε λογής φαρμακερόν πράγμα και από κάθε δαιμονικήν πείραξιν.

Και ο άνθρωπος τον έχει σημαδεμένον απάνω του.

Να ανταμώση τα τρία δάκτυλα της δεξιάς χειρός του και να τα βάλη πρώτον εις το μέτωπον, είτα εις τον ομφαλόν, έπειτα εις το δεξιόν βυζίον, ύστερα εις το ζερβί βυζίον, ύστερα και να σκύπτη έως χαμηλά και πάλιν να σηκώνεται.

Και ο Σταυρός, αδελφοί μου, πως είναι, μάθετε:

Όταν βάνωμεν το χέρι μας εις το κεφάλι, φανερώνει ο Θεός, οπού ήτον εις τον ουρανόν· και όταν το βάλωμεν εις τον ομφαλόν, φανερώνει πως εκατέβη εις την γην και εσαρκώθη· και όταν το βάνωμεν εις το δεξιόν μέρος. άνωθεν του βυζίου, φανερώνει πως είναι δίκαιος και αθάνατος και πως θέλει βάλει τούς δικαίους εις τα δεξιά του μέρη· και όταν το βάλωμεν εις το ζερβόν μέρος, φανερώνει πώς θέλει κρίνει όλα τα έθνη και θέλουν στέκονται εις το ζερβόν του μέρος και να τούς βάλη εις την κόλασιν.

Παντού ο Τίμιος Σταυρός

Ο Τίμιος Σταυρός, αδελφοί μου, είνε φύλαξ όλης της γης.

Ο Τίμιος Σταυρός αγιάζει όλα τα πέρατα, όλα τα θεία και άγια των εκκλησιών.

Ο Σταυρός αγιάζει την θείαν Λειτουργίαν και κάθε Ακολουθίαν.

Ο Σταυρός αγιάζει τούς Αγίους.

Ο Σταυρός αγιάζει και στερεώνει την Βάπτισιν.

Ο Σταυρός ευλογεί τα ανδρόγυνα.

Ο Σταυρός κυνηγά τους δαίμονας και φεύγουσιν ωσάν από την αστραπήν.

Ο Σταυρός είναι όπλον φωτεινόν και όποιος τον κάμνει, τον φωτίζει και τον αγιάζει εκείνον τον άνθρωπον, και είναι ωσάν δίστομον σπαθίον, και δεν ζυγώνουν σιμά οι δαίμονες να παρακινούν τούς ανθρώπους διά να κάμωσιν αμαρτήματα.

Και όπου κινήση να πηγαίνη ο άνθρωπος πρώτον να κάμη τον σταυρόν και να λέγη το "Κύριε Ιησού Χριστέ".

Ή εις το παζάρι κινάς ή εις το χωράφι ή εις το αμπέλι ή όταν φάγης ψωμί ή όταν πίνης κρασί ή νερόν ή οπωρικόν ή όταν κοιμηθής, να προσκυνήσης τον Θεόν, να σταυρώνης και το σώμα σου, και ύστερα να πλαγιάσης.

Να κοιμηθής, και θέλεις σηκωθή το πρωϊ γερός και χαρούμενος.

 Όθεν, αδελφοί μου, εκαταλάβατε και το ηξεύρετε όλοι σας.

 (Από την Γ΄και Η΄ Διδαχή Αγ. Κοσμά Βιβλ. «Ο ΠΑΤΡΟΚΟΣΜΑΣ» σ. 94-99, 200-203 αντίστοιχα)

Πηγή

Ένα είδος υπερηφανείας. Γέρων Θαδδαίος

    Υπάρχουν στιγμές που οι άνθρωποι απελπίζονται και αποκαρδιώνονται, πράγμα που με τον τρόπο του αποτελεί ένα είδος υπερηφάνειας.

     Εάν ένας άνθρωπος αγαπά τα πράγματα του κόσμου, τότε σίγουρα θα οδηγηθεί στην απογοήτευση, διότι δεν πρόκειται να βρει σε αυτά τον Θεό.

    Κάθε άνθρωπος νιώθει μερικές φορές μόνος, ακόμα και όταν βρίσκεται ανάμεσα σε ανθρώπους, μέχρι τη στιγμή που απελευθερώνεται από τα πράγματα του κόσμου. Σε αυτό το σημείο, ο Θεός έρχεται και τον παρηγορεί. 

Γέροντας Θαδδαίος της Βιτόβνιτσα

Πηγή 

Μια άλλη πλευρά από τα ...κατορθώματα Οικουμενιστών!

ΤΟΣΟ ΨΕΜΑ...;  ΕΛΕΟΣ!!!

Η "εφημερίδα Αγώνας" απάντησε στον επίσκοπο Μεθώνης κ. Κλήμη για τα ψέματα που είπε στον επικήδειο λόγο του για τον μητροπολίτη Λάρισας κυρό Ιγνάτιο

Ο ΕΠΙΚΗΔΕΙΟΣ (ΣΤΟΝ ΛΑΡΙΣΗΣ ΚΥΡΟ ΙΓΝΑΤΙΟ) ΚΑΙ Ο ΕΚΠΡΟΣΩΠΟΣ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΜΕΘΩΝΗΣ κ. ΚΛΗΜΗΣ

Είχαμε αποφασίσει να μην ασχοληθούμε με τον δεσπότη Ιγνάτιο, μετά την, επίσημα πλέον, γνωστοποίηση –αφού για μήνες κορόιδευαν τον λαό– ότι είναι άρρωστος. Από τότε συμπεριλάβαμε όλοι οι διωκόμενοι στα δίπτυχα των δικών μας προσώπων (σε Λειτουργίες, παρακλήσεις και στις καθημερινές μας προσευχές) υπέρ υγείας και έμπρακτης μετάνοιας.

Η ροή, όμως, των γεγονότων μας ανάγκασε να τροποποιήσουμε, τον προγραμματισμένο σχεδιασμό, διότι συγκεκριμένα κέντρα, επώνυμοι παράγοντες και δημοσιογραφικοί κάλαμοι άρχισαν να καταστρώνουν με μεγάλη μαεστρία την προπαγανδιστική επικαιρότητα. Γέμιζαν τις στήλες του καθημερινού τύπου και κάλυπταν σε έκταση πληρότητας τις τηλεοπτικές οθόνες, λιτανεύοντας μια φαντασμαγορική προβολή, ως πολυτάλαντοι κοινωνικοί αναλυτές, ενημερώνοντας τους αδαείς ότι πέρασε από την Λάρισα ως αθόρυβος αχνός και σιωπηλός βηματισμός στην πολύβουη πιάτσα της Ιεράς Μητρόπολης Λάρισας, ως ανάστημα που «το αμάρτημά του ήταν, ότι ήταν γνήσιος καλόγερος (καλόγερος με πάνω από 200 στολές;) με υπακοή στην απόφαση της Ιεράς Συνόδου της Ιεραρχίας (θα έκανε υπακοή αν τούλεγαν να πέσει στον Πηνειό;) δεχθείς τον Μάιο του 1994 την εκλογή του και, ουσιαστικά, την εντολή να έλθει στη Λάρισα και να ενώσει το ποίμνιο (άραγε γιατί οι 5 που τους προτάθηκε η Μητρόπολη πριν τον Ιγνάτιο αρνήθηκαν; Δεν ήταν εντολή γι’ αυτούς;)» (ΧΑ.ΑΝ “ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ”, 15-7-18).

Παράλληλα διαστρέβλωναν την αλήθεια συκοφαντώντας ένα τίμιο και αληθινό αγώνα που δεν είχε σχέση ούτε με χρήματα, αλλ’ ούτε και με θέσεις. Με τον τρόπο αυτό κατόρθωσαν να επιβάλουν την άποψή τους και να δώσουν

Οι μάσκες έπεσαν!

 – Οι ΗΠΑ πίσω από την Ουκρανική αυτοκεφαλία

– Σημάδι εκ Θεού: Μύρο στάζει εικόνα της Παναγίας σε ρωσικό ναό στην Ουάσινγκτον

Συγκλονιστικές εξελίξεις έχουμε στο ουκρανικό εκκλησιαστικό ζήτημα. Αυτό που ψιθυριζόταν έγινε κραυγή… Οι Αμερικανοί έδωσαν το πράσινο φως για την αυτοκεφαλία. Την ίδια στιγμή τελειωμό δεν έχουν τα ρωσικά πυρά κατά του Οικουμενικού Πατριάρχη Βαρθολομαίου. 
Αυτό που όμως προκαλεί ανατριχίλα είναι ένα συμβάν που από κάποιους ερμηνεύεται ως σημάδι εκ Θεού αφού στάζει μύρο εικόνα της Παναγίας σε ρωσικό ναό στην Ουάσινγκτον!
Αναλυτικότερα, ο Πρόεδρος της Ουκρανίας Πιόρ Πόροσνικο συναντήθηκε με τον Αμερικανό Πρέσβη για την Διεθνή

Ο 18χρονος Στέλιος ξύπνησε από κώμα μετά από 11 μήνες !!!

Σχόλιο: Ας  όψονται οι εκκλησιαστικοί

που στέλνουν τον κόσμο στη σφαγή

με την δαιμονική θεολογία «δωρεάς οργάνων!»

ΣΤΕΛΙΟΣ ΚΑΜΕΝΑΚΗΣ: Ο 18χρονος Στέλιος Καμενάκης έχοντας μείνει 11 ολόκληρους μήνες στα δημόσια νοσοκομεία και το ειδικό κέντρο αποκατάστασης και αποθεραπείας της Λάρισας, επέστρεψε γερός και δυνατός στο σπίτι του στον Κουτσουρά Λασιθίου.

Η οικογένειά του θεωρώντας ότι, ο σοβαρός τραυματισμός του, σε τροχαίο ατύχημα με μοτοσυκλέτα στον Αθερινόλακκο, το απόγευμα

Η Ύψωσις του Τιμίου Σταυρού

  

Ἡ 14η Σεπτεμβρίου εἶναι γνωστή εἰς τούς Χριστιανούς ὡς ἡμέρα «τῆς παγκοσμίου Ὑψώσεως τοῦ τιμίου καί ζωοποιοῦ Σταυροῦ. Εἶναι ἡμέρα ἀργίας καί νηστείας, διά νά δυνηθοῦν οἱ πιστοί νά προσκυνήσουν «τό ζωομύριστον ξύλον» καί τόν «θαυμάτων θησαυρόν», τόν «συνθετοτρισόλβιον» Σταυρόν καί «χαρίτων παροχέα» (α’ Οἶκος εἰς τόν τίμιον Σταυρόν).

 Πρίν προχωρήσωμεν εἰς τήν περιγραφήν τῆς εἰκόνος τῆς Ὑψώσεως, εἶναι ἀνάγκη νά ἴδωμεν τό ἱστορικόν τῆς ἑορτῆς καί τήν θεολογικήν της σημασίαν.

 Διά τήν θέσπισιν τῆς ἑορτῆς αὐτῆς ὁ Καθηγητής Ἰ. Φουντούλης γράφει: «Οἱ ἱστορικές ἀρχές τῆς ἑορτῆς χάνονται μέσα στήν πολιά ἀρχαιότητα. Στίς 13 Σεπτεμβρίου τοῦ ἔτους 335 ἔγιναν τά ἐγκαίνια τοῦ

«Αναγκαίον εστι φεύγειν…

      Στὴν ἐπιστολὴ 125 ὁ Μ. Βασίλειος, ὁμιλώντας γιὰ ἐκείνους ποὺ  πρὶν  τὴν Β΄ Οἰκουμενικήν (ἐνῶ δηλαδὴ δὲν εἶχαν καταδικαστεῖ ἀπὸ σύνοδο οἱ αἱρετικοί, ὡς καὶ οἱ Οἰκουμενιστὲς σήμερα)  ὀνόμαζαν τὸ Ἅγιον Πνεῦμα κτίσμα, γράφει:

   «Ἀφίστασθαι δὲ τῆς κοινωνίας τῶν κτίσμα λεγόντων ὡς φανερῶς βλασφημούντων» (σελ. 150).

  Μτφρ.: «Τοὐναντίον δὲ νὰ παύῃ νὰ ἔχῃ ἐπικοινωνίαν μὲ ἐκείνους ποὺ ὀνομάζουν τὸ Πνεῦμα κτίσμα» (σελ. 45)·

    «Διὰ δὲ τοὺς πάντα φύροντας καὶ μὴ φυλάσσοντας τὴν ἐν τοῖς Εὐαγγελίοις διδασκαλίαν ἀναγκαῖόν ἐστι καὶ τοῦτο προδιαστείλασθαι ὅτι φεύγειν δεῖ καὶ τοὺς τὴν ἀκολουθίαν ἣν παρέδωκεν ἡμῖν ὁ Κύριος ἐναμείβοντας, ὡς φανερῶς μαχομένους τῇ εὐσεβείᾳ καὶ Υἱὸν μὲν προτάσσοντας τοῦ Πατρός, Υἱοῦ δὲ τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον προτιθέντας» (σελ. 151).

    (Μτφρ.: «Ἐξ ἄλλου δι’ ἐκείνους ποὺ ἀναμειγνύουν τὰ πάντα καὶ δὲν τηροῦν τὴν διδασκαλίαν ποὺ εὑρίσκομεν εἰς τὰ Εὐαγγέλια, εἶναι ἀναγκαῖον νὰ κάμωμεν καὶ αὐτὴν τὴν διασάφησιν· ὅτι δηλαδὴ πρέπει νὰ ἀποφεύγωμεν ὡς καταπολεμοῦντας ἐπισήμως τὴν ὀρθόδοξον διδασκαλίαν καὶ ἐκείνους ποὺ ἀλλάσσουν τὴν σειράν, τὴν ὁποίαν μᾶς παρέδωσεν ὁ Κύριος, καὶ τὸν μὲν Υἱὸν τάσσουν πρὸ τοῦ Πατρός, καὶ τὸ Ἅγιον Πνεῦμα τάσσουν πρὸ τοῦ Υἱοῦ» (σελ. 45-46).

          Ἡ μτφρ. τοῦ ἀείμνηστου Νικοδήμου Μπιλάλη. Στὰ "Ἅπαντα τῶν Ἁγίων Πατέρων", Μ. Βασιλείου, τόμ, 3^ος.

«Η παύσις μνημοσύνου θα επεκταθή»

Οι σημερινές Αποφύσεις, που εισηγούνται ως «οικονομία» οι π. Θ. Ζήσης και π. Ν. Μανώλης, σχίζουν την Πατερική ενότητα στη συνείδηση των πιστών.

Επίσκ.  Αυγουστίνος  Καντιώτης

 Προς Ι. Σύνοδον την 23-3-70

Τοῦ Ν. ΣΑΚΑΛΑΚΗ

Αναμφίβολα, η αποφασιστικής σημασίας φράση του π. Αυγουστίνου, αποτελεί μια σταθερά στην νεώτερη εκκλησιαστική ιστορία.

Από τα σημερινά πνευματικά παιδιά του επισκόπου εγκαινιάζεται ένα στρεβλό ποιμαντικό  σύστημα «οικονομίας».

Δεν χτίζουν επάνω στην φράση–άξονα, ώστε να πείσουν το πλήρωμα γύρω από την αξία του 15^ου Κανόνα της ΑΒ Συνόδου.

Αυτή η «οικονομία», ο σφικτός δηλ. εναγκαλισμός με την εκκλησιαστική-κρατική εξουσία, προσδίδει αυτονόητα προνόμια και προσβάσεις αλλά ταυτόχρονα δεν δίνει αγιασμό και χάρι Θεού.

Αυτή η φράση είναι μια Πατερική ιστορικοθεολογική προβολή στο χώρο της Εκκλησίας με υπερ-ιστορικό νόημα και αξία.

Περιέχεται ως φράση-προτροπή σε τηλεγράφημά του προς την Ι. Σύνοδο (23-3-70). Γράφει σχετικά:

«Επικροτώ πράξιν Μητροπολίτου Ελευθερουπόλεως παύσαντος και λόγω νεωτέρων δηλώσεων Πατριάρχου Αθηναγόρου περί κοινού ποτηριού, πρωτείου, αλαθήτου και φιλιόκβε, το μνημόσυνον αυτού. Η παύσις μνημοσύνου οπωσδήποτε θα επεκταθή…».

«Όποιος δεν δέχτηκε μέσα του τη βασιλεία του Θεού δεν μπορεί να αναγνωρίσει τον αντίχριστο.. Θα βρεθεί τελείως απροετοίμαστος»

 «Όσο πλησιάζομε προς τα εκεί, τα πράγματα θα γίνονται όλο και πιο γρήγορα, έως ότου καταλήξουν να εξελίσσονται με αστραπιαία ταχύτητα»   (Άγ. Παΐσιος)

  Πριν εμφανισθεί το κακό δημόσια, εμφανίζεται μέσα στα άτομα όταν αυτά νικηθούν από κάποιο πάθος. Τον τρόπο εξηγεί περιληπτικά ο άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής:

   «Από τα υποβόσκοντα στην ψυχή πάθη, παίρνουν οι δαίμονες τις αφορμές να κινήσουν μέσα μας τους εμπαθείς λογισμούς. Κατόπιν δι’ αυτών πολεμούντες τον νου, τον εκβιάζουν να έλθει σε συγκατάθεση της αμαρτίας. Μετά δε την ήττα του, τον οδηγούν στην κατά διάνοιαν αμαρτία. Όταν και αυτή συντελεσθεί, τον φέρουν λοιπόν αιχμάλωτο στην πράξη (της αμαρτίας). Μετά δε από αυτήν, οι (δαίμονες) ερημώσαντες την ψυχή (από τη χάρη του Θεού) διά των (κακών) λογισμών, μαζί με αυτούς αποχωρούν. Μένει δε στον νου μόνο το είδωλο της αμαρτίας, για το οποίο λέει ο Κύριος: Όταν δείτε το βδέλυγμα της ερημώσεως να στέκεται σε τόπο άγιο, ο αναγινώσκων ας εννοήσει».

   Και εξηγεί ο άγιος Μάξιμος: «Τόπος άγιος και ναός Θεού ο νους (νοερό της ψυχής) υπάρχει του ανθρώπου, μέσω του οποίου διά των εμπαθών λογισμών οι δαίμονες αφού ερήμωσαν (όλη) την ψυχή, έστησαν το είδωλο της αμαρτίας. Ότι δε και ιστορικώς ήδη αυτά έγιναν, ουδείς αμφιβάλλει, όπως νομίζω, από όσους έχουν διαβάσει τα έργα του (Ιουδαίου ιστορικού) Ιωσήππου. Πλην όμως, λένε κάποιοι (από τους Πατέρες ερμηνευτές) ότι και επί του Αντιχρίστου θα γίνουν αυτά».

    Η Ορθόδοξη ασκητική, όπως εκτέθηκε συνοπτικά από τον άγιο Μάξιμο, μας πληροφορεί για την κατά στάδια διά της αμαρτίας,

Όταν ο Ναυπάκτου μιλούσε για το "Πρόβλημα της Ουκρανίας"!

 ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΝΑΥΠΑΚΤΟΥ ΙΕΡΟΘΕΟΣ:

"Μητέρα της Εκκλησίας της Ουκρανίας είναι το Οικουμενικό Πατριαρχείο"

Θυμίζουμε ένα άρθρο δεκαετίας του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Ναυπάκτου και Αγίου Βλασίου κ. Ιεροθέου, για το Ουκρανικό ζήτημα. Το άρθρο που αναδημοσιεύουμε στη συνέχεια είναι από την εφημερίδα ΤΟ ΒΗΜΑ της Κυριακής 3 Αυγούστου 2008, δηλ. λίγες μόνο ημέρες από την ιστορική επίσκεψη του Οικουμενικού Πατριάρχου Βαρθολομαίου στο Κίεβο στα τέλη Ιουλίου 2008, με αφορμή την συμπλήρωση 1020 χρόνων από τον εκχριστιανισμό των Ρως.Και τότε υπήρχε ο ...φόβος στους Ρώσους, ότι ο Οικουμενικός Πατριάρχης θα χορηγήσει την Αυτοκεφαλία στην Εκκλησίας της Ουκρανίας. Τώρα, 10 χρόνια μετά, η απόφαση του Οικουμενικού Πατριαρχείου για χορήγηση Αυτοκεφαλίας είναι γεγονός, οπότε το άρθρο του Μητροπολίτου Ναυπάκτου Ιεροθέου καθίσταται λίαν επίκαιρο.

                                                                                              Πηγή: fanarion

Με αφορμή την επίσκεψη του Οικουμενικού Πατριάρχου κ.κ. Βαρθολομαίου στην Ουκρανία δημιουργήθηκαν διάφορες αντιδράσεις και δημοσιεύθηκαν αναλύσεις και καταγράφηκαν