Άγιος Σεραφείμ

 

Αγιος Ιερομαρτυρας Σεραφειμ

Επισκοπος Φαναριου

(4 Δεκεμβρίου)

Ο  Άγιος, ενόσω βρισκόταν στην φυλακή και έβλεπε επάνω του τα στίγματα του Χριστού, χαιρόταν και στον Χριστό ομολογούσε μεγάλες τις χάριτες, που τον αξίωσε να πάθει για το όνομά του το Άγιο, και τον παρακαλούσε να του δώσει υπομονή να πελεκήσει το Μαρτύριο. Την δε επομένη ημέρα, αφού κάθισε πάλι ο άρχοντας στον δικαστικό θρόνο με υπερβολική έπαρση, πρόσταξε και έφεραν τον Άγιο μπροστά του. Και άρχισε πάλι να λέει προς αυτόν· «Άραγε, Σεραφείμ, συνετίσθηκες από το χθεσινό παίδεμα, κατάλαβες το συμφέρον σου, ώστε να κάνεις εκείνο που σου λέω και ως φίλος σου σε συμβουλεύω, ή επιμένεις ακόμη στην κακή εκείνη άποψη; Ο Άγιος όμως. αφού σηκώθηκε με γελαστό το πρόσωπο, είπε· «Θα έπρεπε, ηγεμών, να μη σου δώσω καμμία απάντηση σ’ αυτά, επειδή λες πως είσαι και φίλος μου και μου δίνεις αυτήν την κακή συμβουλή, να αφήσω τον Κύριό μου Ιησού, τον ποιητή μου και πλάστη μου και να πιστέψω σε έναν άνθρωπο θνητό, αγράμματο, εχθρό και πολέμιο του Χριστού μου». Και ενώ έλεγε αυτά ο Άγιος, ο άρχοντας δεν περίμενε να τελειώσει τον λόγο του, αλλά αμέσως διέταξε πάλι να τον δείρουν σφοδρότατα, έπειτα να του τεντώσουν χέρια και πόδια και να βάλουν επάνω στην κοιλιά του μία μεγάλη πέτρα και ανελέητα να κατακόβουν και να ξεσχίζουν τις σάρκες του. Έπειτα τον πότιζαν νερό ανακατωμένο με σκόνη και χολή. Ο δε Άγιος, όταν είδε να γίνεται σ’ αυτόν το πάθος του Δεσπότη Χριστού, χαιρόταν τόσο πολύ, ώστε και οι ίδιοι οι ανηλεείς δήμιοι, βλέποντάς τον που υπέμεινε τέτοια και τόσα βασανιστήρια με ευχαρίστηση και το πρόσωπό του που ήταν λαμπρό και χαρούμενο σαν να ήταν σε ξεφάντωμα, και όχι σε τιμωρία, τον θαύμαζαν. Ο δε άρχοντας βλέποντας το σταθερό και αμετάθετο της γνώμης του, έδωσε την τελευταία καταδικαστική απόφαση, να τον παλουκώσουν, για να λάβει βίαιο θάνατο. Και αφού μετέφεραν τον Άγιο στον τόπο της καταδίκης, μία αράπισσα πιο μελανή στην ψυχή, παρά στο σώμα, ενώ στεκόταν δίπλα σε κάποιον τοίχο, έβριζε, και ατίμαζε τον Άγιο με αισχρές και άτιμες ύβρεις. Ο πιστότατος υπηρέτης του Δεσπότη Χριστού, μιμούμενος και σε αυτό τον Χριστό, δεν είπε μεν καμμία κατάρα εναντίον εκείνης της αθέου, αλλά μόνον, αφού στράφηκε, και την είδε με το γελαστό του εκείνο πρόσωπο, αμέσως σαν να βγήκε δύναμη από το ευλογημένο του πρόσωπο και την χτύπησε. Και, ω του θαύματος! στράφηκε προς τα πίσω η αναιδής και μελανή εκείνη ό­φις, παρομοίως και το στόμα και τα μάτια της στράφηκαν, και έγινε όμοια με τον πατέρα της τον διάβολο, και έζησε με την πληγή εκείνη δεκαπέντε χρόνια, και κατέστη θέαμα ελεεινό γι’ αυτούς που την έβλεπαν. Ωστόσο αν και ήταν δύστροπη και δαιμονιώδης και έπαθε τέτοια πράγματα, δεν εγκατέλειψε την κακή της άποψη, αλλά με την ίδια δυστροπία διέρρηξε την μιαρή της ψυχή, καθώς έφευγε για τον ετοιμασμένο γι’ αυτήν και όλους τους ομοίους της τόπο της αιωνίου κολάσεως. Ο δε Άγιος, αφού έφθασε στον τόπο της καταδίκης, όπου γινόταν εκείνο τον καιρό οι συναλλαγές, (δηλαδή το παζάρι), κοντά στο κυπαρίσσι, που βρισκόταν εκεί, και ενώ σουβλίσθηκε από τους άσπλαχνους, ευχαριστώντας, παρέδωσε την ιερή του και τρισευλογημένη ψυχή στα χέρια του Θεού, στις 4 Δεκεμβρίου του 1601. Το δε Άγιό του σώμα, όρισε ο θηριώδης εκείνος άρχοντας, να μείνει επάνω στο ξύλο πολλές ημέρες δήθεν για σωφρονισμό των άλλων. Αλλά και παρ’ όλο που έμεινε νεκρό αρκετές ημέρες, δεν έπαθε τίποτε με τη χάρη του Θεού, από όσα είναι στη φύση των νεκρών σωμάτων να παθαίνουν, ούτε εξογκώθηκε δηλαδή, ούτε κάποια δυσοσμία έβγαλε. Αλλά το αντίθετο έγινε και φαινόταν σαν να ήταν ζωντανό και ευωδία έβγαζε ανείπωτη. Το οποίο ακόμη και οι αλλοεθνείς, βλέποντάς το, θαύμαζαν. Οι δε ευσεβείς χαίρονταν και απέδιδαν στον Θεό μεγάλες ευχαριστίες, για την καλή ομολογία του Αγίου και διότι σ’ αυτή την ύστατη γενεά τους αξίωσε να δουν εκείνα, που είχαν ακούσει, ότι έγιναν στους παλαιούς καιρούς. Και επειδή ήθελαν να πάρουν το αθλητικό εκείνο σώμα, να το έχουν για προσκύνηση και βοήθειά τους, δεν το κατόρθωσαν, διότι ο άρχοντας έβαλε αρκετούς φύλακες και το φύλαγαν ημέρα και νύχτα. Και μετά από ημέρες έκοψαν την μακαρία του κεφαλή και την μετέφεραν στα Τρίκαλα, μαζί με άλλες κεφαλές κακούργων. Τις οποίες, αφού τις έβαλαν σε κοντάρια, τις έστησαν με την σειρά όλες να βλέπουν προς τη δύση. Και αυτά μεν έκαμναν το βράδυ· το πρωί όμως όλες οι υπόλοιπες κεφαλές των κακούργων στέκονταν, όπως τις έβαλαν, την κεφαλή του Αγίου όμως τη βρήκαν να βλέπει προς την ανατολή. Και αυτό όχι μία, αλλά πολλές ημέρες γινόταν. Και τον καιρό εκείνο, που ετελείτο αυτό το θαυμαστό γεγονός, κατ’ οικονομία του Θεού, έτυχε να βρίσκεται εκεί στα Τρίκαλα ο ηγούμενος της ιεράς μονής, που ονομαζόταν Δούσικο, και μόλις είδε οφθαλμοφανώς το θαύμα, έβαλε μέσα στη καρδιά του απόφαση καλή και ζήλο Θεού, να βρει τρόπο να πάρει την ιερά εκείνη και πολύτιμη κεφαλή στο Μοναστήρι, του, να την έχει για αγιασμό και θησαυρό του Μοναστηριού του άξιο. Γι’ αυτό συμφώνησε με κάποιον Αλβανό Χριστιανό και του έταξε πενήντα γρόσια, για να βρει τρόπο, να κλέψει τη θαυματουργή εκείνη κεφαλή, και να του τη φέρει. Ο οποίος παραφύλαγε όλη εκείνη τη νύχτα και κοντά προς την αυγή, όταν είδε τους φύλακες, να είναι νικημένοι από την αγρυπνία και να τους παίρνει ο ύπνος, πήγε όσο πιο αθόρυβα μπορούσε. Ωστόσο κατεβάζοντας την τίμια κεφαλή από το ξύλο και από τη βιασύνη και από το φόβο του, άφησε το ξύλο, και, όπως έπεσε χτύπησε και ξύπνησε τους φυλακές. Οι οποίοι, βλέποντας τον καλό εκείνο Χριστιανό, που έκανε αυτή τη θαυμαστή κλεψιά, έτρεξαν να τον πιάσουν. Ο δε γενναίος εκείνος, από ζήλο από τη μία και για τον μισθό από την άλλη, άρπαξε με τόλμη τον πολύτιμο εκείνο θησαυρό από τα μαλλιά και τον έρριξε στους ώμους του και όσο μπορούσε έφευγε. Τον κατεδίωκαν βέβαια και οι φύλακες με πολλή ορμή από την ντροπή τους. Ο δε καλός εκείνος Χριστιανός, ενώ βρισκόταν επάνω σε ένα γεφύρι της Σαλαμβρίας και καθώς έβλεπε τους φύλακες, που τον πλησίαζαν και επειδή φοβήθηκε, έρριξε το θαυμαστό κλέψιμο στον ποταμό. Γι’ αυτό και οι φύλακες, επειδή είδαν το γεγονός γύρισαν άπρακτοι. Και σ’ εκείνο τον ποταμό, κάτω από το γεφύρι, για αρκετό διάστημα, κάποιοι ψαράδες είχαν φράχτες κατασκευασμένους, για να πιάνουν ψάρια, στους οποίους, αφού ακούμπησε η τρισευλογημένη εκείνη κεφαλή, πιάστηκε από τα μαλλιά. Και επειδή ήταν δύο οι ψαράδες, ο μεν ένας από αυτούς πήγε στο σπίτι του, ενώ ο άλλος έμεινε τη νύχτα εκείνη να φυλάει τους φράχτες. Και ενώ καθόταν στο κρεββάτι και έβλεπε προς τον φράχτη, (ω των θαυμάσιων σου, Χριστέ Βασιλιά!) είδε έναν πύρινο στύλο, που κρατιόταν από τον φράχτη και έφθανε έως τον ουρανό και άκουγε αοράτως θαυμαστές ψαλμωδίες. Και επειδή φοβήθηκε, βγήκε από τον ποταμό και φεύγοντας κρύφθηκε στο κούφωμα ενός δέντρου και έμεινε εκεί όλη τη νύχτα άυπνος. Και όταν ξημέρωσε, αφού βγήκε από εκεί, πήγε στα Τρίκαλα και διηγήθηκε στον σύντροφό του το θαύμα. Γι’ αυτό την επόμενη νύκτα πήγαν και οι δυο να δουν τί ήταν αυτό που εμφανίσθηκε. Και αφού διανυκτέρευσαν, είδαν πάλι ομοίως τον πύρινο στύλο και άκουσαν τις ψαλμωδίες. Και επειδή δεν άντεξαν το φοβερό του θαύματος, φεύγοντας από εκεί, πήγαν πάλι στο κουφωτό δέντρο. Και, αφού μπήκαν μέσα, έβλεπαν από εκεί από την τρύπα το τεράστιο όλη τη νύχτα, χωρίς να κοιμηθούν καθόλου από το φόβο τους. Και, όταν έφθασε η ημέρα, πήγαν να δουν τι ήταν το θαύμα που έβλεπαν τη νύχτα. Και καθώς κοίταζαν προς εκείνο το μέρος, όπου έβλεπαν τον πύρινο στύλο, βρήκαν τη μαρτυρική και γεμάτη χάρη κεφαλή μπλεγμένη στο φράχτη. Και, επειδή την αναγνώρισαν, χάρηκαν με την εύρεση του πολυτίμου θησαυρού. Γι’ αυτό λοιπόν, αφού την τύλιξαν και την σήκωσαν την μετέφεραν στον προαναφερθέντα ηγούμενο. Ο δε καλότυχος ηγούμενος, μόλις είδε το ποθούμενο, ανασκίρτησε. Και, αφού πήρε το θαυμαστό κυνήγι, έδωσε σ’ αυτούς χάριν της ευρέσεως πενήντα γρόσια. Μετά δε από καιρό, όταν έμαθαν οι αδελφοί της Κρυεράς πηγής την υπόθεση, έστειλαν τον ηγούμενό τους, μαζί με κάποιον προεστό του Νεοχωρίου, που ονομαζόταν Παναγιώτης Κωσκολάς, να πάνε να ζητήσουν την Ιερή και μαρτυρική κάρα από το Δούσικο, επειδή άνηκε σ’ αυτούς, διότι είναι ο Άγιος Κοινοβιάτης τους. Και, όταν έφυγαν, κατ’ οικονομία του Θεού, βρήκαν στα Τρίκαλα και τον Μητροπολίτη Λαρίσης, στον οποίο φανέρωσαν τη σκέψη τους και τον παρακάλεσαν να τους βοηθήσει στο δίκαιο αίτημά τους. Ο οποίος, επειδή το έκρινε δίκαιο, απεφάσισε να πάρουν οι Δουσικιώτες τα πενήντα γρόσια και να δώσουν τον θησαυρό, πράγμα που έγινε. Ο δε ηγούμενος και ο προαναφερθείς Παναγιώτης αφού πήραν το ποθούμενο, το μετέφεραν στο Μοναστήρι της Κρυεράς πηγής. Και αφού κατασκεύασαν κιβώτιο θαυμαστό, το έβαλαν και το απέθεσαν σε τόπο ιερό και κατάλληλο, που μένει μέχρι και τώρα σώα, ευωδιάζουσα και επιτελεί άπειρα θαύματα. Και ελευθερώνει από όλα τα νοσήματα αυτούς που προσέρχονται με πίστη.  Και στην ολέθρια πανούκλα στάθηκε χιλιάδες φορές θαυματουργή και πολλές χώρες ευσεβών ελευθέρωσε μέχρι και σήμερα από την επικίνδυνη αυτή ασθένεια.

(Αγ. Νικοδήμου του Αγιορείτου, «Συναξαριστής» τ. Β΄, εκδ. Συνοδίας Σπυρίδωνος Ιερομονάχου, Ι. Καλύβη “Αγιος Σπυρίδων Α”, Ν. Σκήτη-Αγ. Όρος,  σ. 240-243) Θησαυρός Γνώσεων και Ευσεβείας

Πηγή:  http://blogs.sch.gr/kantonopou

Η θανατερή εξοικείωση με την παναίρεση

 

Η “ΣΑΛΑΜΟΕΙΔΗΣ” ΕΞΟΙΚΕΙΩΣΗ

ΚΑΙ Η ΕΝ ΤΟΙΣ ΠΡΑΓΜΑΣΙ ΚΑΤΑΛΥΣΗ

      ΤΗΣ ΔΙΑΚΡΙΣΕΩΣ ΠΙΣΤΕΩΣ ΚΑΙ ΑΙΡΕΣΕΩΣ

Πηγή: amethystosbooks

            . Ἡ “θρονικὴ” Ἑορτὴ τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου μὲ τὶς ἐθιμοτυπικὲς καὶ διαρκῶς παγιουμένου ΕΘΙΜΙΚΟΥ ΔΙΚΑΙΟΥ «συμ-παραστάσεις» καὶ οἰκουμενιστικὲς ἀγάπες δὲν «συγκινεῖ». Ἐπῆλθε ἡ …ποθουμένη ἐξοικείωση! Θὰ ἀκολουθήσει ἀργὰ ἢ γρήγορα καὶ τὸ ἑπόμενο βῆμα (π.χ. κοινὸς ἑορτασμὸς τοῦ Πἀσχα)! Σαλαμοειδῶς.

   . Σημασία πάντως ἔχει καὶ ἐκεῖνο ποὺ συνήθως παραθεωρεῖται καὶ δὲν εἶναι ἄλλο ἀπὸ τὴν ΕΝ ΤΟΙΣ ΠΡΑΓΜΑΣΙ σύγχυση περὶ τὴν Πίστη (Ὁμολογικὴ Πίστη – Ἱ. Κανόνες/Τάξη – Ὀρθόδοξη Εὐσέβεια [lex credendi καὶ lex orandi]) ποὺ βιώνεται στὸν ὀρθόδοξο κόσμο καὶ εἰδικότερα στὰ ὀρθόδοξα περιβάλλοντα μέσα σὲ ἑτερόδοξα κοινωνικὰ πλαίσια, στὶς ἐκκλησιαστικὲς κοινότητες τῆς Διασπορᾶς. Σύγχυση πού -παρὰ τὰ τηρούμενα ἐξωτερικὰ “ὀρθόδοξα τυπικά”- ΚΑΤΑΛΥΕΙ τὴν διάκριση τῆς Πίστεως ἀπὸ τὴν Αἵρεση.

Τὰ κατωτέρω παραδείγματα ἁπλῶς πρὸς ὑπενθύμιση:

1. Τὸ πρῶτο καὶ γνωστό: Ἡ -ἔστω καὶ περιπτωσιακῶς ἀναφερομένη- μετάδοση τῆς Θ. Κοινωνίας σὲ μὴ Ὀρθοδόξους, εἴτε ἐξ ἀσυγγνώστου ἀπροσεξίας εἴτε ἐξ αἰτίας κακῶς νοουμένης “ἀγάπης” δημοσίων σχέσεων!

2. Τὸ ἐπίσης πασίγνωστο: Τέλεση δεύτερης Θ. Λειτουργίας τὴν ΙΔΙΑ ΗΜΕΡΑ ἀπὸ τὸν ΙΔΙΟ ΙΕΡΕΑ, μὲ τὴν ἐπίκληση τοῦ θεολογικοῦ ἐπιχειρήματος τῆς “ἀνάγκης”. (Ἔτσι θὰ ἠδύνατο λ. χ. νὰ γίνει “κατ᾽ ἀνάγκην” ἀποδεκτὴ καὶ ἡ τέλεση Θ. Λειτουργίας μὲ …κονιάκ! Λόγῳ ἀνάγκης, δηλ. λόγῳ ἐλλείψεως γλυκοῦ οἴνου!)

3. Θλιβερὴ καὶ ἀτέλειωτη περιπτωσιολογία πλημμελοῦς καὶ ἀντικανονικῆς ἀσκήσεως τῆς ἱερατικῆς/ποιμαντικῆς διακονίας. Ἐνδεικτικὴ ἁπλῶς ἐκείνη Ὀρθοδόξου ἱερέως (Ἕλληνος τὸ γένος καὶ πολυμηχάνου…!) σὲ εὐρωπαϊκὴ χώρα. Στοὺς μικτοὺς γάμους φέρεται νὰ ἐφάρμοζε τὸ ἑξῆς ἀπίστευτο τέχνασμα: Κατὰ τὴν ὑποδοχὴ τῶν μελλονύμφων στὴν Ἐκκλησία ἔχριε ἀκαριαία καὶ αἰφνιδιαστικὰ (ἐννοεῖται χωρὶς τὴν συγκατάθεσή του) μὲ Ἅγιο Μῦρο τὸ ἑτερόδοξο μέλος! Κατόπιν τελοῦσε, κατὰ τὴν μωρία του, ἀμιγῆ γάμο, ὀρθοδόξων!

4. Ἡ εἰσδοχὴ ἑτεροδόξων στὴν Ὀρθόδοξο Ἐκκλησία ἄνευ συστηματικῆς ΚΑΤΗΧΗΣΕΩΣ.

5. Ἡ ἐν τοῖς πράγμασι κατάργηση τοῦ θεοπαραδότου θεσμοῦ τῆς Νηστείας καὶ ἡ δημόσια ἀθέτησή της ἀπὸ Κληρικούς.

6. Ἡ ἀδίστακτη χειροτονία ἀγάμων κληρικῶν ἄνευ οἱασδήποτε ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΗΣ ἀναφορᾶς στὸν μοναχικὸ βίο καὶ τὶς ὀρθόδοξες ἡσυχαστικὲς προϋποθέσεις μὲ ἀποτέλεσμα τὴν ἐκ προθέσεως ἐγκληματικὴ ΕΚΘΕΣΗ τῶν κληρικῶν αὐτῶν σὲ πνευματικοὺς κινδύνους εἰδικούς (δηλ. τῶν ἰδίων προσωπικῶς) ἀλλὰ καὶ γενικοὺς λόγῳ τοῦ ΔΙΑΣΥΡΜΟΥ τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας μέσα σὲ ἀλλόδοξα περιβάλλοντα!

7. Ἡ κάλυψη ἐφημεριακῶν «ἀναγκῶν» (πάλι ἠ πρόταξη τῶν ἀναγκῶν…) μὲ ἀκατάλληλα (Κανονικῶς καὶ “μορφωτικῶς”) πρόσωπα, τὰ ὁποῖα δὲν χαίρουν ἐκτιμήσεως καὶ σεβασμοῦ (συνεπῶς μὲ μηδενικὴ ΠΟΙΜΑΝΤΙΚΗ-ΔΙΔΑΚΤΙΚΗ ἐπιρροή, ἄρα ἐπὶ ζημίᾳ τῆς Ὀρθοδόξου Μαρτυρίας) οὔτε στὶς στενότερες ἐκκλησιαστικὲς κοινότητες (Ἐνορίες), οὔτε καὶ στὸν ἀλλόδοξο-κοσμικό περίγυρο.

8. Ἡ ἐμπλοκὴ τῶν Ὀρθοδόξων Κληρικῶν [καὶ Ἀντιπροσώπων] σὲ ἕνα ἀτέρμονα καὶ ἐν πολλοῖς ἀδιέξοδο διάλογο μὲ τοὺς ἑτεροδόξους, ἡ ὀποία συνεπιφέρει μιὰ διαρκῆ τριβή, ἕνα μόνιμο συμφυρμὸ μὲ ἀναπόφευκτες ἐπιδράσεις καὶ συνεπακόλουθες πνευματικὲς συνέπειες, τόσο σὲ προσωπικὸ ἐπίπεδο (τῶν ἰδίων τῶν ἐμπλεκομένων) ὅσο καὶ σὲ γενικὸ (ἡ ψευδὴς ἐντύπωση ποὺ δημιουργεῖται στοὺς ἁπλοὺς ἀνθρώπους μὲ τὸν ἐπικοινωνιακὸ ἀναμηρυκασμὸ τῶν ἴδιων ἀχώνευτων τελετῶν). Τὸ Ἰωάννειο, τοῦ Εὐαγγελιστοῦ τῆς ἀγάπης, «εἴ τις ἔρχεται πρὸς ὑμᾶς καὶ ταύτην τὴν διδαχὴν οὐ φέρει, μὴ λαμβάνετε αὐτὸν εἰς οἰκίαν, καὶ χαίρειν αὐτῷ μὴ λέγετε» (Β´ Ἰω. 10) ἔχει πάει ἐν τοῖς πράγμασι “στὸν βρόντο”, μαζὶ μὲ τὴν πατερικὴ ὑπογράμμιση: «ἵνα μὴ δεχόμενοι αὐτοὺς καὶ φιλοξενοῦντες μεθέξετε ἀπὸ τὴν αἵρεσιν καὶ ἀσέβειάν του». (Ἅγ. Νικόδημος Ἁγιορείτης).

πηγή

Καθώς πληθαίνουν φωνές εσχάτων

Χωρίς ενότητα μάταιος ο αγώνας κατά Οικουμενισμού

 Ἅγιος Ἰουστῖνος Πόποβιτς:

 

"Η   Ε Κ Κ Λ Η Σ Ι Α

Ε Ι Ν Α Ι

Μ Ι Α,

 

Οἱ  αἱρέσεις  εἶναι  πολλές!"

 

ΕΙΣΑΓΩΓΙΚΑ:

Τὸ πρόβλημα γιὰ τὴν σημερινὴ Ἐκκλησία, δὲν εἶναι μόνο οἱ Οἰκουμενιστές, ἀλλὰ καὶ οἱ κάθε λογῆς ὀρθόδοξοι, ποὺ ἀπέναντι στὴν κατεπείγουσα ἀνάγκη   ἑ ν ό τη τ α ς   γιὰ τὴν ἀντιμετώπιση τῆς καλπάζουσας παναίρεσης τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, ἀρνούμαστε τὴν "ἑνότητα τοῦ πνεύματος", ἀρνούμαστε τὴν ὁμόνοια, καὶ ἄρα δὲν ἔχουν -δυστυχῶς- ἐφαρμογὴ καὶ σὲ μᾶς τὰ τοῦ Κυρίου:

«Οὐ περὶ τούτων δὲ ἐρωτῶ μόνον, ἀλλὰ καὶ περὶ τῶν πιστευσόντων διὰ τοῦ λόγου αὐτῶν εἰς ἐμέ, ἵνα πάντες ἓν ὦσι, καθὼς σύ, πάτερ, ἐν ἐμοὶ κἀγὼ ἐν σοί, ἵνα καὶ αὐτοὶ ἐν ἡμῖν ἓν ὦσιν, ἵνα ὁ κόσμος πιστεύσῃ ὅτι σύ με ἀπέστειλας. καὶ ἐγὼ τὴν δόξαν ἣν δέδωκάς μοι δέδωκα αὐτοῖς, ἵνα ὦσιν ἓν καθὼς ἡμεῖς ἕν ἐσμεν, ἐγὼ ἐν αὐτοῖς καὶ σὺ ἐν ἐμοί, ἵνα ὦσι τετελειωμένοι εἰς ἕν, καὶ ἵνα γινώσκῃ ὁ κόσμος ὅτι σύ με ἀπέστειλας καὶ ἠγάπησας αὐτοὺς καθὼς ἐμὲ ἠγάπησας» (Ἰω. ιζ΄ 20-23).

Ἀποτέλεσμα αὐτῆς τῆς ἄρνησης ἑνότητας εἶναι ἡ διάβρωση τῆς Πίστεως καὶ ἡ ἔλλειψη σθεναρῆς ἀντίστασης,  ποὺ ἐπιτρέπει στὸν Οἰκουμενισμὸ νὰ ἐπεκτείνεται σχεδὸν ἀνενόχλητα. Καθένας ἐκφράζει δικῆς του ἐμπνεύσεως ποιμαντικὴ ἀντιμετώπιση τῆς αἱρέσεως, ἀγνοώντας τὴν δισχιλιόχρονη πρακτικὴ τῆς Ἐκκλησίας, ὅπως ἐκφράστηκε ἀπὸ τὸν ἀπόστολο Παῦλο (καὶ τὸν εὐαγγελιστὴ Ἰωάννη) καὶ ἐφαρμόστηκε ἀπὸ τοὺς Ἁγίους Πατέρες ὅλων ἀνεξαιρέτως τῶν αἰώνων: «αἱρετικὸν ἄνθρωπον μετὰ πρώτην καὶ δευτέραν νουθεσίαν παραιτοῦ».

Παραθέτοντας παρακάτω, τὸ κείμενο τοῦ ἁγίου Ἰουστίνου Πόποβιτς, προβαίνουμε σὲ δύο ἀναγκαῖες παρατηρήσεις:

α) Ὡς πρὸς τὴν κοινὴ ἀντιμετώπιση τῆς αἱρέσεως:

Παρατηρεῖται τὸ παράδοξο, ὅλοι οἱ ἀγωνιζόμενοι κατὰ τοῦ Οἰκουμενισμοῦ νὰ προτείνουν τὴν δικῆς τους ἐμπνεύσεως τακτική, ἐπικαλούμενοι ὄχι τὰ κείμενα τῶν Πατέρων, ἀλλὰ ἄλλους λόγους: λόγους διακρίσεως, οἰκονομίας, ὑπακοῆς, ἑρμηνείας κ.λπ. (Πόσο αὐτὸ διαφέρει ἀπὸ τοὺς νεο-πατερικοὺς θεολόγους, τοὺς ὁποίους κατηγοροῦμε;)

Τὰ κείμενα τῶν Πατέρων, ὅμως, εἶναι ἐδῶ· εἶναι ἀδαμαντίνως σκληρὰ γιὰ νὰ ἀλλοιωθοῦν· εἶναι τιμωρητικὰ γιὰ ὅσους τὰ ἀμφισβητοῦν καὶ ἐπιχειροῦν νὰ τὰ νοθεύσουν· εἶναι ἀλάνθαστοι ὁδηγητικοὶ φάροι, καὶ ὑποδεικνύουν τὴν μία καὶ συγκεκριμένη ὁδό: τὴν ὁδὸ τῆς ἀπομακρύνσεως ἀπὸ τοὺς αἱρετικοὺς μὲ ὁποιοδήποτε τίμημα.

Καὶ δυστυχῶς, μετὰ λύπης μας παρατηροῦμε, ὅτι κάποιοι ἀγωνιζόμενοι μὲ χάρτινες διακηρύξεις ἐναντίον τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, ἀρνοῦνται ἐκείνους ποὺ τοὺς τὰ ὑπενθυμίζουν. Ἂν τὰ ἐλάμβαναν ταπεινὰ ὑπ' ὄψιν, θὰ μποροῦσε νὰ ὑπάρξει ἑνότητα ἀγῶνος καὶ θετικὰ ἀποτελέσματα. Ἄν πάλι, ταπεινὰ ὑπεδείκνυαν τὴν ἁγιοπατερικὴ Παράδοση, πάλι θὰ ὑπῆρχε εὐλογημένο ἀποτέλεσμα.

Αὐτοί, λοιπόν, ὄχι μόνο ἀρνοῦνται νὰ τὰ ἀποδεχθοῦν, ἀλλ' ἀρνοῦνται νὰ τὰ ἐξετάσουν καὶ νὰ τὰ ἀντικρούσουν οἱ ἴδιοι, γιατὶ θὰ εξέθεταν τὸν ἴδιο τους τὸν ἑαυτό, ἀφοῦ μόλις χθὲς καὶ αὐτοὶ πρέσβευαν αὐτὰ ποὺ τώρα κατηγοροῦν, αὐτὰ ποὺ ἐπαινοῦσαν, αὐτὰ ποὺ τώρα καταδικάζουν!!! Γι' αὐτὸ ἐπέτρεψαν σὲ κατωτέρους τους κληρικοὺς νὰ τὰ ἀντικρούσουν, ἐρχόμενοι κατ' αὐτὸν τὸν τρόπο σὲ ἀντίθεση, ὄχι μὲ ὅσους τὰ ὑπενθυμίζουν, ἀλλὰ μὲ τοὺς Ἁγίους ποὺ τὰ ἔχουν διατυπώσει θεόπνευστα, ἐφαρμόσει μαρτυρικὰ καὶ θεσμοθετήσει Συνοδικά. Καὶ ὄχι μόνο ἔρχονται σὲ ἀντίθεση μὲ τοὺς Ἁγίους ἀλλὰ καὶ μὲ τὴν ἴδια τὴν ὀρθόδοξο Παράδοση.

β) Ὡς πρὸς τὸ ἂν ἡ αἵρεση (οἱ αἱρέσεις) τοῦ Οἰκουμενισμοῦ εἶναι κατεγνωσμένη:

Οἱ ἴδιοι κύκλοι, ποὺ ἀγωνίζονται ἐναντίον τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, χρησιμοποιοῦν καὶ τὸ ἑξῆς ἐπιχείρημα γιὰ νὰ δικαιολογήσουν τὴν παραπάνω στάση τους· λένε ὅτι ὁ Οἰκουμενισμὸς δὲν εἶναι ἀναγνωρισμένη Συνοδικὰ (κατεγνωσμένη) αἵρεση. Καμιὰ Σύνοδος ἢ Ἅγιος δὲν τὴν ἔχει, λένε, καταδικάσει.

Ἕωλο τὸ ἐπιχείρημα γιὰ πολλοὺς λόγους.

Ἕνας ἀπ’ αὐτοὺς τοὺς λόγους, ποὺ ἀποκαλύπτει ὅτι τὰ ἐλατήριά τους δὲν εἶναι καθαρά, εἶναι καὶ τὸ παρακάτω ἀπόσπασμα τοῦ ἁγίου Ἰουστίνου Πόποβιτς. Ἀναμφίβολα, ὁ Σέρβος ἀρχιμανδρίτης καὶ καθηγητὴς Δογματικῆς Ἰουστῖνος Πόποβιτς εἶναι σήμερα Ἅγιος τῆς Ἐκκλησίας μας. Καὶ αὐτὸς ὁ Ἅγιος ἔχει χαρακτηρίσει τὸν Οἰκουμενισμὸ ὄχι μόνο ὡς αἵρεση, ἀλλὰ καὶ ὡς Παναίρεση. Ἄρα ὁ Οἰκουμενισμὸς τελεσίδικα καὶ ἀναμφίβολα εἶναι «κατεγνωσμένη» αἵρεση.

Γιατί, τότε, συνεχίζουν νὰ ἐπικοινωνοῦν μὲ κατεγνωσμένους αἱρετικούς;

                                                                                                          Παραθέτουμε στὴ συνέχεια τὸ κείμενο τοῦ ἁγίου Ἰουστίνου.

 ______________________________________________________________________________________________________________________________

 ΠΗΓΗ: Τρέλο-Γιάννης

  Ἅγιος Ἰουστῖνος Πόποβιτς:

 

Ἡ ἐκκλησία εἶναι μία, οἱ αἱρέσεις εἶναι πολλές!

     Οἱ Ἅγιοι Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας μας εἶναι οἱ διαχρονικοὶ θεματοφύλακες καὶ ὑπερασπιστὲς τῆς ἀλήθειας. Ἡ ἐμμονή τους στὴ διαφύλαξή της ἀπὸ τὴν αἵρεση καὶ τὴν κακοδοξία ἔγκειται στὸ ὅτι ἡ ἀλήθεια εἶναι συνώνυμη μὲ τὴ σωτηρία. Ἡ σύγχρονη μάστιγα τοῦ οἰκουμενισμοῦ θέτει ἐδῶ καὶ χρόνια σὲ σκληρὴ δοκιμασία καὶ ἀμφισβήτηση τὴν ἀλήθεια γιʼ αὐτὴ τὴν ἴδια τὴν Ἐκκλησία.
         Ἀφήνουμε τὸν σύγχρονο ἅγιο καὶ ὁμολογητὴ τῆς Ὀρθοδοξίας τὸν π. Ἰουστῖνο Πόποβιτς νὰ ἐκθέσει τὴν ὀρθόδοξη πίστη, ὡς ἀπάντηση στὴν φρικτὴ ἐκτροπὴ τῶν οἰκουμενιστῶν: 
   
        «Ἡ  Ἐκκλησία δὲν εἶναι μόνον μία, ἀλλὰ καὶ μοναδική. Ἐν τῷ Κυρίῳ Ἰησοῦ δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ὑπάρξουν πολλὰ σώματα κατὰ τὸν ἴδιον τρόπον δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ὑπάρχουν ἐν αὐτῷ πολλὲς Ἐκκλησίες.
         Ἐν τῷ θεανθρωπίνῳ αὐτοῦ σώματι ἡ Ἐκκλησία εἶναι μία καὶ μοναδική, ὅπως ὁ Θεάνθρωπος, ὁ Χριστός, εἶναι ἕνας καὶ μοναδικός. Διʼ αὐτὸν τὸν λόγον διαίρεσις, σχίσμα τῆς Ἐκκλησίας εἶναι πρωτίστως ἕνα πράγμα ὀντολογικῶς ἀδύνατον.
Δὲν ὑπῆρξε ποτὲ διαίρεσις τῆς Ἐκκλησίας, καὶ δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ὑπάρξη, πλὴν ὑπῆρξε καὶ θὰ ὑπάρξη ἔκπτωσις ἐκ τῆς Ἐκκλησίας, κατὰ τὸν τρόπον, ποὺ πίπτουν τὰ ξερὰ καὶ ἄγονα κλήματα ἀπὸ τὴν θεανθρωπίνην καὶ αἰωνίως ζῶσαν ἄμπελον, ποὺ εἶναι ὁ Κύριος Ἰησοῦς Χριστὸς (Ἰω. 13,16). Κατὰ καιροὺς ἀπεσπάσθησαν καὶ ἐξεβλήθησαν ἀπὸ τὴν μοναδικὴν ἀδιαίρετον Ἐκκλησίαν οἱ αἱρετικοὶ καὶ σχισματικοί, οἱ ὁποῖοι ἔκτοτε ἔπαψαν νὰ ἀποτελοῦν μέλη τῆς Ἐκκλησίας καὶ μέρη τοῦ θεανθρωπίνου σώματός της.

         Ἔτσι ἔχουν κατ' ἀρχὴν ἀποκοπῆ οἱ Γνωστικοί, κατόπιν οἱ Ἀρειανοί,κατόπιν οἱ Πνευματομάχοι, κατόπιν οἱ Μονοφυσῖται, κατόπιν οἱ Εἰκονομάχοι, κατόπιν οἱ Ρωμαιοκαθολικοί, κατόπιν οἱ Προτεστάνται, κατόπιν οἱ Οὐνῖται καὶ ἐν συνεχείᾳ ὅλα τὰ ἄλλα μέλη τῶν αἱρετικῶν καὶ σχισματικῶν λεγεώνων».

        (Ἰουστίνου Πόποβιτς, «Δογματική τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας», (Γαλλικὴ μετάφραση) Τόμος 4ος, σελ.181, Lausanne 1995 - Ἀναδημοσιεύτηκε στὸν «Ὀρθόδοξο Τύπο» στὶς 29/6/2007).

 Ἅγιε Ἰουστῖνε πρέσβευε γιὰ τὴν διάσωση τῆς ἀλήθειας καὶ τὴ σωτηρία ἡμῶν τῶν ἁμαρτωλῶν!

"Τρέλο-Γιάννης"

________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________

Νὰ προσθέσουμε καὶ κάτι ἐπὶ πλέον. Γιὰ τὸν ἅγιο Ἰουστῖνο Πόποβιτς, «ὅλοι αὐτοὶ οἱ ψευδοχριστιανισμοί, ὅλες οἱ ψευδοεκκλησίες»,  μὲ τὶς ὁποῖες ταυτίζεται ὁ Πατριάρχης καὶ ὁ περίγυρός του ἀποκαλώντας τις “ἀδελφὲς Ἐκκλησίες”, «δὲν εἶναι τίποτε ἄλλο παρὰ μιά αἵρεση παραπλεύρως στὴν ἄλλη αἵρεση. Τὸ κοινὸ εὐαγγελικὸ ὄνομά τους εἶναι παναίρεση. Γιατί; Γιατὶ στὸ διάστημα τῆς ἱστορίας οἱ διάφορες αἱρέσεις ἀρνοῦνταν ἢ παραμόρφωναν μερικά ἰδιώματα τοῦ Θεανθρώπου καὶ Κυρίου Ἰησοῦ οἱ εὐρωπαϊκὲς ὅμως αὐτὲς αἱρέσεις ἀπομακρύνουν ὁλόκληρο τὸν Θεάνθρωπο καὶ στὴ θέση του τοποθετοῦν τὸν Εὐρωπαῖο ἄνθρωπο».

Ὁ ἀείμνηστος καθηγητής μας δέ, Ἀνδρέας Θεοδώρου, ποὺ ἔζησε τὸ γεγονὸς τῆς ταχυτάτης ἐπεκτάσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ στὸν ὀρθόδοξο χῶρο (ὅπως συνέβαινε μετὰ τὸ θάνατο τοῦ ἁγίου Ἰουστίνου) ἔγραφε:

«Ὁ Οἰκουμενισμός δὲν εἶναι αἵρεση καὶ παναίρεση, ὅπως συνήθως χαρακτηρίζεται. Εἶναι κάτι πολὺ χειρότερο τῆς παναιρέσεως. Οἱ αἱρέσεις ἦταν φανεροὶ ἐχθροὶ τῆς Ἐκκλησίας. Μποροῦσε αὐτὴ νὰ παλέψει ἐναντίον τους καὶ νὰ τὶς κατατροπώσει. Ὁ Οἰκουμενισμὸς ὅμως ἀδιαφορεῖ γιὰ τὰ δόγματα καὶ γιὰ τὶς δογματικὲς διαφορὲς τῶν Ἐκκλησιῶν. Εἶναι ὑπέρβαση, ἀμνήστευση, παραθεώρηση, γιὰ νὰ μὴν ποῦμε νομιμοποίηση καὶ δικαίωση τῶν αἱρέσεων. Εἶναι ὕπουλος ἐχθρός, καὶ ἀπὸ ἐδῶ ἀκριβῶς προέρχεται ὁ θανάσιμος κίνδυνος».

Π.Σ.

Επίσκοποι και Οικουμενισμός

Ὁ ἔσχατος ἰὸς τῆς ἱστορίας ἐπεκτείνεται ἀνεμπόδιστα

«Καὶ ταῦτα ἔδει ποιῆσαι, κἀκεῖνα μὴ ἀφιέναι»

Πρὸς τὸν Μητροπολίτη Μεσογαίας

Ὁ μητροπολίτης Μεσογαίας κ. Νικόλαος ἐξέδωσε τὴν Ἐγκύκλιο 80Η «Περὶ τῆς Μονῆς Μυρελαίου Ὑμηττοῦ», ποὺ δραστηριοποιεῖται στὰ ὅρια τῆς Μητροπόλεώς του. Θεωρεῖ ὅτι τὸ θέμα αὐτὸ «ἀποτελεῖ ἴσως ἕνα ἀπὸ τὰ πιὸ σοβαρὰ προβλήματα στὴν περιοχή μας  αὐτὸν τὸν καιρό», διότι οἱ «κληρικοὶ» τῆς συγκεκριμένης Μονῆς (κατὰ τὴν διαβεβαίωσή του) «μὲ ἐπικεφαλῆς κάποιον π. Ποιμένα... δὲν ἀνήκουν σὲ καμμία κανονικὴ Ἐκκλησία, στεροῦνται κανονικῆς ἐπισκοπικῆς εὐλογίας καὶ ὡς ἐκ τούτου οὔτε στὸν Χριστό, τὸν ὁποῖο ἐπαγγέλλονται, ἀνήκουν, οἱ δὲ μυστηριακές τους πράξεις δὲν ἀναγνωρίζονται ἀπὸ καμμία κανονικὴ Ἑκκλησία καὶ ἀπὸ κανένα μοναστῆρι τοῦ Ἁγίου Ὄρους».

Χαιρόμαστε γιὰ τὴν ποιμαντικὴ εὐαισθησία τοῦ Μητροπολίτη. Αὐτὴν τὴν εὐαισθησία δίδαξαν οἱ Ἅγιοι Πατέρες νὰ διαθέτουν οἱ Ἐπίσκοποι. Νὰ ἐπι+σκοποῦν γιὰ τὴν προφύλαξη τοῦ ποιμνίου τους ἀπὸ τοὺς ψευδο-ἱερεῖς καὶ ψευδεπισκόπους· ὅσους δηλαδὴ καπηλεύονται τὴν Πίστη, διδάσκουν τὴν αἵρεση ἢ καταπατοῦν τοὺς Ἱεροὺς Κανόνες.

Ἀλλὰ ὑπάρχει κι ἄλλη μιὰ χθεσινὴ παρέμβαση τοῦ κ. Νικόλαου. Ἀποτελεῖ μάλιστα ἀκαριαία ἀντίδραση του, κατὰ τῆς προσπάθειας (ὅπως γράφει) σπιλώσεως τῆς Ἐκκλησίας μὲ ὑποτιθέμενα (κατ’ αὐτὸν) οἰκονομικὰ σκάνδαλα. Γι’ αὐτὸ καὶ μὲ ὀξύτατο λόγο τὰ ἀποκρούει.

«Ο Σεβασμιωτάτος σε επιστολή που απευθύνει στον Αρχιεπίσκοπο ζητά να διαψεύσει άμεσα το ΣΔΟΕ τα όσα κυκλοφορούν και σπιλώνουν, όπως τονίζει, αρχιερείς ή να επιβεβαιώσουν την όποια αλήθεια τους αφορά, ακόμη και να κάνουν έλεγχο στα οικονομικά του κάθε μητροπολίτη... Επειδή στα κυκλοφορούντα δημοσιεύματα γίνεται λόγος για φοβερές έρευνες και σκανδαλιστικά ευρήματα του ΣΔΟΕ, όλα βέβαια με νεφελώδεις και ασαφείς περιγραφές που εξάπτουν την αντιεκκλησιαστική φαντασία» (http://www.romfea.gr).

Καὶ αὐτὰ ἰσχυρίζεται ὁ μητροπολίτης Μεσογαίας. Ἀντίθετα, ὅμως, ὁ Πειραιῶς κ. Σεραφεὶμ ἀποδέχεται ὅτι ὑπάρχουν σκάνδαλα.

Δὲν θὰ μείνω στὸ ποιός Ἐπίσκοπος ἔχει δίκιο, στὸ ἂν ἀποδειχθεῖ ὅτι ὑπάρχουν ἢ ὄχι νέα οἰκονομικὰ σκάνδαλα. Θὰ ἐπιμείνω  στὸ ὑπ’ ἀριθμὸν  ἕνα  σκάνδαλο,  γιὰ τὸ ὁποῖο ὁ μητροπολίτης Μεσογαίας (ὅπως καὶ οἱ ἄλλοι Ἐπίσκοποι) τὸ ἀποσιωποῦν σκανδαλωδῶς. Οὔτε τὸ κατονομάζουν, οὔτε τὸ ἀπορρίπτουν, οὔτε τὸ καταρρίπτουν, οὔτε τὸ δικαιολογοῦν. Τὰ ἀντιπαρέχονται σιωπῶντες, ὅλοι οἱ, διὰ τὰ ἄλλα, λαλίστατοι Ἐπίσκοποι.

Ἔτσι, ὁ μητροπολίτης Μεσογαίας, ἐνῶ καλῶς κάνει καὶ ἐξαπολύει Ἐγκύκλιο κατὰ μιᾶς ὀλιγομελοῦς ὁμάδας ἱεροκαπήλων, καὶ ἐφιστᾶ τὴν προσοχὴ τῶν πιστῶν γιὰ τὸν κίνδυνο ποὺ προκύπτει ἐξ αὐτῶν· ἐνῶ καλῶς ἐνεργεῖ καὶ ἐπιζητᾶ τὴν διαφάνεια στὰ οἰκονομικὰ τῶν Ἐπισκόπων· ὅμως, πόσο ἐνεργεῖ σωστά, ὅταν σιωπᾶ γιὰ ἕνα ἄλλο μεγάλο σκάνδαλο καὶ παραβλέπει ἕνα ἄλλο τεράστιο κίνδυνο; Τὸ σκάνδαλο τῆς σιωπῆς τῶν Ἐπισκόπων γιὰ τὸν κίνδυνο ποὺ προέρχεται ἀπὸ τὴν διάδοση, ἐντὸς τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας, ἑνὸς μικροβίου, τοῦ μολυσματικοῦ ἰοῦ τῆς ἐσχάτη παναιρέσεως τῆς ἱστορίας, τοῦ Οἰκουμενισμοῦ;

Οὐδέποτε ὁ μητροπολίτης κ. Νικόλαος μίλησε γιὰ τοὺς ἡγέτες τῆς παναιρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ καὶ γιὰ τὸν ἀρχηγό της, τὸν Πατριάρχη Βαρθολομαῖο. Οὐδέποτε τοὺς κατήγγειλε. Ὄχι μόνο δὲν μίλησε καὶ δὲν κατήγγειλε, ἀλλὰ τίμησε κιόλας τὸν προστάτη αὐτῆς τῆς αἱρέσεως, συλλειτουργώντας μαζί του στὴν Ἴμβρο, ὅπου μετέβη γιὰ τὰ «50 χρόνια Ἱεροσύνης τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχη Βαρθολομαίου» καὶ ἔτσι νομιμοποίησε τὶς ἀντικανονικὲς καὶ αἱρετίζουσες διδασκαλίες καὶ ἐνέργειές του!

Δὲν νομίζει ὅτι εἶναι καιρὸς νὰ ἐνδιαφερθεῖ ὁ κ. Νικόλαος καὶ γιὰ τὴ διάβρωση ποὺ ὑφίσταται τὸ ποίμνιό του ἀπὸ τὸν Οἰκουμενισμό; Δὲν νομίζει ὅτι εἶναι καιρὸς νὰ πάρει θέση στὸ θέμα καὶ νὰ δηλώσει τί πιστεύει: οἱ συμπροσευχὲς μὲ αἱρετικοὺς καὶ ἀλλόθρησκους ἐπιτρέπονται; Κι ἂν ὄχι, ποιά πρέπει νὰ εἶναι ἡ στάση τῶν Ἐπισκόπων καὶ τῶν πιστῶν, ὅταν αὐτὲς μάλιστα γίνονται ἐπανειλημμένα καὶ σκόπιμα, παρὰ τὶς διαμαρτυρίες τῶν χριστιανῶν; Οἱ ἐπιδόσεις «Κορανίου» (ὡς δώρου) σὲ μουσουλμάνους ἀπὸ ὀρθόδοξους Πατριάρχες εἶναι πράξεις ἀθῶες καὶ ἀδιάφορες γιὰ τὴν ἀλλοίωση τοῦ φρονήματος τῶν πιστῶν;

Δὲν νομίζει ὅτι εἶναι καιρὸς νὰ μᾶς ἐξηγήσει, ἂν οἱ αἱρετικὲς θέσεις ποὺ καταλογίζονται στοὺς Οἰκουμενιστὲς καὶ συγκεκριμένα στὸν Πατριάρχη ἀποτελοῦν κάποιες λανθασμένες ἐκφράσεις συγγνωστές, ἢ ἂν εἶναι συνειδητὲς καὶ σκόπιμες αἱρετικὲς θέσεις; Καὶ τί δέον γενέσθαι στὴν δεύτερη περίπτωση;

[Ἂς μὴ ἐνοχλεῖ κάποιους ἡ συχνή ἀναφορά μας στοὺς Ἐπισκόπους. Κορυφαῖος θεολόγος τοῦ αἰῶνα μας ἔχει πεῖ, ὅτι τὸ πρόβλημα γιὰ τὴν Ὀρθοδοξία στοὺς καιρούς μας, εἶναι οἱ Ἐπίσκοποι, τὸ κατὰ πόσον Ὀρθόδοξοι εἶναι. Ἐπανέλαβε δηλαδή, τὰ περὶ ψευδεπισκόπων τῆς Ἁγίας Γραφῆς καὶ τῶν Πατέρων.

Κανεὶς δὲν ἀρνεῖται τὸν ρόλο τῶν ὀρθοδόξων Ἐπισκόπων. Ἀλλὰ δὲν μπορεῖ νὰ ἀγνοήσει τὴν μεγάλη εὐθύνη τους, ὅταν ἐπιτρέπουν στοὺς οἰκουμενιστὲς πράκτορες τοῦ Πάπα, τὴν ἀλλοίωση τῆς πίστεως τῶν ὀρθοδόξων πιστῶν· ὅταν ἀφήνουν τοὺς πιστοὺς στὴν ἄγνοια γιὰ τὴν ἐπέλαση τῆς ἐσχάτης αὐτῆς παναιρέσεως· ὅταν συντελοῦν στὸν διασκορπισμὸ τῶν «προβάτων»· ὅταν τὰ ἀφήνουν στὰ στόματα τῶν λύκων. Καὶ ἔχουν ἐπιπέσει κατὰ τῆς ποίμνης τοῦ Χριστοῦ πολλοὶ προβατόσχημοι λύκοι, περιβεβλημένοι τὰ ἁγιασμένα καὶ εὐλογημένα ἐπισκοπικὰ ἄμφια ].

Σημάτης Παναγιώτης

Γερων Παΐσιος προς Αυγουστίνο Καντιώτη

ΑΝ Ο ΕΛΕΓΧΟΣ ΑΡΧΟΝΤΩΝ ΚΑΙ ΕΠΙΣΚΟΠΩΝ

ΚΡΙΘΗΚΕ ΤΟΤΕ ΑΝΑΓΚΑΙΟΣ

«Tώρα ποὺ ἡ ἀποστασία αὐξάνει...»;

Εἶναι γνωστοὶ οἱ ἀγῶνες ποὺ ἔδωσεν ὁ μακαριστὸς ἐπίσκοπος Φλωρίνης Αὐγουστῖνος Καντιώτης γιὰ ἐλευθέρα καὶ ζῶσα Ἐκκλησία ἀπὸ ἐκκοσμικευμένους, ἀνήθικους καὶ Οἰκουμενιστὲς Πατριάρχες καὶ Ἐπισκόπους. Πολλοὶ «προοδευτικοί», νεορθόδοξοι, δηλ. Οἰκουμενιστὲς ἐπίσκοποι καὶ θεολόγοι, τὸν κατηγόρησαν διὰ τὸ ἐλεγκτικὸν αὐτὸ κήρυγμά του. Ὅμως, ἕνας μοναχός, ποὺ μετρᾶ περισσότερο ἀπ’ ὅσο ὅλοι αὐτοί, ὁ γέρων Παΐσιος, ἐπαίνεσε τὸν Καντιώτη, μὲ ἐπιστολὴ ποὺ τοῦ ἔστειλε τὸ 1985. Κι ἂν τὸν ἐπαίνεσε τότε, ποὺ ὁ Οἰκουμενισμὸς καὶ ἡ ἐκκοσμίκευση αὐξανόταν μὲ ἀριθμητικὴ πρόοδο, τί θὰ ἔλεγε σήμερα ποὺ ἡ ἀποστασία αὐξάνεται μὲ γεωμετρική πρόοδο;
Ἡ μικρὴ ἐπιστολὴ τοῦ γέροντος Παΐσιου εἶναι ἡ ἑξῆς:

N. Σκήτη – Aγ. Όρους 5/18-6-85

Σεβαστέ μου ιεράρχα, χαίρετε εν Kυρίω.

Eις ώρας νυκτός ετελείωσα την ανάγνωσιν της απολογίας σας επί τη συμπληρώσει πεντήκοντα ετών εις τους αγώνας κ.τ.λ.
Oμιλείτε και περί εχθρών. Mην εκπλαγείτε. Ό,τι ευλογεί ο Θεός, μισεί ο πονηρός δαίμων και εγείρει αγώνας. Kύριος ο Θεός διαφυλάττει ους ηγάπησε. Συγχωρήσατε πάντας, και μη παύσετε, τώρα εις την δύσιν του βίου, τον ελεγκτικόν αγώνα προς παραβάτας κυρίως εις το προσεχές μέλλον, το θλιβερόν δια την ανθρωπότητα. Tώρα που η αποστασία αυξάνει και τα του Θεού απορρίπτονται.

Εγείρατε φωνήν εντονωτέραν, και εστέ πεπεισμένος ότι θα έχετε λαμπρότερα κατορθώματα εις τους αγώνας σας και λαμπρότερον τον στέφανον παρά Kυρίου.

Yικώς την δεξιάν σου ασπάζομαι ζητών τας ευλογίας σας
Παϊσιος ελάχιστος εν μοναχοίς

Εδημοσιεύθη εις το περιοδικό της Μητροπόλεως «Σάλπιγξ Ορθοδοξίας»,

τον Αυγουστο 1985, αριθ. τευχους 199

Πηγή: augoustinos-kantiotis.gr

ΟΤΑΝ Η ΔΙΓΛΩΣΣΙΑ ΓΙΝΕΤΑΙ ΔΕΥΤΕΡΑ ΦΥΣΙΣ

 Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ ΣΥΝΕΧΙΖΕΙ ΤΗΝ ΔΙΠΛΩΜΑΤΙΑ

ΓΙΑ ΘΕΜΑΤΑ ΤΗΣ ΠΙΣΤΕΩΣ

Φυγομαχεῖ κι ἀποφεύγει νὰ πάρει θέση γιὰ τὸ ἂν εἶναι ὁ ἡγέτης τοῦ Οἰκουμενισμοῦ ὁ κ. Βαρθολομαῖος

Ὁ θεολόγος κ. Ἀνδριόπουλος, ὀπαδὸς τοῦ οἰκουμενιστὴ Πατριάρχη Βαρθολομαίου, κατὰ καιροὺς ἐπιτίθεται κατὰ ριπὰς στὸν μητροπολίτη Πειραιῶς. Οἱ ἐπιθέσεις του ἔχουν στόχο νὰ προφυλάξουν τὸν προστάτη του (κ. Βαρθολομαῖο), ἀπὸ τὶς ἀμφιλεγόμενες ἀντι-Οἰκουμενιστικὲς ἐνέργειες τοῦ μητροπολίτη. Καὶ ὁ κ. Σεραφείμ, ἀνταπαντᾶ, δίνοντας ἀξία σὲ ὅσα κακεντρεχῆ, κουτσομπολίστικα καὶ χυδαῖα τοῦ ἀποδίδονται ἀπὸ ἕνα οἰκουμενιστὴ θεολόγο, ἀποκαλώντας τον μάλιστα, «ἐγκρατῆ θεολόγο»!

Τώρα σὲ τί εἶναι «ἐγκρατὴς» ὁ κ. Ἀνδριόπουλος, ἀδυνατῶ νὰ καταλάβω· μπορῶ νὰ καταλάβω, ὅμως, ὅτι ὁ κ. Σεραφείμ, γιὰ ἄλλη μιὰ φορὰ χρησιμοποιεῖ τὴ γλῶσσα τῆς διπλωματίας καὶ τῆς διγλωσσίας, ὅπως κάνει κάθε φορὰ ποὺ πρόκειται νὰ ἔρθει σὲ σύγκρουση μὲ τὸν Πατριάρχη.

Συγκεκριμένα, ὁ κ. Ἀνδριόπουλος κατηγορεῖ (μεταξὺ ἄλλων) τὸν κ. Σεραφείμ, διότι ἐπιτρέπει σὲ κληρικοὺς τῆς μητροπόλεως Πειραιῶς νὰ ὑβρίζουν τοὺς τελευταίους Οἰκουμενικοὺς Πατριάρχες, ἀποκαλώντας τὸν μὲν «Πατριάρχη Ἀθηναγόρα “παράνομο ἀξιοθρήνητο Πατριάρχη”, ὁ ὁποῖος “ἔκανε αἱρετικὲς καὶ βλάσφημες δηλώσεις”, εἶναι “πρωτοπόρος καὶ συνήγορος τῆς αἱρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ ὅσο κανένας ἄλλος”, “τὸ πρόσωπο ἐκεῖνο, ποὺ κατ’ ἐξοχὴν προώθησε τὴν φοβερὴ αὐτὴ αἵρεση μέσα στὰ σπλάγχνα τῆς Ὀρθοδοξίας"». Τὸν δὲ «σημερινό Οικουμενικό Πατριάρχη Βαρθολομαῖο ὡς οἰκουμενιστὴ και τρομοκράτη».

Ποιά εἶναι ἡ ἀπάντηση τοῦ μητροπολίτη Πειραιῶς; Μὲ τὴν ἀπάντησή του στὸν κ. Ἀνδριόπουλο (23/11/2012) ἀποποιεῖται τὴν εὐθύνη, ἀρνεῖται νὰ καλύψει τοὺς κληρικούς του! Ἡ δικαιολογία του; Δὲν ἔγραψαν, λέγει, σὲ ἔντυπο τῆς Μητροπόλεως, ἄλλα σὲ ἄλλα ἱστολόγια! Λές κι ἂν ἔγραφαν σὲ ἄλλα ἱστολόγια ἐναντίον του, θὰ ἀπέφευγαν τὴν δεσποτικὴ ὀργή του!

Τὸ κυριότερο, ὅμως, εἶναι, ὅτι ἄλλη μιὰ φορὰ φυγομαχεῖ καὶ ἀποφεύγει νὰ πάρει θέση γιὰ τὸν κ. Βαρθολομαῖο. Δηλώνει ἐμμέσως –πλὴν σαφῶς– ὅτι δὲν ταυτίζεται μὲ τὶς ἀπόψεις τῶν κληρικῶν του. Γράφει:

«Διερωτῶμαι μὲ ποῖα λογικὴ ἐγκαλοῦμαι γιὰ τὶς προσωπικὲς ἀπόψεις καὶ τοποθετήσεις ποὺ δημοσιεύουν οἱ ἀνωτέρω Κληρικοὶ ἐλεύθεροι ἀσφαλῶς ὄντες νὰ ἔχουν τὴν προσωπική τους ἐκτίμηση καὶ εὐθύνη διὰ τὰ ὑπ’ αὐτῶν γραφόμενα. Θὰ ἐξέφραζαν τὸν οἰκεῖο τους Ἱεράρχη ἐὰν τὰ κειμενά τους ἐδημοσιεύοντο στὸν ἱστότοπο τῆς Ἱ. Μητροπόλεως Πειραιῶς ἢ στὴν περιοδική της ἔντυπη ἔκδοση»!

Κι ὄχι μόνο αὐτό. Ἀλλὰ δηλώνει, πάλι ἐμμέσως –πλὴν σαφῶς– ὅτι, οἱ μὲν παραπάνω κληρικοὶ τῆς Μητροπόλεώς του δὲν τὸν ἐκφράζουν, ἀντίθετα τὸν ἐκφράζει «ὁ ἐν τῇ Ἱ. Μητροπόλει ὑπηρετῶν ὡς Ἱεροκήρυξ Σεβ. Μητροπολίτης Προικοννήσου κ. Ἰωσήφ», ὁ ὁποῖος «ἀπὸ τὴν ἐκπομπὴ του στὸν Ραδιοφωνικὸ Σταθμὸ τῆς Πειραϊκῆς Ἐκκλησίας ...δὲν φείδεται χρόνου καὶ κόπου νὰ ἐξυμνεῖ τὸ Πάνσεπτο Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο καὶ τὸν Παναγιώτατον Οἰκουμενικὸ Πατριάρχη, νὰ ἀναγινώσκει τὰς ἐγκυκλίους Αὐτοῦ καὶ νὰ μεταφέρη τὰς εὐχὰς Αὐτοῦ»!!!

«Λαμπρὸ» παράδειγμα ἀγωνιστοῦ ἐπισκόπου ὁ κ. Σεραφείμ!

Τέτοια πιὰ τύφλωση τῶν πνευματικῶν ταγῶν καὶ τῶν θεολόγων τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας; Ὁ Οἰκουμενισμός, ἡ ἐσχάτη αἵρεση τῆς ἱστορίας (κατὰ τὸν π. Ἀθανάσιο Μυτιληναῖο), ἢ ἡ παναίρεση (κατὰ τὸν ἅγιο Ἰουστῖνο Πόποβιτς) καλπάζει καὶ κατακλύζει τὰ πάντα, καὶ αὐτοὶ ἀρνοῦνται νὰ κινηθοῦν ἐναντίον της, γιατὶ ἀπὸ τοὺς ἀρχηγοὺς τῆς αἱρέσεως ἐξαρτᾶται ἡ ἐλευθερία κινήσεώς τους καὶ οἱ θρόνοι τους! Μιλοῦν γιὰ ὑπακοὴ καὶ διάκριση· λένε πὼς φοβοῦνται τὸ σχίσμα, καὶ φοβούμενοι τὸ σχίσμα, δηλαδὴ τὴν ἀπομάκρυνση ἀπὸ τοὺς αἱρετικούς, βοηθοῦν τὴν αἵρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ νὰ ριζώσει γιὰ τὰ καλά!

Καὶ γιὰ ὅσους μὲν ἐξ αὐτῶν «ὑπηρετοῦν» τυπικὰ στὸ Χριστό, ὑπάρχει δικαιολογία. Ἐκεῖνοι, ὅμως, ποὺ πιστεύουν, δὲν φοβοῦνται ὅτι ἐπιτρέποντας στὴν αἵρεση νὰ θριαμβεύσει, παραδίδουν τὶς ψυχὲς ποὺ τοὺς ἐμπιστεύθηκε ὁ Χριστὸς στὰ χέρια τοῦ κοσμοκράτορος τοῦ αἰῶνος τούτου καὶ διακινδυνεύουν τὴν σωτηρία τους;

Σημάτης Παναγιώτης

consensus patrum

Μὲ βάση τὶς ἐρωταποκρίσεις Ἁγ. Ἀναστασίου Σιναΐτου

ΣΥΜΦΩΝΙΑ  ΠΑΤΕΡΩΝ   καὶ

 ΑΣΥΜΦΩΝΙΑ  ΓΕΡΟΝΤΩΝ

Στοὺς ἐσχατολογικοὺς καιρούς μας, ἡ προσοχὴ καὶ
ἡ ἐν πάσῃ ἐγρήγορση τῶν πιστῶν χριστιανῶν, εἶναι ὅσο ποτὲ ἄλλοτε ἐπιβεβλημένη. Πρὸς τοῦτο μᾶς βοηθοῦν (ἐκτὸς ἀπὸ τὴν Ἁγία Γραφὴ) ἡ διδασκαλία τῶν Αγίων Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας μας, τὰ κείμενα τῶν ὁποίων κατὰ προτεραιότητα πρέπει νὰ συμβουλευόμαστε. Διότι πολλοὶ γέροντες (διακριτικοὶ καὶ θαυματοποιοὶ ἢ μή) ἔχουν ἐμφανισθεῖ, ὁ καθένας ἀπὸ τοὺς ὁποίους χαράσσει τὴ δική του γραμμή, προβάλλοντας ὅ,τι τὸν βολεύει ἀπὸ τὴν διδασκαλία τῶν Ἁγίων.

Καὶ ὅταν ὑπάρχουν πολλὲς «γραμμές», εἶναι ἀναμενόμενο, ἀφ’ ἑνὸς νὰ ἐπικρατεῖ σύγχυση στὴν ζωὴ τῶν πιστῶν μελῶν τῆς Ἐκκλησίας, γιὰ τὸ ποιά «γραμμὴ» πρέπει νὰ ἀκολουθήσουν, ἀφ’ ἑτέρου δέ, ὑπάρχει κίνδυνος νὰ παραθεωρεῖται ἡ «συμφωνία τῶν Πατέρων» (consensus patrum) καὶ ὁ κάθε πιστὸς νὰ ἀγκιστρώνεται –κατὰ τὸ πῶς τὸν βολεύει– στὴν γνώμη καὶ τὴ «διάκριση» τοῦ δικοῦ του γέροντα.

Τὸ παρακάτω κείμενο τοῦ ἁγίου Ἀναστασίου, μᾶς δίνει τὸ μέτρο.

Ἁγίου Ἀναστασίου τοῦ Σιναΐτου

Ἐρώτηση Κ΄:

Ἐκ ποίας δυνάμεως οἱ τὰ ἐναντία φρονοῦντες [καὶ πράττοντες] προφητεύουσι πολλάκις καὶ θαυματουργοῦσιν;

Ἀπάντηση:

Τὰ σημεῖα, καὶ αἱ θαυματουργίαι, καὶ αἱ προρρήσεις, πολλάκις καὶ δι’ ἀναξίων κατά τινα χρείαν ἢ οἰκονομίαν γίνονται, ὥσπερ ἐπὶ τοῦ Βαλαὰμ καὶ τῆς ἐγγαστριμύθου. Καὶ πάλιν, οἱ ἀπόστολοι, εὑρόντες τινα ἄπιστον, «ἐν τῷ ὀνόματι Χριστοῦ ἐκβάλλοντα δαιμόνια», καὶ κωλύσαντες αὐτόν, εἶπον τῷ Χριστῷ καὶ εἶπε· «Μὴ κωλύετε αὐτόν· ὁ μὴ ὢν γὰρ καθ’ ὑμῶν, φηδίν, μεθ’ ὑμῶν ἐστι». Οὐκοῦν ὁπόταν ἴδῃς, καὶ δι’ αἱρετικῶν, καὶ διὰ πιστῶν, σημεῖόν τι, κατὰ κρῖμα Θεοῦ γινόμενον, μὴ θαμβηθῇς, μηδὲ σαλευθῇς τῆς ὀρθοδόξου πίστεως. Πολλάκις γὰρ καὶ ἡ πίστις τοῦ προσερχομένου ἐστίν, ἡ τὸ σημεῖον ποιήσασα καὶ οὐχ ἡ ἀξία τοῦ ποιήσαντος. Καὶ γὰρ Ἰωάννης, ὁ μείζων πάντων ἐν γενητοῖς γυναικῶν, οὐ φαίνεταί τι σημεῖόν πεποιηκώς· ὁ δὲ Ἰούδας πάντως πεποίηκε... Διὸ μὴ μέγα τι νομίσῃς, ἐάν τινα ἀνάξιον, ἢ κακόπιστον, σημεῖον ποιοῦντα θεωρήσῃς.

Οὐ δεῖ δὲ ὀρθόδοξον ἄνδρα ἀπὸ σημείων καὶ προφητειῶν δοκιμάζειν, ὅτι ἅγιός ἐστι, ἀλλὰ ἀπὸ τῆς πολιτείας αὐτοῦ. Πολλοὶ γὰρ πολλάκις οὐ μόνον ὀρθόδοξοι ἁμαρτωλοί, ἀλλὰ καὶ οἱ αἱρετικοὶ καὶ ἄπιστοι σημεῖα ἐπετέλεσαν, καὶ προεφήτευσαν κατὰ τινας οἰκονομίας, ὡς εἴρηται, συγχωρηθέντες ὑπὸ τοῦ Κυρίου, ὡς ἐπὶ τοῦ Βαλλαάμ, καὶ Σαούλ, καὶ Ναβουχοδονόσορ, καῖ Καϊάφα ἔστιν εὑρεῖν τὸ Πνεῦμα τὸ ἅγιον ἐνεργῆσαι εἰς αὐτούς, ἀναξίους καὶ βεβήλους ὄντας δι’ αἰτίας εὐλόγους...

Αἱρετικὸς δὲ ποιῶν σημεῖα, ἢ προφητεύων, δῆλός ἐστιν, ὅτι ὑπὸ δαιμόνων ἐμπαίζεται, καίτοι νομίζει, ὅτι ἐκ Θεοῦ ἐνεργεῖσθαι αὐτῷ τὰ τοιαῦτα (P.G. 89, 517CD, 520C).

Διὰ τοῦτο τοίνυν οὐ δεῖ πᾶν σημειοφόρον (=θαυματουργόν) ὡς ἅγιον παραδέχεσθαι, ἀλλὰ δοκιμάζειν, κατὰ τὸν λέγοντα· Μὴ παντὶ πνεύματι πιστεύετε, ἀλλὰ δοκιμάζετε τὰ πνεύματα, εἰ ἐκ τοῦ Θεοῦ ἐστιν, ὅτι πολλοὶ ψευδοπροφῆται ἐξεληλύθασιν εἰς τὸν κόσμον... Καὶ γὰρ ὁ Ἀντίχριστος ἐρχόμενος, κατὰ συγχώρησιν Θεοῦ, ποιήσει, ὑπουργούντων αὐτῷ δαιμόνων πάμπολλα σημεῖα καὶ τέρατα ψεύδους, πρὸς ἀπώλειαν μὲν τῶν ἀπίστων, εἰς δοκίμιον δὲ τῶν πιστῶν (P.G. 89, 524Β).

Ὀρθόδοξος Χριστιανικὸς Ἀγωνιστικὸς Σύλλογος

“Ὁ ἅγιος Θεόδωρος ὁ Στουδίτης”»

Οταν τα χριστιανικά ἐντυπα λογοκρίνουν

Ὅταν χριστιανικὰ ἔντυπα καὶ ἱστολόγια ἱεροεξεταστικὰ λογοκρίνουν

ΕΝΔΟΤΙΚΗ ΚΑΙ ΣΥΜΒΙΒΑΣΤΙΚΗ

  
Η ΜΕΤΑΛΛΑΞΗ ΤΟΥ «ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΤΥΠΟΥ»

Υἱοθετεῖ ἀπροκάλυπτα τὴ νεοταξικὴ συνταγὴ

τῆς λογοκρισίας καὶ τῆς φιμώσεως ὁ ἄλλοτε

«Ὀρθόδοξος Τύπος» τοῦ γερ. Χαράλαμπου Βασιλόπουλου

Ὁ «Ὀρθόδοξος Τύπος» —δεκαετίες στὶς ἐπάλξεις τοῦ ἀντὶ-Οἰκουμενιστικοῦ Ἀγῶνα— τελευταῖα φαίνεται νὰ συμβιβάζεται μὲ ἀμφιλεγόμενα πρόσωπα καὶ ἀλλότριες καταστάσεις. Ἀκολουθώντας τὴν λογοκρισία, τὴν ὑποκρισία, τὴν διπλωματία καὶ τὴν ἐμπάθεια τῶν ἀντίχριστων καὶ ἐκκλησιομάχων μέσων ἐνημερώσεως, δημοσιεύει μόνον ὅ,τι ἀρέσει στὴν οἰκογενειοκρατία καὶ ὅ,τι βολεύει τὴν ἱερατικὴ ὁμάδα ποὺ τὸν διευθύνει.

Ἀφορμὴ γιὰ τὸ σχόλιο αὐτὸ ἀποτελεῖ δημοσίευση τῆς 16 Noεμβρίου 2012 (ἀρ. φ. 1950). Σ’ αὐτὴν ἀσχολεῖται ὁ «Ὀρθόδοξος Τύπος» μὲ μιὰ καιροσκοπικὴ καὶ παραπλανητικὴ Ἀνακοίνωση-Καταγγελία τοῦ Μητροπολίτη Καλαβρύτων καὶ Αἰγιαλείας κ. Ἀμβρόσιου. Μὲ αὐτὴ ὁ Μητροπολίτης καταγγέλλει τὸν ΟΤΕ Αἰγίου, γιατὶ ἔκανε ὅ,τι κάνει στοὺς κοινοὺς θνητούς: τοῦ ἔκοψε τὸ τηλέφωνο, γιατὶ καθυστέρησε (ὅπως ὁμολογεῖ) νὰ τὸ ...πληρώσει!

Αὐτὴ λοιπόν, ἡ ἀστεία δήλωση τοῦ Μητροπολίτη, κατὰ τὸν «Ὀρθόδοξο Τύπο», ἀποτελεῖ εἴδηση ἄξια δημοσιεύσεως!

Ἀντίθετα, γιὰ τὶς πρόσφατες δημοσιεύσεις τοῦ Μητροπολίτη Καλαβρύτων, ὡς πρὸς τὴ «Χρυσῆ Αὐγή», ποὺ ξεσήκωσαν σάλο ἐναντίον του στὰ Μ.Μ.Ε. καὶ σκανδάλισαν τὸν πιστὸ λαό, οὐδεμία ἀναφορὰ ἔγινε ἀπὸ τὸν «Ὀρθόδοξο Τύπο».

Τὸ ἴδιο, ἡ πρόσφατη δίκη μὲ κατηγορούμενο τὸν Μητροπολίτη Καλαβρύτων, ποὺ κράτησε τρεῖς ἑβδομάδες στὸ Ἐφετεῖο Πατρῶν (ἔγινε μὲ διακοπὲς λόγῳ τῆς ἀπεργίας τῶν δικαστῶν) δὲν ἀποτελεῖ εἴδηση κατὰ τὴν ἐφημερίδα. Γι’ αὐτὴ τὴ δίκη δὲν ἔγραψε λέξη! Οὔτε πρὶν τὴν διεξαγωγή της ἀνέφερε κάτι, οὔτε καὶ μετά! Φαίνεται ὅτι εἶναι προστατευόμενος τῆς ἐφημερίδος ὁ κ. Ἀμβρόσιος, τοῦ ὁποίου ἀνελλιπῶς δημοσιεύει ἄρθρα, γεγονός πού δημιουργεῖ εὔλογες ἀπορίες καί ἐρωτήματα!

Καὶ δημιουργεῖ ἀπορίες, γιατὶ ὁ Μητροπολίτης Καλαβρύτων οὐδέποτε διόρθωσε τὶς Οἰκουμενιστικὲς ἀπόψεις του. Συνεχίζει δηλ. νὰ διδάσκει ὅτι τὸ filioque δὲν εἶναι αἱρετικὴ δοξασία τῶν Παπικῶν καὶ ὅτι ὁ Παπισμὸς δὲν ἀποτελεῖ αἵρεση. Οὐδέποτε ἀνήρεσε τὴ θέση του ὅτι οἱ παπικοὶ ἔχουν μυστήρια. Οὐδέποτε κατέδειξε (ἂν καὶ μιλᾶ γιὰ ὅλους καὶ γιὰ ὅλα) ποιοί εἶναι οἱ Οἰκουμενιστὲς ἡγέτες (ἀφοῦ τότε θὰ ἔπρεπε νὰ ἀπολογηθεῖ καὶ περὶ ἑαυτοῦ) καὶ οὐδέποτε ἀποδέχθηκε ὅτι ὁ Οἰκουμενισμὸς εἶναι αἵρεση.

Καὶ γιὰ νὰ ἀντιπαρέλθουμε τὰ περὶ τοῦ μητροπολίτου Καλαβρύτων, ὁ «Ὀρθόδοξος Τύπος» σιώπησε ἐκκωφαντικῶς γιὰ τὸ γεγονὸς τῆς Ἀποτειχίσεως Ὀρθοδόξων πιστῶν ἀπὸ τοὺς αἱρετικοὺς ἐπισκόπους τους! Οὔτε θετικά, οὔτε ἀρνητικά, οὔτε οὐδέτερα ἔδωσε τὴν εἴδηση. Ἕνα τεραστίας σημασίας γιὰ τὰ Ἐκκλησιαστικὰ πράγματα γεγονός, γιὰ τὴν ἐκκλησιαστικοῦ περιεχομένου (καὶ μάλιστα ἀντί-οἰκουμενιστικοῦ στόχου) ἐφημερίδα «Ὀρθόδοξος Τύπος» εἶναι ἁπλῶς... ἀνύπαρκτο!!!

Οἱ ἰθύνοντες τῆς ἐφημερίδας φασιστικὰ ἀπεφάσισαν καὶ διέταξαν νὰ μὴ πληροφορηθοῦν τὸ γεγονὸς αὐτὸ οἱ ἀναγνῶστες της. Παρόλο ποὺ τὴν ἐνέργεια αὐτὴ  πραγματοποίησαν συνειδητοὶ Ὀρθόδοξοι Χριστιανοί, ἐφαρμόζοντας διδασκαλίες, ἐξαγγελίες καὶ διακηρύξεις ποὺ αὐτοὶ τοῦτοι οἱ ἰθύνοντες τοῦ «Ὀρθόδοξου Τύπου» δίδαξαν καὶ διετύπωσαν!!!

Τέλος, ἐνῶ στὴν ἐφημερίδα δημοσιεύεται τακτικὸ «Βιβλιογραφικὸ Δελτίο», ἀλλὰ καὶ ἑκατοντάδες «Παρουσιάσεις» σημαντικότατων, σημαντικῶν ἢ καὶ ἀσήμαντων βιβλίων, κόπηκε μὲ ἄνωθεν ἐντολή, ὄχι μόνον ἡ παρουσίαση, ἀλλὰ ἀκόμα καὶ ἡ μνημόνευση τῶν βιβλίων τοῦ π. Εὐθύμιου Τρικαμηνᾶ, παρόλο ποὺ πραγματεύονται ἕνα κρίσιμο γιὰ τὴν Ἐκκλησία θέμα, τὴν Διακοπὴ τῆς Μνημονεύσεως τῶν αἱρετικῶν-Οἰκουμενιστῶν Ἐπισκόπων. Ἡ πρακτική τῆς Διακοπὴ τῆς Μνημονεύσεως εἶναι ἕνα γεγονός πού ἀντιπαρέρχεται ἡ ἐφημερίδα σκανδαλωδῶς. Γιὰ τὸν «Ὀρθόδοξο Τύπο» αὐτὰ τὰ βιβλία εἶναι σὰν νὰ μὴν ὑπάρχουν. Κάποια βαριὰ ὀνόματα, ἐκεῖ στὸν «Ὀρθόδοξο Τύπο» —ποὺ θεωροῦν ὅτι ὅλοι ἐκτὸς τῶν ἰδίων εὑρίσκονται «ἔξω ἀπὸ τὸν χορό»!!!— δὲν θέλουν οὔτε στὸν ὕπνο τους νὰ τὰ βλέπουν.

Αὐτὴ ἡ τακτικὴ θυμίζει τὴν παραχάραξη τῆς ἱστορίας ἀπὸ τὴν κομμουνιστικὴ Ρωσία, τῆς ὁποίας οἱ διοικοῦντες ἀπάλειφαν πρόσωπα καὶ γεγονότα ἀπὸ δημοσιευμένες ἤδη ἱστορικὲς φωτογραφίες, ἀναφορὲς σὲ «ἐπιστημονικὰ» βιβλία, ἐγκυκλοπαίδειες, ἀκόμη καὶ ἀπὸ μνημεῖα!!! Αὐτὲς εἶναι οἱ πρακτικὲς τῶν πάσης φύσεως ὁλοκληρωτισμῶν (φασιστικοῦ, ναζιστικοῦ, κομμουνιστικοῦ, καισαροπαπικοῦ-ἱεροεξεταστικοῦ, παγκοσμιοκρατικοῦ κ.λπ.) καὶ ἐσχάτως τῆς «ὀρθοδόξου ἱερᾶς ἐξετάσεως», ποὺ πλέον υἱοθετεῖ καὶ ὁ «Ὀρθόδοξος Τύπος»!!!

Ὡστόσο οἱ ἀντὶ-οἰκουμενιστικῶς κομπορρημονοῦντες καὶ κορδακιζόμενοι ἰθύνοντες τοῦ «Ὀρθοδόξου Τύπου» (μετὰ τὴν εὔνοια πρὸς τὸν οἰκουμενιστὴ μητροπολίτη Καλαβρύτων) σύρθηκαν στὰ πόδια τοῦ ψευδῶς ἰσχυριζομένου δῆθεν μεταμέλεια οἰκουμενιστῆ μητροπολίτη Μεσσηνίας κ. Χρυσοστόμου, ζητώντας του συγγνώμη, γιατὶ δημοσίευσαν τὰ (σχετικὰ μὲ τὰ περὶ διηρημένης Ἐκκλησίας) κακόδοξα φρονήματά του, τὰ ὁποῖα οὐδέποτε δημοσίως ἀνεκάλεσε, ὅπως δημοσίως τὰ διετύπωσε καὶ διαπρυσίως ὑπεστήριξε. Σχετικὸ μακροσκελὲς κείμενο δημοσιεύσαμε στὸ τελευταῖο τεῦχος τοῦ περιοδικοῦ «Κοσμᾶς Φλαμιᾶτος» ποὺ ἐδῶ κι ἑνάμισυ μήνα κυκλοφορεῖ καὶ προχθὲς δημοσίευσε τὸ ἱστολόγιο Paterikiparadosi.

Αὐτὴ εἶναι ἡ Νέα Τάξη ποὺ πλασάρει ἡ ἑωσφορικὴ Νέα Ἐποχὴ ἐν μέσῳ τῆς ἐπιβαλλομένης κατὰ τῶν λαῶν —καὶ ἰδιαιτέρως κατὰ τοῦ Ὀρθοδόξου Ἑλληνικοῦ Λαοῦ— γενοκτονικῆς Παγκοσμιοποιήσεως. Ἡ Νέα Ἐποχὴ τῆς Πανθρησκείας τοῦ Ἀντιχρίστου ποὺ ἀκαθέκτως ἐπελαύνει διὰ τοῦ διαχριστιανικοῦ Οἰκουμενισμοῦ καὶ τοῦ διαθρησκειακοῦ Συγκρητισμοῦ.

Αὐτὴ τὴ Νέα Τάξη τῆς «ἀγάπης», τῆς «ἐλευθερίας τοῦ λόγου» καὶ τῆς «ἀντικειμενικῆς ἐνημέρωσης» δείχνουν νὰ υἱοθετοῦν ἐν τοῖς πράγμασι οἱ ἰθύνοντες τοῦ πάλαι ποτε ἀγωνιστικοῦ καὶ προμάχου ὑπὲρ τῆς Ἁγίας Ὀρθοδοξίας μας «Ὀρθοδόξου Τύπου»!

Φαίνεται πὼς οἱ αὐτόκλητοι καὶ ἀλληλοεπιβαλλόμενοι ἡγέτες τοῦ ἀντὶ-Οἰκουμενιστικοῦ Ἀγῶνα —ποὺ φασιστικὰ φιμώνουν κάθε «ἀνυπάκουη» σὲ αὐτοὺς φωνὴ καὶ ἐπιβάλλουν πειθαναγκαστικὰ τὴν μὴ-Ἀποτείχιση καὶ τὴν ἀδράνεια καὶ τὴν ὑποταγὴ ἔναντι τῶν ἐντὸς τῆς Ἐκκλησίας ἐπωνύμων καὶ ὁσημέραι ἀποχαλινουμένων αἱρετικῶν— φαίνεται πὼς ἔχουν χαράξει τὸ δρόμο τους. Λιποψυχοῦν ἐν ὄψει πιθανῶν μηνύσεων, μὴ τάχα καὶ χάσουν τὶς κινητὲς καὶ ἀκίνητες περιουσίες τους ἢ μήπως καὶ ταλαιπωρηθοῦν συγκρουόμενοι μὲ τὴν ἐκτὸς τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεως εὑρισκομένη καὶ ἐπὶ τῆς Ἐκκλησίας Του ἐπιβαλλομένη δεσποτοκρατία. Δὲν κατανοοῦν, ὅμως, πὼς ἔτσι καθίστανται ὀργανικὸ καὶ ἀναπόσπαστο μέρος τῆς δεσποτοκρατίας ποὺ ὑποτίθεται πὼς πολεμοῦν!

Ἀλήθεια, αὐτοὶ ποὺ μᾶς καλοῦσαν χρόνια στὴν ἀπομάκρυνση ἀπὸ τοὺς Οἰκουμενιστὲς Ἐπισκόπους, πῶς μεταλλάχθηκαν ἔτσι; Πῶς εἶναι δυνατὸν αὐτοὶ νὰ  διακόψουν τὸ μνημόσυνο τῶν αἱρετικῶν ἐπισκόπων, ἀφοῦ συνεχῶς ἀλλάζουν στόχους; Δὲν τοὺς ἀρκοῦν πλέον, γιὰ τὴν διακοπὴ μνημονεύσεως τῶν αἱρετικῶν, ὅλες αὐτὲς οἱ φρικτὲς αἱρετικὲς παραβάσεις τοῦ Εὐαγγελίου καὶ τῶν Ἱερῶν Κανόνων ἀπὸ τοὺς ἐντὸς τῆς Ἐκκλησίας Οἰκουμενιστές, ἂν καὶ εἶχαν ἐξαγγείλει τὴν ἀποτείχιση, τὸν καιρὸ ποὺ οἱ παραβάσεις ἦσαν ἠπιότερες. Καὶ δὲν τοὺς ἀρκοῦν πλέον οἱ αἱρετικὲς παραβάσεις, γιατὶ διαρκῶς μεταλλάσσονται, σύμφωνα μὲ τὸν ρυθμὸ μεταλλαγῆς τῶν Οἰκουμενιστῶν!

Ἔτσι, τώρα, ἐφεῦραν νέο στόχο. Θὰ προχωρήσουν σὲ διακοπὴ μνημονεύσεως, ἰσχυρίζονται, ἐὰν προχωρήσουν οἱ Οἰκουμενιστὲς δημοσίως στὴν intercommunio, δηλαδὴ στὸ κοινὸ ποτήριο μὲ τοὺς ἐκτὸς τῆς Ἐκκλησίας αἱρετικούς, ἀφοῦ τὸ ἤδη ὑφιστάμενο «κρυφὸ» κοινὸ ποτήριο (ὅπως οἱ ἴδιοι ἔχουν καταγγείλει) δὲν ἐνοχλεῖ τὴν νομικιστικὴ περὶ πίστεως συνείδησή τους! Ἀλλὰ πότε και πῶς θὰ καταστήσουν τὴν ἀνώδυνη ἡμι-μαρτυρία τους ἐπώδυνο μαρτύριο-ὁλοκαύτωμα; Ὅπως ἀπαιτεῖ σὲ καιρὸ αἱρέσεως ἡ διαφύλαξη τῆς αὐθεντικότητος τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεώς μας καὶ ἡ διασφάλιση τῆς ἀκεραιότητος τῆς στρατευομένης Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ, ποὺ μᾶς ἐμπιστεύθηκε!...

Κατὰ τὰ ἄλλα οἱ ἰθύνοντες τοῦ «Ὀρθόδοξου Τύπου» κόπτονται τάχα γιὰ τὴν Ἱερὰ Παράδοση καὶ τὴν Πατερικὴ Διδασκαλία, ἐπιμελῶς ὡστόσο παραθεωροῦντες τὴν Πατερικὴ Πρακτική, Νουθεσία, Ὑπόδειξη καὶ Παρακαταθήκη κατὰ τῶν ἑκάστοστε αἱρετικῶν ἐντὸς τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας μας, διαστρέφοντες τὸ πνεῦμα τῶν ἁγίων καὶ θεοφόρων Πατέρων μας, γινόμενοι δὲ πλειστάκις κατὰ τὸ δοκοῦν φετιχιστὲς τοῦ γράμματος!...

Ἀλλὰ κοροϊδεύοντες ἑαυτοὺς καὶ ἀλλήλους, νομίζουν πὼς κοροϊδεύουν τὸν Κύριο καὶ Θεό μας Ἰησοῦ Χριστό;

Θεσσαλονίκη, 24 Νοεμβρίου 2012

«Φιλορθόδοξος Ἕνωσις “Κοσμᾶς Φλαμιᾶτος”»