Εκδήλωση για Ηλεκτρ. ταυτότητες, Οικουμενισμό

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ

Οἱ τρεῖς συνεπώνυμοι Σύλλογοι «Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Θεολόγου» Παιανίας - Ἀλεξανδρουπόλεως & Καβάλας,

σέ συνεργασία μέ τόν Σύλλογο «Ἅγιος Θεόδωρος Στουδίτης» Νομοῦ Μαγνησίας

Σ Υ Ν Δ Ι Ο Ρ Γ Α Ν Ω Ν Ο Υ Ν   Σ Τ Η Ν   Π Ο Λ Η   ΤΟΥ   ΒΟΛΟΥ

Ἐκδήλωση  μὲ  θέμα :

                α) Οἱ νέες ἠλεκτρονικές ταυτότητες, καί οἱ ἐπιπτώσεις τῆς                      Ἠλεκτρονικῆς Διακυβέρνησης.

                β) Ὁ Οἰκουμενισμός, ἡ μάστιγα τοῦ αἰώνα.

                γ) Η μεταπατερική Θεολογία, κακοδοξία ἤ ὀρθόδοξη θέση;

         

     I)   Θὰ πραγματοποιηθοῦν ὁμιλίες μὲ κύριο θέμα, τὴν σημερινὴ κατάσταση, ὑπὸ τὸ Ἐθνικό, Πατριωτικό, Οἰκονομικὸ καὶ Θρησκευτικὸ πρίσμα, ἐπ’ εὐκαιρία τῆς Οἰκονομικῆς καί Πνευματικῆς κρίσης τήν οποία διέρχεται ἡ Χώρα μας.

               Προσκεκλημένος καὶ κεντρικὸς ὁμιλητὴς θὰ εἶναι ὁ Πανοσιολογιώτατος Καθηγούμενος, τῆς Ἱερᾶς, Παραδοσιακῆς, Βασιλικῆς,  Πατριαρχικῆς  καὶ  Σταυροπηγιακῆς  Μονῆς  τοῦ  Ἐσφιγμένου,  Ἁγίου  Ὅρους, Ἀρχιμανδρίτης κ. Μεθόδιος. Ἀφορμή ἀποτελεῖ ἡ συμπλήρωση 40 ἐτῶν, ἀπό τήν διακοπή τοῦ μνημόσυνου τοῦ Οίκουμενικοῦ Πατριάρχη, καί ἡ ἐπιβεβλημένη Ὀρθόδοξη (στάση), θέση τῆς Μονῆς Ἐσφιγμένου Ἁγίου Ὅρους, κατά τῆς Παναιρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ.

      ΙΙ)   Ἡ ἐκδήλωση θὰ πραγματοποιηθεῖ στὴν αἴθουσα «Κοδράτου» τοῦ Πανεπιστημίου Βόλου, (Ἀργοναυτῶν & Φιλελλήνων – Περιοχή Παπαστράτου), τὴν Κυριακὴ 16 Δεκεμβρίου 2012, στὶς 16:30.

                                          Εὐελπιστούμε στήν παρουσία σας

Τηλέφωνα Πληροφοριῶν :                       Εἴσοδος Ἐλεύθερη

1.       κ.    ΚΑΡΑΓΙΑΝΝΗΣ  ΣΩΚΡΑΤΗΣ                ΚΙΝ.   :  6977292755                            

2.       κ.    ΜΟΡΦΙΔΗΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ                    ΚΙΝ.   :  6976074111

3.       κ.    ΚΟΛΟΚΥΘΑΣ  ΙΩΑΝΝΗΣ                   ΚΙΝ.   :  6972291676

Αγάπη και ανεξικακία στον εχθρό,αλλ΄ όχι φιλία

Τὸν ἐχθρό σου, ποτὲ μὴν τὸν κάνεις φίλο

π. Ἀθανάσιου Μυτιληναίου

Ἀπὸ ὁμιλία εἰς τὴν Σοφία Σειράχ, ἀρ. 160

«Μὴ πιστεύσεις τῷ ἐχθρῷ σου εἰς τὸν αἰῶνα» (Σοφία Σειράχ ιβ΄ καὶ ιθ΄). 

Ποτὲ μὴν ἐμπιστευθεῖς εἰς τὸν ἐχθρόν σου, ὅταν σοῦ ἐμφανίζεται ὡς φίλος· ποτέ, εἰς τὸν αἰῶνα, ποτέ. Ἄλλο πρᾶγμα βέβαια νὰ φαίνεσαι ὅτι εἶσαι ἀνεξίκακος ἀπέναντί του· καὶ ἐκ βαθέων μάλιστα ἀνεξίκακος, καὶ εὐεργετικὸς μάλιστα. Αὐτὸ εἶναι ἄλλο πρᾶγμα, καὶ ἐντελλόμεθα νὰ τὸ κάνουμε αὐτό, καὶ ἄλλο πρᾶγμα εἶναι νὰ ἐμπιστευθεῖς ὅ,τι ἀφορᾶ σὲ σένα, τὰ μυστικά σου, τὰ προβλήματά σου, τὴ ζωή σου. (Αὐτὸ) ποτέ. Καὶ νὰ γνωρίζετε ὅτι ποτέ, παλαιὸς ἐχθρός, δὲν γίνεται φίλος. Αὐτὸ νὰ τὸ ξέρετε. Μπορεῖ νὰ τὰ φτιάξουμε, νὰ λέμε καλημέρα, νὰ λέμε ἐγκαρδίως καλημέρα, ἀλλὰ νὰ γίνει φίλος μας, (αὐτὸς μπορεῖ νὰ δείξει ὅτι θὰ ἤθελε νὰ γίνει φίλος μας), ἐμεῖς οὐδέποτε θὰ ἐμπιστευθοῦμε. Θὰ ἐπαναλάβω: «Μὴ πιστεύσεις τῷ ἐχθρῷ σου εἰς τὸν αἰῶνα».

Καὶ ἐξηγεῖ ἡ Σοφία Σειράχ: «Ὡς γὰρ ὁ χαλκὸς ἰοῦται, οὕτως ἡ πονηρία αὐτοῦ». Ὅπως, λέγει, σκουριάζει ὁ χαλκός, ἔτσι καὶ ἡ πονηρία του. Δηλαδή, διαρκῶς αὐξάνει ἡ πονηρία του, ὅπως καὶ ἡ σκουριὰ στὸ χαλκό, γιατὶ εἶναι κακὸς ἄνθρωπος.

«Καὶ ἐὰν ταπεινωθῇ καὶ πορεύηται συγκεκυφώς»: Κι ἂν ἀκόμα ταπεινωθεῖ (μὲ τὴν ἔννοιαν νὰ δείξει εὐτέλεια, ἐξευτελισμὸ τοῦ ἑαυτοῦ του) καὶ περπατάει καμπουριασμένα, μὲ τὸ κεφάλι κάτω, σκυμμένο·

«ἐπίστησον τὴν ψυχήν σου καὶ φύλαξαι ἀπ᾿ αὐτοῦ»: πρόσεξε, πές στὸν ἑαυτό σου ὅτι δὲν πρέπει ποτὲ νὰ ἐμπιστευθεῖς, φυλάξου ἀπ’ αὐτὸν τὸν ἄνθρωπον·

«καὶ ἔσῃ αὐτῷ ὡς ἐκμεμαχὼς ἔσοπτρον»: σὰν ἐκεῖνον ποὺ ἔχει καθαρίσει αὐτὸν τὸν χάλκινον, «ἐκμεμαχώς»,  δηλαδὴ μ’ ἕνα πανὶ καθάρισε τὴν χάλκινη ἐπιφάνειαν, τὸν χάλκινον καθρέπτη, ἀλλὰ ἡ ὀξείδωσίς του θὰ φανεῖ γρήγορα. Γυαλίστηκε· πρόσεξε· παλιὸς ἐχθρός· ἡ ὀξείδωσή του θὰ ἀναφανεῖ πάλι.

«καὶ γνώσῃ ὅτι οὐκ εἰς τέλος κατίωσε»: Καὶ τότε θὰ καταλάβεις ὅτι δὲν ἔχει τελειωμὸ ἡ σκουριά·

 «μὴ στήσῃς αὐτὸν παρὰ σεαυτῷ»: Μὴν τὸν βάλεις δίπλα σου· νὰ πεῖς· θὰ τὸν κάνω συνέταιρο, συνάδελφο, θὰ συνεργασθοῦμε, θὰ τὸν κάνω συγγενῆ μου· 

«μὴ ἀνατρέψας σε στῇ ἐπὶ τὸν τόπον σου»: μὴ σὲ ἀναποδογυρίσει καὶ καθίσει στὸν δικό σου τὸν τόπο·

«μὴ καθίσῃς αὐτὸν ἐκ δεξιῶν σου»: Δηλαδὴ μὴν τοῦ δείξεις εὔνοια, «μήποτε ζητήσῃ τὴν καθέδραν σου», τὸν τόπον σου, δηλαδὴ τὴν καρέκλα σου, «καὶ ἐπ᾿ ἐσχάτων ἐπιγνώσῃ τοὺς λόγους μου» καὶ στὸ τέλος θὰ θυμηθεῖς τὰ λόγια μου ποὺ σὲ συμβουλεύω, «καὶ ἐπὶ τῶν ρημάτων μου κατανυγήσῃ» καὶ τότε θὰ λυπηθεῖς γι’ αὐτὰ ποὺ σούχω πεῖ.

Προσοχή. Πρέπει νὰ προσέξουμε. Καὶ συνεχίζει: «καὶ ἐν τοῖς χείλεσιν αὐτοῦ γλυκανεῖ ὁ ἐχθρὸς καὶ ἐν τῇ καρδίᾳ αὐτοῦ βουλεύσεται ἀνατρέψαι σε εἰς βόθρον»: Μὲ τὰ λόγια του θὰ δείξει ὅτι εἶναι πολὺ σπουδαῖος ἀπέναντί σου, σ’ ἀγαπᾶ, ἀλλὰ ἀπὸ μέσα του σκέπτεται, πῶς θὰ σὲ ρίξει μέσα σὲ βόθρο.

Πῶς τὸ λέγει ἐκεῖ ὁ ψαλμωδός; μιλοῦσαν λέγει, ὄμορφα, μὲ γλυκὰ λόγια, ἀλλὰ στὸ βάθος τὰ λόγια τους ἦσαν ὡσεὶ βολίδες, πέτρες. Μιλᾶνε ὡραῖα, στὴν πραγματικότητα ὅμως, σκέπτονται ἄσχημα. «Ἐν ὀφθαλμοῖς αὐτοῦ δακρύσει ὁ ἐχθρός»: θὰ φτάσει ἀκόμη καὶ νὰ δακρύσει μπροστά σου

«καὶ ἐὰν εὕρῃ καιρόν, οὐκ ἐμπλησθήσεται ἀφ᾿ αἵματος»: κι ἂν εὕρει κατάλληλη στιγμή, δὲν θὰ χορτάσει ἀπὸ δολοφονικὰ αἵματα.

Γι’ αὐτὸ ἂς προσέχουμε· πολλάκις οἱ ἄνθρωποι δὲν ἀλλάζουν. Δὲν ἀλλάζουν. Θὰ τὸ πῶ διὰ τρίτην φορά. Παλιὸς ἐχθρός, φίλος δὲν γίνεται εἰς τὸν αἰῶνα. Ποτέ. Νὰ τὸ ξέρετε. Δὲν σημαίνει ὅτι δὲν θὰ ποῦμε καλημέρα· (Θὰ ποῦμε), ἀλλὰ δὲν θὰ ἐμπιστευθοῦμε. Αὐτὸ θέλω νὰ καταλάβουμε.

Ἀλλὰ καὶ ὁ Κύριος μίλησε γι’ αὐτὴν τὴν ὑποκρισία τῶν ἀνθρώπων, ὅταν εἶπε, «μὴ γίνεσθε ὥσπερ οἱ ὑποκριταί...».

Πάντως, ἂν δὲν προσέξουμε ἡ βλάβη μας θὰ εἶναι σίγουρη καὶ ἀναπόφευκτη. Ὁ ἕνας μπορεῖ νὰ μᾶς πλησιάζει μὲ συμπαθῆ, θλιμμένη ὄψη. Κι ὁ ἄλλος μπορεῖ νὰ μᾶς προσεγγίζει γελαστός, χαρούμενος, χωρὶς νὰ ξέρουμε τί κρύβει μέσα του. Καὶ εἰς τὴν μία περίπτωση καὶ εἰς τὴν ἄλλη χρειάζεται ἐπαγρύπνησις καὶ προσοχὴ στὶς σχέσεις μας, γιὰ νὰ μὴ λυπηθοῦμε ἀργότερα.

«Συγκύφων πρόσωπον καὶ ἑτεροκωφῶν, ὅπου οὐκ ἐπεγνώσθη, προφθάσει σε καὶ ἐὰν ὑπὸ ἐλαττώματος ἰσχύος κωλυθῇ ἁμαρτεῖν, ἐὰν εὕρῃ καιρόν, κακοποιήσει» (στ. 27-28). Δηλαδή, ἔχοντας σκυμμένο τὸ πρόσωπό του καὶ κρυφακούοντας μὲ τὸ ἕνα αὐτί, ἐκεῖ ποὺ δὲν θὰ ἔχει γίνει ἀντιληπτὸς καὶ κανεὶς δὲν θὰ τον ἀντιλαμβάνεται, θὰ σὲ προλάβει γιὰ νὰ σοῦ κάνει κακό. Καὶ ἂν ἀπὸ κάποια σωματική του ἀδυναμία ἐμποδισθεῖ νὰ σὲ βλάψει, ὅμως, ὅταν βρεῖ τὴν εὐκαιρία καὶ τὸν τρόπο θὰ σὲ κακοποιήσει...

Ἀδελφοί μου, χωρὶς νὰ ξεπέσουμε εἰς τὴν καχυποψίαν, (διότι ὅπως ξέρετε ἡ καχυποψία εἶναι κακὸ πρᾶγμα καὶ μάλιστα σὲ μερικοὺς εἶναι ἀρρώστια...) θὰ πρέπει νὰ προσέχουμε πολὺ ἀπ’ αὐτὰ ὅλα τὰ ἐμπαθῆ καὶ ὑποκριτικὰ πρόσωπα.

Ἀπομαγνητοφώνηση: Π.Σ.

ΟΡΘΟΔΟΞΟΦΑΝΗ ΚΗΡΥΓΜΑΤΑ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΩΝ ΕΠΙΣΚΟΠΩΝ

Τὸ βάπτισμα τῆς μετανοίας

καὶ τὸ βάπτισμα τοῦ Πνεύματος

Βρισκόμαστε, αὐτὸ εἶναι πανθομολογούμενο, σὲ μιὰ ἐποχὴ συγχύσεως. Διότι ἔλλειψαν οἱ Πατέρες. Διότι Πατέρες εἶναι ἐκεῖνοι ποὺ μετέδιδαν τὴν διὰ τῶν Ἁγίων καὶ τῶν Ἀποστόλων ἐμπιστευθεῖσα σ’ αὐτοὺς Εὐαγγελικὴ Πίστη. Ὡς «Πατέρες» σήμερα, παρὰ κάποιες ἐνστάσεις ἐλαχίστων, καὶ μὲ τὴν ἀνοχὴ Ἐπισκόπων, κληρικῶν καὶ μοναχῶν, ἐμφανίζονται οἱ Οἰκουμενιστὲς Ἐπίσκοποι καὶ τὰ βαρύγδουπα ὀνόματα τῶν Ἀκαδημαϊκῶν θεολόγων, ποὺ ἐκτὸς ὀλίγων ἐξαιρέσεων, προάγουν ἀμέσως ἢ ἐμμέσως τὴν παναίρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ.

Διαβάστε τὸ παρακάτω κείμενο, τὸ ὁποῖο εἶναι ἀποδεκτὸ ὡς ὀρθόδοξο καὶ κυκλοφορεῖ ἀσχολίαστο ἐπὶ χρόνια ὡς ὀρθόδοξο (π.χ. στὸ www.pemptousia.gr). Στὸ τέλος διαβάστε καὶ τὸν σχολιασμὸ κάποιων σημείων του, καὶ θὰ καταλάβετε τί κρύβεται πίσω ἀπὸ τέτοια κείμενα, καὶ πίσω ἀπὸ τέτοια βαρύγδουπα ὀνόματα.

 «Πατερική παράδοση»

 

Το βάπτισμα της μετανοίας

και το βάπτισμα του Πνεύματος

Τόσο η ευαγγελική περικοπή (Ιω. α΄ 29-34), όσο και η αποστολική περικοπή (Πραξ. Ιθ΄, 1-8) πού ακούσαμε, αγαπητοί μου αδελφοί, κάνει λόγο για δύο βαπτίσματα - το ένα είναι το Βάπτισμα της μετανοίας και το άλλο είναι το Βάπτισμα εν αγίω Πνεύματι. Το Βάπτισμα της μετανοίας το επιτελεί ο Ιωάννης ο Πρόδρομος, το Βάπτισμα εν αγίω Πνεύματι το επιτελεί ο Κύριος. Αυτά τα δύο Βαπτίσματα, έχουν βαθύτατη σημασία, τόσο για τη ζωή της Εκκλησίας, όσο και για τη ζωή όλων των πιστών. Από αρχαιοτάτων χρόνων Εκκλησία διέκρινε αυτά τα δύο Βαπτίσματα.

Θα ήθελα, λοιπόν, να εμβαθύνωμε θεολογικώς σ’ αυτό το θέμα, με αφορμή τη σημερινή εορτή, τη Σύναξι πού επιτελούμε προς τιμήν του αγίου Ιωάννου Προφήτου Προδρόμου του Βαπτιστού, ο Οποιος ομολογεί και κηρύττει τον Ιησούν Χριστόν, ως μείζονα αυτού και ως ερχόμενον για να βάπτιση ημάς εν Πνεύματι αγίω.

Το Βάπτισμα, είναι η μεγάλη αντιστροφή του ανθρώπου σε σχέσι με τη στάσι, πού επήρεν ο πρώτος άνθρωπος, ο Αδάμ, απομακρυνόμενος από τον Θεόν και ανακηρύττων τον εαυτό του θεό. Αυτή η στροφή προς τον Θεόν χρειάζεται οπωσδήποτε μετάνοια. Μετάνοια δε, είναι ακριβώς η αντιστροφή της στάσεως μας απέναντι του Θεού και απέναντι του κόσμου. Αντί να είναι ο εαυτός μας ο θεός, όπως ήταν ο πεπτωκώς Αδάμ δι’ εαυτόν, πρέπει ο άνθρωπος να απαρνηθή τον εαυτό του ως θεό. Να απαρνηθή τον εαυτό του, ως κέντρο του κόσμου και κέντρο της ζωής του και με την απάρνησι αυτή του εαυτού του να μετανοήση, να μεταστραφή και να υπόταξη το ίδιον θέλημα στο θέλημα του Θεού και με αυτόν τον τρόπον να ξεκινήση η καινούργια ζωή, η ζωή εν Χριστώ. Να ανοίξη δηλαδή ο δρόμος προς τη Βασιλεία του Θεού. Αλλ’ αυτό το γεγονός καθ΄ εαυτό δεν είναι η Βασιλεία του Θεού!!!

Η μετάνοια, δηλαδή, δεν είναι αρκετή για να φτάση κανείς στη Βασιλεία του Θεού. Είναι βεβαίως η πύλη την όποια πρέπει να πέραση κανείς δια την Βασιλείαν του Θεού και είναι απαραίτητο να την πέραση αυτήν την πύλη. Διότι δεν ημπορεί να φτάση στη Βασιλεία του Θεού, εάν δεν αντιστρέψη τη στάσι του πρώτου ανθρώπου, του Αδάμ, υποτάσσοντας το ιδικό του θέλημα στο θέλημα του Θεού. Με αυτόν τον τρόπον ανοίγει η στενή πύλη, όπως την ονομάζει ο Κύριος, η πύλη της μετανοίας. Μια πύλη, την όποια διέρχονται δια μέσου των αιώνων, όλοι οι όσιοι της Εκκλησίας μας, όλοι οι άγιοι της Εκκλησίας μας. Και οι Μάρτυρες βεβαίως, οι οποίοι απαρνούνται τον εαυτό τους, όχι απλώς και μόνον το θέλημα τους, αλλά την ίδια τους την ύπαρξι απαρνούνται, χάριν του Θεού. Και οι όσιοι, οι όποιοι αφιερώνουν τη ζωή τους στο να απαρνηθούν το ίδιον θέλημα, είτε υποτασσόμενοι στο Γέροντα τους, είτε, εν πάση περιπτώσει, αγωνιζόμενοι να ευαρεστήσουν εις τον Θεόν. Όλοι αυτοί εισέρχονται από την πύλη της Βασιλείας, τη μετάνοια.

Είναι, λοιπόν, το Βάπτισμα της μετανοίας, το Βάπτισμα του Προδρόμου. Και όταν ο Απ. Παύλος ερωτά τους εν Εφέσω, όπως μας λέει στην αποστολική περικοπή πού ακούσαμε (Πραξ. Ιθ΄, 1-8), το ερώτημα πού έθεσε ήταν:

-«Βαπτιστήκατε»;
-«Ναι, βαπτιστήκαμε».
-«Στο όνομα ποίου»;
-«Εβαπτιστήκατε από τον Ιωάννη».

-«Ακούσατε για το άγιο Πνεύμα;»
-«Όχι!…» «άλλ’ ούδ’ ει Πνεύμα άγιον εστίν ηκούσαμεν» (Πραξ. Ιθ΄, 2).
Άρα, το Βάπτισμα του Ιωάννου, το Βάπτισμα της μετανοίας, δεν είναι η ολοκλήρωσι της πορείας προς τη Σ ω τ η ρ ί α.  Το Βάπτισμα της μετανοίας, όπως προείπαμε, είναι η πύλη, πού πρέπει να περάσωμε και είναι απαράβατη προϋπόθεσι αυτή. Δεν υπάρχει άλλος δρόμος προς τη Βασιλεία του Θεού. Άλλα, εάν σταματήσωμε εκεί, δεν εισερχόμεθα στη Βασιλεία του Θεού. Το άγιο Πνεύμα δίδεται με το Βάπτισμα, το οποίο -Βάπτισμα- είναι εν αγίω Πνεύματι. Τούτο σημαίνει στο βάθος ορισμένα πράγματα, τα οποία συνοψίζονται σ’ αυτό πού ονομάζομε «Εκκλησία».

Τι προσφέρει το άγιο Πνεύμα περισσότερο άπ’ ό,τι προσφέρει το Βάπτισμα της μετανοίας; Το άγιο Πνεύμα περιγράφεται στην Καινή Διαθήκη με ορισμένα χαρακτηριστικά. Μεταξύ των οποίων τα επικρατέστερα, θα έλεγα, είναι δύο:

-Είναι το Άγιο Πνεύμα, Αυτό πού φέρνει τη Βασιλεία του Θεού μέσα στον κόσμο, μέσα στην ιστορία, φέρνει δηλαδή τα έσχατα μέσα στην ιστορία. Όπως περιγράφουν οι Πράξεις των Αποστόλων την Πεντηκοστή, παραπέμποντας και χρησιμοποιώντας την προφητεία του Ιωήλ, το Πνεύμα έρχεται εν τοις εσχάτοις καιροίς. Και φέρνει τα έσχατα μέσα στην ιστορία. Δηλαδή, μας φέρνει αντιμέτωπους με τη Βασιλεία του Θεού και μας καλεί να εισαχθούμε στη Βασιλεία του Θεού.

-Και το άλλο χαρακτηριστικό του αγίου Πνεύματος είναι ότι αποτελεί κοινωνία- φέρνει την κοινωνία του άγιου Πνεύματος μέσα εις τον κόσμο, δημιουργώντας ακριβώς την Κοινότητα της Εκκλησίας! Την οικογένεια των τέκνων του Θεού (πρβλ. Ίω. α΄, 12).

Έτσι, δεν ημπορεί κανείς να είναι μέλος της Βασιλείας του Θεού, να αγιασθή, να είναι άγιος! Πρώτον αν δεν ευρίσκεται μέσα στην Εκκλησία. Και δεύτερον αν μέσα στην Εκκλησία δεν βιώνει την εν Χριστώ σωτηρία, δεν συμμετέχει δηλαδή, στο Δείπνο της Βασιλείας, πού είναι η θεία Ευχαριστία. Η θεία Ευχαριστία, λοιπόν, είναι εκείνη η οποία πραγματώνει τη Βασιλεία του Θεού μέσα στην ιστορία και καλεί όσους επέρασαν από τη στενή πύλη της μετανοίας να γευθούν τους καρπούς του άγιου Πνεύματος, να γευθούν τη χαρά και την αγαλλίασι του Δείπνου της Βασιλείας. Γι΄ αυτό και η θεία Ευχαριστία τελείται πάντα στην Εκκλησία μας, ως γεγονός χαράς και αγαλλιάσεως. Και δεν τελείται ποτέ σε ήμερες και περιόδους νηστείας, όπως είναι η Μεγάλη Τεσσαρακοστή. Γι΄ αυτό και συνδέεται με την Ανάστασι, και με την Κυριακή ημέρα. Διότι κάθε τέλεσι της θ. Ευχαριστίας είναι μια επανάληψι της Κυριακής. Είναι το Δείπνο της Βασιλείας!!!

Το άγιο Πνεύμα φέρνοντας τα Έσχατα, τη Βασιλεία του Θεού μέσα στην ιστορία, τούτο υποδεικνύει και σ’ αυτό μας καλεί: να προγευτούμε τη Βασιλεία, αφού έχωμε περάσει από τη στενή πύλη της μετανοίας. Γι’ αυτό και η Εκκλησία θέτει πάντοτε προϋποθέσεις για τη συμμετοχή στη θ. Ευχαριστία.

Άλλα θα ήθελα, αγαπητοί μου αδελφοί, να τονίσω, ότι δεν αρκεί η μετάνοια. Διότι υπάρχει μία τάσι να εξιδανικεύεται η μετάνοια. Ναι, επαναλαμβάνω: Είναι προϋπόθεσι η μετάνοια, δεν είναι όμως, το τέλος της πορείας. Εάν σταματήση και παραμείνη κανείς στη μετάνοια εις ουδέν ωφελεί. Το λέγω πολλές φορές ως παράδειγμα. Εάν η όσια Μαρία, η Αιγύπτια, η όποια όλη της τη ζωή, την αφιέρωσε σε σκληρή μετάνοια, δεν κοινωνούσε των Αχράντων Μυστηρίων προ του θανάτου της, διερωτώμαι, θα ήταν αγία; Θα είχε σωθή; Ημπορούμε να περιοριστούμε στη μετάνοια; Το λέγω αυτό, διότι υπάρχουν ορισμένες τάσεις και ορισμένες συγχύσεις γύρω από αυτό το θέμα. Αλλά νομίζω ότι η σημερινή ευαγγελική περικοπή και η σημερινή αποστολική περικοπή το ξεκαθαρίζει το θέμα.

Βάπτισμα μετανοίας! ναι απαραίτητος όρος για την αντιστροφή της πτώσεως, αλλά και να ακολουθή το ουσιαστικότερον, το Βάπτισμα εν αγίω Πνεύματι, πού σημαίνει συμμετοχή στην κοινωνία του αγίου Πνεύματος. Συμμετοχή στη Βασιλεία του Θεού, την οποία σ’ αυτόν τον κόσμο, μέσ’ την Ιστορία, την φέρνει, την εικονίζει, την προσφέρει η Εκκλησία. Γι’ αυτό οι Πατέρες είπαν ότι έξω από την Εκκλησία δεν υπάρχει σωτηρία. Ημπορεί να μετανοήση κανείς στο κελλί του όλη του τη ζωή, ημπορεί να φτάση σε ύψη ασκήσεως τα όποια, επιτρέψτε μου να ειπώ, ημπορεί να βρή κανείς και εκτός της Εκκλησίας, και εκτός του Χριστιανισμού. Φοβερά ύψη ασκήσεως, αλλά σε τι ωφελεί, εάν δεν γευθή κανείς τη Βασιλεία του Θεού μέσα στην Εκκλησία;

Να! λοιπόν, αδελφοί μου, πόση σημασία έχει η Εκκλησία. Κάτι το όποιο το λησμονούμε, το παραμερίζωμε πολλές φορές και ιδιαίτερα στην εποχή μας.

Πρέπει, λοιπόν, να αναστήσωμε την Εκκλησία μέσα στις συνειδήσεις μας και μέσα στη σημερινή ζωή του ιδίου του Εκκλησιαστικού Σώματος, το οποίον εν πολλοίς έχει χάσει τη συνείδησι της ταυτότητας του. Δεν ξέρει τι είναι η Εκκλησία… Είναι ένα φιλανθρωπικό ίδρυμα; Είναι ένα εθνικό κατασκεύασμα; Είναι ιδεολογικό περιτείχισμα; Είναι ληξιαρχείο; Είναι Ψυχολογικό ιατρείο; Τι είναι;…

Όπως προσπάθησα, εκκινών και αναφερόμενος στα σημερινά αναγνώσματα, να τονίσω, το Εκκλησιαστικό Σώμα, πρέπει να καταλάβη ότι πρώτιστα, κυρίως και πάντοτε είναι αυτή αύτη: η Ευχαριστιακή Κοινότητα, η όποια μας προσφέρει την κοινωνία του αγίου Πνεύματος και μ’ αύτόν τον τρόπο μας δίνει μια γεύσι της Βασιλείας του Θεού.

Αυτά, αγαπητοί μου αδελφοί, θα ήθελα ταπεινά να υπομνήσω στην αγάπη σας, ευρισκόμενος σ’ ένα χώρο Μοναστηριακό, όπου το Βάπτισμα της μετανοίας, η μετάνοια, αποτελεί το βασικό σκοπό της υπάρξεως και ζωής των ενασκούμενων αδελφών, όπου όμως, δεν παραμελείται και ο αγιασμός της Ευχαριστίας.

Προς τούτο, ας δοξάζωμε τον Θεό και ας τον παρακαλούμε η Εκκλησία μας -το εκκλησιαστικό Σώμα, εκάστη Εκκλησιαστική Κοινότητα- να βρη το σωστό δρόμο, τη σωστή ισορροπία, να βρη την ταυτότητα Της.

Έτσι, μ’ αυτόν τον τρόπο, δια πρεσβειών του Ιωάννου Προφήτου Προδρόμου και Βαπτιστού, θα αποτελεί η Εκκλησία μας μια εικόνα της Βασιλείας του Θεού μέσα σ’ αυτόν τον κόσμο, ο οποίος πορεύεται χωρίς πυξίδα.

Ο άγιος Ιωάννης ο Πρόδρομος, ο όποιος ανεγνώρισε ότι το Βάπτισμα της μετανοίας δεν αρκούσε, άλλα χρειαζόταν το Βάπτισμα του αγίου Πνεύματος, αυτός ας μεσιτεύη για όλους μας, ώστε και με τη Χάρι του Κυρίου να περάσωμε τη στενή πύλη της μετανοίας και να γευθούμε, ήδη από τη ζωή αυτή, τη Βασιλεία του Θεού μέσα στην Εκκλησία και να αξιωθούμε να την ζήσωμε, εν πληρότητι, όταν ο Θεός δώση και έλθη δια να εγκαταστήση τη Βασιλεία του. Αμήν.

Μητροπολίτης Περγάμου Ιωάννης (Ζηζιούλας)

πηγή : ΠΕΜΠΤΟΥΣΙΑ

ΣΧΟΛΙΟ:

ΑΡΧΗ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ ΕΛΕΓΧΟΣ ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΩΝ

ΠΡΑΞΕΙΣ ΤΩΝ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ ΙΘ´ 1 - 8

¹Ἐγένετο δὲ ἐν τῷ τὸν Ἀπολλὼ εἶναι ἐν Κορίνθῳ Παῦλον διελθόντα τὰ ἀνωτερικὰ μέρη ἐλθεῖν εἰς Ἔφεσον· καὶ εὑρὼν μαθητάς τινας ²εἶπε πρὸς αὐτούς· Εἰ πνεῦμα ἅγιον ἐλάβετε πιστεύσαντες; οἱ δὲ εἶπον πρὸς αὐτόν· Ἀλλ’ οὐδὲ εἰ Πνεῦμα ἅγιόν ἐστιν ἠκούσαμεν. ³εἶπέ τε πρὸς αὐτούς· Εἰς τί οὖν ἐβαπτίσθητε; οἱ δὲ εἶπον· Εἰς τὸ Ἰωάννου βάπτισμα. ⁴εἶπε δὲ Παῦλος· Ἰωάννης μὲν ἐβάπτισε βάπτισμα μετανοίας, τῷ λαῷ λέγων εἰς τὸν ἐρχόμενον μετ’ αὐτὸν ἵνα πιστεύσωσι, τοῦτ’ ἔστιν εἰς τὸν Ἰησοῦν Χριστόν. ⁵ἀκούσαντες δὲ ἐβαπτίσθησαν εἰς τὸ ὄνομα τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ. ⁶καὶ ἐπιθέντος αὐτοῖς τοῦ Παύλου τὰς χεῖρας ἦλθε τὸ Πνεῦμα τὸ ἅγιον ἐπ’ αὐτούς, ἐλάλουν τε γλώσσαις καὶ προεφήτευον.

ΚΑΤΑ ΙΩΑΝΝΗΝ 14

14 μη ταρασσεσθω υμων η καρδια πιστευετε εις τον θεον και εις εμε πιστευετε  ²εν τη οικια του πατρος μου μοναι πολλαι εισιν, ει δε μη, ειπον αν υμιν, πορευομαι ετοιμασαι υμιν τοπον ³και εαν πορευθω και ετοιμασω υμιν τοπον παλιν ερχομαι και παραληψομαι υμας προς εμαυτον ινα οπου ειμι εγω και υμεις ητε ⁴ και οπου εγω υπαγω οιδατε και την οδον οιδατε.

ΚΑΤΑ ΙΩΑΝΝΗΝ 12

12 ὅσοι δὲ ἔλαβον αὐτόν, ἔδωκεν αὐτοῖς ἐξουσίαν τέκνα Θεοῦ γενέσθαι, τοῖς πιστεύουσιν εἰς τὸ ὄνομα αὐτοῦ.

Σ’ αυτό το στημένο κείμενο υπάρχει όλη η εσχατολογική κακοδοξία. Μπορούμε εύκολα να παρακολουθήσουμε την ταύτιση ιστορίας και εκκλησίας. Και την ταύτιση Θείας Ευχαριστίας και Βασιλείας. Και την ταύτιση Θείας Ευχαριστίας και εσχάτων.

Την αποσιώπηση τού κηρύγματος μετανοίας τού ιδίου του Κυρίου. Και την παντελή έλλειψη αναφοράς τής πίστεως στόν Κύριο σαν απόλυτη προϋπόθεση ελεύσεως τού Αγίου Πνεύματος.

Πώς είναι δυνατόν να θεωρείται θεολόγος κάποιος πού σκέφτηκε αυτή την φαιδρότητα περί τής Αγίας Μαρίας τής Αιγυπτίας;

Διά τού λόγου το αναληθές υπάρχει ιστορία στο γεροντικό όπου νεαρά κόρη η οποία έπεσε στην πορνεία και μετανόησε με την στοργική παρέμβαση ενός από τούς γέροντες της σκήτης πού διακονούσε, στον δρόμο τής επιστροφής κατέβηκε ο Κύριος και την πήρε μαζί Του, διότι ήταν τόσο απόλυτη η μετάνοιά της. Δεν αναφέρεται ότι κοινώνησαν στο δρόμο.

Πώς μπορεί να ανεχθεί ένας χριστιανός να ακούει να ονομάζεται η υπακοή, υποταγή; Πώς μπόρεσε ο μεγάλος αυτός θεολόγος, ο δάσκαλος της ελευθερίας, να κάνει τέτοιο λάθος; Διότι στο βασανισμένο του μυαλό, πιστεύει στην υποταγή του Κυρίου στον Πατέρα, πιστεύει ότι ο Κύριος είναι δεύτερος Θεός.

Και πως ανεχόμαστε την ερμηνεία της κοινωνίας του Αγίου Πνεύματος σαν κοινότητα, σαν χριστιανική οικογένεια; Η αγάπη του Πατρός και η χάρις του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού και η κοινωνία του Αγίου Πνεύματος, δημιουργούν στην ιστορία, δηλ. στην εκκλησία, μια εικόνα της Αγίας Τριάδος; Αυτή είναι η σωτηρία μας; Η κοινωνία του Αγίου Πνεύματος δεν είναι η κοινωνία της αληθείας; Δεν γινόμαστε κοινωνοί της αληθείας του Κυρίου; Του Θεανθρώπου Ιησού Χριστού;

Η Βασιλεία των Ουρανών δεν είναι ο ίδιος ο Κύριος; Ο ίδιος δεν είπε ότι η Βασιλεία του Θεού βρίσκεται ανάμεσά σας, στους μαθητές Του;

Πώς είναι δυνατόν η Βασιλεία να είναι το Άγιο Πνεύμα όπως ερμηνεύεται από τον Ζηζιούλα, όταν ο Κύριος λέει στους μαθητές Του : «εν τη οικία του πατρός μου μοναί πολλαί εισιν, ει δε μη, είπον αν υμίν, πορεύομαι ετοιμάσαι υμίν τόπον». Τότε τί μπορεί να σημαίνει «Εγώ ειμί η οδός και η αλήθεια και η ζωή»;

Αυτή η ζωή δεν είναι η σωτηρία μας;

Ο σκοπός του Ζηζιούλα είναι να δημιουργήσει μια εκκλησία μόνο με το Άγιο Πνεύμα, χωρίς τον Κύριο, μια εκκλησία ενδοκοσμική, μια οικογένεια εκκλησιών.

Το εντυπωσιακό όμως σε αυτή την ομιλία είναι ότι έγινε σε μοναστήρι και οι μοναχοί δεν τον πέταξαν έξω, υποταγμένοι στον τύπο του ράσου.

ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ Η ΘΕΟΤΟΚΟΣ ΖΗΖΙΟΥΛΑ;

Αμέθυστος

Πηγή: amethystosbooks.blogspot.gr

Άγιος Σεραφείμ

 

Αγιος Ιερομαρτυρας Σεραφειμ

Επισκοπος Φαναριου

(4 Δεκεμβρίου)

Ο  Άγιος, ενόσω βρισκόταν στην φυλακή και έβλεπε επάνω του τα στίγματα του Χριστού, χαιρόταν και στον Χριστό ομολογούσε μεγάλες τις χάριτες, που τον αξίωσε να πάθει για το όνομά του το Άγιο, και τον παρακαλούσε να του δώσει υπομονή να πελεκήσει το Μαρτύριο. Την δε επομένη ημέρα, αφού κάθισε πάλι ο άρχοντας στον δικαστικό θρόνο με υπερβολική έπαρση, πρόσταξε και έφεραν τον Άγιο μπροστά του. Και άρχισε πάλι να λέει προς αυτόν· «Άραγε, Σεραφείμ, συνετίσθηκες από το χθεσινό παίδεμα, κατάλαβες το συμφέρον σου, ώστε να κάνεις εκείνο που σου λέω και ως φίλος σου σε συμβουλεύω, ή επιμένεις ακόμη στην κακή εκείνη άποψη; Ο Άγιος όμως. αφού σηκώθηκε με γελαστό το πρόσωπο, είπε· «Θα έπρεπε, ηγεμών, να μη σου δώσω καμμία απάντηση σ’ αυτά, επειδή λες πως είσαι και φίλος μου και μου δίνεις αυτήν την κακή συμβουλή, να αφήσω τον Κύριό μου Ιησού, τον ποιητή μου και πλάστη μου και να πιστέψω σε έναν άνθρωπο θνητό, αγράμματο, εχθρό και πολέμιο του Χριστού μου». Και ενώ έλεγε αυτά ο Άγιος, ο άρχοντας δεν περίμενε να τελειώσει τον λόγο του, αλλά αμέσως διέταξε πάλι να τον δείρουν σφοδρότατα, έπειτα να του τεντώσουν χέρια και πόδια και να βάλουν επάνω στην κοιλιά του μία μεγάλη πέτρα και ανελέητα να κατακόβουν και να ξεσχίζουν τις σάρκες του. Έπειτα τον πότιζαν νερό ανακατωμένο με σκόνη και χολή. Ο δε Άγιος, όταν είδε να γίνεται σ’ αυτόν το πάθος του Δεσπότη Χριστού, χαιρόταν τόσο πολύ, ώστε και οι ίδιοι οι ανηλεείς δήμιοι, βλέποντάς τον που υπέμεινε τέτοια και τόσα βασανιστήρια με ευχαρίστηση και το πρόσωπό του που ήταν λαμπρό και χαρούμενο σαν να ήταν σε ξεφάντωμα, και όχι σε τιμωρία, τον θαύμαζαν. Ο δε άρχοντας βλέποντας το σταθερό και αμετάθετο της γνώμης του, έδωσε την τελευταία καταδικαστική απόφαση, να τον παλουκώσουν, για να λάβει βίαιο θάνατο. Και αφού μετέφεραν τον Άγιο στον τόπο της καταδίκης, μία αράπισσα πιο μελανή στην ψυχή, παρά στο σώμα, ενώ στεκόταν δίπλα σε κάποιον τοίχο, έβριζε, και ατίμαζε τον Άγιο με αισχρές και άτιμες ύβρεις. Ο πιστότατος υπηρέτης του Δεσπότη Χριστού, μιμούμενος και σε αυτό τον Χριστό, δεν είπε μεν καμμία κατάρα εναντίον εκείνης της αθέου, αλλά μόνον, αφού στράφηκε, και την είδε με το γελαστό του εκείνο πρόσωπο, αμέσως σαν να βγήκε δύναμη από το ευλογημένο του πρόσωπο και την χτύπησε. Και, ω του θαύματος! στράφηκε προς τα πίσω η αναιδής και μελανή εκείνη ό­φις, παρομοίως και το στόμα και τα μάτια της στράφηκαν, και έγινε όμοια με τον πατέρα της τον διάβολο, και έζησε με την πληγή εκείνη δεκαπέντε χρόνια, και κατέστη θέαμα ελεεινό γι’ αυτούς που την έβλεπαν. Ωστόσο αν και ήταν δύστροπη και δαιμονιώδης και έπαθε τέτοια πράγματα, δεν εγκατέλειψε την κακή της άποψη, αλλά με την ίδια δυστροπία διέρρηξε την μιαρή της ψυχή, καθώς έφευγε για τον ετοιμασμένο γι’ αυτήν και όλους τους ομοίους της τόπο της αιωνίου κολάσεως. Ο δε Άγιος, αφού έφθασε στον τόπο της καταδίκης, όπου γινόταν εκείνο τον καιρό οι συναλλαγές, (δηλαδή το παζάρι), κοντά στο κυπαρίσσι, που βρισκόταν εκεί, και ενώ σουβλίσθηκε από τους άσπλαχνους, ευχαριστώντας, παρέδωσε την ιερή του και τρισευλογημένη ψυχή στα χέρια του Θεού, στις 4 Δεκεμβρίου του 1601. Το δε Άγιό του σώμα, όρισε ο θηριώδης εκείνος άρχοντας, να μείνει επάνω στο ξύλο πολλές ημέρες δήθεν για σωφρονισμό των άλλων. Αλλά και παρ’ όλο που έμεινε νεκρό αρκετές ημέρες, δεν έπαθε τίποτε με τη χάρη του Θεού, από όσα είναι στη φύση των νεκρών σωμάτων να παθαίνουν, ούτε εξογκώθηκε δηλαδή, ούτε κάποια δυσοσμία έβγαλε. Αλλά το αντίθετο έγινε και φαινόταν σαν να ήταν ζωντανό και ευωδία έβγαζε ανείπωτη. Το οποίο ακόμη και οι αλλοεθνείς, βλέποντάς το, θαύμαζαν. Οι δε ευσεβείς χαίρονταν και απέδιδαν στον Θεό μεγάλες ευχαριστίες, για την καλή ομολογία του Αγίου και διότι σ’ αυτή την ύστατη γενεά τους αξίωσε να δουν εκείνα, που είχαν ακούσει, ότι έγιναν στους παλαιούς καιρούς. Και επειδή ήθελαν να πάρουν το αθλητικό εκείνο σώμα, να το έχουν για προσκύνηση και βοήθειά τους, δεν το κατόρθωσαν, διότι ο άρχοντας έβαλε αρκετούς φύλακες και το φύλαγαν ημέρα και νύχτα. Και μετά από ημέρες έκοψαν την μακαρία του κεφαλή και την μετέφεραν στα Τρίκαλα, μαζί με άλλες κεφαλές κακούργων. Τις οποίες, αφού τις έβαλαν σε κοντάρια, τις έστησαν με την σειρά όλες να βλέπουν προς τη δύση. Και αυτά μεν έκαμναν το βράδυ· το πρωί όμως όλες οι υπόλοιπες κεφαλές των κακούργων στέκονταν, όπως τις έβαλαν, την κεφαλή του Αγίου όμως τη βρήκαν να βλέπει προς την ανατολή. Και αυτό όχι μία, αλλά πολλές ημέρες γινόταν. Και τον καιρό εκείνο, που ετελείτο αυτό το θαυμαστό γεγονός, κατ’ οικονομία του Θεού, έτυχε να βρίσκεται εκεί στα Τρίκαλα ο ηγούμενος της ιεράς μονής, που ονομαζόταν Δούσικο, και μόλις είδε οφθαλμοφανώς το θαύμα, έβαλε μέσα στη καρδιά του απόφαση καλή και ζήλο Θεού, να βρει τρόπο να πάρει την ιερά εκείνη και πολύτιμη κεφαλή στο Μοναστήρι, του, να την έχει για αγιασμό και θησαυρό του Μοναστηριού του άξιο. Γι’ αυτό συμφώνησε με κάποιον Αλβανό Χριστιανό και του έταξε πενήντα γρόσια, για να βρει τρόπο, να κλέψει τη θαυματουργή εκείνη κεφαλή, και να του τη φέρει. Ο οποίος παραφύλαγε όλη εκείνη τη νύχτα και κοντά προς την αυγή, όταν είδε τους φύλακες, να είναι νικημένοι από την αγρυπνία και να τους παίρνει ο ύπνος, πήγε όσο πιο αθόρυβα μπορούσε. Ωστόσο κατεβάζοντας την τίμια κεφαλή από το ξύλο και από τη βιασύνη και από το φόβο του, άφησε το ξύλο, και, όπως έπεσε χτύπησε και ξύπνησε τους φυλακές. Οι οποίοι, βλέποντας τον καλό εκείνο Χριστιανό, που έκανε αυτή τη θαυμαστή κλεψιά, έτρεξαν να τον πιάσουν. Ο δε γενναίος εκείνος, από ζήλο από τη μία και για τον μισθό από την άλλη, άρπαξε με τόλμη τον πολύτιμο εκείνο θησαυρό από τα μαλλιά και τον έρριξε στους ώμους του και όσο μπορούσε έφευγε. Τον κατεδίωκαν βέβαια και οι φύλακες με πολλή ορμή από την ντροπή τους. Ο δε καλός εκείνος Χριστιανός, ενώ βρισκόταν επάνω σε ένα γεφύρι της Σαλαμβρίας και καθώς έβλεπε τους φύλακες, που τον πλησίαζαν και επειδή φοβήθηκε, έρριξε το θαυμαστό κλέψιμο στον ποταμό. Γι’ αυτό και οι φύλακες, επειδή είδαν το γεγονός γύρισαν άπρακτοι. Και σ’ εκείνο τον ποταμό, κάτω από το γεφύρι, για αρκετό διάστημα, κάποιοι ψαράδες είχαν φράχτες κατασκευασμένους, για να πιάνουν ψάρια, στους οποίους, αφού ακούμπησε η τρισευλογημένη εκείνη κεφαλή, πιάστηκε από τα μαλλιά. Και επειδή ήταν δύο οι ψαράδες, ο μεν ένας από αυτούς πήγε στο σπίτι του, ενώ ο άλλος έμεινε τη νύχτα εκείνη να φυλάει τους φράχτες. Και ενώ καθόταν στο κρεββάτι και έβλεπε προς τον φράχτη, (ω των θαυμάσιων σου, Χριστέ Βασιλιά!) είδε έναν πύρινο στύλο, που κρατιόταν από τον φράχτη και έφθανε έως τον ουρανό και άκουγε αοράτως θαυμαστές ψαλμωδίες. Και επειδή φοβήθηκε, βγήκε από τον ποταμό και φεύγοντας κρύφθηκε στο κούφωμα ενός δέντρου και έμεινε εκεί όλη τη νύχτα άυπνος. Και όταν ξημέρωσε, αφού βγήκε από εκεί, πήγε στα Τρίκαλα και διηγήθηκε στον σύντροφό του το θαύμα. Γι’ αυτό την επόμενη νύκτα πήγαν και οι δυο να δουν τί ήταν αυτό που εμφανίσθηκε. Και αφού διανυκτέρευσαν, είδαν πάλι ομοίως τον πύρινο στύλο και άκουσαν τις ψαλμωδίες. Και επειδή δεν άντεξαν το φοβερό του θαύματος, φεύγοντας από εκεί, πήγαν πάλι στο κουφωτό δέντρο. Και, αφού μπήκαν μέσα, έβλεπαν από εκεί από την τρύπα το τεράστιο όλη τη νύχτα, χωρίς να κοιμηθούν καθόλου από το φόβο τους. Και, όταν έφθασε η ημέρα, πήγαν να δουν τι ήταν το θαύμα που έβλεπαν τη νύχτα. Και καθώς κοίταζαν προς εκείνο το μέρος, όπου έβλεπαν τον πύρινο στύλο, βρήκαν τη μαρτυρική και γεμάτη χάρη κεφαλή μπλεγμένη στο φράχτη. Και, επειδή την αναγνώρισαν, χάρηκαν με την εύρεση του πολυτίμου θησαυρού. Γι’ αυτό λοιπόν, αφού την τύλιξαν και την σήκωσαν την μετέφεραν στον προαναφερθέντα ηγούμενο. Ο δε καλότυχος ηγούμενος, μόλις είδε το ποθούμενο, ανασκίρτησε. Και, αφού πήρε το θαυμαστό κυνήγι, έδωσε σ’ αυτούς χάριν της ευρέσεως πενήντα γρόσια. Μετά δε από καιρό, όταν έμαθαν οι αδελφοί της Κρυεράς πηγής την υπόθεση, έστειλαν τον ηγούμενό τους, μαζί με κάποιον προεστό του Νεοχωρίου, που ονομαζόταν Παναγιώτης Κωσκολάς, να πάνε να ζητήσουν την Ιερή και μαρτυρική κάρα από το Δούσικο, επειδή άνηκε σ’ αυτούς, διότι είναι ο Άγιος Κοινοβιάτης τους. Και, όταν έφυγαν, κατ’ οικονομία του Θεού, βρήκαν στα Τρίκαλα και τον Μητροπολίτη Λαρίσης, στον οποίο φανέρωσαν τη σκέψη τους και τον παρακάλεσαν να τους βοηθήσει στο δίκαιο αίτημά τους. Ο οποίος, επειδή το έκρινε δίκαιο, απεφάσισε να πάρουν οι Δουσικιώτες τα πενήντα γρόσια και να δώσουν τον θησαυρό, πράγμα που έγινε. Ο δε ηγούμενος και ο προαναφερθείς Παναγιώτης αφού πήραν το ποθούμενο, το μετέφεραν στο Μοναστήρι της Κρυεράς πηγής. Και αφού κατασκεύασαν κιβώτιο θαυμαστό, το έβαλαν και το απέθεσαν σε τόπο ιερό και κατάλληλο, που μένει μέχρι και τώρα σώα, ευωδιάζουσα και επιτελεί άπειρα θαύματα. Και ελευθερώνει από όλα τα νοσήματα αυτούς που προσέρχονται με πίστη.  Και στην ολέθρια πανούκλα στάθηκε χιλιάδες φορές θαυματουργή και πολλές χώρες ευσεβών ελευθέρωσε μέχρι και σήμερα από την επικίνδυνη αυτή ασθένεια.

(Αγ. Νικοδήμου του Αγιορείτου, «Συναξαριστής» τ. Β΄, εκδ. Συνοδίας Σπυρίδωνος Ιερομονάχου, Ι. Καλύβη “Αγιος Σπυρίδων Α”, Ν. Σκήτη-Αγ. Όρος,  σ. 240-243) Θησαυρός Γνώσεων και Ευσεβείας

Πηγή:  http://blogs.sch.gr/kantonopou

Η θανατερή εξοικείωση με την παναίρεση

 

Η “ΣΑΛΑΜΟΕΙΔΗΣ” ΕΞΟΙΚΕΙΩΣΗ

ΚΑΙ Η ΕΝ ΤΟΙΣ ΠΡΑΓΜΑΣΙ ΚΑΤΑΛΥΣΗ

      ΤΗΣ ΔΙΑΚΡΙΣΕΩΣ ΠΙΣΤΕΩΣ ΚΑΙ ΑΙΡΕΣΕΩΣ

Πηγή: amethystosbooks

            . Ἡ “θρονικὴ” Ἑορτὴ τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου μὲ τὶς ἐθιμοτυπικὲς καὶ διαρκῶς παγιουμένου ΕΘΙΜΙΚΟΥ ΔΙΚΑΙΟΥ «συμ-παραστάσεις» καὶ οἰκουμενιστικὲς ἀγάπες δὲν «συγκινεῖ». Ἐπῆλθε ἡ …ποθουμένη ἐξοικείωση! Θὰ ἀκολουθήσει ἀργὰ ἢ γρήγορα καὶ τὸ ἑπόμενο βῆμα (π.χ. κοινὸς ἑορτασμὸς τοῦ Πἀσχα)! Σαλαμοειδῶς.

   . Σημασία πάντως ἔχει καὶ ἐκεῖνο ποὺ συνήθως παραθεωρεῖται καὶ δὲν εἶναι ἄλλο ἀπὸ τὴν ΕΝ ΤΟΙΣ ΠΡΑΓΜΑΣΙ σύγχυση περὶ τὴν Πίστη (Ὁμολογικὴ Πίστη – Ἱ. Κανόνες/Τάξη – Ὀρθόδοξη Εὐσέβεια [lex credendi καὶ lex orandi]) ποὺ βιώνεται στὸν ὀρθόδοξο κόσμο καὶ εἰδικότερα στὰ ὀρθόδοξα περιβάλλοντα μέσα σὲ ἑτερόδοξα κοινωνικὰ πλαίσια, στὶς ἐκκλησιαστικὲς κοινότητες τῆς Διασπορᾶς. Σύγχυση πού -παρὰ τὰ τηρούμενα ἐξωτερικὰ “ὀρθόδοξα τυπικά”- ΚΑΤΑΛΥΕΙ τὴν διάκριση τῆς Πίστεως ἀπὸ τὴν Αἵρεση.

Τὰ κατωτέρω παραδείγματα ἁπλῶς πρὸς ὑπενθύμιση:

1. Τὸ πρῶτο καὶ γνωστό: Ἡ -ἔστω καὶ περιπτωσιακῶς ἀναφερομένη- μετάδοση τῆς Θ. Κοινωνίας σὲ μὴ Ὀρθοδόξους, εἴτε ἐξ ἀσυγγνώστου ἀπροσεξίας εἴτε ἐξ αἰτίας κακῶς νοουμένης “ἀγάπης” δημοσίων σχέσεων!

2. Τὸ ἐπίσης πασίγνωστο: Τέλεση δεύτερης Θ. Λειτουργίας τὴν ΙΔΙΑ ΗΜΕΡΑ ἀπὸ τὸν ΙΔΙΟ ΙΕΡΕΑ, μὲ τὴν ἐπίκληση τοῦ θεολογικοῦ ἐπιχειρήματος τῆς “ἀνάγκης”. (Ἔτσι θὰ ἠδύνατο λ. χ. νὰ γίνει “κατ᾽ ἀνάγκην” ἀποδεκτὴ καὶ ἡ τέλεση Θ. Λειτουργίας μὲ …κονιάκ! Λόγῳ ἀνάγκης, δηλ. λόγῳ ἐλλείψεως γλυκοῦ οἴνου!)

3. Θλιβερὴ καὶ ἀτέλειωτη περιπτωσιολογία πλημμελοῦς καὶ ἀντικανονικῆς ἀσκήσεως τῆς ἱερατικῆς/ποιμαντικῆς διακονίας. Ἐνδεικτικὴ ἁπλῶς ἐκείνη Ὀρθοδόξου ἱερέως (Ἕλληνος τὸ γένος καὶ πολυμηχάνου…!) σὲ εὐρωπαϊκὴ χώρα. Στοὺς μικτοὺς γάμους φέρεται νὰ ἐφάρμοζε τὸ ἑξῆς ἀπίστευτο τέχνασμα: Κατὰ τὴν ὑποδοχὴ τῶν μελλονύμφων στὴν Ἐκκλησία ἔχριε ἀκαριαία καὶ αἰφνιδιαστικὰ (ἐννοεῖται χωρὶς τὴν συγκατάθεσή του) μὲ Ἅγιο Μῦρο τὸ ἑτερόδοξο μέλος! Κατόπιν τελοῦσε, κατὰ τὴν μωρία του, ἀμιγῆ γάμο, ὀρθοδόξων!

4. Ἡ εἰσδοχὴ ἑτεροδόξων στὴν Ὀρθόδοξο Ἐκκλησία ἄνευ συστηματικῆς ΚΑΤΗΧΗΣΕΩΣ.

5. Ἡ ἐν τοῖς πράγμασι κατάργηση τοῦ θεοπαραδότου θεσμοῦ τῆς Νηστείας καὶ ἡ δημόσια ἀθέτησή της ἀπὸ Κληρικούς.

6. Ἡ ἀδίστακτη χειροτονία ἀγάμων κληρικῶν ἄνευ οἱασδήποτε ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΗΣ ἀναφορᾶς στὸν μοναχικὸ βίο καὶ τὶς ὀρθόδοξες ἡσυχαστικὲς προϋποθέσεις μὲ ἀποτέλεσμα τὴν ἐκ προθέσεως ἐγκληματικὴ ΕΚΘΕΣΗ τῶν κληρικῶν αὐτῶν σὲ πνευματικοὺς κινδύνους εἰδικούς (δηλ. τῶν ἰδίων προσωπικῶς) ἀλλὰ καὶ γενικοὺς λόγῳ τοῦ ΔΙΑΣΥΡΜΟΥ τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας μέσα σὲ ἀλλόδοξα περιβάλλοντα!

7. Ἡ κάλυψη ἐφημεριακῶν «ἀναγκῶν» (πάλι ἠ πρόταξη τῶν ἀναγκῶν…) μὲ ἀκατάλληλα (Κανονικῶς καὶ “μορφωτικῶς”) πρόσωπα, τὰ ὁποῖα δὲν χαίρουν ἐκτιμήσεως καὶ σεβασμοῦ (συνεπῶς μὲ μηδενικὴ ΠΟΙΜΑΝΤΙΚΗ-ΔΙΔΑΚΤΙΚΗ ἐπιρροή, ἄρα ἐπὶ ζημίᾳ τῆς Ὀρθοδόξου Μαρτυρίας) οὔτε στὶς στενότερες ἐκκλησιαστικὲς κοινότητες (Ἐνορίες), οὔτε καὶ στὸν ἀλλόδοξο-κοσμικό περίγυρο.

8. Ἡ ἐμπλοκὴ τῶν Ὀρθοδόξων Κληρικῶν [καὶ Ἀντιπροσώπων] σὲ ἕνα ἀτέρμονα καὶ ἐν πολλοῖς ἀδιέξοδο διάλογο μὲ τοὺς ἑτεροδόξους, ἡ ὀποία συνεπιφέρει μιὰ διαρκῆ τριβή, ἕνα μόνιμο συμφυρμὸ μὲ ἀναπόφευκτες ἐπιδράσεις καὶ συνεπακόλουθες πνευματικὲς συνέπειες, τόσο σὲ προσωπικὸ ἐπίπεδο (τῶν ἰδίων τῶν ἐμπλεκομένων) ὅσο καὶ σὲ γενικὸ (ἡ ψευδὴς ἐντύπωση ποὺ δημιουργεῖται στοὺς ἁπλοὺς ἀνθρώπους μὲ τὸν ἐπικοινωνιακὸ ἀναμηρυκασμὸ τῶν ἴδιων ἀχώνευτων τελετῶν). Τὸ Ἰωάννειο, τοῦ Εὐαγγελιστοῦ τῆς ἀγάπης, «εἴ τις ἔρχεται πρὸς ὑμᾶς καὶ ταύτην τὴν διδαχὴν οὐ φέρει, μὴ λαμβάνετε αὐτὸν εἰς οἰκίαν, καὶ χαίρειν αὐτῷ μὴ λέγετε» (Β´ Ἰω. 10) ἔχει πάει ἐν τοῖς πράγμασι “στὸν βρόντο”, μαζὶ μὲ τὴν πατερικὴ ὑπογράμμιση: «ἵνα μὴ δεχόμενοι αὐτοὺς καὶ φιλοξενοῦντες μεθέξετε ἀπὸ τὴν αἵρεσιν καὶ ἀσέβειάν του». (Ἅγ. Νικόδημος Ἁγιορείτης).

πηγή

Καθώς πληθαίνουν φωνές εσχάτων

Χωρίς ενότητα μάταιος ο αγώνας κατά Οικουμενισμού

 Ἅγιος Ἰουστῖνος Πόποβιτς:

 

"Η   Ε Κ Κ Λ Η Σ Ι Α

Ε Ι Ν Α Ι

Μ Ι Α,

 

Οἱ  αἱρέσεις  εἶναι  πολλές!"

 

ΕΙΣΑΓΩΓΙΚΑ:

Τὸ πρόβλημα γιὰ τὴν σημερινὴ Ἐκκλησία, δὲν εἶναι μόνο οἱ Οἰκουμενιστές, ἀλλὰ καὶ οἱ κάθε λογῆς ὀρθόδοξοι, ποὺ ἀπέναντι στὴν κατεπείγουσα ἀνάγκη   ἑ ν ό τη τ α ς   γιὰ τὴν ἀντιμετώπιση τῆς καλπάζουσας παναίρεσης τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, ἀρνούμαστε τὴν "ἑνότητα τοῦ πνεύματος", ἀρνούμαστε τὴν ὁμόνοια, καὶ ἄρα δὲν ἔχουν -δυστυχῶς- ἐφαρμογὴ καὶ σὲ μᾶς τὰ τοῦ Κυρίου:

«Οὐ περὶ τούτων δὲ ἐρωτῶ μόνον, ἀλλὰ καὶ περὶ τῶν πιστευσόντων διὰ τοῦ λόγου αὐτῶν εἰς ἐμέ, ἵνα πάντες ἓν ὦσι, καθὼς σύ, πάτερ, ἐν ἐμοὶ κἀγὼ ἐν σοί, ἵνα καὶ αὐτοὶ ἐν ἡμῖν ἓν ὦσιν, ἵνα ὁ κόσμος πιστεύσῃ ὅτι σύ με ἀπέστειλας. καὶ ἐγὼ τὴν δόξαν ἣν δέδωκάς μοι δέδωκα αὐτοῖς, ἵνα ὦσιν ἓν καθὼς ἡμεῖς ἕν ἐσμεν, ἐγὼ ἐν αὐτοῖς καὶ σὺ ἐν ἐμοί, ἵνα ὦσι τετελειωμένοι εἰς ἕν, καὶ ἵνα γινώσκῃ ὁ κόσμος ὅτι σύ με ἀπέστειλας καὶ ἠγάπησας αὐτοὺς καθὼς ἐμὲ ἠγάπησας» (Ἰω. ιζ΄ 20-23).

Ἀποτέλεσμα αὐτῆς τῆς ἄρνησης ἑνότητας εἶναι ἡ διάβρωση τῆς Πίστεως καὶ ἡ ἔλλειψη σθεναρῆς ἀντίστασης,  ποὺ ἐπιτρέπει στὸν Οἰκουμενισμὸ νὰ ἐπεκτείνεται σχεδὸν ἀνενόχλητα. Καθένας ἐκφράζει δικῆς του ἐμπνεύσεως ποιμαντικὴ ἀντιμετώπιση τῆς αἱρέσεως, ἀγνοώντας τὴν δισχιλιόχρονη πρακτικὴ τῆς Ἐκκλησίας, ὅπως ἐκφράστηκε ἀπὸ τὸν ἀπόστολο Παῦλο (καὶ τὸν εὐαγγελιστὴ Ἰωάννη) καὶ ἐφαρμόστηκε ἀπὸ τοὺς Ἁγίους Πατέρες ὅλων ἀνεξαιρέτως τῶν αἰώνων: «αἱρετικὸν ἄνθρωπον μετὰ πρώτην καὶ δευτέραν νουθεσίαν παραιτοῦ».

Παραθέτοντας παρακάτω, τὸ κείμενο τοῦ ἁγίου Ἰουστίνου Πόποβιτς, προβαίνουμε σὲ δύο ἀναγκαῖες παρατηρήσεις:

α) Ὡς πρὸς τὴν κοινὴ ἀντιμετώπιση τῆς αἱρέσεως:

Παρατηρεῖται τὸ παράδοξο, ὅλοι οἱ ἀγωνιζόμενοι κατὰ τοῦ Οἰκουμενισμοῦ νὰ προτείνουν τὴν δικῆς τους ἐμπνεύσεως τακτική, ἐπικαλούμενοι ὄχι τὰ κείμενα τῶν Πατέρων, ἀλλὰ ἄλλους λόγους: λόγους διακρίσεως, οἰκονομίας, ὑπακοῆς, ἑρμηνείας κ.λπ. (Πόσο αὐτὸ διαφέρει ἀπὸ τοὺς νεο-πατερικοὺς θεολόγους, τοὺς ὁποίους κατηγοροῦμε;)

Τὰ κείμενα τῶν Πατέρων, ὅμως, εἶναι ἐδῶ· εἶναι ἀδαμαντίνως σκληρὰ γιὰ νὰ ἀλλοιωθοῦν· εἶναι τιμωρητικὰ γιὰ ὅσους τὰ ἀμφισβητοῦν καὶ ἐπιχειροῦν νὰ τὰ νοθεύσουν· εἶναι ἀλάνθαστοι ὁδηγητικοὶ φάροι, καὶ ὑποδεικνύουν τὴν μία καὶ συγκεκριμένη ὁδό: τὴν ὁδὸ τῆς ἀπομακρύνσεως ἀπὸ τοὺς αἱρετικοὺς μὲ ὁποιοδήποτε τίμημα.

Καὶ δυστυχῶς, μετὰ λύπης μας παρατηροῦμε, ὅτι κάποιοι ἀγωνιζόμενοι μὲ χάρτινες διακηρύξεις ἐναντίον τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, ἀρνοῦνται ἐκείνους ποὺ τοὺς τὰ ὑπενθυμίζουν. Ἂν τὰ ἐλάμβαναν ταπεινὰ ὑπ' ὄψιν, θὰ μποροῦσε νὰ ὑπάρξει ἑνότητα ἀγῶνος καὶ θετικὰ ἀποτελέσματα. Ἄν πάλι, ταπεινὰ ὑπεδείκνυαν τὴν ἁγιοπατερικὴ Παράδοση, πάλι θὰ ὑπῆρχε εὐλογημένο ἀποτέλεσμα.

Αὐτοί, λοιπόν, ὄχι μόνο ἀρνοῦνται νὰ τὰ ἀποδεχθοῦν, ἀλλ' ἀρνοῦνται νὰ τὰ ἐξετάσουν καὶ νὰ τὰ ἀντικρούσουν οἱ ἴδιοι, γιατὶ θὰ εξέθεταν τὸν ἴδιο τους τὸν ἑαυτό, ἀφοῦ μόλις χθὲς καὶ αὐτοὶ πρέσβευαν αὐτὰ ποὺ τώρα κατηγοροῦν, αὐτὰ ποὺ ἐπαινοῦσαν, αὐτὰ ποὺ τώρα καταδικάζουν!!! Γι' αὐτὸ ἐπέτρεψαν σὲ κατωτέρους τους κληρικοὺς νὰ τὰ ἀντικρούσουν, ἐρχόμενοι κατ' αὐτὸν τὸν τρόπο σὲ ἀντίθεση, ὄχι μὲ ὅσους τὰ ὑπενθυμίζουν, ἀλλὰ μὲ τοὺς Ἁγίους ποὺ τὰ ἔχουν διατυπώσει θεόπνευστα, ἐφαρμόσει μαρτυρικὰ καὶ θεσμοθετήσει Συνοδικά. Καὶ ὄχι μόνο ἔρχονται σὲ ἀντίθεση μὲ τοὺς Ἁγίους ἀλλὰ καὶ μὲ τὴν ἴδια τὴν ὀρθόδοξο Παράδοση.

β) Ὡς πρὸς τὸ ἂν ἡ αἵρεση (οἱ αἱρέσεις) τοῦ Οἰκουμενισμοῦ εἶναι κατεγνωσμένη:

Οἱ ἴδιοι κύκλοι, ποὺ ἀγωνίζονται ἐναντίον τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, χρησιμοποιοῦν καὶ τὸ ἑξῆς ἐπιχείρημα γιὰ νὰ δικαιολογήσουν τὴν παραπάνω στάση τους· λένε ὅτι ὁ Οἰκουμενισμὸς δὲν εἶναι ἀναγνωρισμένη Συνοδικὰ (κατεγνωσμένη) αἵρεση. Καμιὰ Σύνοδος ἢ Ἅγιος δὲν τὴν ἔχει, λένε, καταδικάσει.

Ἕωλο τὸ ἐπιχείρημα γιὰ πολλοὺς λόγους.

Ἕνας ἀπ’ αὐτοὺς τοὺς λόγους, ποὺ ἀποκαλύπτει ὅτι τὰ ἐλατήριά τους δὲν εἶναι καθαρά, εἶναι καὶ τὸ παρακάτω ἀπόσπασμα τοῦ ἁγίου Ἰουστίνου Πόποβιτς. Ἀναμφίβολα, ὁ Σέρβος ἀρχιμανδρίτης καὶ καθηγητὴς Δογματικῆς Ἰουστῖνος Πόποβιτς εἶναι σήμερα Ἅγιος τῆς Ἐκκλησίας μας. Καὶ αὐτὸς ὁ Ἅγιος ἔχει χαρακτηρίσει τὸν Οἰκουμενισμὸ ὄχι μόνο ὡς αἵρεση, ἀλλὰ καὶ ὡς Παναίρεση. Ἄρα ὁ Οἰκουμενισμὸς τελεσίδικα καὶ ἀναμφίβολα εἶναι «κατεγνωσμένη» αἵρεση.

Γιατί, τότε, συνεχίζουν νὰ ἐπικοινωνοῦν μὲ κατεγνωσμένους αἱρετικούς;

                                                                                                          Παραθέτουμε στὴ συνέχεια τὸ κείμενο τοῦ ἁγίου Ἰουστίνου.

 ______________________________________________________________________________________________________________________________

 ΠΗΓΗ: Τρέλο-Γιάννης

  Ἅγιος Ἰουστῖνος Πόποβιτς:

 

Ἡ ἐκκλησία εἶναι μία, οἱ αἱρέσεις εἶναι πολλές!

     Οἱ Ἅγιοι Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας μας εἶναι οἱ διαχρονικοὶ θεματοφύλακες καὶ ὑπερασπιστὲς τῆς ἀλήθειας. Ἡ ἐμμονή τους στὴ διαφύλαξή της ἀπὸ τὴν αἵρεση καὶ τὴν κακοδοξία ἔγκειται στὸ ὅτι ἡ ἀλήθεια εἶναι συνώνυμη μὲ τὴ σωτηρία. Ἡ σύγχρονη μάστιγα τοῦ οἰκουμενισμοῦ θέτει ἐδῶ καὶ χρόνια σὲ σκληρὴ δοκιμασία καὶ ἀμφισβήτηση τὴν ἀλήθεια γιʼ αὐτὴ τὴν ἴδια τὴν Ἐκκλησία.
         Ἀφήνουμε τὸν σύγχρονο ἅγιο καὶ ὁμολογητὴ τῆς Ὀρθοδοξίας τὸν π. Ἰουστῖνο Πόποβιτς νὰ ἐκθέσει τὴν ὀρθόδοξη πίστη, ὡς ἀπάντηση στὴν φρικτὴ ἐκτροπὴ τῶν οἰκουμενιστῶν: 
   
        «Ἡ  Ἐκκλησία δὲν εἶναι μόνον μία, ἀλλὰ καὶ μοναδική. Ἐν τῷ Κυρίῳ Ἰησοῦ δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ὑπάρξουν πολλὰ σώματα κατὰ τὸν ἴδιον τρόπον δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ὑπάρχουν ἐν αὐτῷ πολλὲς Ἐκκλησίες.
         Ἐν τῷ θεανθρωπίνῳ αὐτοῦ σώματι ἡ Ἐκκλησία εἶναι μία καὶ μοναδική, ὅπως ὁ Θεάνθρωπος, ὁ Χριστός, εἶναι ἕνας καὶ μοναδικός. Διʼ αὐτὸν τὸν λόγον διαίρεσις, σχίσμα τῆς Ἐκκλησίας εἶναι πρωτίστως ἕνα πράγμα ὀντολογικῶς ἀδύνατον.
Δὲν ὑπῆρξε ποτὲ διαίρεσις τῆς Ἐκκλησίας, καὶ δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ὑπάρξη, πλὴν ὑπῆρξε καὶ θὰ ὑπάρξη ἔκπτωσις ἐκ τῆς Ἐκκλησίας, κατὰ τὸν τρόπον, ποὺ πίπτουν τὰ ξερὰ καὶ ἄγονα κλήματα ἀπὸ τὴν θεανθρωπίνην καὶ αἰωνίως ζῶσαν ἄμπελον, ποὺ εἶναι ὁ Κύριος Ἰησοῦς Χριστὸς (Ἰω. 13,16). Κατὰ καιροὺς ἀπεσπάσθησαν καὶ ἐξεβλήθησαν ἀπὸ τὴν μοναδικὴν ἀδιαίρετον Ἐκκλησίαν οἱ αἱρετικοὶ καὶ σχισματικοί, οἱ ὁποῖοι ἔκτοτε ἔπαψαν νὰ ἀποτελοῦν μέλη τῆς Ἐκκλησίας καὶ μέρη τοῦ θεανθρωπίνου σώματός της.

         Ἔτσι ἔχουν κατ' ἀρχὴν ἀποκοπῆ οἱ Γνωστικοί, κατόπιν οἱ Ἀρειανοί,κατόπιν οἱ Πνευματομάχοι, κατόπιν οἱ Μονοφυσῖται, κατόπιν οἱ Εἰκονομάχοι, κατόπιν οἱ Ρωμαιοκαθολικοί, κατόπιν οἱ Προτεστάνται, κατόπιν οἱ Οὐνῖται καὶ ἐν συνεχείᾳ ὅλα τὰ ἄλλα μέλη τῶν αἱρετικῶν καὶ σχισματικῶν λεγεώνων».

        (Ἰουστίνου Πόποβιτς, «Δογματική τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας», (Γαλλικὴ μετάφραση) Τόμος 4ος, σελ.181, Lausanne 1995 - Ἀναδημοσιεύτηκε στὸν «Ὀρθόδοξο Τύπο» στὶς 29/6/2007).

 Ἅγιε Ἰουστῖνε πρέσβευε γιὰ τὴν διάσωση τῆς ἀλήθειας καὶ τὴ σωτηρία ἡμῶν τῶν ἁμαρτωλῶν!

"Τρέλο-Γιάννης"

________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________

Νὰ προσθέσουμε καὶ κάτι ἐπὶ πλέον. Γιὰ τὸν ἅγιο Ἰουστῖνο Πόποβιτς, «ὅλοι αὐτοὶ οἱ ψευδοχριστιανισμοί, ὅλες οἱ ψευδοεκκλησίες»,  μὲ τὶς ὁποῖες ταυτίζεται ὁ Πατριάρχης καὶ ὁ περίγυρός του ἀποκαλώντας τις “ἀδελφὲς Ἐκκλησίες”, «δὲν εἶναι τίποτε ἄλλο παρὰ μιά αἵρεση παραπλεύρως στὴν ἄλλη αἵρεση. Τὸ κοινὸ εὐαγγελικὸ ὄνομά τους εἶναι παναίρεση. Γιατί; Γιατὶ στὸ διάστημα τῆς ἱστορίας οἱ διάφορες αἱρέσεις ἀρνοῦνταν ἢ παραμόρφωναν μερικά ἰδιώματα τοῦ Θεανθρώπου καὶ Κυρίου Ἰησοῦ οἱ εὐρωπαϊκὲς ὅμως αὐτὲς αἱρέσεις ἀπομακρύνουν ὁλόκληρο τὸν Θεάνθρωπο καὶ στὴ θέση του τοποθετοῦν τὸν Εὐρωπαῖο ἄνθρωπο».

Ὁ ἀείμνηστος καθηγητής μας δέ, Ἀνδρέας Θεοδώρου, ποὺ ἔζησε τὸ γεγονὸς τῆς ταχυτάτης ἐπεκτάσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ στὸν ὀρθόδοξο χῶρο (ὅπως συνέβαινε μετὰ τὸ θάνατο τοῦ ἁγίου Ἰουστίνου) ἔγραφε:

«Ὁ Οἰκουμενισμός δὲν εἶναι αἵρεση καὶ παναίρεση, ὅπως συνήθως χαρακτηρίζεται. Εἶναι κάτι πολὺ χειρότερο τῆς παναιρέσεως. Οἱ αἱρέσεις ἦταν φανεροὶ ἐχθροὶ τῆς Ἐκκλησίας. Μποροῦσε αὐτὴ νὰ παλέψει ἐναντίον τους καὶ νὰ τὶς κατατροπώσει. Ὁ Οἰκουμενισμὸς ὅμως ἀδιαφορεῖ γιὰ τὰ δόγματα καὶ γιὰ τὶς δογματικὲς διαφορὲς τῶν Ἐκκλησιῶν. Εἶναι ὑπέρβαση, ἀμνήστευση, παραθεώρηση, γιὰ νὰ μὴν ποῦμε νομιμοποίηση καὶ δικαίωση τῶν αἱρέσεων. Εἶναι ὕπουλος ἐχθρός, καὶ ἀπὸ ἐδῶ ἀκριβῶς προέρχεται ὁ θανάσιμος κίνδυνος».

Π.Σ.