Ο ΔΙΩΚΟΜΕΝΟΣ ΜΗΤΡ. ΑΡΤΕΜΙΟΣ ΣΤΟ ΒΟΛΟ

Ο ΔΙΩΚΟΜΕΝΟΣ ἀπὸ τοὺς ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΕΣ

τῆς ΣΕΡΒΙΑΣ ΣΕΒ. ΑΡΤΕΜΙΟΣ ΣΤΟ ΒΟΛΟ

Ὁ διωκόμενος γιὰ τὴν πίστη Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Ράσκας καὶ Πριζρένης Ἀρτέμιος εὑρίσκεται γιὰ προσωπικοὺς λόγους στὴν Ἑλλάδα. Μὲ τὴν εὐκαιρία αὐτὴ θὰ μεταβεῖ τὴν Ε΄ Κυριακὴ τῶν Νηστειῶν στὶς Σταγιᾶτες Βόλου, συνοδευόμενος ἀπὸ τὸν Ἡγούμενο μιᾶς ἐκ τῶν κατακομβῶν καὶ ἄλλους ἱερωμένους τῆς ἐν ἐξορίᾳ εὑρισκομένης Ἱ. Μ. Ράσκας. Ἐκεῖ στὸ παλαιὸ μοναστηράκι τοῦ Εὐαγγελισμοῦ τῆς Θεοτόκου, ὡς γνωστὸν τελοῦνται ὅλο αὐτὸ τὸ διάστημα οἱ Ἀκολουθίες τῆς Μ. Τεσσαρακοστῆς, ἀλλὰ καὶ ἡ κατὰ Κυριακὴν Θ. Λειτουργία ἀπὸ τὸν Ἱερομόναχο π. Εὐθύμιο Τρικαμηνᾶ.

Αἰσθανόμαστε μεγάλη τὴν τιμὴ καὶ τὴν εὐλογία ποὺ αὐτὴν τὴν Κυριακὴ θὰ εἶναι ἀνάμεσά μας ὁ Σεβασμιωτατος Ἀρτέμιος, ὁ ὁποῖος μὲ τὴν παρουσία του ἀνταποδίδει τὴν κατὰ Μάρτιον 2013 ἐπίσκεψη τοῦ π. Εὐθύμιου Τρικαμηνᾶ στὴν Σερβία, ὅπου ὡς γνωστὸν συλλειτούργησε μὲ τὸν Σεβασμιώτατο Ἀρτέμιο.

Θεοῦ θέλοντος, θὰ εἴμαστε παρόντες στὶς Σταγιᾶτες καὶ θὰ σᾶς ἐνημερώσουμε γιὰ τὸ γεγονός.

Επιτέλους, ας τοποθετηθούν απέναντι στους αιρετικούς Οικουμενιστές

Ὅταν πρόκειται γιὰ θέματα Πίστεως, κ. Ἄνδραλη, ποὺ μάλιστα θίγονται ἐν καιρῷ αἱρέσεως, ἔχουμε ὑποχρέωση καὶ νὰ δημοσιεύσουμε τὸ ἄρθρο σας (ὅπως κάναμε), καὶ νὰ ἀπαντήσουμε σ’ αὐτό, ἔχοντας ὡς ὁδηγούς μας τοὺς Ἁγίους Πατέρες καὶ τὴν Ὀρθόδοξη Παράδοση. Ἔχουμε, βέβαια, συνείδηση ὅτι ἡ χρήση κειμένων τῶν Πατέρων, δὲν καθιστᾶ τὴν ἀπάντηση –ἐκείνων ποὺ τὰ χρησιμοποιεῖ– Ὀρθόδοξη, ἀφοῦ μπορεῖ νὰ ἐπιλέξει ἀπὸ τὰ κείμενά τους ὅ,τι εὐοδώνει τὶς θέσεις του, καὶ ἔτσι νὰ τοὺς παρερμηνεύσει καὶ νὰ κακοποιήσει τὴ διδασκαλία τους. Ἡ προσπάθειά μας, ὅμως, εἶναι νὰ παραθέσουμε ὄχι μόνο τὸ γράμμα, ἀλλὰ καὶ τὸ πνεῦμα τῶν Πατέρων.

Νὰ ἀρχίσω ἀπὸ τὰ μικρὰ καὶ ἀνώδυνα:

Ψηλαφούμε την ιστορία και την κατάπτωση των Επισκόπων

Στὴν ἀνταπάντησή του, ὁ κ. Ἄνδραλης, σὲ πρόσφατο κείμενο, χαρακτηρίζει τὸν π. Θεόδωρο Ζήση «θεολογικὸ γίγαντα τῶν ἡμερῶν μας». Ἔτσι μοῦ δίνετε ἡ εὐκαιρία, ἐπειδὴ ὁ δικός μου λόγος δὲν τὸν ἔπεισε, νὰ χρησιμοποιήσω ἕνα ἐκτεταμένο ἀπόσπασμα ἀπὸ μιὰ θαυμάσια καὶ ἱστορικὴ ὁμιλία τοῦ π. Θεοδώρου, ἡ ὁποία ἔγινε στὸ Βόλο, ἀπομαγνητοφωνήθηκε πρόσφατα, τὴν ἔχουμε στὰ χέρια μας καὶ θὰ ἀναρτηθεῖ συντόμως στὸ ἱστολόγιο «Πατερικὴ Παράδοση».

Ἰσχυρίστηκε, ὁ κ. Ἄνδραλης, ὅτι «ὁ π. Επιφάνιος Θεοδωρόπουλος, τελικὰ δὲν ἀποτειχίσθηκε σὲ μιὰ περίοδο ποὺ φάνταζε πιὸ ἐπικίνδυνη ἀπὸ ὅτι ἡ σημερινὴ στὰ ζητήματα τοῦ οἰκουμενισμοῦ, καθὼς ὁ Ἀθηναγόρας εἶχε ξεφύγει ἐντελῶς».

Ἀπάντησα ὅτι «ἡ περίοδος τοῦ Ἀθηναγόρα οὔτε φάνταζε, οὔτε ἦταν πιὸ ἐπικίνδυνη ἀπὸ τὴν σημερινή. Γιατί, παρότι ἦσαν τολμηρὰ τὰ βήματα τοῦ Ἀθηναγόρα, ὑπῆρχε τότε ἀντίδραση, ποὺ φρέναρε τὴν ἐπέκταση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, γιατὶ ὁ Οἰκουμενισμὸς δὲν εἶχε διαβρώσει ἀκόμα τὰ ὀρθόδοξα αἰσθητήρια, ὅπως σήμερα. Ἐπειδή, ὅμως ἡ ἀντίδραση ἔμεινε στὸ προαιρετικό–δυνητικὸ» τῆς ἀπομακρύνσεώς μας ἀπὸ τοὺς αἱρετικούς, (ἐνῶ ἀντίθετα  οἱ Ἅγιοι ἀπομακρύνοντο ἄμεσα ἢ συντομότατα ἀπὸ τοὺς αἱρετικούς) «ἡ παναίρεση προχώρησε με γεωμετρική πρόοδο». Καὶ ἀνέφερα κάποια παραδείγματα.

Καὶ πάλι δὲν πείστηκε καὶ ἀνταπάντησε: «Γνωρίζετε καλύτερα ἀπὸ ἐμένα ὅτι στὴν Ἀθηναγόρειο ἐποχὴ δὲν ἦταν τόσο ρόδινα τὰ πράγματα. Οὔτε ἦταν μόνο ὁ Ἀθηναγόρας οἰκουμενιστής, ἀλλὰ κάμποσοι Πατριαρχικοί, ὅπως ὁ Μελίτων, ὁ Ἰάκωβος κλπ. ...Καὶ ἐπειδὴ ἀναφέρατε καὶ τὸν “ὀνοματοκρυπτισμὸ” ποὺ ἐπικαλεῖται ὁ θεολογικὸς γίγαντας τῶν ἡμερῶν μας π. Θεόδωρος Ζήσης...».

Ἂς παρακολουθήσουμε, λοιπόν, τὰ ἀποσπάσματα ἀπὸ τὴν ὁμιλία τοῦ π. Θεοδώρου, στὴν ὁποία, δυστυχῶς, τὰ γεγονότα ποὺ ἀναφέρει δείχνουν ὅτι, εἶναι ἀστεῖο νὰ συγκρίνουμε τὸν Οἰκουμενισμὸ τῆς ἐποχῆς τοῦ Ἀθηναγορα μὲ τὸν Οἰκουμενισμὸ τῆς ἐποχῆς μας, τοῦ πατριάρχη Βαρθολομαίου καὶ τοῦ Περγάμου κ. Ζηζιούλα.

Ὁ Οἰκουμενισμὸς στὶς μέρες μας ἔχει καταλύσει τὰ πάντα, ἕνεκα τῆς καταργήσεως τῆς διαχρονικῆς ποιμαντικῆς τακτικῆς τῶν Ἁγίων Πατέρων, ποὺ ἦταν, ἡ ἀπομάκρυνση ἀπὸ τοὺς αἱρετικούς (ἔστω κι ἂν δὲν εἶχαν καταδικασθεῖ ἀπὸ Σύνοδο). Σὲ σύγκριση μὲ τὴν ἐποχή μας, μποροῦμε νὰ ποῦμε ὅτι πράγματι ἦσαν «ρόδινα τὰ πράγματα» τότε, τὴν ἐποχὴ τοῦ Ἀθηναγόρα, καὶ δὲν θὰ διορθωθοῦν, ἀλλὰ θὰ ὁδηγοῦνται στὸ χειρότερο, ὅπως φαίνεται ὁλοζώντανα ἀπὸ τὴν ἕως τώρα πορεία τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, καὶ ἀπὸ τὴν ἕως τώρα μηδενικὴ ἀντίδραση τῶν Ἐπισκόπων, ποὺ κάποιοι μᾶς τοὺς παρουσιάζουν ὡς ἀντι-οικουμενιστές, ἐνῶ κοινωνοῦν μὲ τοὺς Οἰκουμενιστές, τοὺς ἐγκωμιάζουν πρὸς βλάβην καὶ ἀπώλειαν τῶν ἀγνοούντων πιστῶν. Γιὰ τοὺς ἤδη Οἰκουμενιστές, δὲν γίνεται κἂν λόγος.

Εἶπε, λοιπόν, ὁ π. Θεόδωρος Ζήσης, ὁμιλῶν στὸν Βόλο τὸ 2007:

1) Αἰχμάλωτες του Οἰκουμενισμοῦ καὶ τοῦ Παπισμοῦ ὅλες σχεδὸν οἱ τοπικὲς Ὀρθόδοξες Ἐκκλησίες.

Ψηλαφοῦμε πλέον τὴν ἱστορία. Τὴν διαβάζουμε καὶ τὴν ξέρουμε. Καὶ τὰ βήματα ὅλων εἶναι ἐμφανῆ. Εἶναι συγκλονιστικὴ στὴν τραγικότητά της ἡ ἐκτίμηση καὶ ἡ ἔγκληση τοῦ ἀειμνήστου γέροντος Ἐπιφάνιου Θεοδωροπούλου σὲ ἀνοικτὴ ἐπιστολὴ πρὸς τὸν Πατριάρχη Ἀθηναγόρα ποὺ ἔστειλε τὸ 1965.

«Παναγιώτατε: Μυριάκις προτιμότερον νὰ ἐκριζωθεῖ ὁ ἱστορικὸς τῆς Κωνσταντινουπόλεως θρόνος καὶ νὰ μεταφυτευθεῖ εἴς τινα ἔρημον νησῖδα τοῦ πελάγους, ἀκόμη δὲ καὶ νὰ καταποντισθεῖ εἰς τὰ βάθη τοῦ Βοσπόρου, ἢ νὰ ἐπιχειρηθεῖ ἔστω καὶ ἐλαχίστη παρέκκλισις ἀπὸ τῆς χρυσῆς τῶν Πατέρων γραμμῆς, ὁμοφώνως βοώντων: “Οὐ χωρεῖ συγκατάβασις εἰς τὰ τῆς πίστεως”.

Οὐδεὶς Ὀρθόδοξος εὔχεται τὴν μετακίνησιν ἢ τὸν θάνατον τοῦ Οἰκουμενικοῦ Θρόνου. Μὴ γένοιτο! Ἀλλὰ καὶ οὐδεὶς θὰ θυσιάσῃ χάριν αὐτοῦ ἰῶτα ἓν ἢ μία κεραίαν ἐκ τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεως. Ἀγωνίσασθε ὑπὲρ αὐτοῦ πάσῃ δυνάμει. Ὁ Οἰκουμενικὸς Θρόνος ἔχει ἀξίαν καὶ χρησιμότητα μόνον καὶ μόνον ὅταν ἐκπέμπῃ ἁπανταχοῦ τῆς γῆς τὸ γλυκὺ καὶ ἀνέσπερον τῆς Ὀρθοδοξίας Φῶς. Οἱ φάροι εἶναι χρήσιμοι ἐὰν καὶ ἐφόσον φωτίζωσι τοὺς ναυτιλλομένους, ἵνα ἀποφεύγωσι τοὺς σκοπέλους. Ὅταν τὸ φῶς αὐτῶν σβεσθῆ, τότε δὲν εἶναι μόνον ἄχρηστοι ἀλλὰ καὶ ἐπιβλαβεῖς, διότι μεταβάλλονται καὶ αὐτοὶ εἰς σκοπέλους».

Δέστε γλῶσσα. Κανεὶς δὲν μιλᾶ τώρα ἔτσι. Ἂν τολμήσει νὰ μιλήσει κανεὶς ἀπό μᾶς, τὴν ἄλλη μέρα στὰ ἐπισκοπικὰ δικαστήρια.

«Παναγιώτατε, προχωρήσατε ἤδη πολύ. Ἡ ὑπομονὴ χιλιάδων εὐσεβῶν ψυχῶν, κληρικῶν καὶ λαϊκῶν, συνεχῶς ἐξαντλεῖται. Διὰ τὴν ἀγάπην τοῦ Κυρίου ὀπισθοχωρήσατε! Μὴ θέλετε νὰ δημιουργήσετε ἐν τῇ Ἐκκλησίᾳ σχίσματα καὶ διαιρέσεις».

Ὁ Ἀθηναγόρας, ὄχι μόνο δὲν ὀπισθοχώρησε, ἀλλὰ καὶ αὐτὸς καὶ οἱ διάδοχοί του προχώρησαν καὶ προχωροῦν, ὅπως διαρκῶς τὸ ἐπισημαίνουμε καὶ ὅπως τὸ εἴδαμε ὅλοι κατὰ τὴν κατὰ τὴν τελευταία συνάντηση Πατριάρχου καὶ Πάπα στὸ Φανάρι στὶς 30 Νοεμβρίου τοῦ 2006. Ἡ πρωτόθρονη Ἐκκλησία ἔχει πλέον ἁλωθεῖ ἀπὸ τὸν Οἰκουμενισμό, καὶ ὡς πρώτη, ἐπηρεάζει καὶ τὶς ἄλλες τοπικὲς Ἐκκλησίες. Ὅλη αὐτὴ ἡ τραγικὴ ἱστορία τῆς ἀποστασίας τοῦ Οἰκουμενισμοῦ διαζωγραφήθηκε στὸ μεγάλο σχετικὸ Συνέδριο ποὺ κάναμε στὴν Θεσσαλονίκη τὸ 2004.

Στὶς περισσότερες ἐκκλησίες, οἱ οἰκουμενιστικὲς ἡγεσίες ἐλέγχουν πλήρως τὴν κατάσταση καὶ μὲ ἀπειλές, διώξεις καὶ ἀφορισμοὺς καταπνίγουν καὶ φιμώνουν τὶς ὀρθόδοξες φωνές.

Πρὶν ἀπὸ μερικὰ χρόνια, εἶχε ἀρχίσει νὰ ἀνατέλλει κάποια ἐλπίδα γιὰ ἔξοδο καὶ ἀπελευθέρωση ἀπὸ τὸν Οἰκουμενισμό, ἀπὸ τὴν αἰχμαλωσία. Ἡ Ἱερὰ Σύνοδος τῆς Ἐκκλησίας τῆς Σερβίας μὲ ἕνα πολὺ ἰσχυρὸ Ὑπόμνημα ποὺ ὑπέβαλε ὁ μητροπολίτης τοῦ Κοσσυφοπεδίου σεβασμιώτατος κ. Ἀρτέμιος, Ἐθνάρχης τώρα τοῦ βομβαρδισμένου Κοσσυφοπεδίου καὶ κατεστραμμένου ἀπὸ τὸ ΝΑΤΟ τῇ ὑποστηρίξει τοῦ Πάπα, πιστὸς μαθητὴς καὶ γνήσιος τοῦ μεγάλου καὶ ὁσίου γέροντος Ἰουστίνου Πόποβιτς, ἀποφάσισε τὴν μὴ συμμετοχή, τὴν ἀποχώρηση τῆς Ἐκκλησίας τῆς Σερβίας ἀπὸ τὸ Π.Σ.Ε. Δυστυχῶς, προτιμήθηκε ἡ δουλεία καὶ ἡ αἰχμαλωσία.

Ὁ δεύτερος σημαντικὸς λόγος ποὺ καθιστᾶ τὴν κατάσταση πολὺ πιὸ σοβαρά, ἐπικίνδυνη, εἶναι ἡ ἀλλαγὴ πορείας τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, ἡ ἄνοδος στὸν ἀρχιεπισκοπικὸ θρόνο τοῦ Χριστοδούλου τὸ 1998. Τὰ πράγματα τώρα δυσκολεύουν γιὰ τὴν Ὀρθοδοξία σοβαρὰ καὶ ἐπικίνδυνα. Μέχρι τοῦ ἀρχιεπισκόπου Χριστοδούλου ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος ἦταν αὐστηρὰ παραδοσιακή, ὀρθόδοξη, ἀντιπαπικὴ καὶ ἀντιοικουμενιστική. Γιὰ νὰ φανεῖ, πῶς ἦταν καὶ πῶς κατήντησε σήμερα ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος, θὰ παρουσιάσω ἐνδεικτικὰ μερικὰ στοιχεῖα.

Ὅταν ὁ Ἀθηναγόρας ἀποφάσισε νὰ προτείνει τὴν ἐκ μέρους τῶν Ὀρθοδόξων ἀποστολὴ παρατηρητῶν στὴν Β' Βατικάνειο σύνοδο, μετὰ ἀπὸ σχετικὴ πρόσκληση τοῦ Βατικανοῦ, καὶ συνεκάλεσε τὸ 1963 Πανορθόδοξη Σύσκεψη στὴ Ρόδο, δέχθηκε τὴν ἄμεση ἀντίδραση καὶ ἀντίθεση τοῦ τότε ἀρχιεπισκόπου Χρυσοστόμου Β' καὶ ὁλόκληρης τῆς Ἱεραρχίας, θεωρούντων ἀδιανόητη ἀκόμη καὶ αὐτὴν τὴν παρουσία παρατηρητῶν, ἀφοῦ ἡ Γραφὴ καὶ οἱ Ἅγιοι Πατέρες, διὰ τῶν κανόνων, ἀπαγορεύουν κάθε ἐπικοινωνία μὲ τοὺς αἱρετικούς. Ἀδίστακτα χαρακτηρίζει τοὺς παπικοὺς ὡς αἱρετικοὺς καὶ διαβεβαιώνει ὅτι ἔχει σύμφωνη τὴ γνώμη τῆς ἱεραρχίας καὶ τοῦ πληρώματος τῆς Ἐκκλησίας. Δὲν ὑπῆρχε σχεδὸν ἱεράρχης, πρὶν ἀπὸ ἐλάχιστες δεκαετίες στὴν Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος ποὺ νὰ διστάζει νὰ χαρακτηρίσει τὸν Παπισμὸ ὡς αἵρεση.

Θὰ μνημονεύσουμε ἀκόμη τοὺς τρεῖς θαρραλέους ὁμολογητὰς Ἀρχιερεῖς, ποὺ διέκοψαν τὸ μνημόσυνον τοῦ Πατριάρχου Ἀθηναγόρου τὸ 1970. Τὸν Φλωρίνης Αὐγουστῖνο, τὸν Παραμυθίας Παῦλο καὶ τὸν Ἐλευθερουπόλεως Ἀμβρόσιο. Θὰ δεῖτε τώρα, τί ἐξέλιξη ὑπάρχει γιὰ τὸ θέμα αὐτό, ἂν ὁ Παπισμός, ἂν τὸ  filioque εἶναι αἵρεση· στὴν Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος τὰ ἀνατρέπουμε ὅλα.

Ἦταν τόσο συμπαγὴς καὶ στέρεη ἡ ὀρθόδοξη αὐτοσυνειδησία, σχεδὸν ὅλων τῶν Ἐπισκόπων της ἑλλαδικῆς Ἐκκλησίας, ὥστε, ὅταν ἁγιορειτικὴ συνοδεία, ἀποφασίσασα νὰ διακόψει τὸ μνημόσυνο τοῦ Πατριάρχου Ἀθηναγόρου, ἐζήτησε τὴν γνώμην τοῦ γέροντος Ἐπιφανίου Θεοδωροπούλου, ἂν θὰ ἔπρεπε νὰ καταφύγουν στὸ Μνημόσυνο Παλαιοημερολογίτου Ἀρχιερέως, ἀφοῦ καὶ ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος ἀκολουθεῖ τὸν Ἀθηναγόρα, ἐκεῖνος ἀπάντησε τὸ 1969:

«Εἶναι ἐσχάτη συκοφαντία, ἀδελφέ μου, τὸ λεγόμενον ὑπό τινων διὰ τὴν Ἐκκλησίαν τῆς Ἑλλάδος ὅτι ἀκολουθεῖ τὸν Ἀθηναγόραν. Οὐδαμῶς ὅμως συμφωνεῖ πρὸς τὰ ἀδίστακτα τολμήματα αὐτοῦ. Ἀμφιβάλλω, ἂν ἐν ὁλοκλήρῳ τῇ ἑλλαδικῇ Ἐκκλησίᾳ ὑπάρχουσι πλείονες τῶν ἕξι ἢ ἑπτὰ φιλαθηναγορικῶν Ἐπισκόπων. Τὸ σῶμα τῆς ἑλλαδικῆς Ἱεραρχίας καὶ γενικότερον ὁ κλῆρος τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος περιλαμβάνει ἐν τοῖς κόλποις αὐτοῦ βράχους Ὀρθοδοξίας».

Τί νὰ ποῦμε, ὅμως, τώρα καὶ τί νὰ λαλήσουμε, γέροντα Ἐπιφάνιε; Ἀπὸ ποῦ νὰ ἀρχίσουμε νὰ θρηνοῦμε καὶ νὰ περιγράφουμε τὴν ἀθρόα μεταβολὴ τῆς Ἑλλαδικῆς Ἐκκλησίας ἀπὸ διστακτικὴ καὶ συγκρατημένη ἀκόλουθο τοῦ Πατριαρχείου, σὲ τολμηρὴ πρωτοπόρο καὶ πρωτεργάτη τῶν οἰκουμενιστικῶν ἀνοιγμάτων, ποὺ συναγωνίζονται καὶ ἐνίοτε ξεπερνοῦν τὰ «ἀδίστακτα τολμήματα» τοῦ Φαναρίου; Ὁ Χριστόδουλος κατέρριψε πολλὰ «ρεκὸρ» καὶ ἐπέτυχε πολλὲς πρωτιὲς στὸ οἰκουμενιστικὸ ἀγώνισμα τοῦ γκρεμίσματος τῶν ὁρίων μεταξὺ ἀληθείας καὶ πλάνης, Ὀρθοδοξίας καὶ αἱρέσεως, στὸ ἀγώνισμα τῆς κατεδαφίσεως τῆς Ὀρθοδοξίας. Πρῶτος ἐτόλμησε καὶ ἔφερε τὸν πάπα στὴν Ἑλλάδα τὸ 2001, νομιμοποιώντας τον ὡς κανονικὸ ἐπίσκοπο Ρώμης. Πρῶτος φιλοξένησε καὶ συνδιοργάνωσε ἐπὶ ὀρθοδόξου ἐδάφους συνέδριο τοῦ Παγκοσμίου Συμβουλίου αἱρέσεων καὶ πλανῶν μὲ καταστροφικὲς δηλώσεις τῶν ἐκπροσώπων του ἀρχιερέων. Πιάνει ρῖγος κανένα, ἂν ἀκούσει τί ἐδήλωσαν στὸ Συνέδριο αὐτὸ ἑλλαδικοὶ ἀρχιερεῖς. Πρῶτος ἐκ τῶν ἀρχιεπισκόπων τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος ἐπεσκέφθη τὴν ἕδρα τοῦ Παγκοσμίου Συμβουλίου Ἐκκλησιῶν στὴ Γενεύη, τιμήθηκε ἐκεῖ καὶ ἐπαινέθηκε. Πρῶτος τέλος, γιὰ νὰ μείνουμε στὶς μεγάλες πρωτιές του, γιατί ὑπάρχουν κι ἄλλες μικρότερες, ἐπεσκέφθη ἐπισήμως ὡς ἀρχιεπίσκοπος τὸν πάπα στὸ Βατικανό.

Τὴν ἴδια φιλοπαπικὴ γραμμὴ ἀκολουθοῦν καὶ ἄλλοι ἀρχιερεῖς τῆς Ἑλλαδικῆς Ἐκκλησίας, τῶν λοιπῶν σιωπώντων δυστυχῶς... Εἰς τοὺς λατινόφρονες ἀνήκει καὶ ὁ μητροπολίτης Σύρου, Τήνου Δωρόθεος. Ὁ μητροπολίτης Σύρου πέρυσι τὸν Ἰανουάριο τοῦ 2006 καὶ φέτος τὸν Ἰανουάριο τοῦ 2007, κυκλοφόρησε κοινὴ ποιμαντικὴ Ἐγκύκλιο μὲ τὸν Παπικὸ Ἐπίσκοπο τῆς Σύρου. Εἴμαστε ἑνωμένοι, εἴμαστε μία Ἐκκλησία, βγάζουμε κοινὲς Ἐγκυκλίους. Καὶ νὰ σᾶς πῶ καὶ κάτι ἄλλο, ἐπίσης ἐξοργιστικό. Ὑπάρχει ἕνας καθηγητὴς τῆς Νομικῆς γνωστός, ὁ Κώστας Μπέης. Λέει λοιπόν, ὅτι κάποια φορὰ κάναμε κάποια οἰκουμενικὴ συνάντηση στὴ Σύρο, Παπικοί, Προτεστάντες, μιὰ ὀρθόδοξη χορωδία, μιὰ παπικὴ καὶ στὸ τέλος ὁ Παπικὸς Ἐπίσκοπος βουτοῦσε τὴν ὄστια μέσα στὸν οἶνο, στὸ αἷμα Χριστοῦ, καὶ μᾶς κοινώνησε ὅλους. Κι ἦταν χαρὰ Θεοῦ. Ὑπάρχει κοινὸ ποτήριο ἢ δὲν ὑπάρχει καὶ μᾶς κοροϊδεύουν; Ἔχει γίνει ἤδη ἡ Ἕνωση ἢ δὲν ἔχει γίνει; Ὑπάρχουν καταγγελίες ἀπὸ ἀξιοπίστους μοναχοὺς κληρικοὺς ποῦ ἐπισκέπτονται μητρόπολη Ἰταλίας. Μοῦ τὰ στέλνουνε τώρα καὶ φανερώνονται. (Σ.σ. Καὶ ἔγινε τὸ κοινὸ ποτήριο, γιατί τὸ θέλει τὸ Φανάρι καὶ τὸ ἀνέχονται οἱ Ἐπίσκοποι καὶ κατὰ δεύτερο λόγο οἱ πιστοί. Ἂν δὲν τὸ ἀνεχόταν, ἂν δὲν τὸ προωθοῦσε «διπλωματικά», θὰ εἶχε ἀντιδράσει σ’ αὐτὲς τὶς καταγγελίες. Ὅπως ἐπεμβαίνει σὲ θέματα διοικητικὰ καὶ παπικῶ τῷ τρόπῳ καθαιρεῖ Ἀρχιεπισκόπους ἢ τιμωρεῖ ἄλλους κληρικούς, ἔτσι καὶ στὰ κορυφαῖα αὐτὰ θέματα τῆς Πίστεως θὰ ἐπενέβαινε. Ἀλλὰ τὸ «κοινὸ ποτήριο» εἶναι γεγονός. Ἁπλὰ περιμένουν νὰ «ὡριμάσουν» λίγο ἀκόμα οἱ περιστάσεις. Τὴν ὀρθόδοξη συνείδηση τὴν ὡριμάζουν, τὴν χτυποῦν, ὅπως ὁ ψαρὰς τὸ χταπόδι, γιὰ νὰ τρώγεται καὶ νὰ χωνεύεται, γιατί ὅταν εἶναι γνήσια, εἶναι ἀχώνευτη).

Ἤδη ψηλαφοῦμε τὴν ἱστορία καὶ τὰ βήματα ὅλων εἶναι ἐμφανῆ. Καὶ μοῦ λένε: πάτερ, ὁ πρωτοσύγγελος τοῦ Ἰταλίας, ὁ ὀρθόδοξος, κοινωνεῖ ἀδιακρίτως Παπικοὺς καὶ ὀρθοδόξους, ἐκτὸς τοῦ ὅτι οἱ συμπροσευχὲς στὴν ἐπαρχία του μετὰ τῶν Παπικῶν εἶναι πλέον συνηθισμένο φαινόμενο· ὑπάρχει μάλιστα πληροφορία ὅτι ἐπιτρέπεται καὶ ἡ διακοινωνία, ἡ συμμετοχὴ δηλαδὴ στὸ κοινὸ ποτήριο γιὰ τοὺς ἐκκλησιαζομένους μαθητὲς ἐναλλάξ, σὲ ὀρθόδοξο ἢ σὲ παπικὸ ναό!

 Εἴδατε κ. Ἄνδραλη (ποὺ ὑποστηρίζετε τὶς θέσεις τῶν τῆς Ἱ. Μ. Πειραιῶς), ὁ π. Ἐπιφάνιος ἤδη τὴν δεκαετία τοῦ 1960 (ὅταν ἄρχισαν νὰ ἀνησυχοῦν πλέον σοβαρά, κλῆρος καὶ λαός, συνειδητοποιοῦντες ὅτι ὁ Οἰκουμενισμὸς δὲν ἀποτελοῦσε ἰδιοτροπία τοῦ Ἀθηναγόρα καὶ τῶν περὶ αὐτόν, ἀλλὰ κάτι σοβαρότερο), βλέπει ὅτι θέτουν σὲ δοκιμασία τὶς ψυχὲς τῶν πιστῶν, ἐκεῖνα τὰ πρῶτα νηπιώδη  βήματα τοῦ Οἰκουμενισμοῦ. Φοβᾶται ὅτι μπορεῖ νὰ προκαλέσουν ἀκόμα καὶ σχίσμα καί, ἔχων πρὸ ὀφθαλμῶν τὸ κατακομμάτιασμα καὶ τὶς διαμάχες τῶν Παλαιοημερολογιτῶν, φοβᾶται τὶς ἀνεξέλεγκτες ἀντιδράσεις τῶν πιστῶν καὶ ὁμιλεῖ μὲ σκληρὴ γλῶσσα πρὸς τὸν Ἀθηναγόρα: "Ἡ ὑπομονὴ χιλιάδων εὐσεβῶν ψυχῶν, κληρικῶν καὶ λαϊκῶν, συνεχῶς ἐξαντλεῖται. Διὰ τὴν ἀγάπην τοῦ Κυρίου ὀπισθοχωρήσατε! Μὴ θέλετε νὰ δημιουργήσετε ἐν τῇ Ἐκκλησίᾳ σχίσματα καὶ διαιρέσεις».

Κι ἐσεῖς, μετὰ ἀπὸ μιὰ πενηντάχρονο παρουσία τῆς αἱρέσεως, μεθοδικὰ ἐπεκτεινομένης καὶ σταθερὰ ἀλλοιώνουσας το ὀρθόδοξο αἰσθητήριο κλήρου καὶ λαοῦ, θεωρεῖτε ὅτι τὸ παράδειγμα τῶν Ἁγίων Πατέρων περὶ Διακοπῆς Μνημοσύνου τῶν αἱρετιζόντων, ποὺ τὴν ἐποχὴ τοῦ Ἀθηναγόρα (στὶς πρῶτες φανερὲς ἐνδείξεις τῆς σοβαρότητος τῆς αἱρέσεως) ἐφαρμόστηκε, εἶναι σήμερα μάταιο καὶ ἀχρείαστο; Ὅτι φτάνουν οἱ ἀλληλοαναιρουμενες φωνὲς τοῦ μητροπολίτη Πειραιῶς νὰ σταματήσει τὸν καλπασμὸ τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, ὅταν δὲν τὸν σταμάτησε στὰ πρῶτα του βήματα ἡ μερικὴ Ἀποτείχιση τῶν τριῶν Μητροπολιτῶν καὶ τῶν Πατέρων τοῦ Ἁγίου Ὄρους;

Εἶναι κουραστικὴ ἡ ἐπανάληψη, ἀλλὰ θὰ ἐπαναλάβουμε τὰ λόγια τοῦ π. Θεόδωρου, μήπως καὶ κάποιοι ξυπνήσουν.

Εἶναι γράφει «συγκλονιστικὴ στὴν τραγικότητά της ἡ ἐκτίμηση καὶ ἡ ἔγκληση τοῦ ἀειμνήστου γέροντος Ἐπιφάνιου...: «Παναγιώτατε, Μυριάκις προτιμότερον καταποντισθεῖ εἰς τὰ βάθη τοῦ Βοσπόρου ὁ ἱστορικὸς τῆς Κωνσταντινουπόλεως θρόνος..., ἢ νὰ ἐπιχειρηθεῖ ἔστω καὶ ἐλαχίστη παρέκκλισις ἀπὸ τῆς χρυσῆς τῶν Πατέρων γραμμῆς».

Κι ἂν ἦταν τραγικὴ τότε ἡ κατάσταση, σήμερα, ἕνα βῆμα πρὶν τὴν ἐπίσημη ἕνωση, τί εἶναι;

Ἀλλὰ σᾶς χρωστᾶμε μία ἀκόμα ἀπάντηση ἐπὶ τοῦ τελευταίου σας ἄρθρου.

Σημάτης Παναγιώτης

Η βραδυά του Μεγάλου Κανόνος

Η βραδυά του Μεγάλου Κανόνος

 
Ἀπὸ "Τρελογιάννη"

 

Αυτόν τον πράγματι μέγιστο από όλους τους κανόνες, τον δημιούργησε και τον συνέγραψε άριστα ο εν αγίοις πατήρ ημών Ανδρέας ο αρχιεπίσκοπος Κρήτης, ο ονομαζόμενος και Ιεροσολυμίτης. Ο άγιος Ανδρέας καταγόταν από τη Δαμασκό. Επί σαράντα χρόνια εκπαιδεύτηκε στα γράμματα και εξάσκησε την εγκύκλια εκπαίδευση, οπότε ήλθε στα Ιεροσόλυμα και έγινε μοναχός. Ζώντας όσια και θεοφιλώς, άφησε στην Εκκλησία του Χριστού λόγους και  εκκλησιαστικούς ύμνους κανόνων, περισσότερο όμως αναδείχτηκε με τη συγγραφή πανηγυρικών λόγων. Μαζί με τα πολλά άλλα που έγραψε, συνέθεσε και τον Μεγάλο Κανόνα, που προξενεί πολύ μεγάλη κατάνυξη. Διότι επιλέγοντας και μαζεύοντας από όλη την ιστορία της Παλαιάς και της Καινής Διαθήκης, συνέθεσε τον ύμνο αυτό, από Αδάμ δηλαδή μέχρι και αυτήν την Ανάληψη του Χριστού και το κήρυγμα των Αποστόλων.

Προτρέπει λοιπόν με αυτόν τον ύμνο κάθε ψυχή, να ζηλέψει μεν όσα καλά προσφέρει η ιστορία της Αγίας Γραφής και να τα μιμηθεί όσο είναι δυνατόν, όσα δε είναι πονηρά να τα αποφεύγει, ενώ πάντοτε να προστρέχει στον Θεό με μετάνοια, με δάκρυα και εξομολόγηση, με κάθε τι δηλαδή που ευχαριστεί τον Θεό.

Ο κανόνας αυτός είναι τόσο μεγάλος και γραμμένος με τέτοιο μέλος, ώστε είναι ικανός να μαλακώσει και τη σκληρότερη ψυχή και να τη διεγείρει να ξεκινήσει να κάνει το καλό, με την προϋπόθεση όμως να ψάλλεται  με συντετριμμένη καρδιά και την προσοχή που αρμόζει. Συνέθεσε δε τον ύμνο αυτό, όταν και ο πατριάρχης Ιεροσολύμων, ο μέγας Σωφρόνιος, συνέγραψε τον βίο της Μαρίας της Αιγυπτίας. Διότι και αυτός ο βίος προσφέρει άπειρη κατάνυξη και δίνει πολλή παρηγοριά σ᾽αυτούς που έχουν φταίξει και αμαρτήσει, εάν βεβαίως θελήσουν να απομακρυνθούν από τις πονηρίες.

Και τα δύο ορίστηκαν να ψάλλονται και να αναγιγνώσκονται κατά την ημέρα της Πέμπτης της πέμπτης εβδομάδας των Νηστειών (στον εσπερινό της Τετάρτης) για τον εξής λόγο: Καθώς η αγία Τεσσαρακοστή πλησιάζει προς το τέλος, για να μη γίνουν αμελέστεροι στους πνευματικούς αγώνες αυτοί που είναι ήδη ράθυμοι, και απομακρυνθούν εντελώς από τη σωφροσύνη σε όλα, ο μεν μέγιστος Ανδρέας, τρόπον τινά σαν αλείπτης πνευματικός γυμναστής, αναφέροντας την αρετή των μεγάλων ανδρών μέσα από τις ιστορίες του Μεγάλου Κανόνα, όπως και την εκτροπή από την άλλη των πονηρών, κάνει αυτούς τους ράθυμους, όπως θα έλεγε κανείς, γενναιότερους και υπομονετικούς, ώστε να προχωρούν μπροστά με ανδρεία. Ο δε ιερός Σωφρόνιος, με τον σπουδαίο του λόγο για την οσία Μαρία, τους κάνει πάλι να γίνουν σώφρονες, και τους ξεσηκώνει προς τον Θεό, ώστε να να μην πέφτουν πια στην αμαρτία ούτε και να απελπίζονται, αν μερικοί βρέθηκαν να είναι αιχμαλωτισμένοι σε κάποια παραπτώματα. Διότι η διήγηση για την αγία Μαρία παρουσιάζει πόσο μεγάλη είναι η φιλανθρωπία και η συμπάθεια του Θεού σ᾽εκείνους που αποφασίζουν να μετανοήσουν από τις προηγούμενες αμαρτίες τους. 

Λέγεται δε Μεγάλος Κανόνας, ίσως θα έλεγε κανείς και για τις ίδιες τις έννοιες που προβάλλει και τις σκέψεις που περιέχει: Ο ποιητής του έχει γόνιμη σκέψη, καθώς τα συνέθεσε όλα άριστα. 

Αλλά λέγεται Μεγάλος και για τον λόγο ότι από όλους τους υπόλοιπους κανόνες, που έχουν τριάντα ή και λιγότερα τροπάρια, αυτός εκτείνεται σε διακόσια πενήντα τροπάρια. Αυτόν τον άριστο και μέγιστο κανόνα, όπως και τον λόγο της οσίας Μαρίας, ο ίδιος Πατήρ ημών Ανδρέας, πρώτος έφερε στην Κωνσταντινούπολη, όταν έφτασε εκεί σταλμένος να βοηθήσει στην έκτη Οικουμενική Σύνοδο (681 μ.Χ.) από τον πατριάρχη Ιεροσολύμων Θεόδωρο. 

Τότε λοιπόν, επειδή αγωνίστηκε κατά τρόπο άριστο κατά των αιρετικών Μονοθελητών, μολονότι ήταν ακόμη απλός μοναχός, συγκαταλέχθηκε στον Κλήρο της Εκκλησίας της Κωνσταντινούπολης. Έπειτα έγινε διάκονος και ορφανοτρόφος σ᾽αυτήν, και μετά από λίγο, χειροτονήθηκε αρχιεπίσκοπος Κρήτης. Αργότερα, αφού πρώτα κάθησε αρκετά στον επισκοπικό του θρόνο στην Κρήτη,  έφτασε κάπου κοντά προς την Ιερισσό της Μυτιλήνης, και εκεί εκδήμησε προς τον Κύριο.

Δεν τολμούμε να κάνουμε επιλογή κάποιων από τα τροπάρια του Μεγάλου Κανόνα. Ίσως όμως η υπενθύμιση του κοντακίου να είναι ένα απειροελάχιστο δείγμα του μεγαλείου του ποιήματος: ῾Ψυχή μου, ψυχή μου, ανάστα, τι καθεύδεις; Το τέλος εγγίζει και μέλλεις θορυβείσθαι· ανάνηψον ουν, ίνα φείσηταί σου Χριστός ο Θεός, ο πανταχού παρών και τα πάντα πληρών᾽. Ψυχή μου, ψυχή μου, σήκω πάνω, τι κοιμάσαι; Το τέλος της ζωής σου είναι κοντά και πρόκειται να ταραχτείς. Ξύπνα λοιπόν, για να σε λυπηθεί και να σε ελεήσει ο Χριστός ο Θεός μας, που είναι πανταχού παρών και γεμίζει τα πάντα με την παρουσία Του᾽. 

πηγή

Εκκλησιές. Μικρά διαμάντια αγάπης

 

Υπέροχες Εικόνες:

Εκκλησιές μικρά διαμάντια

αγάπης και ομορφιάς

 

Απὸ "Ἀμέθυστος"

Οι λατρευτικοί τόποι στην Ελλάδα ήταν πάντα ενδεικτικοί του υπέροχου πολιτισμού που έδωσε ότι όμορφο υπάρχει στην ανθρωπότητα. Γι' αυτό ήταν πάντα πρώτος στόχος των δυνάμεων του σκοταδισμού και της αδικίας.

  Εκκλησιές παντού, διάσπαρτες. Μικρά διαμάντια αγάπης και ομορφιάς. Απλοί τόποι, καταδεχτικοί στις προσευχές μας, στην ξεκούραση των περιπλανήσεών μας, “μικρά κεριά” που βρίσκονται σε όλη την Ελλάδα. Πότε κυκλωμένες από θαλασσινές αύρες, πότε αποκαλύπτονται στις καταλήξεις μονοπατιών πλάι σε ποτάμια ή φαράγγια. Σχεδόν πάντα, κάποιος θρύλος τις ακολουθεί. Σημεία θεϊκής και ανθρώπινης συνεύρεσης, πάντα πρόθυμα να προσφέρουν μια στιγμή ανάπαυσης, έναν δροσερό ίσκιο, καταφύγιο σε ξαφνικές μπόρες της φύσης αλλά κυρίως της ζωής. Για μερικούς τόποι αποκάλυψης!

Ο Άγιος Φανούριος στη λίμνη Δόξα

Ένα μικρό εκκλησάκι στη χαράδρα του Βίκου

Η Παναγιά Καστριανή στη Τζια

Η εκκλησία της Παναγιάς στη Φολέγανδρο

Ο Άγιος Ισίδωρος στη Λέρο

Η Παναγιά η θαλασσινή στην Άνδρο

Παναγιά η Καβουράδαινα στη Λέρο

Η Ζωοδόχος Πηγή στη Σπαρτούντα της Χίου

Άγιος Γεώργιος (δύο εκκλησάκια) στα Δίδυμα Αργολίδας

Παναγιά η Μακρινή στη Σάμο

Ο Άγιος Νικόλαος στη λίμνη Ηραίου

Η Αγία Θεοδώρα στη Βάστα Αρκαδίας

Ο Άγιος Νικόλαος στη Γεωργιούπολη Χανίων

Ο Άγιος Σώζων στη Νάξο

Ο Άγιος Στέφανος στην Ελάτα της Χίου

Ο Άγιος Ισίδωρος στο Παντουκιός της Χίου

Η Αγία Μαρίνα των Μεσσηνιακών Οινουσσών

ΕΜΜ.Α.

 Πηγή:Ολυμπία

Αλήθειες που καίνε

    
Αποροφημένοι οι μεν "Ποιμένες" από την αίγλην του αξιώμα- τος και την κοινωνι- κήν δράσι, το πλήθος των ανυπόπτων προ- βάτων που τους ακο- λουθούν και οικοδομικόν οργασμόν των παιδικών κατασκηνώσεων και γηροκομείων, τους κύκλους Γραφής και τις σελίδες των εκδόσεών τους, οι δε Αγιορείτες Μοναχοί από την αίγλην της περικυκλούσης αυτούς φήμης δια την …νηπτικήν θεολογίαν και το …άκτιστον φως της νοεράς προσευχής τους, αδιαφορούν αν στο ένα και κύριο, την ομολογία της πίστεως, απέτυχαν, με αποτέλεσμα όλα τα λοιπά να είναι ενώπιον του Θεού ράκη άχρηστα και θυσία απρόσδεκτος!
      Η Εκκλησία, τούς έκανε επισκόπους για να διδάσκουν και φυλάττουν τον λόγον της Αληθείας Της ακέραιον και ανόθευτον, κρατώντας συγχρόνως τα πρόβατά Της μακρυά από τα λειβάδια των αιρετικών, και όχι να τα εγκαταλείπουν απροστάτευτα μέχρι το στόμα του λύκου με την πρόφασι ότι μόλις θα τα καταπιή, τότε θα δείξουν την ποιμενική τους ικανότητα!
       Πότε θ΄ αντιληφθούν ότι ένα  Ο Χ Ι  στην αίρεσι του παπο-οικουμενισμού αξίζει πολύ περισσότερο από κάθε προσευχή και ιεραποστολική δράσι, και ότι, γι΄ αυτό το ΟΧΙ έχουν ταχθή από την Εκκλησία «εις τόπον Χριστού» και των Αποστόλων Του;

 (Ἀπό "Ἀμέθυστο")

πηγή : Ελληνικά καί Ορθόδοξα

Πώς θα βασιλεύσει ο Χριστός στην καρδιά μας

 

ΠΟΙΑΝ ΒΑΣΙΛΕΙΑΝ ΝΑ ΖΗΤΟΥΜΕΝ

ΑΓ. ΣΥΜΕΩΝ ΝΕΟΥ ΘΕΟΛΟΓΟΥ Λόγ. 50ός

 

ΛΟΓΟΣ Γ΄ (151)

    Ταύτην τοιγαροῦν λέγει ζητεῖν τήν βασιλείαν ὑμᾶς, ἵνα καθώς “ἐβασίλευσεν ὁ Θεός ἐπί τά ἔθνη”, ὡς γέγραπται, βασιλεύσῃ καί ἐφ᾿ ἡμῖν, ἐπειδή ἐξ ἐθνῶν ἐσμεν. Βασιλεύσει δέ πῶς; Ὡς ἐπί ὀχήματός τινος ἐφ᾿ ἡμᾶς ἐποχούμενος καί ὡς ἡνίας τά θελήματα κρατῶν ἐν τῇ χειρί αὐτοῦ τῶν ἡμετέρων ψυχῶν, ὅς καί ἄξει ἐν οἷς ἄν βούληται ἡμᾶς εὐηνίους εὑρών καί εἰς τό ἐκείνου θέλημα οἷα δή ἵπποις χρήσεται ἡμῶν τοῖς θελήμασιν, ὑπείκουσι προθύμως ταῖς αὐτοῦ νομοθεσίαις καί ἐντολαῖς. Οὕτω δή βασιλεύει Θεός ἐν οἷς οὐδέποτε ἐβασίλευσε, καθαιρομένοις διά δακρύων καί μετανοίας καί τελειουμένοις διά σοφίας καί γνώσεως τῆς τοῦ Πνεύματος. Οὕτω καί Χερουβίμ οἱ ἄνθρωποι γίνονται, τόν ἐπί πάντων Θεόν ἐπί τοῦ νώτου τῶν ψυχῶν αὐτῶν ἐν τῷδε τῷ κόσμῳ ἐπιφερόμενοι.

       Τίς οὖν ἐπί τοσοῦτον ἄφρων καί ἀναίσθητος ὅς πρό τοῦ τήν δόξαν ταύτην καί ἰδεῖν καί παθεῖν ἀρχῆς ἤ δόξης ἤ πλούτου ἐπιθυμήσει; Μᾶλλον δέ τίς οὕτως ἀπονενοημένος καί ἄθλιος, ὅς μείζονα τῆς τοῦ Θεοῦ βασιλείας καί δόξης ἄλλην εἶναι δόξαν ἤ βασιλείαν ἤ πλοῦτον ἤ τιμήν ἤ ἀρχήν ἤ τρυφήν, ἤ τι τῶν λεγομένων ἄλλον καί νομιζομένων καλῶν ἐπί γῆς ἤ ἐν οὐρανῷ, (173) ὑποπτεύσει, ἵνα καί ἐκεῖνα ἀντί ταύτης ἐκλέξηται;

      Ὄντως οὐκ ἔστι ταύτης ἕτερον οὐδέν ἐφετώτερον τοῖς γε νοῦν ἔχουσι. Τοίνυν καί περιϊόντι τῷ Χριστῷ καί βασιλεῦσαι ζητοῦντι ἐπί πάντας ἡμᾶς, μηδείς ἀφρόνως αὐτόν ἀπώσηται· μηδείς ἀξιῶ, τοῦ μεγάλου τούτου καί ἀσπάστου δώρου ἀποστερήσειεν ἑαυτόν·μηδείς τῆς ἀληθινῆς δόξης ἔκπτωτον ἑαυτόν ἀπεργάσηται· μηδείς διά πρόσκαιρον πλοῦτον τόν πλουτοδότην Θεόν καί ποιητήν τοῦ παντός καταλείψῃ· μηδείς διά γονέων καί φίλων καί συγγενῶν προσπάθειαν τόν Δεσπότην τῶν ἀγγέλων ἀρνήσηται· μηδείς δι᾿ ἐπιθυμίαν σαρκός τοῦ γλυκασμοῦ τῆς ὄντως ζωῆς ἀποστερηθήσεται· μηδείς διά δόξαν εὐμάραντον τῆς αἰωνίου δόξης καί ἀτελευτήτου ἀλλότριος γένηται.

      Ἀλλά δεῦτε πάντες, εἰ οἷόν τε, συναχθέντες ἐπί τό αὐτό, τόν ὑπεράνω πάσης ὄντα ἀρχῆς καί ἐξουσίας καί παντός ὀνόματος ὀνομαζομένου ἐλθεῖν ἐφ᾿ ἡμᾶς καί ἐφ᾿ ἕνί ἑκάστῳ ἡμῶν βασιλεῦσαι ποθήσωμεν καί ζητήσωμεν, ὡς ἄν ἕκαστος ἡμῶν, ὅλον αὐτόν μεθ᾿ ἑαυτοῦ λαβών, ἀχώριστον ἕξει ἐν ἡμέρᾳ τε καί νυκτί, λάμποντα τῷ ἀπροσίτῳ φωτί ὅ κατεσθίειν μέλλει τότε τούς ὑπεναντίους, ὅτε διά τούς ἀπιστοῦντας ἐλεύσεται, τούς νυνί μή δεχομένους αὐτόν μηδέ θέλοντας αὐτόν βασιλεύειν ἐπ᾿ αὐτούς· ἐν οἰκίᾳ τε συνεισερχόμενον ὡσαύτως ἕξει αὐτόν καί ἐπί τῆς κλίνης συνανακείμενον καί τῷ ἀστέκτῳ φωτί περιπλεκόμενόν τε ὁμοῦ καί ἀρρήτως κατασπαζόμενον, νόσους παραμυθούμενον, λύπας καί θλίψεις διώκοντα, δαίμονας ἀπελεύνοντα, χαράν καί δάκρυα ὑπέρ μέλι καί κηρίον γλυκύτερα καθ᾿ ὥραν παρέχοντα, πάθη ψυχῆς καί σώματος ἐξιώμενον, θάνατον ἀφανίζοντα, ζωήν ἀνεκφράστως βλυστάνοντα καί μετά τήν ἐκδημίαν τήν ἐκ τοῦ σώματος εἰς (174) οὐρανούς οὐρανῶν ἀναβιβάζοντα ἡμῶν ἕκαστον, καί ἐποχούμενον αὐτόν ἕκαστος ἐπί τῶν ἑαυτοῦ ὤμων ἐπιφερόμενος, ἀναλαμβανόμενον ὅθεν οὐκ ἐχωρίσθη.

      Ταῦτα παθεῖν σε δεῖ καί μαθεῖν, ἀγαπητέ, ἐν αἰσθήσει πάσῃ ψυχῆς, ὡς ἄν ἕξεις Θεόν νῦν μέν συναναφέροντά σε δίχα τοῦ σώματος, ὕστερον δέ καί τό σῶμά σου τοῦτο ἀναστήσοντα καί πνευματικόν σοι παρέχοντα, ὅς καί βασιλεύων ἔσεται ἐπί σέ εἰς τούς ἀπεράντους αἰῶνας, ἀεί σε βαστάζων εἰς τόν ἀέρα καί ὑπό σοῦ ἀεί βασταζόμενος, ὁ ἐπί πάντων Θεός, ᾧ πρέπει πᾶσα εὐχαριστία, τιμή καί προσκύνησις σύν τῷ ἀνάρχῳ αὐτοῦ Πατρί καί τῷ παναγίῳ καί ἀγαθῷ καί ζωοποιῷ αὐτοῦ Πνεύματι νῦν καί ἀεί καί εἰς τούς αἰῶνας τῶν αἰώνων· ἀμήν.

Μ Ε Τ Α Φ Ρ Α Σ Η

 

Πηγή: "Αμέθυστος"

Απάντηση κ. ΑΝΔΡΑΛΗ περί Αποτειχίσεως

Εξαιτίας της εκτενούς απαντήσεως του κ. Σημάτη στα σχόλιά μου, αναγκάζομαι να απαντήσω κι εγώ με εκτενές κείμενο, ευχόμενος να το δημοσιεύσετε στα ιστολόγιά σας.

Σε αυτή την κίνηση προβαίνω, όχι γιατί είμαι κάποιος ειδικός, αλλά αφ’ ενός επειδή μου τέθηκαν κάποια ερωτήματα και αφ’ ετέρου επειδή αφέθησαν κάποια υπονοούμενα περί επαγγελματικής συνεργασίας με τον Σεβασμιώτατο Πειραιώς, τον οποίο δεν γνωρίζω προσωπικά. Οι παρακάτω σκέψεις δεν εκφράζουν κανέναν άλλο πέρα από τον γράφοντα.

Πρώτα από όλα, θέλω να ζητήσω συγνώμη για τον όντως βαρύ χαρακτηρισμό του «αιρετικού». Αφού κ. Σημάτη μου εξηγήσατε ότι δεν θεωρείτε αποκομμένους από την Εκκλησία τους μη αποτειχισθέντες, ανακαλώ την κατηγορία αυτή και ομολογώ την παρεξήγησή μου. Ελπίζω πως και

Ο "καιρός" για την "Ένωση" των "Εκκλησιών" φτάνει

   

 

 

 

Η «επανάσταση» του πάπα Φραγκίσκου και το οκταμελές συμβούλιο αρχιεπισκόπων

Πηγή: DefenceNet

Πραγματική «επανάσταση» χαρακτηρίζουν οι ιταλοί σχολιαστές τον διορισμό του οκταμελούς συμβουλίου καρδιναλίου και αρχιεπισκόπων που θα πρέπει να συμβουλεύσει τον πάπα Φραγκίσκο σχετικά με τη διακυβέρνηση και τη διοικητική μεταρρύθμιση της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας. Η κύρια αναφορά είναι στην κεντρική δομή διοίκησης, που βρίσκεται εντός του Βατικανού.

«Πρόκειται για υψηλόβαθμους κληρικούς που θα έχουν ρόλο συμβουλευτικό και όχι εκτελεστική εξουσία», εξήγησε ο εκπρόσωπος Τύπου του Βατικανού, πατέρας Φεντερίκο Λομπάρντι. Παρά ταύτα, η διευκρίνιση αυτή, δεν μειώνει την όλη σημασία της σύστασης του συμβουλίου.

Στα μέλη, μεταξύ των άλλων, συμπεριλαμβάνονται ο επίτιμος αρχιεπίσκοπος του Σαντιάγο της Χιλής, ο γερμανός αρχιεπίσκοπος Μονάχου, καρδινάλιος Ράϊνχαρτν Μάρξ, ο αρχιεπίσκοπος της Βοστώνης Πάτρικ Ο Μάλεϊ, ο αρχιεπίσκοπος Αντρές Ροντρίγκεζ Μαραδιάγα, από την Ονδούρα, και μόνον ένας Ιταλός, ο καρδινάλιος Τζουζέπε Μπετέλο.

Η «επιτροπή σοφών» του Βατικανού θα συγκροτηθεί επίσημα τον ερχόμενο Οκτώβριο, αλλά θα έλθει σε επαφή με τον πάπα Φραγκίσκο, σχεδόν αμέσως, από τις επόμενες ημέρες.

Δύο είναι οι κύριοι στόχοι του πάπα: από την μία, προσπαθεί να αποδυναμώσει τον εσωτερικό μηχανισμό διοίκησης του παπικού κρατιδίου, που δεν μπόρεσε να κινηθεί αποτελεσματικά στο πρόσφατο παρελθόν υπέρ της διαφάνειας της τράπεζας της Αγίας Έδρας Ior και για να προληφθεί το σκάνδαλο Vatileaks, με την κλοπή προσωπικών ντοκουμέντων του πάπα Βενέδικτου. Από την άλλη, προτείνει την ενίσχυση της συλλογικότητας, ως ισχυρό σημείο αναφοράς, στη διαχείριση της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας.

«Με τον τρόπο αυτό, ανοίγουμε νέες διόδους επικοινωνίας με τους ορθοδόξους, με τις μεγάλες πατριαρχικές εκκλησίες που έχουν ήδη οργανωθεί συνοδικά και που εύχονται να πράξει το ίδιο και όλη η υπόλοιπη χριστιανοσύνη», δηλώνει σήμερα στην εφημερίδα Λα Ρεπούμπλικα, ο γερμανός καρδινάλιος Βάλτερ Κάσπερ.

Ογδόντα ετών, ο καρδινάλιος Κάσπερ ήταν επί σειρά ετών υπεύθυνος του «Συμβουλίου του Βατικανού για την Ενότητα των Χριστιανών», θεωρείται προοδευτικής κατεύθυνσης και μετείχε στο πρόσφατο κονκλάβιο που εξέλεξε τον πάπα Φραγκίσκο.

Ο Αργεντινός ποντίφικας με τον διορισμό του οκταμελούς αυτού, συμβουλίου μειώνει και τη δυνατότητα επιρροής του πρωθυπουργού και υπουργού Εξωτερικών του Βατικανού, καρδινάλιου Ταρτσίζιο Μπερτόνε. Σύμφωνα με πολλούς αναλυτές, οι διχόνοιές του με μεγάλο μέρος των υψηλόβαθμων κληρικών της Αγίας Έδρας ήταν μια από τις αιτίες της παραίτησης του πάπα Βενέδικτου. Ο αντικαταστάτης του Μπερτόνε πρόκειται να επιλεγεί από τον νέο ποντίφικα, πιθανότατα, μέχρι τον ερχόμενο Ιούνιο. 

Από "Αμέθυστο"

 

Κριτική μελέτη Ι.Μ.Πειραιώς περί Διακοπής Μνημοσύνου

Μᾶς ζητήθηκε νὰ δημοσιεύσουμε τὸ βιβλίο τῆς Ἱ. Μ. Πειραιῶς, στὸ ὁποῖο ἀπάντησε ὁ π. Εὐθύμιος Τρικαμηνᾶς καὶ δημοσιεύσαμε στὸ ἱστολόγιο σὲ συνέχειες. Ἡ μετατροπὴ τοῦ βιβλίου ἀπὸ pdf σὲ Word καὶ ἀπὸ πολυτονικὸ σὲ μονοτονικό, εἶχε ὡς ἀποτέλεσμα νὰ ὑπάρχουν πολλὰ τυπογραφικὰ λάθη. Ἔστω κι ἔτσι, ὅμως, τὸ δημοσιεύουμε, ἀφοῦ τὸ νόημα δὲν ἀλλοιώνεται.

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ

ΓΡΑΦΕΙΟ ΕΠΙ ΤΩΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΠΑΡΑΘΡΗΣΚΕΙΩΝ

15ος ΚΑΝΩΝ ΠΡΩΤΟΔΕΥΤΕΡΑΣ ΣΥΝΟΔΟΥ ΚΑΙ ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΙΣ

Κριτική μελέτη

στό σύγγραμμα του οσιολογιωτάτου Μοναχού

π. Ευθυμίου Τρικαμηνα μέ τίτλο:

«Ή διαχρονική συμφωνία των Αγίων Πατέρων γιά τό υποχρεωτικό

του 15ου Κανόνος της Πρωτοδευτέρας Συνόδου περί διακοπής

μνημονεύσεως Επισκόπου κηρύσσοντος έπ' Εκκλησίας αιρεσιν»

(Εκδ. Degiorgio, Τρίκαλα 2012)

ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ

Εισαγωγή    

Ερμηνευτική προσέγγισις του 15ου Κανόνος τής ΑΒ' Συνόδου

ΔΥΝΗΤΙΚΗ ή ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚΗ Η ΚΑΤΑΔΕΙΞΗ ΤΩΝ ΑΙΡΕΤΙΚΩΝ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΩΝ;

  Ἀγαπητὲ κ.  Ἀνδράλη

Στὸν διάλογο ποὺ ξεκινήσατε καὶ στὰ ἐρωτήματα ποὺ ἐτέθησαν, σύντομα ἔχω νὰ ἀπαντήσω τὰ ἑξῆς:

Γράφετε ὅτι ὀνομάζω τοὺς ἀντιοικουμενιστὲς –ποὺ δὲν εἶναι ἀποτειχισμένοι– ὡς "σιγονταροοικουμενιστές". Κάνετε λάθος. Κάποιος ἄλλος τοὺς ἀποκαλεῖ ἔτσι. Ρωτῆστε τον, τί ἀκριβῶς ἐννοεῖ.

Σᾶς ρώτησα: γιατί τὸν Μητροπολίτη Πειραιῶς καὶ τοὺς περὶ αὐτὸν πού, σύμφωνα μὲ τὴν ἄποψή σας, παραβαίνουν τὸν ἴδιο ΙΕ΄ Ἱ. Κανόνα, ἀντὶ νὰ τοὺς ὀνομάσετε κι αὐτοὺς αἱρετικούς –ὅπως ὀνομάσατε ἐμᾶς, ἐλαφρᾷ τῇ καρδίᾳ, γιὰ τὸν ἴδιο λόγο– ἀντίθετα, αὐτοὺς τοὺς ἐπαινεῖτε; Ποιός κάνει περισσότερο κακό, ὅταν ἐκφέρει κακοδοξίες; ἕνας ἐλάχιστα γνωστὸς λαϊκὸς ἢ ἕνας Ἐπίσκοπος καὶ οἱ περὶ αὐτὸν ἱερωμένοι;

Δὲν ἀπαντήσατε.

Γράφετε ὅτι βλέπω τὰ πράγματα τῆς «ἐποχῆς τοῦ Ἀθηναγόρα ρόδινα», ἢ ὅτι «ὡραιοποιῶ ἐκείνη τὴν ἐποχή»! Ἀγαπητέ μου, τὸ ἀντίθετο. Μετέφερα τὴν θέση τοῦ π. Ἐπιφάνιου, ὅτι «τὰ βήματα τοῦ Ἀθηναγόρα ἦσαν τολμηρά», καὶ τὰ συνέκρινα μὲ ὅσα σήμερα συμβαίνουν· κατέθεσα δὲ τὴν γνώμη, πὼς ἡ κύρια αἰτία, ποὺ φτάσαμε ἐδῶ ποὺ φτάσαμε –ἕνα βῆμα πρὶν τὴν τελικὴ ἐπίθεση καὶ ἐπικράτησει τοῦ Οἰκουμενισμοῦ– εἶναι τὸ γεγονός, ὅτι ἀθετήσαμε καὶ ἀθετοῦμε τὴν ἁγιοπατερικὴ Παράδοση. Τὸ ὅτι δηλαδή, δὲν θεωροῦν οἱ Ἐπίσκοποι ἀναγκαία τὴν ἀπομάκρυνση ἀπὸ τούς αἱρετικούς, ἀφοῦ φυσικά, καταγγείλουν πρῶτα  ὀνομαστικὰ τοὺς ἀρχηγοὺς τῆς αἱρέσεως.

Γι’ αὐτὸ τὸ τελευταῖο καὶ κρισιμότατο σημεῖο δὲν εἴπατε τίποτα, τὸ ἀγνοήσατε, γιατὶ ἀσφαλῶς –σὰν ἔξυπνος ἄνθρωπος– κατανοήσατε ὅτι, ἀπὸ τὴν στιγμὴ ποὺ θὰ κατονομάσουν οἱ Ἐπίσκοποι τοὺς αἱρετικοὺς ἡγέτες, κατατάσσοντας πρῶτον στὴ σειρὰ τὸν πατριάρχη Βαρθολομαῖο, τότε, θὰ πρέπει νὰ προχωρήσουν στὴν ἀμέσως ἑπόμενη κίνηση, ποὺ εἶναι ἡ διακοπὴ τῆς μετ' αὐτοῦ ἐπικοινωνίας. Κι αὐτὸ δὲν τὸ θέλουν!

Νά, γιατί οἱ Μητροπολίτες Ναυπάκτου, Πειραιῶς, Αἰτωλίας κ.ἄ., παρότι γνωρίζουν τὴν ἐκκλησιαστικὴ Παράδοση, παρότι τοὺς παρακαλέσαμε –καὶ προκαλέσαμε– μὲ ἀνοικτὲς ἐπιστολὲς νὰ κατονομάσουν τοὺς ἡγέτες τῆς παναιρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, ἀρνοῦνται νὰ τὸ πράξουν. Κάνουν κάτι πρωτοφανὲς καὶ ἀλλοπρόσαλλο στὴν ἐκκλησιαστικὴ ἱστορία: οἱ ἴδιοι ὁμιλοῦν καὶ παραδέχονται ὅτι ὑπάρχει, ὄχι γιὰ μιὰ ἁπλὴ αἵρεση, ἀλλὰ μιὰ ΠΑΝΑΙΡΕΣΗ, τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, κι ὅταν τοὺς καλοῦμε νὰ κατονομάσουν ἐκείνους ποὺ διδάσκουν τὴν αἵρεση καὶ τοὺς ἀρχηγοὺς τῆς αἱρέσεως, σιωποῦν, ὡσὰν οἱ αἱρεσιάρχες νὰ εἶναι ἀόρατοι! Διότι, σ’ αὐτὴ τὴν περίπτωση, δὲν θὰ μποροῦν νὰ ὑποδέχονται «μετὰ βαΐων καὶ κλάδων» τὸν Πατριάρχη –κατὰ τὶς ἐδῶ ἐπισκέψεις του– καὶ τότε, οἱ ὅποιες φιλοδοξίες τους καταστρέφονται καί, ἀσφαλῶς, κινδυνεύει ὁ θρόνος τους!

Νά, γιατί, ὁ π. Θεόδωρος Ζήσης, ἐννοώντας καὶ τοὺς παραπάνω, ὁμίλησε γιὰ μιὰ νέα αἵρεση, γιὰ τὴν ὁποία ἐφεῦρε τὸν ὅρο «ὀνοματοκρυπτισμός». Εἶναι ἡ αἵρεση τοῦ “ἀποκρύπτειν” τὰ ὀνόματα τῶν αἱρετικῶν “ὀρθόδοξων” Πατριαρχῶν καὶ Ἐπισκόπων, ἕνεκα τοῦ κόστους ποὺ ἐνέχει αὐτὴ ἡ ἀποκάλυψη.

Ἂν, τώρα, οἱ πιστοί, μὴ γνωρίζοντες ποιοί εἶναι οἱ αἱρετικοὶ Ἐπίσκοποι, προστρέχουν πρὸς αὐτοὺς τοὺς «ψευδο-διδασκάλους»  –κατὰ τὸ Εὐαγγέλιο– καὶ τοὺς περιβάλλουν μὲ τιμές, καὶ ἀποδέχονται αὐτοὺς τοὺς πνευματικοὺς «λύκους» ὡς ποιμένες καὶ καθοδηγούς τους, αὐτὸ οὐδόλως προβληματίζει τοὺς Πατέρες τοῦ Ἀντιαιρετικοῦ Γραφείου τῆς Ἱ. Μ. Πειραιῶς καὶ τὸν Μητροπολίτη τους.

Ἐπειδή, λοιπόν, δὲν σᾶς συμφέρει ἡ συζήτηση αὐτοῦ τοῦ θέματος, τὸ μεταθέτετε, καὶ οὐσιαστικὰ ρωτᾶτε: ὅσοι δὲν ἀπομακρύνονται ἀπὸ τοὺς αἱρετίζοντες Ἐπισκόπους, «οἱ μὴ ἀποτειχισμένοι εἶναι μέλη τῆς Ἐκκλησίας»; Ποιός ἀρνήθηκε κάτι τέτοιο; Διαβάστε τὴν βιβλιογραφία γιὰ τὸ θέμα (ὅπως τὰ βιβλία τοῦ π. Εὐθύμιου, ποὺ ὅπως φαίνεται δὲν τὰ ἔχετε διαβάσει καὶ παρόλα αὐτὰ γράφετε, ὅσα συκοφαντικὰ γράφετε ἐναντίον μας) κι ἐκεῖ θὰ δεῖτε τί γράφουν οἱ Πατέρες γιὰ τὸ θέμα.

Σ’ αὐτὸ τὸ σημεῖο, ἐκεῖνο ποὺ νομίζω πὼς πρέπει νὰ τονισθεῖ ἐπίμονα, –καθὼς μάλιστα προηγεῖται χρονικὰ (καὶ λογικὰ) τοῦ τελευταίου σας ἐρωτήματος– εἶναι ἡ ἐξακρίβωση καὶ κατάδειξη τοῦ ποιοί εἶναι οἱ αἱρετικοί-οἰκουμενιστὲς ἡγέτες. Γιατί, γιὰ νὰ εἶναι κάποιος αἱρετικός, πρέπει, ἢ ὁ ἴδιος νὰ κηρύσσει αἵρεση, ἢ νὰ ἀκολουθεῖ κάποιον αἱρεσιάρχη. Ἂν οἱ ὑπεύθυνοι Ἐπίσκοποι καὶ ποιμένες, ἀποκρύπτουν τὰ ὀνόματα τῶν αἱρετικῶν, πῶς θὰ γνωρίζουν μὲ βεβαιότητα οἱ πιστοί (πέρα ἀπὸ ὑποψίες καὶ ἐνδείξεις) ποιοί εἶναι οἱ αἱρετικοί, ὥστε νὰ τοὺς ἀποφεύγουν; Πῶς θὰ ἀκολουθήσουν τὶς συμβουλὲς τῶν Πατέρων. Διότι οἱ Ἅγιοι Πατέρες λέγουν ὅτι, ὅταν ὁ Ποιμένας διδάσκει κακοδοξίες, εἶναι αἱρετικὸς καὶ πρέπει, ὁ κάθε πιστός, νὰ ἀπομακρύνεται ἀπὸ αὐτόν ὡς «ἀπὸ ὄφεως». Κι αὐτὴ ἡ διδασκαλία, εἶναι διδασκαλία ὅλων τῶν Ἁγίων («πατερικὴ συμφωνία», “consensus Patrum”). Ὁ μητροπολίτης, τὶς ἀπόψεις τοῦ ὁποίου ὑποστηρίζετε, γιατί δὲν τὴν ἐφαρμόζει;

Ἂς προσπαθήσω νὰ θέσω κάποια ἐρωτήματα, γιὰ νὰ διευκολύνω στὴν διερεύνηση τοῦ θέματος:

Συμφωνεῖτε ἢ ὄχι μὲ τοὺς Πατέρες, ὅτι κάθε αἵρεση μᾶς ἀποκόπτει ἀπὸ τὸν Θεό; Συμφωνεῖτε ὅτι ἡ ἐκκλησιαστικὴ ἐπικοινωνία μὲ τοὺς αἱρετικούς (ὄχι ἡ καθημερινὴ ἐπικοινωνία μαζί τους στὶς δουλειές μας), ἀλλοιώνει τὸ φρόνημα τῶν πιστῶν –ὅπως διδάσκει ἡ Ἁγία Γραφή– καὶ συντελεῖ στὴν προοδευτική ἀπομάκρυνσή μας ἀπὸ τὴν Ὀρθόδοξη Πίστη, τουτέστιν ἀπὸ τὸ Θεό, ὅπως διδάσκουν ἀπὸ συμφώνου οἱ Πατέρες;

Συμφωνεῖτε μὲ τὴν θέση τῶν Ἁγίων Πατέρων ὅτι τὰ μυστήρια τῶν αἱρετικῶν οὐδεμία χάρη ἢ βοήθεια μεταδίδουν, ἀντίθετα, ὅσοι ὀρθόδοξοι μετέχουν σ’ αὐτά, παίρνουν κατάκριση, σκοτασμὸ καὶ κόλαση, γιατὶ τὰ μυστήρια τῶν αἱρετικῶν εἶναι βλαβερὰ καὶ ψυχοκτόνα; (Ἅγιος Θεόδωρος ὁ Στουδίτης).

Σκεφθεῖτε τώρα· ποιοί τελοῦν τὰ μυστήρια; Δὲν τὰ τελοῦν οἱ Ἐπίσκοποι καὶ οἱ ἱερεῖς; Ὅταν αὐτοὶ εἶναι αἱρετικοί, διδάσκουν δηλαδὴ φανερὰ αἱρετικὲς θέσεις καὶ πράττουν αἱρετικά, αὐτοὺς πρέπει νὰ τοὺς ἀκολουθοῦμε καὶ νὰ κοινωνοῦμε ἀπὸ τὰ χέρια τους; Πρέπει νὰ ἀναφωνοῦμε «εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος», ὅταν π.χ., ἐπισκέπτεται ὁ κ. Βαρθολομαῖος τὴν Κοζάνη καὶ τὴν Καστοριά; Ποιό μήνυμα δίδουν στοὺς πιστούς, οἱ 20-30 Ἐπίσκοποι ποὺ κατ’ αὐτὸν τὸν τρόπο τὸν ὑποδέχονται; (μεταξύ αὐτῶν καὶ ὁ Πειραιῶς). Μήπως δίδουν τὸ μήνυμα, ὅτι μπορεῖτε ἄφοβα νὰ ἐπικοινωνεῖτε μὲ τὸν αἱρεσιάρχη κ. Βαρθολομαῖο, ἄφοβα νὰ πηγαίνετε στὸ Φανάρι, ἄφοβα νὰ παίρνετε τὴν εὐλογία του, νὰ κοινωνεῖτε ἀπὸ τὰ χέρια του; Κι ἀφοῦ εἶναι ἔτσι, δὲν ἀναγνωρίζουν ἔμμεσα καὶ ἄμεσα τὶς κακοδοξίες του, δὲν συμμετέχουν σ' αὐτές τὶς καταλυτικὲς γιὰ τὴν Πίστη ἐνέργειές του;

Θὰ πεῖτε ὅτι αὐτὸ ἰσχύει μόνο γιὰ τοὺς καταδικασμένους αἱρετικούς. Ἂν ἔτσι διδάσκουν οἱ πατέρες τοῦ ἀντιαιρετικοῦ γραφείου, ἀντιτίθενται πρὸς τὴν Ἁγ. Γραφὴ καὶ «τοὺς Ἁγ. Πατέρες. Ὁ ἅγ. Θεόδωρος ὁ Στουδίτης π.χ., γράφει ὅτι, ἂν κάποιος μεταλαμβάνει ἐν γνώσει του ἀπὸ αἱρετικὸ (τῆς μοιχειανικῆς αἱρέσεως, τότε, ποὺ δὲν εἶχε καταδικασθεῖ ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία), αὐτὴ ἡ κοινωνία τὸν ἀποξενώνει ἀπὸ τὸν Θεὸ καὶ τὸν τὸν συγκαταριθμεῖ μὲ τὸν διάβολο: «Τὸ γὰρ κοινωνεῖν παρὰ αἱρετικοῦ ἢ προφανοῦς διαβεβλημένου κατὰ τὸν βίον, ἀλλοτριοῖ Θεοῦ, καὶ προσοικειοῖ τῷ διαβόλῳ».

Μοῦ γράφετε, κ. Ἀνδράλη: «Προτιμῶ νὰ διαβάζω ἀντιοικουμενιστικά σας κείμενα, παρὰ ἄρθρα κατὰ ἄλλων ἀντιοικουμενιστῶν. Ὅταν τρωγόμαστε μεταξύ μας, οἱ μόνοι ποὺ κερδίζουν εἶναι οἱ οἰκουμενιστές».

Μά, τί ἀξία ἔχουν τὰ δικά μας, ἐλάχιστης δημοσιότητας, κείμενα, ὅταν οἱ ἐνέργειες αὐτὲς ἑνὸς προβεβλημένου Ἐπισκόπου/ων τὰ ἀνατρέπει; Ὁ κίνδυνος πλέον, δὲν προέρχεται μόνο ἀπὸ τοὺς Οἰκουμενιστές, ἀλλὰ καὶ ἀπὸ τοὺς λεγόμενους ἀντι-οἰκουμενιστές. Αὐτούς, οἱ ὁποῖοι ἀρνοῦνται ὅτι ὑπάρχουν συγκεκριμένοι αἱρετικοί, μὲ σάρκα καὶ ὀστᾶ, καὶ τοὺς ἐξυπηρετεῖ νὰ μᾶς κάνουν νὰ νομίζουμε ὅτι οἱ ἀρχηγοὶ τῶν Οἰκουμενιστῶν εἶναι κάποια φαντάσματα, ἀνώνυμες ἢ καὶ ἀνυπόστατες ὑπάρξεις. Κι ἐδῶ θυμίζουν τὴ φράση κάποιου πιστοῦ: ἡ μεγαλύτερη ἐπιτυχία τοῦ Διαβόλου, εἶναι νὰ μᾶς πείσει ὅτι δὲν ὑπάρχει.

Ἄρα, δὲν ὑπάρχει σὲ μᾶς ἡ διάθεση «νὰ τρωγόμαστε μεταξύ μας». Καταγγέλουμε τὴν αἵρεση, αὐτὴν θέλουμε νὰ «φᾶμε»-πολεμήσουμε, ὅπου κι ἂν ὑπάρχει. Ἡ αἵρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, κύριε Ἀνδράλη, δυστυχῶς, δὲν περιορίζεται μόνο στὰ οἰκουμενιστικὰ περιβάλλοντα. Ἐξάλλου, κι ἐμᾶς –ἐσεῖς ὁ ἴδιος– μᾶς ὀνομάσετε αἱρετικούς, ἂν καὶ θέλετε τάχα νὰ διαβάζετε τὰ ἄρθρα μας, ὑπὸ τὴν προϋπόθεση νὰ μὴν θίγουμε ὅλους τοὺς Οἰκουμενιστές. Ἀσφαλῶς, τότε, θὰ παύσουμε γιὰ σᾶς νὰ εἴμαστε αἱρετικοί.

Ὅμως, ἐφ’ ὅσον ἀγωνιζόμαστε γιὰ τὴν ἀλήθεια τῆς Πίστεώς μας, τότε, τὴ νοθεία τῆς ἀλήθειας (τὴν αἵρεση) πρέπει νὰ τὴν ἀποκαλύπτουμε καὶ νὰ τὴν καταγγέλλουμε, ὅπου κι ἂν βρίσκεται. Ἡ αἵρεση δὲν γνωρίζει στεγανά. Εἰσχωρεῖ καὶ σὲ Δεσποτικὰ μέγαρα. Καὶ ἀπὸ ἐκεῖ προκαλεῖ μεγαλύτερη ζημιά. Εἰσβάλλει καὶ στὰ μυαλὰ θεολόγων. Γι’ αὐτό, θὰ σᾶς εἶμαι εὐγνώμων, ἂν μὲ βοηθήσετε μὲ πατερικὰ καὶ ἁγιογραφικὰ κείμενα, νὰ διορθώσω λανθασμένες ἀντιλήψεις, ποὺ τυχὸν ἔχω υἱοθετήσει ἀνεπιγνώστως.

Μὲ πληροφορεῖτε, ἐπίσης, ὅτι ψάξατε στὰ ἔργα τοῦ ἁγίου Νικοδήμου καὶ πουθένα δὲν βρήκατε νὰ ὁμιλεῖ περὶ «ὑποχρεωτικῆς» ἀποτειχίσεως. Ἀφοῦ ψάξατε, γιὰ πεῖτε μου: βρήκατε νὰ ὁμιλεῖ κάπου περὶ «δυνητικῆς» ἀποτειχίσεως; Αὐτό, ἀγαπητέ μου, εἶναι μιὰ νέα προβληματική, ποὺ προωθεῖ ὁ Μητροπολίτης Πειραιῶς μὲ τὸ Ἀντιαιρετικό του Γραφεῖο. (Ἂν κάποτε τὴν ἐξέφρασε καὶ ὁ π. Ἐπιφάνιος, τότε ἦσαν ἄλλα τὰ δεδομένα). Ἐμᾶς, βέβαια, πρέπει νὰ μᾶς ἐνδιαφέρει, τί διαχρονικὰ δίδαξαν οἱ ἀναγνωρισμένοι Ἅγιοι Πατέρες, ἡ «πατερικὴ συμφωνία». Κι οἱ Πατέρες δὲν ἐσκέπτοντο ὅπως ἐμεῖς σήμερα, ἂν εἶναι δυνητικὸς ἢ ὑποχρεωτικὸς κάποιος Κανόνας, ἀλλὰ ἐφάρμοζαν τὸ Εὐαγγέλιο καὶ τὴν ἐκκλησιαστικὴ Παράδοση, ἀπομακρυνόμενοι ἀπὸ τοὺς αἱρετικοὺς τὸ κατὰ δύναμιν.

Ἀντιληφθήκατε ποτέ, κάποιος Ἅγιος νὰ θέσει π.χ. τὸ ζήτημα, ἂν κάποια θεία Ἐντολὴ εἶναι δυνητικὴ ἢ ὑποχρεωτική; Εἶναι ἄραγε δυνητικὸς ὁ περὶ «εἰρηνοποιῶν», ἢ περὶ «πενθούντων», ἢ περὶ «δεδιωγμένων ἕνεκα δικαιοσύνης» μακαρισμός; Κι ἐφ’ ὅσον δὲν διατυπώνονται μὲ τὴν μορφὴ ἀναγκαστικῆς Ἐντολῆς, μποροῦμε νὰ ἀδιαφοροῦμε γιὰ τὴν ἐφαρμογή τους;

Σημάτης Παναγιώτης

__________________

Υ.Γ. Γιὰ τὸν κ. Καρδάση, ὁ ὁποῖος σχολιάζει τὸ ἴδιο ἄρθρο:

1. Γράφετε: «Ὁ ὅρος "ἡμισυλλείτουργο" θεωρεῖται ἀδόκιμος». Ἀσφαλῶς, ἀλλὰ βλέπετε ὁ Οἰκουμενισμὸς μὲ ἀδόκιμο, καὶ ἀνέντιμο, καὶ ἐπικίνδυνο τρόπο προσπαθεῖ νὰ ἑδραιωθεῖ καὶ σιγά-σιγὰ τὸ ἐπιτυγχάνει. Ἐξ ἄλλου ὁ ὅρος δὲν εἶναι δικός μου. Τὸν χρησιμοποίησαν ἄλλοι, δόκιμοι θεολόγοι-ἱερωμένοι.

2. Γράφετε: «Τὰ ὑπογραφέντα στὸ Μπαλαμάντ δὲν κατακυρώθηκαν συνοδικά, ἄρα εἶναι ἕωλα». Ἀσφαλῶς κάνετε λάθος, διότι αὐτὰ τὰ «ἕωλα»  ἐφαρμόζονται στὴν πράξη ἀπὸ Ἐκκλησίες, ὅπως μπορεῖτε νὰ διαβάσετε στὰ κειμενά μας, χωρὶς οἱ φύλακες τῆς Πίστεως «ἐπί-σκοποι» νὰ προχωροῦν σὲ καταδίκη ὅσων τὰ ἐφαρμόζουν. Ἐκτὸς αὐτοῦ, «ἕωλα» ἦσαν καὶ τὰ περὶ «χριστοτόκου» τῶν περὶ τὸν Νεστόριο, ἀφοῦ δὲν εἶχαν «κατακυρωθεῖ συνοδικά». Αὐτό, ὅμως, δὲν ἐμπόδισε δύο Πατριάρχες (Κελεστῖνο καὶ Κύριλλο) νὰ ἐπαινέσουν τοὺς ἀποτειχισθέντας (ποὺ δὲν τὰ θεώρησαν «ἕωλα» καὶ διέκοψαν τὸ μνημόσυνο τοῦ Νεστορίου) καὶ νὰ ἐπέμβουν ἀμέσως, ἀπαιτώντας ἀπὸ τὸν Νεστόριο, ἐντὸς δέκα ἡμερῶν, νὰ ἀρνηθεῖ τὶς κακοδοξίες του.

Για τὰ ἄλλα ποὺ γράφετε, ἔχει ἀπαντήσει ὁ π. Εὐθύμιος στὰ κείμενά του ὡραιότατα, ἁγιοπατερικά, κατανοητά. 


Τά κείμενα-σχόλια ὑπάρχουν στὶς διευθύνσεις:

http://aktines.blogspot.gr/2013/04/blog-post_4312.html

http://paterikiparadosi.blogspot.gr/2013/04/blog-post_10.html

http://www.apotixisi.blogspot.gr/2013/04/blog-post_2215.html#comment-form

http://www.apotixisi.blogspot.gr/2013/04/blog-post_5064.html#comment-form