Υπάρχουν Ελληνες για να αντιδράσουν;

Οἱ προθέσεις τῆς Ν. Τάξης Πραγμάτων ἔχουν καταγγελθεῖ ἀπὸ δεκαετίες. Τότε, οἱ περισσότεροι μᾶς ἐξηγοῦσαν ὅτι ὅλα αὐτὰ ἀποτελοῦν συνομωσιολογίες. Νά, ὅμως, ποὺ ἔρχεται τὸ ἀντιρατσιστικὸ νομοσχέδιο –ταφόπλακα στὴν ἐλευθερία τοῦ ἀνθρώπου– ποὺ στρέφεται ὁλοφάνερα κατὰ τῶν ὀρθοφρονούντων ἢ ἐπιχειρούντων νὰ ὀρθοφρονοῦν μὲ σωστὰ ἢ καὶ λαθεμένα ἐπιχειρήματα. Δηλαδὴ κατὰ τῆς ἐλευθερίας τοῦ σκέπτεσθαι, τῆς ἐλευθερίας τοῦ λόγου. Ἕνα νομοσχέδιο ποὺ θὰ δημιουργήσει μὴ σκεπτόμενους πολίτες!

Στὴν ὅλη τὴν ὑπόθεση ἀλγεινὴ ἐντύπωση ἐμποιεῖ τὸ γεγονὸς ὅτι ἡ ἐκκλησιαστικὴ Ἐπισκοπικὴ ἐξουσία, ἀλλὰ καὶ ὁ ἁπλὸς παπάς, ποὺ σὲ ἄλλες δουλεῖες (Τουρκικὴ καὶ Γερμανική) ἀντιτάχτηκε στοὺς κατακτητές, τώρα –ἐκ προοιμίου– ταυτίστηκε μὲ τὶς μαριονέτες τῶν νεοταξιτῶν στὴν Ἑλλάδα, καὶ σιώπησε ἢ συμπαρατάχτηκε. Χαρακτηριστικὸ παράδειγμα ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Ἱερώνυμος καὶ οἱ δηλώσεις του μετὰ τοῦ Εὐάγγελου Βενιζέλου. Ἡ σοβαρότητα ὅποιας ἐπισκοπικῆς ἐξαίρεσης, θὰ φανεῖ ἀπὸ τὸ ἂν θὰ ὑπάρξει συνέχεια θυσιαστική.

Δὲν θέλουν νὰ καταλάβουν οἱ ἐκκλησιαστικοὶ ταγοὶ στὴν πλειονότητά τους, ὅτι σὲ μικρὸ χρονικὸ διάστημα θὰ ἀπαγορευθεῖ ἀκόμα καὶ ἡ δημόσια ἀνάγνωση τῶν Εὐαγγελίων καὶ ὁλόκληρου τοῦ πνευματικοῦ θησαυροῦ (πεζῶν καὶ ποιητικῶν κειμένων) τῶν Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας, ἐφ’ ὅσον περιέχουν κρίσεις,  ὑπόνοια κριτικῆς π.χ. κατὰ τῶν Ἰουδαίων, τοῦ Ἰσλάμ, τῆς Ν. Τάξεως κ.λπ., ἐφ’ ὅσον θὰ τολμοῦν νὰ ἰσχυρίζονται τὴν Ἀλήθεια ἔναντι τοῦ ψεύδους. Καταργεῖται δηλαδὴ καὶ ἡ ὑπεράσπιση, ἡ ὁμολογία τῆς Ἀλήθειας.

Σὲ λίγο ὅλοι μας, δὲν θὰ τολμοῦμε νὰ ὀρθοφρονοῦμε, γιατὶ ἡ ὀρθοφροσύνη θὰ ἀπαγορεύεται ἀπὸ τὸ φασιστικὸ ἀντιρατσιστικὸ νομοσχέδιο.

Ἤδη στὸ χῶρο τῆς Παιδείας, (ἕνα σχετικὸ παράδειγμα) ἐπιστρατευτήκαμε ὅλοι, ὄχι γιατὶ κάναμε κάποια ἀπεργία, ἀλλὰ μόνο καὶ μόνο ἐπειδὴ κάποιοι (ποὺ στὴ συνέχεια, ὅπως ἀποδείχτηκε, μᾶς «πούλησαν») συζητοῦσαν καὶ ἐξέφραζαν τὴν θέλησή τους ΝΑ ΚΑΝΟΥΝ ἀπεργία. Καὶ ὅλοι, οἱ δάσκαλοι τάχα τῆς ἐλευθερίας, οἱ διαμορφωτὲς ἐλευθέρων ἀνθρώπων, σκύψαμε τὸ κεφάλι καὶ παραλάβαμε τὸ χαρτί τῆς ἐπιστράτευσης, φοβούμενοι νὰ ἀντισταθοῦμε στὴν κρατικὴ αὐθαιρεσία, φοβούμενοι νὰ καταφύγουμε στὴν   δικαιοσύνη καὶ νὰ ὑποστοῦμε τὴ δοκιμασία τῆς νόμιμης διεκδίκησης τῶν θεόσδοτων ἀνθρωπίνων ἐλευθεριῶν. Κι ἐμεῖς οἱ ὑποταγμένοι, θὰ δημιουργήσουμε ἐλεύθερους ἀνθρώπους! Κι ὅσοι ἀπὸ μᾶς συζητοῦμε αὐτὰ τὰ θέματα μὲ τὰ παιδιὰ σήμερα, θὰ τολμᾶμε νὰ τὰ συζητᾶμε μετὰ τὴν ψήφιση τοῦ νομοσχεδίου;

Τὰ παραπάνω ποὺ καταγράφω, ἀποτέλεσαν τὸ ἐπίκεντρο σημερινῆς συζήτησης μιᾶς συντροφιᾶς ἐκπαιδευτικῶν. Στὸ τέλος κάποιος ὑποστήριξε ὅτι ὁ ἀτομισμὸς καὶ ἡ ἀπομάκρυνση ἀπὸ τὶς ἀρχὲς τοῦ Εὐαγγελίου, μᾶς ἰσοπέδωσαν ὡς ἀνθρώπους, ξερίζωσαν τὸ ἀγωνιστικὸ φρόνημα καὶ ἔτσι νομοτελειακὰ, ἂν δὲν ἀντιδράσουμε καὶ τώρα, θὰ πάψουμε νὰ εἴμαστε ΑΝΘΡΩΠΟΙ, καὶ ἔκανε μιὰ ΠΡΟΤΑΣΗ, ὑπὸ τύπον δοκιμῆς, ποὺ κι ἄλλοτε ἀνεπιτυχῶς προτάθηκε:

Νὰ ἀπομονώσουμε εἰρηνικὰ αὐτοὺς ποὺ εἶναι ὑπεύθυνοι νὰ ψηφίζουν αὐτὰ τὰ νομοσχέδια τοῦ στραγγαλισμοῦ τῆς ἐλευθερίας καὶ τῆς γενοκτονίας οὐσιαστικὰ τῶν Ἑλλήνων καὶ τὰ προωθοῦν· βουλευτὲς, ὑπουργούς, δημοσιογράφους. Ὅπου κι ἂν πᾶνε, ὅπου κι ἂν βρίσκονται. Νὰ τοὺς στερήσουμε τὰ ἀγαθὰ ποὺ στεροῦν ἀπὸ ἑκατομμύρια Ἑλλήνων. Ἂς προστρέξουν νὰ τὰ βροῦν ὑπὸ τὴν σκέπη τῆς Τρόϊκας, ὅπως ἄλλοτε οἱ προδότες ἀπὸ τοὺς Γερμανοὺς κατακτητές.

Θὰ βρεθοῦν κάποιοι ποὺ θὰ τὸ κάνουν, ποὺ θὰ δώσουν τὸ ἔναυσμα κάποιας ἀντίδρασης ἐλπίδας;

Σημάτης Παναγιώτης, ἐκπαιδευτικός

Παρέμβαση Ιερομόναχου π. Ευθύμιου Τρικαμηνά

Ἁπομάκρυνση τῶν μελῶν τῆς Ἐκκλησίας

 ἀπὸ τοὺς Οἰκουμενιστές

    
  Πρὶν ἀπὸ τὸ Πάσχα ὑπῆρξε ἕνας διάλογος μεταξὺ τῶν κ.κ. Ἄνδραλη καὶ Σημάτη ὡς πρὸς τὸ ἂν οἱ Ἅγιοι Πατέρες διδάσκουν τὴν δυνητικὴ ἢ ὑποχρεωτικὴ ἀπομάκρυνσή μας ἀπὸ τοὺς Οἰκουμενιστές.

 Ἕνα ἀπὸ τὰ σχόλια στήν 2^η ἀπάντησι τοῦ κ. Ἄνδραλη ἔλεγε τά ἑξῆς:

«Ἰσχύει ὅτι ὁ κ. Σημάτης θεωρεῖ μέλη τῆς Ἐκκλησίας τούς κοινωνοῦντας μετά τῶν οἰκουμενιστῶν, δηλαδή τούς μή ἀποτειχισθέντας; Ἐάν ἰσχύει τότε ὁ κ. Σημάτης κηρύττει νέα διδασκαλία, νέα Θεολογία καί νέα δογματική.

Ὁ μετά αἱρετικῶν κοινωνῶν δέν θεωρεῖται μέλος τῆς Ἐκκλησίας, ὡς ἀκοινώνητος, κατά τό ὁ κοινωνῶν ἀκοινωνήτω, ἀκοινώνητος ἐστι! Τά ὑπόλοιπα καί οἱ δικαιολογίες κατά τῶν ἀνωτέρω εἶναι ἐκ περισσοῦ καί κυρίως εἶναι ἐκ τοῦ πονηροῦ».

Στὸ σχόλιο αὐτό, λάβαμε μιὰ ἀπάντηση ἀπὸ τὸν π. Εὐθύμιο Τρικαμηνᾶ, τὴν ὁποία καὶ δημοσιεύουμε.

 Ἐπειδή ἡ ἐρώτησις καί ὁ προβληματισμός πού ἐτέθη στό ἱστολόγιό σας εἶναι ὄντως σοβαρός κι ἔφθασε σέ φωτοαντίγραφο στά χέρια μου, θά ἤθελα νά καταθέσω (ἔστω καί καθυστερημένα) δημοσίως τήν γνώμη μου, ὥστε νά γίνη ἀντικείμενο περαιτέρω προβληματισμοῦ καί ἐρεύνης, νά κατατεθοῦν καί ἄλλες ἀπόψεις εἰς τρόπον ὥστε νά προσανατολισθοῦμε πρός τήν ὀρθή ἄποψι καί νά μήν ὑφιστάμεθα καί ἐμεῖς τίς συνέπειες καί τίς ἀπόρροιες τῆς Ν. Ἐποχῆς, μία ἀπό τίς ὁποῖες εἶναι καί ἡ σύγχυσις.

 

   Νομίζω, κατ’ ἀρχάς ὅτι τό νά καθορίσωμε καί νά προσδιορίσωμε ἐμεῖς τά μέλη τῆς Ἐκκλησίας, εἶναι στίς ἡμέρες μας καί αὐτό δύσκολο, διότι πέραν ὅλων τῶν ἄλλων, δέν ὑπάρχει ἡ ἀνάλογος εὐαισθησία γιά τά θέματα τῆς πίστεως καί ἡ ἀνάλογος γνῶσις διά νά χρησιμοποιήσωμε σωστά κριτήρια, ἀπαλλαγμένα ἀπό συμφέροντα, προσωπικές τοποθετήσεις πού μᾶς βολεύουν καί μᾶς ἐφησυχάζουν, ἤ τό χειρότερο κριτήρια τά ὁποῖα χρησιμοποιοῦν οἱ πνευματικοί μας ταγοί, προκειμένου νά μᾶς ὑπαγάγουν στήν ὁμάδα ἤ τή Σύνοδό των.

 

    Ἐκεῖνο τό ὁποῖο θά μᾶς βοηθοῦσε στίς ἡμέρες μας νά προσδιορίσωμε τά μέλη τῆς Ἐκκλησίας θά ἦταν ἀκριβῶς μία ὄντως Ὀρθόδοξος ἤ Πανορθόδοξος Σύνοδος, ἡ ὁποία θά κατεδίκαζε τίς αἱρέσεις καί εἰδικά τήν αἵρεσι τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, θά ἐπανέφερε δέ στή θέσι του ὅ,τι εἶχε διασαλευθῆ ἐξ αἰτίας τῆς αἱρέσεως (π.χ. ἀναθέματα, διακοπή θεολογικῶν διαλόγων, ἀπομάκρυνσι ἀπό τό Π.Σ.Ε., ἀκύρωσι συμφωνιῶν κλπ.) καί κατ’ αὐτόν τόν τρόπο οἱ συντασσόμενοι μέ αὐτήν καί ἀγωνιζόμενοι διά τήν ἐπικράτησί της θά ἦταν προφανῶς καί τά πραγματικά μέλη τῆς Ἐκκλησίας. Κάτι τέτοιο φαίνεται ὅτι συνέβαινε στήν ἐποχή τοῦ Ἁγ. Ἀθανασίου Ἀλεξανδρείας καί δι’ αὐτό ἐδίδασκε ὁ ἅγιος τούς Ὀρθοδόξους νά ἐμμένουν καί νά ὑπερασπίζωνται τίς ἀποφάσεις τῆς Συνόδου τῆς Νικαίας (Α’ Οἰκουμενική), διότι αὐτές ἦταν ἐπαρκεῖς διά τήν καταπολέμησι τῆς αἱρέσεως τῆς ἐποχῆς του, καί ἀσφαλεῖς διά τήν σωτηρία των. Γράφει ὁ ἅγιος σχετικά τά ἑξῆς: «Κρατείτω γάρ τά ἐν Νικαίᾳ παρά τῶν Πατέρων ὁμολογηθέντα∙ ὀρθά γάρ ἐστί καί ἱκανά πᾶσαν ἀσεβεστάτην αἵρεσιν ἀνατρέψαι, καί μάλιστα τήν Ἀρειανήν, τήν εἰς τόν Λόγον τοῦ Θεοῦ δυσφημοῦσαν καί ἐξ ἀνάγκης εἰς τό Πνεῦμα αὐτοῦ τό ἅγιον δυσσεβοῦσαν» (Ἐπιστολή πρός Μάξιμον Φιλόσοφον, ΒΕΠΕΣ 33, 168).

   Σήμερα δυστυχῶς δέν ἔχουμε αὐτό τό κριτήριο πού εἶχαν τότε οἱ Ὀρθόδοξοι καί ἴσως οὔτε καί τό κριτήριο τοῦ νά συνταχθοῦμε μέ ὁμολογητές καί ἀκραιφνεῖς Ὀρθοδόξους, εἰς τρόπον ὥστε ἀγωνιζόμενοι στό πλευρό τους καί ἀκολουθοῦντες τά ἴχνη των, νά εἴμεθα βέβαιοι ὅτι εἴμεθα πραγματικά μέλη τῆς Ἐκκλησίας.

   

    Ἐδῶ πρέπει νά ἀναφερθῆ ὅτι ἡ ἔνταξις σέ μία ἀπό τίς ὁμάδες τοῦ λεγομένου Παλαιοῦ Ἡμερολογίου, οὐδόλως μᾶς διασφαλίζει τήν ἰδιότητα τοῦ πραγματικοῦ μέλους τῆς Ἐκκλησίας, γιά τούς λόγους πού ἔχομε πολλές φορές ἐπισημάνει σέ γραπτά καί δημόσια κείμενα καί πού συνοψίζονται εἰς τό ὅτι ὑπάρχουν στό Π. Η. πολλές δογματικές καί ἐκκλησιολογικές ἐκτροπές καί ἐπί πλέον κάθε ὁμάδα θεωρεῖ τόν ἑαυτό της μοναδικό συνεχιστή τῆς «Μίας Ἁγίας Καθολικῆς καί Ἀποστολικῆς Ἐκκλησίας» καί τίς ἄλλες ὁμάδες σχισματικές καί ἐκτός Ἐκκλησίας, τό δέ ὅλο μόρφωμα τοῦ Π. Η., ὅπως σήμερα παρουσιάζεται, ἔχει τήν μορφή τῶν «Ἐκκλησιῶν» τοῦ Προτεσταντισμοῦ, χωρίς κἄν τόν συνδετικό κρίκο τοῦ λεγομένου Π.Σ.Ε.

   Ἀπό τήν ἄλλη πλευρά οἱ ἀντιοικουμενιστές καί φαινομενικά πολέμιοι τῆς αἱρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, οὐδόλως μᾶς διασφαλίζουν, κατά τήν γνώμη μου, τήν ἰδιότητα τοῦ πραγματικοῦ μέλους τῆς Ἐκκλησίας, μέ τίς διακηρύξεις των, τίς ὁμολογίες πίστεως, τίς συνάξεις καί τόν ἐν γένει πόλεμο καί ἐν τέλει χαρτοπόλεμο, διότι κατ’ οὐσίαν ἐπικοινωνοῦν ἐκκλησιαστικῶς πλήρως μέ τήν αἵρεσι, ὑπάγονται στούς αἱρετικούς Ἐπισκόπους καί στίς κατ’ ἐπέκτασι αἱρετικές Συνόδους τῶν Νεοημερολογιτῶν, τούς μνημονεύουν ὡς Ὀρθόδοξους, αὐτούς πού κατά τά ἄλλα καταδικάζουν ὡς αἱρετικούς καί δημιουργοῦν κατ’ οὐσίαν μία νέα ὁδό Ὀρθοδοξίας, ἄγνωστη παντελῶς στούς ἁγίους Πατέρες, ἡ ὁποία προσδιορίζει ἐν καιρῷ αἱρέσεως τόν ὄντως Ὀρθόδοξο μόνο ἀπό τό φρόνημά του καί ὄχι ἀπό αὐτούς μέ τούς ὁποίους ἐκκλησιαστικά ἐπικοινωνεῖ καί μνημονεύει, ἐπί πλέον δέ ἡ νέα αὐτή ὁδός τῆς Ὀρθοδοξίας τούς διασφαλίζει τά ἀξιώματα καί τίς θέσεις των μέσα στήν Ἐκκλησία καί τούς δίδει τόν τίτλο τοῦ Ὀρθοδόξου ἀκόπως καί χωρίς θυσίες οὐσιαστικές καί ἐπίπονες, πρᾶγμα ὄντως πρωτοφανές καί ἀδιανόητο στήν ἐν καιρῷ αἱρέσεως διαχρονική ἱστορία τῆς Ἐκκλησίας. Συμβαίνει δηλαδή στίς ἡμέρες μας αὐτό τό ὁποῖο δριμύτατα κατηγορεῖ ὁ ὅσιος Θεόδωρος ὁ Στουδίτης, τό νά διώκεται δηλαδή ἡ Ὀρθόδοξος πίστις καί οἱ ὑπερασπιστές της καί εἰδικά οἱ ἀξιωματοῦχοι καί μεγαλόσχημοι «νά τελοῦν ἐν ἀδείᾳ»!

   Οὕτως ἐχόντων τῶν πραγμάτων νομίζω ὅτι, ἄν ἐξετάσωμε τό θέμα αὐτό μέ τήν ὁδό τῆς οἰκονομίας καί ὄχι τῆς ἀκριβείας, θά ἠδυνάμεθα, ἄν θεωρήσωμε μέλη τῆς Ἐκκλησίας τούς ἀκολουθοῦντας τό Π. Η., νά θεωρήσωμε καί ἐκ τοῦ ἀντιθέτου ὡς μέλη τῆς Ἐκκλησίας τούς ἀντιοικουμενιστές τοῦ Ν. Η. Οἱ ἀντιοικουμενιστές τοῦ Ν. Η. ἄν καί ὑστεροῦν πρός τούς ἀκολουθοῦντες τό Π. Η., διότι ἀκολουθοῦν καί μνημονεύουν αἱρετικούς Ἐπισκόπους, ἐν τούτοις ὑπερτεροῦν πρός τούς Παλαιοημερολογίτες εἰς τό θέμα τῆς Ἀποστολικῆς διαδοχῆς. Διότι ὅπως εἶναι γνωστό καί αὐτό τό θέμα στό Π. Η. ἔχει διασαλευθῆ σέ σημεῖο νά καθιστᾶ προβληματικές τίς χειροτονίες, ἀκόμη καί μεταξύ τῶν ὁμάδων τοῦ Π.Η. Δηλαδή πολλές φορές ἡ μία ὁμάδα κατηγορεῖ τήν ἄλλη γιά τήν ἀντικανονικότητα τῶν χειροτονιῶν της, γιά τό ἀπό πόσους καί ποίους Ἐπισκόπους ἔγιναν οἱ χειροτονίες, γιά τίς ἀλληλοκαθαιρέσεις κλπ.

  Εἶναι γνωστό ὅτι ὑπάρχουν ἀρχιεπίσκοποι τοῦ Π. Η. πού ἐχειροτονήθηκαν ἀπό ἕναν μόνο Ἐπίσκοπο καί ἄλλοι πού καθαιρέθηκαν τρεῖς φορές, μία ἀπό τούς Νεοημερολογίτες Ἐπισκόπους καί δύο ἀπό τούς Παλαιοημερολογίτες, ἐν τούτοις δέ εἶναι πρόεδροι Συνόδων τοῦ Π.Η. Ἀκόμη καί μέ τό μάτι τῆς οἰκονομίας νά ἰδοῦμε τό θέμα αὐτό δέν σημαίνει ὅτι ἀμνηστεύονται οἱ εὐθύνες κάθε πλευρᾶς, εἴτε γιά τήν συμμετοχή τῶν ἀντιοικουμενιστῶν στήν αἵρεσι καί τήν λανθασμένη ὁδό πού ἐν καιρῷ αἱρέσεως ἐχάραξαν, εἴτε γιά τά σχίσματα καί τίς παρατάξεις καί τίς δογματικές καί ἐκκλησιαστικές ἐκτροπές τῶν ἀκολουθούντων τό Π.Η.

   

     Οἱ πατέρες γιά τόν προσδιορισμό τῶν μελῶν τῆς Ἐκκλησίας ἐν καιρῷ αἱρέσεως χρησιμοποιοῦν τήν ἀκρίβεια. Καί εἶναι φυσικό αὐτό διότι τά ἀληθινά μέλη τῆς Ἐκκλησίας τά χαρακτηρίζει ἡ Ὀρθόδοξος πίστις, εἰς δέ τά θέματα τῆς πίστεως δέν χωρεῖ οἰκονομία. Ὁ ἅγ. Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς συγκεκριμένα ἐπί τοῦ θέματος ἀναφέρει τά ἑξῆς: «Ποῖος κλῆρος, ποία μερίς, τίς γνησιότης πρός τήν Χριστοῦ ἐκκλησίαν, τῷ συνηγόρῳ τοῦ ψεύδους, ἐκκλησίαν, ἥ “στύλος καί ἑδραίωμα τῆς ἀληθείας” κατά Παῦλόν ἐστιν, ἥ καί μένει χάριτι Χριστοῦ διηνεκῶς ἀσφαλής καί ἀκράδαντος, ἐστηριγμένη παγίως οἷς ἐπεστήρικται ἡ ἀλήθεια; Καί γάρ οἱ τῆς τοῦ Χριστοῦ ἐκκλησίας τῆς ἀληθείας εἰσί · καί οἱ μή τῆς ἀληθείας ὄντες οὐδέ τῆς τοῦ Χριστοῦ ἐκκλησίας εἰσί, καί τοσοῦτο μᾶλλον, ὅσον ἄν και σφῶν αὐτῶν καταψεύδοιντο, ποιμένας καί ἀρχιποίμενας ἱερούς ἑαυτούς καλοῦντες καί ὑπ’ ἀλλήλων καλούμενοι· μηδέ γάρ προσώποις τόν χριστιανισμόν, ἀλλ’ ἀληθείᾳ καί ἀκριβείᾳ πίστεως χαρακτηρίζεσθαι μεμυήμεθα» (Γρηγ. Παλαμᾶ Συγγράμματα, Π. Χρήστου, τόμος 2, σελ. 627 καί ΕΠΕ 3, 606).

Ὁ ὅσ. Θεόδωρος ὁ Στουδίτης δέ ἀναφέρει τά ἑξῆς: «Διό ὑπομιμνήσκω ὡς ἐλάχιστος ἀδελφός καί τέκνον μή σιγήσωμεν ἵνα μή κραυγή Σοδόμων γενώμεθα· μή φεισώμεθα τῶν κάτω ἵνα μή ἀπολέσωμεν τά ἄνω· μή θῶμεν σκάνδαλον τῇ Ἐκκλησίᾳ τοῦ Θεοῦ, ἥτις ἐστί καί ἐν τρισίν ὀρθοδόξοις ὁριζομένη κατά τούς ἁγίους· ἵνα μή τῇ ἀποφάσει τοῦ Κυρίου καταδικασθῶμεν». (Φατ. Ἐπιστ. 39, 114, 78).

Ἐδῶ βλέπομε ὅτι τά χαρακτηριστικά τῶν μελῶν τῆς Ἐκκλησίας εἶναι ὅτι εὑρίσκονται μέσα στήν ἀλήθεια καί δέν εἶναι συνήγοροι τοῦ ψεύδους, ὅτι δέν ἀκολουθοῦν πρόσωπα ἀλλά τήν ἀλήθεια καί τήν ἀκρίβεια τῆς πίστεως, οὔτε ἐντάσσονται σέ ἐκκλησιαστικά σχήματα τῶν ὁποίων οἱ ποιμένες καί ἀρχιποιμένες ψευδῶς φέρουν τούς τίτλους, ἕνεκα προφανῶς τῆς πλάνης εἰς τά θέματα τῆς πίστεως, καί τέλος τά ἀληθινά μέλη τῆς Ἐκκλησίας δυνατόν νά εἶναι καί ἐλάχιστα καί ἀποίμαντα καί ἀνεπίσκοπα, ἀλλά πραγματικά Ὀρθόδοξα, ἀπομακρυσμένα δηλαδή ἀπό κάθε πλάνη καί αἵρεσι.

Μέ βάσι λοιπόν αὐτά τά στοιχεῖα, τά ὁποῖα χαρακτηρίζουν τά ἀληθινά μέλη τῆς Ἐκκλησίας, νομίζω ὅτι εἶναι ἄστοχο νά ἀποφανθοῦμε γιά τό ποιούς θεωροῦμε μέλη τῆς Ἐκκλησίας, ἀλλά νά ἰδοῦμε σάν σέ καθρέπτη τήν πατερική διδασκαλία, τούς ἑαυτούς μας, ἄν δηλαδή ἐμεῖς εἴμεθα μέλη τῆς Ἐκκλησίας καί ποῦ ἀκριβῶς ὑστεροῦμε γιά νά διορθωθοῦμε. Διότι ἄν ἀσχολούμεθα μέ τό ποιούς θεωροῦμε μέλη τῆς Ἐκκλησίας, προφανῶς ἔχουμε ἐντάξει τούς ἑαυτούς μας στά μέλη της καί ἐρευνοῦμε γιά τούς ὑπολοίπους.

     Θεωρῶ ἐντέλει ὅτι εἰς τούς ἐσχάτους καιρούς πού εὑρισκόμεθα καί μέ ὅλα ὅσα οἱ καιροί αὐτοί ἔχουν ἐπισωρεύσει στόν καθένα ἀπό μᾶς, πάθη καί ἀδυναμίες, ἐάν εἰς τά θέματα τῆς πίστεως ἐξετασθοῦμε, οὐδείς θά εὑρεθῆ καθαρός ἀπό ρύπον καί ἡ δικαιοσύνη μας θά ἐμφανισθῆ «ὡς ράκος ἀποκαθημένης».

Ἱερομόναχος

Εὐθύμιος Τρικαμηνᾶς 

           

Μόνο ἡ Διοίκηση τῆς Ἐκκλησίας προδίδει;

Μὲ ἀφορμὴ τὴν προηγούμενη ἀνάρτηση

 γιὰ τοὺς τέκτονες καὶ τὶς μὴ διαψευσθεῖσες

πληροφορίες γιὰ σχέσεις μὲ αὐτοὺς ἱερωμένων,

δημοσιεύουμε μικρὰ ἀποσπάσματα ἀπὸ ὁμιλίες

τοῦ ἀείμνηστου π. Ἀθανάσιου Μυτιληναίου

(ἀρ. 172, 173, δεκαετία 1990, www.pantocrator)

«Ἡ Διοίκηση τῆς Ἐκκλησίας ἐπροδόθη καὶ προδίδει»

«Ἀλλοίμονο σὲ κεῖνον

ποὺ δὲν θὰ ἀντιδράσει

στὸν  Οἰκουμενισμό»!

π. Ἀθανάσιου Μυτιληναίου

 

Ἀπὸ ὁμιλίες στὴ Σοφία Σειράχ

 «...Ποῦ εἶναι ποῦ εἶναι ἡ πνευματικὴ ἡγεσία; Ποῦ εἶναι;

Ποιά πνευματικὴ ἡγεσία; Ὅλοι εἶναι προδομένοι κι ὅλοι ἔχουν γίνει τὸ ἴδιο. Δὲν ὑπάρχουν πνευματικά ἀντισταθμίσματα. Μὴ μοῦ πεῖτε, ὅτι θὰ μποροῦσε νὰ προκαλέσει αὐτὰ τὰ πνευματικὰ ἀντισταθμίσματα ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία μας. Ναί, (θὰ μποροῦσε), ἀλλὰ φρόντισαν οἱ ἐχθροὶ τῆς ἀνθρωπότητος, αὐτὲς οἱ ἀντίθεες δυνάμεις νὰ ἐγκλωβίσουν κάθε προσπάθεια τῆς Ἐκκλησίας, ἀκριβῶς γιὰ νὰ ἐπιτύχουν τοῦ σκοποῦ των· νὰ καταστρέψουν τὴν ἀνθρωπότητα.

Ἡ Διοίκηση τῆς Ἐκκλησίας. Χμ. Ἐπροδόθη καὶ προδίδει. Ναί. Ἐπροδόθη καὶ προδίδει. Βλέπει κανεὶς μία κατάσταση, ποὺ λυπᾶται κατάβαθα. Ἐκεῖνοι ποὺ θὰ ἦσαν φύσει-θέσει οἱ ἁρμόδιοι νὰ βοηθήσουν τὸν σύγχρονον κόσμο καὶ τὴ νέα γενεά, δὲν κάνουν τίποτα, ἔξω ἀπὸ κάποιες, ἴσως, ἐξαιρέσεις. Γιατί; Ὅταν ἀκοῦτε ἐπὶ παραδείγματι τὸ τάδε στέλεχος τῆς Ἐκκλησίας..., ὅτι εἶναι μασῶνος, ὅτι εἶναι ἄνθρωπος τῆς «ντόλτσε βίτα», τῆς γλυκειᾶς ζωῆς... Τέτοιοι ἄνθρωποι πῶς θὰ ποδηγετήσουν τὴν ἀνθρωπότητα; Ναί, κατ’ ὄνομα εἶναι ὀρθόδοξοι, χριστιανοί, ἐπίσκοποι, εἶναι Ἐκκλησία. Ἀλλὰ ἔχουν ἐγκλωβιστεῖ. Ἔχουν δεθεῖ. Ἔχουν ἀπομονωθεῖ. Φρόντισαν οἱ σκοτεινὲς δυνάμεις νὰ τοὺς βάλουν ν’ ἀγαπᾶνε αὐτὰ τὰ πράγματα, νὰ ἐπιθυμοῦν αὐτὰ τὰ πράγματα ἤ, ἄν θέλετε καλύτερα, νὰ ἀναδεικνύουν μὲς στὴν Ἐκκλησία ἀνθρώπους ποὺ ἁλώνονται ἀπὸ τὶς ἡδονὲς καὶ τὸ χρῆμα. Αὐτοὺς προβάλλουν. Καὶ ἔτσι δὲν ὑπάρχουν τὰ πνευματικὰ ἀντισταθμίσματα...».

Ὁ Οἰκουμενισμὸς φορεῖς του ἔχει αὐτὴ τὴν στιγμὴ Πατριάρχες, Ἀρχιεπισκόπους, Ἐπισκόπους κ.ο.κ. Τὰ ἀκούσατε; Ὁ Οἰκουμενισμὸς ἔχει φορεῖς του: Πατριάρχες, Ἀρχιεπισκόπους, Ἐπισκόπους κ.κ.ο. Τὸ καταλάβατε; Πῶς λοιπόν, θὰ παίρνει τὸ μυαλό μας στροφές, ὅταν αὔριο θὰ μᾶς ποῦν —προοδευτικὰ ἐννοεῖται, μὲ τὴ μέθοδο τοῦ σαλαμιοῦ, λίγο-λίγο—  καὶ τοῦτο κι ἐκεῖνο. Δὲν θὰ ἀντιδράσουμε; Θὰ πιαστοῦμε στὸν ὕπνο; Ἀλλοίμονο σὲ κεῖνον ποὺ δὲν θὰ ἀντιδράσει.

Κι ἂν εἶναι λίγοι, ἐκεῖνοι ποὺ θάχουν μείνει ὄρθιοι (δὲν ξέρω, πάντως δὲν θὰ προσκυνήσουνε, πάντως δὲν θὰ δεχθοῦν), μπορεῖ ἡ φωνή τους νὰ μὴν ἀκουστεῖ, μπορεῖ χίλια δυό, μπορεῖ νάχουμε τὸ μαρτύριο, ...ἀλλὰ δὲν θὰ ἀποδεχθοῦν, δὲν θὰ ἀποδεχθοῦν. Παρακαλῶ προσέξατέ το.

Γι’ αὐτὸ λέγει ἡ Σοφία Σειράχ: Ἀλλοίμονο σὲ κείνους, λέει, πούχουν χάσει τὴν καρδιά τους, τὸ νοῦ τους. Κι ὅταν θὰ τοὺς ἐπισκεφθεῖ ὁ Κύριος, τί θὰ κάνουν;» (Σοφία Σειρὰχ 2, 14).

Υπάρχει άλλη επιλογή για Αρχιεπίσκοπο και Ι. Σύνοδο;

Ἐδῶ καὶ ἑβδομάδες κυκλοφορεῖ στὸ διαδίκτυο ἡ παρακάτω δημοσιευόμενη φωτογραφία καὶ ἡ πληροφορία:

«Ο τιτουλάριος μητροπολίτης Βελεστίνου κ. Δαμασκηνός προσεκλήθη τον περασμένο Ιούνιο από Τέκτονες για να παραστεί σε τελετή  τους και να ευλογήσει (!) την εισδοχή νέων μελών στο τάγμα των Τεκτόνων»

(Ρεπορτάζ Κώστα Ζαφειρίου)

http://www.agioskosmas.gr/themata.asp?isue=76&artid=4483

 Οὐδεμία ἀντίδραση, ὅμως, ὑπῆρξε ἀπὸ πλευρᾶς ἐκκλησιαστικῶν-πνευματικῶν ἡγετῶν.

Καὶ καλὰ ὁ Ἀρχιεπίσκοπος εἶχε σοβαρότερα θέματα νὰ φροντίσει (τὸ ταξίδι του στὴν Ἀμερικὴ καὶ τὴν ἀναγόρευσή του σὲ Ἐπίτιμος διδάκτορας τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς τῆς Βοστώνης) ἀλλ' ἡ Ἱερὰ Σύνοδος, κάποιος Ἐπίσκοπος ἢ ποιμένας δὲν μποροῦσε νὰ κάνει ἕνα ἐρώτημα γιὰ τὸ νέο αὐτὸ διασυρμὸ τοῦ ἐπισκοπάτου καὶ τῆς ἱερωσύνης;

                           Ἐπειδὴ τὸ θέμα ἐπανῆλθε, τὸ δημοσιεύουμε.   Τώρα πλέον, δὲν ὑπάρχει ἄλλη ἐπιλογὴ γιὰ Ἀρχιεπίσκοπο καὶ Ἱ. Σύνοδο. Πρέπει νὰ ἀπαντήσουν. Ὄχι γενικὰ καὶ κουκουλώνοντας τὸ θέμα, μὰ φωτίζοντας κάθε πλευρά του.

Από πότε οι μασώνοι παριστάνουν την αντιτρομοκρατική υπηρεσία; 

 Πηγή: klassikoperiptosi

 

Εδώ και λίγες εβδομάδες  έχει  "βουήξει"  το διαδίκτυο απο φωτογραφίες  Αρχιερέων και Ιερέων που ποζάρουν  καμαρωτοί με κρεμασμένα στο στήθος τους  τα  μασωνικά "εγκόλπια", δίπλα σε   "διάσημους"  μασώνους.Οι πιό γνωστές  φωτογραφίες  (οι οποίες αν και ελπίζαμε να είναι προϊόν φωτομοντάζ δυστυχώς είναι γνήσιες) είναι  εκείνες  απο την τελετή μύησης  "νεοφωτίστων" στις οποίες παρίστατο ο  υπέργηρος  μητροπολίτης  Βελεστίνου  ο αρχιμανδρίτης  Στάχυς Καψής και κάποιος  άλλος  Ιερέας , του οποίου  το όνομα  δεν το γνωρίζουμε ακόμα (βλ. εδώ) , καθώς επίσης  και του Αρχιεπισκόπου  Αθηνών και πάσης Ελλάδος κ. Ιερωνύμου , ο οποίος  αν και δεν  φορούσε  κανενός  είδους μασωνικό μετάλλειο (όπως οι άλλοι)  ωστόσο  είχε δεχθεί στο  αρχιεπισκοπικό γραφείο  την αντιπροσωπεία της ηγεσίας του Υπάτου Συμβούλιου της Μεγάλης Επικράτειας της Ελλάδος (βλ. εδώ).
Το περίεργο είναι ότι  υπήρξαν  e-mails τα οποία  δήθεν  είχαν αποσταλεί  απο την αντιτρομοκρατική  υπηρεσία σε  ιστολόγια  που ανέδειξαν  αυτά  τα θέματα,  στα οποία  ενημερώνεται  (δήθεν) ο   διαχειριστής - διαχειρίστρια  του  ιστολογίου, ότι  κάποιοι (;) έχουν  μπεί στο ηλεκτρονικό  ταχυδρομείο  και στην  διαχείριση  του ιστολογίου , ότι  παρακολουθούν  κάθε  τι που γράφει , κάθε επικοινωνία του και ότι η  αντιτρομοκρατική  υπηρεσία  σε συνεργασία  με την δίωξη ηλεκτρονικού εγκλήματος , παρακολουθούν  τους  "παρακολουθούντες"  μέχρι να τους  εντοπίσουν και να πράξουν  τα κατά τον νόμο δέοντα.
Στο τέλος  η  "αξιωματικό"   τάδε  της  αντιτρομοκρατικής  "συστήνει" στον  διαχειριστή - διαχειρίστρια  του ιστολογίου να είναι "προσεκτικός" στο τί  δημοσιεύει  ή  τι γράφει στα  e-mail που στέλνει.
Δεν χρειάζεται να είναι  κανείς  ιδιαίτερα έξυπνος  για να αντιληφθεί, ότι  το  e-mail δεν εστάλη  απο την  αντιτρομοκρατική υπηρεσία , η οποία  δεν  θα λάμβανε  ποτέ την πρωτοβουλία  να  "προστατεύσει" τα προσωπικά δεδομένα  οιουδήποτε και ειδικά  κάποιου  άγνωστου blogger.Είναι προφανές  ότι  κάποιοι   μασώνοι   έχουν  πανικοβληθεί  απο τις  στυνταρακτικές  , ειδικά για τους πιστούς  , αποκαλύψεις και προσπαθούν  να τρομοκρατήσουν  όποιον τις  δημοσιεύει  ή τις  αναδημοσιεύει.
Δυστυχώς   γι αυτούς  το μόνο που κατάφεραν  είναι να  μας  πεισμώσουν ακόμα περισσότερο.

πηγή

Οπτικοποιημένη ερμηνεία παροιμιών από τον κ. Βαρθολομαίο Αρχοντώνη

 

Παράξενο Σταυροκόπημα του Οικουμενικού Πατριάρχη στο Μιλάνο; (ΦΩΤΟ)

από  http://katanixis.blogspot.gr/2013/05/blog-post_3063.html

Περί Θ. Λειτουργίας. Στὸν αντίποδα των κακοδοξιών Ζηζιούλα

"ΠΕΡΙ ΘΕΙΑΣ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑΣ" 

           Ομιλία Αρχιμ. Ζαχαρία σε Ιερατικό Συνέδριο στην Αγγλία

 ΣΧΟΛΙΟ Αμέθυστου:

ΑΚΟΜΗ ΚΑΙ ΣΕ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΜΙΚΡΗ ΣΥΝΟΨΗ ΤΗΣ ΟΜΙΛΙΑΣ, ΦΑΙΝΕΤΑΙ ΚΑΘΑΡΑ, 

Η  ΠΛΗΡΗΣ  ΑΝΑΤΡΟΠΗ  ΤΗΣ  ΑΘΕΗΣ

ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΙΑΣ  ΤΟΥ ΖΗΖΙΟΥΛΑ.

ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΘΕΜΕΛΙΟ ΤΗΣ ΣΥΓΧΡΟΝΟΥ ΑΙΡΕΣΕΩΣ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΥ.

 

 

Ο Αρχιμ. Ζαχαρίας, (Ι. Μ. Τιμίου Προδρόμου Έσσεξ), έδωσε μια εξαιρετική ομιλία, με θέμα τη Θ. Λειτουργία. Ο έμπειρος ομιλητής ανέφερε μεταξύ άλλων και τα εξής:

  «Η Θεία Λειτουργία μνημονεύει τη θυσία του Χριστού και διδάσκει την ταπεινή αγάπη Του και τον πόθο Του για τη σωτηρία μας... Η Θεία Λειτουργία μας συνδέει με τον Χριστό και μας εισάγει στο προαιώνιο σχέδιο του Θεού για τον άνθρωπο. Προξενεί δε μέσα μας μεσιτεία για όλη την οικουμένη... Ανταλλάσσοντας τη ζωή μας με τη ζωή του Χριστού, ανταλλάσσουμε τον χρόνο με την αιωνιότητα. Η ανταλλαγή είναι φυσικά άνιση. Η ανισότητα έγκειται στο γεγονός ότι η ζωή μας έχει δοθεί ως δάνειο. Όταν την προσφέρουμε στον Χριστό εκείνος μας προσφέρει τη δική του... Η Θεία Λειτουργία μας ενθαρρύνει να καλλιεργούμε εσχατολογική συνείδηση. Στη λειτουργική σύναξη συγκροτούμε το σώμα της Εκκλησίας, το σώμα του Χριστού. Παρρησία ή έπαρση δεν έχουν θέση στη Θεία Λειτουργία. Στόχος μας είναι να πορευόμαστε προς τα κάτω, να ταπεινώνουμε εαυτούς...
    Η Θεία Λειτουργία είναι ο τόπος του προφητικού χαρίσματός μας. Καθένας από τους πιστούς καταθέτει ό,τι καλύτερο διαθέτει. Η Λειτουργία είναι καιρός μεγάλου πνευματικού πλουτισμού... Όσο θα τελείται η Θεία Λειτουργία πάνω στη γη και ο άνθρωπος θα ανταλλάσσει τη ζωή του με την άφθαρτη ζωή του Ιησού Χριστού, η ελπίδα δεν θα εκλείψει»!

Πειραματόζωα στα χέρια Οικουμενιστών και αντι-Οικουμενιστών;

«Τὸ βατραχάκι» εἶναι ἕνα θαυμάσιο κείμενο τοῦ  συγγραφέα καὶ φιλοσόφου Olivier Clerc περιγράφει κατὰ τραγικὸ τρόπο τὴν σύγχρονη κατάσταση ποὺ βιώνουμε ὡς Ἕλληνες καὶ Ὀρθόδοξοι χριστιανοί. Διαβάζοντάς το, κάναμε κάποιες σκέψεις, καταγράψαμε κάποιες ἀναλογίες καὶ προχωρήσαμε σὲ κάποιους συνειρμούς. Πολλοὶ ἀπὸ τοὺς ἀναγνῶστες πιστεύουμε πὼς θὰ βροῦν καλύτερες ἀναλογίες καὶ συνειρμούς.... Ἐμεῖς παραθέτουμε τοὺς δικούς μας.

Παρουσιάζουμε πρῶτα «μὲ λίγα λόγια» Τὸ βατραχάκι τοῦ Olivier Clerc:

«Ἕνα βατραχάκι κολυμποῦσε ἀμέριμνο σὲ μία χύτρα μὲ δροσερὸ νερό. Οἱ παρατηρητὲς ἀνάψαν μία χαμηλὴ φωτιὰ κάτω ἀπὸ τὴ χύτρα. Ἡ θερμοκρασία τοῦ νεροῦ ἀνέβαινε ἀργὰ ἀλλὰ σταθερὰ 25..26..27....35 βαθμοί. Τὸ βατραχάκι ἔνοιωθε μία μικρὴ διαφορά, ἀλλὰ αἰσθανόταν ἀκόμα σχετικὰ ἄνετα. 40-45, μία μικρὴ δυσφορία, ἀλλὰ τίποτε τὸ ἀνησυχητικὸ δὲν περνοῦσε ἀπὸ τὸ μυαλό του, μόνο που αἰσθανόταν λίγο κουρασμένο. 50 βαθμοὶ καὶ ἡ ἐνόχληση ἦταν πιὰ μεγάλη, ἀλλὰ καὶ ἡ κούραση ἐπίσης· γι’ αὐτὸ καὶ ὑπομένει καὶ δεν ἀντιδρᾶ. Σὲ λίγο ἡ θερμοκρασία κάνει τὸ βατραχάκι νὰ χάσει τις αἰσθήσεις του καὶ σύντομα βράζει μέσα στὴ χύτρα.

»Ἂν τὸ ἔριχναν ἀπὸ τὴν ἀρχὴ κατ’ εὐθεῖαν στοὺς 40-50 βαθμούς, ὅπως εἶχαν κάνει οἱ παρατηρητὲς νωρίτερα σὲ ἄλλο βατραχάκι, αὐτὸ μ’ ἕνα γερὸ σάλτο θὰ πηδοῦσε ἔξω ἀπὸ τὴ χύτρα.

»Τὸ πείραμα ἀποδεικνύει ὅτι, ὅταν μία ἀλλαγὴ γίνεται μὲ τρόπο ἐπαρκῶς ἀργό, διαφεύγει τῆς συνειδήσεως καὶ στὴν πλειονότητα τῶν περιπτώσεων δὲν προκαλεῖ καμιὰ ἀντιδράση, καμιὰ ἀντίσταση.

»Τὸ ἴδιο συμβαίνει καὶ στην κοινωνία μας μὲ ὅσα ἀργὰ καὶ σταδιακὰ συμβαίνουν σὲ βάρος μας. Γίνονται ἀργὰ ἀργὰ για να τὰ συνηθίζουμε. Αὐτὰ ποὺ μᾶς συμβαίνουν σήμερα, ἂν γινόταν ὅλα μαζὶ πρὶν 20-30-40 χρόνια θὰ μας ἔκαναν νὰ φρίξουμε, νὰ βγοῦμε στοὺς δρόμους, να ἐπαναστατήσουμε. Τώρα ὅμως;

»Τὰ ἄσχημα προγνωστικὰ γιὰ τὸ μέλλον μας, ἀντὶ να προκαλοῦν ἀντιδράσεις καὶ ἐξεγέρσεις, προετοιμάζουν ψυχολογικὰ τὸν κόσμο ὥστε να ἀποδέχεται τὶς δραματικὲς καὶ ἐξαθλιωτικὲς συνθῆκες ζωῆς ποὺ μᾶς ἐπιβάλουν.

»Μήπως είναι η ώρα ΝΑ ΠΕΤΑΧΤΟΥΜΕ ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΗ ΧΥΤΡΑ;»⁽¹⁾

* * *

Ἂν θελήσουμε νὰ παρουσιάσουμε τὴν συμπεριφορὰ καὶ τὶς ἀναλογίες ποὺ ὑπάρχουν ἀνάμεσα στὴ χύτρα μὲ τὸ βατραχάκι καὶ στοὺς πιστοὺς ὡς πρὸς τὴ «χύτρα» τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, θὰ λέγαμε πὼς βρισκόμαστε στὴ θέση ποὺ ἦταν τὸ βατραχάκι, ὅταν μέσα στὴν χύτρα ἐπικρατοῦσαν «50 βαθμοὶ καὶ ἡ ἐνόχληση ἦταν πιὰ μεγάλη, ἀλλὰ καὶ ἡ κούραση ἐπίσης· γι’ αὐτὸ καὶ ὑπομένει καὶ δεν ἀντιδρᾶ».

Χρόνια τώρα, κάποιοι ἐπισημαίνουν, πὼς δὲν φώναζε ἄσκοπα ἢ φανατικὰ ὁ ἀπ. Παῦλος, ὅταν δίδασκε συμβουλεύοντας: «αἱρετικὸν ἄνθρωπον μετὰ μίαν καὶ δευτέρα νουθεσία παραιτοῦ». Οἱ σύγχρονοι ἐκκλησιαστικοὶ ἡγέτες, ποὺ μὲ κοσμικὸ τρόπο ἐκλογῆς ἔχουν καταλάβει ἐπισκοπικοὺς καὶ πατριαρχικοὺς θρόνους, (προωθούμενοι ἀπὸ νεοταξικὰ κέντρα ἐξουσίας), διδάσκουν ἢ εὐνοοῦν τὴν παναίρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ. Τοῦτο σημαίνει πὼς ὁδηγοῦν τὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία στὴν ἀγκαλιὰ τοῦ Πάπα, ὁ ὁποῖος θὰ παραδώσει τὰ πάντα στὰ χέρια τοῦ ὅποιου Ἀντίχριστου.

Τὸ δράμα, ὅμως, ἔγκειται στὸ ὅτι, οἱ ὑπόλοιποι ὀρθόδοξοι ἐπίσκοποι, ἱερωμένοι καὶ θεολόγοι, ἀδυνατοῦν νὰ κατανοήσουν, αὐτὸ ποὺ κατανόησε ὁ Olivier Clerc.

Πὼς δηλαδή, τὰ οἰκουμενιστικὰ κέντρα, ἐδῶ καὶ δεκαετίες, «ἄναψαν μία χαμηλὴ φωτιὰ κάτω ἀπὸ τὴ χύτρα». Καὶ ἐνῶ «ἡ θερμοκρασία τοῦ νεροῦ ἀνέβαινε ἀργὰ ἀλλὰ σταθερά», μέσα ἀπὸ διαχριστιανικοὺς καὶ διαθρησκειακοὺς διαλόγους, ἐκκλη-σιαστικὰ συνέδρια, ἡμερίδες καὶ συμπόσια μὲ τοὺς αἱρετικούς, οἰκολογικοὺς διάπλους καὶ λοιπὲς ἐνέργειες ἀπαγορευμένες ἀπὸ τοὺς Ἁγίους Πατέρες, καὶ κυρίως τὶς βδελυρὲς συμπροσευχές (σὰν κι αὐτὴ τοῦ Μιλάνου), οἱ ἀντι-Οἰκουμενιστὲς ἔλεγαν καὶ συνεχίζουν (ἐξοργίζοντας τοὺς πιστούς) νὰ λένε, πὼς ὅταν φτάσουμε στὸ «κοινὸ ποτήριο» καὶ τὰ πράγματα θὰ ἔχουν φτάσει στὸ ἀπροχώρητο,  –ὅταν δηλαδή, ἀρχίσουν νὰ μᾶς βράζουν– τότε θὰ ἀντιδράσουμε σὰν ἕνας ἄνθρωπος οἱ Ὀρθόδοξοι!

Τὸ πείραμα ὅμως, μὲ τὸ βατραχάκι, προϊδεάζει γιὰ τὸ ἀποτέλεσμα.

Δυστυχῶς, ἔχει σὲ μεγάλο βαθμὸ ἀλλοιωθεῖ τὸ ἐκκλησιαστικὸ ἦθος, ἔχει ἐκκοσμικευθεῖ ἀκόμα περισσότερο ἡ ἐκκλησιαστικὴ διοίκηση, ἔχουν ἀλλάξει πολλὰ βασικὰ στοιχεῖα καὶ παράμετροι τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεως καὶ Παραδόσεως. Βρισκόμαστε στὴ φάση ἐκείνη, λίγο πρὶν χάσουμε τὶς αἰσθήσεις μας! Καὶ συνεχίζουμε νὰ κολυμπᾶμε ἐνοχλημένοι, μὰ ἄβουλοι μέσα στὴν χύτρα.

Συλλογίζονται τὴν τεράστια εὐθύνη ποὺ ἔχουν οἱ ποιμένες; Συλλογίζεται τὴν τεράστια προσωπικὴ εὐθύνη ποὺ φέρει κάθε πιστός;

Ἀλήθεια, μποροῦν ἀκόμα πολλοὶ ποιμένες (χωρὶς ἴχνος αὐτοσυνειδησίας, μὲ μειωμένη ὑπευθυνότητα, χωρὶς ταπείνωση ἐνώπιον τῶν Ἁγίων Πατέρων –ποὺ διδάσκουν ἀπομάκρυνση ἀπὸ τοὺς αἱρετικοὺς) νὰ ἰσχυρίζονται, ἐλαφρᾷ τῇ καρδίᾳ καὶ χωρὶς θεολογικὰ ἐπιχειρήματα, πὼς ὑπάρχει ἀκόμα χρόνος ἀντίδρασης; Καὶ ποιό εἶναι αὐτὸ τὸ χρονικὸ σημεῖο; Ὅταν θὰ χάσουν καὶ οἱτελευταῖοι τὶς «αἰσθήσεις» τους;

Ἀλήθεια! Δὲν τρομάζουν μὲ τὴν φοβερὴ ἀλλοίωση τοῦ ὀρθοδόξου φρονήματος, μὲ τὶς ἀμέτρητες συμπροσευχὲς (ἀκόμα καὶ μὲ συμμετοχὴ εἰδωλολατρῶν) ποὺ σὲ καθημερινὴ βάση πλέον βλέπουμε νὰ πραγματοποιοῦνται;

Παίρνουν ἐπάνω τους τὸ αἰώνιο βάρος νὰ συμβουλεύουν, πὼς ὑπάρχει ἀκόμα καιρός;

 

ΦΙΛΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΕΝΩΣΙΣ «ΚΟΣΜΑΣ ΦΛΑΜΙΑΤΟΣ»

(1) http://yannisayannis.blogspot.com/2008/12/blog-post_11.html  (Πρώτη δημοσίευση, 1/12/08).

Όταν αρνούμαστε να πορευτούμε την οδό των Πατέρων

 

 

Η αίρεση προχωρεί και επεκτείνεται,

οι πιστοί οπισθοχωρούν και συρρικνώνονται

 

Χθές, λοιπόν, σήμερα καὶ αὔριο στὰ ἱστολόγια,  μεθαύριο στὰ χριστιανικὰ περιοδικὰ καὶ στὰ κηρύγματα κάποιων Ἐπισκόπων θὰ κυριαρχήσουν τίτλοι αἰχμηροὶ καὶ καταδικαστικοὶ τῶν νέων προδοτικῶν κινήσεων στὸ Μιλᾶνο, τοῦ ἀρχιαιρεσιάρχη Πατριάρχη Βαρθολομαίου.

Καὶ στὴ συνέχεια, ὅλα θὰ συνεχίσουν τὴν προδιαγεγραμμένη πορεία: Ὁ Πατριάρχης καὶ κάποιες δεκάδες ἄτομα τοῦ περιβάλλοντός του θὰ συνεχίσουν τὶς ἀσχήμιες, οἱ ἀντι-Οἰκουμενιστὲς θὰ κάνουν τὸ «καθῆκον» τους διαμαρτυρόμενοι καὶ ἐξαπολύοντες ἕνα δικτυακὸ ἢ δημοσιογραφικό-χαρτο-πόλεμο ἐναντίον τους, καὶ ὁ Οἰκουμενισμὸς θὰ ἔχει κάνει ἕνα ἀκόμα βῆμα γιὰ τὴν ἐπικράτησή του, ἀφοῦ θὰ ἔχει ἀλλοιώσει λίγο ἀκόμα τὶς συνειδήσεις τῶν πιστῶν (κληρικῶν καὶ λαϊκῶν).

Καὶ εὔλογα οἱ Οἰκουμενιστὲς θὰ τρίβουν τὰ χέρια τους γιὰ τὴν πρόοδο τῶν Διαλόγων, βλέποντας πὼς ἔχουμε φτάσει ἕνα βῆμα πρὶν ἀπὸ τὸ τέλος, τὴν ποθητὴ «Ἕνωση», ὁ οὐρανὸς θὰ λυπεῖται, ἡ Θεία Χάρις θὰ μᾶς ἐγκατελείπει, ἀφοῦ ἐμεῖς ἐγκαταλείψαμε τὶς Ἐντολὲς τοῦ Θεοῦ καὶ τὴν ἁγιοπατερικὴ στάση ἀπέναντι στοὺς αἱρετικοὺς Οἰκουμενιστές, γιατὶ φοβόμαστε τὸ κόστος, τοὺς διωγμούς, τὴν ὁμολογία.

Πόσο διαφορετικὰ θὰ ἦσαν τὰ πράγματα, ἂν οἱ Ἐντολὲς τοῦ Θεοῦ, ἡ Παράδοση τῆς Ἐκκλησίας γιὰ ἄμεση ἀπομάκρυνση ἀπὸ τοὺς παναιρετικοὺς Οἰκουμενιστὲς Ἐπισκόπους καὶ τοὺς κοινωνοῦντες μὲ αὐτοὺς ἐφηρμόζετο!

Ἂς θυμηθοῦν οἱ διδάσκοντες ποιμένες, τί ἡ «γραφὴ λέγει· ὄψονται εἰς ὃν ἐξεκέντησαν» (Ἰω. ιθ΄ 37).

                                                               Π.Σ.

Η αποτείχιση Παράδοση της Αγίας Γραφής και της Εκκλησίας και όχι διδασκαλία ενός μεμονωμένου Κανόνος

 

 Πρωτοδευτέρα Σύνοδος Κωνσταντινουπόλεως

 ΙΕ΄ Κανών (β΄ μέρος)

 

  Ἡ ἑρμηνεία τῶν κανονολόγων

Μᾶς ἐστάλη μέσῳ e-mail ἡ ἑρμηνεία τοῦ ΙΕ΄ Κανόνος τῆς Πρωτοδευτέρας Συνόδου ἀπὸ τοὺς ἔγκυρους ἑρμηνευτὲς τῆς ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας καὶ τὴν δημοσιεύουμε.

Οἱ ἑρμηνευτὲς δὲν ἀναφέρουν πουθένα ὅτι ὁ Ἱ. Κανὼν ἰσχύει μόνο για τοὺς κληρικοὺς ἢ ὅτι εἶναι προαιρετικός. Ἀντίθετα ἐπαινοῦν ὅσους ἀποτειχίζονται, "ὅποιοι κι ἂν εἶναι αὐτοί", εἴτε κληρικοί, εἴτε λαϊκοί.

Ὁ δὲ Κανὼν καὶ οἱ ἑρμηνευτές του διδάσκουν ὅτι οἱ ἀποτειχιζόμενοι συμβάλλουν θετικὰ στὴν ἀποτροπὴ τοῦ σχίσματος ἐν τῆ Ἐκκλησία, κάτι ποὺ δὲν ἀναφέρει ὅτι κάνουν, ἐκεῖνοι ποὺ δὲν ἀποτειχίζονται. Ἄρα, οἱ μὴ ἀποτειχιζόμενοι (σύμφωνα μὲ τὸν Κανόνα) οὐδὲν προσφέρουν πρὸς τὴν κατεύθυνση τῆς ἀποτροπῆς τοῦ σχίσματος,  πρὸς τὴν κατεύθυνση τῆς ἀποτροπῆς τῆς αἱρέσεως.

Στὴν συνέχεια δημοσιεύουμε καὶ ἕνα ἄλλο σχόλιο, μὲ τὸ ὁποῖο ὁ σχολιογράφος (Λεόντιος Διονυσίου) ἐπισημαίνει ὅτι οἱ Πατέρες ποὺ συνέταξαν τὸν ΙΕ΄ Κανόνα δὲν ἀναφέρονται εἰδικὰ στὸ θέμα τῆς ἀποτειχίσεως, ἀλλὰ παρεπιμπτόντως. Ἡ διδασκαλία περὶ ἀπομακρύνσεως ἀπὸ τοὺς αἱρετικούς (ἀφοῦ αὐτὸ οὐσιαστικὰ συμβαίνει μὲ τὴν πράξη τῆς ἀποτειχίσεως)  εἶναι διάχυτη στὴν Παλαιοδιαθηκικὴ καὶ Ἐκκλησιαστικὴ Παράδοση.

Ὁ Κανόνας δηλαδή, συνετάγη ὄχι γιὰ νὰ ἐξετάσει τὸ θέμα τῆς ἀποτειχίσεως, ἀλλὰ γιὰ νὰ ἀποτρέψει τὰ σχίσματα ποὺ ἐγίνοντο γιὰ ἄλλους λόγους, ἐκτὸς ἐκείνων τῆς Πίστεως.
Γιὰ νὰ μὴ ὑπάρξει, ὅμως, παρεξήγηση καὶ αὐτὸ τὸ ἐκμεταλλευτοῦν οἱ Ἐπίσκοποι καὶ ἀπαιτοῦν ὑπακοὴ  ἀπὸ τοὺς πιστούς, ἀκόμα κι ὅταν εἰσάγουν αἱρετικὲς δοξασίες στὴν Ἐκκλησία (κάνουν δηλαδὴ ὅ,τι ἀκριβῶς κάνουν σήμερα οἱ Οἰκουμενιστές), προσθέτουν οἱ πατέρες στὸ τέλος τοῦ Κανόνος μιὰ αὐτονόητη ἐξαίρεση: στὴν περίπτωση ποὺ Ἐπίσκοπος κηρύττει ἐπίσημα αἱρετικὲς κακοδοξίες, τότε, πρὶν κἂν συνέλθει Σύνοδος γιὰ νὰ τὸν καταδικάσει, οἱ πιστοὶ ἀκολουθοῦντες τὴν πάγια διδασκαλία τῆς Παλαιᾶς καὶ Καινῆς Διαθήκης, ἀλλὰ καὶ τῶν Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας, ἀπομακρύνονται ἀπὸ τὸν αἱρετίζοντα Ἐπίσκοπο.
Τοῦτο βέβαια ἔχει κάποιο κόστος, ἀφοῦ οἱ Ἐπίσκοποι ποὺ αἱρετίζουν (μὲ τὴν ὑποστήριξη ὅσων συμπορεύονται μαζί τους ἢ τοὺς ἀνέχονται)  θὰ  δ ι ώ ξ ο υ ν  τοὺς ἀποτειχιζομένους. Γι’ αὐτὸ ὁ ΙΕ΄ Κανὼν διδάσκει καὶ ἐντέλλεται ὅτι, ὅσοι προχωροῦν στὴν ἀποτείχιση, ὄχι μόνο δὲν πρέπει νὰ ἀπομονώνονται καὶ νὰ λοιδωροῦνται, καὶ νὰ κατηγοροῦνται ὡς προκαλοῦντες σχίσμα στὴν Ἐκκλησία, (ὅπως συμβαίνει σήμερα ἀκόμα καὶ ἀπὸ κάποιους οἱ ὁποῖοι λέγονται ἀντι-οικουμενιστές), ἀλλὰ ἀντιθέτως νὰ ἐπαινοῦνται, ἀσφαλῶς ἀπὸ τοὺς Ὀρθοδόξους.

 ΙΕ΄ Κανών (β΄ μέρος)

  Ἡ ἑρμηνεία τῶν κανονολόγων

   

Βαλσαμών: «Εάν δε εξ ευλόγου αιτίας τυχόν προφάσει αιρέσεως, αποστή τις από της του οικείου αρχιερέως κοινωνία, διά τι κολασθήσεται; Επάγουσιν οι Πατέρες ως ταύτα πάντα τότε γίνονται, όταν προφάσει εγκληματικής τινός υποθέσεως καθ’ εαυτόν τις του οικείου ποιμένος καταγνώσεται, και αποσχίση εαυτόν εκ τούτου, και τοιουτοτρόπως διαρρήξη την ένωσιν της Εκκλησίας. Ει γαρ μη δι’ εγκληματικήν αιτίασιν, αλλά δι’ αίρεσιν χωρίση τις εαυτόν από του επισκόπου αυτού ή του μητροπολίτου ή του πατριάρχου, ως επί εκκλησίας διδάσκοντος ανερυθριάστως διδάγματα τινά απηλλοτριωμένα του ορθού δόγματος, ο τοιούτος και προ εντελούς διαγνώσεως, πολλώ δε πλέον και μετά διάγνωσιν, εάν εαυτόν αποτειχίση, ήγουν χωρίση εκ της κοινωνίας του πρώτου αυτού, ου μόνον ου τιμωρηθήσεται, αλλά και τιμηθήσεται, ως ορθόδοξος. Ου γαρ απέσχισεν εαυτόν από επισκόπου, αλλά από ψευδεπισκόπου και ψευδοδιδασκάλου. Και το παρά τούτου γεγονός επαίνου άξιον εστίν, ως μη κατατέμνον την Εκκλησίαν, αλλά μάλλον συνάπτον αυτήν και του μερισμού απαλλάττον».

Ζωναράς: «Ει δ’ ο πατριάρχης τυχόν ή μητροπολίτης, ή ο επίσκοπος αιρετικός είη, και τοιούτος ως δημοσία, κηρύττειν την αίρεσιν, και γυμνή τη κεφαλή, αντί του, ανυποστόλως και μετά παρησιάς, διδάσκει τα αιρετικά δόγματα, οι αποσχίζοντες αυτού, όποιοι αν είεν, ου μόνον κολάσεως άξιοι ουκ έσονται διά τούτο, αλλά και τιμής, ως ορθόδοξοι, αξιωθήσονται, χωρίζοντες εαυτούς της των αιρετικών κοινωνίας.