Απόδοσις Πάσχα

Απόδοσις τοῦ Πάσχα

[ἀπόδοσις τοῦ Χριστὸς ἀνέστη] 

 

Η Ανάσταση συνεχίζεται! Αυτό δείχνει και η γιορτή της Αποδόσεως του Πάσχα, αλλά και κάθε Κυριακή. Τα ιδία γράμματα της νύχτας της Αναστάσεως, ακούγονται και κατά την Απόδοση του Πάσχα.

Κάθε μεγάλη γιορτή στην Ορθόδοξη λατρεία έχει την «απόδοσή» της. Κάθε γιορτή είναι ζωντανό γεγονός, που επαναλαμβάνεται στη ζωή της Εκκλησίας, στη ζωή του πιστού.

Ας ξαναδούμε μερικά τροπάρια:

Τόν σαρκί εκουσίως σταυρωθέντα δι' ημάς,

παθόντα καί ταφέντα,

καί αναστάντα εκ νεκρών,

υμνήσωμεν λέγοντες,

Στήριξον ορθοδοξία τήν Εκκλησίαν σου Χριστέ

καί ειρήνευσον τήν ζωήν ημών,

ως αγαθός καί φιλάνθρωπος.

 

Τώ ζωοδόχω σου τάφω,

παρεστώτες οι ανάξιοι,

δοξολογίαν προσφέρομεν

τή αφάτω σου ευσπλαγχνία,

Χριστέ ο Θεός ημών,

ότι Σταυρόν κατεδέξω καί θάνατον αναμάρτητε,

ίνα τώ κόσμω δωρήση τήν Ανάστασιν,

ως φιλάνθρωπος.

                                     Ο Οίκος

Τόν πρό ηλίου Ήλιον, δύναντα ποτέ εν τάφω, προέφθασαν πρός όρθρον,
εκζητούσαι ως ημέραν,
 Μυροφόροι κόραι,
καί πρός αλλήλας εβόων,
Ω φίλαι, δεύτε τοίς αρώμασιν υπαλείψωμεν, Σώμα ζωηφόρον καί τεθαμμένον,
σάρκα ανιστώσαν τόν παραπεσόντα Αδάμ
κείμενον εν τώ μνήματι,
 άγωμεν, σπεύσωμεν, ώσπερ οι Μάγοι,
καί προσκυνήσωμεν,
καί προσκομίσωμεν τά μύρα ως δώρα
τώ μή εν σπαργάνοις, αλλ' εν σινδόνι ενειλημένω,
καί κλαύσωμεν, καί κράξωμεν,
Ώ Δέσποτα εξεγέρθητι,
ο τοίς πεσούσι παρέχων ανάστασιν.
 

Ο ασυμβίβαστος ομολογητής

ΑΓΙΟΣ  ΘΕΟΔΩΡΟΣ  Ο  ΣΤΟΥΔΙΤΗΣ

Ο  ΑΣΥΜΒΙΒΑΣΤΟΣ  ΟΜΟΛΟΓΗΤΗΣ
 
ΤΗΣ  ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ  ΜΑΣ

Λάμπρου Σκόντζου, Θεολόγου – Καθηγητού

     Μια από τις πιο σεβαστές τάξεις των αγίων της Εκκλησίας μας είναι οι ομολογητές. Σε αυτή την τάξη ανήκουν οι άγιοι της Εκκλησίας μας, οι οποίοι έδωσαν τη μαρτυρία της πίστεώς τους, χωρίς να υπολογίσουν τις συνέπειες της ομολογίας τους αυτής. Δε θα ήταν υπερβολικό να υποστηρίξουμε πως η Εκκλησία μας είναι απόλυτα στηριγμένη στους αγώνες των αγίων ομολογητών Της, στη δισχιλιόχρονη πορεία Της στην ιστορία.

    Ένας από τους μεγάλους ομολογητές της Ορθοδοξίας είναι και ο άγιος Θεόδωρος ο Στουδίτης, ο οποίος έδρασε σε μια πολύ ταραγμένη για την Εκκλησία ιστορική περίοδο. Πρόκειται για την φοβερή εικονομαχική έριδα, η οποία συντάραξε τη βυζαντινή κοινωνία για περισσότερο από έναν αιώνα, με αφόρητες διώξεις των ορθοδόξων από τους εικονομάχους αυτοκράτορες (726-843). Γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη το 759 από ευγενείς και ευσεβείς γονείς, οι οποίοι φρόντισαν να του δώσουν εκτός από την ευσέβεια και κατά κόσμον παιδεία, την οποία ο ίδιος αργότερα την χρησιμοποίησε για την Εκκλησία. Σπούδασε με επιμέλεια την ελληνική φιλοσοφία και τους Πατέρες της Εκκλησίας. 

    Από μικρός αγαπούσε το Χριστό και λαχταρούσε να προσφέρει σε Αυτόν τη ζωή του. Έφηβος ακόμη, άφησε την καριέρα του ανώτερου κρατικού υπαλλήλου και αποσύρθηκε το 781 σε μοναστήρι στην Προύσα της Μ. Ασίας, όπου ηγούμενος ήταν ο θείος του Πλάτων. Αυτός τον μύησε στην ορθόδοξη πνευματικότητα και τον ενέπνευσε να αφιερώσει τη ζωή του για την προάσπιση της αλήθεια και της αυθεντικότητας της Εκκλησίας. Το 789 χειροτονήθηκε πρεσβύτερος από τον πατριάρχη Ταράσιο και το 794 ανέλαβε τη θέση του ηγουμένου της Μονής.

      Δεν πρόλαβε να χαρεί την ηγουμενία του, διότι δύο χρόνια μετά ο αυτοκράτορας Κωνσταντίνος ο ΣΤ΄ (780-797) χώρισε τη σεμνή σύζυγό του Μαρία για χάρη μιας άλλης γυναίκας της Θεοδότης. Αφού έκλεισε σε μοναστήρι τη Μαρία, νυμφεύτηκε το ίδιο βράδυ κρυφά στα ανάκτορα τη Θεοδότη. Το μυστήριο τέλεσε ο ιερέας της Αγίας Σοφίας Ιωσήφ. Την επόμενη ημέρα έγινε η στέψη της ως βασίλισσα!

     Η Θεοδότη ήταν εξαδέλφη του αγίου Θεοδώρου. Αυτό δεν τον εμπόδισε να ελέγξει την παρανομία του αυτοκράτορα και τη γελοιοποίηση του ιερού μυστηρίου του γάμου. Ζήτησε εξηγήσεις από τον πατριάρχη Ταράσιο γιατί δεν τιμώρησε τον ιερέα Ιωσήφ, και επειδή δεν πήρε επαρκείς εξηγήσεις διέκοψε το μνημόσυνό του. Οι κολακείες του αυτοκρατορικού ζεύγους δεν απέδωσαν και για τούτο άρχισαν οι διώξεις εναντίον του.  Εξορίστηκε στη Θεσσαλονίκη ως το 797, όπου ο Κωνσταντίνος εκθρονίστηκε και τυφλώθηκε από τη μητέρα του Ειρήνη την Αθηναία (797-802). Το 798 επέστρεψε στην Κωνσταντινούπολη, όπου έγινε ηγούμενος της περίφημης Μονής του Στουδίου. Ευτύχησε να έχει στην ηγουμενία του περισσότερους από χίλιους μοναχούς. Μετέβαλλε τη Μονή σε κέντρο κοινωνικής ευποιΐας και πνευματικής ακτινοβολίας. Μεταξύ των άλλων στη Μονή γινόταν και αντιγραφή αρχαίων κωδίκων. Τότε αντιγράφηκαν και έφτασαν ως εμάς τα έργα των αρχαίων Ελλήνων συγγραφέων.

     Αλλά και πάλι το 808 αναγκάστηκε να έρθει σε σύγκρουση με τον πατριάρχη Νικηφόρο, ο οποίος αποκατέστησε τον Ιωσήφ, κατ’ απαίτηση του αυτοκράτορα Νικηφόρου Α΄ (86-815) και διότι θεώρησε την εκλογή του αντικανονική. Εξορίστηκε αυτή τη φορά στη Χάλκη και διαλύθηκε η περίφημη Μονή του Στουδίου και αναστάλθηκε το κολοσσιαίο πνευματικό της έργο.

       Το 811 επέστρεψε από την εξορία, αλλά τέσσερα χρόνια μετά, το 815 ανέβηκε στο αυτοκρατορικό θρόνο ο Λέων Ε΄ ο Αρμένιος, ο οποίος εγκαινίασε τη δεύτερη  εικονομαχική περίοδο. Στις 25 Μαρτίου του 815, Κυριακή των Βαΐων, ο άγιος Θεόδωρος αψηφώντας το διάταγμα για την καθήλωση και καταστροφή των Ιερών Εικόνων, μαζί με ιερείς, μοναχούς και ευσεβείς λαϊκούς, πήραν τις Ιερές Εικόνες και τις περιέφεραν στην Κωνσταντινούπολη. Έτσι για  μια κόμη φορά ο άγιος Θεόδωρος θα αντιμετωπίσει την αυθαιρεσία της εξουσίας και θα διωχθεί. Αφού τον συνέλαβαν, τον ξυλοκόπησαν άγρια, τον κακοποίησαν και τον έστειλαν για τρίτη φορά εξορία, αυτή τη φορά στη Σμύρνη. Τον φυλάκισαν στα υγρά και σκοτεινά υπόγεια του μητροπολιτικού μεγάρου της πόλεως, όπου τον μαστίγωναν ανηλεώς καθημερινά και του στερούσαν ακόμη και το ψωμί και το νερό!  Εκεί κλονίστηκε σοβαρά η υγεία του.

     Το 820 επί αυτοκράτορος Μιχαήλ Β΄ του Τραυλού (820-829) ανακλήθηκε από την εξορία. Όμως το 824 ήρθε σε σύγκρουση με τον Μιχαήλ για τον παράνομο γάμο και αυτού του αυτοκράτορα. Για μια ακόμη φορά ακολουθούμενος από ορισμένους στουδίτες μοναχούς, αναγκάστηκε να φύγει και πάλι από την αγαπημένη του Μονή, για την οποία τόσο κοπίασε. Βαριά άρρωστος άφησε τα εγκόσμια την 11η Νοεμβρίου του 826, αφού ζήτησε από τους μοναχούς να του διαβάσουν τον 118ο Ψαλμό. Παρέδωσε την αγία του ψυχή στον Κύριο σε ηλικία 67 ετών.

    Παρ’ όλες τις διώξεις και τις εξορίες του έγραψε σπουδαιότατα θεολογικά έργα. Διακρίθηκε επίσης ως σπουδαίος ποιητής και υμνογράφος, ο οποίος συνέθεσε τους περισσότερους ύμνους του Τριωδίου.

      Ο άγιος Θεόδωρος ο Στουδίτης είναι αντιπροσωπευτικό παράδειγμα ασυμβίβαστου χριστιανού με τον αμαρτωλό και πτωτικό κόσμο. Εκφράζει με τον πλέον κατηγορηματικό τρόπο το ασυμβίβαστο της Εκκλησίας με την αμαρτία και το αντιχριστιανικό πνεύμα. Αν και μοναχός προασπίστηκε τον ιερό θεσμό του γάμου, τον οποίο είχαν καταπατήσει οι ισχυροί της εποχής του. Προασπίσθηκε επίσης την αγία και αμώμητη πίστη της Ορθοδοξίας, η οποία είναι συνώνυμη με τη σωτηρία. Νομίζουμε ότι και η εποχή μας έχει ανάγκη αγίων και ομολογητών, σαν τον άγιο Θεόδωρο το Στουδίτη για να μπορέσουμε να βγούμε από το φοβερό πνευματικό τέλμα, στο οποίο έχουμε βυθισθεί!  

Πηγή: aktines

Μια Απολογία-Ομολογία Πίστεως κατά του Οικουμενισμού (που το κόστος της ήταν η "καθαίρεση"), συκοφαντείται συνειδητά από γνωρίζοντας, και κακοποιείται από τους αγνοούντας

ΑΠΟΛΟΓΗΤΙΚΟΝ  ΥΠΟΜΝΗΜΑ

ΠΡΟΣ ΤΟ  ΔΕΥΤΕΡΟΒΑΘΜΙΟΝ  ΣΥΝΟΔΙΚΟΝ

ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΝ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ

Τοῦ Ἀρχιμανδρίτη π. Εὐθύμιου  Τρικαμηνᾶ

    Προλογικὸ σημείωμα ἀπὸ τὴν «Πατερικὴ Παράδοση»

                        

Πρόσφατα, γιὰ ἄλλη μιὰ φορὰ ἐπανῆλθαν στὸ φῶς τῆς δημοσιότητος τὰ ψεύδη ποὺ διαδίδονται στὴν Μητρόπολη Δημητριάδος (ἐκεῖ ὅπου λειτουργεῖ πλέον ὁ ἀδίκως καθαιρεθεὶς π. Εὐθύμιος Τρικαμηνᾶς), ἀλλὰ καὶ στὴ Μητρόπολη Λαρίσης (ὅπου ἐξομολογεῖ ὁ π. Εὐθύμιος) σχετικά μὲ τὴν διάτρητη καταδικαστικὴ ἀπόφαση τοῦ πρωτοβάθμιου και δευτεροβάθμιου ἐκκλησιαστικοῦ δικαστηρίου· καὶ ἐπανῆλθαν στὴν δημοσιότητα διὰ γραφίδος Βολιώτισσας δημοσιογράφου, ἡ ὁποία ἔτσι συμμετέχει στὴ διασπορὰ ἀνακριβειῶν καὶ ἀναπαραγωγὴ ψευδῶν εἰδήσεων.  Γι’ αὐτὸ τὸ λόγο ἀποφασίσαμε νὰ δημοσιοποιήσουμε τὸ Ἀπολογητικὸ Ὑπόμνημα τοῦ π. Εὐθύμιου, ὥστε νὰ παύσουν οἱ κακοθελητὲς νὰ χρησιμοποιοῦν ἀνυπόστατες πληροφορίες, κατασκευασμένες κατηγορίες κλπ.

Ἡ ἀπόφαση αὐτή,  μὲ τὴν ὁποία  ἐπέβαλε τὸ Συνοδικὸ Δικαστήριο τὴν ποινὴ τῆς καθαιρέσεως στὸν Ἀρχιμανδρίτη π. Εὐθύμιο Τρικαμηνᾶ, προσεβλήθη στὸ Ἀνώτατο Δικαστήριο τοῦ Κράτους, στὸ Συμβούλιο τῆς Ἐπικρατείας, διὰ ὑποβολῆς ἐκ μέρους του Αἴτησης Ἀκύρωσης, στὴν ὁποία περιλαμβάνονται οἱ λόγοι γιὰ τοὺς ὁποίους ὁ Ἱερομόναχος ζήτησε τὴν ἀκύρωση τῆς ἐπιβληθείσης ποινῆς.

Μὲ τὸ Ὑπόμνημα του ὁ π. Εὐθύμιος ἀπαντᾶ μὲ ἀτράνταχτα στοιχεῖα στὶς ψευδέστατες, κακόβουλες καὶ στημένες κατηγορίες ποὺ τοῦ ἀπηύθηναν. Εἶναι ἀναγκαῖο νὰ τονίσουμε ὅτι ὁ κ. εἰσηγητὴς τῆς ὑποθέσεώς του (τοῦ Δ’ Τμήματος τοῦ ΣτΕ) διετύπωσε τὴν ἄποψή του ἐπ’ ἀκροατηρίῳ, ἀπευθυνόμενος ἀπό τὴν ἕδρα του πρὸς τὸν Πρόεδρο του ΣτΕ καὶ ἀναλύοντας τοὺς λόγους τῆς αἰτήσεως ἀκυρώσεως, ὅτι οἱ τέσσερεις τουλάχιστον λόγοι ἔπρεπε νὰ γίνουν δεκτοὶ καὶ κατὰ συνέπεια νὰ ἀκυρωθεῖ ἡ καταδικαστικὴ συνοδικὴ ἀπόφαση τῆς καθαιρέσεως, ἐὰν βεβαίως ξεπερνοῦσε τὸ ΣτΕ τὸ παραδεκτὸ τῆς κρινομένης ὑποθέσεως.

Ἴσως, ἐὰν κριθεῖ  ἀπαραίτητο, δημοσιεύσουμε ἐν συνεχείᾳ καὶ μέρος τῆς δικογραφίας τῆς κρινομένης ὑποθέσεως τοῦ π. Εὐθυμίου, ὥστε νὰ κατανοηθεῖ καὶ ἀπὸ τὸν πιὸ ἁπλὸ πιστό, τὸ στημένο τοῦ Ἐπισκοπικοῦ Δικαστηρίου, τῶν Συνοδικῶν Δικαστηρίων κλπ.

«Πατερικὴ Παράδοση»

Α΄ Μέρος

ΑΠΟΛΟΓΗΤΙΚΟΝ ΥΠΟΜΝΗΜΑ

ΠΡΟΣ ΤΟ ΔΕΥΤΕΡΟΒΑΘΜΙΟΝ ΣΥΝΟΔΙΚΟΝ ΔΙΑ ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΥΣ, ΔΙΑΚΟΝΟΥΣ ΚΑΙ ΜΟΝΑΧΟΥΣ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΝ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ.

 ΕΠΙ ΤΟΥ ΚΑΤΗΓΟΡΗΤΗΡΙΟΥ

Ἅγιε  Πρόεδρε, Ἅγιοι Ἀρχιερεῖς,

            Ἀρνοῦμαι τίς ἀποδιδόμενες κατηγορίες στό σύνολό τους ὡς ἀβάσιμες τόσο στήν οὐσία τους, ὅσο καί ἀπό πλευρᾶς Ἱερῶν Κανόνων, Ἱερᾶς Παραδόσεως καί Εὐαγγελίου καί ἀντικρούοντας ἑκάστη ἐξ αὐτῶν ἐκθέτω τά ἀκόλουθα:

     1) α. Ἡ α' κατηγορία ὡς πρός τό πρῶτο σκέλος της (ἐπί αὐτογνώμονι καί αὐθαιρέτῳ ἐγκαταλείψει τῆς κανονικῆς αὐτοῦ ἐξαρτήσεως καί τῆς Μονῆς τῆς μετανοίας αὐτοῦ καί ἐγκαταστάσει δίχα κανονικῆς συγκαταθέσεως, εὐλογία καί ἀδείας τοῦ Ἐπιχωρίου Μητροπολίτου εἰς ἑτέραν κανονικήν δικαιοδοσίαν καί κατά συρροήν τελέσει παρ’ ἐνορίαν ἱερατικῶν πράξεων) ἡ ὁποία ἀναφέρεται στό κατηγορητήριο εἶναι ἐντελῶς ἀσύστατος καί ἐξωφρενικά ἐκτός πραγματικότητος καί ἀπορῶ πῶς ἐχαλκεύθη  ἐκ μέρους τοῦ συλλειτουργοῦ σας κ. Ἰγνατίου Λάπα,  πρίν ἐπικοινωνήσει μέ τήν Μητρόπολι Δημητριάδος, προκειμένου νά ἐνημερωθῆ γιά τό πῶς ἔχουν τά πράγματα, καί πῶς  ἡ συγκεκριμμένη κατηγορία ἀπετέλεσε μέρος τῶν κατηγοριῶν. Σᾶς ἐκθέτει δέ ἀνεπανόρθωτα στά μάτια τοῦ λαοῦ, γιά τήν ἐμπάθεια μέ τήν ὁποία τυφλωμένοι  ἀναζητεῖτε νά εὕρετε κατηγορίες εἰς βάρος μου.  Ἰσχύει καί ἐδῶ ἡ παροιμία ἡ ὁποία λέγει, ὅτι «ὅποιος θέλει νά ξεκάνη τό σκυλί του τό βγάζει λυσσασμένο».  Τά γεγονότα λοιπόν ἔχουν ὡς ἑξῆς:

     Ὅταν ἔπεσε στήν ἀντίληψί μου ὅτι ὁ τότε Μητροπολίτης Δημητριάδος καί νῦν Ἀρχιεπίσκοπος κ. Χριστόδουλος συμπλέει μέ τήν αἵρεσι τοῦ Οἰκουμενισμοῦ καί ἔπειτα ἀπό τό μοναχικό συνέδριο πού πραγματοποιήθηκε  στήν γυναικεία μονή τῆς κάτω Παναγίας Ξενιᾶς Ἁλμυροῦ, στό ὁποῖον ὑπεστηρίχθη ἀπό τόν Μητροπολίτη Πειραιῶς κ. Καλλίνικον καί τόν Μητροπολίτην Δημητριάδος κ. Χριστόδουλον, ὅτι οἱ Παπικοί ἔχουν ἔγκυρα μυστήρια, πλάγιες ἀκτίνες Θείας χάριτος  καί ἁγίους μετά τό σχίσμα, οἱ ὁποῖοι κάνουν περισσότερα θαύματα ἀπό τούς ὀρθοδόξους ἁγίους, μέ ἀλλεπάλληλες ἐπιστολές ζητοῦσα ἀπό τόν Μητροπολίτη Δημητριάδος νά μάθω τίς δογματικές του τοποθετήσεις καί τά πιστεύω του στά θέματα τῆς πίστεως. (Ἴδετ. σχετ. ὑπ' ἀριθμ. 2,3,4). Αὐτός ὁ ἔλεγχος ἐν συναρτήσει μέ τό ὅτι ἐρχόμουν κάποιες φορές στήν Λάρισα γιά συμπαράστασι στούς ἀγωνιζομένους Λαρισαίους χριστιανούς, ὅπως ἦτο φυσικόν, δέν ἄρεσε στόν Μητροπολίτη, ὁ ὁποῖος  μέ ἐπίεσε  καί τρόπόν τινα μέ ἐξεβίασε  ἤ νά ὑποταχθῶ ἄνευ ὅρων στήν γραμμή τῆς Μητροπόλεως Δημητριάδος ἤ νά πάρω ἀπολυτήριο γιά ἄλλη Μητρόπολι.  Καί ἐγώ φυσικά, ἔπειτα ἀπό αὐτές τίς διαπιστώσεις δέν ἤθελα νά παραμείνω σέ μία Μητρόπολι, ἡ  ὁποία ἦταν ὀρθόδοξος μόνον κατ' ὄνομα καί ὡς ἐκ τούτου μέ αἴτησί μου ἐζήτησα ἀπολυτήριο  γιά ἄλλη Μητρόπολι. (Ἴδετ. σχετ. ὑπ' ἀριθμ. 5).

  Ὁ Μητροπολίτης κ. Χριστόδουλος ἐξέδωσε τό ἀπολυτήριον τήν 3/11/1994 διά τήν Μητρόπολι Λαρίσης, μνημονεύσας δέ σ' αὐτό τήν σχετική ἀπόφασιν τοῦ ἡγουμενοσυμβουλίου τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Ἄνω  Παναγίας Ξενιᾶς, περί διαγραφῆς μου ἀπό τό μοναχολόγιόν της, καθώς ἐπίσης καί τό ἀκώλυτον τῆς ἱερωσύνης μου (Ἴδετ. σχετ. ὑπ' ἀριθμ. 6).

      Ὑπῆρχε ὅμως τότε ἕνα μεγάλο πρόβλημα γιά τόν  τότε Μητροπολίτη Δημητριάδος κ. Χριστόδουλον, τό ποῦ δηλαδή θά διεβίβαζε τό ἀπολυτήριόν μου, δεδομένου τοῦ ὅτι τότε στήν Λάρισα ὑπῆρχαν δύο ἀντίθετες καταστάσεις.  Ἡ μία, ἡ κατά τήν γνώμη μου νόμιμη, ἡ ὁποία μέ κέντρο τό ἐπισκοπεῖο εἶχε τόν Μητροπολίτη κ. Θεολόγο, τούς μισούς περίπου ἱερεῖς καί τήν συντριπτική πλειοψηφία τοῦ λαοῦ καί μάλιστα αὐτῶν οἱ ὁποῖοι εἶχαν κάποια γνώσι καί ἕνα ἐνδιαφέρον γιά τά ἐκκλησιαστικά πράγματα, τῶν συνειδητῶν δηλαδή χριστιανῶν καί ἡ ἄλλη, ἡ κατά τήν γνώμη μου παράνομη, ἡ ὁποία λειτουργοῦσε ὡς λεγομένη τοποτηρητεία στόν ἱερό ναό τῶν Τεσσαράκοντα Μαρτύρων στήν Λάρισα, ἡ ὁποία εἶχε τήν κάλυψι καί προστασία τῆς συνόδου, τούς ὑπολοίπους ἱερεῖς, οἱ ὁποῖοι ἀπό φόβο καί δουλοπρέπεια ἐτάσσοντο μέ τούς ἰσχυρούς καί παντελῆ ἀπουσία τοῦ λαοῦ καί μάλιστα τῶν ἀνθρώπων οἱ ὁποῖοι δέν ἦταν χλιαροί, παγωμένοι ἤ ἀδιάφοροι γιά τά θέματα τῆς ἐκκλησίας.

       Τό πρόβλημα λοιπόν τοῦ κ. Χριστοδούλου ἦταν τό ἑξῆς: Ἐφ' ὅσον τό ἀπολυτήριον, τό ὁποῖον ἐξέδωσε ἐπ' ὀνόματί μου, ἔπρεπε νά διαβιβασθῆ ὑπηρεσιακῶς, ἄν τό διεβίβαζε στήν τοποτηρητεία, προκειμένου νά φανῆ καλός στήν Σύνοδο, θά εἶχε προβλήματα ἀπό τούς ἀγωνιζομένους χριστιανούς, τούς ὁποίους ἤθελε νά φαίνεται ὅτι  ὑποστηρίζει καί συμμερίζεται τό δίκαιόν των.  Ἄν πάλι τό διεβίβαζε στόν κανονικό Μητροπολίτη κ. Θεολόγον θά εἶχε προβλήματα ἀπό τήν Σύνοδο καί τόν τότε ἀρχιεπίσκοπο κ. Σεραφείμ, οἱ ὁποῖοι προφανῶς θά τόν ἤλεγχαν, διότι μέ τήν πρᾶξι του αὐτή θά ἦταν σάν νά ἀναγνώριζε τόν Μητροπολίτη κ. Θεολόγον καί ὅτι δέν ἔκανε ὑπακοή στή Σύνοδο.

     Ἐπειδή λοιπόν, ἐκτός τῶν αἱρετικῶν του φρονημάτων ἦταν παμπόνηρος καί πανοῦργος καί προκειμένου νά ἀποφύγη αὐτόν τόν σκόπελο,

Ένα φωτισμένο κείμενο

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

  Ἕνα φωτισμένο κείμενο

ἀπὸ φωτισμένους Ἁγιορεῖτες Πατέρες

γιὰ τὴν κρισιμότητα τῆς ἐποχῆς μας

 

ΠΗΓΗ: Aμέθυστος

Ἱερὸν Κελλίον Μπουραζέρη Ἁγ. Νικολάου, 08/06/2013

Δύσκολοι Καιροί

Εἶναι ἕνας χαρακτηρισμὸς ποὺ καὶ παλιὰ ἔδιναν οἱ ἄνθρωποι στὴν ἐποχή τους ἀναπολώντας τὰ περασμένα. Δὲν εἶναι ὅμως ἀρκετός, πιστεύουμε, γιὰ νὰ ἐκφράση τὴν σύγχρονη παγκόσμια πραγματικότητα. Τὰ γεγονόντα αὐτὰ καθεαυτά, ἡ μεταξύ τους σχέση, ἡ σύγκλιση, ἡ ἔκταση καὶ ἡ ταχύτητα μὲ τὴν ὁποία ἐξελίσσονται ἀναγκάζουν πολλοὺς νὰ τὴν δοῦν ὡς ἀποκαλυπτική. Ἡ προχωρημένη καὶ γενικευμένη κρίση ποὺ ἐπικρατεῖ σὲ ὅλα τὰ πεδία -εἶναι περιττὸ νὰ τὰ ἀπαριθμήσουμε- δὲν ἔχει αἴτια οἰκονομικά, πολιτικά, ἀλλὰ πνευματικὰ καὶ φανερώνει ὅτι πίσω ἀπὸ τοὺς ὁρατοὺς κρύβεται ὁ ἀόρατος ἐχθρός τοῦ Θεοῦ καὶ τῆς ἀνθρωπότητος.

Αὐτὸς ὅμως δὲν εἶναι παρὰ ἕνα ἀπὸ τὰ κτίσματα, ἱκανότερο βέβαια ἀπὸ τὸν ἄνθρωπο νὰ κάνη τὸ κακό, ὡς πνεῦμα πονηρό, ἀδύναμο ὅμως ἐμπρὸς στὸν Δημιουργὸ καὶ Κτίστη τῶν ἁπάντων. Γι’ αὐτό, καὶ ἂν τὸν συναντήση μὲς στὸν ἄνθρωπο, φεύγει μακριὰ καὶ τὰ σχεδιά του ματαιώνονται. Αὐτὸς εἶναι ὁ λόγος ποὺ χρησιμοποιεῖ ὅλα τὰ μέσα γιὰ νὰ ἁλώσει ἰδιαίτερα τὶς ὀρθόδοξες χῶρες, ὥστε, καὶ ἂν αὐτὲς εἶναι μικρὲς καὶ ἀδύναμες σὰν τὴν Ἑλλάδα μας. Τὸν φοβίζουν ὅσο τίποτε ἄλλο οἱ ἄνθρωποι καὶ οἱ λαοὶ ποὺ ἔχουν μέσα τους Χριστό, γι’ αὐτό, στὴν ὕστατη προσπάθειά του νὰ ἀπομακρύνει τὴ Χάρη ποὺ ἔλαβαν μὲ τὸ Βάπτισμα καὶ τὸ Χρίσμα, ἔχει ἐπιστρατεύσει.... ὅλη του τὴν πονηρὶα καὶ τοὺς πιὸ ἔμπιστους συνεργάτες του.

Μὴν παρασυρθοῦμε ὡστόσο ἀπὸ τὰ κατορθώματα ποὺ ἔχει νὰ ἐπιδείξη στὴν ἐποχή μας καὶ τὸν θεωρήσουμε κυρίαρχο τῶν πάντων. Ὁ μόνος Δυνατὸς, ὁ Παντοκράτωρ εἶναι μαζί μας, μέσα μας, ὅταν βέβαια τὸν ἀκολουθοῦμε ἀπαρνούμενοι τὸν ἑαυτό μας καὶ γινόμαστε μέλη ζωντανὰ τοῦ Σώματός του, τῆς ἁγίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας μας. Μὲ τὴν ἐνανθρώπησή Του μᾶς ἔδωσε τὴν δυνατότητα, ἂν ζοῦμε σύμφωνα μὲ τὶς ἐντολὲς καὶ τὸ παράδειγμά Του νὰ γινόμαστε μέτοχοι τῆς Χάριτος τοῦ Ἁγίου Του Πνεύματος ἡ ὁποία ἀνασταίνει τὶς ψυχὲς ἀπὸ τώρα καὶ θὰ δοξάση τὰ ἀναστημένα σώματα στὴν Δευτέρα Παρουσία Του. Ἐμεῖς ἀδικήσαμε τὸν ἑαυτό μας, λησμονώντας

Περί αιρετικών και μετα-πατερικών θεολόγων από αοίδημο καθηγητή Στυλιανὸ Παπαδόπουλο

Ὁ ἀοίδιμος καθηγητὴς Πατρολογίας Στυλιανὸς Παπαδόπουλος, σὲ μιὰ ἀπὸ τὶς τελευταῖες του συνεντεύξεις (Ἰανουάριος 2011), συζητᾶ μὲ τὸν ἐπίσκοπο Καρπασίας Χριστοφόρο γιὰ τὴ σημασία τῶν Ἁγίων Πατέρων στὴ ζωή μας. Ἀποσπάσματα αὐτῆς τῆς συνέντευξης ἀπομαγνητοφωνήσαμε καὶ παρουσιάζουμε.

Ὁ Παπαδόπουλος κοιμήθηκε στὶς 15 Ιανουαρίου 2012 καὶ ἐτάφη στὴν Ἱ. Μ. Δοχειαρείου τοῦ Ἁγίου Ὄρους, στὴν ὁποία (πρὸς τὸ τέλος τῆς ζωῆς του) εἶχε καρεῖ μοναχὸς μὲ τὸ ὄνομα Γεράσιμος.

Ἀπὸ τὴ συνέντευξη ἐπισημαίνουμε δύο σημεῖα:

α) Ὅτι οἱ αἱρετικοὶ ὅλων τῶν ἐποχῶν, κατέληξαν νὰ γίνουν αἱρετικοί, γιατὶ δὲν ἀποδέχτηκαν-ἐγκολπώθηκαν ὅλη τὴ ζωὴ τῆς Ἐκκλησίας. Ἀπὸ τὸν Ἀρειανισμό, ἕως τὸν Οἰκουμενισμό, καὶ ἀπὸ τὸν Ἄρειο καὶ τὸν Νεστόριο, ἕως τὸν πατριάρχη Βαρθολομαῖο, τὸν Περγάμου Ἰωάννη Ζηζιούλα, τὸν Καλαβρύτων Ἀμβρόσιο, τὸν Δημητριάδος Ἰγνάτιο, τὸν Μεσσηνίας Χρυσόστομο.

β) Θεωρεῖ ὅτι εἶναι ἀστεῖο νὰ μιλᾶμε γιὰ μετα-πατερικὴ θεολογία.

Καὶ μὲ τὰ λόγια τοῦ Παπαδόπουλου:

Θὰ μοῦ πεῖτε ὁ Θεόδωρος Μοψουεστίας δὲν εἶχε πνευματικὴ ζωή; Βέβαια εἶχε κάποια προβλήματα, ἀλλὰ κάτι ἄλλο σπουδαῖο τοῦ ἔλειπε, ποὺ ἔλειπε σὲ ὅλους τοὺς κακόδοξους, μὲ μαθηματικὴ ἀκρίβεια. Τί; Δὲν ἐγκολπώθηκε, δὲν ἀποδέχθηκε ὅλη τὴν ζωὴ τῆς Ἐκκλησίας, τὴ διδασκαλία της, τὸ φρόνημά της. Κάτι σημαντικὸ ἀπὸ ἐκεῖνο ποὺ πίστευε τότε ἡ Ἐκκλησία τὸ ἄφησε στὴν ἄκρη. Καὶ ἔτσι δὲν ἔγινε δοχεῖο τῆς Χάριτος. Τὸ ἴδιο κι ὁ Ἄρειος. Τὸ ἴδιο ὁ Νεστόριος. Τὸ ἴδιο μεταγενέστεροι.

Εἶναι ἀστεῖο (νὰ μιλᾶμε) γιὰ μετα-πατερικὴ περίοδο καὶ θεολογία, νὰ ποῦμε ὅτι χρειαζόμαστε μετα-πατερική θεολογία.  Κι ἐκεῖνοι ἀκόμα ποὺ χρησιμοποιοῦν αὐτὸ τὸν ὅρο, στὴν πραγματικότητα δὲν τὸ πραγματοποίησαν. Εἶναι ἀφελέστατο, εἶναι μία φωτοβολίδα ἐντυπωσιακή, ἡ ὁποία ἀκούστηκε, ἀκούγεται, ἀλλὰ δὲν μπορεῖ νὰ γίνει μετα-πατερική, γιατὶ ἡ διδασκαλία, ἡ ζωὴ καὶ ἡ πίστη τῶν Πατέρων εἶναι τώρα ἐδῶ.

Ἀλλὰ θέλουμε τέτοια δοχεῖα τοῦ Πνεύματος γιὰ νὰ ἀπαντήσουμε, ὄχι μὲ ἁπλὰ φληναφήματα καὶ μὲ σχήματα τοῦ κόσμου τούτου καὶ στοχασμούς.

Σ χ ό λ ι ο:

  Ανώνυμος 8 Ιουνίου 2013 - 4:29 π.μ.

Γνωρίζετε ότι ο μακαριστός Γεράσιμος μοναχός (πρώην κ. Στυλιανός Παπαδόπουλος) όταν ήταν καθηγητής Πανεπιστημίου έκανε αγώνα για να μην αγιοποιηθεί ο Εθνομάρτυς Χρυσόστομος Σμύρνης; Αυτό μας το κατέθεσε ο επίσης κοιμηθείς αγωνιστής κ. Νικόλαος Ψαρουδάκης με στοιχεία. Αιωνία του η μνήμη.

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ ΤΗΣ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗΣ:

..............................................

Καρπασίας Χριστοφόρος: Σὲ πολλοὺς ὑπάρχει ἡ ἀντίληψη ὅτι οἱ Πατέρες ἐκφράζουν κάτι ἐντελῶς προσωπικό, μιὰ δική τους ἀντίληψη περὶ Θεοῦ, ἐνῶ

Η Ιερά Κοινότης του Αγίου Όρους να ζητήσει την ΚΑΤΑΔΙΚΗ του ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΥ

Γιατί ο Σεβασμιώτατος Πειραιώς 

ξέχασε να θέσει (να επαναφέρει) το θέμα 

του Οικουμενισμού στην Ι. Σύνοδο;

Με Ανακοινωθέν της 5/6/2013 ο μητροπ. Πειραιώς Σεραφείμ, ζητά από τους συνοδικούς Ιεράρχες να τεθούν προς συζήτηση στην επικείμενη Ιερά Σύνοδο της Ιεραρχίας θέματα (που και παλαιότερα είχε θέσει), όπως «το όριο ηλικίας των αρχιερέων, ο τρόπος ψηφοφορίας και εκλογής των αρχιερέων, το "πόθεν έσχες" των αρχιερέων και άλλα σημαντικά ζητήματα που, όπως αναφέρει, ευελπιστεί να μην εκληφθούν από το χριστεπώνυμο πλήρωμα ως "πυροτέχνημα" αλλά θέματα προς προβληματισμό και ουσιαστική συζήτηση» (Romfea).

Εκείνο όμως το θέμα, που, αν ενθυμούμαι καλώς, εχαρακτηρίσθη ως «πυροτέχνημα», ο Σεβασμιώτατος δεν το υπέβαλε προς συζήτηση ανάμεσα στα άλλα θέματα. 

Κι αυτό είναι το θέμα του Οικουμενισμού.

Η επίσημη Εκκλησία ανέχεται τις αιρέσεις Ζηζιούλα, ενώ, ακόμα και φιλο-οικουμενιστές θεολόγοι τον καταγγέλουν

ΟΙ  ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΕΣ  ΕΠΕΛΑΥΝΟΥΝ

 ΑΣΧΗΜΟΝΟΥΝΤΕΣ

ΟΙ  «ΟΡΘΟΔΟΞΟΙ»

 –ΠΟΙΜΕΝΕΣ  ΚΑΙ  Ο  ΛΑΟΣ– 

 

ΟΠΙΣΘΟΧΩΡΟΥΝ  ΕΥΤΑΚΤΟΥΝΤΕΣ

Περὶ «ΑΝΑΛΟΓΙΑΣ», «ΔΙΑΒΑΘΜΙΣΕΩΣ»

καὶ «ΑΡΙΘΜΗΣΕΩΣ» στὴν Ἁγία Τριάδα

Οἱ ἐπίσκοποι, οἱ ποιμένες καὶ πολλοὶ πιστοὶ γνωρίζουν πλέον καλῶς τὴν πρόοδο σὲ αἱρετικὲς διατυπώσεις καὶ δράσεις τοῦ μητροπολίτη Περγάμου κ. Ἰωάννη Ζηζιούλα, ἀλλὰ καὶ τὶς ἐπιτυχίες ποὺ ἔχει ἡ αἱρετίζουσα ὁμάδα τοῦ Φαναρίου καὶ τῆς Ἀκαδημίας «Θεολογικῶν» Σπουδῶν Βόλου, ὡς πρὸς τὴν ἐμπέδωση σὲ ὅλους τοὺς τομεῖς, τῆς Παναιρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ.

Καὶ παρὰ ταῦτα μένουν παγερὰ ἀδιάφοροι. Διότι γνωρίζουν ὅτι ἡ ἀνάμειξή τους γιὰ τὴν προστασία τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεως καὶ ἡ καταγγελία τῶν ἐπιφανῶν οἰκουμενιστῶν, ὄχι μόνο δὲν πρόκειται νὰ προσθέσει κάτι στὶς κούφιες τιμὲς καὶ τὶς κολακεῖες τῆς δεσποτικῆς μεγαλωσύνης τους, ἀντίθετα φοβοῦνται πὼς θὰ βρεθοῦν στὴν δυσμένεια τοῦ «Πάπα τῆς Ἀνατολῆς» καὶ θἄχουν «τρεχάματα» καὶ διάφορα μπλεξίματα.

[Ὅπως ἐκεῖνα τοῦ Μητροπολίτη Γόρτυνος, ὁ ὁποῖος ὑπέγραψε τὴν «Ὁμολογία Πίστεως», ἀλλ’ ἐπειδὴ αὐτὸ δυσαρέστησε τὸν Πατριάρχη Βαρθολομαῖο καὶ ὡς ἐκ τούτου δὲν ...ἐπισκέφτηκε ὁ αἱρεσιάρχης τὴν Μητρόπολή του, αὐτός, ἀντὶ νὰ χαρεῖ ποὺ ἀπέφυγε τὴν ἐπικοινωνία μὲ τὸν ἡγέτη τῆς παναιρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, στενοχωρήθηκε ἡ ψυχή του «μέχρι θανάτου». Ἔτσι ἀπεφάσισε, γιὰ νὰ τὸν ἐξευμενίσει, νὰ ἀποσύρει τὴν ὑπογραφή του ἀπὸ τὴν «Ὁμολογία...»! Καὶ ἀφοῦ σιγούρεψε τὴ θέση του, κατόπιν ἐπιδόθηκε σὲ ἕνα ἀνέξοδο καὶ ἀτελέσφορο χαρτοπόλεμο κατὰ τοῦ Οἰκουμενισμοῦ! Τὰ ἴδια πράττουν οἱ ἁγιορεῖτες, οἱ Ἀδελφότητες κ.λπ.].

Ἐμεῖς, ὅμως, παρὰ τὴν μικρές μας δυνατότητες, θὰ συνεχίσουμε νὰ ἐπαναφέρουμε στὸ προσκήνιο τὶς αἱρετικὲς θέσεις καὶ διδασκαλίες τοῦ μητροπολίτη Περγάμου Ἰωάννη Ζηζιούλα, ἀφοῦ ὁ ἴδιος ἀρνεῖται νὰ τὶς ἀναιρέσει καὶ οἱ μεγαλύτεροι ἀπὸ μᾶς σὲ ἀξιώματα καὶ σὲ γνώσεις, ἐνῶ θὰ μποροῦσαν νὰ ἀντιμετωπίσουν μὲ ἄνεση –καὶ πολὺ καλύτερα– τὶς συγκεκριμένες κακοδοξίες του,  κωφεύουν.

Ἐδῶ νὰ σημειώσουμε μόνο ὅτι, ἀκόμα καὶ καθηγητὲς ποὺ διάκεινται εὐμενῶς στοὺς Οἰκουμενιστικοὺς Διαλόγους, ἐπισημαίνουν στὶς μελέτες του τὶς αἱρετίζουσες θέσεις τοῦ Ζηζιούλα (ὅπως ὁ κ. Χρυσ. Σταμούλης).

Γράφει ὁ Σταμούλης: «Τούτη ἡ θεολογία» προκάλεσε ...μιὰ δυναμικὴ κριτικὴ ἀντίθεση ἀπέναντί της,  ποὺ σχετίζεται μὲ τὶς τραγικὲς ἐπιπτώσεις τῶν συμπερασμάτων της, ἀλλὰ καὶ τῶν προεκτάσεών τους, τόσο σὲ ἐπίπεδο Τριαδολογίας, ὅσο καὶ σὲ ἐπίπεδο Ἐκκλησιολογίας, Χριστολογίας καὶ Ἀνθρωπολογίας. Τουτέστιν γιὰ τὶς ἐπιπτώσεις της στὴ ζωὴ τῶν μελῶν τοῦ σώματος τῆς πορευομένης ἐκκλησιαστικῆς κοινότητας...

Ἐν τούτοις τὰ προβλήματα ποὺ συσσώρευσαν οἱ αὐθαίρετες ἑρμηνεῖες..., χρήζουν ἄμεσης ἀποκατάστασης. ”Ὁ Ζηζιούλας μπορεῖ πράγματι νὰ δημιουργεῖ ὑποψίες πὼς ἀποδίδει πολὺ μικρὸ ρόλο στὸν Υἱὸ καὶ στὸ Πνεῦμα γιὰ τὴ δομικὴ συγκρότηση τῆς Θεότητας... ὑποψίες γιὰ ἕνα ὑπέρμετρο “μονοθεϊσμὸ τοῦ Πατρός”». «Ἄμεσο ἀποτέλεσμα ὅλων τῶν παραπάνω ἡ ἰδεολογικοποίηση τῆς πίστης καὶ ἡ ἀφαίρεση τοῦ πραγματικοῦ νοήματος τῆς ζωῆς.

»(...) Μία τέτοια θέση ποὺ ἀγνοεῖ ὅτι ἡ προσφορὰ εἶναι προσφορὰ ὁλάκερου τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ σώματος καὶ ὄχι μόνο τῶν προεστώτων,  ...ἀποτελεῖ πράξη ἀποδόμησης τῆς Ἐκκλησίας, πράξη διαίρεσης τοῦ κοινοῦ σώματος...»! (Ἐκτενέστερα ἀποσπάσματα στὸ τέλος).

                                

Περὶ «ΑΝΑΛΟΓΙΑΣ», «ΔΙΑΒΑΘΜΙΣΕΩΣ»

καὶ «ΑΡΙΘΜΗΣΕΩΣ»στὴν Ἁγία Τριάδα

Τί  λέγουν Ἅγιοι Πατέρες, ὁ ἀείμνηστος Ἰωάννης Ρωμανίδης,

ἀλλὰ καὶ ὁ καθηγητὴς Δογματικῆς Χρυσόστομος Σταμούλης

Στὸ σύγχρονο ἐφαλτήριο γιὰ τὴν ἐμπέδωση καὶ ἐξάπλωση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ (τὴν Ἀκαδημία «Θεολογικῶν» Σπουδῶν Βόλου) ὁ κ. Ζηζιούλας, ἐρωτώμενος γιὰ τὸ Μυστήριο τῆς Ἱεραρχίας, δὲν δίστασε νὰ συγκρίνει τὰ ἀσύγκριτα καὶ νὰ ὁμολογήσει τὰ ἀνομολόγητα, καὶ νὰ κηρύξῃ ἐπὶ τῶν δωμάτων, ἃ ἐν τῇ ἑαυτοῦ σκοτίᾳ ἐξήφανε· τόλμησε νὰ εἰσάγει τὴν «εἰδωλολατρικὴ» ἔννοια τῆς ἀναλογίας μεταξὺ τῆς ἐκκλησιαστικῆς Ἱεραρχίας καὶ τῆς Ἁγίας Τριάδος· νὰ μᾶς διδάξει τὴν κακόδοξη θεωρία ὅτι στὴν Ἁγία Τριάδα ἔχουμε «διαβάθμηση»! Μᾶς λέγει, «οὔτε λίγο οὔτε πολύ, ὅτι ὁ Κύριος εἶναι δεύτερος Θεός». Ἂς ἀκούσουμε τοὺς κακόδοξους καὶ βλάσφημους λόγους του τοὺς ὁποίους δὲν εἴδαμε ἕως τώρα νὰ ἀναιρέσει:

«Ὁ πρῶτος λοιπὸν αὐτομάτως γεννᾷ τὴν Ἱεραρχία. Ὀντολογικὰ ἡ Ἱεραρχία ὑπάρχει καὶ στην Ἁγ. Τριάδα. Ἡ πηγή, ἡ Ἀρχή, εἶναι ὁ Πατήρ, ἀπὸ ’κεῖ πηγάζουν τὰ πρόσωπα τῆς Ἁγ. Τριάδος. Στὴν Ἁγία Τριάδα, λοιπόν, ἔχουμε  μία  διαβάθμιση,  δὲν ἔχουμε αὐτόματη συνύπαρξη, ἀλλὰ ἔχουμε ὕπαρξη ἡ ὁποία μεταφέρεται ἀπὸ τὸν ἕναν στὸν ἄλλον. Ἐὰν βάλουμε τὰ πρόσωπα νὰ ἐμφανίζονται ἔτσι ταυτόχρονα, τότε καταργοῦμε τὴν ἔννοια τῆς αἰτιότητος. Ἡ αἰτιότητα δὲν εἶναι κάτι ποὺ μποροῦμε νὰ παραβλέψουμε. Ἡ αἰτιότητα εἶναι βασικὸ στοιχεῖο τῆς Ἑτερότητος. Ἡ Ἑτερότητα στὴν Ἁγία Τριάδα δὲν ἀναδύεται ἔτσι φυσικά, αὐτομάτως. Ὑπάρχει ἕνα πρόσωπο, πρέπει νὰ προέρχεται ἐλεύθερα. Ἀπὸ τὴ στιγμὴ ὅμως ποὺ εἰσάγουμε αὐτὸ τὸ πρόσωπο, αὐτὴ τὴν αἰτιότητα, εἰσάγουμε Ἱεραρχία».

(Οἱ λόγοι του ὑπάρχουν σὲ Video, στὴ διεύθυνση:

http://amethystosbooks.blogspot.gr/2013/02/blog-post_9372.html

Καὶ τώρα ἂς παρακολουθήσουμε τὴν διδασκαλία τῆς Ἐκκλησίας καὶ τῶν Ἁγίων γιὰ τὸ θέμα, αλλὰ καὶ τὸν ἔλεγχο ποὺ ἔμμέσως ἢ ἀμέσως ἔχουν κάνει σύγχρονοι θεολόγοι.

Α) Προτάσσουμε εἰσαγωγικά, σχετικὸ κείμενο τοῦ καθηγητῆ Δογματικῆς ἀείμνηστου π. Ἰωάννη Ρωμανίδη.

Ἀναλογία ὄντος καὶ ἀναλογία πίστεως

Ἔχουμε ἤδη ἀναφέρει ὅτι μεταξὺ Θεοῦ καὶ κτισμάτων οὐδεμία ὁμοιότης ὑπάρχει. Καί, ἐφ’ ὅσον οὐδεμία ὁμοιότης ὑπάρχει, σημαίνει ὅτι δὲν ὑπάρχει οὐδεμία ὁμοιότης μεταξὺ κτιστοῦ καὶ ἀκτίστου.

 Τώρα ἡ μεταφυσικὴ θεώρηση τῆς θεολογίας ποιὰ εἶναι; Γιὰ νὰ ὑπάρχει μεταφυσικὴ ἢ ὀντολογία στὴν θεολογία, πρέπει ὁπωσδήποτε νὰ ὑπάρχει κάποια ἀναλογία μεταξὺ κτιστοῦ καὶ ἀκτίστου.

 Στὴν φιλοσοφικὴ καὶ θεολογικὴ παράδοση τῆς Δύσεως, ὑπάρχουν δύο ἀναλογίες, δηλαδὴ δύο διαφορετικὲς συσχετίσεις. Στὴν Ὀρθόδοξη Θεολογία, ἀντιθέτως δὲν ὑπάρχουν τέτοια πράγματα. Γιατί; Ἁπλούστατα , διότι οἱ Πατέρες τονίζουν ὅτι μεταξὺ κτιστοῦ καὶ ἀκτίστου  ἢ μεταξὺ κτισμάτων καὶ Θεοῦ οὐδεμία ὁμοιότης ὑπάρχει. Αὐτὸ σημαίνει ἐπίσης ὅτι δὲν ὑπάρχει καὶ καμία ἀναλογία μεταξύ τους, δηλαδὴ συσχέτιση ἡ σύγκριση. Ποῦ σημαίνει ὅτι δὲν μποροῦμε μέσῳ τῶν κτισμάτων νὰ γνωρίσουμε τὸ ἄκτιστο, δηλαδὴ τὸν Θεό, Αὐτὸν ἡ τὴν ἐνέργειά του.

Στὴν Δυτικὴ παράδοση ἡ ἀναλογία, ποὺ ἔχουν δεχθεῖ οἱ Δυτικοὶ ὅτι ὑπάρχει, ἔχει δύο μορφές: Εἶναι ἡ ἀναλογία τοῦ ὄντος (analogia entis) καὶ ἡ ἀναλογία τῆς πίστεως (analogia fidei).

 ...Κατὰ τὴν ἀναλογία τῆς πίστεως ὑπάρχει ἀναλογία μεταξὺ Θεοῦ καὶ κτισμάτων. Ὄχι ὅμως ἀπὸ τὴν φιλοσοφικὴ σκέψη (ποὺ εἶναι ἡ ἀναλογία τοῦ ὄντος), ἀλλὰ ἀπὸ τὴν ἀποκάλυψη τοῦ Θεοῦ, ποὺ εἶναι κατατεθειμένη μέσα στὴν Ἁγία Γραφή.

 Δηλαδὴ λέει ἡ ἀναλογία τῆς πίστεως ὅτι ὁ Θεὸς ἀποκαλύπτει στὸν ἄνθρωπο τὰ περὶ τοῦ ἑαυτοῦ Τοῦ μέσα στὴν Ἁγία Γραφὴ καὶ ὅτι ὁ ἄνθρωπος δὲν μπορεῖ νὰ γνωρίσει τὰ περὶ Θεοῦ σωστὰ ἀπὸ τὴν φιλοσοφία. Ἐδῶ βέβαια κάνει ὁ Ὀκκαμ μία ἐπίθεση ἐναντίον τῆς φιλοσοφικῆς μεθόδου τοῦ Αὐγουστίνου, ὄχι ὅμως καὶ ἐναντίον τῆς θεολογικῆς μεθόδου, ποὺ βασίζεται στὴν Ἁγία Γραφή, δηλαδὴ τῆς ἀναλογίας τῆς πίστεως.

 

Στὴν Ὀρθόδοξη παράδοση οὔτε ἡ ἀναλογία τῆς πίστεως ὑπάρχει. Διότι μεταξύ της διδασκαλίας τῆς Ἁγίας Γραφῆς καὶ τῆς ἀλήθειας περὶ Θεοῦ δὲν ὑπάρχει ἀναλογία πίστεως. Διότι μεταξύ της διδασκαλίας τῆς Ἁγίας Γραφῆς καὶ τῆς ἀλήθειας περὶ Θεοῦ καὶ κτισμάτων δὲν ὑπάρχει ἀπολύτως καμία ὁμοιότητα. Γι’ αὐτὸν τὸν λόγο τὰ νοήματα τῆς Ἁγίας Γραφῆς περὶ Θεοῦ εἶναι καταργήσιμα νοήματα. Καταργοῦνται στὴν ἐμπειρία τῆς θεώσεως. Πρίν, εἶναι ἁπλῶς βοηθητικά, ἀπαραίτητα , σωστὰ καὶ ὀρθά, ὡς καθοδηγητικὰ μόνο πρὸς τὸν Θεό.

Ἡ Ἁγία Γραφὴ εἶναι ὁδηγὸς πρὸς τὸν Θεό, ἀλλὰ δὲν ἔχει ἡ περιγραφὴ τοῦ Θεοῦ στὴν Ἁγία Γραφὴ καμία ὁμοιότητα μὲ τὸν Θεό. Μιλᾶ γιὰ τὸν Θεό, μιλᾶ γιὰ τὴν ἀλήθεια, ἀλλὰ δὲν εἶναι ἡ Ἀλήθεια. Εἶναι ὁδηγὸς πρὸς τὴν Ἀλήθεια καὶ τὴν Ὁδό, ποὺ εἶναι ὁ Χριστός. Διότι οἱ λέξεις στὴν Ἁγία Γραφή, εἶναι ἁπλῶς σύμβολα, τὰ ὁποῖα περιέχουν ὁρισμένα νοήματα. Αὐτὰ τὰ νοήματα εἶναι ὅλα ἀνθρώπινα καὶ ὁδηγοῦν πρὸς τὸν Θεό, πρὸς τὸν Χριστὸ καὶ τίποτε ἄλλο.

 Ὅποτε διαβάζοντας ἁπλῶς κανεὶς τὴν Ἁγία Γραφὴ δὲν μπορεῖ νὰ θεολογεῖ σωστὰ μόνο βάσει τῆς Ἁγίας Γραφῆς. Ἂν αὐτὸ τὸ κάνει, δὲν μπορεῖ παρὰ νὰ γίνει αἱρετικός. Διότι σωστὴ ἑρμηνεία τῆς Ἁγίας Γραφῆς συνοδεύεται ἀπὸ τὴν ἐμπειρία τοῦ φωτισμοῦ ἢ τῆς θέωσης. Χωρὶς φωτισμὸ ἢ θέωση δὲν μπορεῖ ἡ Ἁγία Γραφὴ νὰ ἑρμηνευθεῖ σωστά. Ὅπως διαβάζοντας ἁπλῶς κάποιος βιβλία χειρουργικῆς δὲν μπορεῖ νὰ γίνει χειροῦργος, ἂν δὲν παρακολουθήσει μαθήματα στὴν Ἰατρικὴ Σχολὴ καὶ δὲν ἐξασκηθεῖ στὴν χειρουργικὴ  κοντὰ σὲ ἔμπειρο καθηγητή, ἔτσι  καὶ σὲ ὁποιαδήποτε ἄλλη θετικὴ ἐπιστήμη πρέπει κανεὶς νὰ ἐξασκηθεῖ, γιὰ νὰ μπορεῖ ἀπὸ τὴν ἄσκηση καὶ τὴν ἐμπειρία νὰ προχωρήσει στὴν ἐπαλήθευση καὶ διαπίστωση τῆς θεωρίας. Δηλαδὴ ἡ θεωρία διαπιστώνεται, ἂν εἶναι ἀληθινή, ἀπὸ τὴν ἐμπειρικὴ πράξη, ἀπὸ τὴν ἐμπειρικὴ γνώση.

 Κατὰ τὸν ἴδιο τρόπο ἕνας ὁ ὁποῖος δὲν προσεγγίζει τὴν Ἁγία Γραφὴ μέσῳ ἐμπειρογνωμόνων, δηλαδὴ μέσῳ ἀνθρώπων ποὺ ἔχουν τὴν ἴδια ἐμπειρία μὲ τοὺς Προφῆτες ἡ τοὺς Ἀποστόλους, ποὺ εἶναι οἱ Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας δὲν μπορεῖ νὰ βεβαιωθεῖ γιὰ τὴν ἀλήθεια τῆς Ἁγίας Γραφῆς. Ἡ βάση, τὸ θεμέλιό της ἐμπειρίας αὐτῆς εἶναι ὁ φωτισμὸς καὶ ἡ θέωση , δηλαδὴ ὁ δοξασμός.

(Ρωμανίδου Ἰωάννου Σ., Πατερικὴ Θεολογία, Ἐκδόσεις Παρακαταθήκη, 2004, σελ. 129–134).

Β) Γράφουν οἱ Ἅγιοι.

1. Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς: «Τὸ αἴτιον –γράφει– δὲν εἶναι ἀρχαιότερον ἀπὸ ἐκεῖνα τῶν ὁποίων εἶναι αἴτιον. Διότι οὔτε ὁ ἥλιος εἶναι ἀρχαιότερος ἀπὸ τὸ Φῶς».

2. Μ. Ἀθανάσιος: «Καὶ ἐν ταύτῃ τῇ Τριάδι οὐδεὶς πρῶτος ἢ ἔσχατος, οὐδεὶς μέγας ἢ μικρός· ἀλλὰ αἱ τρεῖς ὑποστάσεις αἰώνιοί τέ εἰσι καὶ ἴσαι εἰς πάντα, ὡς προείρηται. Μονάδα γοῦν ἐν Τριάδι, καὶ Τριάδα ἐν μονάδι πᾶς Χριστιανὸς εὐσεβείσθω· καὶ οὕτω περὶ τῆς ἁγίας καὶ ζωοποιοῦ καὶ ὁμοουσίου Τριάδος δοξαζέτω».

3. Γρηγορίου Νύσσης: «Ἐγώ εἰμι πρῶτος καὶ ἐγὼ μετὰ ταῦτα καὶ ἔμπροσθεν ἐμοῦ θεὸς οὐ γέγονε καὶ μετ' ἐμὲ οὐκ ἔσται. (...) διὰ τούτου μανθάνομεν ὅτι μία τίς ἐστιν ἡ θεία φύσις συνεχὴς πρὸς ἑαυτὴν καὶ ἀδιάσπαστος, τὸ πρότερον καὶ ὕστερον ἐφ' ἑαυτῆς οὐ προσιεμένη...».

4. Κύριλλος Ἀλεξανδρείας: «Καὶ ζητείτω λοιπὸν ὁ αἱρετικὸς, τίς ὁ μείζων αὐτοῦ· ἐμοὶ γὰρ οὐ θέμις εἰπεῖν ἢ νοεῖν. οὐ γὰρ ἀνὰ μέρος μὲν εἰκὼν ἔσται τοῦ Πατρὸς ὁ Υἱός, ἀνὰ μέρος δὲ οὐκέτι».

5. Μάξιμος ὁ Ὁμολογητής: «Ἂς δοῦμε ὅμως καὶ μία θεολογικὴ ἑρμηνεία τῆς κινήσεως τῆς Ἁγίας Τριάδος, τὴν ὁποία ἑρμηνεύει Ἱεραρχικὰ ὁ μεγαλύτερος Θεολόγος, Ἅγιος Μάξιμος ὁμολογητής, ambigua, 23: “Πῶς ἐξηγεῖται τὸ γραφὲν ὑπὸ Γρηγορίου; Διὰ τοῦτο μονὰς ἀπ’ ἀρχῆς εἰς δυάδα κινηθεῖσα μέχρι Τριάδος ἔστη!; Κινεῖται (ἀπαντᾶ ὁ Ἅγιος Μάξιμος) μέσα στὸν Νοῦ ποὺ εἶναι ἄξιος νὰ τὴν κατανοήσει, ὁ ὁποῖος μέσῳ τῆς Μονάδος καὶ μέσα στὴν Μονάδα ὁλοκληρώνει κάθε ἔρευνά του σ’ αὐτὴ ἢ γιὰ νὰ τὸ ποῦμε διαφορετικά, ὁλοκλήρη ἡ Μονὰς ἀχώριστη διδάσκει καὶ φανερώνει στὸν Νοῦ, στὴν πρώτη του ἐπαφὴ μαζί Της, τὴν ἀλήθεια γύρω ἀπὸ τὴν Μονάδα, ἔτσι ὥστε νὰ μὴν εἰσαχθεῖ χωρισμὸς στὴν πρώτη Αἰτία. Μετὰ ὅμως προχωρᾶ στὴν φανέρωση τῆς θείας καὶ ἀπόρρητης Θεογονίας αὐτῆς τῆς πρώτης Αἰτίας, ἀποκαλύπτοντάς του Μυστικὰ καὶ κρυφὰ ὅτι δὲν πρέπει νὰ σκεφτεῖ ποτὲ πὼς αὐτὸ τὸ Ὑπερούσιο Ἀγαθὸ μπορεῖ νὰ εἶναι ἄγονο, στεῖρο Λόγου καὶ Σοφίας ἢ Ἁγιαστικῆς Δυνάμεως, ὁμοουσίους καὶ ὑπαρκτὲς σὰν ὑποστάσεις, γιὰ νὰ μὴν διατρέξει τὸν κίνδυνο, αὐτὸς ὁ Νοῦς, νὰ ἐννοήσει πὼς ὁ Θεὸς εἶναι Σύνθεση αὐτῶν, ὡσὰν νὰ ἐπρόκειτο γιὰ τυχαία κατηγορήματα, ἀντὶ νὰ πιστεύει διὰ τῆς πίστεως ὅτι Αὐτοὶ συνυπάρχουν, συναιωνίως. Λέγεται λοιπόν πὼς ὁ Θεὸς κινεῖται, καθὼς εἶναι Αἰτία τῆς ἔρευνας τοῦ τρόπου μὲ τὸν ὁποῖον συνυπάρχει. Διότι εἶναι ἀδύνατον χωρὶς θεϊκὸ φωτισμὸ νὰ κατανοήσουμε κάτι ἀπὸ τὸν Θεό. Διότι ὁ Θεὸς ποὺ δὲν ἔχει τὴν ἴδια φύση μὲ τοὺς ἀνθρώπους, ἔχει ἀσφαλῶς καὶ διάφορον τρόπον γεννήσεως” (Εἰς Νικολαΐδη Σταύρου, Τὸ ὑποκείμενο Ἐκκλησιάζεται).

6) Συμεὼν ὁ Νέος Θεολόγος: Ἀπὸ τὸν ἅγ. Συμεὼν παραθέτουμε ἕνα μικρὸ ἀπόσπασμα, μιὰ μικρὴ ἔνδειξη τοῦ πῶς θεολογοῦν οἱ Ἅγιοι καὶ πῶς αἱρετίζει ὁ κ. Ζηζιούλας, καὶ ἀκόμα πῶς ἀντιμετώπιζαν οἱ Ἅγιοι τοὺς κακόδοξους τῆς ἐποχῆς τους. Καλὸ εἶναι, ὅσοι θέλουν νὰ ἐξακριβώσουν τὴν «τερατώδη  αἵρεση» τοῦ κ. Ζηζιούλα, νὰ ἀνατρέξουν στὸν ἅγιο Συμεών:

 «...ὅ καὶ μᾶλλον λυπεῖ με καὶ ἐν ἀδημονίᾳ ποιεῖ, ἐννοοῦντα τὸ φρικτὸν τοῦ ἐγχειρήματος καὶ τὸ τοῖς τολμητίαις ἀποκείμενον κρῖμα. Οἷα δέ φασι τῶν θείων κατατολμῶντες! Κατὰ τοῦτο, φησί, μόνον μείζων ὁ Πατὴρ τοῦ Υἱοῦ, καθ᾿ ὃ αἴτιός ἐστι τῆς ὑπάρξεως τοῦ Υἱοῦ. Καὶ ἡ ἀνθυποφορά· μείζονα τοῦ Υἱοῦ τὸν Πατέρα πῶς φῄς; Ὅτι δή, φησί, μείζων ὁ Πατὴρ τοῦ Υἱοῦ - λέγω δὲ ἀντὶ τοῦ πρῶτος-· ἐκ τοῦ Πατρός γάρ. Ταῦτα τῆς καινῆς κενοφωνίας αὐτῶν καὶ ἀσυνέτου θεολογίας, τὴν αἰτίαν... Εἰ ἀδιαίρετος ἦν, ὦ οὗτοι, καὶ ἔστι καὶ ἔσται ἀεὶ ἡ παναγία Τριάς, ἡ τὸ πᾶν ἐκ τοῦ μὴ ὄντος παραγαγοῦσα, τίς ἐδίδαξε, τίς ἐνενόησε μέτρα καί βαθμούς, πρῶτον καὶ δεύτερον, μεῖζον καὶ ἔλαττον ἐν αὐτῇ; Τίς τοῖς ἀθεάτοις καὶ ἀγνώστοις καὶ πάντῃ ἀνερμηνεύτοις καὶ ἀκατανοήτοις ταῦτα ἐξέθετο; Τὰ γὰρ ἀεὶ ἡνωμένα καὶ ἀεὶ ὡσαύτως ὄντα, ἀλλήλων πρῶτα εἶναι οὐ δύνανται. Εἰ δὲ πρῶτον βούλει σὺ τὸν Πατέρα εἰπεῖν τοῦ Υἱοῦ, ὡς ἐξ αὐτοῦ γεννηθέντος, καὶ κατὰ τοῦτο μᾶλλον καὶ μείζονα, λέγω σοι κἀγὼ πρῶτον εἶναι τοῦ Πατρός τὸν Υἱόν· εἰ μὴ γὰρ οὗτος ἐγεννήθη, οὐκ ἂν πατὴρ ὁ Πατὴρ ὠνομάζετο. Εἰ δὲ προτάσσεις ὅλως τοῦ Υἱοῦ τὸν Πατέρα καὶ πρῶτον αὐτὸν ὡς αἴτιον τῆς τοῦ Υἱοῦ γεννήσεως ὀνομάζεις, καὶ τὸ εἶναι τοῦ Υἱοῦ αἴτιον ἀποβάλλομαι».

(Συμεὼν τοῦ Ν. θεολόγου, Θεολογικὸς Πρῶτος (13, 14), Καὶ κατὰ τῶν τιθεμένων τὸ πρῶτον ἐπὶ τοῦ Πατρός,

Καὶ ὁ Θεοδωρήτου Κύρου: «Καὶ γνώσεσθε ὅτι Κύριος παντοκράτωρ ἀπέσταλκέ με”. Τοιγαροῦν καὶ ὁ ἀποστείλας Κύριος παντοκράτωρ, καὶ ὁ ἀποσταλεὶς Κύριος παντοκράτωρ, καὶ οὐδεμία ἀξιωμάτων διαφορά».

Γ) Ἀποσπάσματα ἀπὸ τὸ ἔργο τοῦ καθηγητῆ Δογματικῆς Α.Π.Θ. Χρυσοστόμου Σταμούλη: «Ἐγὼ εἰμι ὁ Ὤν, Ἡ Διαλεκτικὴ Φύσεως καὶ προσώπου στὴ Νεώτερη Ὀρθόδοξη Θεολογία» (“Σύνθεσις”, τχ. 1, 2012).

Ἡ φράση τοῦ ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Παλαμᾶ “οὐ γὰρ ἐκ τῆς οὐσίας ὁ ὤν, ἀλλ’ ἐκ τοῦ ὄντος ἡ οὐσία· αὐτὸς γὰρ ὁ ὢν ὅλον ἐν ἑαυτῷ συνήλειφε τὸ εἶναι”, «ἀποτέλεσε τὴν καρδιά, τὴ σημαία ἀνάπτυξης, ἑνὸς Ὀρθόδοξου “περσοναλισμοῦ” καὶ ”ὑπαρξισμοῦ”, ἄλλοτε κατ’ εἰκόνα καὶ ἄλλοτε ὄχι τοῦ σαρτριανοῦ καὶ χαϊντεγγεριανοῦ ὑπαρξισμοῦ, ποὺ “χτίστηκε” στὸν ἀντίποδα τοῦ λεγόμενου δυτικοῦ “οὐσιανισμοῦ”...

»Οἱ θεμελιακὲς θεολογικὲς ἀρχές-ἀξιώματα τούτης τῆς τάσης, μὲ βάση τὶς ὁποῖες ...ἀρχιτεκτονήθηκε ὅλο τὸ οἰκοδόμημα τῆς λεγόμενης “θεολογίας τοῦ προσώπου”, συνοψίζονται μὲ ἐξαιρετικὸ τρόπο σὲ μιὰ μόνη παράγραφο τῆς μελέτης-μανιφέστου, τοῦ Μητροπολίτη Περγάμου Ἰωάννη Ζηζιούλα, μὲ τίτλο, Ἀπὸ τὸ προσωπεῖον εἰς τὸ πρόσωπον... (1977):

“Διὰ τοὺς Ἕλληνας Πατέρας τὸ ἑνιαῖον τοῦ Θεοῦ, ὁ ἕνας Θεός, καὶ ἡ ὀντολογικὴ ἀρχὴ ἡ αἰτία τῆς προσωπικῆς–τριαδικῆς ζωῆς τοῦ Θεοῦ δὲν συνίσταται εἰς τὴν μίαν οὐσίαν τοῦ Θεοῦ, ἀλλὰ εἰς τὴν ὑπόστασιν, δηλαδὴ τὸ πρόσωπον τοῦ Πατρός. Ὁ ἕνας Θεὸς δὲν εἶναι ἡ μία οὐσία, ἀλλὰ ὁ Πατήρ, ὁ ὁποῖος εἶναι ἡ αἰτία τῆς γεννήσεως τοῦ Υἱοῦ καὶ τῆς ἐκπορεύσεως τοῦ Πνεύματος. Ἡ ὀντολογικὴ ἀρχὴ τοῦ Θεοῦ ἀνάγεται, συνεπῶς, καὶ πάλιν εἰς τὸ πρόσωπον. Ἔτσι, ὅταν λέγωμεν ὅτι ὁ Θεὸς “εἶναι”, δὲν δεσμεύομεν τὴν προσωπικὴν ἐλευθερίαν τοῦ Θεοῦ –τὸ εἶναι τοῦ Θεοῦ δὲν εἶναι ἕνα ὀντολογικὸν «δεδομένον» διὰ τὸν Θεόν– ἀλλὰ ἀνάγομεν τὸ εἶναι τοῦ Θεοῦ εἰς τὴν προσωπικὴν ἐλευθερίαν Του.

Ἀναλυτικώτερα αὐτὸ σημαίνει ὅτι ὁ Θεός, ὡς Πατὴρ καὶ ὄχι ὡς <οὐσία>, μὲ τὸ νὰ <εἶναι> ἐπιβεβαιώνει διαρκῶς τὴν ἐλευθέραν θέλησίν του νὰ ὑπάρχη. Καὶ τὴν διαβεβαίωσιν αὐτὴν συνιστᾶ ἀκριβῶς ἡ Τριαδική Του ὕπαρξις: Ὁ Πατὴρ ἀπὸ ἀγάπην –δηλαδὴ ἐλεύθερα– γεννᾶ τὸν Υἱὸν καὶ ἐκπορεύει τὸ Πνεῦμα.

Ἔτσι ὁ Θεὸς ὡς πρόσωπον -ὡς ὑπόστασις τοῦ Πατρὸς- κάμει τὴν μίαν θείαν οὐσίαν νὰ εἶναι αὐτὸ ποὺ εἶναι: ὁ ἕνας Θεός. Ἔξω ἀπὸ τὴν Τριάδα δὲν ὑπάρχει Θεός, δηλαδὴ θεία οὐσία, διότι ἡ ὀντολογικὴ ἀρχὴ τοῦ Θεοῦ εἶναι ὁ Πατήρ. Ἡ προσωπικὴ ὕπαρξις τοῦ Θεοῦ (ὁ Πατὴρ) συνιστᾶ, κάμει «ὑποστάσεις» τὴν οὐσίαν Του. Τὸ εἶναι τοῦ Θεοῦ ταυτίζεται μὲ τὸ πρόσωπον».

 Καὶ συνεχιζει ὁ Σταμούλης: «Τὸν πρῶτο ἐνθουσιασμό, ὅμως, ποὺ σήκωσε τούτη ἡ θεολογία..., ἄρχισε σταδιακὰ νὰ ἀντικαθιστᾶ μιὰ ἀμηχανία, ...καὶ στὴν πορεία μιὰ δυναμικὴ κριτικὴ ἀντίθεση ἀπέναντί της,  ποὺ σχετίζεται μὲ τὶς τραγικὲς ἐπιπτώσεις τῶν συμπερασμάτων της, ἀλλὰ καὶ τῶν προεκτάσεών τους, τόσο σὲ ἐπίπεδο Τριαδολογίας, ὅσο καὶ σὲ ἐπίπεδο Ἐκκλησιολογίας, Χριστολογίας καὶ Ἀνθρωπολογίας. Τουτέστιν γιὰ τὶς ἐπιπτώσεις της στὴ ζωὴ τῶν μελῶν τοῦ σώματος τῆς πορευομένης ἐκκλησιαστικῆς κοινότητας^(*) (σελ. 106).

 __________________

(*) Σταμούλης Χρυσ.: «Ὀφείλω νὰ διευκρινήσω, πὼς καμιὰ σχέση δὲν ἔχει ὁ θεολογικὸς διάλογος –τὸν ὁποῖο ἔχω τὴν αἴσθηση πὼς τούτη ἡ μελέτη διακονεῖ– μὲ ἐκεῖνες τὶς βιαστικὲς καὶ ἐπικίνδυνες γιὰ τὴν ἑνότητα τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ σώματος, ἀλλὰ καὶ τὴν ἐλευθερία τοῦ ἀκαδημαϊκοῦ λόγου, φωνές, οἱ ὁποῖες μὲ ἀπίστευτη εὐκολία βαφτίζουν τὴν ὁποιαδήποτε διαφορετικότητα, τὴν ὁποιαδήποτε ἀνάγκη ἔκφρασης κοινοτικῆς συνάντησης μὲ τὸν ἄλλο, αἵρεση» (ὅπ. παρ., ὑποσ. 8). [σ.σ.: "Βιαστικὲς φωνὲς"; Πόσες δεκαετίες πρέπει νὰ κλείσει ἡ αἱρετικὴ διδασκαλία τοῦ Ζηζιούλα κ. καθηγητά, γιὰ νὰ μὴ κατηγορηθοῦμε γιὰ βιασύνη;].

»(...) Ἐν τούτοις τὰ προβλήματα ποὺ συσσώρευσαν οἱ αὐθαίρετες ἑρμηνεῖες τοῦ χωρίου τοῦ Γρηγορίου τοῦ Παλαμᾶ μὲ τὸ ὁποῖο ξεκινήσαμε..., χρήζουν ἄμεσης ἀποκατάστασης... (σελ. 108). ”Ὁ Ζηζιούλας μπορεῖ πράγματι νὰ δημιουργεῖ ὑποψίες πὼς ἀποδίδει πολὺ μικρὸ ρόλο στὸν Υἱὸ καὶ στὸ Πνεῦμα γιὰ τὴ δομικὴ συγκρότηση τῆς Θεότητας... ὑποψίες γιὰ ἕνα ὑπέρμετρο “μονοθεϊσμὸ τοῦ Πατρός” G. Gunton, Πρόσωπα καὶ ἑτερότητα, Ἡ Θεολογία τοῦ Ἰωάννη Ζηζιούλα” (σελ. 109, ὑποσ. 12) (Ἐκδ. Degiorzio, σ. 164).

Συνεχίζουμε μὲ κείμενο τοῦ Σταμούλη «Ἄσκηση καὶ Εὐχαριστία», στὸ ὁποῖο δίνονται ἐπαρκεῖς ἐξηγήσεις γιὰ τὸ θέμα. Γράφει ὁ Σταμούλης:

«Μὲ τὴν “διόρθωση” τοῦ Μητροπολίτη Περγάμου Ἰωάννη Ζηζιούλα, φθάσαμε σὲ μία ἐκκλησιολογία ὅπου δὲν ὑπάρχει θέση οὔτε γιὰ ἱερέα, ἀλλὰ οὔτε καὶ γιὰ λαϊκό. Μία εὐχαριστιακὴ ἐκκλησιολογία ποὺ ταυτίζει τὸν ἐπίσκοπο μὲ τὴν εὐχαριστία σὲ χῶρο ἐκστατικό, ὅπου ἀγνοεῖται τόσο ἡ ἐκκλησιαστικὴ κοινότητα καὶ ἡ κοινωνία, ὅσο καὶ ἡ φύση καὶ ἡ ἱστορία. Τούτη ἡ ἐκστατικότητα, ἄλλωστε, ἐμφανίζεται σὲ ὅλο σχεδὸν τὸ ἔργο τοῦ Ἰωάννη Ζηζιούλα, καθὼς διατρέχει μὲ τὴν ἴδια ἔνταση Τριαδολογία (ὀντολογικὴ προτεραιότητα τοῦ Πατέρα), Χριστολογία καὶ ἀνθρωπολογία (διαλεκτικὴ φύσεως καὶ προσώπου), ἀλλὰ ἀκόμη καὶ αὐτὴ τὴν κτισιολογία (ὁ καινὸς κόσμος μοιάζει μὲ ἕναν κόσμο μεῖον τὴ φύση του). Ἄμεσο ἀποτέλεσμα ὅλων τῶν παραπάνω ἡ ἰδεολογικοποίηση τῆς πίστης καὶ ἡ ἀφαίρεση τοῦ πραγματικοῦ νοήματος τῆς ζωῆς.

»...Δὲν χωρᾶ ἀμφιβολία, ὅτι μία τέτοια θέση ποὺ ἀγνοεῖ ὅτι ἡ προσφορὰ εἶναι προσφορὰ ὁλάκερου τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ σώματος καὶ ὄχι μόνο τῶν προεστώτων,  ... ἀποτελεῖ πράξη ἀποδόμησης τῆς Ἐκκλησίας, πράξη διαίρεσης τοῦ κοινοῦ σώματος...». (Χρυσόστομου Σταμούλη, Ἄσκηση καὶ Εὐχαριστία).

Nά, λοιπόν, ποὺ ὄχι μόνο κάποιοι ἀντι-οικουμενιστές, ἀλλὰ οἱ φιλικὰ προσκείμενοι πρὸς τὴν ὅλη οἰκουμενιστικὴ διαδικασία τῶν Διαλόγων, ξεμπροστιάζουν τὸν Ζηζιούλα (ἀπὸ ἀγάπη στὴν ἀγάπη; ἀπὸ θεολογικὴ “συναδελφικότητα”; ἀπὸ ἀγάπη στὴν ἀκαδημαϊκὴ ἐλευθερία καὶ “ἔρευνα”; ἄδηλον).

Μπορεῖ, ὅμως, νὰ φαντασθεῖ κανεὶς τὸν ἅγιο Κύριλλο νὰ χαριζόταν συναδελφικὰ στὸν Νεστόριο, τοὺς ἁγίους Μ. Ἀθανάσιο, Γρηγόριο, Μάξιμο, Γρηγόριος Παλαμᾶ νὰ χαρίζονταν στοὺς ἀντίστοιχους αἱρετικούς, ποὺ δίδασκαν κακόδοξες θέσεις, καὶ νὰ ἰσχυρίζονταν ὅτι οἱ αἱρετικοὶ ἔχουν δικαίωμα (χάριν τῆς ἐλευθερίας τοῦ λόγου καὶ τῆς προόδου τοῦ Διαλόγου) νὰ ἐκφέρουν τὴν «ὁποιαδήποτε διαφορετικότητα, τὴν ὁποιαδήποτε ἔκφραση κοινοτικῆς συνάντησης μὲ τὸν ἄλλο», ὅπως ἰσχυρίζεται ὁ Σταμούλης; Ἄλλη ἦταν ἡ γραμμὴ τῶν Πατέρων· ἀντέκρουσαν μὲ αὐστηρότητα τὶς κακόδοξες θέσεις, πολέμησαν τοὺς αἱρετικούς, ἐπεδίωξαν τὴν σύγκληση Συνόδου γιὰ τὴν καταδίκη τους.

Φαντάζεται ὁ κ. Σταμούλης, τί θὰ ἦταν σήμερα ἡ Ἐκκλησία, ἂν δὲν ἀντιδροῦσαν οἱ Ἅγιοι ἀκόμα καὶ ἀποτόμως; ("ἔλεγχε αὐτοὺς ἀποτόμως ἵνα ὑγιαίνωσιν ἐν τῇ πίστει", Τιτ. 1, 13). Ποῦ συνάντησαν οἱ σύγχρονοι Ἀκαδημαϊκοὶ τὶς προτεσταντικὲς γαλαντομίες καὶ εὐγένειες ποὺ σήμερα ἐπιφυλάσσονται στοὺς καινοτόμους Πατριάρχες καὶ Ἐπισκόπους; «Λειτουργοὶ καὶ Ὑπηρέται τῆς ἐπιστήμης» καυχῶνται πὼς εἶναι. Καὶ εἶναι· ἀλλὰ οἱ περισσότεροι εἶναι ὑπηρέτες τῆς δυτικῆς παπο-προτεσταντίζουσας ἐπιστήμης, ἀλλ’ ὄχι τῆς ἱερᾶς ἐπιστήμης, ὅπως τὴν ὑπηρέτησαν οἱ Ἅγιοι Πατέρες.

Εἰδικὰ δὲ ὡς πρὸς τὸν κ. Ζηζιούλα, τὸν ἐκλαμβάνουν μὲ τὴν ἀκαδημαϊκὴ ταυτότητα ἢ τὴν ἱερατική, ἐπισκοπική; Διάλεξε νὰ γίνει Ἐπίσκοπος Περγάμου, καὶ δὲν ἔμεινε στὸν Ἀκαδημαϊκὸ χῶρο, ἐκεῖ ὅπου (ὅπως τὸν κατάντησαν) θὰ μποροῦσε νὰ διατυπώνει ἐλεύθερα τὶς κακοδοξίες του, ὡς προαγωγὴ τῆς Ἐπιστήμης!

Ἀλήθεια ὁ μητροπολίτης Περγάμου κ. Ἰωάννης Ζηζιούλας (καὶ ὁ κ. Σταμούλης μὲ τὴν οἰκουμενιστικὴ παρέα τους), σὲ ποιά Ἐκκλησία ἀνήκουν; Στὴν Ἐκκλησία τῶν Ἁγίων, ἢ στὴν Ἐκκλησία ποὺ «γίνεται», ὅταν «ἀνοίγεται» τοῦ κ. Παπαθανασίου;

«Φιλορθόδοξος Ἕνωσις “Κοσμᾶς Φλαμιᾶτος”