Άραγε ο Χριστός και οι Άγιοι θα συμφωνούσαν;

 

"ΑΡΧΟΝΤΑΡΙΚΙ"  ΕΤ1, Κυριακή 12 Μαΐου 2013

«Μητρ. Ἀλεξανδρουπόλεως Ἄνθιμος: Με ρώτησε μητροπολίτης στὴ Σύνοδο γιατί στέλνω εὐχὲς στὸ Μουφτή, ἐπὶ τῇ λήξει τοῦ Μπαϊραμιοῦ. Κάτι τέτοιο γιὰ μένα εἶναι ἀδιανόητο νὰ μὴ τὸ κάνω, γιατὶ ἐκεῖνος μοῦ εὔχεται «Καλὰ Χριστούγεννα» καὶ «Καλὸ Πάσχα». Θὰ τὸ κάνω κι ἐγώ. Γιατί καταλαβαίνουμε τί σημαίνει αὐτὴ ἡ κράση τοῦ πολιτισμοῦ, ὅταν ὅμως εἶναι μιὰ κράση ποὺ κρατάει στεγανά, καὶ δὲν ἐπιτρέπει ἀλληλοπεριχωρήσεις ποὺ φέρνουν δυστυχία στὸν ἄνθρωπο...

Στὴν Ἀθήνα ἀπορῶ, γιατί τόσα χρόνια δὲν προκόβουν νὰ κάνουν αὐτὸ τὸ τζαμί. Ποὺ πρέπει νὰ τὸ κάνει τὸ κράτος... Σέβομαι καὶ ὑπολήπτομαι, αὐτὸ ποὺ εἶναι ἡ διαφορετικότητα τοῦ ἄλλου.

Μητρ. Δημητριάδος Ἰγνάτιος: Σεβασμιώτατε εὐχαριστῶ ποὺ μιλᾶτε μ’ αὐτὸ τὸ θάρρος καὶ τὴν τόλμη»!

 Τὸ βίντεο ἀπό τὸ "Ἀρχονταρίκι"

Στοιχεία ἀπὸ τὸ ἱστολόγιο "Κατάνυξη"

Μια χούφτα άνθρωποι, σε κάθε πόλη, ΑΛΛΑ ΣΤΟ ΣΤΙΒΟ, όχι στους καναπέδες και στις κερκίδες

Για την χθεσινή παρέμβαση πολιτών

που ακύρωσε τον διαγωνισμό για το τζαμί

Πηγή:  "Τρελογιάννης" 

Χθές στό Βοτανικό, μαζεύθηκε μιά χοῦφτα ἀνθρώπων, ΑΠΟΦΑΣΙΣΜΕΝΩΝ πρό παντός ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΩΝ καί ΣΚΕΠΤΟΜΕΝΩΝ πρό κειμένου νά ἀποτρέψῃ τήν ὑποβολή τῶν προσφορῶν γιά τήν ἀνέγερση τοῦ τεμένους.

ΟΧΙ ΜΟΝΟ ΣΤΟΝ ΒΟΤΑΝΙΚΟ ! =

Ἀλλά … σ’ ὁλόκληρη τήν χῶρα !

Μιά χοῦφτα ἀνθρώπων, πού ἀρνοῦνται νά παραστήσουν τά πρόβατα …

Μιά χοῦφτα ἀνθρώπων πού ξέρουν πώς νά εἶναι ἀρχηγοί τῆς ζωῆς τους …

Μιά χοῦφτα ἀνθρώπων πού ἀνεξάρτητα ἄν κατοικοῦν ἤ ὄχι στόν Βοτανικό νοιάζονται καί ξέρουν πώς νά φέρουν ἀποτέλεσμα, χωρίς νά κάψουν … χωρίς νά προπηλακίσουν … χωρίς νά καταστρέψουν !

Ὄχι λαοθάλασσα … ἀλλά ΜΙΑ ΧΟΥΦΤΑ !

Ὄχι κάποια καλά κουρδισμένη κομματική μηχανή …

Ὄχι μέ χιλιοειπωμένα συνθήματα, ἀλλά μέ ἐπιχειρήματα βασισμένα στήν γνώση, στήν ἐνημέρωση καί τήν κοινή λογική πάντα μέ γνώμονα ὄχι τήν προσωπική προβολή τους, ἀλλά τό καλλίτερο ἀποτέλεσμα γιά τήν Ἑλλάδα καί ὅλους τούς Ἕλληνες.

Ἄνθρωποι τῆς διπλανῆς πόρτας, πού ἔχουν ἐμπειρία, διάθεση, μαχητικότητα καί κυρίως ΔΕΝ ΦΟΒΗΘΗΚΑΝ νά σηκωθοῦν ἀπό τόν καναπέ τους !

Θεώρησαν τήν μάχη σημαντικότερη ἀπό τό φραπεδάκι τους ….

Πῆγαν ! τήν ἔδωσαν ! καί νίκησαν !

Ἐπειδή ὅμως , κάποια στιγμή θά πρέπει ὁ κάθε ἕνας μας νά δώσῃ τήν μάχη πρῶτα μέ τό τμῆμα τοῦ ἑαυτοῦ του πού ἔχει περιπέσει σέ ἀδράνεια , ΕΛΠΙΖΩ γιά τό καλό ΟΛΩΝ μας τήν ἑπόμενη φορά νά στοιχηθοῦν κι ἄλλοι … ἀκόμη περισσότεροι … στόν ἀγῶνα ! Στόν κάθε ἀγῶνα ! Εἴτε τούς ἀφορᾶ ἄμεσα ἤ ἔμμεσα !

ΧΩΡΙΣ ΚΟΜΜΑΤΙΚΕΣ ΣΗΜΑΙΕΣ … χωρίς κορῶνες πού σάν μόνο στόχο ἔχουν νά μετατρέψουν τούς ἀνθρώπους ἀπό πολῖτες … σέ πρόβατα !

Γιατί , ἄν ἕνα ἄρθρο τῆς συνθῆκης καταστρατηγηθεῖ νόμιμα ἤ νομότυπα ΥΠΕΡ ΤΩΝ ΜΟΥΣΟΥΛΜΑΝΩΝ … σύντομα θά ἀκυρωθοῦν καί ΟΛΑ τά ὑπόλοιπα ἄρθρα ! καί νά εἴμαστε βέβαιοι γιά αὐτό !

ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ ΛΟΙΠΟΝ τήν ἑπόμενη φορά !

ΓΙΑΤΙ ΚΑΙ ΘΕΛΟΥΜΕ !
ΚΑΙ ΜΠΟΡΟΥΜΕ !
ΚΑΙ ΘΑ ΦΕΡΟΥΜΕ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ !

Χαιρετισμούς σέ ὅσους ἔχουν ξυπνήσει … καί ἐλπίζω κι αὐτοί πού αἰσθάνονται ΑΚΟΜΗ «μουδιασμένοι» νά ἀρχίσουν νά «ξεμουδιάζουν»

Ἑλένη

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Σχετικά με την δημοπρασία για την ανέγερση μουσουλμανικού τεμένους στον Βοτανικό

Οικουμενιστές Πατριάρχες και Επίσκοποι "κατεξουσιάζουν" και τιμωρούν ως ανεξέλγκτοι Δεσπότες τους πιστούς! Κι έπειτα δεν ντρέπονται να ομιλούν για δικαιοσύνη, ελευθερία!

Άδικη εκδίωξη του Ιεραποστόλου

π. Θεολόγου Χρυσανθακόπουλου

από το Κονγκό

Δράστες: ο Επίσκοπος Κονγκό Παντελεήμων και ο Πατρ. Αλεξανδρείας Θεόδωρος

"Γνώσεσθε την αλήθειαν και η αλήθεια ελευθερώσει υμάς" (Ιωάν. 8, 32)

Πηγή: trelogiannis.blogspot.gr/2013/07/blog-post_2865.html

ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ ΝΑ ΞΕΡΟΥΜΕ ΤΙ ΧΑΝΟΥΜΕ!

 

Αγιορείτες Νεοησυχαστές Πατέρες

Μοναχού Μωϋσέως Αγιορείτου

Μετά την αναγέννηση τού 18ου αιώνος, με τη δράση του νεοησυχαστικού κινήματος τών λεγομένων Κολλυβάδων, και πρωτεργάτες τους οσίους Παΐσιο Βελιτσκόφσκυ (+1794), ο οποίος ως άλλος Γρηγόριος Σιναΐτης (+1346) εργάζεται μεταφραστικά και Ιεραποστολικά σε όλα τα Βαλκάνια- Νικόδημο τον Αγιορείτη (+1809), τον σοφό διδάσκαλο και νέο Γρηγόριο Παλαμά (+1359)· Μακάριο Νοταρά και πρώην Κορίνθου (+1805), τον άλλο Ιερό Φώτιο (+899)· και Αθανάσιο Πάριο (+1813), τον ακαταμάχητο υπερασπιστή των ορθών δογμάτων, ως άλλο άγιο Μάρκο τον Ευγενικό (+1445), έχουμε μία χορεία ενάρετων φίλων της νοεράς προσευχής.

Με Επιστολες και "Ὁμολογίες..." εγκαταλείπεται η Ορθόδοξος Παράδοση για τη στάση μας απέναντι στους αιρετικούς

  τοῦ Σημάτη Παναγιώτη

Ἡ πρόφατη Ἐπιστολή τοῦ Μητροπολίτη Πειραιῶς Σεραφείμ, ἐπιδέχεται δύο ἐπιδερμικὲς ἀναγνώσεις. Μία αἰσιόδοξη καὶ μία ἀπαισιόδοξη. Πρέπει νὰ μὴν παρασυρθοῦμε, ὅμως, οὔτε ἀπὸ τοὺς αἰσιόδοξους ποὺ θριαμβολογοῦν γιὰ μιὰ ἐπιστολὴ ποὺ φέρνει σφραγίδα ἄλλης χειρός (καὶ τὶς δικές τους, ἴσως, σκοπιμότητες), οὔτε ἀπὸ τοὺς ἀπαισιόδοξους.

Μιὰ ἐξέταση τῆς ἐπιστολῆς μὲ κριτήρια ἀλήθειας (ποὺ δὲν ἐκφράζονται μὲ ψυχολογικοὺς ὅρους), καταδεικνύει ὅτι καὶ αὐτὴ ἀποτελεῖ μία συνέχεια ἑνὸς ἀτελέσφορου χαρτοπόλεμου ποὺ ἔχουν ἐπιλέξει οἱ λεγόμενοι ἀντὶ-Οἰκουμενιστὲς νὰ διεξάγουν κατὰ ἑνὸς ἀόρατου Οἰκουμενισμοῦ. Νὰ δηλώσουμε πρὸς αὐτοὺς, τοὺς ὁποίους σκανδαλίζει ἡ ἐνασχόλησή μας μὲ τὸν Πειραιῶς, ὅτι δὲν ἔχουμε τίποτε μὲ τὸν Σεβασμιώτατο κ. Σεραφεὶμ ὡς ἄνθρωπο, ἀντίθετα θαυμάζουμε τὸ θάρρος καὶ τὸ κουράγιο του νὰ ἀσχολεῖται μὲ ὅλα τὰ κακῶς κείμενα, ἀλλὰ ἀντίθετα ἀπογοητευόμεθα καί στενοχωρούμεθα διὰ τὴν τακτική του νὰ ἀκυρώνει ἀσεβῶς τὴν Ὀρθόδοξη Παράδοση στὸν ἀγώνα κατὰ τῆς αἱρέσεως, νὰ κωλυσιεργεῖ καὶ νὰ συκοφαντεῖ ἐκείνους ποὺ θέλουν νὰ τὴν ἐφαρμόσουν. Καὶ ἐξηγοῦμαι.

1. Ποιὸ ἀπὸ τὰ δύο στοίχισε στοὺς Οἰκουμενιστές; ποιό εἶναι ἰσχυρότερο;

• Αὐτὴ ἡ θαυμάσια κατὰ τὰ ἄλλα ἐπιστολή τοῦ Πειραιῶς, ποὺ ἐπαναλαμβάνει ἄλλη μιὰ φορά, καὶ κατοχυρώνει συστηματικὰ ἄλλη μιὰ φορά, καὶ ἀποδεικνύει πέραν πάσης ἀμφιβολίας ἄλλη μιὰ φορά, ὅτι ἔχει εἰσέλθει ὁ θανάσιμος σαρκοβόρος οἰκουμενιστικὸς ἰὸς στὴν σάρκα τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας καὶ τὴν κατατρώγει;

• Ἢ εἶναι ἰσχυρότερα, τὰ «ἀναθέματα» ποὺ ἐπὶ δύο συνεχῆ χρόνια ἐξαπέλυσε ὁ Πειραιῶς κατὰ τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, ἀναθεματίζων τοὺς αἱρετικοὺς καί, οὐσιαστικά, τὸν ὄπισθεν αὐτῆς κρυπτόμενο Πατριάρχη Βαρθολομαῖο, ὡς τὸν ἀρχηγέτη αὐτῆς τῆς φοβερῆς παναιρέσεως;

Ἀσφαλῶς ἰσχυρότερα ἦσαν τὰ «ἀναθέματα», διὰ τῶν ὁποίων ἀναθεματίζετο ἔμμεσα καὶ ὁ Πατριάρχης. Ἄρα ἡ Ἐπιστολὴ ἀποτελεῖ «ἕνα βῆμα πίσω», ἀρχίζει –θὰ λέγαμε– ἀπὸ τὴν ἀρχὴ τὴν διαδικασία ἐξετάσεως τοῦ ζητήματος, τὸ ὁποῖο εἶχαν λύσει τὰ «ἀναθέματα» τοῦ Πειραιῶς,! (Βέβαια, τὰ «ἀναθέματα» ἀποτελοῦσαν μία θεατρική πράξη, ἀφοῦ ἐκφωνήθηκαν γιὰ ἐντυπωσιασμό, καὶ ποτὲ δὲν ἐφαρμόστηκαν, καθόσον –ἡ καθ’ ἡμᾶς Ὀρθόδοξος Παράδοση– ἀπαιτεῖ νὰ μὴν ἐπικοινωνοῦμε μὲ τοὺς διὰ τῶν «ἀναθεμάτων» ἀποκοπέντας ἀπὸ τὸ Σῶμα τῆς Ἐκκλησίας)!

Ἴσως, νὰ μᾶς θυμήσουν –οἱ ἔχοντες μνήμην– ὅτι,

Ο ”ΘΕΟΠΟΙΗΜΕΝΟΣ” ΔΙΑΛΟΓΟΣ και Η …ΜΕΣΣΗΝΙΑΚΗ ΑΝΑΙΜΙΑ

 Πηγή: «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ», ἀρ. φ. 59, Ἀπρ.-Ἰούν. 2013

Ὁ «θεοποιημένος» Διάλογος

Γράφει ὁ ΣΤΥΛ. ΛΑΓΟΥΡΟΣ
Θεολόγος

 «Ὁ ἀληθινός Θεός τῶν χριστιανῶν δέν ἐπαρκεῖ πλέον “στό παγκοσμιοποιημένο περιβάλλον” γι’ αὐτό καί ἐξορίζεται στά ἀζήτητα καί θεοποιεῖται ὁ… Διάλογος ὡς νέος… σωτήρας τοῦ κόσμου».

 • ΤΟ ΕΥΡΩΠΑΪΚΟ Κοινοβούλιο, ἐπέλεξε αὐτή τή φορά νά ὁμιλήσει ὁ Σεβ. ἐπίσκοπος Μεσσηνίας κ. Χρυσ. Σαββάτος. Καί πρoσέθεσε ἄλλη μιά ἐπιτυχία στό πλούσιο ἐνεργητικό τῶν διαλέξεών του. Βεβαίως τήν ὁμιλία αὐτή κάλλιστα θά μποροῦσε νά τήν ἐκφωνήσει κι ἕνας ὁποιοσδήποτε ἄλλος ἐκπρόσωπος ὁμογενοποιημένου θρησκεύματος.

• Η «ΛΑΜΠΡΗ» αὐτή ὁμιλία τοῦ Σεβ. κ. Χρυσ. Σαββάτου σημαίνει ὅτι ἐφ’ ὅσον ἐκπροσωποῦσε τήν Ὀρθόδοξη Ἑλλαδική Ἐκκλησία, ἡ Ἐκκλησία αὐτή νοσεῖ βαθύτατα καί ἔχει ἀνάγκη νά εἰσαχθεῖ στήν ἐντατική γιά θεραπεία ἀπό τήν… μεσσηνιακή ἀναιμία!

• Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ Μεσσηνίας ὑποστήριξε στό Εὐρωπαϊκό Κοινοβούλιο ὅτι «μόνο μέ τόν διάλογο θά πετύχουμε τήν εἰρηνική συμβίωση», ὁ ὁποῖος «…εἶναι ὁ μόνος παράγοντας πού θεμελιώνει τήν συνεργασία μεταξύ τῶν διαφορετικῶν Θρησκειῶν καί Θρησκευτικῶν Πολιτισμῶν».

 • ΤΟ ΟΤΙ ὁ Σεβ. ἐπίσκοπος κ. Χρυσ. Σαββάτος μίλησε στό παρδαλό Εὐρωκοινοβούλιο ἔχοντας μιά μικρή δικαιολογία νά τούς συγχύσει περισσότερο ἀπό ὅσο εἶναι συγχυσμένοι, αὐτό δέν τόν ἀμνηστεύει. Ὁ ἐπίσκοπος κ. Χρυσ. Σαββάτος, ἀφοῦ ἐπέλεξε νά ὁμιλήσει στόν χῶρο αὐτό, ἔπρεπε νά ὁμιλήσει ὡς ὀρθόδοξος χριστιανός ἐπίσκοπος καί ὄχι ὡς μεταπράτης τῆς Νέας Ἐποχῆς ἤ ὁ,τιδήποτε ἄλλο...

 • ΚΑΘΕ ΠΑΡΑΓΡΑΦΟΣ τῆς ὁμιλίας του προσφέρεται εὐχερῶς γιά νά ἀπορεῖ κάποιος, ποῖος ὁ σκοπός αὐτῆς τῆς ὁμιλίας; Κρῖμα, πού ὁ Σεβ. ἐπίσκοπος κ. Χρυσ. Σαββάτος, ἔχασε μιά μοναδική εὐκαιρία νά ὁμολογήσει Χριστόν, τήν πηγή τῆς Μόνης Ἀλήθειας καί ὄχι τήν «πανθρησκεία» τῆς παγκοσμιοποιημένης Βαβυλωνίας.

• ΤΟ ΒΑΡΥΓΔΟΥΠΟ θέμα

Ἕνα πρόβλημα φαντασιακῆς χριστιανικῆς αὐτοκριτικῆς

1. Ἱεραπόστολοι ἐργάτες τῆς ἀνομίας

Στὴν «Ἐπὶ τοῦ Ὄρους» σημαντικὴ ὁμιλία του ὁ Κύριος στηλίτευσε τοὺς ἐργάτες ἐκείνους τοῦ Εὐαγγελίου του, οἱ ὁποῖοι μὲ τὸν τρόπο μὲ τὸν ὁποῖο ἀσκοῦν τὸ ἔργο τους, νομίζουν ὅτι εἶναι πιστοὶ καὶ ἀφοσιωμένοι στὴν ἀποστολή τους, ἀλλὰ στὴν πραγματικότητα ἐκεῖνοι εἶναι ἐργάτες τῆς ἀνομίας.

«Οὐ πᾶς ὁ λέγων μοι Κύριε, Κύριε εἰσελεύσεται εἰς τὴν βασιλείαν τῶν οὐρανῶν, ἀλλ' ὁ ποιῶν τὸ θέλημα τοῦ πατρός μου τοῦ ἐν οὐρανοῖς. Πολλοὶ ἐροῦσι μοι ἐν ἐκείνῃ τῇ ἡμέρᾳ, Κύριε, Κύριε, οὐ τῷ σῷ ὀνόματι προεφητεύσαμεν, καὶ τῷ σῷ ὀνόματι δαιμόνια ἐξεβάλομεν καὶ τῷ σῷ ὀνόματι δυνάμεις πολλὰς ἐποιήσαμεν; Καὶ τότε ὁμολογήσω αὐτοῖς ὅτι οὐδέποτε ἔγνων ὑμᾶς· ἀποχωρεῖτε ἀπ' ἐμοῦ οἱ ἐργαζόμενοι τὴν ἀνομίαν» (Μάτθ. 7, 21-23).

Κάποιοι, λοιπόν, «καλοὶ» χριστιανοί, κάποιοι ἄνθρωποι τῆς Ἐκκλησίας, φαινομενικῶς ζηλωτὲς καὶ δραστήριοι σὲ ἔργα ἀγάπης καὶ ἱεραποστολῆς, θὰ ἐκπλαγοῦν καὶ θὰ αἰφνιδιαστοῦν κατὰ τὴν ἡμέρα τῆς κρίσης τῆς δεύτερης παρουσίας τοῦ Χριστοῦ, ὅταν ἀποκλεισθοῦν ἀπὸ τὴ σωτηρία καὶ μάλιστα μὲ τὴ βαρειὰ κατηγορία τοῦ «ἐργάτη τῆς ἀνομίας».

Ἑπομένως, οἱ ἄνθρωποι τῆς κατηγορίας αὐτῆς δὲν θὰ εἶναι ἄνθρωποι

Αναίρεση των άστοχων θέσεων του καθηγητή Πανεπιστημίου Βασ. Τσίγκου, από τον π. Ευθ. Τρικαμηνά

Σὲ Ἡμερίδα γιὰ τὸν ἅγιο Θεόδωρο τὸν Στουδίτη ποὺ πραγματοποιήθηκε ἀπὸ τὴν Ἱ. Μ. Δημητριάδος στὸ Βόλο, ὁ καθηγητὴς θεολογίας τοῦ Ἀριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης κ. Τσίγκος Βασίλειος ὑπὸ τὰ μειδιάματα τοῦ Μητροπολίτου Δημητριάδος κ. Ἰγνατίου Γεωργακόπουλου, ἐκφώνησε ὁμιλία, διὰ τῆς ὁποίας διέστρεψε φρικτὰ τὴν διδασκαλία τοῦ ἁγίου Θεοδώρου τοῦ Στουδίτου, προσαρμόζοντάς την στὶς προδιαγραφὲς τοῦ Οἰκουμενισμοῦ καὶ παρουσιάζοντας τὸν Ἅγιο νὰ ὑποστηρίζει ἐκ διαμέτρου ἀντίθετες θέσεις, ἀπὸ ἐκεῖνες ποὺ συναντοῦμε στὰ συγγράμματά του.

Τὸ χειρότερο εἶναι ὅτι αὐτὸ τὸ ἔκανε συνειδητά, ἀφοῦ εἶναι γνώστης καὶ ἐπὶ χρόνια μελετητὴς τοῦ ἔργου τοῦ Ἁγίου Θεοδώρου καί, ὅπως ἀποκαλύπτει ὁ π. Εὐθύμιος στὸ κείμενο ποὺ δημοσιεύουμε, «ὅταν συνέγραψα τό βιβλίο μέ τίτλο “Ἡ Ἀντιμετώπισις τῆς αἱρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ κατά τόν ὅσιο Θεόδωρο τόν Στουδίτη –Ἡ διακοπή τῆς μνημονεύσεως”, τὸ ἀπέστειλα πρός ἐνημέρωσι καί καλοπροαίρετη κριτικὴ» καὶ στὸν καθηγητή κ. Βασ. Τσίγκο, ποὺ  ἔχει ἀσχοληθῆ εἰδικά μέ τόν ὅσιο Θεόδωρο τόν Στουδίτη, πλήν ὅμως, τά συμπεράσματα τά ὁποῖα ἐξήγαγε εἰς τήν διδακτορική διατριβή του ἦταν τελείως ἀντίθετα ἀπό αὐτά πού ἐπαρουσίαζα στό βιβλίο μου... Τά στοιχεῖα πού ἐπαρουσίαζα τήν κατεδείκνυαν ψευδῆ κατά πάντα, ἀντιπατερική καί κυρίως ἄκρως βοηθητική εἰς τήν σημερινή ἐπέκτασι καί ἑδραίωσι τῆς αἱρέσεως». 

(Ἡ ὁμιλία στὴν ἱστοσελίδα http://synodoiporia.blogspot.gr/2013/04/blog-post_7623)

Ὁ κ. Τσίγκος ἔσφαλε φρικτῶς, καὶ μὲ τὴν ὁμιλία στὸ Βόλο ἀπέδειξε ὅτι συνεχίζει ἀδιόρθωτα νὰ ἐπιμένει στὸ σφάλμα του, χωρὶς νὰ δικαιολογήσει ἢ νὰ ἀντικρούσει τὰ καταγγελθέντα λάθη του καὶ χωρὶς νὰ ἐξηγήσει, γιατί ἀπέκρυψε ἢ διέστρεψε τόσα καὶ τόσα κείμενα τοῦ Ἁγίου Θεοδώρου τοῦ Στουδίτου, τὰ ὁποῖα ἐπεσήμανε καὶ παρουσιάζει ὁ π. Εὐθύμιος στὸ βιβλίο του καὶ κάποια ἀπ’ αὐτὰ καὶ σ’ αὐτὴ τὴν δημοσίευση.

Καὶ κάνοντας περισσότερο συγκεκριμένο τὸ λόγο του ὁ π. Εὐθύμιος, ἐπισημαίνει τὰ «βασικὰ καὶ οὐσιώδη θέματα» στὰ ὁποῖα κατά τήν γνώμη του, ὑπάρχει «οὐσιώδης καί ἐκ διαμέτρου» ἀντίθετη θεώρηση «μεταξύ τοῦ ὁσίου Θεοδώρου τοῦ Στουδίτου καί τοῦ καθηγητοῦ κ. Β. Τσίγκου», ὅπως π.χ. στὰ θέματα «τῆς ἀποτειχίσεως, τῆς διακοπῆς τῆς μνημονεύσεως, τοῦ σχίσματος, τῆς αἱρέσεως, τῆς Ἐκκλησίας, τὴν ὁποία θεωρεῖ (ὁ κ. Τσίγκος) Ἐπισκοποκεντρικὴ καὶ ὄχι Χριστοκεντρικὴ καί ὡς ἐκ τούτου ἡ ἀπόσχισις ἀπό τόν Ἐπίσκοπο σημαίνει, γιά τόν κ. καθηγητή, ἔξοδο ἀπό τήν Ἐκκλησία, δημιουργία σχίσματος κλπ.»!!!

Ὅλα αὐτὰ φανερώνουν (σημειώνει ὁ π. Εὐθύμιος) ὅτι ὁ κ. Τσίγκος συνέβαλε καί συμβάλλει «στήν προώθησι τῆς αἱρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ», καὶ τοῦ καταλογίζει «μία προσπάθεια συνοδοιπορίας μέ τήν αἵρεσι τοῦ Οἰκουμενισμοῦ καί ἀθωώσεως τῶν ἀρχηγῶν της».

Ὁ κ. Τσίγκος ὅμως δὲν θέλησε «νά ἀπαντήση καί νά παρουσιάση τά ἀνάλογα ἀποδεικτικά στοιχεῖα, πού μέ συστηματικό τρόπο εἶχε συγκεντρώσει καί ἐπεξεργασθεῖ ὑπό τήν ἐποπτεία τοῦ π. Θεοδώρου Ζήση καί τίς ὑποδείξεις ὁμάδος καθηγητῶν (συνεχίζει ὁ π. Εὐθύμιος), ὥστε νά μήν ἐπιτρέψη νά ἀλλοιώνεται ἡ διδασκαλία ἑνός μεγάλου Πατρός, καί ἐμένα νά βοηθήση νά διορθώσω τίς τυχόν λανθασμένες θέσεις μου».

Ἀλήθεια, τονίζει ὁ π. Εὐθύμιος, δὲν κατάλαβε ὁ κ. Τσίγκος, ὅτι μὲ ὅσα εἶπε «κατηγορεῖ εὐθέως τὸν ἅγιο Θεόδωρο τὸν Στουδίτη», παρουσιάζοντάς τον «ὡς ἀδιάκριτο καί ἐπαναστάτη», ποὺ ἐπαναστατεῖ συνεχῶς «γιά πράγματα ἀσήμαντα, ἥσσονος σημασίας καί ἀνάξια λόγου» καὶ ἀκόμα περισσότερο ἔμμεσα τὸν ὑβρίζει, δίνοντας τὴν αἴσθηση ὅτι πρόκειται περὶ κάποιου Ἁγίου καινοτόμου καὶ αἱρετίζοντος, ἀφοῦ ἀποφαίνεται ὅτι ὁ Ἅγιος «ἀνάγει σέ θέματα πίστεως καί αἱρέσεως πράγματα ἁπλά καί ἰάσιμα»;

Δὲν καταλαβαίνει, ἀκόμα, ὁ κ. Τσίγκος ὅτι στραγγαλίζει τὴν ἀλήθεια, παρουσιάζοντας τὸν ἱερὸ Χρυσόστομο νὰ διδάσκει ὑπακοὴ στοὺς αἱρετικοὺς ποιμένες, ἐνῶ ὁ ἱερὸς πατὴρ διδάσκει τὰ ἐντελῶς ἀντίθετα; «Πείθεσθε τοῖς ἡγουμένοις ὑμῶν, καὶ ὑπείκετε. Τί οὖν, φησίν, ὅταν πονηρὸς ᾖ, καὶ μὴ πειθώμεθα; Πονηρός, πῶς λέγεις; εἰ μὲν πίστεως ἕνεκεν, φεῦγε αὐτὸν καὶ παραίτησαι, μὴ μόνον ἂν ἄνθρωπος ᾖ, ἀλλὰ κἂν ἄγγελος ἐξ οὐρανοῦ κατιών»!

Καὶ ὅλα αὐτὰ γιὰ νὰ ἐξυπηρετήσει τὸν καλέσαντα αὐτὸν μητροπολίτη Δημητριάδος, στὴν προσπάθειά του νὰ φιμώσει τὶς φωνὲς διαμαρτυρίας μελῶν τῆς Μητροπόλεώς του, οἱ ὁποῖοι εἴτε διαμαρτύρονται, εἴτε ἔχουν ἀποτειχισθεῖ γιὰ τὴν αἱρετίζουσα οἰκουμενιστικὴ του δράση.

Καὶ ἐρωτᾶ ἔμμεσα τὸν κ. Τσίγκο ὁ π. Εὐθύμιος:

«Ἐφ’ ὅσον λοιπόν, σύμφωνα μέ τίς θεωρίες σας, ἡ ἀποτείχισις ὡς πρᾶξι μαρτυρεῖ ἔλλειψι ταπεινώσεως, ἡ παραμονή εἰς τούς αἱρετικούς ποιμένες καί Ἐπισκόπους θά μαρτυρεῖ (σαφῶς) ἔλλειψι ἐγωϊσμοῦ καί συνεπῶς πλούσια ἀρετή ταπεινώσεως. Δηλαδή τό νά φύγη κάποιος μακρυά ἀπό τόν λύκο καί τό φαρμακερό φίδι (ἔτσι ἐχαρακτήριζαν οἱ Πατέρες τούς αἱρετικούς) σημαίνει γιά ἐσᾶς κ. Καθηγητά, ἔλλειψι ταπεινώσεως, καί τό νά παραμείνη εἰς τό στόμα τοῦ λύκου σημαίνει ταπείνωσι καί παραμονή στήν Ἐκκλησία. Θεωρῶ κ. Καθηγητά ὅτι, ἄν δέν χάσαμε τίς ἔννοιες τῶν λέξεων, ἀσφαλῶς κινδυνεύουμε διά τῆς ἐπιστήμης νά χάσωμε τά λογικά μας. Πάντως ἐδῶ φαίνεται καθαρά ὁ σκοπός τῆς εἰσηγήσεώς σας εἰς τό ἱερατεῖο τοῦ Βόλου καί τό τί ἤθελε ἀπό ἐσᾶς ὁ Δημητριάδος Ἰγνάτιος, ὅταν σᾶς προσκάλεσε γιά νά ὁμιλήσετε στούς ἱερεῖς του».

"Πατερικὴ Παράδοση"

Ἀκολουθεῖ ἡ Ἀπάντηση τοῦ π. Εὐθύμιου Τρικαμηνᾶ:

απαντησι προς τον κ. Βασιλειο Τσιγκο

ἀναπληρωτή καθηγητή τοῦ Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης

σχετικά μέ τήν

εἰσήγησί του στήν ἱερατική σύναξι τοῦ Βόλου

στίς 15 Ἀπριλίου 2013

«Κοινωνία τῶν πιστῶν μέ τήν Ἐκκλησία καί τόν Ἐπίσκοπο ἢ διακοπή της χάριν τῆς ἀλήθειας;

Τό παράδειγμα τοῦ Ἁγίου Θεοδώρου τοῦ Στουδίτου

 ἔναντι τῶν προκλήσεων τῶν καιρῶν μας».

Πρόσφατα, καί συγκεκριμένα στίς 15/4/2013, ἔγινε ἀπό τόν ἀναπληρωτή καθηγητή τοῦ Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης κ. Βασ. Τσίγκο μία εἰσήγησι στήν ἱερατική σύναξι τοῦ Βόλου μέ θέμα: «Κοινωνία τῶν πιστῶν μέ τήν Ἐκκλησία καί τόν Ἐπίσκοπο ἢ διακοπή της χάριν τῆς ἀλήθειας; Τό παράδειγμα τοῦ Ἁγίου Θεοδώρου τοῦ Στουδίτου ἔναντι τῶν προκλήσεων τῶν καιρῶν μας».

Ἡ ἐπιλογή τοῦ θέματος, ἡ ἐπιλογή τοῦ προσώπου πού ἔκανε τήν εἰσήγησι, καθώς καί ἡ χρονική αὐτή περίοδος τῆς αἱρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ πού διερχόμεθα, ἦταν ἀσφαλῶς κατάλληλα, εἰς τρόπον ὥστε νά διατηρήση ὁ παμπόνηρος Ἐπίσκοπος κ. Ἰγνάτιος τό ἱερατεῖο του σέ πειθαρχία, προκειμένου νά ἔχη –κατά τό δή λεγόμενο– ἥσυχο τό κεφάλι του στήν περαιτέρω ἐξέλιξι τῆς αἱρέσεως.

Δέν θά εἶχα τήν πρόθεσι νά ἀσχοληθῶ μέ τήν ὑπόθεσι αὐτή, ἐπειδή εἶναι πολλά αὐτά πού πιστεύει καί πράττει ὁ Ἐπίσκοπος κ. Ἰγνάτιος (τά ὁποῖα ἀδιαμφίσβητητα τόν κατατάσσουν στόν κατάλογο τῶν συγχρόνων ἀρχηγῶν τῆς αἱρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ) ἄν, ἀφ’ ἑνός μέν δέν ὑπῆρχε κατάφωρη διαστρέβλωσι τῆς ἀληθείας, σχετικά μέ τό θέμα τῆς ἀποτειχίσεως τοῦ ὁσίου Θεοδώρου τοῦ Στουδίτου καί, ἀφ’ ἑτέρου, ἄν δέν εἶχα ἀσχοληθῆ ἐπισταμένως μέ τό θέμα αὐτό. Ἡ ἐνασχόλησίς μου λοιπόν μέ αὐτήν τήν ὑπόθεσι μοῦ ἐπιβάλλει νά καταθέσω τίς ἀπόψεις μου, τίς ὁποῖες θά προσπαθήσω νά κατοχυρώσω ἀπό τά ἴδια τά λόγια καί τά ἔργα τοῦ ὁσίου Θεοδώρου τοῦ Στουδίτου, ὥστε νά φανῆ ἡ ἀλήθεια καί νά μήν ἔχωμε συνειδησιακά προβλήματα γιά τό δέον γενέσθαι εἰς τήν περίοδο τῆς αἱρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ πού διερχόμεθα.

Κατ’ ἀρχάς πρέπει νά ἀναφέρω ὅτι ὅταν συνέγραψα τό βιβλίο μέ τίτλο «Ἡ Ἀντιμετώπισις τῆς αἱρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ κατά τόν ὅσιο Θεόδωρο τόν Στουδίτη –Ἡ διακοπή τῆς μνημονεύσεως», μεταξύ τῶν ἄλλων εἰς τούς ὁποίους τό ἀπέστειλα, πρός ἐνημέρωσι καί καλοπροαίρετη κριτική, ἦταν καί ὁ καθηγητής κ. Βασ. Τσίγκος. Αὐτό τό ἔπραξα γνωρίζοντας ὅτι καί αὐτός ἔχει ἀσχοληθῆ εἰδικά μέ τόν ὅσιο Θεόδωρο τόν Στουδίτη καί τά συγγράμματά του, πλήν ὅμως, τά συμπεράσματα τά ὁποῖα ἐξήγαγε εἰς τήν διδακτορική διατριβή του ἦταν τελείως ἀντίθετα ἀπό αὐτά πού ἐπαρουσίαζα στό βιβλίο πού τοῦ ἀπέστειλα.

Εἰς τά βασικά καί οὐσιώδη θέματα π.χ. τῆς ἀποτειχίσεως, τῆς διακοπῆς τῆς μνημονεύσεως, τοῦ σχίσματος, τῆς αἱρέσεως, τῆς Ἐκκλησίας κλπ. ὑπῆρχε, κατά τήν γνώμη μου, οὐσιώδης καί ἐκ διαμέτρου διαφορά μεταξύ τοῦ ὁσίου Θεοδώρου καί τοῦ καθηγητοῦ κ. Β. Τσίγκου. Ἀκόμη καί τά ἁπλά λόγια τοῦ συγχρόνου γέροντος Παϊσίου, τά ὁποῖα ἀνέφερε καί εἰς τήν διδακτορική διατριβή του καί εἰς τήν εἰσήγησί του στήν ἱερατική σύναξι τοῦ Βόλου, καί αὐτά δέν ἠδυνήθη ὁ κ. Καθηγητής μέχρι σήμερα νά τά κατανοήση καί δι’ αὐτό προσπάθησε μέ κάθε τρόπο νά ἀποδείξη, ὅτι δῆθεν ὁ ὅσ. Θεόδωρος ὁ Στουδίτης δέν ἀποτειχίσθηκε, δέν διέκοψε τήν μνημόνευσι λόγῳ τῆς μοιχειανικῆς αἱρέσεως καί, βεβαίως, κατ’ αὐτόν τόν τρόπο δέν ἔκανε σχίσμα εἰς τήν Ἐκκλησία καί δέν ἐξῆλθε ἀπό αὐτήν. Διαφαίνεται δέ καθαρά ὅτι θεωρεῖ τήν Ἐκκλησία Ἐπισκοποκεντρική καί ὄχι Χριστοκεντρική καί ὡς ἐκ τούτου ἡ ἀπόσχισις ἀπό τόν Ἐπίσκοπο σημαίνει, γιά τόν κ. καθηγητή, ἔξοδο ἀπό τήν Ἐκκλησία, δημιουργία σχίσματος κ.τ.τ.

Γνωρίζοντας λοιπόν αὐτές τίς ἀπόψεις τοῦ κ. Τσίγκου, ὁ Οἰκουμενιστής Ἐπίσκοπος τῆς Δημητριάδος (Βόλου) κ. Ἰγνάτιος, τόν ἐκάλεσε δι’ αὐτήν τήν εἰσήγησι εἰς τήν ἱερατική σύναξι, ὥστε ἐνώπιον τῶν ἱερέων του νά ἑδραιωθῆ ὁ ἐπισκοποκεντρικός του ρόλος, νά διαλυθοῦν τά σύννεφα τῆς ἀμφιβολίας πού πιθανόν πολλοί ἱερεῖς του ἔχουν, ἀλλά φοβοῦνται νά ἐκδηλώσουν φανερά καί βεβαίως νά παρουσιασθῆ ὁ κ. Ἰγνάτιος ἀκόλουθος τοῦ πλέον αὐστηροῦ εἰς τά θέματα τῆς πίστεως πατρός τῆς Ἐκκλησίας.

 Κατ’ αὐτόν τόν τρόπο συνέβαλε καί συμβάλλει ὁ κ. Τσίγκος στήν προώθησι τῆς αἱρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, ἐπιλύοντας μάλιστα μέ δῆθεν πατερικά ἐρείσματα, τά προβλήματα τῶν Ἐπισκόπων, τά ὁποῖα σχετίζονται μέ τίς ἀντιδράσεις τοῦ ποιμνίου των καί εἰδικά τοῦ ἱερατείου. Διότι προφανῶς,

Δυστυχώς! Η ανυπαρξία ποιμένων διαπιστώνεται σε όλους τους τομείς κι όχι μόνο στα δογματικά θέματα

 Πηγή:   Ας Μιλήσουμε Επιτέλους

 
 

Τι κάνει σήμερα η Ελληνική Ορθοδοξία; Τι κάνει η ιεραρχία της Ελληνικής Εκκλησίας; Πως αντιμετωπίζει τους ολετήρες που κυβερνούν δολοφονώντας με αργό θάνατο τους πολίτες, που στέλνουν καθημερινά σε ανείπωτη απελπισία και οδηγούν ανθρώπους σε απονενοημένες πράξεις αυτοχειρίας;

Η απάντηση είναι τραγική. Η απάντηση είναι τόσο ισοπεδωτική όση είναι και η παντελής απουσία των ιεραρχών. Των ιεραρχών που ευλογούν κυβερνήσεις λαθρελλήνων, των ιεραρχών που συναγελάζονται

1. Επιστολή μητρ. Πειραιώς προς Πατριάρχη και μιά πρώτη εκτίμηση με αφορμή σχόλιο

Μιὰ πρώτη ἐκτίμηση μὲ ἀφορμὴ ἕνα σχόλιο

Πρὶν τὴν δημοσίευση τῆς ἐπιστολῆς τοῦ Μητροπολίτη Πειραιῶς στὸν Οἰκουμενικὸ Πατριάρχη παρουσιάζουμε τὸ παρακάτω χαιρέκακο σχόλιο ποὺ δεχθήκαμε καὶ τὸ ἀναρτήσαμε στὸν οἰκεῖο τόπο. Ἀφήνουμε στὸν ἀναγνώστη νὰ μαντέψει τὸν πιθανὸ χῶρο προέλευσης τοῦ σχολίου.

«Γιατί δεν δημοσιεύετε την επιστολή-κόλαφο του Πειραιώς προς τον Βαρθολομαίο; Ελπίζουμε να αφυπνισθούν κι άλλοι επίσκοποι από τον Φλογερό Ιεράρχη και να μαζέψουν τον Βαρθολομαίο...

Βέβαια, αν γίνει κάτι τέτοιο, καταλαβαίνω ότι η παρασυναγωγή του Τρικαμηνά δεν θα έχει με τι να ασχοληθεί και θα ψάχνει αιτίες για να αποτειχισθεί και να κράζει τους Ορθοδόξους.

Και μη μου πείτε, ότι θα ήξερε κανένας τον Τρικαμηνά αν δεν είχε παραποιήσει τον Ιερό Κανόνα, ακολουθώντας πιστά τον παλαιοημερολογίτη Θεοδώρητο Μαύρο. Ή ότι θα υπήρχαν άνθρωποι που θα διάβαζαν κείμενα του Σημάτη... Παραδεχτείτε το, οι κερδισμένοι από αυτή την ιστορία είστε εσείς».

Βιάστηκε ὁ σχολιογράφος νὰ βγάλει συμπεράσματα. Τὸ ἀκόμα χειρότερο, γράφει πικρόχολα. Τοῦ ἀπαντοῦμε, λοιπόν, τὰ ἑξῆς:

1. Τὴν ἐπιστολή, ἀφοῦ τὴν διαβάσαμε, εἴχαμε ἀποφασίσει νὰ δημοσιεύσουμε, ἀλλὰ ἡ τεχνικὴ τῆς ἀναρτήσεως λόγω τοῦ μεγέθους της μᾶς προβλημάτισε. Τελικα τὴν δημοσιεύουμε σὲ τρεῖς συνέχειες.

2. Καὶ τὴν δημοσιεύουμε γιατί πράγματι συστηματοποιεῖ ὅλα ἐκεῖνα ποὺ ἔχουν καταλογίσει ἐπὶ χρόνια οἱ Ὀρθόδοξοι Ἀντι-Οἰκουμενιστὲς κατὰ τοῦ αἱρεσιάρχη Βαρθολομαίου καὶ θέτει τὸν Πατριάρχη πρὸ τῶν εὐθυνῶν του, κάνει δὲ γνωστὸ σὲ ἕνα εὐρύτερο κοινό, τὸ ὅλο πρόβλημα τοῦ Οἰκουμενισμοῦ καὶ ποιὸς εἶναι ὁ κυρίως ὑπεύθυνος.

3. Ἐλπίζεις ἀνώνυμε, νὰ ἀφυπνιστοῦν καὶ οἱ ἄλλοι Ἐπίσκοποι. Μακάρι νὰ γίνει αὐτό. Εἶναι καὶ δική μας εὐχὴ καὶ προσπάθεια. Καὶ νὰ εἶσαι σίγουρος ὅτι τότε θὰ εἴμαστε ὅλοι κερδισμένοι κι ὄχι  μόνο ἐμεῖς  ποὺ ἔχουμε πνευματικὸ τὸν π. Εὐθύμιο Τρικαμηνᾶ.

4. Τὴν συκοφαντία ὅτι ὅσοι ἔχουμε πνευματικὸ τὸν π. Εὐθύμιο, ἔχουμε κάνει παράταξη-παρασυναγωγή, τὴν ἀφήνουμε ἀσχολίαστη. Σύμφωνα μὲ τὴν ἔκφραση τοῦ ἀειμνήστου π. Αὐγουστίνου Καντιώτη, ἀνήκουμε στὴν παράταξη τοῦ Χριστοῦ. Δηλώνουμε, ὅμως, ἁπλὰ ὅτι ἀκολουθοῦμε κατὰ συνείδηση τὴν Παράδοση τῆς Ἐκκλησίας ἔναντι τῆς παναιρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ. Τὰ κείμενά μας, καὶ κυρίως τὰ κείμενα τοῦ π. Εὐθύμιου, κυκλοφοροῦν σὲ βιβλία καὶ στὸ διαδίκτυο, καὶ κανεὶς μέχρι τώρα δὲν τὰ ἀνέτρεψε. Ἀντίθετα ὁ π. Παῦλος Δημητρακόπουλος ποὺ ἔγραψε μιὰ κριτικὴ ἐναντίον του, ἔλαβε μιὰ τόσο ἁγιοπνευματικὴ ἀπάντηση ἀπὸ τὸν π. Εὐθύμιο, ὥστε, παρόλο ποὺ μᾶς ζήτησε τὸ κείμενο τοῦ π. Ευθυμίου (πρὶν ὁλοκληρωθεῖ ἡ σὲ συνέχειες δημοσίευσή του γιὰ νὰ ἀνταπαντήσει, καὶ τοῦ τὸ στείλαμε), ἦσαν τόσο καταλυτικὰ τὰ ἁγιοπατερικὰ στοιχεῖα ποὺ παρουσίασε ὁ π. Εὐθύμιος, ὥστε δὲν μπόρεσε νὰ ἀπαντήσει. Ἐξάλλου ὁ ἴδιος ὁ Μητροπολίτης Πειραιῶς, εἶχε γράψει ἐπιστολὴ στὸν π. Εὐθύμιο, στὴν ὁποία, ἐκεῖνο ποὺ ἐσεῖς φτάνετε νὰ ὀνομάζετε «παρασυναγωγή» (τὰ σχετικὰ μὲ τὴν Διακοπὴ Μνημοσύνου δηλαδή), ὁ Πειραιῶς ἐπαινεῖ γράφων:

«Ἐκφράζω Ὑμῖν συγχαρητηρίους προσρήσεις διὰ τὴν ἐξαίρετον, ἐκπληκτικὴν ἐξ ὀρθοδόξου ἐπόψεως Ὑμετέραν ἐργασίαν» πρὸς «ὑπεράσπισιν τῆς κανονικῆς ἀληθείας».

Ἀκόμα, ὁ Πειραιῶς, ἀποδέχεται ὡς κανονικὸ Ἐπίσκοπο τὸν Μητροπολίτη Ράσκας Ἀρτέμιο, τὸν διωκόμενο λόγῳ τῆς Πίστεως ἀπὸ τὸν Πατριάρχη Σερβίας καὶ τὸν Κων/πόλεως. Καὶ ὡς γνωστόν, ὁ Σεβ/τος Ἀρτέμιος συλλειτούργησε πρόσφατα μὲ τὸν π. Εὐθύμιο καὶ ἐπισκέφτηκε τὴν ἀποτειχισμένη ἐνορία του στὸ Βόλο, ὁ δὲ π. Θεόδωρος Ζήσης μνημονεύει τὸν Ράσκας Ἀρτέμιο.

Ἐπὶ πλέον ὁ π. Θεόδωρος Ζήσης ἔχει δηλώσει ἐνώπιον ἑκατοντάδων ἀκροατῶν, σὲ ὁμιλία του στὸ Βόλο τὴν «συμπαράσταση πρὸς τὸν ταλαιπωρούμενο ἀδελφὸ καὶ πατέρα, πρὸς τὸν ἀδίκως τιμωρηθέντα π. Εὐθύμιο Τρικαμηνᾶ, ὁ ὁποῖος ἐτόλμησε καὶ ἐσήκωσε μόνος ἐπὶ ἔτη τὸ «βάρος τῆς ἡμέρας», τὸ βάρος τῆς ἀντιπαραθέσεως μὲ τὸν Οἰκουμενισμὸ καὶ τοὺς Οἰκουμενιστὰς Ἐπισκόπους». 

Ὡς ἐκ τούτου, οἱ ἀνώνυμοι ὀρθολογιστικοὶ σχολιασμοί σας ἐκφράζουν μόνο ἐσᾶς καὶ δείχνουν ἐμπάθεια. Φτάνουν μάλιστα στὸ σημεῖο νὰ συκοφαντοῦν ἀστήρικτα τὸν π. Εὐθύμιο, ἀκόμα καὶ ὅτι εἶναι ὀπαδὸς ἀποβιώσαντος ἤδη ...παλαιοημερολογίτη ἱερωμένου(!), τὴ στιγμὴ ποὺ οἱ παλαιοημερολογῖτες ...κατηγοροῦν τὸν π. Εὐθύμιο, διότι τοὺς ἐλέγχει στὰ βιβλία του, ἀφοῦ ἀντιτίθεται στὴν δογματοποίηση τῶν 13 ἡμερῶν καὶ στὶς ἀντιμαχόμενες παρατάξεις τοῦ Παλαιοῦ. Εἶναι, ἐπίσης, γνωστὸ πὼς ἀκολουθεῖ τὸ Νέο Ἡμερολόγιο, ἑστιάζοντας ὅλο τὸν ἀγῶνα ἐναντίον τῆς παναιρέσεως τῆς ἐποχῆς μας, τὸν Οἰκουμενισμὸ καὶ τοὺς ἡγέτες του.

Ἀντίθετα ὁ Πειραιῶς ποὺ ὑποστηρίζετε, ἀνώνυμε, ἀκόμα καὶ στὴν σημερινὴ σημαντικὴ κατὰ τὰ ἄλλα ἐπιστολή του, ἀρνεῖται νὰ χαρακτηρίσει ὡς αἱρετικὸ τὸν Πατριάρχη, τὸν θεωρεῖ ὀρθόδοξο, τοῦ μιλᾶ, ὡσὰν νὰ ἀνακάλυψε μόλις χθὲς τὶς καινοτομίες του, καινοτομίες καὶ στὸ κήρυγμα καὶ στὶς πράξεις του, ποὺ μὲ πεῖσμα, ἐπιμονὴ καὶ βία ἐπὶ δεκαετίες ἐπιβάλλει, ὅπως ἔκαναν ὅλοι οἱ αἱρετικοί, καὶ χωρὶς νὰ ἔχει δείξει κανένα δεῖγμα ἐπιστροφῆς στὴν Ὀρθόδοξη Παράδοση.

5. Εὐχόμαστε ἡ Ἐπιστολὴ αὐτὴ τοῦ Μητροπολίτη Πειραιῶς, παρὰ τὸ ἔλλειμμά της, νὰ γίνει ἀφετηρία ἀλλαγῆς πορείας γιὰ τὸν ἴδιο τὸν Πειραιῶς καὶ ἐγερτήριο σάλπισμα ποὺ θὰ ξυπνήσει τὶς κοιμισμένες συνειδήσεις καὶ θὰ τὸν ἀναδείξει ὡς ἡγέτη γιὰ ὅλους ὅσους ἀγωνιοῦμε καὶ εἴμαστε «ὡς πρόβατα μὴ ἔχοντα ποιμένα».

Θὰ δοῦμε τὶς ἀντιδράσεις τοῦ Πατριάρχη, τὶς περαιτέρω κινήσεις τοῦ Πειραιῶς καὶ θὰ τὸν ἀκολουθήσουμε, ἂν ὅλα αὐτὰ εἶναι εἰλικρινῆ καὶ ἀνυστερόβουλα. Ἡ μέχρι τώρα πορεία τοῦ Πειραιῶς, ὅμως, μᾶς κάνει νὰ εἴμαστε ἐπιφυλακτικοί, καθόσον δὲν εἴδαμε πουθενὰ καὶ ἀπὸ κανένα μετάνοια, συγγνώμη ὡς πρὸς τὴν μέχρι τώρα ἀκολουθητέα γραμμή. Καὶ καθὼς ἐπίσης, ἔχουμε διδαχθεῖ ἀπὸ τοὺς Πατέρες ὅτι κάθε αἵρεση θέλει νὰ κερδίσει χρόνο γιὰ νὰ ἀνακόψει τὶς ἀντιδράσεις τῶν πιστῶν καὶ τὶς ἀποστασιοποιήσεις τους ἀπὸ τοὺς αἱρετικούς· κάθε αἱρετικὸς δρᾶ μὲ ὑπουλότητα, ὑπόγειες διαβουλεύσεις, ὑποσχέσεις, ἐκδουλεύσεις καὶ συμφωνίες, μὲ ἀπώτερο σκοπὸ νὰ ἐπιβάλλει τὶς θέσεις του. Πόσο μᾶλλον ἡ ἐσχάτη αἵρεση τῆς ἱστορίας, ἡ παναίρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ καὶ οἱ ἀμετανόητοι ἡγέτες της, ποὺ ἀκόμα μέχρι καὶ τὴν προηγούμενη ἑβδομάδα συμπροσεύχονταν μὲ τὸν Πάπα καὶ τοὺς Ἀγγλικανούς, καὶ ἀντάλλασσαν εὐχὲς καὶ δῶρα!

Α΄ Μέρος


ΑΝΑΚΟΙΝΩΘΕΝ

    Ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Πειραιῶς κ. ΣΕΡΑΦΕΙΜ ἀπέστειλε εὐλαβῶς πρός τόν Παναγιώτατον Οἰκουμενικόν Πατριάρχην κ.κ. ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΝ τήν κάτωθι ἐπιστολήν:

  

᾿Αριθμ. Πρωτ. 722                  ᾿Εν Πειραιεῖ τῇ 27ῃ Ἰουνίου 2013

 Τῆ Αὐτοῦ Θειοτάτῃ Παναγιότητι,

τῷ Ἀρχιεπισκόπῳ Κωνσταντινουπόλεως,

Νέας Ρώμης καί Οἰκουμενικῶ Πατριάρχῃ

Κυρίῳ μοι κ. Βαρθολομαίῳ Α΄,

Rum Patrikhanesi

34.220 Fener - Haliç – Instabul

TURKIYE

Παναγιώτατε, Θειότατε καί Πάνσεπτε Δέσποτα,

Μετά τοῦ προσήκοντος σεβασμοῦ καί εἰλικρινοῦς υἱϊκῆς ἀγάπης, προαγόμεθα νά γνωρίσουμε εἰς Ὑμᾶς τά κάτωθι˙ ταπεινῶς φρονοῦμεν, ὅτι ὡς ἔσχατο μέλος τοῦ Παναγίου καί Παναχράντου Σώματος τοῦ Χριστοῦ καί δή ὡς Ὀρθόδοξος Ἐπίσκοπος, πέραν τῆς ὑπαγωγῆς μας στήν οἰκεία Ἱερά Σύνοδο τῆς Ἁγιωτάτης καί Αὐτοκεφάλου Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, ἡ ὁποία εἶναι ἡ Ἀνωτάτη Ἐκκλησιαστική μας Ἀρχή, ἀνήκουμε ἐν ταυτῶ καί στήν καθόλου καί Ἀδιαίρετο Μία, Ἁγία, Καθολική καί Ἀποστολική Ἐκκλησία καί ἔχουμε ταπεινό λόγο γιά τά θεολογικά, δογματικά καί ἐκκλησιολογικά θέματα. Γι’αὐτό, στήν ὀψέποτε συγκληθησομένη Οἰκουμενική ἤ Πανορθόδοξο ἤ Ἁγία καί Μεγάλη Σύνοδο ἐάν δέν εὑρισκόμεθα ἐνώπιον τοῦ Δικαιοκρίτου ἐπιθυμοῦμε νά συμμετέχουμε, ὡς διαποιμαίνοντες Ὀρθόδοξο ποίμνιο. Ἡ ἀναφορά στά θέματα αὐτά δέν μπορεῖ νά θεωρηθεῖ ὡς παρέμβαση στά ἐσωτερικά ἄλλης Ὁμοδόξου Ἐκκλησίας καί δή τοῦ Πανσέπτου Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου, μετά τοῦ ὁποίου, ὅμως, ὅπως καί μεθ’ὅλων τῶν κατά τόπους Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν, κοινό εἶναι τό Εὐαγγέλιο, κοινή ἡ θεολογική καί ἐκκλησιαστική παράδοση, κοινόν τό Ἱερό Πηδάλιο τῶν Θείων καί Ἱερῶν Κανόνων, κοινή ἡ δογματική διδασκαλία, κοινή ἡ Ἱερά καί ἡ Πατερική Παράδοση.

Υἱϊκῶς καί ταπεινῶς ἐπικοινωνοῦντες μεθ’ Ὑμῶν, Παναγιώτατε Δέσποτα, οὐδέποτε λησμονοῦμεν ὅτι ὀφείλουμε τήν Ἀρχιερωσύνη κατ’ ἄνθρωπον στήν ἐγνωσμένη Ὑμετέρα ἀγάπη καί ὅτι ἔχουμε γευθεῖ τῆς εὐγενείας καί τῆς  Ὑμετέρας στοργῆς. Διά τοῦ παρόντος ὅμως Ἐπισκοπικοῦ γράμματος, ἐπιθυμοῦμεν ὡς υἱός πρός τόν Πατέρα αὐτοῦ νά ἐκφράσουμε, τήν ἄφατη ἀγωνία καί συνοχή, θλίψη καί ἔκπληξη, πού δοκιμάσαμε ἐξ αἰτίας τῶν δηλώσεων, ἐκδηλώσεων καί ἐν γένει κινήσεων τῆς Ὑμετέρας Πανσέπτου Παναγιότητος, κατά τήν πρόσφατη πατριαρχική ἐπίσκεψη Ὑμῶν στό Μιλᾶνο τῆς Ἰταλίας, ἀλλά καί εἰς Κωνσταντινούπολιν, μέ ἀφορμήν τόν ἑορτασμόν τῆς συμπληρώσεως 1700 ἐτῶν ἀπό τήν ὑπογραφή τοῦ «Διατάγματος τῶν Μεδιολάνων», καθώς καί γιά τήν πρότριτα γενομένη ἐπίσκεψη Ὑμῶν στήν Τσεχία καί Σλοβακία, κατά τίς ὁποῖες ἐκφράζονται θέσεις, ἐκτιμήσεις καί ἀπόψεις, ἐλάχιστα συμβιβαζόμενες πρός τό Ὀρθόδοξο δόγμα, ἦθος καί ἔθος καί οἱ ὁποῖες προκαλοῦν καί ἐμποιοῦν ἀπορία στό πλήρωμα τῶν πιστῶν, ἐγκυμονοῦν δέ καί κινδύνους καί ἀπροβλέπτες συνέπειες διά τήν ἑνότητα

2. Επιστολή μητροπολίτη Πειραιώς προς Πατριάρχη κ. Βαρθολομαίο

Β΄ Μέρος

 Ε) Οἱ πραγματικές αἰτίες τῆς ἁλώσεως τῆς Κων/λεως

Στήν ὁμιλία Ὑμῶν, κατά τήν ἄφιξη Ὑμῶν στό Μιλᾶνο, ἀναφερόμενος στήν ἅλωση τῆς Κωνσταντινουπόλεως τό 1453, εἴπατε, Παναγιώτατε Δέσποτα:  «Μετά τήν πτῶσιν, κρίμασιν οἷς οἶδεν ὁ πανταχοῦ παρών καί τά πάντα πληρῶν Κύριος, τῆς Ἀνατολικῆς Ρωμαϊκῆς Αὐτοκρατορίας…» .

Ἐδῶ νομίζουμε ὅτι εἰσηγεῖσθε ἀγνωστικισμό ἐπί τοῦ θέματος, ἰσχυριζόμενος ὅτι μόνον ὁ Κύριος γνωρίζει γιατί ἔπεσε ἡ Πόλις. Διατί Ὑμεῖς, Παναγιώτατε, ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Κων/λεως καί Νέας Ρώμης, δέν εἴπατε γυμνή τήν ἀλήθεια περί τῶν πραγματικῶν αἰτιῶν τῆς πτώσεως τῆς Κων/λεως ἐνώπιον τῶν Παπικῶν;

Ἄς εἰπωθοῦν, λοιπόν τά πράγματα μέ τό ὄνομά τους, πρός ἀποκατάσταση τῆς ἀληθείας.

Ὁ Παπισμός, πειθήνιο ὄργανο τοῦ Σατανᾶ, κατά τόν ἅγιο Γρηγόριο τόν Παλαμᾶ , δέν ἀρκεῖται στή διατύπωση αἱρέσεων καί πλανῶν, ἀλλά ἐπιχείρησε καί ἐπιχειρεῖ νά τίς ἐπιβάλλει διά τῆς βίας, φθάνοντας μέχρι τέτοιου σημείου μίσους ἐναντίον ὅσων δέν δέχονται τίς αἱρέσεις του, ὥστε

3. Επιστολή μητροπολίτη Πειραιώς προς Πατριάρχη κ. Βαρθολομαίο

Γ΄ Μέρος

ΙΖ) Τό σχίσμα καί ἡ «διηρημένη Ἐκκλησία»

Στήν ὁμιλία Ὑμῶν, Παναγιώτατε Δέσποτα, στή βασιλική τοῦ Ἁγίου Ἀμβροσίου, διατυπώνετε τήν οἰκουμενιστική θεωρία περί διῃρημένης καί βαινούσης πρός τήν ἑνότητα Ἐκκλησίας. Ἀναφέρατε: «Εἶναι δέ τοσοῦτον ἀναγκαία ἡ ἐπίτευξις τῆς ἑνώσεως μετά τοῦ Θεοῦ, ὥστε ὁ πόθος αὐτός εἶναι πανανθρώπινον αἴτημα  ἀρχαιόθεν, εὑρών ὅμως τήν πραγματικήν σημασίαν καί διάστασιν αὐτοῦ εἰς τήν ἀποκεκαλυμμένην πίστιν τοῦ Χριστοῦ, τήν πίστιν τῆς Ἐκκλησίας, τῆς διῃρημένης καί βαινούσης πρός τήν ἑνότητα, κατά τό πρόσταγμα Κυρίου». Και παρακάτω εὔχεσθε ὅπως ὁ Κύριος «καταξιώσῃ τῆς ἑνώσεως μετ' Αὐτοῦ ἐν τῇ ἡνωμένῃ Ἐκκλησίᾳ Του». Παρόμοιες θέσεις διατυπώνετε καί στήν Πατριαρχική καί Συνοδική ἐγκύκλιο γιά τά 1700 ἔτη ἀπό τό Διάταγμα τῶν Μεδιολάνων: «Δυστυχῶς, ὅταν οἱ Χριστιανοί κατέστησαν πλειονοψηφία εἰς τήν κοινωνίαν, ὑπῆρξαν περιπτώσεις τινές ὑπερζηλωτικῆς τάσεως μεταξύ αὐτῶν. Ἐκ τῶν πλέον ἀξιοκατακρίτων συμπεριφορῶν τῆς μισαλλοδοξίας χριστιανῶν κατ᾿ ἀλλήλων ὑπῆρξε τό μεταξύ αὐτῶν σχίσμα καί ἡ διαίρεσις τῆς Μιᾶς Ἐκκλησίας, λησμονησασῶν τῶν ἐπακολουθησασῶν γενεῶν ὅτι "οὐ μεμέρισται ὁ Χριστός" (πρβλ. Α΄ Κορ. α΄ 13) καί ὅτι οἱ ἄνθρωποι εἴμεθα "γῆ καί σποδός" (Σοφ. Σειράχ. ι΄, 9) καί ἠγνοήσαμεν καί παραβλέπομεν τήν ἀγωνίαν τῆς διαιρέσεως τοῦ ἀρράφου χιτῶνος τοῦ Kυρίου, τῆς Ἐκκλησίας, κατά τόπον καί ἐπί μέρους ὡς Μιᾶς καί Καθολικῆς καί Ἀποστολικῆς. Καί ὡς ἄλλη "κάμινος κακίας" (πρβλ. Παροιμ. ις΄ 30), δέν ἔχομεν ἀγάπην καί εἰρήνην καί ἀνεκτικότητα, καί  δέν ὑποβάλλομεν εἰς ἑαυτούς καί ἀλλήλους τό καίριον ἐρώτημα μήπως "ὁ κρίνων πᾶσαν τήν γῆν οὐ ποιήσει κρίσιν" (Γεν. ιη΄, 25-26) καί δι' ἡμᾶς»; Στήν πρόποση Ὑμῶν κατά τό γεῦμα μέ τούς ἐκπροσώπους τοῦ Παπισμοῦ στό Παπικό Ἀρχιεπισκοπικό Μέγαρο τῆς Πράγας σημειώσατε : «ἅπαξ ἔτι ὅτι τό ἔργον καί ὁ ρόλος τῶν Ἁγίων (Κυρίλλου και Μεθοδίου) ἦσαν πάντοτε ἑνωτικά καί μᾶς καλοῦν εἰς βαθεῖαν ἑνότητα καί ὑπέρβασιν τῶν διαιρέσεων» καί ὅτι «ἡ Ἐκκλησία… πρέπει νά εἶναι καί ἡνωμένη». Τέλος, στήν ὁμιλία Ὑμῶν πρός τούς Ἀντιπροσώπους τοῦ Παπικοῦ Ἐπισκοπικοῦ Συμβουλίου καί τά μέλη τοῦ Οἰκουμενικοῦ Συμβουλίου τῆς Σλοβακίας, παρουσία Παπικῶν, Λουθηρανῶν καί Μεταρυθμισμένων, εἴπατε :  «τήν ὁποίαν (οἰκουμένην) ὁ Κύριος τῆς Ἐκκλησίας θέλει Μίαν, Ἁγίαν, Καθολικήν, ἡνωμένην».

Εἶναι ἡλίου φαεινότερον, Παναγιώτατε Δέσποτα, ὅτι Ὑμεῖς, ἐκφράζετε καί υἱοθετεῖτε τή θεωρία περί «διῃρημένης Ἐκκλησίας, σύμφωνα μὲ τήν ὁποία, ἡ Ἐκκλησία εἶναι διῃρημένη σὲ ἐπὶ μέρους «ἐκκλησίες»

"Γνώσεσθε τὴν ἀλήθειαν" καὶ ἡ σταθερή, μεγαλοπρεπὴς καὶ ταπεινὴ "ἀλήθεια" τοῦ Χριστοῦ "ἐλευθερώσει ὑμᾶς"

Χειραγώγηση τῶν μαζῶν καὶ Παιδεία

Πηγή: Αμέθυστος

Η πλειονότητα των μελών των σύγχρονων καταναλωτικών κοινωνιών, από τη στιγμή που εκχώρησε σε τρίτους το δικαίωμά της να μετέχει της αρχής, επόμενο ήταν να μεταβληθεί σε μάζα. Σ’ ένα, δηλαδή, ανομοιογενές ως προς τη σύνθεσή του ανθρωποσύνολο, το οποίο διακατέχεται από ακατανίκητη ορμή προς οτιδήποτε ερεθίζει τα πλέον πρωτόγονα εκ των ενστίκτων του και ικανοποιεί τις ταπεινότερες των επιθυμιών του.

Έλκεται από την ευτέλεια, καθηλώνεται από τη χυδαιότητα, τέρπεται από τις ύβρεις, παθιάζεται με τις εξελισσόμενες επί της οθόνης λεπτομέρειες της ερωτικής συμπεριφοράς άσημων και διάσημων, καταναλώνει ό,τι γαργαλιστικό βίαιο και ποταπό συμβαίνει στην κρεβατοκάμαρα του καλλιτέχνη, στο γραφείο του πολιτικού, στην οικογένεια του γείτονα, στον κόσμο· με διάθεση, που λίγο απέχει από το να χαρακτηριστεί παθολογική. Κι όλα αυτά δια της κλειδαρότρυπας, την οποία στη συγκεκριμένη περίπτωση υποκαθιστά η Τηλεόραση.

Η περιθωριοποιημένη, και κατ’ ουσίαν αμαθής αυτή μάζα, έχει την ψευδαίσθηση ότι δια της προβαλλόμενης ενώπιόν της αθλιότητας ψυχαγωγείται και ταυτοχρόνως ξορκίζει το κακό, που την απειλεί σε κάθε της βήμα. Απαίδευτη καθώς είναι, αδυνατεί να αποκρυπτογραφήσει τα φαινομενικώς ουδέτερα μηνύματα των προαναφερθέντων εκπομπών και παγιδεύεται στην επιτηδευμένη απλότητά τους· με αποτέλεσμα να καθίσταται θύμα των κυρίαρχων, οι οποίοι μέσω αυτών των μηνυμάτων τη χειραγωγούν. Οι διανοούμενοι, που είναι σε θέση να αποκωδικοποιήσουν τα μηνύματα και να της αποκαλύψουν την αλήθεια, είναι, σκοπίμως, κομμένοι από τα μέσα αυτά. Όμως, ακόμα και όταν προσφερθεί στη μάζα αποκωδικοποιημένο το μήνυμα και ολόκληρη η αλήθεια, που την αφορά, κατά κανόνα αρνείται να τα αποδεχτεί.

Πρώτον, διότι