Περί συγχρόνων Επισκόπων, Διαλόγων και κληρικαλισμού-επισκοποκεντρισμού

Ἡ “Χριστιανικὴ Βιβλιογραφία” εἶναι ἕνα μικρὸ περιοδικὸ ποὺ δημιούργησε ὁ ἱδρυτὴς τῶν ἐκδόσεων «ΤΗΝΟΣ», Στυλιανὸς Λαγουρὀς. Μέσα ἀπ’ αὐτή, διατυπώνει εὐθαρσῶς ἀλήθειες ποὺ σπάζουν κόκκαλα. Ἀλήθειες ποὺ κρύβουν ἀπὸ δειλία ἢ σκοπιμότητες οἱ ἄλλοτε θαρραλέοι Ὀρθόδοξοι Ἔντυποι σχολιαστὲς τῆς ἐκκλησιαστικῆς ἐπικαιρότητας. Ὅλοι δηλαδὴ ἐκεῖνοι, ποὺ σήμερα ἔχουν τὸν τίτλο τῶν ἀγωνιστῶν τῆς Ὀρθοδοξίας, ποὺ στηλιτεύουν κάποια ἀπὸ τὰ κακῶς κείμενα, ἀλλὰ ταυτόχρονα, συμπλέουν μὲ τοὺς στηλιτευόμενους!

Μπαίνουμε ἢ ζοῦμε ἤδη στὴν ἐποχὴ ποὺ προφήτευσε ὁ ἅγιος Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλός, κατὰ τὴν ὁποία οἱ ἱερωμένοι θὰ πέσουν πολὺ χαμηλά, θὰ προδώσουν τὸν ρόλο τους, δὲν θὰ ἀποτελοῦν τὸ καθοδηγητικὸ παράδειγμα γιὰ μᾶς τοὺς λαϊκούς.

«Θα ψάχνετε νὰ βρεῖτε κάποιον πνευματικὸ νὰ ἐξομολογηθεῖτε, καὶ δὲν θὰ τὸν βρίσκετε», μᾶς  εἶχε πεῖ πρὶν μερικὰ χρόνια Αἰγιώτης γέροντας.

Καὶ πράγματι, στὴν ἐποχὴ μας βρίσκει κανεὶς πνευματικοὺς “ἐξ ἡμισείας”  ὀρθοδόξους, οἱ ὁποῖοι:

α. Ἔχουν ἀπομνημονεύσει καὶ βιώσει μεγάλο μέρος τῆς ἀσκητικῆς καὶ νηπτικῆς πατερικῆς θεολογίας, τὴν ὁποία ὅμως ἐφαρμόζουν μέσα στὰ ἀδιαφανῆ πλαίσια μιᾶς οἰκουμενιστικῆς προοπτικῆς (ποὺ ἀδιάκριτα ἔχουν ἀποδεχθεῖ), καὶ διαμέσου αὐτῆς τῆς ποιμαντικῆς καθοδηγοῦν “ἐν ἀδιακρισία” τὰ πνευματικά τους τέκνα, προβάλλοντες ἢ ἀποδεχόμενοι τὸν χαρακτηρισμὸ τοῦ διακριτικοῦ γέροντα (ὡς ἕνα εἶδος γκουροῦ) καὶ ἀπαιτοῦντες ὑπακοή. Μέσα σ'  αὐτὰ τὰ πλαίσια ἐργάζονται κατευθύνοντας τοὺς ποιμαινόμενους, μὲ ἀποτέλεσμα τὰ τέκνα τους νὰ βιώνουν ψυχαναγκαστικὰ πλευρὲς τῆς πνευματικῆς ζωῆς, ζώντας μία φαντασιακὴ κατάσταση, ὡς κατὰ “φαντασίαν χριστιανοί”, σύμφωνα μὲ τὸν ἀείμνηστο καθηγητὴ Ἰωάννη Κορναράκη,

β. ἐφ' ὅσον, ἀπὸ τὴν ἄλλη μεριά, καὶ πάλι μέσα στὰ πλαίσια τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, ἔχουν προσχωρήσει αὐτοὶ οἱ πνευματικοὶ στὴν αἵρεση τοῦ κληρικαλισμοῦ καὶ τοῦ ἐπισκοποκεντρισμοῦ, ἐλαφρὰ τῇ καρδίᾳ· αἵρεση  ποὺ ἐκθηλύνει τὴν προοπτική του χριστιανικοῦ ἀγῶνα καὶ βαθμιαία, ἀνεπαίσθητα καὶ ὕπουλα  βάλλει κατὰ τοῦ Χριστοκεντρισμοῦ τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας. Αὐτὴ ὅμως ἡ πρακτικὴ εὐνοεῖ κατ'  ἐξοχὴν τὴν ἔλευση καὶ ἐπικράτηση τοῦ Ἀντιχρίστου!

Αὐτὴ τὴν ἀπαράδεχτη κατάσταση ποὺ σιγοντάρουν καὶ ὑποθάλπουν ἐκκλησιαστικὰ ἔντυπα, ἡ “Χριστιανικὴ Βιβλιογραφία”, μὲ συνέπεια, λιτὸ καὶ εὔστοχο λόγο, ἐλέγχει αὐστηρὰ καὶ φιλάνθρωπα. Γι'  αὐτὸ ἐπιλέξαμε μερικὰ σύντομα μὰ χαρακτηριστικὰ σχόλια τοῦ Στυλιανοῦ Λαγουροῦ, ποὺ ἀποτελοῦν δυνατὲς φωνὲς στὸν μακάριο ὕπνο μας, ἀφορμὴ γιὰ προβληματισμὸ καὶ ἐπίγνωση τῆς κατάντιας τῶν ἐκκλησιαστικῶν μας πραγμάτων.

Α.  ΠΕΡΙ ΔΙΑΛΟΓΩΝ

Οἱ διάφοροι Διάλογοι (μὲ τὸν κόσμο καὶ μὲ τὶς διάφορες ὁμολογίες καὶ θρησκεῖες) ποὺ ἐπὶ δεκαετίες ἀποδέχονται ἐγκληματικὰ οἱ “ὑπεύθυνοι” Ἐπίσκοποι καὶ λοιποὶ ποιμένες (παρόλο ποὺ λεκτικὰ τοὺς καταγγέλλουν), ἐξευτελίζουν τὴν “νύμφη τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησία”. Κι ὅμως, οἱ πνευματικοὶ συνιστοῦν σ'  αὐτοὺς τοὺς Ἐπισκόπους “Ὑπακοή”, παρὰ τὴν ἀντίθετη διδασκαλία τῆς Ἁγίας Γραφῆς καὶ συνόλης της Ὀρθοδόξου Παραδόσεως. Γράφει ὁ κ. Λαγουρός:

◈ “Ἂς μείνει ἡ Ἐκκλησία στὰ “χαρακώματα” ὅπως τὰ υἱοθέτησε ὁ πνευματέμφορος λόγος τοῦ Ἀπ. Παύλου “μετὰ πρώτην καὶ δευτέραν νουθεσίαν παραιτοῦ”. Δυὸ χιλιάδες χρόνια ἡ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ

"Η ΑΦΑΝΤΑΣΤΗ ΕΛΑΦΡΟΤΗΤΑ" ΤΩΝ ΕΠΙΣΚΟΠΩΝ ως προς την αντιμετώπιση της ΠΑΝΑΙΡΕΣΕΩΣ του Ο Ι Κ Ο Υ Μ Ε Ν Ι Σ Μ Ο Υ

Η ΑΙΡΕΣΙΣ  ΕΙΝΑΙ  ΝΟΣΟΣ

ΜΟΛΥΣΜΑΤΙΚΗ και ΔΥΣΘΕΡΑΠΕΥΤΗ

«Ἡ ἀφάνταστη ἐλαφρότητα» τῶν Ἐπισκόπων (γιὰ νὰ χρησιμοποιήσουμε παραλλαγμένη μιὰ παλαιότερη φράση) ἐπισημαίνεται σήμερα, ὅλο καὶ σὲ περισσότερους τομεῖς τῆς ἐκκλησιαστικῆς μας ζωῆς.

Ἐμεῖς, σ' αὐτὸ ἐδῶ τὸ ἱστολόγιο, ἀναφερόμαστε κυρίως στὴν ἐλαφρότητα (δηλαδὴ ἐγκληματικότητα) μὲ τὴν ὁποίαν ἀντιμετωπίζουν οἱ Ἐπίσκοποι τὴν παναίρεση τῆς ἐποχῆς μας, τὸν Οἰκουμενισμό, ὅσο κι ἂν αὐτὸ κουράζει.

Εἶναι τραγικὴ ἡ διαπίστωση, πὼς δὲν πρέπει νὰ ὑπάρχει σὲ καμιὰ ἄλλη ἐκκλησιαστικὴ περίοδο αὐτὴ ἡ ἀδιαφορία, ἡ ἀπραξία, ἡ ὑποβάθμιση μιᾶς αἱρέσεως, μιᾶς αἱρέσεως μάλιστα ποὺ ἔχει χαρακτηρισθεῖ ἀπὸ ἁγίους ἀνθρώπους ὡς ΠΑΝΑΙΡΕΣΗ και ὡς ἡ «ἐσχάτη αἵρεση τῆς ἱστορίας». Μιᾶς αἱρέσεως, ποὺ ἔχει ἐμφανισθεῖ ἐδῶ καὶ δεκαετίες, ποὺ ἐπεκτείνεται ἁλματωδῶς, ποὺ πλέον, ὄχι μόνο οἱ περισσότεροι ἀπὸ τοὺς πιστούς, ἀλλὰ καὶ πολλοὶ ἱερεῖς καὶ Ἐπίσκοποι, δὲν μποροῦν νὰ ξεχωρήσουν (ἢ δὲν τολμοῦν νὰ ποῦν) ποιοί εἶναι οἱ αἱρετικοὶ καὶ ποιοί οἱ Ὀρθόδοξοι, τί ἀνήκει ἀπὸ τὶς καθημερινες πράξεις μας καὶ τὰ πιστεύματά τους στὴν αἵρεση, καὶ τί ἀνήκει στὴν Ὀρθόδοξη Πίστη.

Στὴ σημερινὴ ἀνάρτηση θὰ παραθέσουμε ἕνα ἀπόσπασμα ἀπὸ σχετικὸ βιβλίο, ποὺ προσφέρει κάποια ἁγιοπατερικά κείμενα, διὰ τῶν ὁποίων ἐπισημαίνεται ἡ ἐπικινδυνότητα τῆς αἱρέσεως, τὸ δυσθεράπευτο τῆς αἱρέσεως καὶ ἡ μολυσματικότητά της, θέματα ποὺ ἀντιπαρέρχονται οἱ σύγχρονοι ποιμένες-Ἐπίσκοποι, μὲ τὸ ἀστεῖο ἐπιχείρημα, ὅτι αὐτὰ θὰ τὰ ξεκαθαρίσει μιὰ μελλοντικὴ Σύνοδο, σὰν κι αὐτὴ ποὺ ἀγωνίζεται νὰ στήσει τὸ Φανάρι, ἀποτελούμενη ἀπὸ ἐκείνους τοὺς Ἐπισκόπους ποὺ χαρακτηρίζονται αἱρετικοὶ Οἰκουμενιστές!!!

Τὰ πατερικὰ κείμενα, λοιπόν, τοῦ βιβλίου, ἔχουν ἐπιλεγεῖ μὲ σκοπὸ νὰ ἐξηγήσουν, νὰ φωτίσουν λίγο, αὐτὸ ποὺ ἀρνοῦνται νὰ ἐξηγήσουν οἱ ποιμένες στὸ λαὸ τοῦ Θεοῦ:

Ὅτι ἡ αἵρεση εἶναι μιὰ δυσθεράπευτη πνευματικὴ κατάσταση, ποὺ δὲν θεραπεύεται μὲ Διαλόγους καὶ συμπόσια. Ἡ αἵρεση δὲν εἶναι κάτι ποὺ μποροῦμε νὰ τὸ ἀντιπαρέλθουμε, ἐνδιαφερόμενοι ΜΟΝΟ γιὰ τὴν θεραπεία τῶν παθῶν, τὴν προσευχὴ καὶ τὴν ἀτομικὴ σωτηρία μας, διότι αὐτὴ κατορθώνεται μόνο μέσα ἀπὸ τὴν Ὀρθόδοξη Πίστη· κι ὅταν ἡ Ὀρθόδοξη Πίστη ἀλλοιώνεται, ἔστω καὶ ἐλάχιστα, πόσο μᾶλλον ἂν ἀλλοιώνεται συστηματικὰ καὶ πολυχρόνια, ὅταν ἀφήνεται νὰ μολύνεται ἀπὸ τὶς κακόδοξες διδασκαλίες, πρακτικές, ἀκούσματα καὶ θεάματα τῶν τάχα «ἀδελφῶν» Ἐκκλησιῶν, ὅταν δὲν ἀκολουθοῦμε τοὺς Πατέρες ποὺ διδάσκουν τὴν ἄμεση ἀπομάκρυνση ἀπὸ τοὺς αἱρετικούς, τότε ποῦ στηρίζετε ἡ σωτηρία μας;

Δὲν εἶναι Ἐντολὴ τοῦ Κυρίου, νὰ μὴ ἀλλάζουμε οὔτε ἕνα γιῶτα, οὔτε κάτι τι τὸ παραμικρό ἀπὸ τὰ παραδοθέντα;

 Τὸ κείμενο εἶναι μεγάλο καὶ παρουσιάζεται γιὰ αὐτοὺς ποὺ ἔχουν θέσει μέσα ἀπὸ σχόλια σχετικὰ ἐρωτήματα, ἀλλὰ καὶ ὅσους ἄλλους προβληματίζονται γιὰ τὸ θέμα.

10. Η ΑΙΡΕΣΙΣ  ΕΙΝΑΙ  ΝΟΣΟΣ ΜΟΛΥΣΜΑΤΙΚΗ καὶ ΔΥΣΘΕΡΑΠΕΥΤΗ

(Ἀπὸ τὸ βιβλίο «Ἡ Πατερικὴ στάση στοὺς  Θεολογικοὺς Διαλόγους καὶ ὁ Οἰκουμ. Πατριάρχης Βαρθολομαῖος», σελ. 90-96, 118-130, Σημάτη  Παναγιώτη).

Ὅπως ὅλα τὰ πάθη χρήζουν θεραπείας, ἔτσι καὶ ἡ αἵρεση. Καὶ ὅπως ἕνας πνευματικὸς Πατέρας θὰ ἐγκληματοῦσε ἐναντίον μας, θὰ μᾶς καταδίκαζε δηλαδὴ σὲ πνευματικὸ θάνατο, ἂν δὲν ὑπεδείκνυε τὴ σωστὴ θεραπευτικὴ μέθοδο καὶ δὲν φρόντιζε γιὰ τὴν ἐκρίζωση τῶν παθῶν μας, ἀλλὰ τὰ ἄφηνε νὰ ριζώνουν βαθύτερα μέσα μας καὶ νὰ πληθαίνουν, καὶ τὸ χειρότερο, ἂν μᾶς ἐπαινοῦσε καὶ μᾶς κολάκευε γι’ αὐτά, κατὰ τὸν ἴδιο τρόπο ἐγκληματοῦν κατὰ τῶν νοσούντων αἱρετικῶν οἱ ἁρμόδιοι ὀρθόδοξοι ποιμένες, ὅταν δὲν λαμβάνουν τὰ κατάλληλα μέτρα, σύμφωνα μὲ τὴν θεραπευτικὴ ἀγωγὴ τῶν Πατέρων. Καὶ ἡ συγκεκριμένη Ἐντολὴ τοῦ Ἀποστόλου Παύλου ἐντάσσεται στὴ θεραπευτικὴ ποιμαντικὴ μέθοδο τῆς Ἐκκλησίας. Τὸ ἔγκλημα καθίσταται μεγαλύτερο, ἐπειδὴ ἡ νόσος τῆς αἱρέσεως δὲν εἶναι μιὰ ἁπλῆ νόσος, ἀλλ’ εἶναι νόσος μολυσματική.

Γράφουν συγκεκριμένα οἱ Πατέρες, πὼς οἱ αἱρετικοὶ εἶναι νοσοῦντες. Ἡ νόσος τους δέ, ὅσο περισσότερο χρόνο παραμένουν στὴν αἵρεση, γίνεται δυσθεράπευτη

Πνευματικὸ παιδὶ τοῦ μητροπολίτου Ράσκας Ἀρτέμιου

Χαρίτων

Ο Άγιος Νεομάρτυς του Κοσόβου +1999

Πηγή: "Τρελογιάννης"

Του ιερομόναχου Στέφανου της Ι.ΜΟΝΗΣ DECANI-ΚΟΣΟΒΟΥ 

Στις 10 Μαΐου 1998, πριν την αγρυπνία του αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς της Ζίτσας, έγινε ή κουρά του π. Χαρίτωνος από τον επίσκοπο Αρτέμιο. Εφ' όσον έλαβε την κουρά ό π. Χαρίτων πρόσθεσε τώρα παραπάνω κόπους και έγινε περισσότερο ζηλωτής στην υπακοή. Του ανέθεσαν την σοβαρή διακονία της παραλαβής σημαντικών έγγραφων για τον επίσκοπο και τούς βοηθούς του. Σ' αυτές τις δύσκολες αποστολές ήταν εξαιρετικά έμπιστος.

Οποιαδήποτε ώρα της ημέρας ή της νύχτας θυσιαζόταν χωρίς να σκέπτεται τον εαυτό του. Μια φορά ήταν έτοιμος να φύγει με το αυτοκίνητο μέσα στο βράδυ κατά τη διάρκεια των χειρότερων επιθέσεων από τον δήθεν Απελευθερωτικό Στρατό του Κοσσόβου (KLA Kosovo Liberation Army) περνώντας το πιο επικίνδυνο μέρος του Dulje και Crnoljeva, προκειμένου να φέρη θεραπευτικό νερό για έναν άρρωστο εν Χριστώ αδελφό. Είχε ειρήνη και ήταν πλήρως προετοιμασμένος να κάνη αύτη την υπακοή. Ωστόσο τον σταμάτησαν πριν βάλει μπρος το αυτοκίνητο. Με την ίδια εσωτερική γαλήνη, χωρίς να μουρμουρίσει ή να σχολιάσει, δέχθηκε την εντολή να παραμείνει.

Δεν κρατούσε τίποτε περιττό στο κελί του, ακόμα και βιβλία. Έκτος από ένα προσευχητάριο και την αγία Γραφή, είχε λίγα βιβλία, τα όποια έλαβε ως δώρα από τον Γέροντα του. Στο κελί του, πού ποτέ δεν αποκαλούσε δικό του, κρατούσε μονάχα τρείς εικόνες. Χειμώνα - καλοκαίρι φορούσε πάντα λαστιχένια opanke (χειροποίητα χωριάτικα πέδιλα) με μάλλινες κάλτσες και ένα γιλέκο πάνω από το ζωστικό του, και στις πιο κρύες μέρες πρόσθετε άλλο ένα γιλέκο, ολόιδιο με το πρώτο.

Προσεκτικός στη διδασκαλία του πνευματικού του πατέρα να παραμένει σιωπηλός στην τράπεζα και να τρώει οτιδήποτε του 'βαζαν μπροστά του, έτρωγε ότι μπορούσε και ποτέ δεν έκανε παράπονα στον μάγειρα. Όταν διακονούσε τούς φιλοξενουμένους ήταν ευγενικός, χωρίς να υπεισέρχεται στα πιστεύω του καθενός και χωρίς να κάνη φυλετικές διακρίσεις. Έβαζε τα δυνατά του να συμπαθή όλους τούς ανθρώπους. Ακόμα και όταν οι shiptari – Το όνομα που οι εθνικοί Αλβανοί χρησιμοποιούν για τους εαυτούς τους - διέπρατταν εγκλήματα εναντίον του λαού μας, αυτός δεν τούς μισούσε. Αντιθέτως προσπαθούσε να δικαιολόγηση τις πράξεις τους με το να επιρρίπτει ευθύνες στο άθεο καθεστώς.

Αν και ό π. Χαρίτων δεν ήταν άμεσα συνδεδεμένος με τον έξω κόσμο, δεν αγνοούσε τα γεγονότα του. Παρ' όλα αυτά αγωνιζόταν να παραμένει απαθής- προσκολλήθηκε στον έναν, στον Κύριο ημών Ιησούν Χριστόν, χωρίς να κρατά τίποτε για τον εαυτό του, έχοντας ύπ' όψιν ότι μόνο αυτό πού μπορεί να σταλεί στο ουράνιο θησαυροφυλάκιο θα παραμείνει μαζί μας όταν συναντήσουμε τον Κύριο.

Δεν είναι δυνατόν να μην αναφερθούμε στην καρτερία του την ώρα της ασθένειας. Πάντα θυμότανε την ίαση του από τη Μητέρα του Θεού. Μετά από αυτό το συμβάν ποτέ δεν απευθύνθηκε σε επίγειο γιατρό.
 Κάποτε αρρώστησε, και απ' ότι φαινόταν ήταν ηπατίτιδα. Μη δεχόμενος καμία βοήθεια, αποσύρθηκε στο κελί του και στράφηκε προς τον Ουράνιο Ιατρό. Για αρκετές μέρες δεν έτρωγε τίποτα. Για ν' αποφυγή τον σκανδαλισμό των αδελφών, τους είπε ότι θα προμηθευόταν μόνος του την τροφή του. Λίγες μέρες αργότερα βγήκε από το κελί του χωρίς κανένα σημάδι της ασθένειας του.

Το ότι ήταν άνθρωπος πού προσπαθούσε να είναι υπομονετικός με τούς άλλους γίνεται εμφανές στο ακόλουθο παράδειγμα.

Ένας από τους αδελφούς ζητούσε πάντα τον π. Χαρίτωνα να τον βοηθά στα διακονήματά του. Όλοι νόμιζαν ότι ό π. Χαρίτων τον βοηθούσε επειδή του άρεσε να το κάνει.  Μια φόρα, ωστόσο, ό αδελφός αυτός ξεπέρασε τα όρια με τις απαιτήσεις του, και ό π. Χαρίτων έπρεπε να ομολογήσει στον ηγούμενο ότι πολλές φορές αγωνίστηκε και συγκρατήθηκε να μην του βάλει τις φωνές. Ή κατάσταση αύτη για αρκετό καιρό ήταν ανυπόφορη. Παρ' όλα αυτά ό π. Χαρίτων συνέχιζε να βοηθά τον αδελφό με τις διάφορες απαιτήσεις του, χωρίς όμως να εξωτερικεύει την αγανάκτηση του. Μιλούσε και συμπεριφερόταν με απλό και ευθύ τρόπο, και δεν έλεγε περισσότερα απ' όσα έκανε. Όταν του πρότειναν να χειροτονηθεί ιερεύς, αρνήθηκε από ταπεινοφροσύνη. Ό πνευματικός του πατέρας το κατανόησε και δεν τον πίεσε.

Ήταν επίσης ευγενικός με τούς μουσουλμάνους της περιοχής, τούς οποίους και βοηθούσε με πολλούς τρόπους, όπως άλλωστε έκανε και με τούς υπολοίπους φτωχούς. Με τη συμπόνια του συχνά τούς υποστήριζε, προκειμένου να πάρουν οτιδήποτε υλικά αγαθά χρειάζονταν. Κάποιες φορές μπορούσες να διακρίvnς την ευαισθησία του όταν έβλεπες να δακρύζει καθώς άκουγε ιστορίες για τα βάσανα και τούς διωγμούς των αθώων. Παρ' ότι υπέφερε στα χέρια εκείνων πού υπεράσπιζε, ποτέ δεν έδειξε μίσος, ακόμα και όταν την 1η Μάιου του 1999, καθώς οδηγούσε για να επισκεφθεί έναν άρρωστο στο νοσοκομείο της Πρίστινας, τον πυροβόλησαν με ένα αυτόματο όπλο. Επειδή δεν είχε μίσος στην καρδιά του, και πίστευε ότι και οι άλλοι είναι έτσι, σ' αυτές τις περιπτώσεις παρέμενε ήρεμος και άφοβος. Ή αγνή του καρδιά του επέτρεπε να κυκλοφορεί ελεύθερα, ακόμα και όταν ό Σερβικός στρατός υποχώρησε (από το Κόσσοβο και τα Μετόχια) και εισέβαλαν οι εγκληματικές ομάδες, γνωστές ως KLA (Απελευθερωτικός Στρατός Κοσσόβου).

Τον Ιούνιο του 1999 πήγαινε κάθε μέρα τον ηγούμενο του στο Πρίζρεν (Prizren). Κάθε φορά έπρεπε να περνά ανάμεσα από τις άγριες ομάδες των Shiptari (Αλβανών), οι όποιοι γιόρταζαν τη «νίκη» τους εναντίον των Σέρβων. Μια άλλη φορά πάλι, μονός και χωρίς προστασία, άφοβα και ήρεμα οδήγησε έναν θανάσιμα τραυματισμένο άνθρωπο στο νοσοκομείο περνώντας πάλι ανάμεσα από την ίδια συμμορία. Μετά από αυτό το περιστατικό είπε στον επίσκοπο, ότι επιθυμούσε να παραμείνει στο δικό του Σερβικό μοναστήρι, στη γη των Σέρβων. Είπε, ότι δεν είχε πειράξει κανέναν και ήθελε να μείνει εκεί - ζωντανός ή -—' νεκρός· ήταν ήδη έτοιμος για οτιδήποτε.

Πραγματικά, στις 15 Ιουνίου 1999, ανέλαβε την τελευταία του υπακοή σ' αυτή τη γη. Στις 10.30' π.μ. έφτασε με αυτοκίνητο στην επισκοπή του Prizren και στη συνέχεια πήγε σε μια οικογένεια για να πάρει το φαγητό πού είχαν ετοιμάσει για τον επίσκοπο. Ως συνήθως αναχώρησε χαρούμενος, χωρίς παράπονο, και χωρίς ίχνος φόβου. Όμως δεν επέστρεψε ποτέ απ' αυτό το ταξίδι. Στο δρόμο, μπροστά στα μάτια των δυνάμεων του NATO πού είχαν έρθει (στο Κόσσοβο και τα Μετόχια) για να φέρουν , «ειρήνη και ελευθερία», ό π. Χαρίτων συνελήφθηκε από την εγκληματική ομάδα και οδηγήθηκε στον τόπο του βασανισμού.

Στάλθηκαν μηνύματα σε αξιωματούχους προς όλες τις κατευθύνσεις, αλλά δεν μαθεύτηκε τίποτα για την τύχη του. Αν και οι εγκληματίες επιθυμούσαν το έγκλημα τους να μείνει στο σκοτάδι, ό Κύριος δεν ήθελε ό π. Χαρίτων να λησμονηθεί. Και καθώς οι μάρτυρες έχουν τη δυνατότητα να πληροφορούν τούς ανθρώπους στη γη, έτσι μπορούσε και ό π. Χαρίτων. Εμφανίστηκε στα όνειρα μερικών αδελφών και πληροφόρησε έναν, ότι ήταν νεκρός.

Μετά από ένα χρόνο αυτά τα όνειρα επιβεβαιώθηκαν. Το μαρτυρικό του σώμα βρέθηκε κοντά στο Prizren, στην πάλι Τυευε, πίσω από το νοσοκομείο. Το σώμα του αναγνωρίσθηκε από το ράσο του, το κομποσκοίνι του και τα πιστοποιητικά. Ή νεκροψία απεκάλυπτε βασανισμό. Μερικά από τα πλευρά του ήταν σπασμένα, καθώς και το αριστερό του χέρι. Το γιλέκο του ήταν σχισμένο, και υπήρχαν μαχαιριές κοντά στην καρδιά του. Το σώμα του ήταν ακέφαλο και μερικοί σπόνδυλοι έλειπαν. Γνωρίζουμε ότι ό π. Χαρίτων δεν αρνήθηκε την πίστη του. Υπέφερε, γιατί ήταν Ορθόδοξος Χριστιανός, μοναχός και Σέρβος.

Στις 11 Νοεμβρίου 2000 τα βασανισμένα του λείψανα δόθηκαν στον πνευματικό του πατέρα επίσκοπο Αρτέμιο στο μοναστήρι της Γκρατσάνιτσα (στο Κόσσοβο). Την επομένη μέρα πήγαν την σορό του στο μοναστήρι Crna Reka (=Μαυροπόταμος), όπου ό π. Χαρίτων είχε ξεκινήσει τη μοναχική του ζωή. Στην Crna Reka ό επίσκοπος Αρτέμιος είπε στους μοναχούς και στους πιστούς πού συγκεντρώθηκαν τα ακόλουθα-«Πάτερ Χαρίτων, πριν λίγα χρόνια σε δεχθήκαμε εδώ ως δόκιμο, και τώρα σε δεχόμαστε ως μάρτυρα της Εκκλησίας...».

Ή ολονύχτια αγρυπνία τελέσθηκε μαζί με την συνεχή ανάγνωση του Ψαλτηρίου πάνω από τον κεκοιμημένο. Την επομένη μέρα τελέσθηκε θεία Λειτουργία, συλλειτουργουντων τριάντα και πλέον ιερέων. Μετά την θεία Λειτουργία ακολούθησε μνημόσυνο, στο όποιο παρευρέθηκαν παραπάνω από 500 πιστοί. Στη συνέχεια, μετέφεραν τον π. Χαρίτωνα στο κοιμητήριο για τον τελευταίο συγκινητικό ασπασμό.

Ας ενωθεί ή προσευχή μας έτσι ώστε ό Κύριος να δοξάσει τον π. Χαρίτωνα τόσο στην επίγεια όσο και στην ουράνια Εκκλησία. Ή ασκητική του θυσία και το αίμα του μάρτυρος ας γίνει πραγματικά ό καρπός των νέων Χριστιανών. Κι όλοι αυτοί πού θα λάβουν έμπνευση από το παράδειγμα της αθόρυβης προσφοράς του και τα μαρτυρικά βάσανα του, ας πορευθούν με ακόμη περισσότερη αφοσίωση στο μονοπάτι των θεοδόχων και ιερών προγόνων, οι όποιοι υπέφεραν «για τον Τίμιο Σταυρό και την χρυσή ελευθερία». Όλοι ενωμένοι μαζί με την στρατευόμενη και θριαμβεύουσα Εκκλησία, ας κραυγάσουμε ολόψυχα- «Άγιε πάτερ Χαρίτων, πρέσβευε τώ Θεώ υπέρ ημών!».

Πηγή αγγλόφωνο περιοδικό «Orthodox Word» [μετάφρασις- i. μονή Άγ. Αυγουστίνου Φλωρίνης]

 πηγή

Επικήδειος λόγος για αείμνηστο καθηγητὴ Ιωάννη Κορναράκη, από τον γιό του, καθηγητή Πανεπιστημίου, Κων. Κορναράκη

Τελέστηκε χθὲς τὸ ἀπόγευμα, στὸν Ἱερὸ Ναὸ Εὐαγγελισμοῦ τῆς Θεοτόκου Χαλανδρίου, ἡ Ἐξόδιος Ἀκολουθία τοῦ ἀειμνήστου καθηγητὴ Ἰωάννη Κορναράκη, ὁμοτίμου Καθηγητοῦ τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς τοῦ Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν.

Τὸν τελευταῖο ἀπὸ τοὺς ἐπικηδείους λόγους ἐκφώνησε ὁ υἱὸς τοῦ ἐκλειπόντος, λέγοντας μεταξὺ ἄλλων καὶ τὰ ἑξῆς:

...Θὰ ἤθελα νὰ σοῦ πῶ ὅτι προαισθάνθηκα τὴν ἀναχώρησή σου, ἐκεῖνο τὸ Σάββατο στὶς 22 Ἰουνίου (2013), παραμονὴ τῆς Πεντηκοστῆς. Κάθισες στὴν ἀγαπημένη σου θέση στὴ βεράντα καὶ χωρὶς ἐμφανῆ ἀφορμή, ξεκίνησες ἕναν ἀπολογισμὸ τῆς ζωῆς σου. Ἀφοῦ προηγουμένως μοῦ ἀνακοίνωσες ὅτι στὰ ὄνειρά σου ἐμφανιζόταν ἡ πατρική σου οἰκογένεια καὶ οἱ κοιμηθέντες φίλοι σου, ἔπειτα συνέχισες.

–Εὐχαριστῶ τὸ Θεὸ ποὺ μὲ ἀνέσυρε ἀπὸ τὴ λάσπη καὶ μὲ ὁδήγησε νὰ γίνω καθηγητὴς Πανεπιστημίου. Ποῦ νὰ τὸ φανταζόμουν αὐτό, τότε, ὅταν πιτσιρίκο μὲ ἔστελναν οἱ γονεῖς μου νὰ πουλήσω παστέλια στὸ λιμάνι,

Πώς αλώθηκε το Άγιο Όρος

Από τη ζωή του παπα-Ισαάκ του Αθωνίτη:

Όταν η Ευρώπη άνοιγε τις...τσέπες της

Πηγή: "Τρελογιάννης"

Θα'ταν καλοκαίρι του 1983 .....

η Ελλάδα στα μεγαλεία της...η Ευρώπη, της είχε ανοίξει τις τσέπες και την προκαλούσε να ζήσει μια ζωή έκλυτη ...μια ζωή ψεύτικη όπως αποδείχθηκε στις μέρες μας!!!!

και τελικά την πλάνεψε όχι μόνο την Ελλάδα αλλά και το Άγιο Όρος!!!

…ήμουν μέσα στο κελί φιλοξενούμενος του Αγίου Γέροντα παπά Ισαάκ και του νέου πολλά υποσχόμενου παπα Ευθύμιου.

Μόλις είχε τελειώσει το φαγητό στη μικρή αλλά τόσο ευλογημένη τράπεζα  και είχαμε πάει για "ησυχία" όπως έλεγε ο Γέροντας..

πέρασε λίγη ώρα και ακούστηκε φασαρία στην αυλή..., ομιλία από κόσμο έντονη.

Χτύπησαν τη πόρτα άκομψα για ησυχαστήριο, βγαίνω να ανοίξω τη πόρτα για να μην ανησυχήσουν οι Γεροντάδες αλλά με πρόλαβε ο Γέροντας.

'Ηταν καλόγεροι δυο τρεις και απ΄οτι κατάλαβα γνωστοί και με θέσεις.....άνοιξαν τη κουβέντα σχετικά με την χρηματοδότηση από την Ευρωπαϊκή Ένωση και όλο χαρά έλεγαν ότι οι εταίροι θα μας βοηθήσουν να αναστηλώσουμε την Ελλάδα και ειδικά το Αγιο Όρος με λεφτά που άφθονα ρίχνουν στα ταμεία της υπεύθυνης υπηρεσίας για την αναστήλωση του Αγίου Όρους.

Οι μοναχοί που ήταν αντιπρόσωποι κάποιων μονών στην Ιερά Κοινότητα ήταν πολύ ενθουσιασμένοι και όλο χαμόγελα ικανοποίησης  ρώτησαν τελικά  τον Γέροντα τι θα ήθελε Εκείνος να φτιάξει στο κελί του και περίπου τι ύψους θα ήθελε να ήταν η χρηματοδότηση!!!

Εκεί που ο Γέροντας Ισαάκ καθόταν αμίλητος παίρνει το λόγο και όλο "θυμό" , αυτόν τον πνευματικό θυμό που ήξερε να ξυπνά συνειδήσεις είπε στους αντιπροσώπους....

" Καλά ευλογημένοι δεν καταλαβαίνετε τι γίνεται; τόσο παρασύρεστε από τα άνομα χρήματα των ευρωπαίων; δεν καταλαβαίνετε ότι όλα αυτά τα κάνουν για να κυριεύσουν τη συνείδηση των Ελλήνων?? δεν βλέπετε ότι αλώνεται η Πατρίδα μας; "

Και ειδικά για το Αγιο Όρος είπε... 

" με το τρόπο αυτό πάνε να αλώσουν το Άγιο Όρος... θα μας υποχρεώσουν μετά να κάνουμε ότι θέλουν και μέχρι και γυναίκες θα μας επιβάλλουν να μπουν μέσα!!!! μη παρασύρεστε Πατέρες....είναι Δούρειος Ίππος όλα αυτά για την Πατρίδα μας!!!"

Οι Μοναχοί έμειναν  έκπληκτοι με τη γνώμη του Γέροντα που έδειχνε να μη κατανοεί τη χαρά και την ικανοποίηση τους που οι Ευρωπαίοι άρχισαν πρωτόγνωρα να μας βοηθήσουν άκοπα και ανέξοδα κατά τη γνώμη τους...!!!

με ένα χαμόγελο κατανόησης της "ιδιορρυθμίας " του Γέροντα απομακρύνθηκαν αφήνοντας Εκείνον μέσα στη θλίψη για τα επερχόμενα όπως είπε μονολογώντας....!!!!

Πόσο μπροστά ήταν ο Γέροντας και πόσα έβλεπε που όλοι εμείς δεν είχαμε την ικανότητα να διακρίνουμε;

Ο ΠΑΠΑ ΙΣΑΑΚ  Ο ΛΙΒΑΝΕΖΟΣ  ΑΓΑΠΗΣΕ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΟΣΟ ΛΙΓΟΙ  ΕΛΛΗΝΕΣ ...

ΚΑΙ ΤΟ ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ ΟΣΟ ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΤΟΥ!!!

πηγή 

 

ΕΙΘΕ Η ΦΩΝΗ ΤΟΥ ΝΑ ΑΠΟΤΕΛΕΣΕΙ ΑΦΕΤΗΡΙΑ ΜΕΤΑΝΟΙΑΣ ΚΑΙ ΕΝΟΤΗΤΑΣ

ΕΠΙΣΤΟΛΗ-ΑΠΑΝΤΗΣΗ 

ΙΩΑΝΝΗ ΚΟΡΝΑΡΑΚΗ

ΣΤΟ ΝΕΟ ΚΕΙΜΕΝΟ

ΤΗΣ «ΣΥΝΑΞΕΩΣ ΚΛΗΡΙΚΩΝ ΚΑΙ ΜΟΝΑΧΩΝ

Δημοσιεύσαμε παλαιότερα μιὰ Ἐπιστολὴ τοῦ ἀείμνηστου καθηγητῆ Ἰωάννη Κορναράκη. Τώρα ποὺ μετέστη ἀπὸ τῶν προσκαίρων εἰς τὰ αἰώνια, ἀπὸ τῶν λυπηροτέρων ἐπὶ τὰ χρηστότερα καὶ θυμηδέστερα», αὐτὴ ἡ προφητικὴ Ἐπιστολὴ του καθίσταται περισσότερο ζωντανή, ἀπ’ ὅ,τι ὅταν ζοῦσε ἐπὶ τῆς γῆς.

Τὴν ἀναδημοσιεύουμε στὴν μνήμη του, ἀφοῦ –μετὰ τὸ ὁσιακὸ τέλος του– ἡ φωνή του γίνεται ἰσχυρότερη, ἐγκυρότερη, ἀλλὰ καὶ παρηγορητική. Αὐτὰ ποὺ στὴν Ἐπιστολὴ ἔγραψε, μᾶς τὰ ἐπαναλάμβανε, ὅσες φορὲς ἐπικοινωνούσαμε μαζί του, μᾶς ἐνίσχυε στὸν ἀγῶνα μας καὶ μᾶς διαβεβαίωνε ὅτι βρισκόμαστε στὴ γραμμὴ τῶν Πατέρων.

Τὴν ἀναδημοσιεύουμε, ἐπίσης, γιατὶ χθές εἶδε τὸ φῶς τῆς δημοσιότητος ἕνα νέο κείμενο τῆς «Συνάξεως Κληρικῶν καὶ Μοναχῶν» (ἐδῶ), τὸ ὁποῖο –δυστυχῶς– ἐπαναλαμβάνει ἐκεῖνα ποὺ ὁ ἀείμνηστος Κορναράκης ἐστηλίτευσε.

Ἐπὶ πλέον τὸ κείμενο αὐτὸ κολακεύει τὸν Μητροπολίτη Πειραιῶς Σεραφείμ, τοῦ ὁποίου τὴν ἐπαμφοτερίζουσα στάση ἐκάκιζε, ὄχι μόνο ὁ καθηγητής Κορναράκης, ἀλλὰ –ὅπως μάθαμε– κι αὐτὴ ἡ ἴδια ἡ «Σύναξη Κληρικῶν καὶ Μοναχῶν»  ἤλεγξε στὴν τελευταία συνάντησή τους τὴν ἐπαμφοτερίζουσα αὐτὴ στάση τοῦ Πειραιῶς, σὲ τέτοιο βαθμὸ μάλιστα, ὥστε ἠναγκάστηκαν νὰ ἀπολογηθοῦν οἱ ἡγέτες τῆς Συνάξεως, νὰ παραδεχθοῦν ὅτι ἡ ἐπαμφοτερίζουσα στάση τοῦ Πειραιῶς σκανδαλίζει, καὶ νὰ θεωρήσουν τὴν στάση του αὐτὴ ὡς πρόβλημα. Κι ὅμως, παρὰ πᾶσαν δεοντολογίαν ἡ «Σύναξη» ξαναβάπτισε εἰς τὴν κολυμβήθρα τοῦ Σιλωὰμ τὸν Πειραιῶς καὶ ἐξῆλθεν ἀρχηγὸς τοῦ ἀγῶνος!

Διαβάζοντας πάλι τὸ κείμενο αὐτὸ τοῦ Κορναράκη, σκέπτεται κανείς: κάποιοι ἀπὸ τοὺς «Συναξιακοὺς» θὰ παραβρεθοῦν στὴν νεκρώσιμη ἀκολουθία τοῦ μεταστάντος, τὸν ὁποῖον μὲ τὴ στάση τους ἐξεδίωξαν ἐκ τῆς Συνάξεως καί, ἐπίσης, τὸν ἀνάγκασαν νὰ σταματήσει τὴν ἀρθρογραφία στὸν «Ὀρθόδοξο Τύπο», ὅπως μᾶς ἐκμηστηρεύτηκε. Εὐλογημένη θὰ εἶναι ἡ παρουσία τους καὶ ἡ προσευχή τους. Εὐχόμαστε ὅμως, ἡ παρουσία τους νὰ μὴν μείνει μόνο ἕνα κοινωνικὸ γεγονός, ἀλλὰ νὰ ἀκολουθηθεῖ καὶ ἀπὸ ἔμπρακτη μετάνοια, ὥστε ὁ ἀγῶνας ἐναντίον τοῦ Οἰκουμενισμοῦ (μὲ τὶς εὐχὲς τοῦ μεταστάντος) νὰ ἐπανέλθη στὸν δρόμο τῶν Ἁγίων Πατέρων.

Ἴσως, ἡ δημοσίευσή τοῦ κειμένου, δώσει τὴν εὐκαιρία νὰ ἐπανέλθει ἡ ἑνότητα στὸ χῶρο,

Η ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ ΚΑΙ ΠΡΟΔΟΣΙΑ ΤΗΣ ΠΙΣΤΕΩΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗ ΚΑΙ ΤΑ ΦΕΡΕΦΩΝΑ ΤΟΥ

ΠΟΤΕ ΘΑ ΣΥΝΕΙΔΗΤΟΠΟΙΗΣΟΥΜΕ, ΤΙ ΚΑΚΟ ΚΑΝΕΙ Η ΑΙΡΕΣΗ;

ΝΑ, ΤΙ ΜΑΣ ΔΙΔΑΣΚΟΥΝ

ΟΙ  ΣΗΜΕΡΟΝ  ΕΟΡΤΑΖΟΜΕΝΟΙ  ΑΓΙΟΙ  ΠΑΤΕΡΕΣ

ΚΑΙ  ΤΙ  ΜΑΣ ΔΙΔΑΣΚΟΥΝ

ΟΙ  ΚΑΚΟΔΟΞΟΥΝΤΕΣ  ΣΥΓΧΡΟΝΟΙ  ΕΠΙΣΚΟΠΟΙ

«Ὃς ἐὰν οὖν λύσῃ μίαν τῶν ἐντολῶν τούτων τῶν ἐλαχίστων καὶ διδάξῃ οὕτω τοὺς ἀνθρώπους, ἐλάχιστος κληθήσεται ἐν τῇ βασιλείᾳ τῶν οὐρανῶν· ὃς δ᾽ ἂν ποιήσῃ καὶ διδάξῃ, οὗτος μέγας κληθήσεται ἐν τῇ βασιλείᾳ τῶν οὐρανῶν»

(Ἀπὸ τὸ σημερινὸ Ἀποστολικὸ ἀνάγνωσμα).

ΓΙΑ ΟΣΟΥΣ ΔΕΝ ΦΟΒΟΥΝΤΑΙ ΝΑ ΨΗΛΑΦΗΣΟΥΝ

ΤΗΝ ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ ΚΑΙ ΠΡΟΔΟΣΙΑ ΤΗΣ ΠΙΣΤΕΩΣ

ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗ ΚΑΙ ΤΑ ΦΕΡΕΦΩΝΑ ΤΟΥ

Ἂς ἐξετάσουμε τὴν Ἀκολουθία τοῦ Ὄρθρου μιᾶς μόνο ἡμέρας, τῆς σημερινῆς «Κυριακῆς Γ’ Ματθαίου, τῶν Ἁγίων καὶ θεοφόρων 630 Πατέρων τῆς Ἁγίας καί Οἰκουμενικῆς Δ’ Συνόδου, ἐν Χαλκηδόνι, ᾿Ακύλα, ᾿Ιούστου, ᾿Ιωσὴφ ἀρχιεπισκόπου Θεσσαλονίκης, Νικοδήμου ὁσίου τοῦ ῾Αγιορείτου», γιὰ νὰ ἐξακριβώσουμε «σὲ ποιόν Θεὸ πιστεύουν» οἱ Οἰκουμενιστές Ἐπίσκοποι.

Στὸ Ἀπολυτίκιον τῆς ἡμέρας διαβάζουμε:

1. «Ὑπερδεδοξασμένος εἶ, Χριστέ... ὁ διὰ τῶν Πατέρων πρὸς τὴν ἀληθινὴν πίστιν, πάντας ἡμᾶς ὁδηγήσας».

Οἱ Ἅγιοι Πατέρες, λοιπόν, μᾶς ὁδηγοῦν στὴν ἀληθινὴ Πίστη.

Οἱ σύγχρονοι Οἰκουμενιστὲς ποιμένες, ποῦ μᾶς ὁδηγοῦν; Εἶναι ἀληθινὴ ἡ πίστη–διδασκαλία στὴν ὁποία μᾶς ὁδηγεῖ–διδάσκει ὁ Πατριάρχης καὶ ἡ φατρία του, ὅτι ἐκτὸς ἀπὸ τὴν «Μία, Ἁγία... Ἐκκλησία καὶ τὸ ἓν βάπτισμα» ὑπάρχουν καὶ ἄλλες ἑκατοντάδες Ἐκκλησίες μὲ τὰ ἀντίστοιχα βαπτίσματά τους; Καὶ εἶναι ἀνάμεσα σ’ αὐτὲς καὶ ὁ Παπισμός, καὶ ὁ Ἀγγλικανισμός; Ἔχουν ὁ Πάπας καὶ ὁ Ἀγγλικανὸς Ἀρχιεπίσκοπος τὸ χάρισμα τῆς Ἀρχιερωσύνης;

2. Α΄ ᾠδὴ τοῦ Ὄρθρου. Καλούμεθα ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία νὰ πιστέψουμε ὅτι:

«οἱ σοφοὶ Πατέρες, τοῦ Θεοῦ τὸ ἄγνωστον καὶ τὸ γνωστὸν σαφῶς ἡμᾶς ἐδίδαξαν,  τῆς πλάνης πάντας ῥυσάμενοι, ἑπόμενοι Λόγοις Προφητῶν τῶν Ἱερῶν, Εὐαγγελίων τε νόμοις».

Οἱ Ἅγιοι Πατέρες διεσάφιζαν τὰ θέματα τῆς Πίστεως, ἑπόμενοι τοῖς «ἁγίοις πατράσι» καὶ ἀποσκοποῦντες νὰ διαφυλάξουν τὸ Ποίμνιο ἀπὸ τὶς αἱρέσεις. Οἱ σύγχρονοι οἰκουμενιστὲς καὶ φιλο-οἰκουμενιστὲς ποιμένες ἀσχολοῦνται μὲ τὸ παγκάρι,

Ο ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ ΕΧΕΙ ΑΛΛΟΙΩΣΕΙ ΤΑ ΟΡΙΑ ΚΑΙ ΤΑ ΚΡΙΤΗΡΙΑ ΤΗΣ ΠΙΣΤΕΩΣ

«Πρὶν ἀλέκτορα φωνῆσαι»

Ο ΠΕΙΡΑΙΩΣ ΚΑΤΑΓΓΕΛΕΙ ΤΗΝ ΑΙΡΕΣΗ ΑΛΛΑ

ΣΥΛΛΕΙΤΟΥΡΓΕΙ ΜΕ ΤΟΥΣ ΚΑΤΑΓΓΕΛΛΟΜΕΝΟΥΣ

Στὴν ἐπιστολή του πρὸς Πατριάρχη ὁ μητροπολίτης Πειραιῶς κ. Σεραφείμ καταγγέλλει

«τὴν οἰκουμενιστικὴ θεωρία περὶ διῃρημένης καί βαινούσης πρὸς τὴν ἑνότητα Ἐκκλησίας» τὴν ὁποία υἱοθετεῖ· καὶ πιὸ κάτω τοῦ γράφει: «υἱοθετεῖτε τή θεωρία περί «διῃρημένης Ἐκκλησίας, σύμφωνα μὲ τὴν ὁποία, ἡ Ἐκκλησία εἶναι διῃρημένη σὲ ἐπὶ μέρους «ἐκκλησίες» (ὄχι τοπικές, ἀλλ’ ὁμολογιακές-δογματικές, βλ. τὸ κείμενο τοῦ Porto Alegre) καὶ χρῄζει ἑνώσεως. Ἡ τοιαύτη θεώρησις τοῦ θεσμοῦ τῆς Ἐκκλησίας εἶναι πέραν πάσης σοβαρῆς, ἔστω βασικῆς, κατανοήσεως τῆς ὀρθοδόξου ἐκκλησιολογίας».

Στὴ συνέχεια ἔμμεσα ὑπενθυμίζει, ὅτι αὐτὴ ἡ αἱρετικὴ θέση ἔχει ἐκφρασθεῖ στὴν Ἑλλάδα ἀπὸ τὸ «ἑξαπτέρυγο» τοῦ Πατριάρχου, τὸ μητροπολίτη Μεσσηνίας Χρυσόστομο. Καὶ ἔχει ἀναιρεθεῖ μὲν ὑπὸ τοῦ καθηγητῆ Τσελεγγίδη, τοῦ π. Θεόδωρου Ζήση καὶ τοῦ μητροπολίτη Κυθήρων Σεραφείμ, δὲν ἀνεκλήθη δὲ ἀπὸ τὸν ὀπαδὸ τοῦ Πατριάρχη καὶ ὁμόγνωμο στὴν αἵρεση αὐτή, τὸν μητροπολίτη Μεσσηνίας.

Αὐτὰ ἐξάγονται ἀπὸ τὴν Ἐπιστολὴ τοῦ Πειραιῶς πρὸς τὸν Πατριάρχη.

Δὲν πρόλαβε, λοιπόν, νὰ στεγνώσει τὸ μελάνι τῆς πρὸς τὸν Πατριάρχη Ἐπιστολῆς καὶ ὁ μητρ. Πειραιῶς ἔσπευσε νὰ συλλειτουργήσει μὲ τὸν υἱοθετοῦντα καὶ ἀμετανοήτως πρεσβεύοντα τὴν αἵρεση τῆς «διηρημένης Ἐκκλησίας», τὸν μητροπολίτη Μεσσηνίας κ. Χρυσόστομο Σαββᾶτο!

Σήμερα Κυριακή, 14 Ἰουλίου 2013 (ὅπως διαβάζουμε στὸ ἱστολόγιο “Romfea”) ἐτελέσθη «λαμπρό πολυαρχιερατικὸ συλλείτουργο, στὸν Ἱερὸ Ναὸ τοῦ Ἁγίου Γεωργίου Καρέα».

Σ' αὐτὸ «προεξῆρχε ὁ Σεβ. Μητροπολίτης Πειραιῶς κ. Σεραφείμ, συμπαραστατούμενος ἀπὸ τὸν Μητροπολίτη Μεσσηνίας κ. Χρυσόστομο καὶ τὸν οἰκεῖο Μητροπολίτη Καισαριανῆς κ. Δανιήλ».

Τοῦτο ἔκανε ἐντύπωση καὶ ξένισε καὶ φλογεροὺς ὑποστηριχτὲς τοῦ μητρ. Πειραιῶς, ὅπως φαίνεται ἀπὸ σχετικὸ ἄρθρο ποὺ ἐλέγχει γι' αὐτὴν τὴν πράξη τὸν μητροπολίτη Πειραιῶς μὲ τὸν τίτλο:

«ΑΓΙΕ ΠΕΙΡΑΙΩΣ! ΜΗΠΩΣ ΕΧΟΥΝ ΔΙΚΑΙΟ ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΣΑΣ ΚΑΤΗΓΟΡΟΥΝ ΓΙΑ ΑΣΤΑΘΕΙΑ;»!

Ἀλήθεια, πῶς μποροῦν νὰ φέρονται ἔτσι εἰς τὰ τῆς Πίστεως, ὅσοι νομίζουν πὼς τὴν ὑπερασπίζουν;

Η διάθεσις του ανθρώπου είναι μέτρον του ελέους του Θεού

Ἁγ. Νικοδήμου τοῦ Ἁγιορείτου

Ἑρμηνεία εἰς τὸν στίχον:

 «Καὶ τὸ ἔλεος αὐτοῦ εἰς γενεὰν καὶ γενεὰν τοῖς φοβουμένοις αὐτόν»

τῆς Θ´ ᾨδῆς τῆς Παρθένου καὶ Θεοτόκου Μαρίας

ἀπὸ τὸ βιβλίο «ΚΗΠΟΣ ΧΑΡΙΤΩΝ»,
 ἔκδ. Β. Ρηγοπούλου, Θεσ/νίκη 1979, σελ. 219-221

Ἠλ. στοιχειοθεσία «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑΣ

.               Καὶ διὰ τοῦτο, λέγει ἡ Παρθένος, συνέλαβα τὸν Υἱὸν τοῦ Θεοῦ καὶ διὰ τοῦτο αὐτὸς ἔλαβεν ἐξ ἐμοῦ σάρκα ἐμψυχωμένην, λογικήν, νοεράν, θελητικὴν καὶ αὐτεξούσιον καὶ ἥνωσεν αὐτὴν εἰς τὴν ἰδικήν του ὑπόστασιν, διὰ νὰ ἐκχύσῃ τὸ πλούσιον αὐτοῦ ἔλεος εἰς τὰς γενεὰς τῶν ἀνθρώπων, ὅπου μέλλουν νὰ φοβηθοῦν αὐτὸν καὶ νὰ πιστεύσουν αὐτῷ. Οἱ φοβούμενοι τὸν Θεόν, ἤτοι οἱ διὰ μετανοίας εἰς φόβον τρεπόμενοι, αὐτοὶ ἐλεοῦνται ἀπὸ τὸν Θεόν, οἱ δὲ μὴ φοβούμενοι, ἤτοι οἱ μὴ μετανοοῦντες, οὐκ ἐλεοῦνται. Διότι τὸ ἔλεος τοῦ Θεοῦ, ἂν καὶ λέγεται ἔλεος, ὅμως εἰς τοὺς ἀξίους τοῦ ἐλέους δίδοται καὶ ὄχι εἰς τοὺς ἀναξίους αὐτοῦ· ἐὰν γὰρ καὶ εἰς τοὺς ἀναξίους ἐδίδοτο, ὅλοι οἱ ἀμετανόητοι ἁμαρτωλομ θὰ ἐσώζοντο καὶ οὐδεμς θὰ ἐκολάζετο. Τοῦτο δὲ ἐναντιοῦται εἰς τὴν θείαν δικαιοσύνην καὶ ἀποδείχνει τὸν Θεὸν ἄδικον. Ὅθεν εἶπεν ὁ Χρυσορρήμων, ἑρμηνεύων τὸ “ἐλέησόν με, κύριε, ὅτι ἀσθενής εἰμι” τοῦ ϛ´ ψαλμοῦ: «Πάντες ἐλέους δεόμεθα, ἀλλ᾽ οὐ πάντες ἄξιοί ἐσμεν ἐλεεῖσθαι· εἰ γὰρ

Ολέθριο γεγονός η κατάργηση της Ορθοδοξίας τη ανοχή όλων και κυρίως των συγχρόνων Επισκόπων

Ἀπὸ τὸν Λεόντιο Διονυσίου

Ο ένας μετά τον άλλον οι Επίσκοποι και οι Αδελφότητες, με Εγκυκλίους, επείγουσες Ανακοινώσεις, Ανακοινωθέντα, Επιστολές προς βουλευτές κ.λπ., αντιδρούν στην είδηση περί καταργήσεως της αργίας της Κυριακής και  καταγγέλλουν τον Πρωθυπουργό και τα κόμματα γι’ αυτό.

Κατανοητή και δίκαια η αγανάκτησή τους.

Δεν τους είδαμε, όμως, να καταγγέλλουν το Πατριαρχείο και τους Πατριάρχες για την κατάργηση της Ορθοδοξίας. Δεν καταγγέλλουν επώνυμα τον αιρεσιάρχη Πατριάρχη Βαρθολομαίο για την σταδιακή αλλά με ταχύτατους ρυθμούς εγκαθίδρυση του Οικουμενισμού, με απώτερο στόχο την Πανθρησκεία.

Τι να την κάνουν όμως την Κυριακή αργία, χωρίς Ορθοδοξία;

Λεόντιος Διονυσίου

Στήν μνήμη του καθηγητή Ιωάννη Κορναράκη

Τὸ ἄρθρο «Ἐπίσημη Πατριαρχικὴ Ἀναγνώριση τῆς Σύγχρονης Ἀντιπατερικῆς Ὀρθοδοξίας» εἶναι –γιὰ μᾶς– τὸ «κύκνειο ᾆσμα» τοῦ ἀείμνηστου καθηγητῆ Ἰωάννη Κορναράκη, ἀφοῦ εἶναι τὸ τελευταῖο κείμενο ποὺ μᾶς ἐμπιστεύθηκε νὰ δημοσιεύσουμε. Μὲ τὸ ἄρθρο αὐτὸ σκιαγράφησε συνοπτικὰ τὴν σύγχρονη Οἰκουμενιστικὴ κίνηση καὶ τοὺς κύριους συντελεστές της.

Μίλησε γιὰ τὴν Νέα “Ὀρθοδοξία” τοῦ Φαναρίου,  ποὺ τὴν ὀνόμασε «“σύγχρονη Ὀρθοδοξία” τοῦ Πατριαρχικοῦ Οἴκου», γιὰ τὴν «Ἀκαδημία Θεολογικῶν Σπουδῶν Βόλου, ποὺ ἀποκάλεσε «χῶρο ἀποδομήσεως τῶν Ἱερῶν Κανόνων τῆς Ἐκκλησίας», γιὰ τὴν «ἔκδηλη διγλωσσία καὶ ἡ ἀμφισημία» ἑνὸς (ἀπὸ τὰ πολλά) «ἀντιπατερικοῦ καὶ ἀνορθόδοξου κείμενου» ποὺ τότε δημοσίευσε –ὡς καρπό Συνεδρίου της– ἡ Θεολογικὴ Ἀκαδημία Βόλου, στὸ ὁποῖο κείμενο «κυριάρχησε οὐσιαστικὰ ἡ ἀποστροφὴ καὶ ἡ ἀπέχθεια πρὸς τοὺς Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας, καὶ ἡ προσπάθεια μεταλλάξεως τῆς παρακαταθήκης τῆς ἐξ ἀποκαλύψεως ἀληθείας τοῦ Εὐαγγελίου τοῦ Χριστοῦ σὲ παγκοσμιοποιημένο σκιάχτρο θρησκευτικῆς παρανοίας!!!».

Μετὰ ἀπὸ αὐτὸ τὸ κείμενο δὲν μᾶς ξαναέστειλε κάτι πρὸς δημοσίευση, παρὰ τὶς ἐκ μέρους μας παρακλήσεις. Ἐκτὸς τοῦ ὅτι κάποια προβλήματα ὅρασης τὸν δυσκόλευαν νὰ γράψει, ἦταν καὶ τὸ προχωρημένο τῆς ἡλικίας (Εἶμαι στὸ τέλος τῆς ζωῆς μου, καὶ πρέπει νὰ ἑτοιμασθῶ, ὅπως ἔλεγε), καὶ ἐπὶ πλέον τὸν εἶχαν πικράνει οἱ δισταγμοὶ καὶ οἱ διαφοροποιήσεις γιὰ τὸν –κατὰ τὴν διδασκαλία τῶν Πατέρων– ἀγῶνα ἐναντίον τῆς αἱρέσως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ.

Παρὰ ταῦτα, πάντα μὲ ἀρχοντιά, καταδεκτικότητα καὶ κατανόηση μᾶς ἔδινε τὶς συμβουλές του καὶ μᾶς ἐνίσχυε στὸν ἀγῶνα μας.

 

ΕΠΙΣΗΜΗ ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΚΗ ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΗ

ΤΗΣ ΣΥΓΧΡΟΝΗΣ ΑΝΤΙΠΑΤΕΡΙΚΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ

Τοῦ ὁμότιμου Καθηγητὴ Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν

Ἰωάννη Κορναράκη

Τρίτη, 13 Μαρτίου 2012

Κατὰ τὴν φετεινὴ πατριαρχικὴ ἑορτὴ τῆς Κυριακῆς τῆς Ὀρθοδοξίας, στὸν Ἱ. Ν. τοῦ Ἁγίου Γεωργίου, στὸ ΦΑΝΑΡΙ, ὁ Πατριαρχικὸς Ἄμβωνας –μὲ ἀνοίκειες γιὰ τὴν ἱερότητα τοῦ χώρου ἐκφράσεις καὶ ἐπιθέσεις κατὰ τῶν αἰτίων καὶ τῶν ὑπαιτίων τῆς κρίσεως τῆς «σύγχρονης» Ὀρθοδοξίας– δὲν εἶχε ἐπίγνωση ὅτι, ἀπὸ τὸν ἴδιο αὐτὸν χῶρο ξεκίνησαν τὰ αἴτια, τὰ ὁποῖα διεμόρφωσαν τὴν «σύγχρονη» Ὀρθοδοξία, στὴν σημερινή της εἰκόνα.

Διότι, οὔτε «ἀκραῖα στοιχεῖα», οὔτε «προκατειλημμένα», «ἄρρωστα μυαλὰ» τοῦ ἐξωτερικοῦ τοῦ Πατριαρχείου χώρου, εἶναι ὑπεύθυνα γιὰ τὴν κρίση τῆς «σύγχρονης» πατριαρχικῆς Ὀρθοδοξίας.

Ὁ θρῆνος, ὅμως, τοῦ κηρύγματος γιὰ τὴν «σύγχρονη» Ὀρθοδοξία –θρῆνος προστασίας τῆς «Ὀρθοδοξίας» αὐτῆς– εἶναι δικαιολογημένος, διότι προέρχεται ἀπὸ τὸν πατριαρχικὸ χῶρο· δηλαδή, ἀπὸ τὸν ἴδιο χῶρο πού, ὅπως θὰ ἀποδείξουμε πιὸ κάτω, ἔδωσε τὶς ἀφορμὲς γιὰ νὰ γεννηθεῖ αὐτὴ ἡ ἴδια ἡ πατριαρχικὴ «σύγχρονη» Ὀρθοδοξία, τὴν ὁποίαν, ὄχι μόνον προστατεύει καὶ ἀποδέχεται, ἀλλὰ καὶ καθιερώνει ὡς τὴν γνήσια Ὀρθοδοξία καί, μάλιστα, κατὰ τὴν ἴδια τὴν ἑορτὴ τῆς αὐθεντικῆς Ὀρθοδοξίας!

Μὲ τὴν προβολὴ καὶ μὲ τὸν χαρακτηρισμὸ «σύγχρονη» θεολογία, ὁ πατριαρχικὸς χῶρος ἐννοεῖ, βεβαίως, ὅτι περιποιεῖ τιμὴ στὸ ἔργο του: στὴν οἰκουμενιστικὴ ἀποτύπωση τῆς εἰκόνας μιᾶς Ὀρθοδοξίας ἀντιπατερικῆς καὶ παγκοσμιοποιημένης!!!

Ἔτσι, ἡ προβολὴ τῆς εἰκόνας τῆς «σύγχρονης» Ὀρθοδοξίας ἀναγνωρίζεται ὡς ἡ «Ὀρθοδοξία» τοῦ Πατριαρχείου, ἀφοῦ ὁ Πατριαρχικὸς Ἄμβωνας συνηγόρησε τρεῖς φορὲς ὑπὲρ τῆς αὐθεντικότητας τῆς «σύγχρονης» θεολογίας.

Δὲν εἶναι τυχαῖο τὸ γεγονὸς ὅτι, ἡ καθιέρωση τῆς «σύγχρονης» Ὀρθοδοξίας ὡς «Ὀρθοδοξίας» τοῦ Πατριαρχικοῦ Οἴκου, ἀκολουθεῖ χρονικῶς τὸ Διεθνὲς Συνέδριο τῆς Ἀκαδημίας τῶν Θεολογικῶν Σπουδῶν, ποὺ ἔγινε στὸν Βόλο, ἀπὸ 3 ἕως 6 Ἰουνίου 2010, μὲ θέμα: «Πατερικὴ σύνθεση ἢ Μετα-πατερικὴ θεολογία»¹· ἤτοι: «ἐπιστροφὴ στοὺς Πατέρες, μὲ ἐπαναδιατύπωση ἢ ἀναθεώρηση τῆς θεολογίας τους, ἢ ἀπατερικὴ θεολογία, θεμελιωμένη στὶς ἀρχὲς τῆς Νέας Ἐποχῆς καὶ τῆς παγκοσμιοποιήσεως;»!

Εἶναι γεγονὸς πολλαπλῶς ἀποδεδειγμένο ὅτι, ἡ προαναφερθεῖσα ΑΚΑΔΗΜΙΑ τῆς Ι. ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΟΣ ἔχει πλέον ἐξελιχθεῖ σὲ ἐργαστήριο οἰκουμενιστικῶν συνεδρίων καὶ σχετικῶν ἄλλων προσπαθειῶν (ὅπως, π.χ., τιμητικὴ ἐκδήλωση πρὸς χάριν τοῦ Μητροπολίτη Περγάμου, Ἰ. Ζηζιούλα, τοῦ πρωτομάστορα τῆς προσπάθειας ἑνώσεως τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας μὲ τὸν Παπισμό). Εἶναι, δηλαδή, χῶρος ἀποδομήσεως τῶν Ἱερῶν Κανόνων τῆς Ἐκκλησίας².

Ἤδη, μὲ τὸ τελευταῖο αὐτὸ ἀντιπατερικὸ συνέδριο, τὸ 2010, ὁ πατριαρχικὸς χῶρος συγκέντρωσε ὁμόφρονές του γιὰ νὰ ἀποδομήσει τὴν αὐθεντία τῆς πατερικῆς θεολογίας, τῆς Ὀρθοδοξίας καὶ τῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων.

Τὰ Πρακτικὰ τοῦ ἐν λόγῳ συνεδρίου ἔχουν δημοσιευθεῖ στὸ ἐπιστημονικὸ περιοδικὸ τῆς Ἱ. Συνόδου ΘΕΟΛΟΓΙΑ, τ. 2/2010, σσ. 317-324.

Πρόκειται γιὰ ἕνα ἐντελῶς ἀντιπατερικὸ καὶ ἀνορθόδοξο κείμενο, ἡ ἔκδηλη διγλωσσία καὶ ἡ ἀμφισημία τοῦ ὁποίου καλύπτουν τὶς σαρωτικὲς ἀλλαγές, τὶς ὁποῖες προτίθενται νὰ πραγματοποιήσουν οἱ σύνεδροι, ἐὰν κάποιος ὁμόφρονάς τους Ἐπίσκοπος διοικήσει τὰ πράγματα τῆς Ἐκκλησίας. Πάντως, οἱ τελικὲς ἀποφάσεις τους ἔχουν πειστικὴ σαφήνεια καὶ δείχνουν «ποῦ τὸ πάνε» οἱ σύνεδροι· δηλαδή, τί, ἀκριβῶς, θέλουν νὰ ξηλώσουν στὴν ζωὴ τῆς Ἐκκλησίας καὶ ποῦ μπορεῖ νὰ φθάσει τὸ ξήλωμα αὐτό!!!

Λέγουν, λοιπόν: