Μικρή συμβολή στον αγώνα των διωκομένων Εσφιγμενιτών Πατέρων, π. Ευθύμιου Τρικαμηνά

   Ἐξ αἰτίας τῆς νέας προσπαθείας ἐκδιώξεως των Ἐσφιγμενιτῶν Ἁγιορειτῶν Πατέρων, θέλω νά καταθέσω ὡς ἐλάχιστο δεῖγμα συμπαραστάσεως καί συμβολῆς εἰς τόν ἀγῶνα των ἐναντίον τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, τήν διδασκαλία τοῦ ὁσίου Θεοδώρου τοῦ Στουδίτου, ἡ ὁποία νομίζω εἰς τήν παροῦσα φάσι τῆς αἱρέσεως εἶναι πολύ ἐπίκαιρος.

Ὑπάρχει ἡ ἀντίληψις ὅτι ὅταν μᾶς ἐκδιώκουν ἀπό ἕνα μέρος οἱ ἐχθροί τῆς πίστεως, πρέπει νά φεύγωμε καί νά πηγαίνωμε σέ ἄλλο. Ἐδῶ προσάγεται ὡς στήριγμα αὐτῆς τῆς θέσεως ἡ διδασκαλία τοῦ Εὐαγγελίου (Ματθ. 10,23) στήν ὁποία ὁ Κύριος διδάσκει τούς Ἀποστόλους, προκειμένου νά τούς ἀποστείλη νά κηρύξουν τά ἑξῆς: «ὅταν δέ διώκουσιν ὑμᾶς ἐν τῇ πόλει ταύτῃ φεύγετε εἰς τήν ἄλλην».

Αὐτό ὅμως προφανῶς ἰσχύει ὅταν ἐμεῖς πηγαίνουμε νά κηρύξωμε κάπου καί δέν μᾶς δέχονται. Δι’ αὐτό εἰς αὐτήν τήν περίπτωσι ὁ Κύριος ἐδίδαξε τούς Ἀποστόλους ὅτι: «καί ὅς ἄν μή δέξηται ὑμᾶς μηδέ ἀκούση τούς λόγους ὑμῶν, ἐξερχόμενοι ἔξω τῆς οἰκίας ἤ τῆς πόλεως ἐκείνης ἐκτινάξατε τόν κονιορτόν τῶν ποδῶν ὑμῶν» (Ματθ. 10,14).

Εἰς τήν περίπτωσι πάλι προσωπικῶν συμφερόντων ἤ διενέξεων μέ κάποιον πάλι ὁ Κύριος ἐδίδαξε νά ὑποχωροῦμε καί νά μήν διεκδικοῦμε τό δίκηο μας καί τά ὑπάρχοντά μας. Ἀναφέρει χαρακτηριστικά εἰς τήν ἐπί τοῦ ὄρους ὁμιλία τά ἑξῆς: «καί τῷ θέλοντί σοι κριθῆναι καί τόν χιτῶνα σου λαβεῖν, ἄφες αὐτῷ καί τό ἱμάτιον» (Ματθ. 5,40).

Αὐτά ὅλα δέν ἔχουν σχέσι μέ ἐκκλησιαστικές ὑποθέσεις καί μάλιστα μέ τά θέματα τῆς πίστεως. Εἰς αὐτήν τήν περίπτωσι πρέπει νά εἴμεθα ἀνυποχώρητοι, ὄχι μόνον εἰς τήν πίστι, ἀλλά καί εἰς τό νά κρατοῦμε τούς ναούς καί τά μυστήρια σάν πύργους καί ὀχυρά καί νά μήν τά παραδίδωμε στούς αἱρετικούς, οἱ ὁποῖοι θά τά βεβηλώσουν.

Αὐτήν ἀκριβῶς τήν διδασκαλία κάνει ἀπό τήν ἐξορία ὁ ὅσιος Θεόδωρος ὁ Στουδίτης εἰς τούς μοναχούς του. Ὑπάρχει μία θαυμάσια ἐπιστολή του ἡ ὁποία

Ι. Μ. ΕΣΦΙΓΜΕΝΟΥ: Η ΜΟΝΗ ΣΥΜΠΑΓΗΣ ΕΣΤΙΑ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΑΙΡΕΣΕΩΣ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΥ

Ενώ τα επίσημα μοναστήρια υπακούουν τυφλά στο Βαρθολομαίο, κάποιοι μοναχοί του Αγίου Όρους αγωνιούν για την κατάσταση και τάσσονται υπέρ του Δικαίου αγώνα των μοναχών της Εσφιγμένου

Επιστολή Αγιορειτών Πατέρων:

«Οι Εσφιγμενίτες μάχονται «υπέρ πίστεως» ενώ οι κατσουλιέρηδες μάχονται για τα χρήματα του ΕΣΠΑ»

Η παρακάτω επιστολή συντάχθηκε στο Άγιο Όρος στις 6 Αυγούστου 2013 από έναν μεγάλο αριθμό Αγιορειτών Πατέρων και μας εστάλει με email. Η επιστολή αναφέρεται στα τελευταία γεγονότα που έλαβαν χώρα στο κονάκι της Ι. Μ. Εσφιγμένου. 

Μια άλλη άποψη για τα γεγονότα του κονακίου της Ι.Μ. Εσφιγμένου.

Ακούμε από πολλούς δυσμενή σχόλια για τους Εσφιγμενίτες που υπερασπίστηκαν το κονάκι τους με μολότοφ και απορούμε, γιατί εθελοτυφλούν και δεν βλέπουν ποιος δημιουργεί το πρόβλημα; Αυτός που πηγαίνει να σπάσει την πόρτα, την μια με βαριά, την άλλη με λοστό και τώρα με κλάρκ; Ή αυτός πού κάθεται στο κελλί  του ήσυχα και δεν ενοχλεί κανέναν;
Τουλάχιστον οι Εσφιγμενίτες μάχονται «υπέρ πίστεως»

Να ανακαλέσουν τις ύβρεις οι της Ι. Μ. Εσφιγμένου. Επιστολή θεολόγου

Πρωτοφανείς απόψεις "Αγιορειτών(!)"

για πλανεμένο Παΐσιο και μάγο Πορφύριο

Στηρίζουμε τοὺς πατέρες τῆς Ἱ. Μονῆς Ἐσφιγμένου, οἱ ὁποῖοι ἀδικοῦνται κατάφωρα καὶ διώκονται ἀπηνῶς ἀπὸ τὸν αἱρετικὸ Οἰκουμενιστὴ Πατριάρχη Βαρθολομαῖο.

Δυστυχῶς, ἐνῶ ὅλα μαζὶ -τὰ μοναστήρια τοῦ Ἁγίου Ὄρους- ξεκίνησαν τὸν ἀγῶνα τὴ δεκαετία τοῦ 1960 καὶ διέκοψαν τὴν Μνημόνευση τοῦ Πατριάρχη, τώρα ποὺ τὰ πράγματα ὀφθαλμοφανῶς καὶ οὐσιαστικῶς χειροτέρεψαν καὶ χειροτερεύουν μὲ γεωμετρικὴ πρόοδο, οἱ ἄλλες Ἱ. Μονὲς ἔβγαλαν τὴν οὐρά τους ἀπέξω (ἀφοῦ δέχτηκαν τὰ ἑκατομμύρια εὐρωαργύρια ἀπὸ τὴν Ε.Ε.) καὶ ἔμεινε μόνη ἑστία ἀντίστασης στὸ Ἅγιον Ὄρος, ἡ Ἱ. Μ. Ἐσφιγμένου.

Σ’ αὐτὴ τὴν περίοδο παρατηρήσαμε ὅτι ὑπέπεσαν σὲ λάθη, σὰν αὐτὸ ποὺ παρουσιάζει τὸ ἱστολόγιο «Τρελογιάννης», (ἢ ἡ πληροφορία ὅτι μνημονεύουν Αρχιεπίσκοπο κάποιας παρατάξεως τοῦ Παλαιοῦ Ἡμερολογίου), τὰ ὁποῖα πρέπει νὰ τὰ διορθώσουν. Ἐξ ἄλλου, ἀπευθύνονται καὶ ζητοῦν τὴν συμπαράσταση τοῦ ὀρθόδοξου ἑλληνικοῦ λαοῦ, ποὺ εὐλαβεῖται τοὺς γέροντες Παΐσιο καὶ Πορφύριο.

Θέλουμε νὰ πιστεύουμε, ὅτι ὁ ἡγούμενος Μεθόδιος γιὰ νὰ διατυπώσει τὶς ὑβριστικὲς αὐτὲς θέσεις, ἐπηρεάστηκε ἀπὸ τὸ περιοδικὸ "Κολλυβάδες" ποὺ πρῶτο (μᾶλλον) τὶς διατύπωσε. Ἔτσι κι ἀλλιῶς πρέπει νὰ ἀνακαλέσει καὶ νὰ παύσει ἡ ἱστορικὴ Ἱ. Μονὴ νὰ ἀποτελεῖ τὴν οὐρὰ μιᾶς παρατάξεως τῶν Παλαιοημερολογιτῶν.

Δημοσιεύουμε τὸ κείμενο ποὺ ἀνάρτησε ὁ "Τρελογιάννης" καὶ στὴ συνέχεια κείμενο ποὺ λάβαμε ἀπὸ τὸν θεολόγο κ. Πανταζῆ Νικόλαο. 

Σημ.: Σε σημερινὸ Δελτίου Τύπου τῆς Ἱ. Μ. Ἐσφιγμένου ποὺ πρὶν λίγο εἴδαμε,  διαψεύδουν τὴν πληροφορία ὅτι μνημονεύουν ἄλλον Ἐπίσκοπο. Γράφουν:

"Είπαν ότι μνημονεύουμε άλλους Επισκόπους. Το Άγιο όρος έχει έναν Επίσκοπο, τον Οικουμενικό Πατριάρχη. Κάνοντας χρήση όρων του Κ.Χ.Α.Ο. δεν μνημονεύουμε  τον Οικουμενικό διότι πράττει αίρεση (τον ίδιο όρο έχουν κάνει χρήση πολλές μονές του Α.Ο. έστω μία φορά τα τελευταία πενήντα χρόνια), αλλά δεν μνημονεύουμε άλλο Επίσκοπο".

 

  Πηγή: "Τρελογιάννης"

 (Ἀπό ὁμιλία τοῦ Ἡγουμενου τῆς Ἐσφιγμένου Μεθόδιου)

 «Πολλοί των ευλαβών νεοημερολογιτών μας λένε: "Μα δεν βλέπετε θαύματα πού κάνει ο τάδε πατήρ; Μα δεν βλέπετε τον πατέρα Παΐσιο, ο οποίος αγίασε; Μα δεν βλέπετε τον πατέρα Πορφύριο ο οποίος αγίασε;". Αν είναι έτσι οι άγιοι, προτιμούμε να μην είμαστε άγιοι.

Η Α΄ ΟΙΚΟΥΜ. ΣΥΝΟΔΟΣ ΔΕΝ ΕΘΕΣΠΙΣΕ ΕΠΙΣΗΜΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ

Δὲν ἐξυπηρετεῖ τὴν ἑνότητα ἡ ἐπιμονὴ

στὴ ΔΟΓΜΑΤΟΠΟΙΗΣΗ τοῦ Ἡμερολογίου

 Ὁ π. Εὐθύμιος Τρικαμηνᾶς μᾶς ἀπέστειλε τὸ κείμενο ποὺ δημοσιεύουμε, μὲ τὸ ὁποῖο ἀποδεικνύεται —μὲ βάση τὰ κείμενα τῶν Ἁγίων Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας μας— ὅτι ἡ Α΄ Οἰκουμενικὴ Σύνοδος δὲν ἐθέσπισε κανένα Ἡμερολόγιο ὡς ὑποχρεωτικό, ἅγιο καὶ ἀπαραίτητο γιὰ τὴ σωτηρία, ὅπως ὑποστηρίζουν οἱ περισσότεροι ἀπὸ ὅσους ἀκολουθοῦν τὸ Παλαιό Ἡμερολόγιο.

Ἐκεῖνο ποὺ ἐνδιέφερε κυρίως τὴν Ἐκκλησία, ἦταν τὸ Πασχάλιο (ὁ ἑορτασμὸς τοῦ Πάσχα νὰ μὴ συμπίπτει μὲ τὸ Πάσχα τῶν Ἰουδαίων) κι ὄχι ὁ καθορισμὸς ἑνὸς αἰώνιου, ἀλάνθαστου Ἡμερολογίου.

Ἡ ἀπόδειξη στὴν παραπάνω θέση δίδεται ἀπὸ τὴν πράξη τῆς Ἐκκλησίας, ὅπως αὐτὴ ἐφαρμόστηκε μετὰ τὴν Α’ Οἰκουμενικὴ Σύνοδο. Πράγματι, ὁ ἅγιος Ἀθανάσιος (ποὺ ἦταν ἡ ψυχὴ τῆς Α΄ Οἰκ. Συνόδου) χρησιμοποιοῦσε ΟΧΙ τὸ Ἡμερολόγιο ποὺ δῆθεν δέχθηκε ἡ Σύνοδος (δηλαδὴ τὸ ΙΟΥΛΙΑΝΟ), ἀλλὰ ἄλλο Ἡμερολόγιο, τὸ ΑΙΓΥΠΤΙΑΚΟ. Αὐτὸ χρησιμοποιοῦσε, μὲ βάση αὐτὸ καθόριζε τὴν Ἡμερομηνία ποὺ κάθε χρόνο θὰ ἑορταζόταν τὸ Πάσχα! Καὶ ὄχι μόνο κανεὶς δὲν διαμαρτυρήθηκε, ἀλλὰ ἡ Α’ Οἰκουμενική Σύνοδος ἀνέθεσε στὸν ἑκάστοτε Πατριάρχη Ἀλεξανδρείας νὰ καθορίζει αὐτὸς κάθε χρόνο τὴν ἡμερομηνία τοῦ Πάσχα.

Ἔτσι, καὶ ὁ ἅγιος Κύριλλος (ποὺ ὡς γνωστὸν πρωτοστατεῖ στὴν Γ’ Οἰκουμενικὴ Σύνοδο) στὶς Ἑορταστικὲς Ὁμιλίες του, κάθε χρόνο ἐπὶ τριάντα χρόνια, χρησιμοποιεῖ κι αὐτὸς τὸ Αἰγυπτιακὸ Ἡμερολόγιο. Ἀκόμα καὶ στὰ Πρακτικὰ τῆς Γ΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου, παρότι ἔγινε στὴν Ἔφεσο, περιλαμβάνονται ἐπιστολὲς καὶ Διατάγματα, ἀπὸ τὰ ὁποῖα συμπεραίνει κανεὶς τὴν χρήση καὶ τοῦ Αἰγυπτιακοῦ Ἡμερολογίου, ὅπως: «Ἀντίγραφον ἐπιστολῆς γραφείσης παρὰ τοῦ θεοφιλεστάτου ἐπισκόπου Ἀλεξανδρείας Κυρίλλου πρὸς Νεστόριον, μηνὶ Μεχὶρ ἰνδικτιῶνος ιγ» καὶ «Τοῦ ἁγιωτάτου Κυρίλλου ἀρχιεπισκόπου Ἀλεξανδρείας ὁμιλία λεχθεῖσα ἐν τοῖς τοῦ ἁγίου βαπτιστοῦ Ἰωάννου Φαρμουθὶ κη ἰνδ. α»,  ἤ: «Διάταγμα προτεθὲν παρὰ τῶν ἐπάρχων... Ἀνεγνώσθη ἐν τῇ ἐκκλησίᾳ τῶν μοναζόντων ἐν τοῖς ἐρημικοῖς Φαρμουθὶ κγ ἰνδικτιῶνος α ἔτους Διοκλητιανοῦ ρξδ».

Ἀκόμη συναντοῦμε τὴ χρήση τοῦ Αἰγυπτιακοῦ Ἡμερολογίου στὸν ἅγ. Ἐπιφάνιο Κύπρου, τὸ Δαμασκηνὸ Ἰωάννη (πρεσβύτερο) στὸ ἔργο του «Περὶ τῶν ἁγίων Νηστειῶν», στὸ ὁποῖο περιλαμβάνει ἀποσπάσματα ἁγίων ποὺ χρησιμοποιοῦν ἀδιακρίτως διαφορετικὰ Ἡμερολόγια.

Μιὰ τελευταία ἀναφορὰ θὰ κάνουμε στὸν ἅγ. Νικηφόρο (Πατριάρχη Κων/πόλεως ἐπὶ Εἰκονομαχίας), ὁ ὁποῖος αἰσθάνεται τὴν ἀνάγκη νὰ χρησιμοποιήσει ἐπεξηγηματικὰ πῶς λέγεται ὁ μήνας ποὺ μὲ βάση τὸ δικό του Ἡμερολογίο ἀναφέρει, στὸ Αἰγυπτιακὸ Ἡμερολόγιο· γράφει: «Τῷ ιε΄ ἔτει τῆς αὐτοῦ βασιλείας τῆς εὐαγγελικῆς διδασκαλίας ἄρχεται ὁ κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστός. Τῷ δὲ ιθ΄ ἔπαθεν ἐν Ἱερουσαλὴμ ὑπὲρ ἡμῶν τὸ σωτήριον πάθος [πρὸ η΄ καλανδῶν Ἀπριλλίων, Φαμενὼθ κθ΄, ὅ ἐστι] Μαρτίῳ κε΄».

Ἀλλὰ καὶ στὴ συνέχεια γιὰ αἰῶνες βρίσκουμε ἐν χρήσει στὴν Ἐκκλησία τὸ Αἰγυπτιακὸ Ἡμερολόγιο (ὅπως καί τό Μακεδονικό), χωρὶς νὰ θεωρεῖ κανεὶς ὅτι ὅσοι χρησιμοποιοῦσαν ἄλλο Ἡμερολόγιο (καὶ μάλιστα οἱ Ἅγιοι Ἀθανάσιος καὶ Κύριλλος), εἶναι παραβάτες Ἱερῶν Κανόνων, ὅπως ἀφελῶς καὶ ἐσφαλμένως διδάσκουν οἱ τοῦ Παλαιοῦ Ἡμερολογίου.

Μὲ βάση αὐτὴν τὴν διαπίστωση ὁ π. Εὐθύμιος κάνει μιὰ ἔκκληση πρὸς ὅλους ἐκείνους ποὺ πολεμοῦν τὴν παναίρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, εἴτε μὲ τὸ Παλαιὸ εἴτε μὲ τὸ Νέο Ἡμερολόγιο, νὰ συμπήξουν ἕνα ἑνιαῖο μέτωπο κατὰ αὐτῆς τῆς παναιρέσεως, ἀφήνοντας πίσω τὶς ἀγκυλώσεις τοῦ παρελθόντος:

Βάση καὶ κριτήριο τοῦ ἀγῶνος εἶναι ἡ ὀρθὴ Πίστη καὶ ἡ Ὀρθόδοξη Παράδοση κι ὄχι τὸ ἕνα ἢ τὸ ἄλλο Ἡμερολόγιο.

Ἡμερολογιακὰ στοιχεῖα σχετικὰ μὲ τὸ

ἂν ἐθεσπίσθη κατὰ τὴν Α΄ Οἰκ. Σύνοδο

τὸ Ἰουλιανὸ ἡμερολόγιο

Προτάσεις   π ρ ο σ ε γ γ ί σ ε ω ς   τῶν  σημερινῶν
Ἀντιοικουμενιστῶν  καὶ  Παλαιοημερολογιτῶν

Τοῦ Ἱερομονάχου π. Εὐθύμιου Τρικαμηνᾶ

Εἶναι γνωστόν ὅτι σέ ἕναν ἀγῶνα καί πόλεμο ὁ ἐχθρός ὠφελεῖται τά μέγιστα μέχρι τοῦ σημείου νά νικήση, ὅταν ὑπάρχει διάσπασις τῶν ἀγωνιστῶν καί σύγχυσις ὡς πρός τόν τρόπο καί τήν τακτική τοῦ πολέμου καί τόν ἐπιδιωκόμενο σκοπό. Αὐτό ὡς γεγονός στήν ἱστορία μας ὑπάρχει διάχυτο, εἰς τρόπον ὥστε νά ἀποτελῆ κύριο στόχο τῶν ἐχθρῶν μας ἡ διάσπασίς μας, πρίν καί κατά τήν διάρκεια τοῦ ἀγῶνος. Ἕνα χαρακτηριστικό γεγονός εἶναι καί αὐτό τῆς Μικρασιατικῆς καταστροφῆς. Ὅσο διάστημα εἴμεθα ἑνωμένοι ὁ στρατός ἐνικοῦσε καί ἐσημείωνε λαμπρές καί θαυμάσιες ἐπιτυχίες. Ὅταν ἐπῆλθε ἡ διάσπασις καί χωριστήκαμε σέ βενιζελικούς καί βασιλικούς, τότε συνέβη ἡ τραγωδία τῆς ἧττας καί διασπάσεως τοῦ μετώπου, μέ ὅλα τά ἐπακόλουθα γιά τόν μικρασιατικό λαό.

      Τό ἴδιο ἀσφαλῶς συμβαίνει καί στούς ἀγῶνες τῆς πίστεως ἐναντίον τῆς αἱρέσεως. Ἐδῶ, ἄν δέν ὑπάρχουν ἅγιοι καί θεοφόροι Πατέρες, οἱ ὁποῖοι θά ἡγηθοῦν τοῦ ἀγῶνος, ὁ διάβολος κατορθώνει ἐκμεταλλευόμενος τά πάθη καί τίς ἀδυναμίες μας, νά ἀποπροσανατολίση τούς Ὀρθοδόξους ἐπ’ ὠφελείᾳ τῆς αἱρέσεως.

         Ἕνα τέτοιο εὔγλωττο παράδειγμα ἀποτελεῖ ἡ διάσπασις τῶν σημερινῶν Παλαιοημερολογιτῶν, οἱ ὁποῖοι ἐνῶ ἐξεκίνησαν τόν ἀγῶνα ἐναντίον τῆς ἀλλαγῆς τοῦ ἡμερολογίου, κατήντησαν μέ τά σχίσματα καί τίς παρατάξεις νά ἀλληλοπολεμοῦνται, σέ σημεῖο νά διεκδικῆ ἡ κάθε παράταξις διά τόν ἑαυτόν της τόν τίτλο τῆς ἀληθινῆς Ἐκκλησίας καί τούς ἄλλους νά τούς θεωρεῖ σχισματικούς καί αἱρετικούς.

        Mέ τόν σκοπό λοιπόν τῆς προσεγγίσεως τῶν Ὀρθοδόξων καί τῆς ἑνοποιήσεως τοῦ ἀγῶνος ἐναντίον τῆς αἱρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, θά ἀναφερθῶ εἰς τό πῶς ἀντιμετώπισαν τό θέμα τοῦ ἡμερολογίου οἱ μετά τήν Α’ Οἰκουμενική Σύνοδο Ἅγιοι τῆς Ἐκκλησίας,

Εορτή Μεταμορφώσεως του Σωτήρος

ΕΟΡΤΗ ΤΗΣ ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΕΩΣ

ΤΟΥ ΣΩΤΗΡΟΣ

Τῇ Ϛ ' τοῦ αὐτοῦ μηνός, Ἀνάμνησις τῆς θείας Μεταμορφώσεως τοῦ Κυρίου καὶ Θεοῦ καὶ Σωτῆρος ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ.

Στίχοι

Θαβὼρ ὑπὲρ πᾶν γῆς ἐδοξάσθη μέρος,

Ἰδὸν Θεοῦ λάμψασαν ἐν δόξῃ φύσιν...

Ὁ Οἶκος

Ἐγέρθητε οἱ νωθεῖς, μὴ πάντοτε χαμερπεῖς, οἱ συγκάμπτοντες εἰς γῆν τὴν ψυχήν μου λογισμοί, ἐπάρθητε καὶ ἄρθητε εἰς ὕψος θείας ἀναβάσεως, προσδράμωμεν Πέτρῳ καὶ τοῖς Ζεβεδαίου, καὶ ἅμα ἐκείνοις τὸ Θαβώριον ὄρος προφθάσωμεν, ἵνα ἴδωμεν σὺν αὐτοῖς τὴν δόξαν τοῦ Θεοῦ ἡμῶν, φωνῆς δὲ ἀκούσωμεν, ἧς περ ἄνωθεν ἤκουσαν, καὶ ἐκήρυξαν, τοῦ Πατρὸς τὸ ἀπαύγασμα. 

Ἀπὸ τὰ Στιχηρὰ Προσόμοια τῶν Αἴνων

Πρὸ τοῦ τιμίου Σταυροῦ σου καὶ τοῦ πάθους, λαβὼν οὓς προέκρινας τῶν Ἱερῶν Μαθητῶν, πρὸς τὸ Θαβώριον Δέσποτα, ἀνῆλθες ὄρος, δεῖξαι θελήσας τούτοις τὴν δόξαν σου, οἳ καὶ κατιδόντες σε μεταμορφούμενον, καὶ ὑπὲρ ἥλιον λάμψαντα, πρηνεῖς πεσόντες, τὴν δυναστείαν σου κατεπλάγησαν, ἀναβοῶντες΄ Σὺ τὸ ἄχρονον, φῶς ὑπάρχεις Χριστὲ καὶ ἀπαύγασμα, τοῦ Πατρός, εἰ καὶ θέλων, σάρξ ὡράθης ἀναλλοίωτος.

Δεν είδαν την ΕΠΙΓΕΙΑ μπουλντόζα, αλλ΄ είδαν τὴν ΕΠΟΥΡΑΝΙΑ "μολότωφ". Ανακοίνωση-Απάντηση της Ι. Μ. Εσφιγμένου

Σ’ ὅσους «εἶδαν» μόνο τὴν ἀμφισβητούμενη μολότωφ,

ἀλλὰ δὲν εἶδαν τὴν μπολντόζα ποὺ προηγήθηκε

καὶ ἐμβόλισε τὴν πόρτα χωρὶς ἐντολὴ Εἰσαγγελέα

ΑΠΑΝΤΗΣΗ  Ι. Μ. ΕΣΦΙΓΜΕΝΟΥ

ΣΤΙΣ ΑΔΙΚΕΣ  ΚΑΤΗΓΟΡΙΕΣ

Ὑποστηρίζοντας τοὺς κατάφορα ἀδικουμένους μοναχοὺς τῆς Ἱ. Μ. Ἐσφιγμένου, δὲν σημαίνει πὼς ἀναγνωρίζουμε ὅλες τους τὶς ἐνέργειες  
 («Πατερικὴ Παράδοση»)

Η απάντηση της Ι. Μονής Εσφιγμένου, για όσους

δεν είχαν καταλάβει τα ψέματα που ειπώθηκαν...

από την ψευδεπίγραφη μονή Κατσουλιέρηδων

και τα φερέφωνα του Πατριάρχη

Ἅγιον  Ὄρος,  5/8/2013

«Τί λέτε, είναι Ορθοδοξία να επιτίθεσθε με μπουλντόζα στους μοναχούς που διαφωνούν μαζί σας;» (Ἐρώτημα Ἱ. Μ. Ἐσφιγμένου)

Είπαμε να μην απαντήσουμε αλλά όλα τα ψέματα που ειπώθηκαν, ευτυχώς σε λίγα δημοσιεύματα, δεν μας αφήνουν άλλο περιθώριο, φοβούμενοι μην επικρατήσει το ψέμα.

ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΤΙΣ ΑΔΙΚΕΣ ΚΑΤΗΓΟΡΙΕΣ

Φαίνεται ότι ζούμε σε οργουελική εποχή κατά την οποία τα ονόματα δεν δηλώνουν τα πράγματα, αλλά τα αντίθετά τους.

Νομιμότητα είναι πλέον η δυνατότητα των ισχυρών να παρανομούν.

Δικαιοσύνη είναι το όραμα των αδίκων.

Αλήθεια είναι το ψέμα που υπηρετεί συμφέροντα.

Ανθρώπινα Δικαιώματα είναι τα "δικαιώματα" αισχρών ανθρώπων να διασπείρουν και να θεσμοθετήσουν την ανηθικότητα.

Αγάπη.. ώ, αυτή η αγάπη! είναι το μίσος της αληθείας, είναι η ανθρωπαρέσκεια, εθελοδουλεία και εθελοτυφλία όσων ετάχθησαν αναξίως φρουροί της αληθείας.
Το έχει καταλάβει κι ο λαός μας, αλλά αδυνατεί να αντιδράσει. Περιμένει πλέον μόνον από τους ιερείς και τους μοναχούς την κραυγή της αληθείας.

Το τεράστιο λοιπόν ερώτημα ημών των Εσφιγμενιτών είναι γιατί στην φυσικότατη αντίδρασί μας να μη συμπορευθούμε με το ψεύδος βρίσκουμε τους μοναχούς και τους ιερείς του Αγίου Όρους απέναντί μας κι όχι δίπλα μας. Γιατί να θέλουν οι αγιορείτες πατέρες να στερήσουν συναγιορείτας μοναχούς από το μοναστήρι τους, μολονότι γνωρίζουν το τί αγώνα έκανε ο κάθε ένας από εμάς για να αποσπαστεί από τα δόντια του ψυχοβόρου κόσμου και να βρει φυσικό και ηθικό καταφύγιο στο Άγιον Όρος; Γιατί να μην ανέχονται τον διαφωνούντα αδελφό που ποτέ δεν τους επείραξε; Τόσο μεγάλο έγκλημα είναι να λές την αλήθεια λοιπόν; Τόσο μεγάλο ποινικό αδίκημα είναι να μην μνημονεύεις επ εκκλησίας έναν φανερό εχθρό της Εκκλησίας του Χριστού, έναν ολετήρα της Αγίας Πίστεως; Το πλέον οδυνηρό γεγονός όμως είναι ότι όλοι οι αγιορείται είναι ανθενωτικής διαθέσεως και συμφωνούν μαζί μας. Πώς λοιπόν φτάνουν στο σημείο να συμπορεύονται με ανθρώπους που μισούν όπως ο κ. Βαρθολομαίος και οι πρακτορίσκοι του; Όλοι γνωρίζουμε ότι τα αντιπατριαρχικά μοναστήρια είναι δεκά τρία, πολύ περισσότερα απο τα πατριαρχικά. Πώς λοιπόν σύρονται

Συνέχεια στο θέμα μεταγλώττισης των ευχών από Ι. Μ. Δημητριάδος

Συνεχεια στο θεμα:

"Συνεχιζει  απτοητος  κακοδοξες

πρακτικες ο Δημητριαδος Ιγνατιος..."

Μὲ ἀφορμὴ τὴν ἀνάρτησή μας «Συνεχίζει ἀπτόητος τὶς κακόδοξες πρακτικές του ὁ Δημητριάδος Ἰγνάτιος...» κάποιοι σχολιαστὲς σὲ διάφορα ἱστολόγια ἐξέφρασαν τὴν γνωστὴ ἀπορία:

«ΔΕΝ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΩ ΜΕ ΠΟΙΟΝ ΤΡΟΠΟ ΑΛΛΟΙΩΝΕΤΑΙ Η ΠΑΡΑΔΟΣΗ ΕΦΟΣΟΝ ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ ΓΙΑ ΑΠΟΔΟΣΗ ΣΤΑ ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΚΑ».

Πρὸς χάριν τους τὸ ἱστολόγιο «Τρελογιάννης» ἀνάρτησε ἕνα παλαιότερο κείμενο τοῦ Μητροπολίτη Ναυπάκτου, τὸ ὁποῖο ἀναδημοσιεύουμε. (Ὑπόψιν ὅτι δὲν καταπιαστήκαμε καθόλου μὲ τὸ θέμα τῆς ἀναγνώσεως τῶν εὐχῶν).

Σεβασμός στήν θεία Λειτουργία

Σεβ. Μητροπολίτου Ναυπάκτου και Αγίου Βλασίου Ιεροθέου

 Πηγή: "Τρελογιάννης"

1. Η αξία τής λειτουργικής γλώσσας

Οι Πατέρες τής Εκκλησίας, συνθέτοντας τίς ευχές τής θείας Λειτουργίας, χρησιμοποίησαν τήν λογία γλώσσα τής εποχής τους καί όχι αυτήν πού ομιλούσε ο λαός. Αυτό τό έκαναν καί από σεβασμό στό γεγονός ότι ο άνθρωπος αξιώνεται νά συνομιλήση μέ τόν Θεό. Όταν ομιλή κανείς σέ έναν επιστημονικό χώρο χρησιμοποιεί άλλο επίπεδο λόγου καί ύφος (γλωσσολογική ορολογία) καί άλλο όταν θέλη νά απευθυνθή στά λαϊκά στρώματα τής κοινωνίας. Αλλά αυτό τό έκαναν καί γιά έναν άλλο λόγο, τόν οποίο επισημαίνει ο Καθηγητής Γλωσσολογίας Γεώργιος Μπαμπινιώτης:

«Οι Μεγάλοι Πατέρες προτίμησαν τήν λόγια γλώσσα τής εποχής τους, τήν αττικιστική, γιά συγκεκριμένους λόγους: γιά νά μιλήσουν γιά τήν νέα θρησκεία μέ μία καλλιεργημένη ήδη γλώσσα πού παρείχε λεπτές γλωσσικές διακρίσεις καίριων εννοιών γιά νά χρησιμοποιήσουν τήν μορφή γλώσσας πού επικρατούσε μεταξύ τών μορφωμένων τής εποχής καί μάλιστα τής ελληνικής μορφώσεως, πού υποτιμούσαν τούς Χριστιανούς ως απαίδευτους γιά νά αντιμετωπίσουν μέ γλωσσική επάρκεια τά προβλήματα τών πολλών αιρέσεων πού τίς περισσότερες φορές ακροβατούσαν στή λέξη.

Τή λόγια μορφή τής εκκλησιαστικής γλώσσας ενίσχυσε καθοριστικά η γλώσσα τής λατρείας. Η γλώσσα τής Θ. Λειτουργίας τού Ιωάννη τού Χρυσοστόμου καί τής Θ. Λειτουργίας τού Μ. Βασιλείου έπαιξε σημαντικό ρόλο σ’ αυτό. Τό ίδιο καί η γλώσσα τών Ύμνων τής Ορθόδοξης Εκκλησίας, τής Υμνολογίας όλων τών χρόνων τού Βυζαντίου μέ τούς μεγάλους Βυζαντινούς ορθόδοξους υμνογράφους».

Η χρησιμοποίηση αυτής τής λόγιας γλώσσας στήν θεία λατρεία έπαιξε μεγάλο ρόλο καί στόν εμπλουτισμό τής ίδιας τής ελληνικής γλώσσας, πού ομιλούσε ο λαός, όπως σημειώνει ο ίδιος Καθηγητής:

«Η ελληνική γλώσσα όχι μόνο συνδέθηκε μέ τήν ορθόδοξη πίστη καί τήν ορθόδοξη λατρεία, αλλά ανατροφοδότησε γλωσσικά τήν Ελληνική, αφού οι λέξεις τής λόγιας παράδοσης γίνονταν κτήμα καί τού απλού λαού καί επηρέαζαν τήν γλωσσική του έκφραση. Ένα πλήθος εκκλησιαστικών φράσεων από τό Ευαγγέλιο, τή Θ. Λειτουργία καί τήν Υμνογραφία (ιδίως τής Μ. Εβδομάδος) έχουν περάσει στήν καθημερινή γλώσσα τού λαού. (Μερικά παραδείγματα: αγρόν ηγόρασε, αντί τού μάννα χολήν, άξιος ο μισθός του, από καταβολής κόσμου, από τόν Άννα στόν Καϊάφα, άρον-άρον, άρρητα ρήματα, άς όψεται, άσωτος υιός, διά τό θεαθήναι τοίς ανθρώποις, διά τόν φόβον τών Ιουδαίων, δόξα σοι ο Θεός, είπα καί ελάλησα, εκ τού πονηρού, επί ξύλου κρεμάμενος, νά θέσω τόν δάκτυλον εις τόν τύπον τών ήλων, ζωή χαρισάμενη κλπ.)».

Είναι γνωστόν ότι σέ ξένες Χώρες, όπως τήν Αμερική, τήν Αυστραλία, τόν Καναδά, τήν Ευρώπη κ.λ.π., δημιουργείται έντονος προβληματισμός κατά πόσον πρέπει νά τελήται στούς ελληνορθόδοξους Ναούς η θεία Λειτουργία στήν ελληνική, πρωτότυπη γλώσσα ή από μετάφραση. Η πρακτική πού εφαρμόζεται εκεί είναι ανάλογη. Άλλοτε η θεία Λειτουργία γίνεται εξ ολοκλήρου στήν ελληνική, άλλοτε εξ ολοκλήρου στήν ξένη γλώσσα καί άλλοτε γίνεται ένας συνδυασμός. Ο Καθηγητής Γεώργιος Μπαμπινιώτης προτείνει νά γίνεται, κυρίως, από τήν πρωτότυπη ελληνική γλώσσα. Γράφει:

«Θεωρώ προσωπικά ότι η θεία Λειτουργία, εκ τής φύσεώς της έχει τελετουργικό χαρακτήρα (δεσπόζει ο ευχαριστιακός χαρακτήρας, η τέλεση τού μυστηρίου τής Θ. Ευχαριστίας), γι’ αυτό καί πρέπει νά τελείται στή γλώσσα τού πρωτοτύπου, ο δέ πιστός νά παρακολουθεί τά δρώμενα μέ εγκόλπιο πού θά περιέχει αντικρυστά πρωτότυπο καί μετάφραση