Η ΑΓΙΟΠΟΙΗΣΗ ΤΩΝ ΠΑΠΙΚΩΝ και η ΑΓΙΟΚΑΤΑΤΑΞΗ ΤΩΝ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ

ΑΠΑΝΤΗΣΗ  ΣΕ  ΚΑΛΟΠΡΟΑΙΡΕΤΑ  ΣΧΟΛΙΑ

ΠΕΡΙ  «ΑΓΙΟΠΟΙΗΣΕΩΣ»  ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ  ΣΜΥΡΝΗΣ

    ΜE AΦΟΡΜΗ τὶς γιορτὲς γιὰ τὸν Χρυσόστομο Σμύρνης ποὺ δώδεκα (12) ἄνθρωποι ἁγιοποίησαν, 12 Ἐπίσκοποι, πρωτοστατοῦντος τοῦ τότε Ἀρχιεπ. Χριστόδουλου παρὰ τὶς πληροφορίες ποὺ ὑπῆρχαν γιὰ τὴν μασωνικὴ του ἰδιότητα, δημοσιεύσαμε ἐπιστολὲς τοῦ π. Εὐθύμιου Τρικαμηνᾶ. Οἱ ἐπιστολὲς αὐτὲς προκάλεσαν διάλογο διὰ τῶν σχολίων ποὺ στὴ συνέχεια δημοσιεύτηκαν.

Ἐπειδὴ ὁ χῶρος τῶν σχολίων δὲν εἶναι κατάλληλος γιὰ μιὰ ἐπαρκῆ ἐπεξήγηση καὶ ἀπάντηση στὶς ἐνστάσεις τῶν σχολιογράφων, δημοσιεύουμε ἕνα ἐκτενὲς ἀπόσπασμα ἀπὸ τὴ μελέτη τοῦ π. Εὐθύμιου, ποὺ δίδει τὶς ἀναγκαῖες ἐπεξηγήσεις.

Προτάσσουμε τὶς γνῶμες τῶν ἀοιδίμων Ἀρχιεπ. Χριστοδούλου καὶ τοῦ μητροπ. Πατρῶν Νικοδήμου, τοῦ καὶ συγγράψαντος τὴν ᾀσματική ἀκολουθία τοῦ Χρυσοστόμου, στὶς ὁποῖες φαίνεται καθαρὰ τὸ ἑξῆς φοβερό: ὅτι δέχονταν ὅτι ὑπῆρχε πρόβλημα ἢ καὶ ...ἀμφέβαλαν(!) καὶ αὐτοὶ οἱ ἴδιοι ποὺ τὸν ἁγιοποίησαν, γιὰ τὴν ἁγιότητά του!!!

Ὑπόψιν ὅτι ἡ Ὀρθόδοξος «ἐκκλησία δέν ἁγιοποιεῖ κάποιον ὅπως ὁ Παπισμός, ἀλλά διακηρύττει τήν ἁγιότητά του, συμφωνοῦσα μέ τήν φανέρωσι τοῦ ἁγίου ὑπό τοῦ Θεοῦ καί τήν ἐμπειρία αὐτῆς τῆς φανερώσεως στή συνείδησι τοῦ λαοῦ».

Ὁ πρ. Ἀρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος ἔγραψε:

 «Ἐάν ποτέ ἡ Ἐκκλησία (σ.σ. ἡ Ἐκκλησία γιὰ τὸν Χριστόδουλο ἰσοῦται μὲ τὴν 12μελῆ Ἱ. Σύνοδος)  ἐλέγχουσα τίς διδόμενες πληροφορίες (σ.σ. ὅτι εἶναι μασῶνος, οἰκουμενιστής, ἀρχαιολάτρης...) ὡς ἀληθεῖς ἀποφασίσει  νά διαγράψει τόν Χρυσόστομον Σμύρνης ἀπό τίς δέλτους τῶν ἁγίων της, τότε ὑποχρεούμεθα νά σταματήσομε κι ἐμεῖς νά τόν τιμῶμεν ὡς ἅγιον»!!!

Ὁ πρ. Μητροπ. Πατρῶν Νικόδημος ἔγραψε (στὸ τευχίδιο τῆς  ᾀσματικῆς ἀκολουθίας γιὰ τὸν Χρυσόστομο Σμύρνης) :

 «Κατά ταῦτα, ἡ συνεπίνευσις τῆς ἐκκλησιαστικῆς συνειδήσεως, διά τήν ἀνακήρυξιν τῆς ἁγιότητος τοῦ μάρτυρος Ἱεράρχου Χρυσοστόμου Σμύρνης, τυγχάνει μέν ἀπαραίτητος, δύναται ὅμως νά συντρέξῃ αὕτη ἐκδηλότερον οὐχί πρωθυστέρως, ἀλλ' ἐπί τῇ ἀναμενομένῃ ὑπό πολλῶν σχετικῆ Πράξει τῆς Ἱερᾶς ἡμῶν Συνόδου» (δηλ. ὁμολογεῖ τὸ ἑξῆς φρικτόν: ὅτι δὲν ὑπάρχει μὲν συναίνεση [=συνεπίνευσις] τοῦ λαοῦ στὴν ἁγιοποίηση, ἀλλὰ αὐτὴ θὰ «ἐπιτευχθεῖ»! διὰ τῆς ἀποδοχῆς (=ὑπακοῆς) τοῦ λαοῦ εἰς τὰ κελεύσματα τῆς 12μελοῦς Συνόδου, δηλ. τοῦ Ἀρχιεπ. Χριστόδουλου!!!).

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ἀπὸ τὸ βιβλίο τοῦ π. ΕΥΘ. ΤΡΙΚΑΜΗΝΑ

«Ο ΕΘΝΟΜΑΡΤΥΣ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ ΣΜΥΡΝΗΣ

 ΚΑΙ Η ΠΑΡΑΝΟΜΗ ΚΑΤΑΤΑΞΙΣ ΤΟΥ

ΣΤΗ ΧΟΡΕΙΑ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ»

Ἀναφέρουμε κατ' ἀρχάς ἕνα ἀπόσπασμα ἀπό τήν εἰσαγωγή τοῦ βιβλίου τοῦ Σαράντη Καργάκου «Ὁ ἐθνομάρτυς Χρυσόστομος Μητροπολίτης Σμύρνης ὁ Περίβλεπτος», τήν ὁποία ἔχει γράψει ὁ τότε Μητροπολίτης Δημητριάδος καί νῦν Ἀρχιεπίσκοπος Ἀθηνῶν κ.κ. Χριστόδουλος. Πρέπει νά σημειωθῆ ὅτι ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Χριστοδουλος εἶναι ὁ πρῶτος καί κύριος θεωρητικός καί ὑπερασπιστής τῆς ἁγιοποιήσεως τοῦ Χρυσοστόμου Σμύρνης. Τά ἐπιχειρήματα δέ αὐτά τά ὁποῖα ἀναφέρει ὑπέρ τῆς ἁγιοποιήσεως εἶναι τά βασικώτερα ἀπό ὅσα μέχρι σήμερα ἀκούστηκαν. Οἱ ὑπόλοιποι θιασῶτες τῆς ἁγιοποιήσεως κυρίως ἀναμασοῦν τά ἴδια ἐπιχειρήματα μή ὑπαρχόντων νεωτέρων. Εἶναι λοιπόν σημαντικό νά ἰδοῦμε τήν ἐπιχειρηματολογία τοῦ βασικοῦ θεωρητικοῦ τῆς ἁγιοποιήσεως τοῦ Χρυσοστόμου καί ἐν συνεχείᾳ νά ἐξετάσωμε τά θέματα καί νά τά ἀναλύσωμε ἕνα -ἕνα:

    «Σκιά ὡστόσο στήν ἁγιοκατάταξη τοῦ Μητροπολίτου Σμύρνης Χρυσοστόμου ἔρριψεν ἡ καταγγελία ὅτι ὁ μάρτυς Ἱεράρχης ὑπῆρξε μασόνος, μέλος τῆς Στοᾶς «’Iωνία» Σμύρνης κατά τά ἔτη 1919-1922. Ἐκτενή ἀπάντηση στήν κατηγορία ἐδώσαμε καί ἐμεῖς ἀπό τῶν στηλῶν τῆς «’Eκκλ. Ἀληθείας» (16-12-92) ἰσχυριζόμενοι ὅτι, Καί ὁ ἅγιος Σμύρνης Χρυσόστομος ἐμαρτύρησεν καί ἄν ἀκόμη γίνει δεκτόν ὅτι ὄντως ὑπῆρξε μασόνος ὁ ἅγιος -πρᾶγμα πού ἀμφισβητεῖται ζωηρῶς-,

ΑΝ ΤΟΤΕ ΑΠΕΙΛΟΥΣΕ ΓΙΑ ΔΙΑΚΟΠΗ ΜΝΗΜΟΣΥΝΟΥ, ΤΙ ΘΑ ΕΚΑΝΕ ΣΗΜΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΑ ΦΛΩΡΙΝΗΣ κ. ΘΕΟΚΛΗΤΕ; Τώρα που η προδοσία του Φαναρίου φιγουράρει στις βιτρίνες των ιστολογίων, ουδενός Επισκόπου αντιδρώντος;

Ο ΜΗΤΡ. ΦΛΩΡΙΝΗΣ ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟΣ

ΑΠΕΙΛΟΥΣΕ ΟΤΙ ΘΑ ΠΑΥΣΕΙ

ΤΟ ΜΝΗΜΟΣΥΝΟ ΤΟΥ ΠΑΤΡ. ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΥ 

Πηγή:  augoustinos-kantiotis

ΑΦΟΥ ΔΕΝ ΑΠΑΝΤΑ Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΘΕΟΚΛΗΤΟΣ, ΣΤΟΝ ΨΕΥΤΗ ΠΡΟΙΚΟΝΝΗΣΟΥ, ΑΠΑΝΤΑ Ο ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΜΕ ΤΙΣ ΕΠΙΣΤΟΛΕΣ ΤΟΥ

Γνωρίζουμε καλά τον μητροπολίτη Θεόκλητο και την «αγάπη του» στον π. Αυγουστίνο! Δεν είναι η πρώτη φορά που προτιμά την σιωπή, όταν αδικείται και συκοφαντείται ο π. Αυγουστίνος. Ας ξέρει ότι δεν έχει ανάγκη ο π. Αυγουστίνος από την δική του μαρτυρία, γιατί τον ξέρει  καλά, και μπορεί μόνος του να υπερασπιστεί τον εαυτό του, με τις αθάνατες επιστολές του.

• Ο π. ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟΣ ΟΧΙ ΜΟΝΟ ΔΕΝ ΖΗΤΗΣΕ ΣΥΓΝΩΜΗ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗ, ΠΟΥ ΕΠΑΥΣΕ ΤΟ ΜΝΗΜΟΣΥΝΟ ΤΟΥ ΑΘΗΝΑΓΟΡΑ, ΑΛΛΑ ΑΠΕΙΛΗΣΕ ΚΑΙ ΤΟΝ ΙΔΙΟ ΤΟΝ ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟ ΟΤΙ ΘΑ ΠΑΥΣΕΙ ΚΑΙ ΤΟ ΔΙΚΟ ΤΟΥ ΜΝΗΜΟΣΥΝΟ. ΟΙ ΕΠΙΣΤΟΛΕΣ ΠΟΥ ΤΟΥ ΕΣΤΕΙΛΕ ΕΙΝΑΙ ΑΘΑΝΑΤΟΙ ΜΑΡΤΥΡΕΣ

25-10-1991 ἐπὶ τῇ ἐκλογῇ του πατριάρχου Βαρθολομαίου: «Συγχαίροντες ἐπὶ τῇ ἐκλογῇ ὑμῶν ὡς Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου, ὁλοψύχως εὐχόμεθα ὅπως διοικήσητε τὴν Ἐκκλησίαν μὲ ἀγάπην, καθὼς είπατε, ἀλλ᾿ ἐπιτρέψατέ μοι νὰ είπω ὡς πρεσβύτερος ἐπίσκοπος τῆς Ἑλλαδικῆς Ἐκκλησίας, μὲ ἀγάπην ναί, ἡ ὁποία ὅμως ἀπαραιτήτως νὰ συνοδεύεται μὲ τὴν ἀλήθειαν καὶ τὴν δικαιοσύνην, διότι ἄνευ τούτων καταντᾷ ἀπάτη, δημιουργοῦσα πολλὴν σύγχυσιν ἐν τῇ Ἐκκλησίᾳ. Ὑπὸ τὸν ὅρον τοῦτον συγχαίρομεν ὑμᾶς ὁλοψύχως, εὐχόμενοι ὅπως ἀναδειχθῆτε ἄξιος τῆς Ὀρθοδοξίας, ἡ ὁποία ἐν ταῖς χαλεπαῖς ταύταις ἡμέραις βάλλεται σφοδρῶς ὑπὸ ἐξωτερικῶν καὶ ἐσωτερικῶν ἐχθρῶν καὶ μάλιστα ὑπὸ τοῦ οἰκουμενισμοῦ, ὁ ὁποῖος, καθὼς εἶπεν ὁ ἀοίδιμος Ἰουστῖνος Πόποβιτς, εἶνε παναίρεσις».

ΘΑ ΜΑΣ ΕΞΑΝΑΓΚΑΣΕΤΕ ΝΑ ΠΑΥΣΩΜΕ ΤΟ ΜΝΗΜΟΣΥΝΟ ΣΑΣ

ΟΠΩΣ ΚΑΙ ΑΛΛΟΤΕ ΕΠΡΑΞΑΜΕ

30-7-1993 διὰ τὰ ἐν Αὐστραλίᾳ: «Ἐπὶ ἁρμοδίως ὑποβληθείσης μηνύσεώς μου εἰς τὸ σεπτὸν Οἰκουμενικὸν Πατριαρχεῖον τὴν 17ην Μαρτίου 1989 κατὰ τοῦ Σεβασμιωτάτου Ἀρχιεπισκόπου Αὐστραλίας κ. Στυλιανοῦ, προσβάλλοντος τὸ ὀρθόδοξον δόγμα περὶ ἀναμαρτησίας τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, μολονότι παρῆλθε πενταετία ἀφ᾿ ὅτου ὑπεβλήθη, ἐν τούτοις οὐδεμία κανονικὴ ἐνέργεια ἐγένετο. Ὁ σεβασμιώτατος Αὐστραλίας μὲ τὴν αἱρετικὴν διδασκαλίαν του καὶ τὴν ὅλην συμπεριφοράν του ὑπῆρξε δυστυχῶς ὁ κυρίως ἔνοχος τῆς παρατηρουμένης ἐν Αὐστραλίᾳ θλιβερᾶς ἐκκλησιαστικῆς καταστάσεως. Χωρὶς νὰ θέλωμεν ν᾿ ἀπειλήσωμέν τινα, είμεθα ὑποχρεωμένοι νὰ ἐπιστήσωμεν τὴν προσοχὴν τοῦ οἰκουμενικοῦ πατριάρχου καὶ τῶν περὶ αὐτόν, οἱ ὁποῖοι συγκροτοῦν κατ᾿ αὐτὰς μείζονα Σύνοδον ἐν τῷ Πατριαρχείῳ, ὅτι τὰ ἀφορῶντα εἰς τὰ δόγματα ζητήματα προηγοῦνται τῶν διοικητικῆς φύσεως θεμάτων. Ἡ δὲ ἐν προκειμένῳ σκανδαλώδης σιωπή σας δὲν ἀποκλείεται νὰ μᾶς ἐξαναγκάσῃ νὰ προβῶμεν εἰς κανονικὴν ἐνέργειαν περὶ παύσεως τοῦ μνημοσύνου σας, ὡς καὶ ἄλλοτε ἐπράξαμεν ἐπὶ ἀειμνήστου προκατόχου σας».

26-12-1993 καὶ πάλιν διὰ τὰ ἐν Αὐστραλίᾳ: «Εὑρίσκομαι εἰς τὴν ἀδήριτον ἀνάγκην ἵνα ἀπευθυνθῶ διὰ τοῦ παρόντος δημοσίᾳ πρὸς ὑμᾶς. Δὲν πρόκειται περὶ μικροῦ τινος καὶ ἀσημάντου πράγματος, ἀλλὰ περὶ τῆς ὀρθοδόξου πίστεως. Πρὸ ἐτῶν εἰς τὴν Αὐστραλίαν ἐξέσπασε δεινὸν σκάνδαλον μὲ ἥρωα τὸν ἀρχιεπίσκοπον Αὐστραλίας σεβασμιώτατον κ. Στυλιανόν. Ἐθεωρήσαμεν ἐπιτακτικὸν καθῆκον ν᾿ ἀπευθυνθῶμεν εἰς τὸν τότε οἰκουμενικὸν πατριάρχην κυρὸν Δημήτριον (τὴν 17-3-1989). Τὸ Πατριαρχεῖον ἀπήντησεν εἰς ἡμᾶς διὰ τῆς ὑπ᾿ ἀριθμ. 262/19-4-1989 ἐπιστολῆς, ἐκφράζον τὰς εὐχαριστίας Του διὰ τὴν ἡμετέραν εὐαισθησίαν ἐπὶ τοῦ ἀνακύψαντος ζητήματος. Νέα ὅμως ἀφορμὴ ἐδόθη ἐκ τῆς Μείζονος καὶ Ὑπερτελοῦς Συνόδου. Διότι αὕτη ἐπελήφθη μὲν ἄλλων ζητημάτων ἥσσονος σημασίας, ἀλλὰ περὶ τῶν ὑψίστων δογματικῶν θεμάτων, τῆς ἀναμαρτησίας τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ καὶ τῶν ἄλλων δυσσεβῶν ἐκφράσεων τοῦ εἰρημένου ἱεράρχου, οὐδόλως ἠσχολήθη. Παρὰ ταῦτα, διατηροῦντες τὴν τελευταίαν ἐλπίδα, ἐκρίναμεν ἐπιβεβλημένον, πρὶν ἢ προβῶμεν εἰς ἄλλας κανονικὰς ἐνεργείας, περὶ τῶν ὁποίων ὁμιλοῦν οἱ ἱ. κανόνες τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας καὶ μάλιστα οἱ ΡΚΑ΄ τῆς ἐν Καρθαγένῃ Συνόδου καὶ ΙΕ΄ τῆς Πρωτοδευτέρας, νὰ καταφύγωμεν διὰ δευτέραν ἤδη φορὰν εἰς τὸ Οἰκουμενικὸν Πατριαρχεῖον καὶ θερμῶς νὰ παρακαλέσωμεν, ὅπως τοῦτο ἐπιληφθῇ τοῦ σπουδαιοτάτου τούτου ζητήματος. Διότι ἐὰν ἡμεῖς σιωπήσωμεν, τότε ὁ ἀφανὴς ἀλλὰ πιστὸς λαὸς θὰ γίνῃ ὁ ἄγρυπνος φύλαξ τῆς πίστεώς μας. Παναγιώτατε, εἶμαι πλέον γέρων καὶ ἐγγὺς θανάτου. Ἐπιθυμῶ ν᾿ ἀπέλθω τοῦ κόσμου τούτου διατηρῶν ἀγαθὰς σχέσεις εἰ δυνατὸν μὲ ὅλους, καὶ δὴ μὲ τὸ Οἰκουμενικὸν Πατριαρχεῖον, καθὼς καὶ μὲ τὸν ἀρχιεπίσκοπον Αὐστραλίας κ. Στυλιανόν, τὸν ὁποῖον ὁ Θεὸς γνωρίζει ὅτι δὲν μισῶ, ἀλλὰ ζητῶ νὰ προσέχῃ εἰς τὴν γλῶσσαν καὶ τὴν γραφίδα του ἵνα λαλῇ, γράφῃ καὶ συμπεριφέρεται ὀρθοδόξως».

7-7-1995 διὰ τὴν συνάντησίν του μὲ τὸν πάπαν: «Ἡ προσφάτως (27 ἕως 30-6-1995) γενομένη συνάντησίς σας μετὰ τοῦ πάπα εἰς Ῥώμην δὲν τυγχάνει τῆς ὁμοθύμου ἐπιδοκιμαίας τοῦ πληρώματος τῆς ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας. Ἂν καὶ δὲν ἐπραγματοποιήθη συλλείτουργον καὶ κοινωνία ποτηρίου, ἐν τούτοις αὕτη δὲν παύει νὰ εἶνε μεμπτή, καθόσον καὶ ἡ συμπροσευχὴ μετὰ αἱρετικῶν δὲν εἶνε ἐπιτρεπτὴ κατὰ τοὺς ἱεροὺς κανόνας. …Τὸ Βατικανὸν εὑρίσκεται εἰς δυσχερῆ θέσιν καὶ ἡ κοινὴ γνώμη εἶνε εἰς μέγαν βαθμὸν ἐναντίον αὐτοῦ λόγῳ καὶ τῆς ἀναμίξεώς του εἰς ἐθνικιστικὰ ζητήματα καὶ πολεμικὰς συρράξεις. Ὁ πάπας ὠφελεῖται προφανῶς ἀπὸ τὰς συναντήσεις του μὲ ὀρθοδόξους πατριάρχας καὶ μάλιστα τὸν οἰκουμενικόν, διότι οὕτω στηρίζεται τὸ κλονισμένον κῦρός του. Ἀλλ᾿ οὐδὲν βῆμα ἔχει κάνει οὗτος παραλλήλως πρὸς ἐπάνοδον εἰς τὴν Ἀλήθειαν. Ἀντιθέτως διακηρύττει παντοῦ τὴν παγκοσμιότητα τῆς πνευματικῆς του πατρότητος, θεωρεῖ ἡμᾶς τοὺς ὀρθοδόξους ὡς ἀποσκιρτήσαντα τέκνα του καὶ μᾶς κατατάσσει μεταξὺ τῶν λεγομένων “Ἀνατολικῶν Ἐκκλησιῶν”. Ἀλλ᾿ ἡ ἀλήθεια εἶνε ἄμικτος μὲ τὸ ψεῦδος. Ὁ δὲ παπισμὸς εἶνε ἕνα θεολογικόν, ἠθικὸν καὶ κοινωνικὸν ψεῦδος. Τὸ Οἰκουμενικὸν Πατριαρχεῖον ἐτήρησε βεβαίως, ἔκ τινος ἐπόψεως, ὀρθὴν στάσιν εἰς τὸ θέμα τῆς οὐνίας, πλὴν ὅμως ὤφειλε νὰ εἶχε διακόψει οἱανδήποτε σχέσιν μὲ τοὺς παπικούς, καὶ δὴ μὲ τὸν ίδιον τὸν πάπαν, ἐφ᾿ ὅσον ἐξακολουθεῖ οὗτος νὰ ἐξαποστέλλῃ τὰ προπαγανδιστικά του τάγματα πρὸς ἐκπόρθησιν τῆς Ὀρθοδοξίας. ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΟΜΕΘΑ, ὅθεν, ἐντονώτατα διὰ τὰ τεκταινόμενα. Ὁ πιστὸς ὀρθόδοξος λαός, ποὺ βλέπει τὰ ἐγκλήματα τῶν παπικῶν εἰς τὴν γείτονά μας Γιουγκοσλαβίαν, σκανδαλίζεται ἰδιαιτέρως. Οὐνία, Βοσνία καὶ Σκόπια ἀποτελοῦν αἱμορροούσας πλητὰς εἰς τὸ σῶμα τῆς Ὀρθοδοξίας, τὰς ὁποίας τὸ ἰμπεριαλιστικὸν πάθος τοῦ πάπα ἐξακολουθεῖ νὰ κρατῇ ἀνοικτάς. Ἐνέργειαι λοιπὸν ὡς ἡ τελευταία σας παρέχουν εὐκαιρίας εἰς σχισματικοὺς κύκλους τῆς πατρίδας μας νὰ αὐξάνουν τὴν ἐπιρροήν των. Αἱ κάπως συγκρατημέναι δηλώσεις σας, κατὰ τὴν ὡς ἄνω συνάντησίν σας μόλις μᾶς δίδουν πρὸς τὸ παρὸν πίστωσίν τινα χρόνου, ὥστε να μὴ σπεύσωμεν νὰ ἐπαναλάβωμεν ὅ,τι πρὸ 25 ἐτῶν ἐπράξαμεν, ὅτε ὁμοῦ μετ᾿ ἄλλων δύο ἱεραρχῶν τῆς Β. Ἑλλάδος διεκόψαμεν τὸ μνημόσυνον τοῦ μακαρίτου Ἀθηναγόρου».

Αγ. Νικολάου Καβάσιλα, Εις Γένννησιν Υπεραγίας Θεοτόκου

...Αλλά είναι ακόμη γεγονός ότι αξιώνεται να δέχεται μεγάλες ευεργεσίες από το δίκαιο Θεό εκείνος που επιμελήθηκε όπως έπρεπε τις μικρές. Πώς λοιπόν επομένως δεν είναι λαμπρή απόδειξη του ότι τηρήσατε εξ ολοκλήρου το νόμο κι ότι σεβασθήκατε περισσότερο από κάθε άλλον τη Σκηνή του Μαρτυρίου το γεγονός ότι εσείς μόνοι αξιωθήκατε να φέρετε στον κόσμο -ή, ακόμη περισσότερο, να δημιουργήσετε- την αληθινή Σκηνή του Θεού, μπροστά στην οποία η Σκηνή του Μαρτυρίου είναι τόσο μικρή, ώστε να μην αποτελή παρά μια εικόνα της μόνο και μια σκιά; Γιατί βέβαια δεν θα μπορούσατε να γίνετε άξιοι των μεγαλυτέρων, αν δεν αποδίδατε την αξία που έπρεπε στα μικρότερα. Κι ούτε θα ήταν δυνατόν να λάβετε την αλήθεια, αν αδιαφορούσατε για την προτύπωσή της.

Και όπως ακριβώς ο Σωτήρας, που επρόκειτο να φέρη στην ανθρωπότητα τον καινό νόμο έπρεπε να εφαρμόση προηγουμένως σ' όλη του την πληρότητα τον παλαιό, παρόμοια κι εσείς, που βρεθήκατε στα πρόθυρα του καινού νόμου κι είχατε προπαρασκευασθή για την υποδοχή του ναού της χάριτος, ήταν απόλυτη ανάγκη να γίνετε προηγουμένως ακριβείς τηρητές του νόμου. Γιατί η χάρη είναι το πλήρωμα του νόμου. Και πώς βέβαια θα μπορούσατε να προσθέσετε ό,τι έλειπε, όταν δεν είχατε oι ίδιοι ανταποκριθή σ' αυτό που υπήρχε; Πώς θα μπορούσατε να βάλετε τη στέγη του νόμου, αν προηγουμένως δεν είχατε οικοδομήσει καλά ολόκληρη την oικία;

4. ...Έπρεπε δηλαδή εκείνη η οποία συνένωσε τους ανθρώπους με το Θεό, διαλύοντας το μίσος που υπήρχε μεταξύ τους, κι άνοιξε στις προσευχές των ανθρώπων το δρόμο για τον ουρανό, γκρεμίζοντας το διαχωριστικό τείχος, να έρθη στη ζωή χρησιμοποιώντας τις κατάλληλες βάσεις και αφετηρίες: Κι αν συνέβησαν τα ίδια και σε άλλους

" Αὕτη ἡμέρα Κυρίου, ἀγαλλιᾶσθε λαοί..."

" Αὕτη ἡμέρα Κυρίου, ἀγαλλιᾶσθε λαοί..."

"Σήμερον, ὁ τοῖς νοεροῖς θρόνοις ἐπαναπαυόμενος Θεός, θρόνον ἅγιον ἐπὶ γῆς ἑαυτῷ προητοίμασεν, ὁ στερεώσας ἐν σοφίᾳ τοὺς οὐρανούς, οὐρανὸν ἔμψυχον, ἐν φιλανθρωπίᾳ κατεσκεύασεν· ἐξ ἀκάρπου γὰρ ῥίζης φυτὸν ζωηφόρον, ἐβλάστησεν ἡμῖν τὴν Μητέρα αὐτοῦ, ὁ τῶν θαυμασίων Θεός, καὶ τῶν ἀνελπίστων ἐλπίς, Κύριε δόξα σοι".

 

Πηγή: http://patrokosmas

ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΑ: Αρνούνται τον διάλογο για μια ΠΑΡΑΝΟΜΗ Αγιοποίηση

Δυὸ  Ἐπιστολὲς  γιὰ νὰ μὴ λησμονηθεῖ

       Μιὰ μεγάλη  παρανομία τῆς Συνόδου

Ε Π Ι Σ Τ Ο Λ Η  

τοῦ π. Εὐθύμιου Τρικαμηνᾶ (2013)

Κύριε διευθυντά,

Επειδή αυτές τις ημέρες εορτάζεται η επέτειος της Μικρασιατικής  Καταστροφής και η Σύνοδος της Εκκλησίας της Ελλάδος έχει θεσπίσει να τιμώνται ως Άγιοι ο εθνομάρτυς Χρυσόστομος Σμύρνης και οι συν αυτω υπό των Τούρκων αναιρεθέντες κληρικοί και λαϊκοί, ακόμη και στρατιώτες και επιπλέον επειδή πιθανόν θα φιλοξενήσετε στα φύλλα της εγκρίτου εφημερίδος σας κάποια άρθρα σχετικά με την εορτή αυτή, τα οποία συντάσσουν υποτακτικοί και υπάλληλοι του Δεσπότη του Βόλου, κληρικοί και μοναχοί, θεώρησα αναγκαίο να καταθέσω κάποιες σκέψεις, οι οποίες πιθανόν να συντείνουν στην αφύπνιση του λαού σχετικά με το εν λόγω θέμα.

     Στις 26/1/2013 διοργανώσαμε στο Πανεπιστήμιο του Βολου ημερίδα σχετικά με την αγιοποίηση του εθνομάρτυρος Χρυσοστόμου Σμύρνης, στην οποία προσκαλέσαμε και την Μητρόπολη Δημητριάδος να παραστεί δι’ αντιπροσώπου και να υπερασπισθεί την αγιότητα του Χρυσοστόμου. Από την αρχή της αγιοποιήσεως ζητούσαμε δημόσιο διάλογο, για να ενημερωθεί ο λαός του Θεού για το τι εστί Χρυσόστομος Σμύρνης και κατά πόσον άγιος είναι. Ίσως όμως διαφεύγει από την αντίληψι των συγχρόνων Χριστιανών ότι ο πλέον δικτατορικός και ανελεύθερος τόπος που υπάρχει σήμερα, είναι ο χώρος της Εκκλησίας.

      Οι σημερινοί  επίσκοποι κατευθύνουν την ιστορική πορεία της Εκκλησίας σύμφωνα με τα πάθη των, τις σκοπιμότητες και τις εντολές των σκοτεινών δυνάμεων. Διαλόγους κάνουν μόνον στημένους, εις τους οποίους «τα έχουν βρει» με τους πάσης φύσεως αιρετικούς και αλλοθρήσκους. Φυσικό λοιπόν ήταν μέχρι σήμερα να μη δέχωνται διάλογο σχετικά με την αγιότητα του Χρυσοστόμου Σμύρνης, αλλά με τις κατ’ έτος εορταστικές φιέστες και πανηγυρικές δημοσιεύσεις να προσπαθούν να επιβάλλουν δικτατορικά την αγιοποίησι αυτή απαιτώντας συγχρόνως τυφλή υπακοή από τους Χριστιανούς.

      Δι’ αυτόν τον λόγο σας γνωστοποιούμε, ότι τους προσκαλούμε για μία ακόμη φορά σε δημόσιο διάλογο και αν αρνηθούν, όπως έπραξαν μέχρι σήμερα και συνεχίσουν την ίδια τακτική, σημαίνει αφ’ ενός μεν ότι ο Μητροπολίτης του Βόλου και οι παρατρεχάμενοι αυτού δεν έχουν επιχειρήματα περί της αγιότητος του Χρυσοστόμου Σμύρνης, αφήνοντας ανυπεράσπιστο τον χαλκευμένο άγιό τους και αφ’ ετέρου ότι όχι μόνο δεν ενδιαφέρονται για την αλήθεια και δεν αγαπούν την Εκκλησία, αλλ’ απεναντίας ετοποθετήθηκαν στις θέσεις αυτές για να την εκτροχιάσουν και να την οδηγήσουν στη Ν. Εποχή και στον Αντίχριστο.

     Μετά τιμής

           Ιερομόναχος Ευθύμιος Τρικαμηνάς




ΕΠΙΣΤΟΛΗ (2008)

H  ΠΑΡΑΝΟΜΗ ΑΓΙΟΠΟΙΗΣΙΣ

ΤΟΥ ΕΘΝΟΜΑΡΤΥΡΟΣ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ ΚΑΛΑΦΑΤΗ

 ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΣΜΥΡΝΗΣ

Κύριε Διευθυντά,

Γνωρίζοντας τήν εὐαισθησία τήν ὁποία ἔχει ὁ Ὀρθόδοξος Τύπος εἰς τά θέματα τῆς πίστεως καί συγχρόνως θεωρώντας καθῆκον μου τήν ἐνημέρωσι τοῦ λαοῦ τοῦ Θεοῦ, ἐξ αἰτίας τοῦ ὅτι ἔχω εἰδικά ἀσχοληθῆ μέ αὐτό τό θέμα, σᾶς καταθέτω αὐτές τίς σκέψεις ἐλπίζοντας ὅτι θά εὕρουν ἀνταπόκρισι, λόγῳ τῆς σοβαρότητος τοῦ θέματος, εἰς τό ἐξίσου εὐαίσθητο ὀρθόδοξο πλήρωμα.

   Πρόκειται γία τήν ἁγιοποίησι τοῦ ἐθνομάρτυρος Χρυσοστόμου Καλαφάτη,  Μητροπολίτου Σμύρνης, τοῦ ὁποίου, σύμφωνα μέ τήν ἀπόφασι τῆς Συνόδου τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος ἡ ὁποία  τόν ἁγιοποίησε τό 1992, ἡ μνήμη ἑορτάζεται τήν Κυριακή πρό τῆς Ὑψώσεως τοῦ Τιμίου Σταυροῦ. Λόγῳ λοιπόν τοῦ ἐπικαίρου τοῦ θέματος, ἀλλά καί διά νά μή φανῆ ὅτι ἐλησμονήθη ἡ μεγάλη αὐτή παρανομία τῆς Συνόδου, ἡ ὁποία μέ παπικό τρόπο προσέβαλε ὅλο τό ὀρθόδοξο Ἁγιολόγιο, γίνεται ἡ παροῦσα ἀναφορά.

      Εἶναι γεγονός ὅτι ἡ Σύνοδος μέ τήν ἁγιοποίησι αὐτή ἔκανε πολύ μεγάλο κακό στόν Χρυσόστομο Σμύρνης, διότι ἠνάγκασε πολλούς νά ἀσχοληθοῦν μέ τό πρόσωπό του καί νά φέρουν στό φῶς τῆς δημοσιότητος πολλά στοιχεῖα, τά ὁποῖα, ἄν δέν ἐγίνετο ἡ ἁγιοποίησις θά μᾶς ἦταν ἄγνωστα. Αὐτά τά στοιχεῖα εἶναι τόσο ἐπιβαρυντικά δι’ αὐτόν  ὥστε νά μειώνεται ἡ προσωπικότης του καί ὡς ἐθνομάρτυρος. Διότι ποιός ἀπό τούς ἐθνομάρτυρας εἶχε εἰδωλολατρικές ἀντιλήψεις, μασονικές σχέσεις, αἱρετικά φρονήματα καί Εὐρωπαϊκούς καί Ἀμερικανικούς προσανατολισμούς; Ποιός ἐθνομάρτυρας εἶχε ὑποβιβάσει τόσο πολύ τήν ὀρθόδοξο πίστι, ὥστε ὄχι μόνο νά μήν ἐνδιαφέρεται καθόλου δι’ αὐτήν, ἀλλά ἀπεναντίας νά τήν θυσιάζη μπροστά στό εἴδωλο τῆς Πατρίδος; Ποιός ἐθνομάρτυρας εἶχε τέτοια δουλική καί γλοιώδη  ὑποταγή στή Δύσι, ὥστε ὄχι μόνο νά ταυτίζεται πλήρως μέ τήν νοοτροπία της, ἀλλά καί ὅ,τι δυτικό καί ξενόφερτο νά τό θεωρῆ ἀγγελικό καί οὐράνιο;  Ποιός ὀρθόδοξος Ἐπίσκοπος  (δέν λέμε ἅγιος) ἔδειξε τόση περιφρόνησι στήν Ὀρθόδοξο Παράδοσι, στούς Πατέρας τῆς Ἐκκλησίας καί στόν ὀρθόδοξο μοναχισμό, ὥστε νά θέλη μέ μία μονοκονδυλιά νά τά διαγράψη, διότι ἐθεωροῦσε ὅτι αὐτά καθυστεροῦσαν τήν Ἐκκλησία ἀπό τήν πορεία της πρός τή Ν. Ἐποχή; Ποιός ὀρθόδοξος ποιμένας, ὅσο χλιαρός καί ἀδιάφορος καί ἄν ἦτο, διενοήθη ποτέ νά καλῆ τούς Προτεστάντες Πάστορες νά διδάσκουν τό ποίμνιό του; Δηλαδή νά καλῆ τούς λύκους νά κάνουν μάθημα στά πρόβατα καί μάλιστα νά τούς ἐκθειάζη καί νά τούς ἀνεβάζη ὡς τόν οὐρανό σάν οὐρανόσταλτο μάννα, αὐτούς οἱ ὁποῖοι δέν ἄφησαν τίποτε στή θέσι του ἀπό τίς ὑποθῆκες τῶν Πατέρων; Ποιός ὀρθόδοξος ποιμένας ὠνόμασε προφήτας τούς ἀνθρωπιστάς τῆς Δύσεως (Οὐίλσων, Κλεμανσώ, Λόϋδ Τζώρτζ κλπ),  διέκρινε στά μέτωπά των καί στήν ψυχή των τήν σφραγίδα τοῦ Θεοῦ, τούς ἀπεκάλεσε δημιουργούς ἑνός νέου κόσμου, ἀληθῶς θείου καί οὐρανίου καί ζητωκραύγαζε δι’ αὐτούς μέσα στόν Μητροπολιτικό ναό, ὅπως κάνει ὁ ἀφελής λαός διά τούς διεφθαρμένους πολιτικούς; Καί νά σκεφθῆ κανείς ὅτι ζητωκραύγαζε ὁ Χρυσόστομος Σμύρνης γιά τόν Κλεμανσώ, ὑπέρ τοῦ ὁποίου ἐτέλεσε δοξολογία στήν Μητρόπολι τῆς Ἁγ. Φωτεινῆς τῆς Σμύρνης  ἐπί τῇ διασώσει του, ἀναφέροντας ἀμέσως πρίν σάν οὐράνιες ὑποθῆκες τά βλάσφημα λόγια τοῦ Κλεμανσώ ὅτι: «ἡ Ἑλλάς... θά συνεχίζη τό μέγα ἔργον τοῦ πολιτισμοῦ της διά τό ὁποῖον ἔτι φαίνεται προωρισμένη ὑπό τῶν Ὀλυμπίων θεῶν της...» (Χρ. Τσίτερ, «Τό ἀρχεῖον τοῦ Ἐθνομάρτυρος Σμύρνης Χρυσοστόμου», Τόμ. Γ΄ σ. 32, 33).

       Εἶναι  γεγονός  ὅτι  ὅσο  κανείς  ἀσχολεῖται  μέ  τά κείμενα καί τή ζωή τοῦ Χρυσοστόμου Σμύρνης, ἀφ’ ἑνός μέν δέν εὑρίσκει τίποτε (ἐν κυριολεξίᾳ) ὀρθόδοξο, ἀφ’ ἑτέρου συναντᾶ ἕνα παρανοϊκό πνεῦμα, μία ἐκκοσμίκευσι σέ βαθμό ἀποσυνθέσεως, ἕνα διαρκές ξεγλίστρισμα πρός τήν εἰδωλολατρεία καί τό ἀρχαῖο Ἑλληνικό πνεῦμα, μία ὑποτίμησι τῆς πίστεως καί προβολή τοῦ Προτεσταντισμοῦ καί βεβαίως μία πλήρη ὑποταγή τῶν πάντων εἰς τό εἴδωλο τῆς πατρίδος.

     Ὅμως δέν εἶναι ὁ σκοπός μου σ’ αὐτή τήν ἐπιστολή νά παρουσιάσω  τήν προσωπικότητα τοῦ Χρυσοστόμου Σμύρνης.  Διότι ἐν τελευταίᾳ ἀναλύσει ὅ,τι καί νά ἔκανε εἰς τήν ζωή του θά τόν κρίνη ὁ Θεός. Ἡ πρόθεσίς μου εἶναι νά παρουσιάσω τήν διάθεσι καί τό σκοτεινό πνεῦμα τῆς Συνόδου ἡ ὁποία τόν ἁγιοποίησε καί ὅλων τῶν Ἐπισκόπων ἐν συνεχείᾳ πού διατηροῦν μέ πεῖσμα αὐτήν τήν βεβήλωσι τοῦ ὀρθοδόξου Ἁγιολογίου. Ἔγιναν ὑπομνήματα στή Σύνοδο, κατετέθησαν μηνύσεις διά τήν παράνομο ἁγιοποίησι, κατετέθησαν πλῆθος στοιχείων τά ὁποῖα ἀποδεικνύουν τοῦ λόγου τό ἀληθές, παρουσιάστηκε ἀνάγλυφα ἐνώπιον τῶν Ἐπισκόπων  ὅλη ἡ διαστροφή τοῦ πνεύματος τοῦ Χρυσοστόμου Σμύρνης, παρουσιάστηκε ἐκ τοῦ ἀντιθέτου ὅλη ἡ Ὀρθόδοξος Παράδοσις περί ἀναγνωρίσεως τῶν ἁγίων, ἀλλά δυστυχῶς ὅλα αὐτά ἦταν λόγια τά ὁποῖα ἀπευθύνοντο σέ νεκρούς. 

    Εἶναι ἀλήθεια πρωτοφανής αὐτή ἡ ἐμμονή τῶν Ἐπισκόπων σέ μία τόσο μεγάλη καί κραυγαλέα διαστροφή. Σοῦ δίδουν τήν ἐντύπωσι ὅτι αὐτοί οἱ ἄνθρωποι, ὄχι μόνο δέν ἐνδιαφέρονται καθόλου διά τήν Ὀρθόδοξο Παράδοσι, ἀλλά ἀπεναντίας τοποθετήθησαν στίς θέσεις αὐτές ἀκριβῶς διά νά τήν διαστρέψουν.  Σχηματίζεις τήν εἰκόνα ὅτι ἐκτελοῦν τυφλά ἐντολές τῶν αἱρετικῶν καί τῶν Μασόνων καί δέν ἔχουν τήν διάθεσι νά μετακινηθοῦν ἀπό τίς θέσεις των οὐδέ βῆμα ποδός. Θά ἦταν προτιμότερο νά ἐπέμεναν εἰς αὐτή τήν διαστροφή ἀπό ἐγωϊσμό ἤ ἀπό ἐμπιστοσύνη ὑπερφίαλη στό Παπικό ἀλάθητό των. Διότι εἰς αὐτήν τήν περίπτωσι θά ὑπῆρχε ἐλπίδα μετανοίας καί ἴσως μετά ἀπό τήν μετάνοια  κάτι καλό νά κάνουν στήν Ἐκκλησία. Τώρα ὅμως πού λειτουργοῦν σάν ρομπότ, τώρα πού ἐκτελοῦν τυφλά ἐντολές ἀνωτέρων σκοτεινῶν κύκλων, τώρα πού ἔγιναν Ἐπίσκοποι μέ συμβιβασμό καί σκοπιμότητα, τώρα τέλος πού εὑρίσκονται μέσα στήν ἀποστασία τῆς Ν. Ἐποχῆς, τί θά μποροῦσε ἀνθρωπίνως νά περιμένη κάποιος ἀπό αὐτούς, ὄχι μόνο στό θέμα τῆς ἁγιοποιήσεως τοῦ Χρυσοστόμου Σμύρνης, ἀλλά καί σέ ὅλα τά ἄλλα ἐξ  ἴσου σοβαρά θέματα τῆς πίστεως εἰς τά ὁποῖα ἔχουν ἀκριβῶς τήν ἴδια πορεία;

     Τό χειρότερο ἀπό ὅλα αὐτά εἶναι ὅτι σέ ὅλες αὐτές τίς παρανομίες καί διαστροφές των θέλουν ὅλο τό ὀρθόδοξο πλήρωμα, τόν λαό  τοῦ Θεοῦ ἐν πλήρει ὑποταγῇ, ὑπακοῇ καί ἐμπιστοσύνῃ εἰς τό πρόσωπό των καί τήν αὐθεντία των.  Δέν ὑπάρχει ἴσως χειρότερο πρᾶγμα καί μεγαλύτερη πλάνη ἀπό τό νά ἀκολουθῆς σκοτεινούς καί διεστραμμένους ἀνθρώπους καί νά νομίζης ὅτι αὐτό εἶναι τό θέλημα τοῦ Θεοῦ καί ὅτι ἔτσι θά εὑρίσκεσαι μέσα στό χῶρο τῆς σωστικῆς κιβωτοῦ.
          Ἄν ὑποθέσωμε ὅτι οἱ Ἐπίσκοποι πιεσμένοι ἀπό τόν λαό τοῦ Θεοῦ ἀναιροῦσαν τήν ἁγιοποίησι τοῦ Χρυσοστόμου Σμύρνης, ἀπεκήρυττον τήν αἵρεσι τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, διέκοπτον τούς διαλόγους μέ τούς αἱρετικούς, ἀπεχώρουν ἀπό τό Π.Σ.Ε. καί γενικῶς ἔπραττον ὅ,τι ἀπαιτεῖ ἡ Όρθόδοξος Παράδοσις, πάλι θά ἦταν ἀνάξιοι Ἐπίσκοποι, ἀκατάλληλοι ποιμένες καί λίαν ἐπικίνδυνοι εἰς τό νά ὁδηγήσουν ψυχάς. Διότι ὅλα αὐτά θά τά ἔπραττον ἐπειδή ἐπιέστηκαν καί ὄχι ἐπειδή τά πιστεύουν καί διότι τότε θά ὁδηγοῦντο ἀπό τούς ὑφισταμένους, ἐνῶ αὐτοί ἐτέθησαν φυσικοί ὁδηγοί καί ἐπιπλέον διότι τό φυσικό γνώρισμα τοῦ πνευματικοῦ ὁδηγοῦ καί ποιμένος εἶναι ἡ θυσία, σύμφωνα μέ τήν Ἁγ. Γραφή, ἐνῶ αὐτοί θά ἄγοντο καί θά ἐφέροντο μία ἀπό τίς σκοτεινές δυνάμεις καί μία ἀπό τόν λαό, προκειμένου νά μή θυσιάσουν τό ἀξίωμά των.

   Εἶναι λοιπόν, ὅπως καταλαβαίνει κανείς πολύ σοβαρώτερα τά πράγματα ἀπό ὅτι φαίνονται, ἡ δέ ἁγιοποίησις τοῦ Χρυσοστόμου Σμύρνης δέν ἔκανε τίποτε ἄλλο ἀπό τό νά καταδείξη καί εἰς τούς πλέον ἀσχέτους μέ τά ἐκκλησιαστικά τήν διάθεσι τῶν ποιμένων, ἡ ὁποία δέν διαφέρει ἀπό τήν διάθεσι τοῦ λύκου πρός τό πρόβατο. 
       Εἶναι δέ ἀλήθεια ὅτι τελευταῖα οἱ Ἐπίσκοποι ἔχουν ἀλλάξει στάσι ἀπέναντι  στούς ἀντιδρώντας δι’ αὐτήν τήν ἁγιοποίησι. Ἐνῶ στήν ἀρχή ὑπερασπίζοντο τόν νεόκοπο ἅγιό των, ἀναμασώντας κυρίως τά ἐπιχειρήματα τοῦ μακαρίτη Ἀρχιεπισκόπου Χριστοδούλου, ἐν συνεχείᾳ βλέποντας ὅτι τά ἐπιχειρήματα αὐτά εἶναι γελοῖα καί δέν ἠμποροῦν νά πείσουν οὔτε τά νήπια, ἄλλαξαν στάσι καί ἀντιμετωπίζουν τούς ἀντιδρῶντας ἐξασκῶντας τήν μεγάλη ἀρετή  τῆς σιωπῆς. Δηλαδή τούς λέγομε καί  τούς γράφουμε, τούς προσκαλοῦμε σέ συζήτησι καί δημόσιο διάλογο, προσβάλλουμε καί κυριολεκτικῶς ἐξευτελίζουμε τόν «ἅγιό των», ἀποκαλύπτοντας ὅλη τήν προσωπικότητά του καί τά πιστεύω του, τούς ἀποκαλύπτουμε ἐπί πλέον καί τίς ἰδικές των προθέσεις ἀπέναντι εἰς αὐτήν τήν ἁγιοποίησι καί οἱ Ἐπίσκοποι τηροῦν «ἄκρα τοῦ τάφου σιωπή».
       Συνεχίζουν βεβαίως μέ λαμπρότητα τίς ἑορταστικές φιέστες, τήν μνημόνευσί του μεταξύ τῶν ἁγίων, τούς πομπώδεις λόγους περί θυσίας ὑπέρ πίστεως καί πατρίδος, τά τροπάρια εἰς τά ὁποῖα ὑμνοῦνται τά πατριωτικά του κατορθώματα καί ἀνδραγαθήματα καί κατά τά ἄλλα ὁ χορός βαστάει καλά....

 Ἄν αὐτή ἡ ἀντιμετώπισις εἶναι ἀπό σοβαρούς καί ὑπευθύνους ἀνθρώπους καί ἄν πιστεύουν οἱ ἴδιοι οἱ Ἐπίσκοποι στήν ἁγιότητα τοῦ Χρυσοστόμου Σμύρνης καί ἄν ἐπί πλέον εἶναι σέ θέσι νά ὑπερασπίσουν ὄχι τούς χριστιανούς καί τό ποίμνιό των, ἀλλά τόν ἅγιο πού κατεσκεύασαν, αὐτό μπορεῖ καί ὁ τελευταῖος χριστιανός νά τό κατανοήση.  Πάντως ἕνα εἶναι βέβαιο. Ὅτι δηλαδή ὁ ἅγιος τόν ὁποῖο κατεσκεύασαν ταιριάζει ἀπολύτως στά πιστεύω των, στήν νοοτροπία των καί φυσικά στήν πορεία τήν ὁποία ἔχουν μεθοδεύσει νά βαδίση «ἡ  Ἐκκλησία», προκειμένου νά ἀπαγκιστρωθῆ ἀπό τήν Ἱερά Παράδοσι καί τούς πραγματικούς ἁγίους.

       Ἔτσι λοιπόν κατεσκεύασαν ἕναν ἅγιο καί τόν ἐγκατέλειψαν ἀνυπεράσπιστο στή δίνη τῆς κατακραυγῆς τοῦ λαοῦ. Κατεσκεύασαν ἕναν ἅγιο πιστεύοντας ὅτι μέ μία συνοδική ἀπόφασι θά τόν ἀνασύρουν ἀπό ἐκεῖ πού εὑρίσκεται καί θά τόν τοποθετήσουν εἰς τόν ἱερώτερο χῶρο τῆς Ἐκκλησίας. Κατεσκεύασαν ἕναν ἅγιο θεωρώντας ὅτι καί ὁ Θεός ὑποτάσσεται στίς δεσποτικές ἀποφάσεις.  Κατεσκεύασαν ἕναν ἅγιο στά μέτρα τῆς Ν. Ἐποχῆς μέ τόν σκοπό νά διαδραματίση ἕνα οὐσιαστικό ρόλο προτύπου στίς προσπάθειες τῆς ἑνώσεως μέ τούς αἱρετικούς.

       Τελειώνοντας   εἶναι  ἀνάγκη  νά  ἀναφερθῆ  ὅτι  σύμφωνα μέ τήν σημερινή πορεία τῶν Ἐπισκόπων, ἐκεῖνο πού πρέπει νά ἀναμένωμε ἀπό αὐτούς εἶναι νά ἁγιοποιήσουν καί τόν πρόεδρο τῶν ὁμοφυλοφίλων καί τόν Ἐλευθέριο Βενιζέλο γιά νά ἔχουν καί οἱ ὁμοφυλόφιλοι καί οἱ πολιτικοί τόν ἅγιο προστάτη των, ὅπως καί οἱ Μασόνοι ἔχουν τόν ἅγιο Τέκτονα καί καυχῶνται δι’ αὐτόν, γράφοντας μάλιστα στά μασονικά περιοδικά ὅτι δέν θά ἠδύνατο ὁ Χρυσόστομος Σμύρνης νά φθάση εἰς τό ὕψος τῆς ἁγιότητος ἄν δέν ἦτο Τέκτων.

Ἀμπελάκια Λαρίσης, 1 Σεπτεμβρίου 2008

Ἱερομόναχος Εὐθύμιος Τρικαμηνᾶς.

 

ΕΠΙΛΟΓΗ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΑΠΟ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗ

Η ΠΑΡΑΝΟΪΚΗ  ΛΟΓΙΚΗ  ΤΟΥ  ΦΑΝΑΡΙΟΥ

Ο ΕΘΝΟΦΥΛΕΤΙΣΜΟΣ ΕΙΝΑΙ ΑΙΡΕΣΗ

ΑΛΛΑ, ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΙΡΕΣΗ ΚΑΤΑ ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΝ,

  Η  ΚΑΤΑΡΓΗΣΗ ΤΟΥ ΣΥΜΒΟΛΟΥ ΤΗΣ ΠΙΣΤΕΩΣ!!!

 Σὲ πρόποση κατὰ τὴ διάρκεια γεύματος ποὺ παραχώρησε ὁ Δήμαρχος τοῦ Ταλλὶν Edgar Savisaar τῆς Ὀρθοδόξου Αὐτονόμου Ἐκκλησίας τῆς Ἐσθονίας, ὁ Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης κ. Βαρθολομαῖος εἶπε:

«Δὲν εἶναι ὀρθόδοξος ἐκεῖνος ποὺ προβάλλει

ἐθνοφυλετικὲς ἀπόψεις».

Ἂν δὲν εἶναι Ὀρθόδοξος, Παναγιώτατε, ἐκεῖνος ποὺ προβάλλει ἐθνοφυλετικὲς ἀπόψεις, πόσο Ὀρθόδοξος εἶσθε ἐσεῖς, ποὺ δέχεσθε ὅτι οἱ αἱρετικὲς ὁμολογίες τῆς Δύσεως ἀποτελοῦν Ἐκκλησία, καὶ μὲ αὐτὸ καταλύεται τὸ Σύμβολο τῆς Πίστεως ποὺ ὁμιλεῖ περὶ Μίας Ἐκκλησίας;

Πόσοι Ὀρθόδοξοι πιστοί έχουν καταλάβει ότι καταργείται η Εντολή περί Ιεραποστολής;

Ο ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΣ

ΠΕΤΑΕΙ ΣΤΟΝ ΚΑΛΑΘΟ ΤΩΝ ΑΧΡΗΣΤΩΝ 

ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΗ ΕΝΤΟΛΗ

π. Ἰωάννης Ρωμανίδης:

Τὸ πρόβλημα θὰ εἶναι στὸ ἑξῆς πόσο ὀρθόδοξοι εἶναι

οἱ Ἐπίσκοποί μας, ποιό εὐαγγέλιο δηλαδὴ κηρύσσουν...

Ὁδηγοῦν τὸν κόσμο στὸν ἀληθινὸ Χριστό...

ἢ ἀντίθετα τὸν ὠθοῦν ὅλο καὶ βαθύτερα στὴν πλάνη;

(Εἰς π. Γ.  Μεταλληνοῦ, “Ἡ Ἐκκλησία μέσα στὸν κόσμο”).

 

Παραθέτει ὁ κ. Νάνης τὴν δήλωση τοῦ κ. Βαρθολομαίου καὶ στὴ συνέχεια σχολιάζει, ἀναφερόμενος καὶ στὴν παράνομο ἀφορισμὸ τοῦ κ. Σωτηρόπουλου, ποὺ παρὰ τὸ ὅτι ἔγινεν γνωστὲς οἱ σκοτεινὲς μεθοδεύσεις, ἡ ἐμπάθεια τῶν ἀρχιερέων ποὺ τὴν ἐπέβαλαν, δὲν αἴρουν τὴν ἐπὶ δεκαετίες συνεχιζόμενη ἀδικία στὸ πρόσωπό του:

 

«Ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία δέν ἐπιδιώκει νά πείση τούς ἄλλους περί συγκεκριμένης τινος ἀντιλήψεως τῆς ἀληθείας ἤ τῆς ἀποκαλύψεως, οὔτε ἐπιδιώκει νά τούς μεταστρέψει εἰς συγκεκριμένον τινά τρόπον σκέψεως».

Tάδε έφη, τα ευτράπελα άμα και προδοτικά, ο πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως Βαρθολομαίος. Λόγια βλάσφημα, που απαξιώνουν και ακυρώνουν την έννοια της ιεραποστολής προς τους αλλοδόξους.

Μετά γιατί συμμετέχει το πατριαρχείο Κων/πόλεως στους διαλόγους;

Για να λέμε απλώς ότι διαλεγόμαστε ή για να αμβλύνεται η ορθόδοξη αυτοσυνειδησία; Δηλαδή κάνουμε το διάλογο για το διάλογο; Αυτοσκοπός είναι ο διάλογος ή η υιοθέτηση και υλοποίησή του έχει μία και μοναδική σκοπιμότητα, την επιστροφή στη μάνδρα της Ορθοδοξίας, των πλανεμένων;

Ο Ν. Σωτηρόπουλος, όμως, διαλέγεται ΓΙΑ ΝΑ ΠΕΙΣΕΙ, ΝΑ ΜΕΤΑΣΤΡΕΨΕΙ ΑΙΡΕΤΙΚΟΥΣ ΣΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ, όπως οι μεγάλοι πατέρες της Εκκλησίας. Ναι κε Βαρθολομαίε! Οι αληθινά Ορθόδοξοι ΕΠΙΔΙΩΚΟΥΝ ΝΑ ΠΕΙΣΟΥΝ ΚΑΙ ΜΕΤΑΣΤΡΕΨΟΥΝ και δε "διαλέγονται" για να συμποσιάζονται και συνευωχούνται ούτε "διαλέγονται" κατ’ απομίμηση διεθνών πολιτικών οργανισμών! Το υφ υμών λεχθέν, είναι κατά το κοινώς λεγόμενο, "καινούριο φρούτο" και δε διαθέτει κανένα ευαγγελικό και αγιοπατερικό έρεισμα! Είναι με άλλα λόγια "σάπιο φρούτο", σαν κι αυτά τα οποία σερβίρετε, από καιρού εις καιρόν, σεις και οι ομόφρονές σας!

Λ.Ν.

Καὶ ἕνα σχόλιο ἐπὶ τοῦ σχολίου:

«Μαλλον αυτη ειναι η Αποστολη της Ορθοδοξου εκκλησιας ανα τον κοσμον, να αναπτυξει σχεσεις φιλικες... το να αναγνωρισει ομως Μυστηρια ετεροδοξων με αυτες τις φιλικες σχεσεις, αυτο ειναι οχι μονον αιρεσις, ουτε παναιρεσις... αυτο γκρεμιζει ολο το Οικοδομημα της εκκλησιας μας και οχι μονον... γκρεμιζει και τους εκτος της εκκλησιας ετεροδοξους... δεν ειναι δηλαδη για εμας απλη καταπατησις των Ι. Κανονων, διοτι αυτα ολα ειναι ενα ντομινο... Οι αιρεσεις, δεν ειναι εκκλησιες και φυσικα δεν εχουν τα αγια Μυστηρια,ιδιαιτερα το Μυστηριο της Θειας Ευχαριστιας [το Μυστηριο των Μυστηριων]...».

Πηγή: Αποτείχιση

Παρά τις διαμαρτυρίες των πιστών, η Δεσποτοκρατία συνεχώς επιβεβαιώνεται και επιμένει!

Ἀκολουθεῖ ἡ «ἀπόλυτη» ἐνημέρωση γιὰ τὶς ἀποφάσεις τῆς Ἱ. Συνόδου:

Αποφάσεις 3ης Συνεδρίας της ΔΙΣ

για το μήνα Σεπτέμβριο

Συνήλθε σήμερα Παρασκευή 6 Σεπτεμβρίου 2013, ...επικύρωσε τα Πρακτικά της προηγουμένης Συνεδρίας, ...ενέκρινε τον Κανονισμό «περί Οργανώσεως, Αρμοδιοτήτων, Συγκροτήσεως, Λειτουργίας της Υπηρεσίας Δομήσεως (Υ.ΔΟΜ.) και του Κεντρικού Συμβουλίου Εκκλησιαστικής Αρχιτεκτονικής (ΚΕ.Σ.Ε.Α.) της Εκκλησίας της Ελλάδος», ...έλαβε αποφάσεις σχετικά με τρέχοντα υπηρεσιακά ζητήματα και ενέκρινε αποσπάσεις Κληρικών της Εκκλησίας της Ελλάδος σε Ιερές Μητροπόλεις του εξωτερικού.

Εκ της Συνόδου

Οἱ Ἅγιοι τοῦ μαρτυρίου καὶ οἱ ἐπαναπαυόμενοι Ἐπίσκοποι σὲ "μαλακὰ ἀνάκλιντρα καὶ χρυσοστόλιστους θρόνους"

«Οἱ Ἅγιοι Ἐπίσκοποι ἠγωνίζοντο σθεναρὰ καὶ μὲ τόλμη, ὅταν κατεπατεῖτο ἀπὸ τοὺς πολιτικοὺς ἄρχοντες ἡ δικαιοσύνη καὶ ἡ ἠθική (ἀλλὰ καὶ ἡ πίστις) δίνοντας ἀκόμα καὶ τὸ αἷμα τους.

Οἱ σύγχρονοι τους Ἐπίσκοποι;».

Τὰ παραδείγματα ψυχικοῦ ἡρωϊσμοῦ, ποὺ μπορεῖ κανεὶς νὰ βρῇ φυλλομετρώντας καὶ μελετώντας τὶς σελίδες τῆς Ἐκκλησιαστικῆς Ἱστορίας, ἰδίως τῶν πρώτων αἰώνων τοῦ Χριστιανισμοῦ, εἶνε, ἀγαπητοί μου, πολλά. Ἀπὸ τὸ πλῆθος τῶν σχετικῶν παραδειγμάτων θ᾿ ἀναφέρουμε ἕνα, τὸ ὁποῖο θὰ εἶνε ἄγνωστο στοὺς περισσότερους.

Τὸν τρίτο μ.Χ. αἰῶνα ἐπίσκοπος τῆς Ἀντιοχείας, τῆς μεγάλης ἐκείνης πόλεως τῆς Συρίας στὴν ὁποία οἱ ἀκόλουθοι τοῦ Ναζωραίου ὠνομάστηκαν γιὰ πρώτη φορὰ «Χριστιανοί» (Πράξ. 11,26), ἦταν ὁ Βαβύλας. Ἐπὶ τῶν ἡμερῶν του ὡς ἐπισκόπου συνέβη ἕνα ἔκτακτο γεγονός,τὸ ὁποῖο μνημονεύει ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος σὲ ἐγκωμιαστικὴ ὁμιλία του γιὰ τὸν ἱερομάρτυρα αὐτόν.

Ἕνας βασιλιᾶς –τοῦ ὁποίου τὸ ὄνομα δὲν ἀναφέρει ὁ Χρυσόστομος, κατὰ δὲ τὸν συγγραφέα Μιχαὴλ Γαλανὸ ὁ βασιλιᾶς αὐτὸς ἦταν ὁ Ρωμαῖος αὐτοκράτορας Νουμεριανός (283-284 μ.Χ.), ἐνῷ κατ᾿ ἄλλους ἦταν μᾶλλον ὁ Ἄραβας Φίλιππος, φίλος τῶν Χριστιανῶν (244-249 μ.Χ.)–, ὁ βασιλιᾶς αὐτὸς ὑπέγραψε σύμφωνο εἰρήνης μὲ τὸν βασιλιᾶ τῶν Περσῶν, καὶ γιὰ νὰ τὸν δεσμεύσῃ στὴν τήρησι τῆς συμφωνίας ζήτησε καὶ πῆρε ὡς ὅμηρο τὸ γυιὸ τοῦ Πέρσου μονάρχου. Τὸν ὅμηρο αὐτὸν ὅμως ὁ βασιλιᾶς, χωρὶς καμμιά ἀφορμή, παραβαίνοντας κάθε θεῖο καὶ ἀνθρώπινο νόμο, τὸν κατέσφαξε ἀπάνθρωπα! Μεγάλο σκάνδαλο. Καὶ ἐνῷ διέπραξε τέτοιο ἔγκλημα, εἶχε τὴν ἀναίδεια ὁ ἡγεμόνας αὐτός, σταθμεύοντας στὴν Ἀντιόχεια, μὲ μεγάλη πομπὴ καὶ ἐπίδειξι, νὰ πάῃ στὸν ἱερὸ ναὸ ὅπου λειτουργοῦσε ὁ σεβάσμιος ἐπίσκοπος.

Ἀλλὰ ὁ Βαβύλας δὲν τοῦ ἐπέτρεψε τὴν εἴσοδο. Στάθηκε στὴν θύρα τοῦ ναοῦ καὶ μὲ παρρησία ἤλεγξε τὸ βασιλιᾶ γιὰ τὸ πρωτοφανὲς ἔγκλημα καὶ τὸν ἐμπόδισε νὰ μπῇ στὸ ναό.

Ἐγκωμιάζοντας τώρα τὸν ἅγιο Βαβύλα γιὰ τὴν ὑπέροχη στάσι του ὁ Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος λέει τὰ ἑξῆς ἀξιομνημόνευτα, ποὺ συνιστοῦν ἄριστο ὑπόδειγμα τέτοιων ἀφοριστικῶν ἀποφάσεων τῆς Ἐκκλησίας (βλ. καὶ Κων. Ράλλη, Ποινικὸν Δίκαιον τῆς Ὀρθοδόξου Ἀνατολικῆς Ἐκκλησίας, Ἀθῆναι 1907, σ. 154)

«Αὐτὸς λοιπὸν ὁ Βαβύλας τότε, ἀφοῦ ἡχάρις τοῦ ἁγίου Πνεύματος τοῦ ἐμπιστεύθηκε τὴν ἐδῶ στὴν Ἀντιόχεια Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ, δὲν θὰ ἔλεγα μὲν ὅτι ὑπερέβη τὸν προφήτη Ἠλία καὶ τὸν μιμητή του Ἰωάννη τὸν βαπτιστή, μήπως καὶ ὁ λόγος μου εἶνε πολὺ ἀσεβής, πάντως τοὺς ἔφτασε τόσο, ὥστε νὰμὴ ὑστερήσῃ στὸ ἐλάχιστο ἀπὸ τὸ ἐλεύθερο φρόνημα τῶν γενναίων ἐκείνων ἀνδρῶν. Γιατὶ ὄχι ἕναν τετράρχη λίγων πόλεων (ὅπως ἦταν ὁ Ἡρῴδης ποὺ ἤλεγξε ὁ βαπτιστής) οὔτετὸν βασιλιᾶ ἑνὸς ἔθνους (ὅπως ἦταν ὁ Ἀχαὰβ ποὺ ἤλεγξε ὁ Ἠλίας), ἀλλὰ ἐκεῖνον ποὺ κατεῖχε τὸ μεγαλύτερο μέρος ὅλης τῆς οἰκουμένης, αὐτὸν ἀκριβῶς τὸ φονιᾶ, καὶ ὁ ὁποῖος διοικοῦσε πολλὰ ἔθνη καὶ πολλὲς πόλεις καὶ ἄπειρα στρατεύματα, καὶ ποὺ ἀπὸ κάθε πλευρὰ ἦταν φοβερός, καὶ ἀπὸ τὸ μέγεθος τοῦ ἀξιώματος καὶ ἀπὸ τὸ θράσος τοῦ χαρακτήρα, σὰ νά ᾽ταν κανένας τιποτένιος δοῦλος καὶ τελείως ἀνυπολόγιστος, ἔτσι τὸν πέταξε ἔξω ἀπ᾽ τὴν Ἐκκλησία, μὲ τόση ἀταραξία καὶ ἀφοβία, μὲ ὅση ἕνας τσοπᾶνος θ᾽ ἀποχώριζε ἀπ᾽ τὸ κοπάδι κάποιο πρόβατο γεμᾶτο ψώρα κι ἀρρωστημένο, ἐμποδίζοντας ἔτσι τὴν ἀσθένεια τοῦ ἀρρώστου νὰ μεταδοθῇ στὰ ὑπόλοιπα.

Κι αὐτὰ τὰ ἔκανε βεβαιώνοντας ἐμπράκτως τὸ λόγο τοῦ Σωτῆρος, ὅτι δοῦλος εἶνε μόνο αὐτὸς ποὺ κάνει τὴν ἁμαρτία (βλ. Ἰω. 8,34), ἔστω κι ἂν ἔχῃ πάνω στὸ κεφάλι του μύρια στέμματα, ἔστω κι ἂν φαίνεται πὼς ἐξουσιάζει ὅλους τοὺς ἀνθρώπους ποὺ εἶνε πάνωστὴ γῆ· ἐνῷ αὐτὸς ποὺ νιώθει ὅτι γιὰ κανένα κακὸ δὲν τὸν ἐλέγχει ἡ συνείδησί του, κι ἂν συγκαταλέγεται στὴν τάξι τῶν ὑπηκόων, βασιλεύει περισσότερο ἀπ᾽ ὅλους τοὺς βασιλιᾶδες» (Ε.Π. Migne 50,54).

Ἀκοῦτε γλῶσσα θαρραλέου ἐπισκόπου;

Μεγαλειότατοι, κατὰ τὴν χριστιανικὴ ἠθική, εἶνε αὐτοὶ ποὺ στέκουν στὸ ὕψος τῆς ἀποστολῆς τους ὡς Χριστιανοὶ μέσα στὸν κόσμο, ἔστω καὶ ἂν κατὰ κόσμον εἶνε οἱ κατώτεροι ἀπ᾽ ὅλους. Αὐτοὶ εἶνε τὸ ἁλάτι καὶ τὸ φῶς τοῦ κόσμου (βλ. Ματθ. 5,13-14). Αὐτοὶ ἔχουν τὴν ἐσωτερικὴμεγαλοπρέπεια, τὴν ἀκτινοβολία, τὸ ἄφθαρτο στέμμα τῆς ἁγιότητος, ἡγεμονεύουν καὶ βασιλεύουν στοὺς ἑαυτούς των. Ἐνῷ αὐτοὶ ποὺ βρίσκονται κάτω ἀπὸ τὴ φοβερὴ κυριαρχία φρικτῶν ἐλαττωμάτων καὶ παθῶν, ἔστω καὶ ἂν εἶνε πλούσιοι, ἔστω καὶ ἂν εἶνε στρατηγοί, ἔστω καὶ ἂν εἶνε βασιλεῖς, ἔστω καὶ ἂνεἶνε ἐπιστήμονες καὶ σοφοί, εἶνε ντροπιασμένοι δοῦλοι τῆς ἁμαρτίας.

Μεγαλειότης εἶνε μία, ἡ ἀρετή· ἀθλιότης εἶνε μία, ἡ κακία. Ὁ Βαβύλας, γιὰ τὸν ἔλεγχο ποὺ ἐξήσκησε ὄχι μόνο γιὰ τὴ δολοφονία ἀλλὰ καὶ γιὰ ἄλλες ἐκδηλώσεις τῶν εἰδωλολατρῶν, τὸν συνέλαβαν, τὸν ἔδεσαν μὲ ἁλυσίδες, τὸν ἔσυραν,τὸν διαπόμπευσαν διὰ μέσου τῶν δρόμων καὶ πλατειῶν, τὸν ἔρριξαν στὶς φυλακές, κι ἀφοῦ τέλος τὸν ἔβγαλαν ἀπὸ ἐκεῖ  τὸν ἐκτέλεσαν.

Δὲν κάμφθηκε. Δὲν λιγοψύχησε. Δὲν ἐγκατέλειψε, δὲν ἐπρόδωσε τὴ θέσι στὴν ὁποία τὸν ἔβαλε ὁ Βασιλεύς του, ὁ Χριστός, ἀλλὰ σὰν πιστὸς στρατιώτης ἀγωνίστηκε ὑπὲρ τῆς ἀληθείας «ἕως τοῦ θανάτου» (Σ. Σειρ. 4,28) καὶ ἀντιστάθηκε κατὰ τῆς ἁμαρτίας μαχόμενος «μέχρις αἵματος» (Ἑβρ. 12,4). Ἀναδείχθηκε ἥρωας, ἀριστοῦχος στὰ πνευματικὰ τῆς Ἐκκλησίας. Ἡ μνήμη του ἑορτάζεται στὶς 4 Σεπτεμβρίου. Ἡ σκόνη, ἡ στάχτη τοῦ σώματός του, τὸ ἱερὸ λείψανο μαζὶ μὲ τὶς σιδερένιες ἁλυσίδες τοῦ μαρτυρίου ἦταν πολύτιμο κειμήλιο καὶ θησαυρὸς τῆς ἐκκλησίας τῶν Ἀντιοχέων, ὅπως διασῳζόταν ἐπὶ τῶν ἡμερῶν τοῦ ἱεροῦ Χρυσοστόμου. Καθὼς τὰ προσκυνοῦσαν, ἦταν σὰν νὰ ἄκουγαν τὴ φωνή του νὰ προτρέπῃ τοὺς προεστῶτες τῶν Ἐκκλησιῶν· Κρατῆστε τὴν Ἐκκλησία ἐλεύθερη καὶ ἀδούλωτη  «μὴ γίνεσθε δοῦλοι ἀνθρώπων» (Α΄ Κορ. 7,23) .

Τὸ παράδειγμα τοῦ ἁγίου Βαβύλα Ἀντιοχείας μοιάζει μὲ τὸ ἄλλο ἐκεῖνο γνωστὸ παράδειγμα θαρραλέας στάσεως ποιμένος ἀπέναντι σὲ ἐγκληματοῦντες βασιλεῖς καὶ αὐτοκράτορες ποὺ ἀναφέρει ἡ ἱστορία, τὸ παράδειγμα τοῦ ἐπισκόπου Μεδιολάνων ἁγίου Ἀμβροσίου , ὁ ὁποῖος τὸ 390 μ.Χ. ἐμπόδισε τὸν αὐτοκράτορα Θεοδόσιο νὰ μπῇ στὸ μητροπολιτικὸ ναό, γιατὶ ἦταν ἔνοχος γιὰ ἀμείλικτη ἀνθρωποσφαγὴ 7.000 κατοίκων τῆς πόλεως Θεσσαλονίκης. –Μόνο, τοῦ εἶπε μπροστὰ σὲ ὅλους, μόνο μετάνοια παρατεταμένη μπορεῖ νὰ ἐξαλείψῃ ἕνα τόσο μεγάλο ἁμάρτημα καὶ νὰ ἐξιλεώσῃ τὴν ὀργὴ τοῦ Θεοῦ ποὺ δημιούργησε κ᾽ ἐξουσιάζει τὰ πάντα. Ὁ Θεοδόσιος ὑπάκουσε, ὑπέκυψε στὸν ἀφορισμὸ ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία, κι ὅταν ἐπέστρεψε στὰ ἀνάκτορα ὑπέβαλε τὸν ἑαυτό του στὸ ἐπιτίμιο τῆς Ἐκκλησίας. Ἀπὸ τὸ ἐπιτίμιο αὐτὸ λύθηκε μόλις μετὰ ἀπὸ ὀχτὼ μῆνες, καὶ τότε ἔγινε πάλι δεκτὸς στὴν κοινωνία τῆς Ἐκκλησίας κατὰ τὴν ἑορτὴ τῶν Χριστουγέννων, ἀφοῦ προηγουμένως ὡμολόγησε δημοσίως μέσα στὸν ἱερὸ ναὸ τὴν ἁμαρτία του. Ἔπεσε μπρούμυτα ἐκφωνώντας ἐκεῖνο τὸ λόγο τοῦ Δαυῒδ «Ἐκολλήθη τῷ ἐδάφει ἡ ψυχή μου· ζῆσόν με κατὰ τὸν λόγον σου», κόλλησα δηλαδὴ στὸ ἔδαφος τῆς γῆς, ταπεινώθηκα πολύ, κάνε με νὰ ζήσω κατὰ τοὺς ὁρισμούς σου (Ψαλμ. 118,25). Ἔτσι παρακάλεσε νὰ τοῦ δοθῇ συγγνώμη.

 Τέτοιους ἐπισκόπους, ἀγαπητοί μου, ἔχει ἀνάγκη περισσότερο ἀπὸ κάθε ἄλλη φορὰ ἡ Ἐκκλησία. 

Ἀλλὰ γιὰ νὰ ἐμφανισθοῦν στὸν ὁρίζοντα τέτοιοι ἐπίσκοποι, εἶνε ἀνάγκη νὰ ἐπανέλθουμε στὸ σύστημα ἐκλογῆς τῶν ποιμένων τῆς ἀρχαίας Ἐκκλησίας, κατὰ τὸ ὁποῖο ὁ λαός, ὁ εὐσεβὴς λαός, ἐξέλεγε τοὺς ποιμένες του. Τώρα, ἐφ᾿ ὅσον ὁ εὐσεβὴς λαὸς μένει μακριὰ ἀπὸ τὴν ἐκλογή, ἡ δὲ ἐκλογὴ τῶν προεστώτων τῆς Ἐκκλησίας διενεργεῖται μὲτὸν τρόπο ποὺ διενεργεῖται σήμερα, ὅπως γνωρίζουν πάντες «οἱ παροικοῦντες ἐν Ἰερουσαλήμ» (πρβλ. Λουκ. 24,18).

…Βαβύλες ἐπίσκοποι μὴν περιμένετε ν᾿ ἀνατείλουν στὸ στερέωμα τῆς Ἐκκλησίας. Οἱ Βαβύλες, ὑποθέτω, δὲν διορίζονται μὲ πολιτικὰ διατάγματα, καὶ προκειμένου ν᾽ ἀναλάβουν καθήκοντα δὲν ὁρκίζονται ἐνώπιον ἐπιγείων ἀρχόντων. Μιὰ ἐκκλησία δούλη, ὅπως ἀποδεικνύουν τὰ γεγονότα, μιὰ ἐκκλησία ποὺ κολακεύει καὶ κολακεύεται, ποὺ δίνει καὶ παίρνει κίβδηλα παράσημα ματαίας δόξης, ποὺ ἀναπαύεται μακαρίως ἐπάνω σὲ μαλακὰ ἀνάκλιντρα καὶ χρυσοστόλιστους θρόνους, ποιά, παρακαλῶ, νικηφόρο μάχη μπορεῖ νὰ δώσῃ κατὰ τοῦ συγχρόνου κόσμου, ὁ ὁποῖος ἀνασταυρώνει τὸν Θεάνθρωπο σὲ τοῦτο τὸν αἰῶνα τῶν «φώτων» καὶ «ἐπιστημῶν»;…

(†) ἐπίσκοπος Αὐγουστῖνος

 (Ἀπὸ τὸ βιβλίο Ἐλευθέρα καὶ ζῶσα Ἐκκλησία, Ἐπισκόπου Βαβύλα γενναιότης, Ἀθῆναι 1954-55, σσ. 174-176, Εκδόσεις ΣΤΑΥΡΟΣ).

 Πηγή:  aktines