Μισανθρωπία είναι η Οικουμενιστική "αγάπη", Μητροπ. Ράσκας Αρτέμιου

Ἀπάντηση πρὸς κ. Κερμενιώτη Βασ., Πανταζῆς Νικ.

«Βασίλειον διάδημα ἐστέφθη... σὴ κορυφή...»

του Θεολόγου κ. Νικολάου ΠΑΝΤΑΖΗ

Δὲν εἴχαμε πρόθεση νὰ δημοσιεύσουμε αὐτὸ τὸ ἄρθρο τοῦ κ. Πανταζῆ, τὸ ὁποῖο ἔρχεται ὡς συμπαραστάτης μας στὶς ἄδικες κατηγορίες καὶ συκοφαντίες τοῦ κ. Β. Κερμενιώτη (Β.Κ.). Ὅμως μάθαμε πὼς ὁ Ἡγούμενος μὲ τὸν ὁποῖον σχετίζεται (καὶ τοῦ ὁποίου τὸ «ἀστεῖο» ποιηματάκι-μεγαλυνάριο ὑπὲρ τοῦ Πειραιῶς χρησιμοποίησε ὁ Β.Κ.) μοίρασε σὲ μεγάλη «ὁμάδα» κληρικῶν καὶ μοναχῶν τὸ συκοφαντικὸ ἄρθρο τοῦ κ. Κερμενιώτη. Ὡς ἐκ τούτου πρὸς πληροφόρηση τῆς «ὁμάδος» δημοσιεύουμε τὸ μεγαλύτερο τμῆμα τῆς ἀπαντήσεως (ὅπως δημοσιεύσαμε καὶ τὸ ἄρθρο τοῦ  κ. Β.Κ.).

Ονοματοκρύπτα, κατήγορε και συκοφάντη του Γέροντα π. Ευθυμίου, Βασίλειε Κερμενιώτη

Κατ' αρχήν συγχαρητήρια που εμφανίζεσαι με Ονοματεπώνυμο, αυτό σε τιμά.

Το να καταφέρεσαι όμως με εμπάθεια και ειρωνικά στο πανέντιμο πρόσωπο του π. Ευθυμίου και των κάποτε συνεργατών σου και συναγωνιστών σου, αυτό δεν σε τιμά.

Θα μου πεις: "Και ποιός είσαι συ;"

Όταν κατηγορείς τον πολύ αγαπητό Γέροντά μου, όταν κατηγορείς τον Αγώνα μας και τα αγαπητά μου αδέλφια, θίγεις και μένα και αναγκάζομαι εσωτερικά, από αγάπη και με αλήθεια Χριστού να ανταποκριθώ παρορμητικά, έστω και από μακρυά στις "αντιοικουμενιστικές" σου σαπουνόφουσκες και φλυαρίες.

Τους Ορθοδόξους δεν τους χωρίζουν αποστάσεις και δεν θα 'πρεπε να μας χωρίζουν Οικουμενιστικές Δαιμονικές καταστάσεις. Το άσπρο, άσπρο και το μαύρο, μαυρο. Ή είναι ή δεν είναι Παναίρεση ο Οικουμενισμός. Ή υπάρχει ή δεν υπάρχει συγκεκριμένη γραμμή και στάση από τους Αγίους Πατέρες ως προς τη δική μας στάση και κοινωνία μαζί τους. Μέση διπλωματική οδός δεν υπάρχει. Οι θεωρητικές καταδίκες και τα ταυτόχρονα, παράλογα Συλλείτουργα και η Μνημόνευση των ονομάτων τους δεν υπάρχει. Συγκοινωνία με την αίρεση δεν υπάρχει και ούτε επιτρέπεται να υπάρξει, τα δε λοιπά εκ του πονηρού.

Δεν έχω τίποτε προσωπικό μαζί σου. Δεν γνωριζόμαστε (δόξα τω Θεώ για αυτό) δεν έχω να ωφεληθώ τίποτε από μοχθηρούς και κακόβουλους "αγωνιστές". Αντί να στρέψεις τον αγώνα σου στην Παναίρεση του Οικουμενισμού, στρέφεις τα παράλογα πυρά σου στον Γέροντα π. Ευθύμιο, στις Ιστοσελίδες Πατερική Παράδοση και Αποτείχιση και στους λιαν αγαπητούς εν Χριστώ αδελφούς μου. Δεν βλέπω πού σε αδίκησαν προσωπικά και δεν βλέπω ούτε και δικαιολογώ το λόγο να καταφέρεσαι προσωπικά εναντίον τους, τέτοιες Άγιες Ημέρες που είναι, αντί να ασχολείσαι με την πνευματική ζωή και τον δι' ημάς Ενσαρκούμενον Λόγο του Θεού. Τα εν οίκω μη εν δήμω.

Λόγια συκοφαντικά, υπονοητικά και ειρωνικά, λόγια άδικα και υποτιμητικά δεν χρειάζονται. Και επειδή ο κακός λόγος δεν έχει λόγο να λέγεται, καλύτερα μη μιλάς. Καταλαβαίνω έχεις πικρίες, κακίες και πολλά φοβερά απωθημένα εντός σου. Μην το κάνεις όμως αυτοσκοπό σου. Ξεπέρασέ το ή λύσε το θέμα ιδιωτικά, αδελφικά και ταπεινά, εφ' όσον ήσουν αρκετό καιρό συναντιλήπτορας, ομόφρονας και συναγωνιστής τους υπήρξες.

Ας τα πάρουμε με τη σειρά.

Η Μητρόπολη Πειραιώς που φανατικά υποστηρίζεις –δικαίωμά σου– αρχικά προσκάλεσε τον π. Ευθύμιο και άλλους Ιερείς σε Ημερίδα για την Αποτείχιση. Ο π. Ευθύμιος ανταποκρίθηκε, πολύ σοφά και Αγιοπατερικά, κάνοντας επιτακτικά και πάρα πολύ λογικά μια έντονη παράκληση και δίκαιη προυπόθεση για συνοδεία του με προτεινόμενα πρόσωπα. Ουδέν μεμπτόν και απορώ πού βρίσκεις το άδικο. Είναι δίκαιο και σωστό να επιτίθενται και να μαχαιρώνουν εκατό μεγαλοσχήμονες, μεγαλοεπίβουλοι εγκάθετοι κατήγοροι ένα απλό, ταπεινό ιερομόναχο;

Η Αλήθεια δεν φοβάται και δεν κολλά σε αριθμούς, αλλά το δίκαιο που υποτίθεται εφαρμόζουμε και διψούμε, επιτάσσει και επιβάλει ισοτιμία και "ισοφωνία" επί ίσοις όροις. Δεν βρίσκω κανένα κακό να ζητά ο π. Ευθύμιος συνοδεία. Δεν είναι δικαστήριο (αν και εκεί σου επιτρέπουν συνήγορο ν' αντιμετωπίζεις κατήγορο και γίνονται οι υιοί του σκότους φρονιμώτεροι των υιών του Φωτός). Είναι, υποτίθεται μία ευλογημένη εν Χριστώ Παρέα που θέλει όμορφα και ωραία να λύσει κάποιες παρεξηγήσεις σε σοβαρά, επουσιώδη και σωτηριώδη θέματα Πίστεως και Ομολογίας Χριστού. Κι' γω εάν σε κατηγορούσα υπό την Αιγίδα μιας Μητροπόλεως ουχί περιφρονητέας, θα σου έλεγα δικαιωματικά και ευχαρίστως, αδελφέ μου, αγαπητέ εν Χριστώ αδελφέ μου, ΕΛΑ και ΦΕΡΕ και όποιον αγαπητό αδελφό νομίζεις, αλλοίμονο, κανένα πρόβλημα, όπως αγαπάς!

Όταν όμως γυρίζει ο π. Θεόδωρος Ζήσης και κάνει μια τόσο αήθη, επηρμένη και σιχαμερά υπερήφανη δήλωση, αυτό καθόλου δεν τον τιμά και είναι άκρως αποκαλυπτική της δικής του έπαρσης και αισχρής προκατάληψης που τον διέπει και ντρέπομαι για λογαριασμό του:

“O Μητροπολίτης Πειραιώς και εμείς, σαράντα κληρικοί-γέρoντες, (Σαράντα Παληκάρια, τύφλα να'χει η Σαμαρίνα) που εκπρoσωπούμε την Παράδοση, (ΠΟΙΑ Παράδοση; της Συλλειτουργίας, της Μνημονεύσεως, της Συμπλεύσεως και Συμπορεύσεως, την "παράδοση" Συγκοινωνίας με Παναιρετικούς και βλασφήμους Οικουμενιστάς;;;)...   που εκπρoσωπούμε την Εκκλησία, (ΠΟΙΑ "Εκκλησία" αυτή τη Βαρθολομαιϊκή που λέει ΔΕΝ είμαστε ΜΙΑ αλλά ΠΟΛΛΕΣ αδεφές ΔΙΗΡΗΜΕΝΕΣ;;;;)...  θα είμαστε από την μία μεριά, και από την άλλη μεριά θα είναι αυτοί. Αυτό μας υποτιμά. Γιατί βάζει από τη μια μεριά εμάς, (ποιός στη χάρι σας!) και από τηv άλλη μεριά, ίσα κι ίσα, την oμάδα τoυ Τρικαμηνά. (ΣΑ ΔΕ ντρεπόμαστε, αηδίες και Φαρισαιολογίες). Με την παρoυσία μας θα τoυς προσδώσουμε κύρoς, διότι τους κάνoυμε επισήμους συνoμιλητές μας, (το Θεάρεστο της Συνομιλίας θεωρείται κατάντια, τι αθλιότητα, φτηνότητα και Ιερατικός ξεπεσμός!) διότι εξισωνόμαστε με μία μικρή ομάδα προσώπων, (ΜΗ ΦΟΒΟΥ ΤΟ ΜΙΚΡΟΝ ΠΟΙΜΝΙΟΝ) πoυ δεν έχoυν την ταπείνωση (ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΧΕΤΕ ΕΣΕΙΣ;;;) να ακολουθήσουν μια ευρύτερη oμάδα (Η ΜΕΓΆΛΗ η οδός η απάγουσα εις το Οικουμενιστικό Πυρ το εξώτερον τω ητοιμασμένω τω Διαβόλω και τω Αγγέλω αυτού Πάπα και ΤΟΙΣ ΣΥΝΕΥΔΟΚΟΥΣΙ ΑΥΤΩ). Σήκωσαν μπαϊράκι. (Ζούμε σε καιρούς Αντίχριστους που η Ομολογία Πίστεως και η Αγιοπατερική Αγωνιστική Γραμμή  θεωρείται "μπαϊράκι" ακούς εκεί.... τί ρηχότητα, Θεέ μου... "μπαϊράκι"). Εγώ (νά 'το αυτό το καταραμένο "εγώ", το λέει και γεμίζει το στόμα του, "εγώ" σου λέει, σου το βροντοφωνάζει και σπαράζει) "εγώ" δεν θα συμμετάσχω. (Με γιά σου και χαρά σου, Ανώτατε, Υπεροχικώτατε και Μεγαλειοδέστατε Παμβασιλεύ!) Αυτήν την κίνηση τoυ Πειραιώς τηv θεωρώ εσφαλμένη”» (και συ 'σαι γέροντα σωστός κι' αλήθητος;;;)

Δεν θεωρεί εσφαλμένη τη Μνημόνευση, τα Συλλείτουργα με Μοντέρνους Μεταπατερικούς, αλλά θεωρεί εσφαλμένη την πρόσκληση ενός "Τρικαμηνά"...

Και έπειτα διατείνεσαι: "Αν οι διαχειριστές του ιστολογίου έχουν τη μαρτυρία της συνειδήσεώς τους ότι έπραξαν

ΠΕΡΙΣΤΑΤΙΚΑ ΜΕ ΤΟΝ ΓΕΡΟΝΤΑ ΠΑΪΣΙΟ, Ἀρχιμ. Ἀρσένιος Κατερέλος

Σεβαστέ μου Γέροντα Θεόκλητε, ἅγιε Καθηγούμενε τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Ἁγίου Ἀρσενίου τοῦ Καππαδόκου, καί μάλιστα κτήτορος αὐτῆς, τήν ὁποίαν Ἱερά Μονή ὁ ἴδιος ὁ μακαριστός Γέροντας Παΐσιος εὐλόγησε καί μέ τήν προσευχή του καί μέ τήν προσωπική του παρουσία πάλιν καί πολλάκις, καί, ὡς ἐκ τούτου, καί τότε καί πάντα εἴχατε καί ἔχετε τίς εὐλογίες του καί τίς εὐχές του.

...Ἡ συγκίνησίς μου εἶναι πάρα πολύ μεγάλη, καθ᾽ ὅτι ὁ Κύριος τῆς δόξης καί ἡ Χάρις τοῦ Θεοῦ, παρορῶσα τό ἀπύθμενο πέλαγος τῶν προσωπικῶν μου ἁμαρτιῶν, μέ ἀξίωσε νά λειτουργήσω, ἤ, μᾶλλον, ὁ Χριστός λειτούργησε διά μέσου τῆς ἐμῆς ἐλεεινότητος, σ᾽ αὐτό τό ἱστορικό ἐξωκκλήσι τῆς Ἁγίας Βαρβάρας Κονίτσης -ἄλλωστε ἡ θεία Χάρις εἶναι ἐκείνη ἡ ὁποία τά ἀσθενῆ θεραπεύει καί τά ἐλλείποντα ἀναπληροῖ. Καί, περιττό νά εἴπω τί μεγάλη σημασία ἔχει καί πῶς συνδέεται ἡ ἐκκλησία αὐτή μέ τόν μακαριστό Γέροντα Παΐσιο, διότι, ξέρετε καλύτερα ἀπό μένα, πόσες καί πόσες φορές δέν ἐρχόταν ἐδῶ ἀπό μικρό παιδί, ἀλλά καί σάν μοναχός ἀργότερα καί προσηύχετο. Γιά ὅποιον ἔχει πνευματικές αἰσθήσεις, ἐδῶ, ἀκόμη καί οἱ πέτρες καί τά ντουβάρια καί ἡ σκόνη καί ὁ σοβᾶς, ἔχουν ἁγιασθῆ ἀπό τόν ἱδρῶτα, τήν ἀγωνία καί ἀπό τήν προσευχή τοῦ μακαριστοῦ Γέροντος Παϊσίου.

  Πόσα κρυφά, ἄγνωστα, ἀλλά καί πόσα γνωστά βιώματα, ἡ ὑπερχείλησις τῆς προσωπικῆς του πνευματικῆς δεξαμενῆς, δέν ἀπέκτησε σέ αὐτόν τόν ἱερό χῶρο. Ὅπως εἴπαμε, καί οἱ τοῖχοι εἶναι ἐμποτισμένοι μέ τόν πνευματικό ἱδρῶτα τοῦ Γέροντος. Ἀπό παντοῦ ἐκπέμπονται πνευματικές ἀτελείωτες ἐνέργειες.

Ἀποκορύφωμα, βέβαια, ὅλων αὐτῶν ἀποτελεῖ ἡ πρώτη του ὑπέρ νοῦν καί ἀνθρωπίνην αἴσθησιν καί φαντασίαν καί διάνοιαν Χριστοφάνεια, τήν ὁποίαν εἶχε ἀπό τήν ἡλικία τῶν δεκαπέντε ἐτῶν. Τότε πού ἡ ἄρρητος θέα τοῦ ἀναστημένου καί ἀναληφθέντος Χριστοῦ ἔγινε, μέ τήν δύναμι τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, φανερή καί αἰσθητή στό νεαρό τότε παιδί Ἀρσένιο, ὅταν μέσα σέ ἄκτιστο θεϊκό Φῶς, τοῦ ἐφανερώθη ὁ Βασιλεύς τῶν βασιλευόντων καί Κύριος τῶν κυριευόντων Χριστός. 

Ἡ ἀξία, ὅμως, αὐτῆς τῆς θεοπτίας, ἡ ὁποία, προφανῶς, δέν ἦταν καί ἡ μόνη -αὐτή ἦταν ἡ ἀρχή -εἶναι μοναδική καίἦταν καθοριστικωτάτης πνευματικῆς σημασίας, καί γιά τόν ἴδιο, καί γιά ὅλους ἐμᾶς, καί γιά ὅλη τήν Ὀρθόδοξη ἐπικράτεια. Καί στήν συνέχειαθά καταλάβετε, πιστεύω, τί ἐννοῶ.

Καί αὐτό, γιατί τότε ἐδέχθη τήν πρώτη ''πλήρη'' προσωπική θεία ἀποκάλυψι.Καίλέμε ''πλήρη'' σέ εἰσαγωγικά, γιατί εἰς τόν Θεό δέν ὑπάρχει ποτέ ἡ πληρότητα ὡς πρός τήν φανέρωσί Του. Ἀμυδρῶς πάντα ἀποκαλύπτεται ὁ Θεός κι ἄν ἀπό τό ἄπειρο ἀφαιρέσωμε τό πεπερασμένο, πάλι παραμένει ἄπειρο,ἐκεῖνοπού δέν ἀποκαλύπτεται. Πιό μεγάλη πάντα εἶναι ἡ συγκάλυψις παρά ἡ ἀποκάλυψις τῆς Θεότητος.Τέλος πάντων, ἐδῶ εἶχε τήν πρώτη ''πλήρη'' προσωπική θεία ἀποκάλυψι καί, μάλιστα, ἐντελῶς ἀπροσδόκητα.

Παρένθεσις: Ἀπό τότε διεφαίνετο ἡ μεγάλη του πνευματική ἀρχοντιά, πού ζήτημα εἶναιἄν ἐμεῖςπήραμε μυρωδιά ἀπό τό μέγεθός της, καθώςκαί ἡ ἀνιδιοτέλεια τοῦ μετέπειτα, βέβαια, γνωστοῦ Γέροντος Παϊσίου.

Τί εἶπε σέ ἐκείνη τήν περίστασιτό  ''ἀνώριμο''μυαλό ἑνός μικροῦ παιδιοῦ; Ἀκοῦστε τί εἶπε, γιά νά δοῦμε, ἐδῶ, ὡριμότητα ἑνός ἀνώριμου παιδιοῦ: «Ἀκόμη καί γιά τήν καλωσύνη καί γιά τήν ἀρετή πού εἶχε ὁ Χριστός, ἀξίζει νά Τόν ἀγαπήσω καί δέν θέλω, οὔτε Παράδεισο, οὔτε τίποτα!» Καί, ἀκριβῶς, ἐκείνη τήν χρονική στιγμή, ὁ Ἐτάζων καρδίας καί νεφρούς καί Γνωρίζωνκαί τά μέλλοντα -γιατί στόν Θεό δέν ὑπάρχει μέλλον- ἐφανερώθη, ἀναστημένῃ καί ἀναληφθείσῃ σαρκί, ὁ Ὤν, ὁ Ἦν καί ὁ Ἐρχόμενος.

    Αὐτή ἡ ἐμπειρία, εἶχε, γιά τόν νεαρό τότε Ἀρσένιο Ἐζνεπίδη, ἀνυπολόγιστη ἀξίακαί καθοριστική σημασίαγιά ὅλην τήν ὑπόλοιπη ζωή του, διότι τότεἀνεγεννήθη ἄνωθεν καί ἔβγαλε''πνευματικά φτερά''. Ἀργότερα, ὁ ἴδιος ἔλεγε σέ πολλούς ''πότε, εὐλογημένε, θά βγάλης πνευματικά φτερά;'' Ἀπό τότε,τήν ἀθώα καί πρίν εὐάλωτη παιδική του ψυχή δέν μποροῦσε, πλέον,ὡς ἐκ τούτου, κανείς καί τίποτε νά τήν ταλαντεύση ὡς πρός τήν ἀλήθεια περί ἀνθρώπουχρησιμοποιῶντας ὁ,τιδήποτε, ἀκόμη καί τήν σκοπιμότητα τῆς ἐπιστήμης, μέ τήν θεωρία τῆς Ἐξελίξεως τοῦ Δαρβίνου, κλπ. Διότι, ὅ,τι γεύεσαι μόνος σου, κανείς δέν μπορεῖ νά σοῦ τό ἀφαιρέση, ἐκτός, βέβαια, ἐάν αὐτοκτονήσης πνευματικά, πρᾶγμα πού εἶναι πρακτικά ἀδύνατον μετά ἀπότέτοιες ἐμπειρίες.

Ἴσως, ὅμως, κανείς ἀναρωτηθῆ: Ὅλα καλά, ἀλλά πῶς ἦτο ἄξιο ἕνα τόσο μικρό, νεαρό παιδί, ὅσο καλό κι ἄν ἦταν, νά δεχθῆ μία τόσο ἰσχυρή Χριστοφάνεια, πού τόσοι ἀσκητές, ἐρημίτες, πού ἱδρώνουν νύχτα-μέρα μέ τό Α´ τυπικό, μέ τό Β´ τυπικό, δέν τό πετυχαίνουν ποτέ,ἐνῶκάποιοι ἀπ᾽ αὐτούς ''δέρνουν ἀέρα'' -λίγες φορές, βέβαια, ἀλλάδέν εἶναι ντροπή νά τά λέμε καί αὐτά -, γιά τούς ὁποίους ἔλεγε πάλι ὁ μακαριστός Γέροντας Παΐσιος ''νά τά βράσω τά κομποσχοίνια τους'', γιατί συμβαίνουν καί αὐτά, δυστυχῶς, κάποιες φορές.

Πῶς, λοιπόν, ἕνα νεαρό παιδί εἶχε μία τέτοια ἐμπειρία ἀμέσως τόσο ἐνωρίς, ἐνῶ ἄλλοι -νά μιλήσωμε πιό ἁπλᾶ, γιά τούς λαϊκούς, καί ὄχι μόνο γιά τούς λαϊκούς- ἔχουν ἀμφιβολίες, βασανίζονται ἀπό διάφορες ἀπορίες καί προβλήματα καί ὁ Θεός ''δείχνει'' νά μήν ἀνταποκρίνεται μέ τέτοιον ἄμεσο τρόπο, γιά νά μή ποῦμε ὅτι φαίνεται ''σάν'' νά ἀδιαφορῆ, σέ ὅλους αὐτούς, σέ ὅλους ἐμᾶς θά ἔλεγα;

Κατ᾽ ἀρχάς, γιά νά στηρίζωνται οἱ Χριστιανοί στόν ἀγῶνα τους, θά ἔλεγα, ὅτιἀρκεῖ ἡ ὅλη ἱστορική θεοαποκάλυψι. Δηλ., ἀρκεῖ νά ἐνθυμοῦνται τί ἔκανε ὁ Θεός στό ἀνθρώπινο, ταλαίπωρο, πεπερασμένο ἱστορικό γίγνεσθαι, νά ἐνθυμοῦνταιτά διάφορα γεγονότα πού ἔγινανκατά τήν περίοδο τῆς θείας Οἰκονομίας, τίς προφητεῖες, κλπ., γιά νά πιστέψουν καί γιά νά συντηροῦν τήν πίστι τους στήν Θεότητα καί μοναδικότητα καί μεσσιανικότητα τοῦ Χριστοῦ.

Καί, κατόπιν, θά πρέπη νά στοχεύσουν στήν προσωπική ἐφαρμογή τῶν συνεπειῶν αὐτῆς τῆς ἱστορικῆς θεοαποκαλύψεως, στήν ἐφαρμογήτῶν ἐντολῶν. Αὐτά, ἐάν τηροῦνται σωστά, φθάνει κανείς, χωρίς νά τό ἐπιδιώκηστήν ἀπέκδυσι τοῦπαλαιοῦ ἀνθρώπου. Ὁ π. Παΐσιος τόνιζε, ὅτι ὁ κεντρικός καί τελικός σκοπός τοῦ Χριστιανοῦ πρέπει νά εἶναι ἡ ἀπέκδυσις τοῦ παλαιοῦ ἀνθρώπου. Τά ἄλλα -θεῖες ἐμπειρεῖες κλπ.- δέν θά πρέπη νά μᾶς ἀπασχολοῦν. Ἄν λοιπόν κανείς κάνη συνειδητά αὐτά, ἐφαρμόζη τίς ἐντολές δηλ. μέ πληρότητα, τότε, χωρίς νά τό θέλη, χωρίς νά τό ἐπιδιώκη μᾶλλον, φθάνει στήν προσωπική του πλέον θεοαποκάλυψι, ἀνάλογα βέβαια καί μέ τήν ἰδική του πνευματική χωρητικότητα, ἀνταπόκρισι, δηλ. μέ τά δικά του προσωπικά πνευματικά κυβικά.

Ἐδῶ, βέβαια, στόν τότε νεαρό Ἀρσένιο Ἐζνεπίδη ὑπῆρχε μία λαμπρά καί δικαιωτάτη ἐξαίρεσις τοῦ πνευματικοῦ κανόνος πού προανεφέραμε.

Καί ἐξηγούμεθα: Κατ᾽ ἀρχάς, τό τονίζομε, ὅτι τό νεαρό τότε παιδί οὔτε κἄν φανταζόταννά συμβῆ ἐκεῖνο πού συνέβη στόν χῶρο αὐτόν. Ὁ Θεός, ὅμως, πού προεγνώριζε -ὁ Θεός δέν προορίζει κανέναν, ὅπως ἔλεγε πάλι ὁ Γέροντας, ἀλλά προγνωρίζει τά πάντα χωρίς νά δεσμεύη τήν ἐλευθερία κανενός, μέ αὐτήν τήν ἔννοια- ὁ Θεός, λοιπόν, πού προεγνώριζε τήν λαμπρή, προσωπική, πνευματική, περιπετειώδη πορεία τοῦ Γέροντα, τοῦ ἔδωσε, ἐκ τῶν προτέρων, τήν μεγίστη ἐμπειρία τῆς Χάριτος, εὐθύς ἐξ ἀρχῆς. Κάτι ἀνάλογο, βέβαια, δέν συνέβη καί μέ τόν Ἀπόστολο Παῦλο, ἤ μέ τόν Ἅγιο Συμεών τόν Νέο Θεολόγο, πού σέ ἡλικία δέκα τεσσάρων ἐτῶν εἶχε ἀνάλογες ἐμπειρίες; Ἤ, ἀργότερα, μέ τόν πιό σύγχρονο Ἅγιο Σιλουανό τόν Ἀθωνίτη;

Ὅλοι αὐτοί, καί πολλοί ἄλλοι Ἅγιοι, προγεύθηκαν τήν μεγίστη Χάρι σχετικά ''εὔκολα'', πού δέν ἦταν βέβαια, καί τόσο εὔκολο ὅσο φαίνεται. Μετά, ὅμως, ἠκολούθησαν ἐκ μέρους τους ὑπεράνθρωποι ἀγῶνες καί τούς βρῆκαν τέτοιοι πειρασμοί, πού ἐμεῖς δέν μποροῦμε νά φαντασθοῦμε, ἤ νά διανοηθοῦμε. Ἐδοκίμασαν ἐσχάτη θεία ἐγκατάλειψι, ἕως ψυχικοῦ θανάτου. Μάλιστα, λένε οἱ εἰδικοί, ὅτι αὐτή ἡ περίπτωσις, τό νά πάρη δηλ. κανείς τόσο μεγάλη Χάρι τόσο ἐνωρίς, εἶναι μέν εὐλογία, ἀσύλληπτη φυσικά, ἡ ὁποία, ὅμως, συνήθως, ἀκολουθεῖται ἀπό τούς πλέον σκληρούς πειρασμούς, μποροῦμε νά ποῦμε ὑπέρ τήν ἀνθρωπίνη δύναμιπαρ᾽ ὅ,τι λέγει τό Εὐαγγέλιο ὅτι δέν θά πειρασθοῦμε πάνω ἀπό τήν δύναμί μας.

Ἀναφέρεται, ὅμως, στήν Πατερική Γραμματολογία  -ἀββᾶς Ἰσαάκ, ἀββᾶς Δωρόθεος, κλπ.-, ὅτι, κάποιοι Ἅγιοι ἐπειράσθησαν πάνω ἀπό τήν ἀνθρώπινη δύναμι. Μέ ποιά ἔννοια ὅμως; Μέ τήν ἔννοια ὅτι ἐπειράσθησαν γιά τόσο χρονικό διάστημα, πού νά μή προλάβη ὁ ὑπεράνθρωπος πειρασμός νά τούς διαλύση ψυχο-πνευματικο-οργανικά. Ὅπως λέγει ὁ ἀββᾶς Δωρόθεος, πού φαίνεται εἶχε ὑποστῆ τέτοια δοκιμασία, ''ἄν ἡ δοκιμασία μου κρατοῦσε λίγο παραπάνω, δέν θά ἄντεχα, θά μέ εἶχε διαλύσει αὐτός ὁ πειρασμός''. Ὁ δέ ἀββᾶς Ἰσαάκ ὁ Σῦρος προτρέπει τί νά κάνωμε σέ παρόμοιες περιστάσεις: ''Πέσε καί κουκουλώσου μέχρι νά περάση ὁ πειρασμός'' κλπ.

Λοιπόν, σέ αὐτήν τήν κατηγορία ἀνῆκε, ἀναμφισβήτητα, στούς ἐσχάτους ὅμως πονηρούς καιρούς μας, καί κατέχει μάλιστα ἐξέχουσα θέσι, ὁ συμπατριώτης σας π. Παΐσιος ὁ Ἁγιορείτης.

Ἀλλ᾽ ἄς μή κάνωμε τώρα ἄλλες ἀναλύσεις σέ τέτοιου εἴδους πνευματικά θέματα, πῶς γίνεται δηλ. ἡ ἕλξις τῆς Χάριτος, ἡ ἄρσις τῆς Χάριτος, πού, στούς μεγάλους Ἁγίους, ἀκολουθεῖται ἀπό θεοεγκατάλειψι, γιατί αὐτά τά θέματα εἶναι  πιό δύσκολα νά κατανοηθοῦν καί νά ἀναλυθοῦν καί δέν ἅπτονται τῶν ἰδικῶν μας πνευματικῶν μέτρων. Σέ αὐτό τό πνευματικό φαινόμενο, ὁ ἀγωνιστής ἐξ ὑποκειμένου αἰσθάνεται, ὅτι ὁ Θεός τόν ἔχει ἐγκαταλείψει, πέρα γιά πέρα. Ἀλλά, ἐξ ὑποκειμένου, καί ὄχι ἐξ ἀντικειμένου. Τό ὅτι ὁ Θεός μᾶς ἐγκαταλείπει, δέν εἶναι σωστό. Γιατί, μποροῦμε νά ποῦμε, ὅπως ἔλεγε καί μία ἐκλεκτή ψυχή, ὅτι ἐμεῖς μᾶλλον πάσχομε, ὄχι ἀπό θεοεγκατάλειψι, ἀλλά ἀπό ''αὐτοθεοεγκατάλειψι'', δηλ. μόνοι μας αὐτοθεοεγκαταλειπόμεθα, ἐφόσον ἐμεῖς ἐγκαταλείπομε τόν Θεό καί ὄχι ὅτι ὁ Θεός ὄντως μᾶς ἐγκαταλείπει. Ὁ Θεός ἐπιτρέπει νά πειραζώμεθα μέ προαγωγικούς καί παιδαγωγικούς πειρασμούς, προκειμένου νά μᾶς ὠθήση πνευματικά, γιά νά γνωρίσωμε τήν ταπείνωσι τῶν τελείων, ἡ ὁποία συνίσταται στήν ἐπίγνωσι τῆς δόξης τοῦ Θεοῦ καί στήν ἐπίγνωσι τῆς ἰδικῆς μας ἀδυναμίας. Ἄλλωστε, πῶς ὁ Θεός νά ἐπιτρέψη νά μᾶς συμβοῦν αὐτά τά πράγματα, ἀφοῦ, ὅπως εἴπαμε, τίς περισσότερες φορές, αὐτοθεοεγκαταλειπόμεθα, δηλ. ἀπιστοῦμε καί βασανιζόμεθα καί πάσχομε ἀπό λογισμούς, λόγῳ ἀκριβῶς τοῦ ὅτι ἔχει διαταραχθῆ, ἀπό δική μας ὑπαιτιότητα, ἡ σχέσις μας μέ τόν Θεό.

Τοὐλάχιστον, ὅπως ἔλεγε ὁ μακαριστός Γέροντας, νά ἀγωνιζώμεθα νά πιάσωμε τήν πνευματική βάσι στίς πνευματικές αἰώνιες ἐξετάσεις, πού θά λάβουν χώραστήν Δευτέρα Παρουσία ἐννοεῖται. Ἀλλά καί ὅταν ἡ ψυχή ἀναχωρῆ τήν ὥρα τοῦ θανάτου δηλ., ἤδη κρίνεται. Κι ἐμεῖς ταπεινά προσθέτομε νά ἀγωνιζώμεθα νά πιάσωμε τήν βάσι μέ καλό συντελεστή ἀσφαλείας, γιά νά ἔχωμε τήν βεβαιότητα ὅτι πιάσαμε τήν βάσι τῆς σωτηρίας, πάντα βέβαια Χάριτι Θεοῦ, γιατί ὅλοι μας μόνο μέ τήν Χάρι τοῦ Θεοῦ σωζόμεθα.

Ἔτσι, λοιπόν, σέ αὐτό τό ζεστό οἰκογενειακό πνευματικό περιβάλλον, νομίζω ὅτι εἶναι ἁρμόζον καί ἐπιβλητέον, ἄλλωστε καί μοῦ ἐζητήθη, νά σᾶς ἀναφέρω κάποιες ἱστορίες καί γεγονότα ἀπό τόν π. Παΐσιο, τά ὁποῖα ἀφοροῦν

Μή δώσεις τὴν καρδιά σου σὲ γέροντα που –σε θέματα Πίστεως– βάζει τη διάκριση και την υπακοή πάνω από το Ευαγγέλιο και τους Αγίους.

ΓΕΡΟΝΤΙΣΜΟΣ: ΦΤΑΙΝΕ ΜΟΝΟ ΟΙ ΓΕΡΟΝΤΕΣ ;

Γ Ε Ρ Ο Ν Τ Ι Σ Μ Ο Σ

ΦΤΑΙΝΕ ΜΟΝΟ ΟΙ "ΓΕΡΟΝΤΕΣ";

Ζούμε όντως στον χρυσό αιώνα του μοναχισμού;

«Έλεγαν για τον αββά Χομαί ότι, όταν πέθαινε, είπε στα πνευματικά του παιδιά (δηλ. μοναχούς): «Να μην κατοικήσετε μαζί με αιρετικούς ούτε να έχετε γνωριμίες με άρχοντες ούτε τα χέρια σας να είναι απλωμένα για να μαζεύουν, αλλά μάλλον να είναι απλωμένα για να δίνουν.» (Αββάς Χομαί, σελ. 354)

«Είπε ο αββάς Ζήνων, ο μαθητής του μακαρίου Σιλουανού: «Να μην κατοικήσεις σε τόπο ονομαστό ούτε να καθίσεις μαζί με άνθρωπο που έχει μεγάλο όνομα ούτε να βάλεις ποτέ θεμέλιο για να κτίσεις για τον εαυτό σου κελλί.» (Αββάς Ζήνων, διήγηση υπ’ αριθμ. 1, σελ. 107)

«Κάποιος αδελφός ρώτησε τον αββά Ποιμένα: «Ζημιώνω την ψυχή μου κοντά στον αββά μου· να καθίσω και άλλο κοντά του;» Ο γέροντας γνώριζε ότι βλάπτεται και απορούσε με αυτόν που τον ρωτούσε αν πρέπει να καθίσει και άλλο. Ωστόσο τού είπε: «Αν θέλεις κάθισε». Έφυγε λοιπόν και κάθισε. Στη συνέχεια ήρθε πάλι και του είπε: «Ζημιώνω την ψυχή μου», και ο γέροντας δεν του είπε: «Να φύγεις». Ήρθε και τρίτη φορά λέγοντας: «Πραγματικά, δεν κάθομαι άλλο», και ο αββάς Ποιμήν τού απάντησε: «Αυτή τη φορά είθε να σωθείς· πήγαινε και μην καθίσεις πλέον». Έλεγε λοιπόν ο γέροντας: «Άνθρωπος που βλέπει τη ζημία της ψυχής του χρειάζεται να ρωτά; Για τους κρυφούς λογισμούς ρωτά κανείς, και έργο των γερόντων είναι να δώσουν την ορθή απάντηση· για φανερή αμαρτία όμως δεν χρειάζεται να ρωτά κανείς, αλλά αμέσως να την κόβει.»» (Αββάς Ποιμήν, διήγηση υπ’ αριθμ. 189, σελ. 283-284)

(Σήμερα κάποιοι διδάσκουν ότι κάποιος πρέπει να κάνει υπακοή στον γέροντα ασχέτως του είδους της καθοδήγησης που εκείνος του δίνει και ότι όποιος έχει γέροντα δεν χρειάζεται να φοβάται τον Θεό ή να απασχολείται με τις εντολές Του.)

«Επίσης είπε: «Μη δώσεις την προσοχή σου σ’ εκείνον, για τον οποίο η καρδιά σου δεν νιώθει σιγουριά.» (Αββάς Ποιμήν, διήγηση υπ’ αριθμ. 80, σελ. 261)

«Είπε ακόμη: «Να μην εμπιστευτείς τη συνείδησή σου σ’ εκείνον, για τον οποίο η καρδιά σου δεν νιώθει σιγουριά.» (Αββάς Ποιμήν, διήγηση υπ’ αριθμ. 200, σελ. 285)

 
(Σήμερα κάποιοι διδάσκουν ότι αν κάποιος νιώθει αβεβαιότητα για έναν γέροντα που είναι γκουρού, το κάνει ο διάβολος και ως εκ τούτου αυτός πρέπει να αγνοήσει ό,τι βλέπει και αισθάνεται και καταλαβαίνει σχετικά με το ποιον του γέροντα με αποτέλεσμα να οδηγηθεί, στην καλύτερη των περιπτώσεων, στην παράνοια).

Πηγή: "Τρελογιάννης"

Αποφυγή των διαιρέσεων και των ψευδοποιμένων που τις προκαλούν

Ἀπὸ τὴ διδασκαλία τοῦ Ἁγίου Ἰγνατίου

Ὁ ἅγιος Ἰγνάτιος, ὁ ὁποῖος γιὰ τὴν ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ ἔγινε τροφὴ τῶν λεόντων, διδάσκει νὰ ἀποφεύγουμε τὶς μεταξύ μας διαιρέσεις καὶ τὶς κακοδοξίες τῶν αἱρετικῶν, ἀπὸ τοὺς ὁποίους προέρχεται πνευματικὸς μολυσμὸς ποὺ ἐπεκτάθηκε σὲ ὅλο τὸν κόσμο.
Ὁμιλεῖ ἀσφαλῶς γιὰ τὶς περιπτώσεις ἐκεῖνες ποὺ οἱ πιστοί, ἀντὶ νὰ ἀνατρέχουμε στοὺς Πατέρες καὶ νὰ ἀκολουθοῦμε τὴν Εὐαγγελικὴ ὁδὸ ποὺ ἐκεῖνοι μᾶς ὑποδεικνύουν, ἐμεῖς τοὺς παρερμηνεύουμε καὶ ἀκολουθοῦμε τὴν δική μας γνώμη, ἀρνούμαστε δὲ νὰ ἐξετάσουμε ὅποιον μᾶς παρουσιάζει διὰ μέσου τῶν πατερικῶν κειμένων, διαφορετικὴ γνώμη ἀπὸ τὴ δική μας, ὑποτιμώντας τὸν ἐν Χριστῷ ἀδελφό μας, ὡς μὴ ὑπακούοντα στὴν αὐθαίρετη γνώμη μας. Ἔτσι ὅμως δὲν ὁμονοοῦμε ἐν Χριστῷ καὶ προκαλοῦμε διαιρέσεις στὸ Σῶμα τῆς Ἐκκλησίας.

«Ὡς τέκνα οὖν φωτὸς ἀληθείας φεύγετε τὸν μερισμὸν τῆς ἑνότητος καὶ τὰς κακοδιδασκαλίας τῶν αἱρεσιωτῶν, ἐξ ὧν μολυσμὸς ἐξῆλθεν εἰς πᾶσαν τὴν γῆν».

Στὴ συνέχεια μᾶς ὑποδεικνύει ὅτι πρέπει νὰ ὑπακούουμε καὶ νὰ ἀκολουθοῦμε τὸν καλὸ ποιμένα, τὸν Ὀρθόδοξο, αὐτὸν δηλαδή, ποὺ διδάσκει καὶ πράττει κατὰ τὸ Εὐαγγέλιον τοῦ Χριστοῦ. Διότι ὑπάρχουν καὶ οἱ κακοὶ ποιμένες, ποὺ ντυμένοι μὲ προβάτου προβιὰ  ξεστρατίζουν τοὺς πιστοὺς ἀπὸ τὸν δρόμο ποὺ ὁδηγεῖ στὸν Θεό.

 «Ὅπου δὲ ὁ ποιμήν ἐστιν, ἐκεῖ ὡς πρόβατα ἀκολουθεῖτε· πολλοὶ γὰρ λύκοι κωδίοις ἠμφιεσμένοι ἡδονῇ κακῇ αἰχμαλωτίζουσι τοὺς θεοδρόμους· ἀλλ' ἐν τῇ ἑνότητι ὑμῶν οὐχ ἕξουσι τόπον. Ἀπέχεσθε οὖν τῶν κακῶν βοτανῶν, ἅστινας Ἰησοῦς Χριστὸς οὐ γεωργεῖ, ἀλλ' ὁ ἀνθρωποκτόνος θήρ, διὰ τὸ μὴ εἶναι αὐτοὺς φυτείαν πατρός, ἀλλὰ σπέρμα τοῦ πονηροῦ».

Ἐπιμένει ὁ ἅγιος Ἰγνάτιος τὴν παραμονὴ κοντὰ στὸν Ὀρθόδοξο Ἐπίσκοπο, ὁ ὁποῖος καθοδηγεῖ ἀσφαλῶς τοὺς «θεοδρόμους». Καὶ προειδοποιεῖ ὅτι, ὅσοι δὲν τὸν ἀκολουθοῦν, καὶ ἔχουν κοινωνία μὲ τοὺς αἱρετικούς, αὐτοὶ ὡς «κατηραμένοι» θὰ ἀποκοποῦν ἀπὸ τὸ σῶμα τοῦ Χριστοῦ μαζὶ μὲ τοὺς αἱρετικούς.

Μὲ αὐτὰ καταλαβαίνει κανείς, ποῦ μᾶς ὁδηγοῦν οἱ κακοδιδάσκαλοι ποιμένες, ἐκεῖνοι ποὺ ἐπικοινωνοῦν μὲ τοὺς αἱρετικοὺς Παπικούς, τοὺς αἱρετικοὺς Οἰκουμενιστές. Γιατὶ αὐτοὶ δὲν ἀνήκουν στὸ «γεώργιον Χριστοῦ».

 «Ὅσοι γὰρ Χριστοῦ εἰσιν, οὗτοι μετὰ τοῦ ἐπισκόπου εἰσίν· ὅσοι δ' ἂν ἐκκλίνωσιν αὐτοῦ καὶ τὴν κοινωνίαν ἀσπάσωνται μετὰ τῶν κατηραμένων, οὗτοι σὺν αὐτοῖς ἐκκοπήσονται· οὐ γάρ εἰσιν γεώργιον Χριστοῦ, ἀλλ' ἐχθροῦ σπορά· οὗ ῥυσθείητε πάντοτε εὐχαῖς τοῦ προκαθεζομένου ὑμῶν ποιμένος, τοῦ πιστοτάτου καὶ πραοτάτου»

Ὁ λόγος, ὅμως, τοῦ Ἁγίου, ἀναφέρεται καὶ στὴν στάση μας ἔναντι τῶν αἱρετικῶν. Ἀπὸ ἀγάπη τοὺς περιμένουμε νὰ μετανοήσουν καὶ νὰ ἐπιστρέψουν στὴν ἑνότητα τῆς Ἐκκλησίας. Τότε πρέπει νὰ δείξουμε ἀνοχή, γιὰ νὰ τοὺς βοηθήσουμε νὰ ἀνανήψουν, καὶ ὄχι πρίν. Ὄχι δηλαδή, ὅταν ἐπιμένουν στὶς αἱρέσεις τους, προσθέτουν νέες, ὑποσκάπτουν διὰ τῆς αἱρέσεως τὰ θεμέλια τῆς Ἐκκλησίας καὶ ἀλλοιώνουν τὴν Πίστη, ὅπως κάνουν Παπικοί, Προτεστάντες καὶ Οἰκουμενιστές.

Εἶναι φανερό, ὅτι ἐδῶ ὁ ἅγιος Ἰγνάτιος προϋποθέτει ἐγρήγορση, ἀγῶνα καὶ πόλεμο ἀντιμετωπίσεως τῶν αἱρέσεων, καὶ ὄχι ἐφησυχασμὸ καὶ ἀπάθεια μπροστὰ στὸν πόλεμο ποὺ κάνουν ἐναντίον μας οἱ ἐχθροί μας αἱρετικοί. Τότε, αὐτοὶ οἱ ποιμένες δὲν εἶναι γνήσιοι, ἀλλὰ «μισθωτοὶ» καὶ ἄρα, οἱ πιστοὶ ὄχι μόνο δὲν πρέπει νὰ τοὺς ἀκολουθοῦν, ἀλλὰ καὶ νὰ τοὺς ἀποφεύγουν. Διότι αὐτοὶ οἱ Ποιμένες ἀποσχίζονται, παίρνουν διαζύγιο ἀπὸ τὴν ἀλήθεια τοῦ Χριστοῦ, εἶναι ψευδολόγοι καὶ ψευδοποιμένες. Χαρακτηριστικὴ εἶναι ἡ φράση του: «οὔτε γὰρ εὐσεβῶν ἀφίστασθαι χρή, οὔτε δυσσεβέσιν συγκεῖσθαι δεῖ» καὶ «εἴ τις ἐν ἀλλοτρίᾳ γνώμῃ περιπατεῖ, οὗτος οὐκ ἔστιν Χριστοῦ οὔτε τοῦ πάθους αὐτοῦ κοινωνός... τῷ τοιούτῳ μὴ συναναμίγνυσθε, ἵνα μὴ συναπόλησθε αὐτῷ»!

«Ὅσοι ἂν μετανοήσαντες ἔλθωσιν ἐπὶ τὴν ἑνότητα τῆς ἐκκλησίας, προσδέχεσθε αὐτοὺς μετὰ πάσης πραότητος, ἵνα διὰ τῆς χρηστότητος καὶ τῆς ἀνεξικακίας ἀνανήψαντες ἐκ τῆς τοῦ διαβόλου παγίδος, ἄξιοι Ἰησοῦ Χριστοῦ γενόμενοι, σωτηρίας αἰωνίου τύχωσιν ἐν τῇ βασιλείᾳ τοῦ Χριστοῦ.  ἀδελφοί, μὴ πλανᾶσθε· εἰ τις σχίζοντι ἀπὸ τῆς ἀληθείας ἀκολουθεῖ, βασιλείαν θεοῦ οὐ κληρονομήσει· καὶ εἴ τις οὐκ ἀφίσταται τοῦ ψευδολόγου κήρυκος, εἰς γέενναν κατακριθήσεται· οὔτε γὰρ εὐσεβῶν ἀφίστασθαι χρή, οὔτε δυσσεβέσιν συγκεῖσθαι δεῖ. εἴ τις ἐν ἀλλοτρίᾳ γνώμῃ περιπατεῖ, οὗτος οὐκ ἔστιν Χριστοῦ οὔτε τοῦ πάθους αὐτοῦ κοινωνός, ἀλλ' ἔστιν ἀλώπηξ, φθορεὺς ἀμπελῶνος Χριστοῦ. τῷ τοιούτῳ μὴ συναναμίγνυσθε, ἵνα μὴ συναπόλησθε αὐτῷ, κἂν πατὴρ ᾖ κἂν υἱὸς κἂν ἀδελφὸς κἂν οἰκεῖος. οὐ φείσεται γάρ σου, φησίν, ὁ ὀφθαλμὸς ἐπ' αὐτῷ.  τοὺς μισοῦντας οὖν τὸν θεὸν μισεῖν χρὴ καὶ ὑμᾶς καὶ ἐπὶ τοῖς ἐχθροῖς αὐτοῦ ἐκτήκεσθαι· οὐ μὴν καὶ τύπτειν αὐτοὺς ἢ διώκειν, καθὼς τὰ ἔθνη τὰ μὴ εἰδότα τὸν κύριον καὶ θεόν, ἀλλ' ἐχθροὺς μὲν ἡγεῖσθαι καὶ χωρίζεσθαι ἀπ' αὐτῶν, νουθετεῖν δὲ αὐτοὺς καὶ ἐπὶ μετάνοιαν παρακαλεῖν, ἐὰν ἄρα ἀκούσωσιν, ἐὰν ἄρα ἐνδῶσιν.

(Ἰγνατίου Ἀντιοχείας, Πρὸς Φιλιππησίους), TLG, Epistle 6, chapter 2, section 1, line 1).

Σὲ ἄλλοι ἐπιστολή του ὁ ἅγιος Ἰγνάτιος συμβουλεύει. Αὐτοὶ ποὺ φαίνονται ἀξιόπιστοι, ἀλλὰ διδάσκουν διαφορετικὰ ἀπὸ τὸ Εὐαγγέλιο καὶ τὴν Ἱ. Παράδοση, μὴ σὲ ἐπηρεάζουν καὶ σὲ φοβίζουν. Μεῖνε ἀμετακίνητος στὴν πίστη, παρόλα τὰ κτυπήματα ποὺ δέχεσαι, γιατὶ εἶναι δεῖγμα μεγάλου ἀθλητοῦ νὰ τὸν χτυποῦν, καὶ αὐτός (ἐπειδὴ ἀσφαλῶς στηρίζεται στὸ Θεό) νὰ ἀντέχει τὰ κτυπήματα καὶ νὰ μὴ πέφτει.

«Οἱ δοκοῦντες ἀξιόπιστοι εἶναι καὶ ἑτεροδιδασκαλοῦντες μή σε καταπλησσέτωσαν· στῆθι δὲ ἑδραῖος ὡς ἄκμων τυπτόμενος. μεγάλου ἐστὶν ἀθλητοῦ δέρεσθαι καὶ νικᾶν. μάλιστα δὲ ἕνεκεν θεοῦ πάντα ὑπομένειν ἡμᾶς δεῖ, ἵνα καὶ αὐτὸς ἀναμείνῃ εἰς τὴν βασιλείαν».

(Ἰγνατίου Ἀντιοχείας, Πρὸς Πολύκαρπον Ἐπίσκοπον Σμύρνης, TLG, Epistle 8, chapter 3, section 1, line 1).

Θεοφόρος Ιγνάτιος, ο Θείω έρωτι επτερωμένος...!

O AΓΙΟΣ ΙΓΝΑΤΙΟΣ Ο ΘΕΟΦΟΡΟΣ

 Βίος

Ο Ιγνάτιος Αντιοχείας, γνωστός και ως Ιγνάτιος ο Θεοφόρος (50-107) είναι ο δεύτερος Επίσκοπος Αντιοχείας, διάδοχος του Ευόδιου. Γεννήθηκε στη Συρία. Κατά τον Συμεώνα τον μεταφραστή ονομάσθηκε έτσι, διότι αυτός ήταν πιθανώς το παιδί, το οποίον έστησεν εν μέσω των μαθητών του ο Ιησούς. Στο θρόνο της Αντιόχειας ανέβηκε μεταξύ 68 – 70 μ.Χ. Ποίμανε σαν αποστολικός διδάσκαλος και στάθηκε φρουρός των ψυχών του ποιμνίου του. Σύμφωνα με τις πηγές, διετέλεσε, μαζί με το φίλο του Πολύκαρπο Σμύρνης, μαθητής του αποστόλου και ευαγγελιστή Ιωάννου. Το περιβάλλον που γεννήθηκε και μορφώθηκε, ήταν Ελληνικό, όπως μαρτυρεί το αναπτυγμένο γλωσσικό αισθητήριο των επιστολών του. 

Όταν ὁ Τραϊανός διέταξε διωγμό κατά των Χριστιανών (98-107), θαρραλέα ο Ιγνάτιος, ενώ ὁ βασιλιάς περνούσε από την Αντιόχεια, παρουσιάστηκε μπροστά του και υπεράσπισε τα δίκαια της Εκκλησίας και τὴν αλήθεια της χριστιανικής πίστης. Τότε ὁ Τραϊανός, διέταξε την σύλληψη του Ιγνατίου και την μεταφορά του στην Ρώμη. Οι χριστιανοί της Ρώμης σκόπευαν να τον απαλλάξουν από το μαρτύριο, αλλά ο Ιγνάτιος, με φλογερή δίψα προς το μαρτύριο, έγραψε σ’ αυτούς να αφήσουν να γίνει το θέλημα του Θεού.

Όπως μαθαίνουμε από τον μαθητή του Ειρηναίο Λουγδούνου, τον Ωριγένη και τον Ευσέβιο Καισαρείας, την 20^η Δεκεμβρίου του έτους 107 μ.Χ., τον έριξαν στο αμφιθέατρο, με τα πεινασμένα λιοντάρια. Λέγεται, ότι τα θηρία δίστασαν να τον κατασπαράξουν και βλέποντας το γεγονός ο Τραϊανός κατέβηκε και διαπέρασε με την σπάθη τον άγιο, οπότε τότε τα θηρία κατασπάραξαν τα μέλη του. Διασώθηκαν μόνο τα μεγαλύτερα από τα οστά του, που μεταφέρθηκαν και τάφηκαν με τιμές στην Αντιόχεια. Αργότερα μετακομίσθηκαν στην Ρώμη (β’ ανακομιδή το 540 μ.Χ. και εναποτέθηκαν στον Ιερό Ναό του Αγίου Κλήμεντος)

Έτσι, ο Ιγνάτιος έμεινε μέχρι τέλους πιστός στη διδαχή του Χριστού, και «ὁ μένων εν τη διδαχή του Χριστού, ούτος και τον πατέρα και τον υιόν έχει». Εκείνος δηλαδή, που μένει στη διδαχή του Χριστού, αυτός και τον Πατέρα και τον Υιό έχει, διότι αυτός έγινε ναός του Θεού και επομένως φέρει μέσα του τον Θεό. Γι’ αυτό και ο Ιγνάτιος επονομάσθηκε Θεοφόρος.

           Απολυτίκιον.

Θείω έρωτι επτερωμένος, του σε ψαύσαντος, χερσίν αχράντοις, Θεοφόρος ανεδείχθης Ιγνάτιε· και εν τη Δύσει τελέσας τον δρόμον σου, προς την ανέσπερον λήξιν εσκήνωσας. Πάτερ όσιε, Χριστόν τον Θεόν ικέτευε, δωρήσασθαι  ημίν το μέγα έλεος.

         Επιστολές  

Ο Ιγνάτιος συνέταξε 7 γνήσιες επιστολές, προς Εφεσίους, Μαγνησιείς, Τραλλιανούς, Ρωμαίους, Φιλαδελφείς, Σμυρναίους, Πολύκαρπον. Στην τελευταία προσφωνεί τον αγαπητό φίλο Πολύκαρπο: «Θεομακαριστώτατε».

Οι επιστολές έχουν ως κύριο στόχο, την ομόνοια μεταξύ των πιστών, την υπακοή στον Επίσκοπο, την αποφυγή των ετεροδοξιών, την εμμονή στην αρετή και την πίστη. Στην προς Ρωμαίους επιστολή προσπαθεί να πείσει τους Ρωμαίους να μην αποπειραθούν να προβούν σε ενέργειες για τη διάσωσή του από το μαρτύριο, επειδή επιθυμούσε το ταχύτερο, να επιτύχει δια του μαρτυρικού θανάτου, την τελείωση. 

Πηγή: "Τρελογιάννης"

Ένοχη σιωπή, Κατερέλος Αρσένιος, αρχιμανδρίτης

ΕΝΟΧΗ ΣΙΩΠΗ

Ἀρχιμανδρίτης   Ἀρσένιος  Κατερέλος
Ἡγούμενος Ἱ. Μονῆς Ἁγ. Νικολάου Δίβρης Φθιώτιδος

 Θά πρέπη νά διαθέτη κανείς μεγάλη δόση ἀναισθησίας, ὥστε νά μήν ἀναγνωρίζη ὅτι μεγάλες καί κραταιές χῶρες, πέραν τῆς Μεσογείου καί τοῦ Ἀτλαντικοῦ, διασφαλίζουν ἐν μέσῳ τῆς γῆς ὡς ἄλλος Ἄτλας τήν παγκόσμια εἰρήνη. Καί χρειάζεται νά εἶναι κανείς προκατειλημμένος καί νά τρέφη κακία στήν στενή του καρδιά, ὥστε νά μήν ἀναγνωρίζη τήν ἑτοιμότητα καί τό ἀστραπιβόλον τοῦ big brother.

Τοῦ Μεγάλου τοὐτέστιν Ἀδελφοῦ, ὁ ὁποῖος προλαμβάνει, ὡς παγκόσμιος χωροφύλαξ, ἀποκαθιστᾶ τήν ἀδικία καί περιφρουρεῖ τά ἀνθρώπινα δικαιώματα τῶν μικρῶν καί ἀσήμων κατά κόσμον λαῶν καί μάλιστα τῶν Χριστιανικῶν καί δή αὐτῶν τῶν «ταλαιπώρων Ὀρθοδόξων».

...Ἄς ἀφήσωμε ὅμως ὅσους ὑπνώττουν τόν «νήδυμον» καί ὅσους εὑρίσκονται «εἰς τάς ἀγκάλας τοῦ Μορφέως» ἀπολαμβάνοντας τά εἰδησεογραφικά νανουρίσματα τῶν Μ.Μ.Ε. Ἄς φύγωμε ἀκροποδητί ἀπό τήν εἰκονική πραγματικότητα καί ἄς ἔλθωμε στήν φρικτή πραγματικότητα..., ἄς περιδιαβοῦμε, ἐν κώμαις καί ρύμαις, στίς ἀρχαῖες καί ὀνομαστές Συριακές περιοχές, μικρές τε καί μεγάλες. Καί, ἐάν μέσα στήν ὕπαρξί μας ἔχη ἀπομείνει λίγο δάκρυ ἤ κάποιος στεναγμός, ἐμπρός λοιπόν, ἄς μή διστάσωμε νά τά προσφέρωμε σπονδή στίς ἑκατόμβες τῶν ἀδελφῶν μας Ὀρθοδόξων Χιστιανῶν.

Ναί, τό φέρνει ὁ ἄνεμος τῆς Μέσης Ἀνατολῆς, «φωνή σπαρακτική ἠκούσθη, θρῆνος καί κλαυθμός καί ὀδυρμός πολύς. Συρία κλαίουσα τά τέκνα αὐτῆς τά Ὀρθόδοξα καί ἐκλεκτά καί οὐκ ἤθελε παρακληθῆναι, ὅτι οὐκ εἰσίν». Ὄντως, πρέπει νά εἶναι κανείς τελείως ἀνάλγητος, ἐάν μπροστά σέ αὐτή τήν πραγματικότητα δέν ἀγανακτῆ. Ἐάν δέν κινῆ «θυμόν τόν δικαιότατον» μπροστά στά ὅσα συμβαίνουν στίς ἡμέρες μας καί ὁπωσδήποτε, θά πρέπη νά ἔχη καταντήσει διεστραμμένη προσωπικότητα, ἐάν δέν ταράσσεται ἀπό τήν ἔνοχη σιωπή τῶν ἰθυνόντων ὅλου τοῦ «ὑπεροχικοῦ φάσματος», πολιτικοῦ καί πνευματικοῦ. Τῶν ἀνθρώπων δηλ. αὐτῶν πού, ἀντί νά ὑψώνουν φωνή διαμαρτυρίας, κατήντησαν νά ἐξευτελίζωνται διεθνῶς μέ τήν ἐκνευριστική «σιωπή τῶν ἀμνῶν» πού ἐπιδεικνύουν σέ ὅσους φοβοῦνται καί ἀνυπερθέτως ὑπολογίζουν (ποιούς ἄραγε;).

Πόσο, ἀλήθεια, τά ἴδια τά γεγονότα φανερώνουν ὅτι οἱ κατέχοντες τίς κορυφές τῆς πολιτικῆς καί πνευματικῆς- θρησκευτικῆς-«ἐκκλησιαστικῆς» ἐξουσίας ἀποδεικνύονται κατώτεροι τῶν περιστάσεων… Ὄχι ἁπλῶς κατώτεροι, ἀλλά καί ἐπιζήμιοι, ἀφοῦ παρουσιάζουν ἀνεπάρκεια στήν διαχείρισι τῶν ἐθνικοπολιτικῶν θεμάτων καί στήν ὑπεράσπισι τῶν ἀνθρωπίνων δικαιωμάτων ἤ τό ἀκόμη χειρότερο, ἀποδεικνύουν ὀλιγωρία ὅταν τά διεθνῆ γεγονότα ξεπερνοῦν τίς «φυσιολογικές ἐντάσεις» καί ὑπερκαλύπτουν «τά κόκκινα σημεῖα τοῦ κινδύνου καί τῆς καταστροφῆς»...

Ἔτσι λοιπόν ἐφθάσαμε νά βλέπωμε ἐκεῖνα πού εἶναι ἀδύνατον νά προσέξη κανείς, δίχως νά ταραχθῆ ἡ ὕπαρξίς του συθέμελα. Βλέπομε δηλ. τήν σφαγή τῶν Χριστιανῶν στήν Συρία καί στήν εὐρύτερη περιοχή τῆς Μέσης Ἀνατολῆς, καί ὄχι μόνο, δίχως νά «κινῆται φύλλο» διαμαρτυρίας καί ἀντιδράσεων ἀπό τόν λεγόμενο «Χριστιανικό, πολιτισμένο καί ἐλεύθερο κόσμο». Φθάσαμε στό σημεῖο, αὐτή ἡ πραγματικότητα, δηλ. ἀποκεφαλισμοί ἀνθρώπων, μαρτύρια κλπ. πού ἐμφανίζουν σέ βίντεο, τά ὁποῖα ἀνεβάζουν στούς διαδικτυακούς ἱστοτόπους, νά ξεπερνᾶ καί τίς πλέον σκληρές σκηνές ἀπό ταινίες βίας και θρίλερ.

Ἀλλά, ἄς μή σταθοῦμε στίς περιγραφές συγκλονιστικῶν σκηνῶν, πού τά σύγχρονα Μαρτυρολόγια θά περιγράψουν, ἀργά ἤ γρήγορα, μέ κάθε λεπτομέρεια, καί θά προβληματίζεται κανείς, ἐάν οἱ ἐκλεκτές αὐτές ὑπάρξεις πού πορφυρώνουν μέ τό τίμιο αἷμα τους τήν «καθ᾽ ἡμᾶς Ἀνατολήν», εἶναι ἁπλοί Μάρτυρες ἤ Μεγαλομάρτυρες, ὅπως ἦσαν οἱ ἀρχαῖες μορφές τῆς Ἐκκλησίας μας, καί ἔτι πλέον. Ὄχι, δέν θά ἐπιμείνωμε στίς περιγραφές τῶν τελευταίων στιγμῶν τῶν Νεομαρτύρων, μεγάλων, μικρῶν, ἀκόμη καί βρεφῶν, πού οἱ ψυχές τους ἀπό τοῦ νῦν κράζουν «φωνῇ μεγάλῃ λέγοντες ἕως πότε ὁ Δεσπότης, ὁ Ἅγιος καί Ἀληθινός, οὐ κρινεῖς καί ἐκδικεῖς τό αἷμα ἡμῶν ἐκ τῶν κατοικούντων ἐπί τῆς γῆς;» ( Ἀποκ. ΣΤ´ 10). Θά σταθοῦμε ὅμως στό πλαίσιο τῆς ἐνεστώσης ἀνάγκης, ἐλέγχοντας τήν νοοτροπίαν καί τά ἐγκλήματα τῶν «μεγάλων καί τῶν τρανῶν», πού στήν πρᾶξι ἀποδεικνύονται μικροί, ρηχοί καί ἀπάνθρωποι.

Εἶναι δυνατόν, οἱ κύριοι αὐτοί, νά ἀπαιτοῦν ἐμπιστοσύνη ἀπό τόν κάθε ἄνθρωπο, ὅπου γῆς, ὅταν ἡ ὅλη τακτική τους ἀποδεικνύη τήν ἀνακολουθία τῶν ἰσχυρισμῶν τους περί δικαιοσύνης καί τήν ὑποκρισία τους μπροστά στό δρᾶμα τῶν Χριστιανῶν καί τοῦ κάθε ἀνθρώπου; ...Τί ἔγιναν ὅμως τώρα ὅλες αὐτές οἱ ὑποσχέσεις; Γιατί αὐτή ἡ παγερή σιωπή; Γιατί αὐτός ὁ πάγος, ἔστω καί σέ ἁπλές δηλώσεις συμπαραστάσεως; Μήπως ὁ βαρύς παγετός τῆς χώρας του ἔφθασε καί μέσα στίς καρδιές τους καί, λόγῳ τοῦ νεοπλουτισμοῦ, πραγματοποιήθηκε ὁ λόγος τοῦ Κυρίου: «Διά τό πληθυνθῆναι τήν ἀνομίαν ψυγήσεται ἡ ἀγάπη τῶν πολλῶν»; (Ματθ. ΚΔ´ 12).

Ἄνευ ἀμφιβολίας, γιά ἄλλη μία φορά ἀποδεικνύεται ἀληθινός, τραγικά ἀληθινός, ὁ θεόπνευστος λόγος τῆς Γραφῆς: «Μή πεποίθατε ἐπ᾽ ἄρχοντας ἐπί υἱούς ἀνθρώπων οἷς οὐκ ἔστι σωτηρία» (Ψαλμ. ΡΜΕ´ 3). Σίγουρα, δέν θά μᾶς σώσουν οἱ ἄρχοντες καί τοσούτῳ μᾶλλον, καθ᾽ ὅσον ἀπό τήν ζωή τους καί ἀπό τά νομοθετήματά τους (τά ἔργα τῶν βεβήλων χειρῶν τους) ἐξοβελίζουν τόν Κύριο Ἰησοῦ Χριστό καί πέφτουν, καί οἱ ἴδιοι, καί τά δύσμοιρα ἔθνη τους στά γρανάζια τῶν ποικίλων λεσχῶν καί σκοτεινῶν παραγόντων...

Ἀλλά, ἐκτός τῶν πολιτικῶν ἐξουσιῶν, πού εἶναι ἕτοιμες νά νομοθετήσουν γιά ποικίλα ἄλλα ἀπαράδεκτα θέματα, καί τούς πλέον ἀφύσικους νόμους, μέ τό πρόσχημα δῆθεν τῆς ἀγάπης, ἐλευθέρας ἐκφράσεως κλπ. ἀδιαφοροῦν ὅμως, γιά νά μήν ἰσχυρισθοῦμε ὅτι χαίρονται μέ τήν μαρτυρική κατάστασι τῶν ὁμοδόξων ἀδελφῶν μας τῆς Συρίας καί ἀλλοῦ. Ἐκτός λοιπόν ἀπό τόν κατάπτυστον αὐτόν τομέα, ὑπάρχει καί ἡ πνευματική-ἐκκλησιαστική ἐξουσία. Ἡ ἐξουσία τῆς ἀγάπης, ἡ ὁποία κατά τεκμήριον θά πρέπη καί ἐπιβάλλεται νά ὑψώση ἕως τά ἄστρα τοῦ οὐρανοῦ, φωνή διαμαρτυρίας.

Αὐτό, εἴπαμε πώς θά ἔπρεπε νά πραγματοποιῆται. Ὅμως, ἐπειδή δέν τό βλέπομε νά πραγματοποιῆται, ἐν προκειμένῳ, ἕνα ἐκ τῶν δύο πραγμάτων θά πρέπη νά συμβαίνη. Ἤ ἐμεῖς χάσαμε τήν ἀκοή μας καί δέν αἰσθανόμαστε τίς δραματικές διαμαρτυρίες καί ἐκκλήσεις τῶν Ὀρθοδόξων χριστιανῶν ἡγετῶν, ἤ «κάτι σάπιο ὑπάρχει στό Βασίλειο τῆς Δανιμαρκίας». Καί, ξεκάθαρα, ἡ σιωπή αὐτή τῶν Ποιμένων εἶναι τῷ ὄντι περισσότερο ἐξοργιστική ἀπό ἐκείνη τῶν ἡγετῶν τῆς πολιτείας.

Βεβαίως, ἔχουν καί τό δίκιο τους οἱ ἄνθρωποι. Πῶς εἶναι δυνατόν νά βροῦν χρόνο γιά τίς σφαγές καί τά μαρτύρια; Πῶς εἶναι δυνατόν νά δαπανήσουν ἔστω καί ἕνα λεπτό ἀπό τίς βυζαντινές καί μεγαλοπρεπεῖς τελετές καί τήν τήρησι τοῦ πρωτοκόλλου, πού κινδυνεύει νά λάβη «δογματική ἀξία»; Ἄλλωστε, ἡ ἀσκητική ζωή τῶν ἡγετῶν δέν τούς ἐπιτρέπει νά ἔχουν τήν πολυτέλεια τῆς πληροφορήσεως σέ παγκόσμια κλίμακα. Δέν μποροῦν, φαίνεται, οἱ ἄνθρωποι αὐτοί νά γνωρίζουν τί συμβαίνει στό ἄλλο ἄκρο τῆς γῆς, οὔτε κἄν τό τί διαδραματίζεται στόν πολυπαθῆ χῶρο τῆς Μέσης Ἀνατολῆς.

Ἀλλά, ἴσως τώρα ρωτήσουν κάποια «τέκνα τῆς ὑπακοῆς». Ἐπί τέλους, μπορεῖ νά συγκριθῆ ἡ σφαγή τῶν Χριστιανῶν, καί μάλιστα τῶν Ὀρθοδόξων κληρικῶν, μοναχῶν καί λαϊκῶν, μέ τήν «μόλυνσι τῆς ἀτμοσφαίρας» καί μέ τήν τῆξι τῶν πάγων τῆς Ἀνταρκτικῆς; Μά, ἐδῶ, μέρα μέ τήν ἡμέρα, ἐπίκειται ἡ ἕνωσις τῶν ἐκκλησιῶν καί κατόπιν ἡ ἕνωσις ὅλων τῶν θρησκειῶν. Ἐδῶ, ὀρθώνεται ἐνώπιόν μας «κοσμογονικόν ἔργον», ἄν ὄχι «θεογονικόν». Εἶναι δυνατόν τώρα νά χαλᾶμε τίς καρδιές μας μέ κάποιες ἀκρότητες πού συμβαίνουν στήν Συρία καί ἀλλαχοῦ; Ὄχι βέβαια. Δέν ἐπιτρέπεται φωνή διαμαρτυρίας, ἀλλά «σιωπή καί προσευχή». «Τήν ἡσυχία μας πρό πάντων μέσα στό ἀδιατάρακτον καί στό ἀνέπαφον»…

Αὐτό λοιπόν δείχνει ἡ ἄχρι τοῦδε τακτική κάποιων ἐκ τῶν πνευματικῶν ἡγετῶν. Ὅσο δέ γιά τό Π.Σ.Ε., ὅπου τελευταίως φαίνεται νά δείχνη ἰδιαίτερη κατανόησι στίς χειροτονίες τῶν γυναικῶν καί ἰδιόμορφο σεβασμό στίς «σεξουαλικές ἰδιαιτερότητες», μέ τήν ἀπόλυτη σιωπή του, ἐπί τοῦ θέματος τοῦ Χριστιανικοῦ διωγμοῦ, ἀποδεικνύει ὅτι πράγματι εἶναι συνεπέστατο στό «δόγμα καί στό ἦθος» τῶν ἐπιλέκτων του μελῶν καί τῶν ποικίλων του ὀπαδῶν…

Καί θά ἔλεγε κανείς, καλά, ἀπό τό Π.Σ.Ε. οὐδείς ἀναμένει κάτι τό ἀξιόλογον. «Ἐκ κόρακος κρᾶ». Ἀπό τήν πλάνη, τίς κακοδοξίες, τίς αἱρέσεις καί τίς διαστροφές, τό μόνο πού ἀναμένεται εἶναι «λοιμική νόσος» καί ἐπιδρομή «λύκων ἐν δορᾷ προβάτου» στήν μάνδρα τοῦ ποιμνίου. Καλά λοιπόν ὅσοι ἀνήκουν στούς «κόλπους τῆς ποικίλης διαφθορᾶς» σιωποῦν.

Τί κάνουν ὅμως τόσα Πατριαρχεῖα, τόσες Ἀρχιεπισκοπές,