Επίσκοποι, Εκφραστές Παλαιών καὶ Νέων αιρέσεων!

 Τὸ «Σύμβολο τῆς Πίστεως» εἶναι προϊὸν δύο Οἰκουμενικῶν Συνόδων καὶ ἐπικυρώθηκε ἀπὸ ὅλες τὶς ὑπόλοιπες. Μιλᾶ γιὰ «Μία» Ἐκκλησία  καὶ  «Ἓν Βάπτιμα».

Μήπως κάνουμε λάθος;

Ὁ Πατρ. Βαρθολομαῖος, ὁ Περγάμου Ἰωάννης Ζηζιούλας, ὁ Μεσσηνίας Χρυσόστομος Σαββᾶτος, ὁ Δημητριάδος Ἰγνάτιος κ.ἄ., ἀποδέχονται καὶ ὁμιλοῦν ἐπιμόνως –ἀντίθετα μὲ τὴν Παράδοση τῆς Ἐκκλησίας καὶ παρὰ τὶς διαμαρτυρίες τῶν Πιστῶν– γιὰ πολλὲς Ἐκκλησίες, ἢ «διηρημένες» Ἐκκλησίες καὶ πολλὰ Βαπτίσματα.

Οἱ θέσεις τους αὐτὲς δὲν ἀποτελοῦν μιὰ διερευνητικὴ Ἀκαδημαϊκὴ τοποθέτηση, ποὺ ἐνδέχεται νὰ γίνει ἀποδεκτὴ μέσῳ διαλόγου καὶ διευκρινιστικῶν τοποθετήσεων, ἀλλὰ πρόκειται γιὰ πεποίθηση, Πίστη ἐκπεφρασμένη, ἀποκρυσταλλωμένη, ἐντεταγμένη σὲ Συλλογικὲς Ἀποφάσεις Διεθνῶν Ὀργανισμῶν, ὡς τὸ Παγκόσμιο Συμβ. Ἐκκλησιῶν (Π.Σ.Ε.), στὸ ὁποῖο συμμετέχουν οἱ παραπάνω Ἀρχιερεῖς ὡς ἐκπροσωποῦντες ΕΠΙΣΗΜΑ τὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία.

Ἀρνοῦνται λοιπόν, οἱ παραπάνω Ἀρχιερεῖς, βασικὰ ἄρθρα τῆς Πίστεως, γεγονὸς ποὺ τοὺς κατατάσσει στὸ χῶρο τῶν αἱρετικῶν, ἀφοῦ οἱ κακοδοξίες ποὺ πρεσβεύουν, ἔχουν ἤδη καταδικαστεῖ ἀπὸ Οἰκουμενικὲς Συνόδους. Μιὰ νέα Σύνοδος ποὺ θὰ συνεκαλεῖτο, θὰ εἶχε ὡς ἔργο καὶ καθῆκον αὐτούς, τοὺς δυὸ φορὲς αἱρετικοὺς Ἀρχιερεῖς:

α) νὰ τοὺς καθαιρέσει, ἐφ’ ὅσον θὰ ἐπέμεναν σὲ ἤδη καταδικασμένες κακόδοξες θέσεις ποὺ ἐπίμονα καὶ δόλια διδάσκουν.

β) καί –ἐπιπροσθέτως– νὰ  ἐπισημάνει καὶ νὰ καταδικάσει τὴν μὴ καταδικασθεῖσα ἕως τώρα Νέα Παναίρεση μὲ τὸ ὄνομα  «Οἰκουμενισμός», ποὺ αὐτοὶ προωθοῦν καὶ στὴν ὁποία ἀνήκουν (ἐκτὸς μιᾶς ὁμάδας παμπάλαιων αἱρέσεων) καὶ ὅσες νέες κακοδοξίες διαπιστώνονται στὰ ἔργα τῶν Οἰκουμενιστῶν, ἀφοῦ ὁ Οἰκουμενισμὸς ἀποτελεῖ συνονθύλευμα Παλαιῶν καὶ Νέων αἱρέσεων. Τὴν ἀρχὴ ἐλέγχου καὶ καταδίκης τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, τὴν ἔχουν κάνει ἅγιοι ἄνθρωποι τῆς Ἐκκλησίας, ὅπως ὁ Ἅγιος Ἰουστῖνος Πόποβιτς.

Ἄρα, πρέπει στὸ μυαλό μας νὰ ξεχωρίσουμε

• τὸ ἐπιβεβλημένο χρέος γιὰ τὴν σύγκληση μιᾶς τέτοιας Συνόδου γιὰ τὴν ἐξέταση τῆς Παναιρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ (τέτοια Σύνοδο, ἀσφαλῶς, δὲν θὰ ἐπιτρέψουν νὰ συγκληθεῖ -ἀνθρωπίνως- οἱ Νεοταξίτες καὶ οἱ Οἰκουμενιστές)

• ἀπὸ τὸ δικό μας χρέος,  ὡς πιστῶν, νὰ ἀπομακρυνθοῦμε ἀπὸ τοὺς αἱρετικοὺς ἡγέτες, ποὺ αὐτὴ τὴν στιγμὴ κατέχουν τὴν ἐκκλησιαστική ἐξουσία.

Καὶ ἐδῶ βρίσκεται τὸ καθῆκον καὶ ἡ τεράστια εὐθύνη τῶν συγχρόνων Ἐπισκόπων, ἀλλὰ καὶ τῶν ὑπολοίπων Πιστῶν:

Νὰ διακόψουν τὴν ἐπικοινωνία μὲ αὐτοὺς τοὺς αἱρετικοὺς ἡγέτες τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, κατὰ τὸν ἴδιο τρόπο, ποὺ σὲ ἄλλες ἐποχὲς θὰ  ἔπραττε κάποιος Ὀρθόδοξος ἱερέας (καὶ λαϊκός), ἐὰν εἶχε νὰ ἀντιμετωπίσει κάποιον Ἐπίσκοπο ἢ ἱερέα ποὺ θὰ κήρυττε τὴν αἵρεση τοῦ Ἀρείου.

Ἂν π.χ. ἐμφανιζόταν τὴν ἐποχὴ τοῦ Μ. Φωτίου, τοῦ Ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Παλαμᾶ, ἕνας Ἐπίσκοπος ἢ κληρικός, ὁ ὁποῖος θὰ φρονοῦσε τὰ τοῦ Ἀρείου· μήπως θὰ περίμεναν, ἄραγε, οἱ τότε Ὀρθόδοξοι κληρικοὶ τὴν σύγκληση πρῶτα μιᾶς νέας Συνόδου γιὰ νὰ καταδικάσει τὸν διδάσκοντα τὰ τοῦ Ἀρείου καὶ ὕστερα θὰ ἔπαυαν νὰ ἐπι-«κοινωνοῦν» μαζί του;

Δὲν θὰ ἀπέφευγαν νὰ «κοινωνήσουν» καὶ νὰ συλλειτουργήσουν μὲ τὸν παραπάνω αἱρετικὸ κληρικό; Ἢ –πιεζόμενοι νὰ «κοινωνήσουν» μαζί του– δὲν θὰ ἀρνοῦνταν μὲ ὁποιοδήποτε κόστος αὐτὴν τὴν «κοινωνία»;

Φιλορθόδοξος Ἕνωσις «Κοσμᾶς Φλαμιᾶτος» 

καὶ Ὀρθόδοξος Χριστ. Ἀγωνιστικὸς Σύλλογος

«Ἅγιος Θεόδωρος ὁ Στουδίτης»

Το υποχρεωτικόν του 15ου Κανόνος, Ν. Πανταζή

Το υποχρεωτικόν του 15ου Κανόνος της ΑΒ' Συνόδου

Του Αποτειχισθέντος θεολόγου Νικολάου Πανταζή

  

Ο ΙΕ΄ Ιερός Κανόνας της Αγίας Πρωτοδευτέρας Αποστολικής Συνόδου, εντέλλεται υπό μορφήν αυστηράς προτροπής, υποχρεώνει υπό μορφήν φαινομενικού προαιρετικού δικαιώματος, τους πιστούς Αρχιερείς, Ιερείς αλλά κατ' επέκτασιν και τους πιστούς λαϊκούς οι οποίοι μάλιστα εκπροσωπούνται από τους ιερείς, σε περίπτωση κηρύξεως αιρέσεως "γυμνή τη κεφαλή" όπως ακριβώς με την Παναίρεση του Οικουμενισμού, να διακόψουν άμεσα το μνημόσυνο των Λατινοφρόνων Πατριαρχών, Αρχιεπισκόπων και Επισκόπων και να Αποτειχίζονται πάραυτα από αυτούς, διακόπτοντας κάθε μυστηριακή και εκκλησιαστική Κοινωνία μαζί τους.

 Οι σημερινοί Ιερείς και Αρχιερείς δεν το κάνουν όμως, φοβούμενοι τις σοβαρές συνέπειες, τις βαριές ποινές και τους διαφόρους πολυπλεύρους διωγμούς που θα επακολουθήσουν από την τυρρανικώς δεσπόζουσα Δεσποτοκρατία.

 Φοβούμαι πως, στη σημερινή εποχή του συμβιβασμού, της προδοσίας και της αρνήσεως της Πατερικής Παραδόσεως, δεν πρόκειται ποτέ να δούμε συλλογική, συνοδική εφαρμογή αυτού του Ιερωτάτου Κανόνος! Κρίμασιν οις οίδεν Κύριος, θα δούμε χειρότερα οικουμενιστικά έκτροπα, θ' ακούσουμε φρικτότερες βλασφημίες και θα εμπειρευτούμε δεινότερες τιμωρίες.

 Αντιθέτως, οι αντικείμενοι ημών νεοαντιοικουμενιστές και άχαροι χαρτοπολεμιστές, κάθονται απαθείς και εφυσυχασμένοι, λογομαχούν γραωδέστατα ως μεθυσμένοι, περί του υποχρεωτικού ή δυνητικού του Κανόνος, προς διπλωματικό πάντως και ύπουλο αντιπερισπασμό, επιφέροντας την παντελή και χαώδη σύγχυση των πιστών.

 Θα πρέπει όμως να υπενθυμηθεί, επεξηγηθεί και ξεκαθαρισθεί κάτι πολύ σημαντικό:

 Όλες οι εντολές του Κυρίου και οι Ιεροί Κανόνες, είναι υποχρεωτικοί και όχι κατ' αρεσκείαν και κατ' επιλογήν. Εάν θέλουν όμως αυτοί οι γόητες να παίζουμε με τα λόγια, τότε ο Κανόνας είναι ΚΑΙ τα δύο διότι ΚΑΙ οι δύο αυτοί όροι σημαίνουν τελικώς το ίδιο πράγμα! Εξηγούμαι:

 Ο Θεός δεν ζητά τίποτε από μας που να μην "δυνάμεθα" που να μην μπορούμε να το κάνουμε, αλιώς δεν θα μας το ζητούσε εκ των προτέρων. Το λέγει στην Αγία Γραφή ότι δεν ζητά τίποτε παραπάνω από τις δυνάμεις μας και δεν επιτρέπει να πειραστούμε παραπάνω από όσο εμείς οι ίδιοι αντέχουμε. Αλλά πάντοντε "συν τω πειρασμώ, μας παρέχει και την έκβασιν", τη δύναμη και το κουράγιο ώστε να ανταπεξέλθουμε τη δοκιμασία. (Α' Κορ. ι', 13).

 Το "δεν μπορώ", στην ουσία και στην ψυχολογία, σημαίνει "δεν θέλω". Ανίσχυρη δυνητικότητα σημαίνει βουλήσεως ανικανότητα. Δεν μπορώ, δεν ισχύω διότι δεν έχω την βουλητική ικανότητα. Δεν έχω θέληση, δεν έχω διάθεση, δεν έχω ενδιαφέρον.

 Άρα, εφεύρω σκοπίμως το "μή υποχρεωτικόν", διά να απαλλαχθώ ψυχολογικώς από την τεράστια ενοχή που εσώτερα με παραδέρνει. Δημιουργώ μια τεχνητή, συνειδησιακή "ανάπαυση" εντός μου για να ξεγελάσω τον εαυτό μου πως εφ' όσον δεν είμαι ένοχος, άρα δεν υφίσταμαι και τιμωρία.

 Το "υποχρεωτικόν" του Κανόνος δεν αποτελεί εξωτερική απειλή αλλά εσωτερική, πίστεως επιταγή. Ανναγεννά τον της συνειδήσεως ευλογημένο παρορμητισμό και καλλιεργεί τον του Πνεύματος κάλιστο καταναγκασμό. Είμαι υποχρεωμένος από τη δική μου ενδιάθετη ώθηση, τη δική μου πίστη και αγάπη που με υποχρεώνουν, με ωθούν και μου επιβάλλουν να ενεργήσω απαραιτήτως έτσι.

 Η ανυπαρξία της εσωτερικής υποχρεώσεως δηλώνει αδυναμία πίστεως, ανυπαρξία θελήσεως και εξασθένηση νοός. Ο αποπνιγμός της εσωτερικής υποχρεώσεως συνεπάγεται "μαλάκυνση" πίστεως, μαλθακότητα πνεύματος και χαλάρωση ηθικής.

 Εκτός από την ηθική υποχρέωση, υπάρχει η δογματική υποχρέωση. Το δόγμα συνιστά βασικό και απαράβατο (απαζάρευτο) Ορισμό Πίστεως. Είμαστε υποχρεωμένοι από τη δική μας εκούσια αποδοχή πίστεως, να εφαρμόζουμε τα δόγματα και τους Κανόνες και να μην τα θυσιάζουμε στο βωμό της προσωπικής μας γνώμης ή θελήσεως. Να μην τα προσφέρουμε σατανική σπονδή στο εωσφορικό θυσιαστήριο του ορθολογισμού.

 Ο ορθολογισμός ισοδυναμεί με λατρεία του διαβόλου τελετουργική. Καταργεί το δόγμα, ακυρώνει την πίστη και καταπατεί την συνειδησιακή υποχρέωση. Ο ορθολογισμός εστί υπερηφανείας πρόδρομος και πλάνης πρόξενος. Ο ορθολογισμός επιφέρει συμβιβασμό, συγχώνευση και συγκερασμό. Επιτάσσει κοινωνία ένοχη, συμπόρευση εφάμαρτη και διπλωματική χαλάρωση πλεύσεως.

 Οι Ιεροί Κανόνες αποτελούν τη σταθερή και υποχρεωτική γραμμή πλεύσεως, όπως οι υποχρεωτικές ατσάλινες τραινογραμμές. Το τραίνο έχει την τραγική "δυνητικότητα" να μην πειθαρχίσει σε αυτήν την υποχρεωτικότητα, διά κακής χρήσεως του οδηγού, πράγμα το οποίο συνεπάγεται βέβαιο εκτροχιασμό και πολύνεκρο απολογισμό.

 Η μη εφαρμογή του Κανόνος δεν συνίσταται σε πονικώς δικάσιμο αδίκημα αλλά συνεπάγεται τη δική μας αναρχία, αδυναμία, αστοχία και άρα αμαρτία, εκ του α-μάρτω = χάνω το στόχο μου. Η πολεμική, μαχητική στόχευση είναι υποχρεωτική. Η αστοχία είναι ενδεχόμενη, δυνητική. Στόχος μας η Αληθινή Λατρεία, η Αληθινή Πίστη, η Αληθής Δόξα και αληθής Ένωση, η επανένωση με την Αλήθεια, όσων αποκοπήκαν απ' αυτήν.

 Θέλετε να δούμε βαθύτερα το θέμα της τιμωρίας; Δεν μας τιμωρούν οι Πατέρες αλλ' εμείς οι ίδιοι τιμωρούμε τον εαυτό μας διά της λανθασμένης μας επιλογής και παραλόγου απαρνήσεώς μας να μην στοιχίζουμε σε αυτόν τον απαράβατο Κανόνα. Στην ουσία, αυτοκαταδικαζόμαστε με το να διαλογιζόμαστε και να διαλεγόμαστε το "δυνητικόν"...

 Η έλλειψη εφαρμογής του ΙΕ' Κανόνος αποκαλύπτει την κυρία αιτία όλων αυτών των τραγικών αιρετικών, πλανών και προδοτικών φαινομένων που βλέπουμε σήμερα να επαυξάνονται προς αποκλειστικήν δόξαν του Εωσφόρου και προετοιμάζουν για την ομαλώτερη υποδοχή του Αντιχρίστου. Και αυτή είναι η χειρότερη τιμωρία που επακολουθεί από την μη εφαρμογή του Κανόνος. Θέλουμε χειρότερη τιμωρία απ' αυτή;

 Και για να πάψει οριστικώς αυτή η "ναρκωτική καραμέλα" της δυνητικότητος και της πονηράς δικαιολογίας ότι "διατί ο Κανόνας δεν τιμωρεί τους μη αποτειχιζομένους" σας λέγω τα εξής:

 Το "δυνητικός" είναι αδόκιμος και αντορθόδοξος όρος. Δεν είναι το θέμα εάν "δύνασαι", εάν δηλαδή μπορείς, αλλά εάν κατά βάθος θέλεις, εάν διαθέτεις την ψυχική δύναμη και την κατάλληλη πίστη που χρειάζεται και εάν είσαι ετοιμασμένος για διωγμό, έτοιμος να υποστείς τα πάνδεινα για την αγάπη και τη δόξα του Χριστού, για την Αγία Ορθόδοξή μας Πίστη! Ορθοδοξία χωρίς διωγμό και μαρτύριο, δεν είναι Ορθοδοξία!

 Εί δύνασαι ελθέ. Εί θέλεις, ακολούθει! Θα εκπλαγείτε: Ακόμη και αυτό το "όστις θέλει οπίσω Μου ελθείν", μην εξαπατώμεθα, υποχρεωτικόν είναι, και όχι δυνητικόν. Ύστερα από όλα αυτά που πέρασε και θυσίασε ο Χριστός για μας, το Σχέδιο της Θείας Οικονομίας, τη Γέννηση, τα Άχραντα Πάθη, τη Σταύρωση, την Ανάσταση και τη Πεντηκοστή, είμαστε υποχρεωμένοι από δική μας αξιοπρέπεια, από δική μας ευγνωμοσύνη, από δικό μας φιλότιμο, να τα υπολογήσουμε, να τα εκτιμήσουμε και ολοπρόθυμα να Τον ακολουθήσουμε.

 Το "όστις θέλει οπίσω Μου ελθείν", υποδηλώνει υποχρέωση, δηλώνει ανάγκη. Την ανάγκη φιλοτιμίαν ποιούμενοι, ακολουθούμε τον Χριστό, εφαρμόζουμε τις εντολές και τηρούμε τους Κανόνες. Η αδάμαστη τάση και ασυγκράτητη έκφραση ευγνωμοσύνης μας στη θυσία του Σταυρού, σταυρώνει το δικό μας "θέλω" και το μεταστρέφει θαυματουργικώς σε εκούσια υποχρέωση, σε ενάρετο και πανάρετο αναγκασμό.

 Εδώ, ισχύει ο Ευαγγελικός "βιασμός" της Βασιλείας του Θεού και "βιαστές αρπάζουσιν αυτήν!" Ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος τονίζει: «Πάντες δε οι μετά σπουδής προσιόντες» αρπάζουσιν αυτήν. Η εσωτερική αυτή σπουδή συνιστά και το υποχρεωτικόν της Ανωτέρας Σπουδής της Αποτειχίσεως, της Απομακρύνσεως από την αίρεση. Το "ανωτέρας" δεν αναφαίρεται σε μας προσωπικώς, άπαγε, αλλά στην ανωτέρα πράξη έναντι της χαρτοπολεμικής θεωρίας.

 Δεν πέφτουμε χαμηλά. Δεν καθόμαστε "σταυροπόδι" στο ένα χέρι με το ουϊσκι και το άλλο το "τσιγαρλίκι" να προσδιορίζουμε Κανόνες και ονόματα "φιλολογίας χάριν!" Είχα εμπειρευτεί οικουμενιστή "ιερέα" να μου "φουμάρει" και να φυσά κατάμουτρα καπνό, μη δεχόμενος να συζητά καν, για οικουμενισμό! Δεν πίπτω στην επάρατη ιεροκατηγορία, αλλά μεταφέρω τις οικτρές συνέπειες αυτής της δυνητικότητος...

 Η δυνητικότητα, τέλος, μεταστρέφει την Πατερική Παράδοση και τη Διαχρονική Εκκλησία του Χριστού σε "Εστιατόριο" με "Μενού" όπου ο καθένας ερμηνεύει κατά το δοκούν και επιλέγει κατ' επιταγήν της πλάνας δυνητικότητος, ό,τι του συμφέρει. Η δυνητικότητα καλύπτει νομικώς την διαστρέβλωση και επιφέρει πώρωση.

 Η Ορθόδοξη Πίστη έχει πωρωθεί επικίνδυνα κι' έχει διαστρεβλωθεί τόσο πολύ που ακόμη και οι λίγοι εναπομείναντες πνευματικοί, δειλιάζουν και επικαλούνται λόγους "διακρίσεως" για μια τέτοια Θεόσδοτη και Θεάρεστη Διακοπή, φοβούμενοι το υποτιθέμενο "σχίσμα", ενώ παραλόγως και αδικαιολογήτως αγνούν τον ξεκάθαρο Όρο της ίδιας αυτής Συνόδου και την πανίσχυρη, θεόπνευστη διαβεβαίωση των εκατοντάδων Αγίων Πατέρων που συγκρότησαν την Σύνοδο και θεαρχθικώς εθέπισαν τον συγκεκριμένο αυτό Κανόνα που λέει ότι:

 "Όσοι Αποτειχίζονται ΔΕΝ τελούν Σχίσμα, ΔΕΝ κομματιάζουν και ΔΕΝ απειλούν την Ενότητα της Εκκλησίας αλλά αγωνίζονται έως θανάτου να αποτρέψουν τα σχίσματα που προκαλεί η εφηρμοσμένη παναίρεσις του Οικουμενισμού και να γλυτώσουν την Εκκλησία, τους πιστούς, από τη ψυχοφθόρο αυτή καλπάζουσα πλάνη!

 "Ου σχίσματι την ένωσιν της Εκκλησίας κατέτεμον, αλλά σχισμάτων και μερισμών των Εθνών Απόστολος Παύλος, εντέλεται, ουχί δυνητικώς:

 "Ου σχίσματι την ένωσιν της Εκκλησίας κατέτεμον, αλλά σχισμάτων και μερισμών την Εκκλησίαν εσπούδασαν ρύσασθαι".

 Ο Μέγας των Εθνών Απόστολος Παύλος, εντέλεται, ουχί δυνητικώς:

"Αγαπητοί μου, φεύγετε από της ειδωλολατρίας!" (Α' Κορ. ι', 13). Φεύγετε, αποφεύγετε, απομακρυνθείτε, αποτειχισθείτε! Όπως και να το ονομάσετε, όπως θέλετε να το πείτε! Με τα οικουμενιστικά, ειδωλολατρικά έργα του σκότους, ΜΗ κοινωνείτε!

 "Ότι ά θύει τα (ηνωμένα εν τω ΠΣΕ) έθνη, δαιμονίοις θύει και ΟΥ Θεώ! ΟΥ θέλω δε ημάς ΚΟΙΝΩΝΟΥΣ των δαιμονίων γίνεσθε. ΟΥ δύνασθε ποτήριον Κυρίου πίνειν και ποτήριον δαιμονίων· ΟΥ δύνασθε τραπέζης Κυρίου μετέχειν καὶ τραπέζης δαιμονίων, ή παραζηλούμεν τον Κύριον; μη ισχυρότεροι αυτού εσμέν;" (Α' Κορ. ι', 20-22).

Όλα αυτά τα Θεαρχικά τα ΟΥ, λέτε να είναι "δυνητικά";

ΕΣΥ, ΟΡΘΟΔΟΞΕ ΧΡΙΣΤΙΑΝΕ ΜΟΥ, ΤΙ ΠΕΡΙΜΕΝΕΙΣ, ΚΑΙ ΤΙ ΦΟΒΑΣΑΙ;;;

«Κύριε και Δέσποτα της ζωής μου…».

Ο ΟΣΙΟΣ ΠΑΤΗΡ ΗΜΩΝ ΕΦΡΑΙΜ Ο ΣΥΡΟΣ

(28 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ)

«Ο όσιος Εφραίμ ήταν από την Ανατολή, Σύρος στην καταγωγή. Διδάχτηκε την ευσέβεια και την κατά Χριστόν πίστη από τους προγόνους του κι έζησε στους χρόνους του Θεοδοσίου του Μεγάλου. Ασπάστηκε από τα παιδικά του χρόνια τον μοναχικό βίο, και λέγεται ότι εκχύθηκε χάρη από τον Θεό πάνω του, διά της οποίας, αφού έγραψε πάρα πολλά κατανυκτικά συγγράμματα, καθοδήγησε πολλούς προς την αρετή κι έγινε παράδειγμα ασκητικής αρετής στις επόμενες γενιές. Τελείται δε η σύναξή του στο Μαρτύριο της αγίας Ακυλίνας, στον τόπο του Φιλόξενου, πλησίον του φόρου».

Ο όσιος Εφραίμ ο Σύρος είναι από τους γνωστότερους οσίους της Εκκλησίας μας, με την έννοια ότι

ΟΙ ΚΑΚΟΔΟΞΙΕΣ ΤΟΥ ΖΗΖΙΟΥΛΑ ΕΛΕΓΧΟΜΕΝΕΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΑΤΡ. ΓΕΩΡΓΙΟ ΓΕΝΝΑΔΙΟ

Γράψαμε καὶ πάλι γιὰ τὶς θέσεις τοῦ μητροπολίτου Περγάμου κ. Ἰωάννη Ζηζιούλα. Μὲ τὰ κείμενα ἄλλων Ἁγίων Πατέρων ποὺ παρουσιάσαμε καταδείχθηκε ὅτι ὁ κ. Ζηζιούλας ἀστοχεῖ περὶ τὴν Πίστη.

Μήπως αὐτὲς οἱ δημοσιεύσεις μας (ποὺ προστέθηκαν σὲ δημοσιεύσεις καὶ καταγγελίες ἄλλων ἁρμοδιότερων ἀπὸ μᾶς) ἔφερε κάποιο ἀποτέλεσμα; Δυστυχῶς οὐδέν! Ὁ κ. Ζηζιούλας (ὑπὸ τὰς προστατευτικὰς πτέρυγας τοῦ κ. Βαρθολομαίου, ὄχι μόνο δὲν ἐνοχλήθηκε, ἀλλὰ μετὰ τὶς καταγγελίες, συνεχίζει νὰ κατέχει τὴν θέση τοῦ ἐκπροσώπου τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, καὶ ἐπὶ πλέον, ἐπαινέθηκε ἀπὸ τὸν Πατρ. Βαρθολομαῖο, ὡς ὁ ...«δεξιὸς βραχίων» τοῦ Πατριαρχείου!!!

Μήπως, ὅμως, ἡ Μηνυτήρια ἀναφορά μας στὴν Ἱ. Σύνοδο, κίνησε τὶς διαδικασίες διερευνήσεως τοῦ θέματος, τουλάχιστον ἐδῶ στὴν Ἑλλάδα; Καὶ πάλι, δυστυχῶς ὄχι; Οἱ Ἐπίσκοποι περὶ ἄλλα τυρβάζουν. Ὅ,τι ἀγγίζει τὴν παναίρεση τῆς ἐποχῆς μας, τὸν Οἰκουμενισμὸ καὶ τοὺς φορεῖς του, τὸ προσπερνοῦν, γιατὶ δὲν θέλουν μπλεξίματα μὲ τὸν ἔνοικο τοῦ Φαναρίου, φοβοῦνται γιὰ τὴ θέση τους.

Ἐμεῖς, ὅμως, σὺν Θεῷ, θὰ δημοσιεύουμε, ὅσα νέα στοιχεῖα βρίσκουμε, καὶ τὰ ὁποῖα θὰ ἀποδεικνύουν τὶς πλανεμένες θέσεις του, καθὼς θὰ συγκρίνονται μὲ τὶς διδασκαλίες τῆς Ἐκκλησίας μας.

Δυστυχῶς, ὁ μητροπολίτης Περγάμου, ἀναμασᾶ, μὲ νέο τρόπο, παμπάλαιες πλάνες. Εἰσάγει ἔχρονες ἰδιότητες καὶ ἐγκόσμιες καταστάσεις στὸν χῶρο τῆς Ἁγίας, Ὑπερουσίου καὶ Ἀκτίστου Ἁγίας Τριάδος. Τὸ δὲ ἔτι χειρότερο· δὲν φαίνεται νὰ «θεολογεῖ» ἢ νὰ «φιλοσοφεῖ» ἀναζητῶν τὴν ἀλήθεια καὶ ἔστω ἀποτυγχάνων πρὸς τοῦτο, ἀλλὰ ἐκ σκοπιμότητος καὶ μὲ στόχο νὰ προάγει τὶς Βατικάνειες καὶ Οἰκουμενιστικὲς θέσεις περὶ "Πρώτου" καὶ "Πρωτείου" τοῦ Πάπα!

Τὸ παρακάτω μικρὸ κείμενο ἀποτελεῖ ἀπάντηση  τοῦ Πατριάρχου Γεωργίου Γενναδίου ἢ Σχολαρίου σὲ ἐρώτηση ποὺ τοῦ ἔγινε, καὶ περιλαμβάνεται στὴν Ἑλληνικὴ Πατρολογία τοῦ Migne 160, 329C. Μετὰ τὸ μικρὸ κείμενο τοῦ Γενναδίου, δημοσιεύουμε τὶς θέσεις τοῦ κ. Ζηζιούλα:

Ἂς ἀκούσουμε ὅμως καὶ τοὺς κακόδοξους καὶ βλάσφημους λόγους τοῦ κ. Ζηζιούλα, τοὺς ὁποίους δὲν εἴδαμε ἕως τώρα νὰ ἀναιρέσει (ὅπως τὶς διετύπωσε καὶ τὶς ἀπομαγνητοφωνήσαμε στὴν διεύθυνση: paterikiparadosi.blogspot.gr/2013/06/blog-post_7514.html).

   «Ὁ πρῶτος λοιπὸν  λοιπὸν αὐτομάτως γεννᾷ τὴν Ἱεραρχία. Ὀντολογικὰ ἡ Ἱεραρχία ὑπάρχει καὶ στην Ἁγ. Τριάδα. Ἡ πηγή, ἡ Ἀρχή, εἶναι ὁ Πατήρ, ἀπὸ ’κεῖ πηγάζουν τὰ πρόσωπα τῆς Ἁγ. Τριάδος. Στὴν Ἁγία Τριάδα, λοιπόν, ἔχουμε  μία  διαβάθμιση,  δὲν ἔχουμε αὐτόματη συνύπαρξη, ἀλλὰ ἔχουμε ὕπαρξη ἡ ὁποία μεταφέρεται ἀπὸ τὸν ἕναν στὸν ἄλλον. Ἐὰν βάλουμε τὰ πρόσωπα νὰ ἐμφανίζονται ἔτσι ταυτόχρονα, τότε καταργοῦμε τὴν ἔννοια τῆς αἰτιότητος. Ἡ αἰτιότητα δὲν εἶναι κάτι ποὺ μποροῦμε νὰ παραβλέψουμε. Ἡ αἰτιότητα εἶναι βασικὸ στοιχεῖο τῆς Ἑτερότητος. Ἡ Ἑτερότητα στὴν Ἁγία Τριάδα δὲν ἀναδύεται ἔτσι φυσικά, αὐτομάτως. Ὑπάρχει ἕνα πρόσωπο, πρέπει νὰ προέρχεται ἐλεύθερα. Ἀπὸ τὴ στιγμὴ ὅμως ποὺ εἰσάγουμε αὐτὸ τὸ πρόσωπο, αὐτὴ τὴν αἰτιότητα, εἰσάγουμε Ἱεραρχία»  (σ.σ. φυσικὰ καὶ Πρῶτον)!

ΟΧΙ ΜΟΝΟ ΔΙΑΠΙΣΤΩΣΕΙΣ, ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΠΡΑΞΕΙΣ

Ο κ. Νικόλαος Πανταζής από την Αυστραλία διάβασε στο Ιστολόγιο "Κατάνυξις" το παρακάτω άρθρο: "Ο ΠΑΠΙΣΜΟΣ ΕΙΝΑΙ ΑΙΡΕΣΗ"(*).

Με κάθε αγαθή προαίρεση και καλή πίστη, έστειλε κάτω από ένα αξιόλογο Σχόλιο του κατά πάντα σεβαστού κ. Λυκούργου Νάνη, και τη δική του ταπεινή συνεισφορά στο κρισιμότατο θέμα.

Επειδή όμως το Ιστολόγιο Κατάνυξις ΑΡΝΗΘΗΚΕ να δημοσιεύσει το Σχόλιό του, το έστειλε έπειτα σε μας και το δημοσιεύουμε:

«Το πρόβλημα δεν είναι εάν ο Παπισμός είναι ΑΙΡΕΣΗ. Αυτό είναι ΔΕΔΟΜΕΝΟ, και από τον Τριαδικό μας Θεό αποκεκαλυμμένο. Η ουσία είναι: Τι κάνουνε ΕΜΕΙΣ γι' αυτή την ολοφάνερη και γυμνή τη κεφαλή κηρυσσομένη ΑΙΡΕΣΗ. Βλέπουμε παραπάνω απερίφραστες, ρητές δυναμικές και ξεκάθαρες καταδίκες του Παπισμού ως ΑΙΡΕΣΗ από έξι Μεγάλους Αγίους Πατέρες της Εκκλησίας μας. Από κάτω η Υπογραφή: "Ορθόδοξη Σκέψη".

Όταν η Ορθόδοξη Σκέψη εξελιχθεί άμεσα σε Ορθόδοξη ΠΡΑΞΗ και Συλλογική, Συνοδική ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΗ, τότε θα καθαιρούνται δικαίως οι Αιρεσιάρχες Ιγνάτιοι και θα φιμώνονται δυναμικά και αποτελεσματικά οι βέβηλοι και βλάσφημοι Οικουμενιστές.

Το έπραξαν στη Βασιλεύουσα ένα έτος προ της θλιβεράς πτώσεώς της. Ας το πράξουμε και εμείς και ας αδειάσουμε τους Ναούς με νεκρική σιγή και καμπάνα νεκρική έστω για 6 μήνες και τότε θα εμπειρευτούμε "πράματα και θάματα!"

Όταν ο άπρακτος, συμβιβασμένος και υποταγμένος Κλήρος, συνειδητοποιήσει πια, πως Εκκλησία σημαίνει συγκέντρωση (άρα και διαμαρτυρία) του ΛΑΟΥ, είναι κλήρος και ΛΑΟΣ, τότε η Δεσποτοκρατία θα αντιληφθεί πως ΟΥΚ ΕΞΕΣΤΙ να ερωτοτροπεί με τον Παπισμό και την αίρεση.

Οι Αιρετικοί Εκκλησιαστικοί μας Ηγέτες είναι ακτινογραφικά δείγματα και αντανάκλαση της δικής μας ΑΠΡΑΞΙΑΣ, συμπορεύσεως και ΑΝΟΧΗΣ! Ανώτερο από το "Υπακοή τέκνον μου" είναι το "ΠΕΙΘΑΡΧΕΙΝ ΘΕΩ ΜΑΛΛΟΝ Ή ΑΝΘΡΩΠΟΙΣ" και εάν διαθέταμε την στοιχειώδη Ευαγγελική, Αποστολική, Αγιοπατερική ευσυνειδησία και ευπραξία, ώστε να "ΑΦΟΡΙΖΟΜΑΣΤΕ ΕΚ ΜΕΣΟΥ ΑΥΤΩΝ" κατ' εντολήν Κυρίου Παντοκράτορος, τότε θα ζούσαμε ημέρες πρωτινές Οικουμενικών Συνόδων και θα γεννούσαμε μέγιστες μορφές Αντιαιρετικών Ιεραρχών τε και Αντιπαπικών Πατέρων! Αμήν, Γένοιτο!

Επιπλέον, μαζί με το σχόλιό του, ο κ. Πανταζής μας απέστειλε και ένα δεύτερο συμπληρωματικό. Σας το κοινοποιούμε και αυτό:

"Προς Ιστολόγια Κατάνυξις, κ.λπ.!

Μη δράμετε ΕΙΣ ΚΕΝΟΝ, μη κάνετε "τρύπες στο νερό" και μην επαναλαμβάνετε βαρύγδουπες δηλώσεις του τύπου: "Ο ΠΑΠΙΣΜΟΣ ΕΙΝΑΙ ΑΙΡΕΣΗ". Πιστέψτε με, δεν σας συμφέρει! Διότι, εφ' όσον ο Παπισμός είναι Αίρεση, ΤΟΤΕ:

α) Αυτοί που συμπροσεύχονται και συλλειτουργούν με τον Παπισμό, ΤΙ ΣΤΟ ΚΑΛΟ ΕΙΝΑΙ;;;

β) Αυτοί που μνημονεύουν τους ΛΑΤΙΝΟΦΡΟΝΕΣ και ΚΟΙΝΩΝΟΥΝ με τους ΠΑΠΟΦΙΛΟΥΣ ΑΡΧΙΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΕΣ, για όνομα του Θεού, ΤΙ ΣΤΗΝ ΕΥΧΗ ΕΙΝΑΙ;;;

γ) Και αυτοί που υποτίθεται έχουν χριστιανική ευσυνειδησία και ιερατική τιμή, που μιλούν για το δίκαιο και τάχα υπερασπίζονται το δίκαιο, αλλά ΚΟΒΟΥΝ σχόλια από Αποτειχισμένους εν Χριστώ αφελφούς, που με ιδιαίτερη δόση αδελφικού μίσους και χαιρεκακίας δημοσιεύουν κείμενα όπως π.χ. του π. Ιωήλ Κωνστάνταρου, αλλά αρνούνται να αναρτήσουν και τις αξιόλογες απολογητικές και ανατρεπτικές απαντήσεις όπως αυτή του αγαπητού θεολόγου κ. Παναγιώτου Σημάτη, απαντήσεις που ομολογούν την Ευαγγελική Αλήθεια και αντικαθρεπτίζουν την Αγιοπατερική Γραμμή, αυτοί λοιπόν οι Ιστολόγοι της λογοκρισίας,  ΤΙ  ΣΟΪ  ΔΙΚΑΙΟΙ  ΕΙΝΑΙ;;;

δ) Και εάν "Ο ΠΑΠΙΣΜΟΣ ΕΙΝΑΙ ΑΙΡΕΣΗ" τότε ΕΣΕΙΣ προσωπικώς, ενοριακώς αλλά και ο Μητροπολίτης σας μαζί, ΤΙ ΚΑΝΕΤΕ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΜΠΡΑΚΤΗ ΚΑΤΑΠΟΛΕΜΗΣΗ ΤΟΥ;;;

ε) Εάν τέλος, "Ο ΠΑΠΙΣΜΟΣ ΕΙΝΑΙ ΑΙΡΕΣΗ" τότε, σας εξορκίζω εν ονόματι του Χριστού και Αληθινού Θεού που υπηρετείται και στο θυσιαστήριο που φρικτώς ιερουργείτε, εάν πιστεύετε στην Αγία Τριάδα, εάν σέβεστε τον εαυτό σας και αυτούς που σας ακολουθούν, τότε ΠΕΣΤΕ ΜΟΥ εντίμως και υπευθύνως σας παρακαλώ, ΠΟΙΑ ΕΙΝΑΙ ΑΚΡΙΒΩΣ η Διδασκαλία των Αγίων Πατέρων, (ΠΡΟΣΕΞΤΕ, των παλαιών, μεγίστων και Θεοφόρων ΑΓΙΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ και ΟΧΙ των διαφόρων "Νεο-Γεροντάδων") σχετικώς με την ΣΤΑΣΗ ΜΑΣ απέναντι στην ΑΙΡΕΣΗ ΤΟΥ ΠΑΠΙΣΜΟΥ;;;

Εάν δεν απαντήσετε στα παραπάνω πέντε ΑΠΛΟΥΣΤΑΤΑ, καλοπροαίρετα καίρια ερωτήματα, τότε ΠΑΨΤΕ ΤΟ "ΧΕΡΟΥΒΙΚΟ" την χιλιοπιπιλισμένη καραμέλα "Ο ΠΑΠΙΣΜΟΣ ΕΙΝΑΙ ΑΙΡΕΣΗ", διότι ΔΕΝ ανταποκρίνεστε αξιοπρεπώς και Ορθοδοξοπρεπώς με τις ΣΥΝΕΠΕΙΕΣ μιας τέτοιας δηλώσεως, η οποία όχι μόνο "πάει και χάνεται στο βρόντο" χάριν ΦΤΗΝΟΥ εντυπωσιασμού, αλλά μια μέρα ΘΑ ΣΑΣ ΚΡΙΝΕΙ η ΚΟΥΦΙΑ δήλωσή σας, μια μέρα θα κατακριθείτε για την υποκρισία και το Φαρισαϊσμό σας να υποδεικνύετε την αίρεση με λόγια κενά του αέρος... χωρίς να παίρνετε ΘΕΣΗ, χωρίς να εφαρμόζετε το θέλημα του Θεού που γνωστοποιείται ξεκάθαρα σε όλους μας, μέσω της αλάνθαστης διδασκαλίας και Γραμμής των Αγίων Πατέρων.

ΓΙΑ ΟΝΟΜΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ!

ΣΤΑΜΑΤΗΣΤΕ ΤΗΝ ΤΙΤΑΝΙΑ ΘΕΟΜΠΑΙΞΙΑ ΚΑΙ ΑΣΧΟΛΗΘΕΙΤΕ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΜΕ ΗΘΙΚΙΣΤΙΚΕΣ ΣΥΜΒΟΥΛΕΣ ΚΑΙ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ ΤΟΥ ΚΑΤΗΧΗΤΙΚΟΥ!!!

ΑΛΗΘΕΙΑ, ΣΑΣ ΕΧΟΥΜΕ ΒΑΡΕΘΕΙ ΚΑΙ ΣΑΣ ΕΧΟΥΝ "ΠΑΡΕΙ ΧΑΜΠΑΡΙ" ΑΚΟΜΗ ΚΑΙ ΟΙ ΑΝΥΠΟΠΤΟΙ ΕΝΟΡΙΤΕΣ ΣΑΣ!!!

Με αγανάκτηση ιερή

Νικόλαος Πανταζής, θεολόγος

____________________

(*) http://katanixis.blogspot.com.au/2014/01/blog-post_8249.html?utm_source=feedburner&utm_medium=email&utm_campaign=Feed:+blogspot/gssUJ+(%CE%9A%CE%B1%CF%84%CE%AC%CE%BD%CF%85%CE%BE%CE%B9%CF%82)&m=1

Πείτε μας, τί πιστεύετε π. Θεόδωρε Ζήση, π. Γεώργιε, π. Σαράντη;

Πιστεύετε  αὐτὰ ποὺ ἄλλοτε λέγατε καὶ ὑπογράφατε καὶ διδάσκατε π. Θεόδωρε Ζήση, π. Γεώργιε Μεταλληνέ, π. Σαράντη Σαράντη, π. Διονύσιε Τάτση;

Ἂν ναί, γιατί δὲν τὰ ἐφαρμόζετε καὶ ἀφήνετε τὴν μολυσματικὴ νόσο τοῦ Οἰκουμενισμοῦ νὰ ἐπεκτείνεται καὶ νὰ ἐπιδεινώνεται; Γιατί –ἀντίθετα– «διώκετε», ἀποκλείετε καὶ διαβάλλετε μὲ τὸν τρόπο σας, ὅσους τὰ ἐφαρμόζουν;

Ἂν δὲν τὰ πιστεύετε, βρεῖτε τὸ θάρρος νὰ διαψεύσετε τὴν «Ὁμολογία Πίστεως κατὰ τοῦ Οἰκουμενισμοῦ» καὶ ὅσες ἄλλες δημοσιεύσεις κάνατε, ἀφοῦ μὲ τὶς πράξεις σας τὶς ἀναιρεῖτε!

Καὶ σεῖς π. Ἰωήλ Κωνστάνταρε  –ποὺ ξεκινήσατε τὴν ἀντιπαράθεση καὶ ποὺ σᾶς ἐκφράζουν οἱ ἀνωτέρω–  γιὰ δεῖτε τὰ παρακάτω κείμενα, καὶ πεῖτε μας: γιατί δὲν ζητᾶτε τὸ λόγο γιὰ ἀσυνέπεια ἀπὸ τοὺς ὡς ἀνωτέρω φημισμένους δασκάλους σας, ἀλλὰ ἀπευθύνεται τὰ φαρμακερὰ καὶ συκοφαντικά βέλη σας μόνο σὲ μᾶς τοὺς λίγους, μικροὺς καὶ ἀσήμαντους ποὺ ἐφαρμόζουμε ἐκεῖνα ποὺ μᾶς δίδασκαν;

 Παραθέτουμε, λοιπόν, δυό-τρία κείμενά τους γιὰ νὰ τὰ ἀναγνωρίσουν οἱ πρῶτοι (τὰ κείμενα αὐτὰ εἶναι πνευματικά τους «παιδιά») καὶ νὰ τὰ θυμηθεῖτε ἢ νὰ τὰ μάθετε κι ἐσεῖς π. Ἰωήλ:

• Στὴν «Διακήρυξη κληρικῶν καὶ μοναχῶν», τὴν ὁποία προσυπογράφετε, πατέρες, μαζὶ μὲ δεκάδες ἄλλους Ἱερεῖς καὶ Μοναχούς, διαβάζουμε:

«Τὸ θέμα τῆς κοινωνίας μὲ τοὺς αἱρετικούς, ὡς καὶ τῆς ἐν συνέχειᾳ κοινωνίας μὲ τοὺς κοινωνοῦντες (δηλ. τοὺς Οἰκουμενιστές), οἱ ὁποῖοι μὲ τὴν πράξη τοὺς αὐτὴ ἀποβαίνουν ἀκοινώνητοι, εἶναι τὸ μεῖζον καὶ ἐπεῖγον θέμα στὴν σημερινὴ ἐκκλησιαστικὴ ζωή. Τὸ ἐκκλησιαστικὸ σῶμα νοσεῖ ἐπικίνδυνα· ὑπεύθυνοι γιὰ τὴν νόσο εἴμαστε ὅλοι, ὄχι μόνον οἱ κοινωνοῦντες μὲ τοὺς ἑτεροδόξους, ἀλλὰ καὶ ὅσοι κοινωνοῦμε μὲ τοὺς κοινωνοῦντες· ἡ ἐκτροπὴ καὶ ἡ παράβαση μοιάζει μὲ τὰ συγκοινωνοῦντα δοχεῖα…» («Μαρτυρία ἢ ἀποστασία; Σκέψεις καὶ ἐκτιμήσεις μετὰ τὴ Ραβέννα», "Ὀρθόδοξος Τύπος", φ. 1466, 12.7.2002).

• Στὰ Πορίσματα τοῦ Συνεδρίου γιὰ τὸν ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟ: «Γένεσις–Προσδοκίαι–Διαψεύσεις» καὶ στὴν § 8 διαβάζουμε:

«Νὰ διατρανωθεῖ πρὸς τὶς ἐκκλησιαστικὲς ἡγεσίες ὅτι σὲ περίπτωση ποὺ ἐξακολουθήσουν νὰ συμμετέχουν καὶ νὰ ἐνισχύουν τὴν παναίρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, διαχριστιανικοῦ καὶ διαθρησκειακοῦ, ὁ ἐπιβεβλημένος (σ.σ. τί σημαίνει "ἐπιβεβλημένος": δυνητικός, λοιπόν, ἢ ὑποχρεωτικός;) σωτήριος, κανονικὸς καὶ ἁγιοπατερικὸς δρόμος τῶν πιστῶν, κληρικῶν καὶ λαϊκῶν, εἶναι ἡ ἀκοινωνησία ἡ διακοπὴ δηλαδὴ τοῦ μνημοσύνου τῶν ἐπισκόπων (σ.σ. καὶ ἡ ἀποτείχιση), οἱ ὁποῖοι καθίστανται συνυπεύθυνοι καὶ συγκοινωνοὶ τῆς αἱρέσεως καὶ τῆς πλάνης. Δὲν πρόκειται περὶ σχίσματος (σ.σ. πάτερ Ἰωήλ), ἀλλὰ περὶ θεαρέστου ὁμολογίας, ὅπως τὸ ἔπραξαν παλαιοὶ Πατέρες, ἀλλὰ καὶ στὶς ἡμέρες μας ὁμολογηταὶ ἐπίσκοποι, μεταξὺ τῶν ὁποίων ὁ γεραρὸς καὶ σεβαστὸς μητροπολίτης πρώην Φλωρίνης Αὐγουστῖνος, καὶ τὸ Ἅγιον Ὄρος…» (σ.σ. εἶναι σαφεῖς οἱ ἑκατοντάδες Σύνεδροι ποὺ ὑπέγραψαν τὰ Πορίσματα, π. Ἰωήλ;).

Αὐτὰ λοιπόν, ποὺ τότε διακηρύσσατε, Πατέρες, ποῖος σᾶς βάσκανε καὶ τὰ ξεχάσατε; Μήπως –ὡς ἐκ τούτου– ταιριάζουν τώρα σὲ Σᾶς, τὰ παρακάτω δικά σας λόγια,  λόγια ποὺ ἀπευθύνατε τότε ἐσεῖς στοὺς Οἰκουμενιστές; (Καὶ δὲν εἶναι τὰ μοναδικά, ἂν θέλετε θὰ σᾶς θυμήσουμε κι ἄλλα). Τὰ παραθέτουμε:

• «Ἂς μᾶς ξεκαθαρίσουν λοιπὸν μερικοὶ ἐκκλησιαστικοὶ ἡγέτες ὅτι ἔχουν προσχωρήσει σ' αὐτὴν τὴν «προοδευτικὴ» ἄποψη, γιὰ νὰ καθορίσουμε καὶ ἐμεῖς τὴν στάση μας ἀπέναντί τους, τὴν ὁποία οὕτως ἢ ἄλλως εἴμαστε ὑποχρεωμένοι νὰ καθορίσουμε (σ.σ. ἀλλά, δυστυχῶς,  δὲν τὸ κάνατε), διότι διαφορετικά, ΚΟΙΝΩΝΟΥΜΕ καὶ ἐμεῖς «τοῖς ἔργοις αὐτῶν τοῖς πονηροῖς» (Β' Ἰω. 11). Ἐμεῖς ἐπιθυμοῦμε (σ.σ. τί ἅγια ἐπιθυμία εἴχατε τότε!) νὰ ἔχουμε κοινωνία ὄχι πρὸς τοὺς ἀκοινωνήτους, ἀλλὰ πρὸς τοὺς ἁγίους καὶ πιστοὺς ὅλων τῶν ἐποχῶν, νὰ πιστεύουμε ὅπως ἐπίστευαν ὅλοι οἱ πρὸ ἡμῶν Ἅγιοι Πατέρες, στοὺς ὁποίους πειθόμεθα καὶ ὑπακούουμε» (π. Θεοδώρου Θ. Ζήση, Διαθρησκειακὲς Συναντήσεις, Ἄρνησις τοῦ Εὐαγγελίου καὶ προσβολὴ τῶν Ἁγίων Μαρτύρων».

Καὶ ὁ π. Διονύσιος Τάτσης, γνωστὸς ἀγωνιστὴς ἀρθρογράφος  τοῦ «Ὀρθόδοξου Τύπου, (22/9/06), γράφει:

«Ὁ ὀρθόδοξος λαός μας πρέπει νὰ κάνει ἕνα ἀκόμη βῆμα. Ὅπως ἀντιδρᾶ στὶς παπικὲς αἱρέσεις  καὶ  ἀπορρίπτει  τὸν πάπα ἔτσι πρέπει νά κάνει καὶ στοὺς παπόφιλους “ὀρθοδόξους”»  (σ.σ. δηλαδή, τοὺς Οἰκουμενιστές).