ΕΛΛΑΣ ΕΛΛΗΝΩΝ Α-ΘΕΩΝ π. Διονύσιος Ταμπάκης

Πρόκειται γιὰ ἄρθρο, ποὺ προέρχεται ἀπὸ ἱερέα ἐπαρχιακῆς ἐνορίας, ὁ ὁποῖος ἀποτυπώνει σ’ αὐτό, λίγο-πολύ, τὶς ἐντυπώσεις του ἀπὸ τὴν ζωὴ τῶν ἐκκλησιαζομένων στὴν ἐπαρχία. Ἡ ἐκκοσμίκευση καὶ ὁ Οἰκουμενισμὸς ἔχουν ἁλώσει τὰ πάντα. Ἡ Πίστη καὶ ἡ ἡσυχαστικὴ ζωὴ πάει περίπατο, μὲ πρωτεργάτες τοὺς Ποιμένες, ἐκτὸς ὀλίγων.

Εάν μπορούσαμε να βάλουμε ταυτόχρονα παράλληλες κάμερες στην καθημερινότητα ενός Ελληνορθοδόξου αστού, ενός  Κομφουκιανού στην Ιαπωνία, ενός Μουσουλμάνου στην νότια Αμερική, ενός Βουδιστή στην Σιγκαπούρη, ενός  Αγγλικανού στο Λονδίνο, ενός Αμερικάνου στην Βαλτιμόρη κ.λ.π., θα είχαμε πράγματι στο τέλος πρόβλημα να ξεχωρίσουμε τις διαφορές στις λεπτομέρειες.

 Αφού ξυπνήσουν όλοι σαν να κουβαλάνε σίδερο, (για προσευχή ούτε λόγος! Τι είναι αυτό τρώγεται;) κατευθύνονται σαν τα Ρομποτάκια στην δουλειά τους (αν την έχουν). Οι γυναίκες τους θα κάνουνε αγώνα δρόμου μέχρι να προλάβουνε να βαφτούν επαρκώς και μετά να οδηγήσουνε τα παιδιά τους, ως δυσάγωγον αγέλη, και να τα αποθηκεύσουνε σε κάποιο κοντινό παιδικό σταθμό.

Αφού ρίξουν πολλά γαλλικά εξ αμάξης, θα ρίξουν άλλα τόσα μέχρι να βρούνε πάρκιν.

Θα φθάσουν αργοπορημένοι στην δουλειά και πάλι σαν ρομποτάκια θα συνεχίσουν το ιερό τους έργο. Εάν μπορέσουν θα κάνουν την καθιερωμένη κοπάνα, (εδώ ο Έλλην έχει τα πλεονεκτήματα) θα πατήσουν κάποιοι επί πτωμάτων συναδέλφων για να ανέβουν πιο ψηλά, θα χτυπήσουν εάν μπορέσουν και κανένα τυχερόν (ήτοι καμίαν φιλενάδαν )και αφού το ρολόϊ δείξει 3 θα πορευθούν και πάλιν εις την ιεράν των οικία (με τα γνωστά και πάλιν γαλλικά εις τους δρόμους).

Ύστερα και αφού φτάσουν καταϊδρωμένοι στο σπίτι και καταβροχθίσουν ασυστόλως  ό,τι βρούνε (αφού η γυναίκα δεν προλαβαίνει να μαγειρέψει) κάποιοι θα παραγγείλουν και κινέζικο, και έπειτα θα  απορροφηθούν απλήστως στον υπολογιστή για να υπερ-πληροφορηθούν επαρκώς επί της ειδησεογραφίας και της τρεχούσης τσόντας.

Τι στο καλό; όλη μέρα δουλεύουνε σαν τα σκυλιά να μην δούνε και αυτοί λίγο πορνό να στανιάρουνε λίγο;

Οι δε γυναίκες παράλληλα, εάν μπορέσουν να ξεκλέψουν λίγο χρόνο, θα κατευθυνθούν στο γυμναστήριο της γειτονιάς, για να κάψουν τα πρόσφατα λίπη τους. Κάνοντας διάδρομο θα μιλάνε παράλληλα και στο κινητό (σαν μία φυσική προέκταση του αυτιού τους) με τις φιλενάδες τους για τα τρέχοντα σημαντικά θέματα της καλλιτεχνικής ζωής.

Σαν φθάσει το βράδυ και κουρασθούν οι άντρες επί του υπολογιστού θα ξαπλώσουνε μπροστά στην Νόβα για να συμπληρώσουνε την πληροφόρησή τους ή να δούνε λίγο μπάλα. Θα γκρινιάξουνε και θα μπινελικωθούν ύστερα με την γυναίκα τους, κατηγορούμενοι ότι όλη την ημέρα ζούνε ως αόρατοι στο σπίτι και δεν τους βλέπουν καθόλου τα παιδιά τους.

Για να αποδράσουν από την γυναικεία γκρίνια, αν προλάβουνε, θα  πάνε  για ποτό στο πλησιέστερο μπάρ  με τους «φίλους», ή για να τελειώσουν την ερωτική ιστορία που από το πρωί ξεκίνησαν. Παράλληλα η γυναίκα  θα διαβάζει στην πολυθρόνα το τρέχον ωροσκόπιο και ύστερα αφού κάνει και την καθιερωμένη POWER YOGA θα καταβροχθίσει τα ηρεμιστικά για να μπορεί να αντέξει ως εργαζομένη, ως Μητέρα, ως Σύζυγος, ως Φιλενάδα και ως Οικογενειάρχισα.

Στο τέλος της πολυμόχθου ημέρας  θα γυρίσει ο άντρας νυσταγμένος επί της ιεράς κλίνης του, θα ρίξουνε ένα τελευταίο ιερό μπινελίκιον  για να ξεκινήσουνε και πάλι ενδόξως την σπουδαία καθημερινότητά τους.

Σε ότι πιο πάνω παρακολουθήσαμε φίλε μου, είδαμε καθόλου Ορθοδοξία;

Στο κοινό παγκόσμιο καζάνι οι σημερινοί νεοέλληνες, αλλοτριωμένοι, ειδωλολάτρες αλιβάνιστοι, ξεκομμένοι από το παρελθόν τους και αδιάβροχοι από  Ορθοδοξία και Ορθοπραξία.

Χαίρε  λοιπόν  ΕΛΛΑΣ  ΕΛΛΗΝΩΝ  Α-ΘΕΩΝ !

  

                                               π. Διονύσιος Ταμπάκης-Ναύπλιον

ΣΕ ΠΟΙΟΝ ΜΕΣΣΙΑ ΠΙΣΤΕΥΕΙ Ο ΠΑΠΑΣ ΦΡΑΓΚΙΣΚΟΣ; Πιστεύει ο Πατρ. ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΣ στην ΜΙΑ Εκκλησία και στον αληθινό Θεό; Δείτε στο τέλος το ΒΙΝΤΕΟ.

Τὸ βίντεο ἀπὸ τὸ pentapostagma

Ασεβείς, Μουσουλμάνοι, Ραββίνοι και Αιρετικοί οι φίλοι των Οικουμενιστών Πατριαρχών!

Αρχιμ. Αρσένιος Κατερέλος, Προϋποθέσεις και ωφέλεια εκ της ευχής

ΠΡΟΫΠΟΘΕΣΕΙΣ ΚΑΙ ΩΦΕΛΕΙΑ ΕΚ ΤΗΣ ΕΥΧΗΣ

Ἀρχιμανδρίτης Ἀρσένιος Κατερέλος,

Ἡγούμενος Ἱ. Μονῆς Ἁγίου Νικολάου Δίβρης Φθιώτιδος

Ὅπως εἴχαμε παραγγείλει στήν πρώτη μας σύναξι, ἀγαπητοί μου ἐν Χριστῷ ἀδελφοί, ἀπό σήμερα θά ὁμιλήσωμε γιά τήν προσευχή, καί ἰδιαίτερα γιά ἕναν ξεχασμένο δυστυχῶς τρόπο προσευχῆς. Πρόκειται γιά τήν μονολόγιστη εὐχή τοῦ Ἰησοῦ, τό «Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ Υἱέ τοῦ Θεοῦ, ἐλέησόν με τόν ἁμαρτωλόν» ἤ, πιό περιληπτικά, πιό συμπεπυκνωμένα, τό «Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, ἐλέησόν με».

Πρίν ὅμως ἀναφερθοῦμε σέ αὐτόν τόν ἁπλό, ἀλλά πλέον δραστικό τρόπο προσευχῆς, κρίνομε ἐντελῶς ἀπαραίτητο νά ποῦμε λίγα εἰσαγωγικά περί προσευχῆς, τά ὁποῖα πρέπει στοιχειωδῶς νά γνωρίζωμε, οὕτως ὥστε νά μεγιστοποιήσωμε τήν πολλαπλῆ καί πολυδιάστατη ὠφέλεια, πού θά προέλθη ἀπό τήν προσευχή τοῦ Ἰησοῦ εἰδικά.

Μέγιστο προνόμιο στόν ἄνθρωπο εἶναι  ἡ προσευχή. Καί προσευχή σημαίνει ἀνάτασι στόν οὐρανό καί διάλογος καί προσωπική ἐπικοινωνία μας καί κοινωνία μας μέ τόν Θεό. Ὡς πρός τήν ποιότητά της, εἶναι συνουσία μετά τοῦ Θεοῦ, ἐφ᾽ ὅσον συνάπτεται ὁ ἄνθρωπος μετά τοῦ Θεοῦ, δηλαδή μέ τίς ἄκτιστες θεϊκές ἐνέργειες.

Δέν πρέπει ὅμως νά ξεχνᾶμε ὅτι ἡ προσευχή εἶναι μία ἀπό τίς ἐντολές. Καί βέβαια, εἶναι ἀπό τίς πιό βασικές. Μέ τήν προσευχή  βελτιωνόμαστε στήν τήρησι τῶν ἐντολῶν. Ἀλλά καί ἀντίστροφα μέ τήν τήρησι τῶν ἐντολῶν προαγόμαστε στήν προσευχή. Ἡ προσευχή εἶναι ὁ καθρέφτης τῆς ὅλης πνευματικῆς μας πορείας. Καί γιά νά γίνη εὐπρόσδεκτη ἀπό τόν Θεό, πρέπει κατά τό ὀλιγώτερο ἤ περισσότερο, νά τηρηθοῦν ὁπωσδήποτε κάποιες προϋποθέσεις. Διαφορετικά, ἄν δέν τηρηθοῦν, ὄχι μόνο δέν θά φθάνη στόν οὐρανό, δέν θά εἶναι εὐπρόσδεκτη στόν Θεό ἡ προσευχή μας, ἀλλά δέν θά ἀνεβαίνη πάνω ἀπό τό κεφάλι μας, μεταφορικά βέβαια. Δέν θά ξεπερνᾶ σέ ὕψος, ὅπως ἔλεγε χαριτολογῶντας ὁ π. Παΐσιος, οὔτε καί αὐτό τοῦτο τό ἴδιο μας τό κεφάλι.

Ἔλεγε σέ κάποιον ὁ Γέρων Παΐσιος: ''Μέ τήν τακτική πού ἀκολουθεῖς, ἡ προσευχή σου, ὄχι ἁπλῶς δέν φθάνει στόν οὐρανό, ἀλλά μένει, σέ ὕψος, κάτω καί ἀπό τό ἴδιο σου τό κεφάλι''. Κάτι ἀνάλογο ἔλεγε ὁ Γέροντας καί σέ κάποιον ἄλλον, πού ἔλεγε τήν ''εὐχή'' ὄχι σωστά, ἀλλά μέ ἕναν τρόπο ἀνάρμοστο, ὄχι ἥρεμο καί νηφάλιο, πού νά χωνεύη τήν προσευχή, τήν ἔλεγε

Πώς «υποδεχόταν» τους αντίχριστους πολιτικούς ο Γέροντας Παΐσιος. Συγκρίσεις με το "σόου" Σαμαρά.

Θλιβερές συγκρίσεις

με το «σόου» Σαμαρά στο Άγιον Όρος

Πηγή: pentapostagma

Αρνητικός πρωταγωνιστής στις λατρευτικές (!!!) εκδηλώσεις υποδοχής του «καλού Χριστιανού» Σαμαρά, ο Ηγούμενος της Σιμωνόπετρας, π. Ελισσαίος…Κρίμα!
Όλοι είδαμε το θλιβερό πανηγυράκι που στήθηκε το Σαββατοκύριακο που μας πέρασε στο Αγιώνυμο Όρος, το Περιβόλι της Παναγίας: Εκεί, όπου πάτησε το πόδι του για πρώτη φορά ο Σαμαράς, σε μια επίσκεψη που περισσότερο θύμισε τουριστική περιπλάνηση παρά ευλαβικό προσκύνημα.
Και φυσικά εκείνος, είναι υπεύθυνος για τις πράξεις του. Οι Αγιορείτες μοναχοί όμως, που σε αρκετές περιπτώσεις υπερέβαλαν σε φιλοφρονήσεις (!!!) στον ολετήρα του Έθνους και του Λαού, ποια δικαιολογία έχουν;
Πώς μπορούν να δικαιολογήσουν τα Πολυχρόνια (!!!) που του έψαλαν στην Ιερά Μονή Σίμωνος Πέτρας; Πώς θα αντικρύσουν τους απλούς προσκυνητές (την «πλέμπα» δηλαδή, τον λαουτζίκο που δεν…θυμάται το Όρος μόνο προεκλογικά) για τους οποίους δεν έκαναν ούτε μία αναφορά μπροστά στον «Εξοχώτατο κύριο πρωθυπουργό»;
Είναι γνωστό ότι εμείς τα γράφουμε αυτά από…εμπάθεια. Καλώς λοιπόν δεν πρέπει να μας λάβει κανείς σοβαρά!

Ας διαβάσουν λοιπόν οι σεβαστοί Πατέρες τι έκανε ο ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΠΑΪΣΙΟΣ σε αντίστοιχες επισκέψεις πολιτικών στο Άγιον Όρος κι ας συγκρίνουν τη συμπεριφορά του ΑΓΙΟΥ αυτού μοναχού με τη δική τους:
Κάποιος Πρωθυπουργός, του οποίου κατέκρινε δημοσίως ενέργειες επιζήμιες για το Έθνος και την Εκκλησία, ζήτησε να τον συναντήση στην Σουρωτή. Ο Γέροντας απάντησε: «Ας έρθη, θα του τα ψάλω και μπροστά του». Είχε το ψυχικό σθένος αυτός ο πτωχός καλυβίτης να υψώνη την φωνή του άφοβα μπροστά στους ισχυρούς της ημέρας.
Όταν κάποιος πρόεδρος της Δημοκρατίας επισκέφθηκε το Άγιον Όρος, ο Γέροντας συνέστησε στα μοναστήρια να μην τον δεχθούν, γιατί είχε υπογράψει τον νόμο περί των αμβλώσεων.
Από Υπουργό που θέλησε να βοηθήση γνωστό του Μοναστήρι δεν δέχθηκε τίποτε, γιατί ανήκε σε κόμμα που είχε υπογράψει αντιχριστιανικούς νόμους.

ΠΗΓΗ: Βίος Γέροντος Παϊσίου του Αγιορείτου, †Ιερομονάχου ΙΣΑΑΚ

Η Πολιούχος των Aθηνών Αγία Φιλοθέη

Η αγία Φιλοθέη με γυναίκες που κοντά της εύρισκαν παρηγοριά.

Πίνακας του Έκτωρος Δούκα (1885-1969),

στον Ιερό Ναό της  Αγίας Φιλοθέης, στην Φιλοθέη.

Φώτη Κόντογλου:

Η Πολιούχος των Aθηνών, Αγία Φιλοθέη

H αγία Φιλοθέη γεννήθηκε στην Aθήνα από γονιούς άρχοντες, μοναχοπαίδι του Aγγέλου Mπενιζέλου και της Συρίγας. Φιλοθέη ονομάσθηκε όταν έγινε καλογρηά, αλλά το πρώτο όνομά της ήταν Pεβούλα. H μητέρα της ήτανε στείρα και παρακαλούσε το Θεό να της δώσει τέκνο, και μια νύχτα είδε πως βγήκε από το εικόνισμα της Παναγίας ένα φως δυνατό και πως μπήκε στην κοιλιά της. Kι' αληθινά, το φως εκείνο ήτανε η αγιασμένη ψυχή της κόρης που γέννησε σ' εννιά μήνες. Από μικρή φανέρωνε με τα φερσίματα και με τα αισθήματά της ποια θα γινότανε υστερώτερα, στολισμένη με κάθε λογής αρετή. Στην ευσέβεια είχε για οδηγό της την ίδια τη μητέρα της που ήτανε ευλαβέστατη.

Φτάνοντας σε ηλικία δώδεκα χρονών τη ζήτησε για γυναίκα κάποιος άρχοντας του τόπου, μα η κόρη δεν ήθελε να παντρευθεί. Αλλά επειδή οι γονιοί της την παρακαλούσανε, η τρυφερή ψυχή της δεν βάσταξε να τους λυπήσει και να τους παρακούσει και στο τέλος παραδέχθηκε να πανδρευθεί με εκείνον τον πλούσιο άνθρωπο, που ήτανε όμως πολύ φτωχός στην ψυχή, διεστραμμένος και κακός.

Tρία χρόνια έζησε μαζί του η Pεβούλα κάνοντας υπομονή στα απότομα φερσίματά του, ώς που ο άνδρας της πέθανε κι' απόμεινε χήρα. Oι γονιοί της θελήσανε να την ξαναπανδρέψουνε, μα αυτή τους είπε καθαρά πως έταξε να γίνει καλόγρηα. Σαν πεθάνανε οι γονιοί της, δέκα χρόνια από τον καιρό που χήρεψε, δόθηκε ελεύθερα στην άσκηση, με νηστείες, προσευχές, αγρύπνιες και ελεημοσύνες. Kατήχησε τις υπηρέτριές της και τις έκανε δοχεία του Πνεύματος.

Kατά θέλημα του αγίου Aνδρέα που είδε στον ύπνο της, έχτισε ένα μοναστήρι με εκκλησία στόνομά του. Eίναι η εκκλησιά που σώζεται ακόμα πλάγι στο μέγαρο της Aρχιεπισκοπής στην οδό Aγίας Φιλοθέης. Aφού τελείωσε το μοναστήρι, η Pεβούλα χειροθετήθηκε μοναχή με τόνομα Φιλοθέη. Oι πρώτες αδελφές που ζήσανε μαζί της ήτανε οι δουλεύτρες που είχε στο πατρικό σπίτι της. Mε τον καιρό έδραμαν πλήθος άλλες παρθένες κι' από αρχοντικές οικογένειες και ντυθήκανε το μοναχικό σχήμα. Zήσανε αγωνιζόμενες τον καλόν αγώνα με υποταγή στην άξια ηγουμένισσα που τις διοικούσε στον πνευματικό δρόμο σαν κάποια αγία Συγκλητική.

Tα αγιασμένα λόγια της έμπαιναν στην καρδιά τους σαν δροσιά και άνθιζαν μέσα τους τα εύοσμα άνθη των αρετών. Kαι τα έργα της βεβαιώνανε τα λόγια της κατά τα λόγια του Xριστού που λέγει: «Oς δ' αν ποιήση και διδάξη, ούτος μέγας κληθήσεται εν τη βασιλεία των ουρανών» (Mατθ. ε', 19). Όπου μάθαινε πως βρίσκεται φτωχός, δυστυχισμένος, άρρωστος, χαροκαμένος, έτρεχε σε βοήθειά του με περισσότερη προθυμία παρά αν έπαιρνε η ίδια τη βοήθεια απ' άλλον. 

Έχτισε νοσοκομεία και γηροκομεία κοντά στο μοναστήρι της κι' η αγία Φιλοθέη δεν φρόντιζε μοναχά για τη γιατρειά τους και για τη σωματική τροφή τους αλλά και για την πνευματική. Mε τον καιρό, πληθύνανε τόσο πολύ οι αδελφές που μπήκανε στο μοναστήρι της, που δυστυχούσανε από κάθε πράγμα επειδή δεν μπορούσε η ηγουμένη να απαντήσει τα μεγάλα έξοδα, κ' οι καλογρηές γογγύζανε. Mα η αγία τις καταπράυνε με λόγια υπομονετικά, κι' ο Θεός έστελνε τη βοήθειά του πότε μ' έναν τρόπο και πότε με άλλον ώς που περνούσε η στενοχώρια. 

Eξόν από τα ντόπια κορίτσια που συμμάζευε στο μοναστήρι της, έδινε προστασία και σε ξένες γυναίκες που ερχόντανε στην Aθήνα από διάφορα μέρη σκλαβωμένες από τους Tούρκους. Mε τι κινδύνους και με τι βάσανα τις προστάτευε δεν είναι μπορετό να γράψουμε καταλεπτώς σε τούτο το σύντομο σημείωμα. Τέσσερες απ' αυτές τις σκλάβες είχανε ακουστά την αγία Φιλοθέη κι' επειδή τις βασανίζανε οι αφεντάδες τους να αρνηθούν την πίστη τους, φύγανε κρυφά και καταφύγανε στο μοναστήρι.

H αγία τις πήρε μέσα και τις στερέωσε στην πίστη τους και περίμενε εύκαιρη περίσταση για να μπορέσει να τις στείλει στον τόπο τους. Mα οι Τούρκοι, που είχανε τις σκλάβες, μάθανε πως τις είχε περιμαζέψει η Φιλοθέη και μπήκανε σαν θηρία στο κελλί της που κειτότανε άρρωστη και την τραβήξανε και την πήγανε στον πασά. Kαι κείνος πρόσταξε να τη ρίξουνε στη φυλακή. H αγία δεν φοβήθηκε, αλλά ετοιμάσθηκε να χύσει το αίμα της για την πίστη του Χριστού.

Tην άλλη μέρα μαζευθήκανε πολλοί Tούρκοι και φωνάζανε να σκοτώσουνε την αγία. Kι' ο πασάς πρόσταξε να τη βγάλουνε από τη φυλακή και να την παρουσιάσουνε μπροστά του, και της είπε να διαλέξει

ΕΝΑ ΤΕΣΤ ΓΙΑ ΑΝΤΙ-ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΕΣ: Οι παρακάτω θέσεις περί Αποτειχίσεως σε ποιόν ανήκουν;

Παραθέτουμε ἀποσπάσματα ἀπομαγνητοφωνημένων ὁμιλιῶν καὶ κειμένων ἱερωμένων, οἱ ὁποῖες μᾶς διδάσκουν ποιά πρέπει νὰ εἶναι ἡ στάση μας ἀπέναντι στοὺς Οἰκουμενιστές ἱερωμένους. Θέσεις καὶ προτροπές, οἱ ὁποῖες ἐκφράζουν τὴν Ὀρθόδοξη στάση.

(Στὸ τέλος ἡ παραπομπὴ γιὰ  τὸ ὄνομα τοῦ συγγραφέως τοῦ κάθε ἀποσπάσματος).

*       Οἱ Ἅγιοι δὲν κάνανε ὑπακοὴ στὶς τότε Συνόδους, ἐφ’ ὅσον ὑπῆρχε αἵρεση.

*           Καὶ δὲν ἁγίασαν οἱ Ἐπίσκοποι τῶν Συνόδων, ἀλλὰ ὅσοι ἀντέδρασαν καὶ ἔκαναν ἀνυπακοὴ στὶς Συνόδους, οἱ Ἅγιοι! Καὶ οἱ αἱρετικοί, τοὺς Ἁγίους κυνηγοῦσαν (κι ὄχι ὅσους τοὺς ἀνέχονταν).

*  Δὲν στηριζόμαστε σὲ ὅσα λένε οἱ σύγχρονοι Ποιμένες, ἀλλὰ σ’ αὐτὰ ποὺ ἔχουν πεῖ οἱ Ἅγιοί μας, ποὺ σφράγισαν μὲ τὸ αἷμα τους τὴν διδασκαλία τους.

*           Ἡ Ἕνωση (τῶν «ἐκκλησιῶν») ἔχει γίνει!

*   Δὲν ὑπάρχει ὑπακοὴ ἀδελφοί μου σὲ Δογματικὰ θέματα!

*           «Τὸ θέμα τῆς κοινωνίας μὲ τοὺς κοινωνοῦντες τοῖς αἱρετικοῖς, οἱ ὁποῖοι μὲ τὴν πράξη τους αὐτὴ ἀποβαίνουν ἀκοινώνητοι, εἶναι τὸ μεῖζον. Ὑπεύθυνοι εἴμαστε ὅλοι, ὄχι μόνον οἱ κοινωνοῦντες μὲ τοὺς ἑτεροδόξους, ἀλλὰ καὶ ὅσοι κοινωνοῦμε μὲ τοὺς κοινωνοῦντες!

*    Ρωτῆστε τὸν «Ὀρθόδοξο» ἱερέα ἢ Ἐπίσκοπό σας:

     –Πάτερ, εἶσαι μὲ τὸν Πάπα ἢ δὲν εἶσαι; Ἂν εἶσαι μὲ τὸν Πάπα, δὲν θέλω νὰ σὲ ξέρω.

     Καὶ χοροπηδώντας νὰ φεύγετε ἀπ’ αὐτόν.

(Α)

«Ὑ­πο­μεί­να­με, ὑ­πο­μεί­να­με, ὑ­πο­μεί­να­με τοὺς οἰ­κου­με­νι­σμοὺς καὶ τοὺς ἐκ­συγ­χρο­νι­σμοὺς ἐ­πὶ ἕ­να αἰ­ῶ­να. (Καὶ ἤδη φτάσαμε στὸ 2001!). Κά­να­με ὑ­πο­μο­νὴ καὶ ὑ­πα­κο­ή∙ πε­ρι­μέ­να­με καὶ ἐλ­πί­ζα­με νὰ παύ­σουν οἱ συμ­προ­σευ­χές, οἱ συγ­χρω­τι­σμοί, οἱ συγ­κρη­τι­σμοί∙ .­.. Θὰ δι­α­κό­ψου­με τὴν κοι­νω­νί­α μὲ ὅ­σους κοι­νω­νοῦν μὲ τὸν ἀ­κοι­νώ­νη­το, αἱ­ρε­τι­κὸ καὶ σχι­σμα­τι­κὸ πά­πα»(¹).

«Τὸ θέ­μα τῆς κοι­νω­νί­ας μὲ τοὺς αἱ­ρε­τι­κούς, ὡς καὶ τῆς ἐν συ­νε­χεί­ᾳ κοι­νω­νί­ας μὲ τοὺς κοι­νω­νοῦν­τες, οἱ ὁ­ποῖ­οι μὲ τὴν πρά­ξη τους αὐ­τὴ ἀ­πο­βαί­νουν ἀ­κοι­νώ­νη­τοι, εἶ­ναι τὸ μεῖ­ζον καὶ ἐ­πεῖ­γον θέ­μα στὴν ση­με­ρι­νὴ ἐκ­κλη­σι­α­στι­κὴ ζω­ή. Τὸ ἐκ­κλη­σι­α­στι­κὸ σῶ­μα νο­σεῖ ἐ­πι­κίν­δυ­να· ὑ­πεύ­θυ­νοι γι­ὰ τὴν νό­σο εἴ­μα­στε ὅ­λοι, ὄ­χι μό­νον οἱ κοι­νω­νοῦν­τες μὲ τοὺς ἑ­τε­ρο­δό­ξους, ἀλ­λὰ καὶ ὅ­σοι κοι­νω­νοῦ­με μὲ τοὺς κοι­νω­νοῦν­τες· ἡ ἐ­κτρο­πὴ καὶ ἡ πα­ρά­βα­ση μοι­ά­ζει μὲ τὰ συγ­κοι­νω­νοῦν­τα δο­χεῖ­α…»(²).

«Ἔγ­γα­μος ἱ­ε­ρε­ύς, μοῦ εἶ­πε: “Προ­τι­μῶ νὰ καλ­λι­ερ­γῶ τὰ χω­ρά­φι­α μου, ὡς ἁ­πλὸς ἀ­γρό­της, καὶ νὰ κρα­τή­σω τὴν πί­στη μου, πα­ρὰ νὰ συ­νερ­γή­σω στὴν κα­τε­δά­φι­σή της καὶ νὰ πά­ω στὴν κό­λα­ση μα­ζὶ μὲ τὸν πα­τρι­άρ­χη καὶ τοὺς ἐ­πι­σκό­πους”­.­.. Αὐ­τὰ ποὺ εἶ­πε ὁ ὀ­λι­γο­γράμ­μα­τος ἱ­ε­ρεὺς .­..ἐκ­φρά­ζουν τὴν δι­α­χρο­νι­κὴ συ­νε­ί­δη­ση τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας γι­ὰ τὴν στά­ση ὅ­λων τῶν πι­στῶν καὶ τῶν λα­ϊ­κῶν ἀ­πέ­ναν­τι τῶν ἐ­πι­σκό­πων καὶ τῶν πρε­σβυ­τέ­ρων σὲ πε­ρί­πτω­ση ποὺ δὲν ὀρ­θο­το­μοῦν τὸν λό­γο τῆς ἀ­λη­θε­ί­ας, ἀλ­λὰ ἐ­νι­σχύ­ουν τὴν αἵ­ρε­ση καὶ τὴν πλά­νη»(³).

 (Β)

«Τί ὑποχρέωση ἔχουν οἱ ἱερεῖς σήμερα; Νά κάνουν Εὐχέλαια, νὰ κάνουν ἁγιασμούς, νὰ κάνουν τὴ Λειτουργία καὶ τίποτα ἄλλο; Τὸ κηρυκτικό, τὸ ἱεραποστολικὸ ἔργο δὲν ὑπάρχει; Μοῦ φέρνουν μερικὰ πνευματικοπαίδια μου ὁμιλίες. Βάζω ν’ ἀκούσω τὴν κασέτα καὶ στὸ πεντάλεπτο τὴν κλείνω. Γιατί; Εἶναι ὡραῖα αὐτὰ ποὺ λένε. Δηλαδή, τί εἶπε ὁ ἀββᾶς Ἰσαὰκ γιὰ τὴν νηστεία, τί εἶπε γιὰ τὴν ἐγκράτεια, ...περὶ νοερᾶς προσευχῆς... Ὡραῖα.

Ἀλλὰ ἐπαναλαμβάνω γιὰ πολλοστὴ φορά: σήμερα ἡ Ἐκκλησία βρίσκεται σὲ πόλεμο καὶ ἀπὸ τὸ περιεχόμενο τῶν ὁμιλιῶν ...καταλαβαίνεις ὅτι δὲν τοὺς ἀγγίζει  (τὸ θέμα τῶν αἱρέσεων) καί, πολύ φοβᾶμαι, ὅτι ἂν τοὺς πεῖς νὰ τοποθετηθοῦν γιὰ τὸ θέμα τοῦ Πάπα, πολὺ φοβᾶμαι γιὰ τὴν ἀπάντηση ποὺ θὰ πάρουμε. Καλὴ ἡ νηστεία, καλὴ ἡ ἐγκράτεια, καλὴ ἡ ταπεινοφροσύνη, ...ἀλλὰ στὴν σημερινὴ ἐποχὴ ποιός θὰ μιλήσει γιὰ τὴν Παπικὴ λαίλαπα.

Ἀκροατής: Δὲν μιλάμε γιατὶ ἔχουμε ἀποδεχθεῖ τὸ γεγονός...

π. Νικόλαος: Ἔχουμε ἀποδεχθεῖ τὸ γεγονός.

Ἀκροατής: ...καὶ πολλοὶ λένε ὅτι, ἀφοῦ ἔτσι λέει ἡ Σύνοδος, δὲν μοῦ πέφτει λόγος. Ἀφοῦ τὸ λέει ἡ Σύνοδος (σ.σ. μᾶς λένε), ἐσὺ θὰ βγεῖς πάνω ἀπὸ τὶς Συνόδους, πάνω ἀπὸ τὸν Οἰκουμενικὸ Πατριάρχη, πάνω ἀπὸ τὸν Ἀρχιεπίσκοπο;

π. Νικόλαος: (Στὸν καιρὸ τοῦ) ἅγιου Θεόδωρου τοῦ Στουδίτη, τοῦ ἁγίου Μάξιμου τοῦ Ὁμολογητή, οἱ Σύνοδοί τους ἄλλα (πράγματα, αἱρετικά) λέγανε. Ἦταν Εἰκονομαχικές, φιλοαιρετικὲς οἱ Σύνοδοι, καὶ αὐτοί, δὲν κάνανε ὑπακοὴ στὶς τότε Συνόδους. Ποιοί ἁγίασαν; Οἱ Ἐπίσκοποι τῶν Συνόδων ἢ ὁ ἅγ. Μάξιμος, ὁ ἅγ. Θεόδωρος ποὺ ἀντέδρασε στὴ Σύνοδο; Κυνηγήθηκε, συκοφαντήθηκε, ἀλλ’ ἔμεινε Ἅγιος καὶ ἀντιφρονῶν στὴν Σύνοδο, ἀλλὰ δὲν ἀντιφρόνησε στὴν Παράδοση τῆς Ἐκκλησίας μας.

Ἡ σημερινὴ Σύνοδος μπορεῖ νὰ λέει αἱρετικὰ πράγματα, ἀλλὰ ἐμεῖς ἔχουμε σὰν ἀρχὴ μας τὴν Καινὴ Διαθήκη καὶ τὴν Ἱερὰ Παράδοση. Ἡ Ἱ. Παράδοση δὲν εἶναι, τί θὰ πῶ ἐγὼ σὰν παπα-Νικόλας, ἀλλὰ αὐτὰ ποὺ ἔχουν πεῖ οἱ Ἅγιοί μας καὶ ἔχουν ἁγιάσει κι ἔχουν σφραγίσει μὲ τὸ αἷμα τους, καὶ τοὺς ἔχει ἀποδεχθεῖ τὸ πλήρωμα τῆς Ἐκκλησίας ὡς Ἁγίους. Αὐτὸ μᾶς ἐνδιαφέρει.

Ἂν ὁ παπα-Νικόλας, ὁ παπα-Γιάννης ἢ ὁ Ἀρχιεπίσκοπος πεῖ μιὰ κουβέντα αἱρετική, ἐγὼ δὲν θὰ κάνω ὑπακοή. Δὲν θὰ ζητήσω ἐγὼ ἀπὸ τὰ πνευματικοπαίδια μου νὰ μοῦ κάνουν ὑπακοὴ σὲ κάτι αἱρετικό, σὲ κάτι βλάσφημο. Γιατί, ὅπως καὶ νὰ τὸ κάνουμε, τὴν ἀλήθεια δὲν τὴν ἔχει ὁ ἕνας. Δὲν εἴμαστε Πάπες. Ἡ ἀλήθεια στὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία βρίσκεται στὸ λαό. Στὴν ἀποδοχὴ τοῦ πληρώματος. Ἡ Ἐκκλησία δὲν κάνει λάθος. Δηλαδή, Κεφαλὴ καὶ σῶμα...

Ἡ Ἕνωση (τῶν «ἐκκλησιῶν») ποὺ ἔχει γίνει πᾶνε νὰ μᾶς τὴν περάσουνε λάου-λάου. Ὑπάρχει χριστεπώνυμο πλήρωμα ποὺ θὰ ἀντιδράσει. Κι αὐτὸ θὰ φανεῖ. Κι ἐμεῖς ἔχουμε μιὰ ὑποχρέωση ἀπέναντι σ’ αὐτὸ τὸ πλήρωμα νὰ τὸ ἐνημερώσουμε. Νὰ τὸ ξεσηκώσουμε, νὰ τὸ βάλουμε πρὸ τῶν εὐθυνῶν του.

Ὁ ἅγιος Νικόλαος ποὺ ἄστραψε ἐκεῖνο τὸ χαστούκι στὸν Ἄρειο στὴν Α΄ Οἰκουμενικὴ Σύνοδο, εἶχε τὸν ἴδιο Χριστὸ μὲ τὸν Ἄρειο; ὁ Ἄρειος πίστευε σὲ ἕναν ἄλλο Χριστό. Πῶς εἶναι δυνατὸν ὁ ἅγιος Νικόλαος λειτουργῶν στὰ Μύρα τῆς Λυκίας (βάλτε αὐτὴν τὴν ἰδέα -καὶ σκεφθεῖτε- τὸ συλλείτουργο ποὺ ἔγινε στὸ Γενάρη τὸ 2006), πῶς εἶναι δυνατὸν ὁ ἅγιος Νικόλαος λειτουργῶν στὰ Μύρα τῆς Λυκίας καὶ εὐλογώντας τὸ ποίμνιό του νὰ πιάσει τὸ χέρι τοῦ αἱρετικοῦ Ἄρειου καὶ νὰ τοῦ πεῖ: Εὐλόγησον τὸ ποίμνιό μου! Ἡ εὐλογία τοῦ Ἄρειου θὰ ἦταν εὐλογία Θεοῦ ἢ θὰ ἦταν εὐλογία διαβόλου, δαίμονος; Ὁ Ἄρειος τί χειρότερο ἔκανε ἐν σχέσει μὲ τὸν Πάπα; Ὁ Ἄρειος εἶναι ἀθῶο προβατάκι μπροστὰ στὶς αἱρέσεις τοῦ Πάπα»(⁴).

(Γ)

«Ὅταν ἀκοῦμε σπανίως φωνές –ὅπως τοῦ Μητρ. Πειραιῶς καὶ Μητρ. τοῦ Αἰτωλίας– νὰ λένε ὅτι ὁ Πάπας δὲν ἔχει χάρη ...καὶ ἱεροσύνη, ὁ Γέροντάς μου (Ἀγάθων) ἔκανε τὸ ἑξῆς (σ.σ. ἐπειδὴ ὁ Μητρ. Πειραιῶς Σεραφεὶμ μίλησε κατὰ τοῦ Παπισμοῦ). Ἔχει ἕνα παραδελφὸ στὴν Ἀθήνα, τὸν π. Στέφανο Ἀναγνωστόπουλο, καὶ τὸν πῆρε τηλ. καὶ τοῦ λέει:

Νὰ πεῖς στὸν Πειραιῶς Σεραφείμ ὅτι ὁ Ἀγάθων ὁ Κωνσταμονίτης σοῦ βάζει μετάνοια καὶ σοῦ φιλάει τὰ ἅγιά σου ποδαράκια γιὰ τὴν θέση ποὺ κράτησες...

Στὶς 26/11/2006 ἔδωσε συνέντευξη ὁ Πατριάρχης Βαρθολομαῖος στὴν ἐφημ. “Καθημερινή”. Τὸν ρώτησε ὁ δημοσιογράφος: Πῶς εἶναι δυνατὸν νὰ λέμε τοὺς Δυτικοὺς “ἀδελφή Ἐκκλησία” καὶ εἶπε ὁ Πατριάρχης μας τὸ ἑξῆς:

Δὲν πρόκειται γιὰ νέο ὅρο. Ἀνάγεται στοὺς Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας. Οἱ Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας θεωροῦσαν τὶς κατὰ τόπους Ἐκκλησίες φορεῖς τῆς μιᾶς κοινῆς χριστιανικῆς ταυτότητας. Ὁ ὅρος αὐτὸς σταμάτησε μὲ τὸ σχίσμα. Λεγόταν ἀδελφὴ Ἐκκλησία καὶ ἡ Ἐκκλησία τῆς Ρώμης πρὸ τοῦ σχίσματος. Ὅ ὅρος αὐτὸς λοιπόν μετὰ τὸ σχίσμα ἀναβίωσε κατὰ τὸν 13ο αἰῶνα ἀπὸ τὸν Οἰκουμενικὸ Πατριάρχη Ἰωάννη, ἀπαντοῦντα πρὸς τὸν Πάπα Ἰνοκέντιο καὶ υἱοθετήθηκε αὐτὸς ὁ ὅρος τὸν περασμένο αἰῶνα ἀπὸ τὸν Οἰκουμενικὸ Πατριάρχη Ἀθηναγόρα καὶ τὸν Πάπα Παῦλο τὸν Στ΄.

Ἀπὸ τὴν ἡμέρα τοῦ σχίσματος ἕως σήμερα, δὲν διανοήθηκε κανένας Πατριάρχης νὰ πεῖ τὸν Πάπα «ἀδελφὴ ἐκκλησία» παρὰ μόνο ὁ πατριάρχης Ἰωάννης, ὁ ὁποῖος Ἰωάννης εἶναι ὁ κακόφρονας, λατινόφρονας καὶ σφαγέας τῶν μοναχῶν τοῦ Ἁγίου Ὄρους Ἰωάννης ὁ Βέκκος. Τὸ πνεῦμα τοῦ Ἰωάννη τοῦ Βέκκου, εἶναι τὸ πνεῦμα ποὺ καθοδηγεῖ τὸν Πατριάρχη Βαρθολομαῖο, Ἀθηναγόρα καὶ Δημήτριο. Μὰ αὐτὸ τὸ πνεῦμα τοῦ Βέκκου ἔχουμε σὰν πρότυπο Παναγιώτατε;

Ὅταν ψάλουμε τὴν Κυριακὴ τῶν Ἁγιορειτῶν Πατέρων καὶ κάνουμε τὴν ὁλονύκτια, διαβάζουμε στὸ Συναξάρι τοῦ Ἁγίου Νικοδήμου τοῦ Ἁγιορείτου πῶς ἀναφέρεται ἀπέναντι στὸν Ἰωάννη τὸν Βέκκο, τὸ πρότυπο τοῦ Βαρθολομαίου. Μὰ εἶναι δυνατὸν ποτὲ Ὀρθόδοξος Πατριάρχης νὰ ἔχει πρότυπό του ἕναν, ὁ ὁποῖος ἔκανε ὅ,τι ἔκανε στὴν Μονὴ Ζωγράφου κ.λπ.; Αὐτὸ τὸ πνεῦμα ἐπικρατεῖ στὴν Ἐκκλησία μας. Σὲ ταγοὺς τῆς Ἐκκλησίας μας. Καὶ εἶναι δυστύχημα... καὶ αἰσθανόμαστε ντροπή.

Ἀλλὰ σᾶς εἶπα ὅτι αὐτὸ τὸ πνεῦμα τὸ δαιμονικὸ βἀζει τοὺς Πατριάρχες μας νὰ λένε ὅτι τὸ σχίσμα εἶναι ἕνα τίποτα· καὶ ὅτι γιὰ τὸ σχίσμα φταῖγαν «οἱ Πατέρες ἡμῶν οἱ ὁποῖοι ἔγιναν ὄργανα τοῦ ἀρχεκάκου ὄφεως καὶ ἤδη βρίσκονται στὴν κρίση τοῦ δικαιοκρίτου Θεοῦ». Ὁ Θεὸς νὰ τοὺς ἐλεήσει!

Δὲν ὑπάρχει ὑπακοὴ ἀδελφοί μου σὲ Δογματικὰ θέματα!

Στοὺς πνευματικοὺς ποὺ ἔχετε κάνετε ξεκάθαρα τὴν ἐρώτηση:

–Πνευματικέ, Γέροντα, Πάτερ: ὁ Πάπας εἶναι Ἐκκλησία; Ὁ Πάπας ἔχει ἔγκυρα μυστήρια; Ὁ Πάπας ἔχει ἱερωσύνη;

Ρωτῆστε τον, κι ἂν πάει νὰ σᾶς ξεφύγει, πονηρευτεῖτε! Καὶ ξαναρωτῆστε τον, καὶ πιέστε τον, καὶ τοποθετηθεῖτε: τί πρεσβεύει;

Βλέπουμε στὴν 4Ε (ὅπως σᾶς ἔλεγα τὴν ἄλλη φορά) τὸν τάδε ἱεράρχη νὰ μᾶς μιλάει. Τί εἶναι; Κι ἐγὼ ἔπαθα πλάκα. Τὸν σέβομαι καὶ τὸν ἀγαπῶ καὶ τὸν εὐλαβοῦμε. Ἀλλὰ στὴ Σύναξη –πρὶν ἀπὸ δυὸ μῆνες– εἶπε (σ.σ. ὁ Ἐπίσκοπος) στοὺς παπάδες:

–Θά δίνετε ἀντίδωρο στοὺς Καθολικούς!

Τί λές; Αὐτὸ εἶναι ἀντίθετο μὲ τοὺς Κανόνες τῆς Ἐκκλησίας.

Γι’ αὐτὸ σᾶς λέω. Νὰ βλέπουμε Ὀρθόδοξα καὶ νὰ διακρίνουμε ποιός μᾶς καθοδηγεῖ. Ἂν σοῦ πεῖ (σ.σ. ὁ «Ὀρθόδοξος» Ἐπίσκοπος) ὅτι ὁ Πάπας ἔχει Ἱερωσύνη, χοροπηδώντας φύγε. Δὲν σὲ συμφέρει. Πέρασαν οἱ ἐποχὲς ποὺ ἔλεγες γιὰ τὸν πνευματικό: νὰ δῶ τί πνευματικὸς θὰ εἶναι, ἂν εἶναι αὐστηρός, ἂν εἶναι πρᾶος, ἄν... Τώρα μία εἶναι ἡ ἐρώτηση:

–Πάτερ, εἶσαι μὲ τὸν Πάπα ἢ δὲν εἶσαι; Ἂν εἶσαι μὲ τὸν Πάπα, δὲν θέλω νὰ σὲ ξέρω.

Ξεκάθαρα»(⁵).

Τὰ κείμενα καὶ ὁ συγγραφέας, ὅπως καὶ τὰ βίντεο τῶν ὁμιλιῶν ποὺ ἀπομαγνητοφωνήσαμε καὶ ὁ ὁμιλητής ἐδῶ:

Αν δεν γνωρίζουμε την Αγία γραφή, πώς θα την εφαρμόσουμε; (Άγ. Ιω. Χρυσόστομος)

Επιστολή στον π. Βασίλειο Βολουδάκη από τον κ. Πανταζή, θεολόγο

Αγαπητέ μου π. Βασίλειε!

Ζητώ πρωτίστως να με συγχωρέσεις για το μονοτονικό. Το "αγαπητέ" το εννοώ. Μου είσαι όντως αγαπητός και μου ήσουν από τους πιό αγαπητούς Ιερείς που είχα γνωρίσει κατά τη διάρκεια των σπουδών μου στην Αθήνα, ενώ σε είχα, δόξα τω Θεώ, δυό βήματα μόνο από το Φοιτητικό Οικοτροφείο της Ζωοδόχου Πηγής 44. Σε απολάμβανα τις Κυριακές, σε θαύμαζα στις ομιλίες σου και τις νεολαίες....  μα τώρα.... συγχώρα με πάτερ, ντρέπομαι, λυπάμαι, διότι δεν άκουσα ποτέ από σένα, ούτε κατ' ίδίαν για την ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΗ-ΑΠΟΜΑΚΡΥΝΣΗ από τους Αιρετικούς.

 Αντιθέτως, βλέπω τώρα ότι γράφεις εναντίον της Αγιοπατερικής αυτής γραμμής, στάσεως και αντιμετωπίσεως των αιρετικών και αιρετιζόντων. Αναμασάς και εσύ, ως μη ώφειλε, την ανυπόστατη και ανωριμότατη κατηγορία περί υποτιθεμένου "σχίσματος" όσων απομακρύνονται από τον αιρετικό, οικουμενιστή Πατριάρχη, ενώ όλως περιέργως περιφρονείς –και τολμώ να πω καταπατείς– την ισχυροτάτη και Θεόπνευστη διαβεβαίωση εκατοντάδων Θεοφόρων Αγίων Πατέρων, συν του Προεδρευομένου της Πρωτοδευτέρας Συνόδου, Μεγάλου Φωτίου:

 "Ου γαρ Επισκόπων, αλλά ψευδεπισκόπων και ψευδοδιδασκάλων κατέγνωσαν, και ΟΥ ΣΧΙΣΜΑΤΙ την ένωσιν της Εκκλησίας κατέτεμον, αλλά σχισμάτων και μερισμών την Εκκλησίαν εσπούδασαν ρύσασθαι".

Συγγνώμη, πατέρα Βασίλειε, θα το επαναλάβω με κεφαλαία:  "ΟΥ ΣΧΙΣΜΑΤΙ ΤΗΝ ΕΝΩΣΙΝ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΚΑΤΕΤΕΜΟΝ, ΑΛΛΑ ΣΧΙΣΜΑΤΩΝ ΚΑΙ ΜΕΡΙΣΜΩΝ ΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑΝ ΕΣΠΟΥΔΑΣΑΝ ΡΥΣΑΣΘΑΙ". Μπορείς σε παρακαλώ πολύ, π. Βασίλειε, αυτό το απλούστατο να μας το ερμηνεύσεις;

 Πάντοτε μου άρεσε η ερμηνεία σου της Αγίας Γραφής. Κυριολεκτικά θαύμαζα το ωραιότατο και δυναμικότατο έργο σου "Ο Χριστός ανθρώπων επέκεινα" (Αθήνα 1990) το οποίο χαροποιώς, ενθουσιωδώς και ιεραποστολικώς μοίραζα σε πολλούς εδώ στην Αυστραλία! Εκεί, με πλειάδα Αγιοπατερικών χωρίων και παραπομπών, εμμέσως πλην σαφώς, αφόβως και παρρησιακώς (Κρητικοί όντες και οι δύο) σαφέστατα αποδεικνύεις και ξεκάθαρα καταδεικνύεις τον Αρχιεπίσκοπο Αυστραλίας Στυλιανό Χαρκιανάκη ως όντως ΜΕΓΑ ΒΛΑΣΦΗΜΟ  και ΑΙΡΕΤΙΚΌ, υπόλογο για Συνοδική ΚΑΤΑΔΙΚΗ και ΑΦΟΡΙΣΜΟ!

 Τότε έλεγα, "Θεέ μου, τί τολμηρός Ιερεύς, τί ομολογητής μέγας, τί δύναμη ψυχής, τί υπεροχή λόγου!" Σήμερα όμως λέγω: "Λόγια, μόνο λόγια, στον αέρα και στο βρόντο λόγια....εν τοις χείλεσι τιμή..."

 Κατά τ' άλλα, "ζουν αυτοί καλά και εμείς καλύτερα!" "Ζει και βασιλεύει ο "Στελάρας", (έτσι τον αποκαλούν οι δικοί του κύκλοι, οι ομόφρονές του και οι θαυμαστές του, θέλοντας, οι ταλαίπωροι, να τονίσουν "το ύψος και το πλάτος" της εκ περάτων και διά περάτων "αγιοπατερικότητός του!" Ειδικά κάτι ΓΛΥΦΤΕΣ και ΔΟΥΛΟΙ Αρχιμανδρίτες, που συχνά-σαχλά "σαλιαρίζουν" και αναπιπιλίζουν την πεφιλημένη τους καραμέλα στις αποθεωτικές ομιλίες τους, κάθε, μα κάθε χρόνο, κατά τους εορτασμούς της ονομαστικής του εορτής, λέγοντας: "Ο Άγιος Γέροντάς μας", κι' "ο Άγιος Γέροντάς μας"... Το λένε και το ξαναλένε και "γεμίζει το στόμα τους" και ενώ το λένε κατασυγκινημένοι, οι δουλοπρεπώς υποταγμένοι και απελπιστικώς νυχτωμένοι, ταυτοχρόνως τον κοιτούν με τα ίδια δακρυσμένα μάτια που κοιτάζει ο Γερμανίας τον Πάπα, πριν τον ασπαστεί ασφυκτικότατα και αδελφικότατα!

 Σήμερα, ποιός ξέρει, π. Βασίλειε, ίσως οι δυό σας "να τα πίνετε και μαζί" σε κάποια Ταβέρνα Κρητική και παραλιακή, ίσως να τελείτε και Συλλείτουργο Αρχιερατικό με κάθε άνεση συνειδησιακή και πράξη συμπροσευχητική. Κατά τ' άλλα "πέρα βρέχει", και "ασ' τα κορόϊδα να τρώγονται μεταξύ τους!"

 Κι' έρχεσαι σήμερα, πάτερ μου, εσύ (!!) να μας προτρέπεις να παραμένουμε σε κοινωνία με τους δεινούς, φρικτούς και βδελυρούς Οικουμενιστές. Έρχεσαι εσύ να μας πεις "σχισματικούς". Κι' έρχεται, και σε αντιπαρέρχεται ο Μέγας Πατήρ και Πνευματοφόρος Ανήρ, ο Άγιος Θεόδωρος ο Στουδίτης και σε προσπερνά και σε ακυρώνει! Γράφει με αυστηρότητα ΟΜΟΛΟΓΙΑΚΗ καθώς και εγκυρότητα ΔΟΓΜΑΤΙΚΗ: 

 «Τίνι λόγω επιζητείη σου η τιμιότης φάναι με περί της θείας Κοινωνίας, και τίνος χάριν τοσαύτα έτη σπανίως μετέχεις· τούτο γαρ λόγον οφείλει τινά έχειν. Ου γαρ το σπανίως, ή το καθεκάστην απλώς, αλλά το μετά καθαράς συνειδήσεως μεταλαμβάνειν δέον· Ο γαρ αναξίως, φησίν, εσθίων και πίνων, κρίμα εαυτώ εσθίει καί πίνει, μη διακρίνων το Σώμα του Κυρίου......... Ει δε διακρίνηται αυ πάλιν δι’ αίρεσιν, τούτο αναγκαίον. Το γαρ κοινωνείν παρά αιρετικού ή προφανούς διαβεβλημένου κατά τον βίον, αλλοτριοί Θεού, και προσοικειοί τω διαβόλω! ...Γνωστόν δε πάσιν ότι νυν αίρεσις εν τη καθ’ ημάς Εκκλησία κατακρατούσα των Μοιχιανών εστί. Φείσαι τοίνυν της τιμίας σου ψυχής μετά των αδελφών και της κεφαλής. Έφης δε μοι, ότι δέδοικας ειπείν τω πρεσβυτέρω σου, μη αναφέρειν τον αιρεσιάρχην. Και τί περί τούτου ειπείν σοι το παρόν, ου καθορώ. Πλην ότι μολυσμόν έχει η κοινωνία εκ μόνου του αναφέρειν, καν ορθόδοξος είη ο αναφέρων».(P.G. 99, 1668 C , Φατ. 553,846,16).

 Συγγνώμη, πατέρα Βασίλειε, θα επαναλάβω δύο καίρια και επίμαχα σημεία, με κεφαλαία:

 α) "ΤΟ ΓΑΡ ΚΟΙΝΩΝΕΙΝ ΠΑΡΑ ΑΙΡΕΤΙΚΟΥ Η ΠΡΟΦΑΝΟΥΣ ΔΙΑΒΕΒΛΗΜΕΝΟΥ ΚΑΤΑ ΤΟΝ ΒΙΟΝ, ΑΛΛΟΤΡΙΟΙ ΘΕΟΥ, ΚΑΙ ΠΡΟΣΟΙΚΕΙΟΙ ΤΩ ΔΙΑΒΟΛΩ!"

 β) "ΠΛΗΝ ΟΤΙ ΜΟΛΥΣΜΟΝ ΕΧΕΙ Η ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΕΚ ΜΟΝΟΥ ΤΟΥ ΑΝΑΦΕΡΕΙΝ, ΚΑΝ ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΕΙΗ Ο ΑΝΑΦΕΡΩΝ!"

 Συγγνώμη, πατέρα Βασίλειε, μιας και εσύ ως "αναφέρων" ορθόδοξος είσαι, μπορείς σε παρακαλώ, σε ρωτώ ταπεινά και όχι πειρακτικά, μπορείς να μας τα αναλύσεις αυτά λιγάκι; Για ΠΟΙΟΝ ΜΟΛΥΣΜΟ μας ομιλεί και προειδοποιεί ο Άγιος;

Ας δούμε και τι άλλα μας προειδοποιεί:

 "ΦΕΥΓΕΙΝ ΔΕΙ την αίρεσιν, ήγουν τους αιρετικούς, του μήτε κοινωνείν αυτοίς μήτε αναφέρειν εν τη ευαγεστάτη αυτής μονή επί της θείας Λειτουργίας˙ ότι ΜΕΓΙΣΤΑΙ ΑΠΕΙΛΑΙ ΚΕΙΝΤΑΙ ΠΑΡΑ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΕΚΦΩΝΗΘΕΙΣΑΙ ΤΟΙΣ ΣΥΓΚΑΤΑΒΑΙΝΟΥΣΙΝ ΑΥΤΟΙΣ ΜΕΧΡΙ ΚΑΙ ΕΣΤΙΑΣΕΩΣ. (Οι δικοί μας στρογγυλοκάθονται εις Πανθεϊστικήν Συνεστίασιν πνευματικήν, στρογγυλοτρώγουν και στρογγυλοπίνουν. Και όλα αυτά -σου λέει- προκειμένου να τους ευηγγελίσουμε!) ...Επεί δε εξήλθεν εις προύπτον η αιρετική ασέβεια διά Συνόδου (επίσημη αναγνώριση και μνημόνευση του Πάπα ως Κανονικού Πρώτου και Παναγιωτάτου Επισκόπου) εις τουμφανές ΔΕΙ άρτι (πρέπει υποχρεωτικώς και ουχί δυνητικώς) και την σην ευλάβειαν συν πάσι ορθοδόξοις παρρησιάζεσθαι διά του ΜΗ ΚΟΙΝΩΝΕΙΝ ΤΟΙΣ ΚΑΚΟΔΟΞΟΙΣ, ΜΗΔΕ ΑΝΑΦΕΡΕΙΝ ΤΙΝΑ ΤΩΝ ΕΝ ΤΗ ΜΟΙΧΟΣΥΝΟΔΩ ΕΥΡΕΘΕΝΤΩΝ, Ἠ ΟΜΟΦΡΟΝΟΥΝΤΩΝ ΑΥΤΗ» (Φατ. 39, 113, 51· P.G. 99, 1048 D).

 Γέμισε ο τόπος σήμερα από αθλίους ομοφρονούντες και συνευδοκούντες Οικουμενιστές, "κι' η παρέα ειν' ωραία και οι φίλοι διαλεχτοί!" Κι' είμαστε μεις οι σχισματικοί. Τι καλά.... Το δέσαμε το γαϊδαρο και δε κλωτσάει πια...

 Είμαι σίγουρος, π. Βασίλειε, να έχεις διαβάσει τί λέγει και πως το ερμηνεύει ο ΑΓΙΟΣ ΣΟΥ, ο Μέγας Βασίλειος, το χωρίο του Χριστού περί αποκοπής