Άλλο οι ξένοι αιρετικοί, κι άλλο οι ...δικοί μας!

ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ ΚΥΡΙΑΚΗΣ Γ' ΜΑΤΘΑΙΟΥ

(Ματθ. ΙΣΤ' 13-19)

Γράφει ο Αρχ. Ιωήλ Κωνστάνταρος

Ιεροκήρυξ Ι. Μ. Δρ. Πωγ. &Κονίτσης

e-mail: ioil.konitsa@gmail.com

Ὁ «οἰκουμενισμὸς ἔχει ἀποσκορακίσει ἀπὸ τὴν συνείδηση τῶν ὑψηλὰ ἱστάμενων ποιμένων καὶ ἀπὸ τὴν διδασκαλία τους τὴν ἀλήθεια;»

«...Βρισκόμαστε στην περιοχή της Καισαρείας του Φιλίππου. Ο Χριστός απευθύνει την ξεκάθαρη ερώτηση προς τους μαθητές Του.

- Τι ιδέα έχουν για εμένα οι άνθρωποι; Ποιος νομίζουν ότι είμαι; Και οι μαθητές του απαντούν:

- Άλλοι νομίζουν πως είσαι ο Ιωάννης ο βαπτιστής, άλλοι πως είσαι ο Ηλίας, άλλοι ο Ιερεμίας ή ένας από τους Προφήτες.

- Εσείς οι μαθητές μου, που συνεχώς, νύχτα και ημέρα ευρίσκεσθε μαζί μου, τι γνώμη έχετε; ποιος πιστεύετε ότι είμαι;

Στην καίρια αυτή ερώτηση, το «στόμα των Αποστόλων», με τον αυθορμητισμό που τον διέκρινε απάντησε·

- “Συ ει ο Χριστός ο υιός του Θεού του ζώντος” (Ματθ. ΙΣΤ´ 16).

...............................................................................................................

...Ἂς περάσουμε να δούμε την ομολογία της Θεότητος του Χριστού εκ μέρους των τοπικών Ορθοδόξων Εκκλησιών.

Δεν είναι τόσο απλό το θέμα όσο φαίνεται φίλοι μου. Δεν χρειάζεται δηλ. απλώς να ομολογείται στη θεωρία η Θεότης του Κυρίου. Επιβάλλεται η κάθε Ορθόδοξος τοπική Εκκλησία να κατέχει και την εμπειρία των φωτισμένων και θεούμενων Αγίων οι οποίοι διακηρύσσουν πως εκτός του Σώματος της Εκκλησίας δεν υπάρχει σωτηρία.

Και ορθούται εμπρός μας το ερώτημα:

Οι ποιμένες μας, οι υψηλά ιστάμενοι το γνωρίζουν και το κηρύσσουν αυτό, ή το σαράκι του οικουμενισμού έχει αποσκορακίσει από την συνείδησή τους και από την διδασκαλία τους την αλήθεια που κηρύσσει το Ι. Ευαγγέλιο και η Εκκλησία μας; Και πώς μπορεί να ισχυρίζεται κανείς από την μιά ότι πιστεύει στην Θεότητα του Χριστού και από την άλλη να συμπροσεύχεται με αλλοδόξους, αλοθρήσκους, μάγους και σατανιστές για την ειρήνη δήθεν του κόσμου, για την προστασία του περιβάλλοντος και για τα παγόβουνα της Ανταρκτικής;

Πώς συμβιβάζεται η Αγιοκατάταξη Οσίων Γερόντων που έγραψαν και εκήρυξαν την μοναδικότητα της Ορθοδοξίας μας και ταυτοχρόνως εστηλίτευσαν τις πλάνες και τις αιρέσεις και από την άλλη να αγκαλιάζονται οι αιρετικοί ως δήθεν ποιμένες και να συναγελάζονται οι ορθόδοξοι με τους διεστραμμένους και ομοφυλόφιλους σε δήθεν θεολογικά συνέδρια;

Πώς; Πώς; Πώς;

Ας είμαστε ευθείς και ξεκάθαροι. Ή πιστεύουμε στην Θεότητα του Χριστού και στην μοναδικότητα της Εκκλησίας Του, ή παίζουμε θέατρο και προκαλούμε τα αναθέματα των Αγίων Πατέρων. Όλα τ' άλλα είναι απλές φιλολογίες για τους «εφιάλτες» και τους αφελείς».

Σαφῶς, ἐδῶ ὁ π. Ἰωήλ, ἀναφέρεται στὸν κακόδοξο καὶ Πανοικουμενιστὴ Πατριάρχη Βαρθολομαῖο. Εὔλογη ἡ ἀπορία του καὶ ἡ ἀγανάκτησή του γιὰ τὴν καταπάτηση τῶν Ἱερῶν Κανόνων καὶ κυρίως γιὰ τὶς αἱρετικές του διδασκαλίες. Μπορεῖ, ὅμως, νὰ μᾶς δικαιολογήσει ὁ καλὸς ἀρχιμανδρίτης, γιατί συμπεριφέρεται κατ’ ὅμοιον τρόπο, μὲ αὐτὸν ποὺ καταγγέλλει; Ὅταν μάλιστα ὁμολογεῖ ὅτι ὁ «οἰκουμενισμὸς ἔχει ἀποσκορακίσει ἀπὸ τὴν συνείδηση τῶν ὑψηλὰ ἱσταμένων ποιμένων καὶ ἀπὸ τὴν διδασκαλία τους τὴν ἀλήθεια ποὺ κηρύσσει τὸ Ἱ. Εὐαγγέλιο»; Ἐπίσκοποι χωρὶς τὴν Ἀλήθεια = χωρὶς Χριστό!

Μπορεῖ νὰ ἀπαντήσει στὸ ἐρώτημα:

Πῶς συμβιβάζεται ἡ καταγγελία τοῦ Πατριάρχη ὡς αἱρετικοῦ καὶ ταυτόχρονα ἡ μνημόνευσή του ὡς Ὀρθοδόξου;

Πῶς; Πῶς; Πῶς;

Ξεχωρίζουν οἱ Ἅγιοί μας καταδικασμένους καὶ μὴ καταδικασμένους αἱρετικούς; Ἔκανε τέτοιες διακρίσεις ὁ ἅγιος Μάξιμος, π.χ., ἢ ὁ ἅγιος Γρηγόριος Παλαμᾶς;

Βλέπετε, κάθε ἑορτὴ τῶν Ἁγίων μας, εἶναι εὐεργετικὴ πρὸς ἀναθεώρηση τῆς ὅλης βιοτῆς μας, πρὸς φωτισμό, διόρθωση, μετάνοια.

Ὅλο τὸ ἄρθρο: thriskeftika.blogspot.gr/2014/06/blog-post_28.html

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΠΡΟΑΝΑΓΓΕΛΘΕΙΣΗΣ ΠΑΝΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΣΥΝΟΔΟΥ από τον άγ. Ιουστίνο

Ἅγιος Ἰουστῖνος Πόποβιτς: «Διότι, ἐὰν “προπαρασκευασθῇ” κατὰ τὸν περιγραφέντα τρόπον καὶ συνέλθη μεθαύριον, ὃ μὴ γένοιτο, μία τοιαύτη Σύνοδος, ἓν μόνον ἀποτέλεσμα δυνάμεθα νὰ ἀναμένωμεν ἐξ αὐτῆς: σχίσματα, ἢ καὶ αἱρέσεις, καὶ ὁπωσδήποτε ἀπώλειαν πολλῶν, δυσαριθμήτων ψυχῶν»!

Στὴν Σύνοδο θὰ γίνει ὅ,τι στηλιτεύει καὶ ἀπαγορεύει ὁ Ἅγιος Ἰουστῖνος, ποὺ αὐτοὶ ἁγιοκατάταξαν!  Ἄρα γιὰ ποιά Σύνοδο μιλᾶμε;

Καὶ ποιά Σύνοδο εὔχονται καὶ ἀναμένουν οἱ ἀντι-Οἰκουμενιστὲς γιὰ νὰ διαφοροποιηθοῦν; Δὲν ἐπαρκοῦν οἱ διαπιστώσεις τοῦ Ἁγίου γιὰ νὰ ἀπομακρυνθοῦν ἀπὸ τοὺς αἱρετικούς; Δὲν τοὺς φτάνει ὅτι ὁ Ἅγιος δὲν ἀναγνωρίζει τοὺς Οἰκουμενιστὲς ὡς ἐκπροσώπους τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, ἀλλὰ ὡς ψευδο-ποιμένες;

ΥΠΟΜΝΗΜΑ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΙΕΡΑΝ ΣΥΝΟΔΟΝ

ΤΟΥ ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΟΥ ΙΟΥΣΤΙΝΟΥ ΠΟΠΟΒΙΤΣ

(Ὅπως δημοσιεύτηκε στὸν «Ὀρθόδοξο Τύπο» τοῦ 1978)

 Α΄ μέρος

Πανιερώτατε,

Προσφάτως ἐπραγματοποιήθη ἐν Σάμπεζυ τῆς Γενεύης ἡ "Πρώτη Προσυνοδικὴ Διάσκεψις" (21-28 Νοεμβρίου 1976). Λαβὼν εἰς χεῖρας καὶ μελετήσας τὰ Πρακτικὰ καὶ τὰς Ἀποφάσεις τῆς Διασκέψεως ταύτης, αἰσθάνομαι τὴν εὐαγγελικὴν ἀνάγκην, ὅπως, κατὰ τὴν συνείδησίν μου, ὡς μέλος τῆς Ἁγίας καὶ Καθολικῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, καίτοι ὁ ἐλάχιστος ἐκ τῶν λειτουργῶν Αὐτῆς, ἀπευθυνθῶ διὰ τοῦ παρόντος ἱκετευτικοῦ ὑπομνήματός μου πρὸς τὴν Ὑμετέραν Πανιερότητα καὶ δι’ Ὑμῶν πρὸς τὴν Ἱερὰν Σύνοδον τῆς Ἱεραρχίας τῆς Ὀρθοδόξου Σερβικῆς Ἐκκλησίας, ἀναφέρων τὰς διαπιστώσεις καὶ παρατηρήσεις μου ὡς πρὸς τὴν προετοιμασίαν τῆς ἐν λόγῳ μελλούσης Συνόδου. Παρακαλῶ τὴν Ὑμετέραν Πανιερότητα καὶ τοὺς λοιποὺς Πανιερωτάτους Ἀρχιερεῖς, ὅπως μετ’ εὐαγγελικῆς ἀγάπης καὶ προσοχῆς ἀκούσητε τὴν φωνὴν ταύτην μιᾶς ὀρθοδόξου συνειδήσεως, τοσούτῳ μᾶλλον, καθ’ ὅσον ἡ φωνὴ αὕτη, δόξα τῷ Θεῷ, σήμερον οὐδόλως εἶναι μία, οὔτε ἀπομονωμένη εἰς τὸν ὀρθόδοξον κόσμον προκειμένου περὶ τῆς ἐν λόγῳ μελλούσης Συνόδου.

Ἐκ τῶν Πρακτικῶν καὶ τῶν Ἀποφάσεων αὐτῆς τῆς νῦν ὀνομαζομένης "Πρώτης Προσυνοδικῆς Πανορθοδόξου Διασκέψεως", λαβούσης χώραν, –ἀγνοῶ διὰ ποῖον λόγον,– ἐν Γενεύῃ, ὅπου μόλις ὀλίγαι ἑκατοντάδες ὀρθοδόξων ὑπάρχουν, φαίνεται, ὅτι αὕτη ἔχει ἀποφασίσει καὶ ἑτοιμάσει ἕνα καινουργῆ κατάλογον τῶν θεμάτων διὰ τὴν μέλλουσαν ”Μεγάλην Σύνοδον” τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας. Ἡ ἐν λόγῳ πρόσφατος Διάσκεψις δὲν ὑπῆρξε πλέον μία ἐκ τῶν λεγομένων "Πανορθοδόξων Διασκέψεων", ὅπως ἦσαν αἱ Διασκέψεις τῆς Ρόδου καὶ αἱ μετ’ αὐτάς, οὔτε πάλιν ὑπῆρξεν ἡ οὕτω καλουμένη "Προσύνοδος", διὰ τὴν ὁποίαν μέχρι πρό τινος εἰργάζοντο, ἀλλ’ ἦτο ἡ "Πρώτη Προσυνοδικὴ Διάσκεψις", εἰσερχομένη πλέον εἰς τὸ στάδιον τῆς ἀμέσου προετοιμασίας τῆς πραγματοποιήσεως τῆς Οἰκουμενικῆς Συνόδου.

Ἡ Διάσκεψις αὕτη δὲν εἰργάσθη πλέον βάσει τοῦ προτέρου "Καταλόγου θεμάτων", ὁρισθέντος εἰς τὴν Α΄ Πανορθόδοξον Διάσκεψιν τῆς Ρόδου τῷ 1961, καὶ παραμείναντος ὑπὸ ὑπεξεργασίαν μέχρι καὶ τοῦ ἔτους 1971, ἀλλὰ προέβη εἰς "ἀναθεώρησιν" ἐκείνου καὶ καθώρισε νέον, ἰδικόν της, "Κατάλογον θεμάτων" διὰ τὴν Σύνοδον. Ἐν τούτοις φαίνεται, ὅτι οὔτε αὐτὸς εἶναι ὁ τελικὸς κατάλογος, ἀλλ’ ἐνδέχεται μάλλον νὰ ὑποστῇ καὶ αὐτὸς ἀλλαγήν τινα ἢ νὰ συμπληρωθῇ.

Ἡ Διάσκεψις ἔχει περαιτέρω ἀναθεωρήσει καὶ τὴν ἕως προσφάτως τηρουμένην "μεθοδολογίαν" ἐπεξεργασίας καὶ τελικῆς προετοιμασίας

Το αβυσσαλέο δεσποτικό πάθος για εκδίκηση και εξόντωση

ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ ΤΩΝ ΔΗΛΩΣΕΩΝ ΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ κκ ΚΟΣΜΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΠΟΦΑΣΗ 1413/2014  ΤΟΥ ΣτΕ ΑΠΟ ΤΟ ΔΙΚΗΓΟΡΟ κ. ΑΝΔΡΕΑ ΤΣΩΚΟ

 Πηγή: agonasax.blogspot

Σχόλιο: Παρότι ἔτσι φαίνεται νὰ εἶναι, δὲν θέλω νὰ πιστέψω ὅτι ὁ τίτλος τοῦ ἱστολογίου "agonasax" ἀποδίδει τὴν ἀλήθεια. Ἀλλὰ πάλι, ἂν ὁ Ἐπίσκοπος διεκπεραιώνει τὸ πάθος ἄλλων, ἡ εὐθύνη του εἶναι μικρότερη; Μήπως ἡ ταύτισή του μὲ τοὺς Οἰκουμενιστὲς συνεπισκόπους του ἔρχεται ὡς φυσικὴ συνέπεια τῆς ἀδυναμίας νὰ ἐπιβληθεῖ στὸ ὅποιο περιβάλλον καὶ νὰ πορευθεῖ τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ; Μήπως εἶναι καιρὸς νὰ ἀπαλλαγεῖ ἀπὸ τὸ βάρος τῶν εὐθυνῶν ποὺ δὲν δύναται νὰ σηκώσει γιὰ νὰ σώσει τὴν ψυχή του; (Π.Σ., σύνοικος καὶ εὐεγερτηθείς).

 Δεν εκπλήσσομαι αλλά προβληματίζομαι για μία ακόμη φορά, διαβάζοντας τα όσα αναληθή, παραπλανητικά και προσχηματικά δήλωσε και ισχυρίστηκε ο Άγιος Αιτ/νίας κκ. Κοσμάς στην έγκριτη εφημερίδα σας στις 7-6-2014 στη στήλη «ΚΟΙΝΩΝΙΑ» αναφορικά με την ουσία, το περιεχόμενο και το διατακτικό της υπ’ αριθμ. 1413/2014 απόφασης του ΣτΕ που δικαίωσε πανηγυρικά κι αναμφισβήτητα τον π. Χριστόφορο Μουτάφη. Μία απόφαση η οποία ρητά αναγράφει στο διατακτικό της ότι «δέχεται την αίτηση κατά τα λοιπά. Ακυρώνει την 61/6-9-2013 πράξη του Μητροπολίτη Αιτωλίας και Ακαρνανίας με την οποία ο αιτών παύθηκε από τα καθήκοντά του ως πρόεδρος του Εκκλησιαστικού Συμβουλίου του Ιερού Ναού Αγίας Βαρβάρας Αγρινίου, καθώς και την 63/10-9-2013 πράξη του ιδίου Μητροπολίτη, με την οποία αποσπάσθηκε και τοποθετήθηκε ως πρόεδρος του εν λόγω Εκκλησιαστικού Συμβουλίου ο Αναστάσιος Αυγέρης, εφημέριος του Ιερού Ναού Αγίου Αλεξίου Κλεισορρευμάτων. Απορρίπτει αντιστοίχως την ασκηθείσα παρέμβαση. Αναπέμπει την υπόθεση στην Ιερά Μητρόπολη Αιτωλίας και Ακαρνανίας για τις νόμιμες ενέργειες, σύμφωνα με το αιτιολογικό».  

Γι’ αυτό προβληματίζομαι και διερωτώμαι αν ο Άγιος Αιτ/νίας διάβασε και μελέτησε την παραπάνω απόφαση πριν δηλώσει τα όσα κατέγραψε η έγκριτη εφημερίδα στην παραπάνω στήλη. Δηλώσεις που, φοβάμαι, ότι, τον εκθέτουν στη συνείδηση όλων μας, αλλά και στη δική του αρχιερατική συνείδηση που

ΟΥΔΕΝ ΔΕΔΟΙΚΑ ΩΣ ΕΠΙΣΚΟΠΟΥΣ, ΠΛΗΝ ΕΝΙΩΝ.

Ανελεητος πολεμος εναντιον ενός αδύναμου και χωρίς εξουσία ταπεινού, πλην όμως , ηθικού, άμεμπτου, αθώου, αγνού, τιμίου και μη «έχοντος σπίλο ή ρυτίδα ή τι των τοιούτων» ιερέως και δικαίως φέροντος τη χάρη του Αγίου Πνεύματος, λόγω του καθαρού και άσπιλου βίου που διάγει, αλλά και του άδικου, που η θεία χάρις τον ενισχύει τον επιβραβεύει και θα τον επιβραβεύσει ακόμη περισσότερο, για το βάναυσο και αμετροεπές μαρτύριο που σηκώνει επί 15 χρόνια !!!!!, με δράστες, όχι άτομα του κοινού εγκλήματος, αλλά ρασοφόρους και τίνες γνωστούς καταδικασμένους και υπόδικους λαϊκούς.

ΟΥΔΕΝ ΔΕΔΟΙΚΑ ΩΣ ΕΠΙΣΚΟΠΟΥΣ, 

ΠΛΗΝ ΕΝΙΩΝ. 

(Αιωνια διαγνωσι και αποληξι του ιερου Χρυσοστομου)

Ο Ακαρνανιας ΚΟΣΜΑΣ, εις ποιους ανηκει;

Kαποιοι  τον τοποθετουν στους ....ΕΝΙΟΥΣ!!!

Τον εντασσουν οι πραξεις του ομως, στους ΠΟΛΛΟΥΣ ΦΟΒΕΡΟΥΣ ΔΙΩΚΤΕΣ ή στους ΕΝΙΟΥΣ;

Η δεσποτικη μποτα του κ. Κοσμα επανω στο κατατραυματισμενο σωμα του πατρος Χριστοφορου, των παιδιων και των εγγονων του, ως και των ενοριτων της Αγιας Βαρβαρας Αγρινιου, υπηρξε ΑΝΕΛΕΗΤΗ απο την ημερα της ενθρονισεως του, μεχρι και σημερα.

Σεβ. κ. Κοσμα, πως κοινωνατε των Αχραντων Μυστηριων;

Αθήνα 13 Ιουνίου 2014      

Τίτλος: «Πως σχολιάζει ο δικηγόρος Ανδρέας Τσώκος τις δηλώσεις του Μητροπολίτη για την απόφαση του ΣτΕ και πως κατακτάται και αναγνωρίζεται και κατ’ ουσία κάποιος ως πατέρας». 

 Ι.  Ανέγνωσα το άρθρο της εφημερίδας σας στο φύλλο της εφημερίδας …………./7.6.2014 με τίτλο «Κοσμάς: «Σκοπός μου να είμαι Πατέρας, όχι τιμωρός» Πως σχολιάζει ο Μητροπολίτης την απόφαση του ΣτΕ για την υπόθεση του Ιερού Ναού της Αγίας Βαρβάρας» και επιθυμώ να ενημερώσω το αναγνωστικό κοινό σας όπως και το χριστεπώνυμο πλήρωμα της περιφέρειας της οικείας Μητροπόλεως Αιτωλ/νίας ότι ο π. Χριστόφορος Μουτάφης, δικαιώθηκε από το Ανώτατο Δικαστήριο της Ελλάδας (Σ.τ.Ε.) το οποίο απεφάνθη, στο διατακτικό της,  ότι : «δέχεται την αίτηση κατά τα λοιπά. Ακυρώνει την 61/6-9-2013 πράξη του Μητροπολίτη Αιτωλίας και Ακαρνανίας με την οποία ο αιτών (π. Χριστόφορος) παύθηκε από τα καθήκοντά του ως πρόεδρος του Εκκλησιαστικού Συμβουλίου του Ιερού Ναού Αγίας Βαρβάρας Αγρινίου, καθώς και την 63/10-9-2013 πράξη του ιδίου Μητροπολίτη, με την οποία αποσπάσθηκε και τοποθετήθηκε ως πρόεδρος του εν λόγω Εκκλησιαστικού Συμβουλίου ο Αναστάσιος Αυγέρης, εφημέριος του Ιερού Ναού Αγίου Αλεξίου Κλεισορρευμάτων. Απορρίπτει αντιστοίχως την ασκηθείσα παρέμβαση (της εκκλησίας της Ελλάδος υπέρ του Μητροπολίτη). Αναπέμπει την υπόθεση

Ο Αρχιεπίσκοπος Αρμενίων Ελλάδος στον Μητροπολίτη Μεσσηνίας

Ο Αρχιεπίσκοπος Αρμενίων Ελλάδος στον Μητροπολίτη Μεσσηνίας

Ι.Μ. Μεσσηνίας 

Την εθιμοτυπική επίσκεψη του Μητροπολίτη Αρμενίων Ορθοδόξων Ελλάδος, Αρχιεπισκόπου κ. Χορέν Τογραματζιάν, δέχθηκε στο γραφείο του ο Μητροπολίτης Μεσσηνίας κ. Χρυσόστομος.

Ο Αρχιεπίσκοπος, ο οποίος συνοδευόταν από κληρικούς και λαϊκούς συνεργάτες του, έτυχε θερμής υποδοχής από τον Μητροπολίτη Μεσσηνίας. 

Ο κ. Χορέν ζήτησε να ενημερωθεί σχετικά με την ύπαρξη κοινότητας Αρμενίων στην πόλη της Καλαμάτας και συζήτησε με τον κ. Χρυσόστομο το θέμα της επίσημης επίσκεψης του Πατριάρχη κ. Αράμ Κισισιάμ, του Αρμενικού Πατριαρχείου της Κιλικίας, τον ερχόμενο Σεπτέμβριο στην Ελλάδα.

Ο Μητροπολίτης Μεσσηνίας ευχαρίστησε τον Αρμένιο Αρχιεπίσκοπο για την επίσκεψή του και αντάλλαξαν δώρα σε ανάμνηση της συναντήσεώς τους.

Για την Παναίρεση του Οικουμενισμού, πότε θα μας προειδοποιήσετε "αγιότατοι"!

Εκ της Ιεράς Συνόδου - 10.55                                                                             Πηγή: Ρομφέα

        Για μία ακόμη χρονιά, σε συνέχεια προηγούμενων προσηλυτιστικών δραστηριοτήτων της, η νεοπροτεσταντική οργάνωση «Ελληνική Ιεραποστολική Ένωση» προγραμματίζει μία ευρείας κλίμακας προσηλυτιστική δραστηριότητα, με την ονομασία «Ιησούς του Ναυή 7», το χρονικό διάστημα μεταξύ 9 και 17 Ιουλίου 2014, στους νομούς Κιλκίς, Θεσσαλονίκης και Χαλκιδικής.

    Η εν λόγω κίνηση, με πρόσχημα τη διανομή της Καινής Διαθήκης διανέμει ποικίλο υλικό προτεσταντικού χαρακτήρα ασυμβίβαστο με την Ορθόδοξη πίστη.

     Η «Ελληνική Ιεραποστολική Ένωση» αν και ιδρύθηκε το τελευταίο τέταρτο του 20ου αιώνα θεωρεί την Ορθόδοξη πίστη ως «πνευματικά δεσμά αιώνων», όπως η ίδια έχει δηλώσει στο παρελθόν.

    Υπενθυμίζουμε για μία ακόμη φορά ότι οι Ορθόδοξοι Χριστιανοί ως μέλη του ενός και μοναδικού Σώματος του Χριστού, της Εκκλησίας, δεν έχουν ανάγκη τις διάφορες νεοφανείς αιρετικές κινήσεις, ούτε τους διάφορους αυτοχειροτονημένους «κηρυκές» τους από το εσωτερικό η το εξωτερικό.

Σᾶς πείραξε «ἁγιότατοι» Μητροπολίτες τῆς Ἑλληνικῆς Ἐπικράτειας
«η προσηλυτιστική δραστηριότητα (των προτεσταντών), με την ονομασία “Ιησούς του Ναυή 7”, το χρονικό διάστημα μεταξύ 9 και 17 Ιουλίου 2014»!!!

Σᾶς πανικόβαλε δηλαδή, καὶ ἐξέγειρε τὴν ποιμαντική σας "εὐαισθησία" μιὰ φοῦχτα γραφικοὶ προτεστάντες!

Ἀλλὰ δὲν σᾶς πείραξε ἡ πολυχρόνιος δραστηριότητα τῶν συναδέλφων σας (ποὺ ὡς ἐργαζόμενοι καὶ εὐνοοῦντες τῶν Οἰκουμενισμὸ εἶναι ψευδο-Ἐπίσκοποι), τοῦ Πατριάρχη Βαρθολομαίου, τῶν Περγάμου Ἰωάννη Ζηζιούλα, Μεσσηνίας Χρυσόστομου Σαββάτου, Δημητριάδος Ἰγνάτιου Γεωργακόπουλου, Καλαβρύτων Ἀμβροσίου Λενῆ, Σύρου Δωρόθεου Πολυκανδριώτη, Μεσογαίας Νικολάου Χατζηνικολάου (ποὺ οὐσιαστικὰ διδάσκει τὴν θανάτωση Ἐγκεφαλικὰ νεκρῶν), κ.ἄ.

Σᾶς πείραξαν αὐτοὶ ποὺ εἶναι ἔξω ἀπὸ τὴν μάνδρα, ἀλλὰ δὲν σᾶς πείραξαν αὐτοὶ οἱ λύκοι, ποὺ εἶναι μέσα στὴν μάνδρα καὶ θύουν τὰ πρόβατα!!!

 Καὶ ἄλλη, παρόμοια "εὐαισθησία" τοῦ φιλοξενοῦντος σε Συνέδρια τῆς Μητροπόλεώς του Οἰκουμενιστές!

Επιστολή του Μητροπολίτη Ηλείας Γερμανού για δημοσίευμα εφημερίδας περί του εθίμου του Αϊ Γιάννη του Κλήδονα

Προς Τον αξιότιμον Διευθυντήν της Εφημερίδος ΠΡΩΤΗ Πύργου

Αξιότιμε κ. Διευθυντά,

Εδιάβασα στο σημερινό (23-6-2014) φύλλο της εγκρίτου Εφημερίδος σας ΠΡΩΤΗ (σελίδα 18 ) δημοσίευμα του κ.Νίκου Ματσάνκου με τίτλο «Το έθιμο του Αϊ Γιάννη του Κλήδονα» και ως Επίσκοπος της Ορθοδόξου Εκκλησίας της Ηλείας, ως Ηλείος και ως άνθρωπος επόνεσα πολύ για την άγνοια των ανθρώπων σε βασικές διδασκαλίες της χριστιανικής μας πίστεως, για το ανακάτεμα από μερικούς των αξιών της ζωής και όσων την απαξιώνουν και για κάποιους άλλους που επαγγέλονται τους προοδευτικούς και ίσως χωρίς να το καταλαβαίνουν γυρίζουν τους ανθρώπους χιλιάδες χρόνια πίσω. Σας γνωρίζω λοιπόν τα εξής:

1. Θα αρχίσω από τον τίτλον του δημοσιεύματος: «Το έθιμο του Αϊ Γιάννη του Κλήδονα». Είναι κλασσικό παράδειγμα ανακατώματος χριστιανισμού και μαγείας. Ο άγιος Ιωάννης ούτε είχε ούτε έχει ούτε μπορεί να έχη σχέσι με το μαγικό τρόπο του σκέπτεσθαι και ενεργείν, ως ο Κλήδονας. Και όμως ο αρθρογράφος σας τα συνέδεσε!! Ποτέ και από κανέναν ο κλήδονας δεν ονομάστηκε Κλήδονας του Αϊ Γιάννη. Ούτε ο άγιος Ιωάννης ονομάσθηκε ποτέ ο αϊ Γιάννης ο Κλήδονας. Απλώς κάποιοι συνεδύασαν την εορτή του Αγίου Ιωάννου του Προδρόμου με τους κλήδονες και τις πυροβασίες, επειδή συμπίπτει με την εαρινήν ισημερία.

2. Ο Καθηγητής της Λαογραφίας στην Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών Βασίλειος Οικονομίδης γράφει· «...Εις τους αρχαίους Έλληνες Κλήδονες ονομάζονται αι τυχαίως ακουόμεναι λέξεις, εκ των οποίων κάποιοι συνεπέραναν μάντεμα. Κατά την βυζαντινήν εποχήν το ρήμα κληδονίζομαι είχε και την σημασίαν: καλώ τους νεκρούς κατά την νεκρομαντείαν, κλήδων δε κατά τον Μιχ. Ψελλόν είναι δαιμόνων πονηρών πρόσκλησις. Εις τους μεταγενέστερους χρόνους η λέξις εσήμαινε ο,τι και σήμερον, δηλαδή το να ζητή τις να γνωρίση δια τινων σημείων εάν πρόκειται εις το μέλλον να ευτηχήση η να δυστυχήση.

Ο σημερινός κλήδονας είναι καθαρά κληρομαντεία , η οποία λαμβάνει χώραν κατά την εορτήν του γενεθλίου του Αγίου Ιωάννου του Προδρόμου (24 Ιουνίου)». (Θ.Η.Ε Τόμος 7, στήλες 620-621, λήμμα Κλήδονας).

Λοιπόν σ’ αυτά θέλει ο εκπολιτιστικός Σύλλογος Κάτω Παναγιάς να επιστρέψη τα Μέλη του; Δηλαδή σ’ αυτά που ο Χριστός και ο άγιος Ιωάννης ο Πρόδρομος κατήργησαν;   Οι Πρόγονοί τους, όταν ήλθαν από την Μικρά Ασία στην Ηλεία έφεραν μαζί τους τους σταυρούς , τις εικόνες τους, τα λείψανα των αγίων τους, που τους εβοήθησαν και τους εστήιν στην ζωή. Τώρα τα δισέγγονά τους θα εγκαταλείψουν αυτά και θα επανέλθουν στην προ Χριστού ειδωλολατρεία; Τώρα που είδαμε το «φως το αληθινόν»· Τώρα που απαλλαγήκαμε από την δουλεία των παθών και ζούμε ελεύθεροι, τώρα θα επανέλθουμε   στην σκλαβιά των παθών και στο σκοτάδι της ζωής;

3. Βεβαίως οι Έλληνες είμεθα παραδοσιακός Λαός και κρατάμε τις παραδόσεις μας. ΝΑΙ και πρέπει. Αλλά τις παραδόσεις που βοηθούν και ωφελούν τον άνθρωπον. Παράδοσις π.χ. για τους Κρήτες ήτο η «βεντέτα». Θα την συνεχίσουμε; Ασφαλώς ΟΧΙ. Παράδοσις ήτο οι ανθρωποθυσίες. Θα τις ξαναρχίσουμε; ΠΟΤΕ. Αυτά οι πρόγονοί τους ως αντιχριστιανικά, βλαβερά και επικίνδυνα τα έσβησαν και τα ξέχασαν. Τώρα τα δισέγγονα τους θα τα επαναφέρουν;

4. Συνιστώ στους κατά τα άλλα καλούς νέους της Κάτω Παναγιάς και σ’ όλους τους Ηλείους, αν θέλουν να τιμήσουν τις Παραδόσεις μας και τους προγόνους μας, και να βοηθήσουν τους συμπολίτες να χαρούν άλλους τρόπους, λογικούς, χρήσιμους και ωφέλιμους δια την ζωή να βρουν. Να βρουν τρόπους και μέσα που πραγματικά ανυψώνουν και αληθινά χαροποιηούν τους συνανθρώπους τους και όχι τους κλήδονες, τις μαγείες και τις μαγγανίες, που οδηγούν στην οπισθοδρόμησι, στο σκοτάδι και τελικά στην καταστροφή.

Με ευχές, ευχαριστίες και εκτίμησι

† Ο Ηλείας Γερμανός

Χρονικό της ανακομιδής των ιερών λειψάνων του Αγίου Ιουστίνου Πόποβιτς

(ὑπὸ τὶς ἀσχήμιες τοῦ ταραχοποιοῦ Γιέφτιτς)

του Μοναχού Παΐσιου Καρεώτη

 
Φίλος αγαπητός εκ Σερβίας με προέτρεψε να παρευρεθούμε στην ανακομιδή των λειψάνων του Αγίου Ιουστίνου Πόποβιτς και στην Θεία Λειτουργία της μνήμης του. Μέσα μου υπήρχε υλικό, και έτσι η φωτιά άναψε. Θυμήθηκα τη ζωή και τα του Αγίου, την υπομονή και την σταθερότητά του στην ομολογία του Χριστού, την μαρτυρία του μέσα σε μία γενέα άπιστη και διεστραμμένη.

Με την φωτιά αυτή μέσα μου, παρακίνησα και δύο αδερφούς Αγιορείτας Ιερομονάχους, οι οποίοι και αυτοί άναψαν, ως φιλάγιοι και ευλαβώς έχοντες προς τον Άγιον. Έτσι ξεκινήσαμε, και Τετάρτη πετάξαμε για Βελιγράδι, όπου μας περίμενε ο φίλος εκ Σερβίας για να μας μεταφέρει στο Βάλιεβο. Εκεί μας περίμενε ευγενικώς και ο επίσκοπος Α…, ο νεοεκλεγείς ως Α…, αλλά λόγω μεγάλης καθυστερήσεως του αεροπλάνου, έφυγε, αλλά μας μήνυσε ότι είμαστε φιλοξενούμενοι του Πατριαρχείου, και ότι έδωσε εντολή στην αυριανή Θεία Λειτουργία να λειτουργήσει και ο π. Α… στη Ιερά Μονή Τσέλιε. Θαύμασα, άνωθεν, την φυσική ωραιότητα του Βελιγραδίου, η οποία παραμένει μία βιώσιμη πόλις, πνιγμένη στο πράσινο, και ελπίζω οι ρυθμοί αναπτύξεως να μην την φέρουν προς την ασφυξία του τσιμέντου.
Φθάσαμε στο Βάλιεβο για διανυκτέρευση, και μαζί με μας έφθασαν και περί τις 10 ευλαβέστατες μοναχές από το Μαυροβούνι, με την ηγουμένη Αγγελίνα. Όλοι, φιλοξενούμενοι του αγαπητού φίλου. Μας συγκίνησε η φιλοξενία και η ευλάβεια όλων των μελών της οικογένειας. Εδώ ακούσαμε τα πρώτα απαγορευτικά, ότι ο επίσκοπος Γιέφτιτς ήθελε να είναι παρόντες μόνο οι δικοί του. Εμείς σχολιάσαμε, ότι από την ώρα που είναι Άγιος ο π. Ιουστίνος, ανήκει στην εκκλησία, και δεν είναι ιδιωτική υπόθεση κανενός. Ο τοπικός επίσκοπος έχει τον πρώτο λόγο και όλοι ακολουθούμε. Έτσι δεν δώσαμε σημασία στις αιθέριες απαγορεύσεις.
Το πρωί ξεκινήσαμε πολύ νωρίς για το μοναστήρι, το Τσέλιε, που τιμάται στους Αγίους Αρχαγγέλους, το οποίο από άσημο έγινε διάσημο χάρη στον Αγ. Ιουστίνο. Φθάσαμε, και μαζί μας έφθασαν και άλλοι ευλαβείς ρασοφόροι. Πηγαίναμε προς τον τάφο του Αγίου και εκεί ακούσαμε τις πρώτες φωνές διαμαρτυρίας, υπό του επιθυμούντος να έχει ως ιδιοκτησία τον Άγιο, και μακάρι να του έμοιαζε στο ελάχιστο ως “γνήσιος” αυτοτιτλοφορούμενος υιός και διάδοχος. Δεν δώσαμε σημασία και περάσαμε στο ναό για την Θ. Λειτουργία. Εκεί ο επίσκοπος Α… γνώρισε τον π. Α… και περιχαρής του πρότεινε, να λειτουργήσει. Μία πρόσκληση εις διπλούν. Μαινόμενος εισήλθε στο Ιερό ο επίσκοπος Γιέφτιτς, για να εμποδίσει να λειτουργήσει ο π. Α… διότι αυτός δεν τον είχε στο πρόγραμμά του, και δεν τον ενδιέφεραν οι εντολές εκ του Πατριαρχείου.
Τότε με πολλή ευγένεια του λέει ο επίσκοπος Α…, “θέλεις να ξεφορέσω και εγώ, και να φύγω;”. Έκανε πίσω ο ταραχοποιός, και λέει “καλά! να λειτουργήσει και μετά να φύγει”. Παρών ήταν και ο επιτόπιος επίσκοπος Μ…, μία φυσιογνωμία απλή και ειρηνική. Ο επίσκοπος Γιέφτιτς, παραβλέποντας την Ηγουμένη της Μονής και τον επιτόπιο επίσκοπο είχε καλέσει τους δικούς του, ως ειδικούς στις εκταφές και στο τυπικό των ανακομιδών. Η απορία μου όμως είναι, αφού ήταν τόσο έμπειρος ο ειδικός, γιατί μέτεπειτα μόλις άνοιξε το φέρετρο του Αγίου και φάνηκαν τα Άγια οστά, τον έπιασε ένα τρέμουλο στο χέρι, και αμέσως βγήκε από τον λάκκο. Απορίες δυσεπίλυτες. Η Θ. Λειτουργία, μέσα σε ένα αργοσύντομο ρυθμό προχώρησε μεγαλοπρεπώς, και έφθασε στο τέλος. Εν τω μεταξύ έφθασε και άλλος λαός και ρασοφόροι. Με το μάτι, τους αρίθμησα γύρω στους 60 – 70 ανθρώπους. Λίγο πριν την απόλυση, βγήκαν οι λειτουργούντες προς τον τάφο του Αγίου, έκαναν δέηση, και εισήλθαν στον ναό. Στη συνέχεια θα άρχιζαν την εκταφή.Με συγκίνησαν τα δάκρυα μερικών Σέρβων ρασοφόρων πάνω στον τάφο του Αγίου, και πολλών λαικών, οι οποίοι βουρκωμένοι, σιγόψαλλαν το απολυτίκιο του Αγίου.
Μαζεύτηκαν γύρω από τον τάφο του Αγίου, και ο εφησυχάζων επίσκοπος Γιέφτιτς, άρχισε να ταράζει την κατανυκτική ατμόσφαιρα, που είχε δημιουργηθεί. Φώναζε και έδιωχνε ρασοφόρους, μοναχούς και μοναχές, μιλώντας στην γλώσσα τους, και δεν καταλάβαινα τι έλεγε. Ρώτησα και μου είπαν ότι έλεγε: “ Όλοι να πάτε στην εκκλησία μέσα, φύγετε από εδώ”. Ήθελε να μείνει με τους δικούς του. Άσχημη συμπεριφορά έδειξε σε έναν Ηγούμενο Σέρβο, από διπλανό Μοναστήρι, που ήξερε τον Άγιο. Με αγριότητα αποπήρε τον π. Βασίλειο Κρόουλινγκ, παλαιό Αγιορειτη, συγκύπτον γεροντάκι, που με τους δύο υποτακτικούς του είχε έρθει με ευλάβεια στον Άγιο, γι’ αυτή την σημαντική στιγμή.

Δίπλα μου, ο π. Μ… μου λέει, πάμε λίγο πέρα, και ξαναρχόμαστε, να βλέπουμε εκ του μακρόθεν. Πράγματι καθίσαμε από την άλλη μεριά του ναού. Καθυστέρησαν στην εκταφή, διότι είχε ένα πλαινό τσιμέντο, είχε αρκετές ρίζες δένδρων, που εμπόδιζαν το σκάψιμο. Φάνηκε

Όταν ο ιερέας ψυχανεμίζεται ότι το παιδί δεν θέλει να βαφτιστεί...

Για γέλια και για κλάματα!

Όταν ο ιερέας ψυχανεμίζεται

ότι το παιδί δεν θέλει να βαφτιστεί...(β)

Κυκλοφορεί ένα βίντεο με τίτλο: ιερέας ρωτά τρίχρονο παιδί αν θέλει να βαπτιστεί και δεν προχωρά στην βάπτιση. Είναι ένα video πού μας δείχνει προφανώς ένα παιδάκι φοβισμένο, πού ο φυσικός του φόβος ερμηνεύτηκε σαν συνειδητή άρνηση από τον ιερέα εντελώς καταχρηστικά και αυθαίρετα. Δεν τον γνωρίζω τον παπά, αλλά ούτε έχει σημασία.
Κάποια στιγμή επιτέλους πρέπει να αποκτήσουμε θεολογική παιδεία και εκκλησιαστικό ήθος. Τα περί ανθρωπίνων δικαιωμάτων και πολιτικά ορθού πού έχουν άριστη εφαρμογή στα κοινωνικά πράγματα δεν έχουν εφαρμογή η συμβατότητα σε μια αρχαία πρακτική όπως ο νηπιοβαπτισμός ή σε κάτι τόσο μοναδικό όσο η εκκλησιαστική εμπειρία.
 Βάπτιση σημαίνει αναγέννηση. Αν νομίζουμε πώς είναι μια απλή μύηση σε ένα κλαμπ όπου τα διακυβευόμενα ειναι η συναίνεση λες και πρόκειται για εγγραφή σε κάποιο σωματειο, μάλλον είμαστε σε λάθος θεση. 
Επιτέλους απομοντερνοποίηση,αποπροτεσταντοποίηση, απενοχοποίηση της Εκκλησίας. Δεν είναι δυνατόν να συμπορευόμαστε με τις προλήψεις και τις εφαρμογες του κόσμου. Με την ίδια λογική υπάρχουν αιτήματα φεμινιστικού ρόλου για την ιερωσύνη των γυναικών και άλλα που προσπαθούν να κάνουν την εκκλησιαστική υπαρξη εξάρτημα του κόσμου.Αν η εκκλησια ξεφύγει από το σκάνδαλο της μοναδικότητας της χάνει την αξία της. Αυτά βέβαια είναι ψιλά γραμματα. Εμείς είμαστε μοντέρνοι δεν τα καταλαβαίνουμε. Τα πειράματα σας οχι στην Εκκλησία. Η Εκκλησία διαμορφώνει δεν διαμορφώνεται.Κάποτε έκανα μια προσωπική έρευνα για την κατανόηση της λειτουργικής γλώσσας και βρήκα το εξης καταπληκτικό και φοβερό: Την σχέση των νηπίων με το θείο.Λοιπον αυτό που η ψυχολογία ονομάζει συναισθηματική νοημοσύνη το βρήκα στους πατερες. Τα νήπια έχουν επίπεδο συνείδησης και συνειδητότητας από την κοιλιά της μάνας τους. Ενω δεν μπορούν να εκφράσουν ρασιοναλιστικά και ορθολογικά κάτι το συνειδητό και κατασταλαγμένο, βιώνουν την πραγματικότητα στην ουσια της! Μυστήριο ο άνθρωπος. Δεν μπορείς να το στερήσεις αυτό εφ οσον υπαρχει κάτι τόσο βαθύ. Προσεξτε πώς ένα παιδί με μηδενική θρησκευτική παιδεία και παραστάσεις έχει φυσικές ροπές προς το ιερό και το θείο. Εμείς πάμε όλα να τα εξορθολογίσουμε.Νομίζω πώς είναι σταυρός να είσαι ορθόδοξος ιερέας. Κάθε μέρα δίνεις εξετάσεις και κάθε ώρα κρίνεσαι... 
π. Παντελεήμων Κρούσκος

 Πηγή: "Τρελογιάννης"

Μοναχός Αρσένιος Βλιαγκόφτης, Ο Απόστολος Παύλος έναντι των αιρέσεων

Το στόμα του Χρυσορρήμονος Ιωάννου και η γραφίδα του θα χρειαζόταν για να εγκωμιάσουμε επαξίως τον μέγα Απόστολο Παύλο, το στόμα του Χριστού. Επειδή μας λείπουν και τα δύο αυτά, θα δανεισθούμε λόγους του ίδιου του Αποστόλου για να παρουσιάσουμε το θέμα μας. Φυσικά την αντιμετώπιση των αιρέσεων, θέμα τόσο σημαντικό στην ποιμαντική διακονία της Εκκλησίας, δεν θα μπορούσε να την αμελήσει αυτός που είχε την μέριμναν πασών των εκκλησιών(1), ο Απόστολος των Εθνών Παύλος.

 Ας ξεκινήσουμε όμως από το πως βλέπει ο Απόστολος την υγιαίνουσα διδασκαλία. Τι είναι, δηλαδή, αυτό που σήμερα ονομάζουμε Ορθοδοξία, τι είναι η σωστή πίστη, για να την αντιδιαστείλουμε κατόπιν προς την αίρεση.Υιοί Θεού, λέγει ο Απόστολος, είναι όσοι κινούνται και καθοδηγούνται από το Άγιο Πνεύμα^{(Ρωμ. 8, 14)}, οι πνευματέμφοροι, δηλαδή οι Άγιοι. Αυτοί είναι οι πραγματικοί Χριστιανοί.

       H σωστή πίστη, η υγιαίνουσα διδασκαλία, όπως την ονομάζει ο Απόστολος, είναι αποτέλεσμα καθαράς συνειδήσεως, η οποία γεννιέται από τον καθαρό βίο. Η υγιής διδασκαλία της Εκκλησίας απευθύνεται στους πάντας. Έρωτα ο Απόστολος: Η Ιουδαίων ο Θεός μόνον; Ουχί δε και εθνών; Και απαντά: Ναι και εθνών². Όχι μόνο στους Ιουδαίους αλλά σε όλους απευθύνεται ο Χριστός. Όλοι -αρκεί να το θέλουν- μπορούν να γίνουν κατά χάριν παιδιά του, να φθάσουν στον φωτισμό του Αγίου Πνεύματος και στην κατά χάριν θέωση.

Όμως, δυστυχώς, δεν ανταποκρίνονται όλοι σ' αυτό το κάλεσμα του Χριστού. Μάλλον αυτοί που ανταποκρίνονται είναι σχετικώς λίγοι. Αυτοί που ανταποκρίνονται αγιάζονται και σώζονται με τη χάρη του Χριστού και όχι με τις δικές τους μόνο δυνάμεις. Στην Εκκλησία έχουμε Χριστοσωτηρία και όχι αυτοσωτηρία ή εργοσωτηρία. Χάριτι έστε σεσωσμένοι³ βροντοφωνάζει ο Απόστολος.

Η σωστή πίστη φαίνεται στην καθημερινή πράξη. Όπως λέμε στη θεολογική γλώσσα, το δόγμα (δηλ. το τι πιστεύουμε) έχει -θα πρέπει να έχει- άμεση σχέση με το πως ζούμε. Παράλληλα όμως και σε αντίθεση προς το μυστήριο της ευσεβείας, που είναι η Εκκλησία, υπάρχει και το μυστήριο της ανομίας, η αίρεση δηλαδή και η πλάνη.

Σε αντίθεση με την Εκκλησία που χαρακτηρίζεται από ενότητα, στην αίρεση και την πλάνη υπάρχει πολυδιάσπαση. Είναι οι άθεοι και άπιστοι, οι αιρετικοί, οι σχισματικοί, αυτοί που κάνουν δικές τους φατρίες, οι σκανδαλοποιοί, αυτοί που επιμένουν στην αμαρτία και δεν μετανοούν.

Βασική αιτία όλων αυτών των καταστάσεων είναι η υπερηφάνεια. Ει τις ετεροδιδασκαλεί... γράφει στον μαθητή του Τιμόθεο ο Απόστολος Παύλος, τετύφωται⁴. Δηλαδή με απλά λόγια, όποιος φτιάχνει μία δική του θρησκεία, δηλ. μια αίρεση, τετύφωται,

Η εμπειρική δύναμη της πίστεως

Πηγή: "Τρελογιάννης" 

 Η εμπειρική δύναμη της πίστεως

Οι Άγιοι δείχνουν ότι η Ορθόδοξη Εκκλησία και η Ορθόδοξη θεολογία έχουν αποτελέσματα

 

του π. Ι. Ρωμανίδη

Από όλα αυτά φαίνεται η μεγάλη αξία των Αγίων της Εκκλησίας, που είναι τα πραγματικά μέλη του Αναστημένου Σώματος του Χριστού και τα πραγματικά μέλη της Εκκλησίας. Οι Άγιοι δείχνουν ότι η Ορθόδοξη Εκκλησία και η Ορθόδοξη θεολογία έχουν αποτελέσματα. Γι’ αυτό η εορτή των Αγίων Πάντων έχει πολύ μεγάλη σημασία και σπουδαιότητα. Όταν μια Εκκλησία οδηγή τον άνθρωπο στην αγιότητα, τότε διακρίνεται για την επιτυχία, διαφορετικά είναι αποτυχημένη. Θεολογία που δεν «παράγει» Αγίους, δεν είναι Ορθόδοξη.

«Το κριτήριο της Ορθοδοξίας είναι η επιτυχία. Ποια είναι η επιτυχία; Η επιτυχία είναι να περνάη κανείς από την κάθαρση, να πάη στον φωτισμό και εν καιρώ να φθάση στην θέωση ή σε αυτή την ζωή ή στην άλλη. Οπότε, σωστή θεολογία κρίνεται από την επιτυχία της θεολογίας και σωστή εφαρμογή της θεραπευτικής αυτής θεολογίας κρίνεται από το κατά πόσον ο Επίσκοπος, και ο κλήρος γενικά, επιτυγχάνουν στο έργο τους. Οπότε, θα έλεγε κανείς, ότι το βασικό κριτήριο της Ορθοδοξίας είναι η Κυριακή των Αγίων Πάντων».

Αυτό φαίνεται και στην εποχή των Μαρτύρων, αλλά και των Νεομαρτύρων. Όταν ένας μάρτυρας κατά τους αρχαίους διωγμούς και ένας Νεομάρτυρας κατά την περίοδο της Τουρκοκρατίας άντεχε τα βασανιστήρια και δεν ηρνείτο τον Χριστό, αυτό ήταν δείγμα ότι η πίστη του ήταν ορθή και αυτό ήταν το μεγαλύτερο κήρυγμα.

«Εκείνα τα χρόνια δεν είχαν ηθικολογικά κηρύγματα μορφωμένων θεολόγων, οι οποίοι λένε ωραία πράγματα για να επηρεάσουν με την ωραιολογία τον κόσμο. Οι καλόγεροι την εποχή εκείνη δεν ενδιαφερόντουσαν για τέτοιου είδους κατήχηση και διδασκαλία. Εκείνο που τους ενδιέφερε ήταν τι είναι η δύναμη αυτής της πίστεως, τι είναι η εμπειρική μαρτυρία αυτής της πίστεως, που κάνει έναν άνθρωπο να πιστεύη. Γι’ αυτό, βλέπουμε εκείνα τα χρόνια, όλοι οι άνθρωποι, ήταν με τα κομβοσχοίνια».

Εμείς στηριζόμαστε στην εμπειρία των Αγίων, αφού αυτοί απέκτησαν την γνώση του Θεού.

«Ο Προφήτης και οι Απόστολοι και οι Άγιοι της Εκκλησίας είναι η αυθεντία η δική μας περί του Θεού. Εμείς έχουμε πίστη στον Θεό μέσω αυτών των ανθρώπων. Δεν μπορούμε να έχουμε άμεση εμπειρία περί του Θεού, εκτός αν έχουμε φθάσει στο στάδιο του φωτισμού και της ενώσεως ή Θεώσεως στην πνευματική μας ζωή».

Η μεγάλη αξία των Αγίων έγκειται και στην προσευχή τους για μας. Επειδή είναι Θεούμενοι, έχουν παρρησία στον Θεό και πρεσβεύουν για μας. Επικαλούμαστε τις πρεσβείες τους, επειδή γνωρίζουμε ότι είναι φίλοι του Θεού και έχουν μεγάλη παρρησία στον Θεό.

Αυτό το βλέπουμε στον Αβραάμ που συζητούσε με τον Θεό να μη καταστρέψη τα Σόδομα και τα Γόμορα, όπως και στον Μωυσή που μάλωνε με τον Θεό υπέρ του λαού.

Πηγή: Σεβ. Ναυπάκτου Ιεροθέου Βλάχου: "Εμπειρική Δογματική τής Ορθοδόξου Καθολικής Εκκλησίας κατά τις προφορικές παραδόσεις του π. Ιωάννου Ρωμανίδη". Τόμος Α'

Πνευματικὰ ...ἀπρόoπτα!

Ἔχουμε ἀδιαλείπτως ἕναν πειρασμὸ μπροστά μας... ...διαρκῶς συμβαίνουν στὴν ζωὴ μας ἀπρόοπτα.

Ἔρχεσαι στὸ μοναστήρι γιὰ νὰ βρὴς πνευματικὴ ζωή, καὶ συναντᾶς κακούς. Εἶναι ἀπρόοπτο.

Ζητὰς κελλὶ ἀπὸ τὴν πλευρὰ τοῦ μοναστηριοῦ ποὺ δὲν ἔχει ὑγρασία, τὸ ἀποκτᾶς, διαπιστώνεις ὅμως ὅτι ἡ θάλασσα σοῦ προκαλεῖ ἀλλεργία, ὁπότε δὲν μπορεῖς νὰ χαρῆς οὔτε τὴν ἡμέρα οὔτε τὴν νύχτα. Ἀμέσως θὰ σοῦ πῆ ὁ λογισμός, σήκω νὰ φύγης. Εἶναι ἀπρόοπτο.

Σὲ πλησιάζω μὲ τὴν ἰδέα ὅτι εἶσαι καλὸς ἄνθρωπος καὶ βλέπω ὅτι εἶσαι ἀνάποδος. Ἀπρόοπτο.

Παρουσιάζονται συνεχῶς ἀπρόοπτα ἐνώπιόν μας, διότι ἔχομε θέλημα καὶ ἐπιθυμίες.

Τὰ ἀπρόοπτα εἶναι ἀντίθετα πρὸς τὸ θέλημα καὶ τὴν ἐπιθυμία μας, γι' αὐτὸ καὶ μᾶς φαίνονται ἀπρόοπτα, στὴν οὐσία ὅμως δὲν εἶναι.

Διότι ἄνθρωπος ποὺ ἀγαπᾶ τὸν Θεὸν προσδοκᾶ τὰ πάντα καὶ λέγει πάντοτε «γενηθήτω τὸ θέλημά Σου».

Θὰ ἔρθη βροχή, λαίλαπα, χαλάζι, κεραυνός; «Εἴη τὸ ὄνομα Κυρίου εὐλογημένον».

Ἐπειδὴ αὐτὰ κοστίζουν στὴν σαρκικότητά μας, γι' αὐτὸ ἐμεῖς τὰ βλέπομε ὡς ἀπρόοπτα.

Γιὰ νὰ μὴν ταράσσεσαι λοιπὸν κάθε φορᾶ καὶ στεναχωριέσαι, γιὰ νὰ μὴν ἀγωνιᾶς καὶ προβληματίζεσαι, νὰ τὰ περιμένης ὅλα, νὰ μπορῆς νὰ ὑπομένης ὅτι ἔρχεται.

Πάντα νὰ λές, καλῶς ἦλθες ἀρρώστια, καλῶς ἦλθες ἀποτυχία, καλῶς ἦλθες μαρτύριο.

Αὐτὸ φέρνει τὴν πραότητα, ἄνευ τῆς ὁποίας δὲν μπορεῖ νὰ ὑπάρχη καμία πνευματικὴ ζωή.

Γέροντας Αἰμιλιανὸς Σιμωνοπετρίτης

Πηγή: "Τρελογιάννης"