Το «εκλεκτό» παιδί του Σιωνισμού Αντ. Σαμαρά, ευλογούν οι Επίσκοποι και οι Αγιορείτες!

Το «εκλεκτό» παιδί του Σιωνισμού Αντ. Σαμαρά, ευλογούν οι Επίσκοποι και οι Αγιορείτες!

Ο «ΕΚΛΕΚΤΟΣ» ΤΩΝ ΣΙΩΝΙΣΤΩΝ ΚΑΙ ΤΟ «ΑΠΟΛΕΣΘΕΝ ΠΟΙΜΝΙΟ»

Γράφει ο Νίκος Χειλαδάκης

Για τρίτη φορά μέσα σε ένα χρόνο περίπου, ο πρωθυπουργός αυτής της χώρας πήγε και μίλησε με κολακευτικά λόγια στο παγκόσμιο Ισραηλιτικό Συμβούλιο, επιβεβαιώνοντας ότι είναι το «εκλεκτό» παιδί του Σιωνισμού, αποσπώντας τα εύσημα για την αφοσίωση του στα παγκόσμια σιωνιστικά, (νεοταξικά) ιδανικά. Ουδέποτε άλλη φορά στην σύγχρονη ελληνική πολιτική ιστορία, Έλληνας πρωθυπουργός παρουσιάστηκε τόσες πολλές φορές σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα στο παγκόσμιο Ισραηλίτικο Συμβούλιο, που είναι και το προπύργιο του διεθνούς Σιωνισμού, δίνοντας εξετάσεις για το μεγάλο του έργο στην υπηρεσία της Νέας Τάξης, (όταν λέμε Σιωνισμό, δεν εννοούμε τους απανταχού Εβραίους όπως κάποιοι «καλοθελητές» μας προσάπτουν επίτηδες).
Ο «εκλεκτός» αυτός του Σιωνισμού, που από την δεκαετία του ενενήντα είναι επίλεκτο μέλος της λέσχης Μπίλντεμπεργκ, (βλέπε Τάσος Δαρβέρης, «Η Λέσχη Μπίλντεμπεργκ», Εκδόσεις Στερέωμα, Θεσσαλονίκη 1994 ), υπακούοντας στις εντολές των πατρώνων του, διέθεσε το κόσμημα των ολυμπιακών αγώνων του 2004, το ΟΑΚΑ, που έγινε με τα ίδια μας τα χρήματα των φορολογουμένων, πρώτα για την σύναξη των ιεχωβάδων και στη συνέχεια για τους μουσουλμάνους, που έχουν κατακλύσει τα τελευταία χρόνια με αυθαίρετη εισβολή την ελληνική πρωτεύουσα. Μεθαύριο να μην εκπλαγούμε όταν το ΟΑΚΑ θα παραχωρηθεί για τις «ιεροτελεστίες» των πάσης φύσεως gay και άλλων «προοδευτικών» μορφωμάτων, γιατί το απαιτεί ο διεθνής Σιωνισμός και η Ευρωπαϊκή Ένωση των τοκογλύφων και των άθεων διεθνών απατεώνων.
Αλλά το θλιβερό δεν είναι τόσο αυτό, (άλλωστε κάνει πολύ καλά το «έργο» του), όσο ότι αυτόν τον πρωθυπουργό, (τον οποίο πολλοί τον απαλλάσσουν με εύστοχο τρόπο λόγω …ανίας), που εμφανίστηκε σαν ο πιο θεοσεβής πρωθυπουργός, τον στήριξε μεγάλο μέρος του θρησκευτικού ποιμνίου καθοδηγούμενο από τους ίδιους τους ιεράρχες του. Είναι αυτοί που τον ξαναψήφισαν στις τελευταίες εκλογές και του έδωσαν την δυνατότητα να συνεχίσει το «θεάρεστο» έργο του της καταστροφής του Ελληνισμού και της Ορθοδοξίας. Είναι αλησμόνητες οι στιγμές της υποδοχής του από τους εκπρόσωπους του Αγίου Όρους που τον υποδέχτηκαν την προεκλογική περίοδο, εν μέσω των πολυπληθών καμερών των εθνοκτόνων καναλιών, ούτε λίγο ούτε πολύ σαν τον μεγάλο ευεργέτη του έθνους και της Ορθοδοξίας. Ιδού μερικά μονό από τα επιτεύγματα του «θεοσεβή» πολιτικού, που έκανε τα πάντα για την άγρα ορθόδοξων ψήφων στις τελευταίες εκλογές. Ψήφιση νομοσχεδίου στο ευρωκοινοβούλιο για την ανάδειξη της ομοφυλοφιλίας, νομοί διάλυσης της οικογένειας και του γάμου, κατάργηση Κυριακής αργίας, ίδρυση τμήματος ισλαμικών σπουδών, μετατροπή των θρησκευτικών σε θρησκειολογία, κατάργηση θρησκευτικών αργιών στη δημόσια εκπαίδευση, ευτελισμός των μυστηρίων της βαπτίσεως και του γάμου Και έπεται συνέχεια με το αντιρατσιστικό νομοσχέδιο, το νομοσχέδιο της καύσης των νεκρών με την απαίτηση, (ακουστέ το εξωφρενικό!!!) να… ευλογούν οι ιερείς αυτή την καύση, την νομιμοποίηση του γάμου των ομοφυλοφίλων και τέλος το γενικό ξεπούλημα όλων των εθνικών μας θεμάτων υπό τις ευλογίες του ευσεβούς, (απολεσθέντος) ποιμνίου.

Πως μπορεί αυτό το ποίμνιο να αποβάλει τους υποκριτές, «φαρισαίους» και «κόλακες» για να σώσει την πατρίδα από τους καταστροφείς της, από αυτούς που εχθρεύονται κάθε τι το ελληνικό και ορθόδοξο, από τους Νεοταξικούς που κατάκλυσαν και κατακυρίευσαν τις αρχές του τόπου; Έχει την μεγάλη δύναμη αλλά δεν έχει να την ηγεσία. Η επίσημη ιεραρχία είναι στο, «άλλα λόγια να αγαπιόμαστε» και στο «προσεύχεστε και.. κάνετε τα στραβά μάτια στην καταστροφή του τόπου» και ακόμα χειρότερα έμμεσα αλλά σαφώς, στηρίξτε τους νεοταξικούς καταστροφείς του τόπου. Ποιοι φωτισμένοι ιεράρχες, και υπάρχουν τέτοιοι, θα σηκώσουν ξανά το λάβαρο της αντίστασης για να αποφευχθεί η τελική καταστροφή και η εξαφάνιση του ελληνισμού; Αρκετά σιώπησαν. Καιρός να αναλάβουν τις ευθύνες τους. Φωτεινά παραδείγματα υπάρχουν δόξα το Θεό πάρα πολλά στην ιστορία μας. Ο άγιος γέροντας Παΐσιος εύχονταν, «να αναστήσει ο Θεός Μακκαβαίους»!

Ο χρόνος είναι εναντίον μας και η τελική καταστροφή επέρχεται γοργά. Η φωτιά της νεοταξικης αλλά και της τζιχαντιστικής λαίλαπας άρχισε και μας τσουρουφλίζει επικίνδυνα, (ήδη οι Τζιχαντιστές απλώθηκαν και στον Λίβανο), η εξ ανατολών «σύμμαχοι» μας καραδοκούν για το «μοιραίο» χτύπημα και εμείς συνεχίζουμε να ευλογούμε την καταστροφή μας και τους πρωτεργάτες της. Ως πότε;;;

ΝΙΚΟΣ ΧΕΙΛΑΔΑΚΗΣ

Δημοσιογράφος-Συγγραφέας-Τουρκολόγος

Πηγή:  pentapostagma.gr

Ὁ κ. Τελεβάντος συνεχίζει τὶς συκοφαντίες ἐναντίον μας, διαστρεβλώνοντας ἀκόμα καὶ τὶς θέσεις τοῦ π. Ἐπιφάνιου!!!

Ο κ. Παναγιώτης Τελεβάντος ἔχει ἐπανειλημμένως συλληφθεῖ νὰ ψεύδεται καὶ νὰ διαστρέφει τὶς θέσεις μας, ἰδίως ὡς πρὸς τὴν ἀποτείχιση, παρὰ τὶς διαψεύσεις τῶν ὅσων κακόβουλα γράφει ποὺ κατὰ καιροὺς  κάνουμε, μὲ εὐγενικὸ πάντα τρόπο καὶ χωρὶς νὰ ἀναφερόμαστε στὸ πρόσωπό του, λόγῳ τῆς ἐπικοινωνίας ποὺ παλαιότερα εἴχαμε.

Παλιά ΦΩΤΟ από το ιστολ. Τελεβάντος

Δυστυχῶς, ὅταν τοῦ «μπεῖ μιὰ ἰδέα στὸ μυαλὸ» δύσκολα τὴν ἀποβάλλει, ὅπως διαπιστώνω ἐδῶ καὶ μερικὰ χρόνια, ὅσον χρόνο ἐπικοινωνούσαμε μὲ e-mail, τὰ ὁποῖα διατηρῶ. Τοῦ ἔγραψα, τότε, ὅτι εἶναι λάθος (ἀποτελοῦσε φαντασίωσή του) νὰ ταυτίζει τὸν κ. Ἀθανάσιο Σακαρέλλο μὲ 3-4 ἄλλα ὑπαρκτὰ πρόσωπα (ὅπως τοῦ κ. Τσολογιάννη)!  Αὐτὸς ἐπὶ μῆνες ἀκόμα ἐπέμενε περιπαίζοντας καὶ εἰρωνευόμενος τὸν κ. Σακαρέλλο κακοηθέστατα, γιὰ κείμενα ποὺ δὲν εἶχε γράψει καὶ ἀναρτήσεις ποὺ δὲν εἶχε κάνει καί, ἀσφαλῶς, οὔτε κἂν τὶς εἶχε διαβάσει!!!

Τὸ ἴδιο συνέβη ἀργότερα ὅταν ταύτιζε τὸν π. Μελέτιο Βαδραχάνη μὲ κάποιους ἱστολόγους (καὶ πάλι μὲ τὸν κ. Τσολογιάννη!!!. Γνώριζα πολὺ καλὰ ὅτι ὁ π. Μελέτιος ὄχι μόνο δὲν ταυτιζόταν, μὰ δὲν εἶχε καμία συνεργασία μὲ τὰ πρόσωπα αὐτά. Μὲ ἕνα μάλιστα ἱστολόγο  (μὲ τὸν ὁποῖο τὸν ταύτιζε ὁ κ. Τελεβάντος) ὁ π. Μελέτιο εἶχε καὶ ἀντίθετες ἐκκλησιολογικὲς θέσεις! Ὅταν καὶ πάλι τοῦ ἔγραψα ὅτι κάνει λάθος καὶ ἐκθέτει πρόσωπα, καὶ τὸν διαβεβαίωσα γι’ αὐτό, δὲν πείστηκε, ἀλλὰ μοῦ ζήτησε ...ἀποδείξεις!!! (ἀστυνομικῆς ἢ εἰσαγγελικῆς ἀρχῆς; δὲν μοῦ ἐξήγησε!). Συνέχισε δὲ ψευδέστατα νὰ τὸν ὑβρίζει (ἐνθυμοῦμαι τὶς εὐτελεῖς ὕβρεις του στὸν ἱστότοπο "ksipnistere") καὶ νὰ τὸν εἰρωνεύεται ἀφιλάνθρωπα καὶ χυδαιότατα, νὰ ταυτίζει καὶ νὰ καταφέρεται κατὰ τοῦ π. Μελετίου, ὡς νὰ ἀποτελεῖται καὶ συστεγάζει ὁ π. Μελέτιος ἐν ἑαυτῷ ...κάποια ἄλλα πρόσωπα, 2 ἢ 3 μαζί!

Καὶ ὅλα αὐτά, ἐπειδὴ δὲν τοῦ κάναμε τὴ χάρη νὰ ΜΗΝ ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΤΟΥΜΕ, ὅπως φορτικὰ (ἀκόμη καὶ τηλεφωνικὰ ἀπὸ τὴν Ἀμερικὴ) προσπαθοῦσε νὰ μᾶς πείσει!

Ὅπως μὲ τοὺς ἀνωτέρω, ἔτσι καὶ μὲ ὅσους τελικὰ δὲν τὸν ἀκούσαμε καὶ ἀποτειχιστήκαμε, ἐπειδὴ αὐτὸς ἔχει κάνει τὶς ἀντίθετες –σὲ σχέση μὲ τὴν Παράδοση τῆς Ἐκκλησίας– ἐπιλογές του, μὲ ἀναπόδεικτο εἰσαγγελικὸ λόγο, καὶ στηριζόμενος σὲ παρερμηνεῖες τῶν γραπτῶν καὶ αὐτοῦ τοῦ π. Ἐπιφανίου, μᾶς ὀνόμαζε αὐθαίρετα, πότε ἐν δυνάμει σχισματικοὺς καὶ πότε σχισματικοὺς λόγῳ τῆς ἀποτείχισης, χωρὶς οὐδεμία Πατερικὴ μαρτυρία (παρόλο ποὺ ἐγγράφως ὑποσχέθηκε τὸ 2010 ὅτι ἐν καιρῷ θὰ ἀποδείξει μὲ πατερικὸ λόγο τὸ ἐσφαλμένο τῆς ἀποτειχίσεως), στηριζόμενος κυρίως στὸν π. Ἐπιφάνιο.

Στὸ ἱστολόγιό μας ἔχουμε φιλοξενήσει δεκάδες κείμενα τοῦ π. Εὐθυμίου Τρικαμηνᾶ (πέρα ἀπὸ δικά μας κείμενα) μὲ ἑκατοντάδες Πατερικὲς μαρτυρίες, ποὺ ἀποδεικνύουν ὅτι ἡ Παράδοση τῆς Ἐκκλησίας ἀπαιτεῖ μέσα σὲ σύντομο χρονικὸ διάστημα (ἀπὸ τὴν στιγμὴ ποὺ Ἐπίσκοποι διδάσκουν ἀποδεδειγμένα κακοδοξίες) τὴν ἀπομάκρυνση ἀπὸ τοὺς αἱρετικούς, εἴτε αὐτοὶ ἔχουν καταδικασθεῖ ἀπὸ Σύνοδο εἴτε ὄχι. Ὁ κ. Τελεβάντος ὅμως, στηριζόμενος στὴν δική του θεωρία καὶ αὐθεντία (καὶ θεωρῶν τὸν ἑαυτό του κάτι σὰν ἰντερνετικὸ Πάπα) συνεχίζει νὰ βάλει ἐναντίον μας συκοφαντικὰ καὶ ἀναπόδεικτα. Ἀποφύγαμε, χρόνια τώρα, νὰ ἀπαντήσουμε, ἀλλὰ εἶναι καιρὸς νὰ δοθεῖ μιὰ ἀπάντηση προσωπική. Νὰ τονίσουμε δέ, ὅτι μὲ ὅσα γράφει -πέρα ἀπὸ τὶς συκοφαντίες- καὶ ἐνῶ νομίζει ὅτι συνεισφέρει στὸν ἀντι-Οἰκουμενιστικὸ ἀγώνα, δὲν κάνει τίποτε ἄλλο (εἴτε τὸ καταλαβαίνει εἴτε ὄχι) παρὰ νὰ ρίχνει νερὸ στὸ μύλο τοῦ Οἰκουμενισμοῦ!

Ὁ κ. Τελεβάντος, λοιπόν, διαγράφει τοὺς προηγούμενους Πατέρες καὶ τὸν ἴδιο τὸν ἱερὸ Κανόνα καὶ μᾶς παραπέμπει σὲ σύγχρονους Πατέρες τῶν δικῶν του προδιαγραφῶν, τῶν ὁποίων μάλιστα τὸ πνεῦμα διαστρέφει. Δὲν καταλαβαίνει ὅτι στὴ βιασύνη του νὰ πολεμήσει ἐμᾶς (ποὺ τολμήσαμε νὰ μὴν ἐφαρμόσουμε τὶς ὑποδείξεις του περὶ ἀποτειχίσεως), καθίσταται θεομάχος, διαστρεβλώνοντας ἕνα Ἱερὸ Κανόνα τῆς Ἐκκλησίας, χωρὶς μάλιστα νὰ ἔχει καταφέρει νὰ ἀποδείξει μὲ Πατερικὸ λόγο ὅτι ὁ ΙΕ' Κανόνας δὲν ἐπιτρέπει τὴν ...Ἀποτείχιση(!), ὅπως περίπου ὑποσχέθηκε!!!

Στηρίζεται -ὡς εἰς αὐθεντία- στὸν μακαριστὸ καὶ σεβαστὸ γέροντα Ἐπιφάνιο Θεοδωρόπουλο, ὁ ὁποῖος ὅμως δὲν εἶναι Πατέρας τῆς Ἐκκλησίας καὶ τοῦ ὁποίου τὸ βιβλίο «Τὰ Δύο Ἄκρα» (ποὺ τὸ συνιστᾶ ὁ κ. Τελεβάντος ὡς τὴν συνισταμένη τῆς Πατερικῆς σοφίας) περιέχει σημαντικὲς ἀνακρίβειες καὶ λάθη ὡς ἔχον ἄλλη στοχοθεσία, ἀφοῦ ἀπαντοῦσε σὲ προβλήματα τῶν δεκαετιῶν 1960 καὶ 1970 συνδιάζοντάς τα πάντα μὲ τὸ τότε μεγάλο πρόβλημα τοῦ Παλαιοῦ Ἡμερολογίου. Δὲν καταλαβαίνει, ὅτι παραποιώντας τὴ σκέψη τοῦ ἀείμνηστου π. Ἐπιφάνιου, τὸν ἐκθέτει; Διότι τὸ βιβλίο "Τὰ Δύο Ἄκρα":

1) Δὲν γράφτηκε γιὰ τοὺς ἀποτειχισμένους, ἀλλὰ γιὰ τὴν ἰδιόρυθμη ἀποτείχιση τῶν Παλαιοημερολογητῶν καὶ ὅσους προσέφευγαν σ’ αὐτούς τότε, 2) Ἔχει κάποιες λανθασμένες θέσεις ἀκριβῶς στὸ θέμα περὶ Ἀποτειχίσεως καὶ 3) Δυστυχῶς γιὰ τὸν κ. Τελεβάντο ποὺ ἄλλοτε τὸ ἀποκρύβει καὶ ἄλλοτε τὸ συσκιάζει, ὁ π. Ἐπιφάνιος  δὲν θεωροῦσε ἀντιεκκλησιαστικὴ πράξη τὴν Ἀποτείχιση, ὅταν ἐφαρμόζεται ὅπως τὴν νομοθετεῖ ὁ ΙΕ΄ Κανόνας τῆς ΑΒ΄ Συνόδου καὶ δὲν θεωροῦσε τοὺς ἀποτειχισμένους σχισματικοὺς καὶ ἐκτὸς Ἐκκλησίας, ἀλλὰ ἐναντιωνόταν  σὲ ὅσους φλέρταραν μὲ τὶς ἰδέες τῶν Γ.Ο.Χ.

Παρουσιάζουμε κάποια σημεῖα, ἀπὸ τὰ ὁποῖα φαίνεται ὅτι ὁ π. Ἐπιφάνιος ἀποδεχόταν τὴν Ἀποτείχιση, ὅπως ἐφαρμόζεται σήμερα, ἂν καὶ σὲ ἄλλα σημεῖα δείχνει νὰ ὑπαναχωρεῖ ἀπ΄ αὐτὴ τὴ θέση, γεγονὸς ποὺ τὸν παρουσιάζει στὸ ἴδιο του βιβλίο νὰ φάσκει καὶ νὰ ἀντιφάσκει. 

 Δὲν ἀναφερόμαστε στὴν διαφωνία ποὺ ὑπάρχει γιὰ τὸ δυνητικὸ ἢ προαιρετικὸ τοῦ Ἱ. Κανόνος. Τὸ θέμα (ἂν καὶ ἔχει ἀποδειχθεῖ ὅτι εἶναι λυμένο ἀπὸ τοὺς Πατέρες) συζητεῖται. Ἤδη ἡ ἀπόπειρα τῆς Ἱ. Μ. Πειραιῶς (διὰ τῆς συγγραφῆς βιβλίου) νὰ ἀποδείξει τὸ δυνητικό, δὲν ἀπέδωσε, ἀντίθετα οἱ ἱερεῖς της ὑπεστήριξαν ἀντιπατερικὲς θέσεις, ὅπως ἀπέδειξε ὁ π. Εὐθύμιος, καὶ ἔκτοτε σταμάτησαν νὰ γράφουν, γιὰ νὰ μὴν ἐκτεθοῦν περισσότερο. Ὁ μόνος ποὺ ὑποστήριξε τὴν ἀποτυχημένη προσπάθεια τῆς Ι. Μ. Πειραιῶς ἦταν ὁ κ. Τελεβάντος, χωρὶς προσφυγὴ σὲ Πατερικὰ κείμενα (ἀφοῦ δὲν ὑπάρχουν, ἀλλιῶς θὰ τὰ εἶχε βρεῖ ἀπὸ τὸ 2010 ποὺ ψάχνει) καὶ μὲ μοναδικὸ ἐπιχείρημα τὴν δική του ...παπικῆς ἐμβέλειας καὶ αὐθεντίας θέση!

Ἂς δοῦμε, ὅμως, τί γράφει γιὰ τὴν Ἀποτείχηση ὁ π. Ἐπιφάνιος:

"Αἱρετικοὶ (Ἐπίσκοποι) εἶναι ...καὶ ἐκεῖνοι οἵτινες οὔτε καταδικάσθησαν ἀκόμη ὑπὸ τῆς Ἐκκλησίας οὔτε ἐξῆλθον αὐτοβούλως ἐξ αὐτῆς, ἀλλὰ διατελοῦσιν ἀκόμη ἐντὸς τῆς Ἐκκλησίας. Μία τοιαύτη εἶνε ἡ περίπτωσις τοῦ Πατριάρχου. Ὁ Πατριάρχης Ἀθηναγόρας ἔχει κηρύξει αἱρετικὰ φρονήματα (σ.σ.: πόσο μᾶλλον ὁ πατρ. Βαρθολομαῖος!)... Συνεπῶς εἶνε ἀκόμη ἀγωγὸς χάριτος. Τελεῖ μυστήρια. Ἡμεῖς τί δυνάμεθα νὰ πράξωμεν; α) Νὰ προσευχώμεθα ὑπὲρ ἀνανήψεως καὶ μετανοίας αὐτοῦ. β) Νὰ διαμαρτυρώμεθα κατ' αὐτοῦ καὶ νὰ ἀγωνιζόμεθα. Ἂν δὲ ἡ συνείδησίς τινος δὲν ἀνέχηται νὰ μνημονεύῃ τοῦ ὀνόματος αὐτοῦ, ἔχει τὸ δικαίωμα, προβαίνων ἔτι περαιτέρω, νὰ παύσῃ τὸ μνημόσυνον του, συμφώνως τῶ ΙΕ΄ Κανόνι τῆς Πρωτοδευτέρας Συνόδου. Τοῦτο ὅμως εἶνε τὸ ἔσχατον βῆμα, εἰς ὃ δύναται νὰ προχωρήσῃ, ἂν θέλῃ νὰ μὴ εὑρεθῆ εἰς σχίσματα καὶ εἰς ἀνταρσίας" (σελ. 89).

Καὶ παρακάτω: "Οἱ ἱεροὶ Κανόνες παρέχουσι δικαίωμα παύσεως μνημοσύνου τοῦ αἱρετικὰς διδασκαλίας κηρύσσοντος Ἐπισκόπου ἢ Πατριάρχου. (σελ. 90).

Στὴ σελ. 75 βαπτίζει μὲν τὸν ΙΕ΄ Κανόνα ὡς δυνητικόν, (ἡ γνωστή του θέση ποὺ ἀμφισβητεῖται), ἀλλ’ ὅμως δέχεται, σὲ ἀντίθεση μὲ τὸν κ. Τελεβάντο ποὺ μᾶς συκοφαντεῖ ὡς σχισματικούς, ὅτι ὁ διακόπτων τὸ Μνημόσυνο τοῦ Ἐπισκόπου «"πρὸ συνοδικῆς διαγνώσεως", οὐδαμῶς παρανομεῖ, διὸ καὶ δὲν ὑπόκειται εἰς ἐπιτίμησιν, ἀλλὰ μᾶλλον ἄξιος ἐπαίνου εἶνε». Καὶ στὴν ἑπομένη σελίδα 76, γράφει: «Ὁ παύων τὸ μνημόσυνον τοῦ οἰκείου Ἐπισκόπου Κληρικός, ἀρκεῖται εἰς τοῦτο, ἀποφεύγει νὰ μνημονεύει ἑτέρου καὶ ἀναμένει ἐν ἠρεμίᾳ συνειδήσεως τὴν κρίσιν τῆς Συνόδου» (Ἡ ἀραίωση τῶν γραμμάτων τοῦ π. Ἐπιφανίου).

         Βέβαια ἔχει ἀποδειχθεῖ (κι ἂς ἀποδείξει μὲ κείμενα ὁ κ. Τελεβάντος τὸ ἀντίθετο) ὅτι οἱ Πατέρες δίνουν ἄλλο νόημα, βαθύτερο, στὴν ἀποτείχιση, ἀλλὰ εἴπαμε ἐδῶ θέλουμε νὰ καταδείξουμε τὸ ψεῦδος καὶ τὴν ἐναντίον μας συκοφαντία τοῦ κ. Τελεβάντου: Χρησιμοποιεῖ τὴν αὐθεντία τοῦ π. Ἐπιφάνιου, γιὰ νὰ μᾶς κατηγορήσει ὡς σχισματικούς, τὴν στιγμὴν ποὺ ὁ π. Ἐπιφάνιος θεωρεῖ ὡς πιστοὺς τηρητὰς Ἱ. Κανόνος τοὺς ἀποτειχισθέντας ποὺ δὲν μνημονεύουν ἄλλου Ἐπισκόπου. Ὅπως ἀκριβῶς στὴν περίπτωσή μας: ὁ π. Εὐθύμιος Τρικαμηνᾶς μνημονεύει "πάσης Ἐπισκοπῆς Ὀρθοδόξων". (Μᾶς ἔλεγε ὁ ἀείμνηστος μοναχὸς Νικόδημος Μπιλάλης, πρὶν δυὸ χρόνια περίπου, ὅταν τὸν συναντήσαμε στὸ Ἅγιον Ὄρος: "Ἐγὼ εἶχα πεῖ, πρὶν μιὰ πολλὰ χρόνια στὸν π. Εὐθύμιο, νὰ μνημονεύουν οἱ ἀποτειχισμένοι πάσης Ἐπισκοπῆς Ὀρθοδόξων").

Στὴν συνέχεια θὰ μείνουμε σὲ ἕνα ἀθέλητο λάθος τοῦ π. Ἐπιφάνιου, πάνω στὸ ὁποῖον στηρίζεται γιὰ νὰ ἀποδείξει τὴν «ἄχρι καιροῦ» ἀνοχὴ πρὸς τοὺς αἱρετικοὺς Οἰκουμενιστὲς θεωρία του. Ἑτοιμάζουμε δὲ σχολιασμὸ καὶ ἄλλων σημείων τοῦ βιβλίου του γιὰ νὰ ἐξετάσουμε παρόμοια θέματα.

Αὐτὸ τὸ κάνουμε γιὰ νὰ καταλάβει κάποτε ὁ κ. Τελεβάντος (ἢ μᾶλλον κάποιοι ποὺ τὸν διαβάζουν) ὅτι ἡ ἀσφάλεια βρίσκεται στὴ «συμφωνία τῶν Ἁγίων Πατέρων", καὶ ὄχι σὲ κάποια γνώμη σεβαστοῦ καὶ ἁγίου ἀνδρός, ὅταν αὐτὴ διαφέρει σὲ κάποιο σημεῖο ἀπὸ τὴν Παράδοση τῆς Ἐκκλησίας καὶ ἄρα, τὸ βιβλίο του "Τὰ Δύο Ἄκρα" (ποὺ μᾶς προτείνει νὰ διαβάσουμε) δὲν θὰ ἀποτελέσει «καλή μαθητεία»· κι ἀκόμα ὅτι δὲν πρέπει νὰ θεωρεῖ τὸν ἑαυτό του ὑπερεκκλησία, κρίνοντας καὶ εἰρωνευόμενος τοὺς πάντας καὶ τὰ πάντα. Αὐτὸ δὲν δείχνει τουλάχιστον ἀγάπη.

Ἴσως μᾶς κατηγορήσει ὁ κ. Τελεβάντος γιὰ ἀσέβεια πρὸς τὸν π. Ἐπιφάνιο. Πρὶν τὸ κάνει, ἂς προσπαθήσει νὰ ἀντικρούσει τὶς θέσεις μὲ θεολογικὰ-ἱστορικὰ ἐπιχειρήματα κι ὄχι μὲ προσωπικούς του ἀφορισμούς, καὶ ἂς μάθει ὅτι δὲν ἀσεβεῖ ἐκεῖνος ποὺ ἐρευνᾶ τὴν ἀλήθεια, ἀλλὰ ἐκεῖνος ποὺ γνωρίζει ὅτι ἔχει ἀνασκευασθεῖ ἡ ἱστορικὴ ἀνακρίβεια τοῦ π. Ἐπιφάνιου καί, παρόλα αὐτά, ὁ κ. Τελεβάντος συνεχίζει ἠθελημένα νὰ τὴν χρησιμοποιεῖ καὶ νὰ ἐκθέτει ἔτσι τὸν π. Ἐπιφάνιο.

(Ἂν δὲν ἔχει διαβάσει αὐτὰ ποὺ θὰ παραθέσουμε στὴ συνέχεια –καὶ τὰ ὁποῖα ἔχουμε δημοσιεύσει ἐδῶ καὶ πολλοὺς μῆνες στὸ ἱστολόγιό μας– τότε ποιά ἠθικὴ δεοντολογία καὶ ποιά ἐντιμότητα τοῦ ἐπιτρέπει νὰ μᾶς συκοφαντεῖ χωρὶς νὰ γνωρίζει τὶ γράφουμε; Αν τὰ ἔχει διαβάσει, τότε εἶναι ἀκόμα χειρότερο, γιατί πάλι μᾶς συκοφαντεῖ συνειδητά, ἢ τέλος πάντων, πρὶν ἀποδείξει τὸ τυχὸν λάθος μας).

Ἡ συνέχεια ἐδῶ:

http://paterikiparadosi.blogspot.gr/2014/06/blog-post_19.html#more

Μὲ ἀφορμὴ τὴν Ανακομιδή λειψάνων του Γέροντος Γερβασίου Παρασκευοπούλου

Από το βίο και τις διδαχές του Γέροντος Γερβασίου

Ο Γέροντας της Πάτρας
π. Γερβάσιος

Ο Γέροντας Γερβάσιος σε ηλικία δεκατριών ετών επισκέφθηκε την ιερά μονή Κερνίτσης. Έχοντας τον ιερό πόθο της αφιέρωση στο Θεό και βλέποντας τις τοιχογραφίες, είπε: «Αξιώσέ με, Θεέ μου, να κολλήσω κι εγώ στον τοίχο, να γίνω άγιος».

      Έλεγε ο Γέροντας Γερβάσιος σχετικά με τη διαφύλαξη των λογικών προβάτων από τους επερχόμενους λύκους: «Πως θα τα αφήσουμε χωρίς ποιμένα, έρμαια στα νύχια τους; Θα δώσουμε λόγο, γιατί ο Κύριος γι΄ αυτά έχυσε το αίμα του».

        Ο Γέροντας Γερβάσιος είχε παιδική ψυχή, ενώ ήταν άτεγκτος στο να στηλιτεύει την αμαρτία οπουδήποτε τη συναντούσε, ιδιαίτερα δε στους κληρικούς, αφού προηγουμένως πολεμούσε την αμαρτία νικηφόρως στον ίδιο τον εαυτό του.

     Ο Γέροντας Γερβάσιος συνήθιζε να φυτεύει δέντρα σε διάφορες περιοχές, έχοντας πάντα κοντά του παιδιά του κατηχητικού. Το 1929 φύτεψε ένα πεύκο κοντά στο ησυχαστήριο του Προφήτου Ηλιού, αφού προηγουμένως ανέγνωσε ειδική ευχή. Το 1960 το πεύκο αυτό μαζί με άλλα κόπηκε για να χρησιμοποιηθεί η ξυλεία στην παιδική κατασκήνωση των Συχαινών.

      Τότε όμως διαπιστώθηκε ότι στον κορμό του πεύκου είχε σχηματιστεί ένας περίτεχνος σταυρός. Το γεγονός πιστοποιήθηκε από τον οικείο μητροπολίτη. Ο Γέροντας Γερβάσιος από ταπείνωση απέδωσε το θαύμα στα αγαθά και αναμάρτητα παιδιά, που τον είχαν βοηθήσει να φυτέψει το πεύκο.

Από το βιβλίο του Πρεσβ. Διονυσίου Τάτση, Νέον Γεροντικόν. Ο συγγραφέας συγκαταλέγει τον Γέροντα Γερβάσιο Παρασκευόπουλο στη χορεία δεκαπέντε συγχρόνων Γερόντων των οποίων διασώζει αξιοσημείωτα στοιχεία του βίου και των διδαχών τους.

Πηγή: "Θρησκευτικά"

Ο Αχειροποίητος Σταυρός του π. Γερβασίου (ἀπὸ ἱστολόγιο "ΑΛΟΨΙΣ")

ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΗΣ π. ΓΕΡΒΑΣΙΟΣ ΠΑΡΑΣΚΕΥΟΠΟΥΛΟΣ (1877-1964). Ιδρυτής Κατηχητικών Σχολείων και Αναπλαστικής Σχολής Πατρών Για όσους δεν γνωρίζουν τον μακαριστό γέροντα π. Γερβάσιο και την πραγματικά ουράνια παρουσία του εδώ στη γη σας αναφέρουμε δύο μόνο χαρακτηριστικά γνωρίσματα της ζωής του. Η πρώτη του μέριμνα ήταν το παιδί. Είναι ο πρώτος ιδρυτής στην Ελλάδα οργανωμένων Εκκλησιαστικών Κατηχητικών Σχολείων και από το 1923 ο πρώτος που συνέλαβε την ιδέα της συστάσεως Εκκλησιαστικών Κατηχητικών Νηπιαγωγείων. Εις τα "παιδία του" αυτά αφιέρωσε τις ύστατες σκέψεις του και τους παλμούς των τελευταίων του ημερών. Κρατώντας το "ιστορικό" ραβδί του, με το οποίο επί 50 έτη εποίμανε τα πρόβατα του αρχιποίμενος Χριστού και το οποίο εφάνταζε στα παιδικά μάτια "ως άλλη ράβδος Μωυσέως", έλεγε λίγο πριν την αποστολική ημέρα της 30ης Ιουνίου 1964, κατά της οποίαν εξεδέμησε προς Κύριον: "Σας εμπιστεύομαι τα παιδία μου, τα νήπιά μου, το αύριον του Έθνους, τας χρυσάς ελπίδας του αιωνίου μέλλοντός μου...". Και όπως είχε πει χαρακτηριστικά ένας Άγιος της Εκκλησίας μας: «Εις το πρόσωπόν του βλέπω τον αυριανόν "ταγόν" της Εκκλησίας μας, τον γνήσιον ποιμένα του χριστεπωνύμου πληρώματος...» (Άγιος Νεκτάριος Κεφαλάς, Επίσκοπος Πενταπόλεως) Ο Αχειροποίητος Σταυρός του π. Γερβασίου Τον Φεβρουάριο του 1929 στις 17 του μηνός ο π. Γερβάσιος μαζί με τους μαθητές των κατηχητικών σχολείων εφύτευσαν στον περίβολο του Προφήτου Ηλιού όπου κατ' αρχήν ελειτούργουν οι παιδικαί κατασκηνώσεις αφού ανεγνώσθη ειδική ευχή, κορμούς δένδρων (πεύκων). Όταν το καλοκαίρι όμως του 1960 χρειάστηκαν ξύλα για τις κατασκηνώσεις που πλέον είχαν μεταφερθεί σε προάστιο των Πατρών, στα Συχαινά, ο κορμός εκείνος του δένδρου αποκόπηκε για να χρησιμοποιηθεί ως καυσόξυλα. Και ω του Θαύματος!!!  Καθώς το έκοβαν βρήκαν μέσα στους κορμούς του δένδρου να αποτυπώνεται ένας αχειροποίητος Τίμιος Σταυρός. Ο ΘΑΥΜΑΤΟΥΡΓΙΚΩΣ ΑΠΟΤΥΠΩΘΕΙΣ ΤΙΜΙΟΣ ΣΤΑΥΡΟΣ ΕΙΣ ΚΟΡΜΟΝ ΔΕΝΔΡΟΥ ΠΕΥΚΟΥ Σε εόρτια εκδήλωση που επακολούθησε τον Σεπτέμβριο του 1960 ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Πατρών κυρός Κωνσταντίνος είπε ότι «η ανεύρεσις εις τον κορμόν του δένδρου του Τιμίου Σταυρού προβάλλει μίαν ακόμη θαυματουργικήν εκδήλωσιν της θείας Δυνάμεως, ενισχύει και ενδυναμώνει την πίστιν των Χριστιανών και επιβραβεύει το πολυετές ιεραποστολικόν έργον του πατρός Γερβασίου, ο οποίος, παρά την προκεχωρημένην ηλικίαν του, εξακολουθεί αόκνως και μετά ζήλου αμειώτου να εργάζεται δια την ηθικήν ανάπλασιν της κοινωνίας». ΕΥΛΑΒΙΚΗ ΕΟΡΤΗ ΕΠΙ ΤΗ ΑΝΕΥΡΕΣΕΙ ΤΟΥ ΤΙΜΙΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ ΕΙΣ ΚΟΡΜΟΝ ΠΕΥΚΗΣ ΠΛΗΘΗ ΠΙΣΤΩΝ ΣΥΝΕΡΡΕΥΣΑΝ ΕΙΣ ΣΥΧΑΙΝΑ Κατόπιν πρωτοβουλίας του Σεβ. Μητροπολίτου Πατρών κ. Κωνσταντίνου, ετελέσθη το απόγευμα της Κυριακής ειδική εορτή εις την Αγίαν Παρασκευήν Συχαινών, όπου λειτουργούν αι κατασκηνώσεις του π. Γερβασίου Παρασκευοπούλου, επί τη ανευρέσει, θαυματουργικώς απετυπωμένου, του Τιμίου Σταυρού επί κορμού δένδρου πεύκου εις τον περίβολον του προφήτου Ηλιού, όπου κατ' αρχήν ελειτούργουν αι εν λόγω παιδικαί κατασκηνώσεις. Παρ' όλον τον καύσωνα και παρά την έλλειψιν συγκοινωνίας μέχρι των κατασκηνώσεων, συνέρρευσαν προχθές δια να παρακολουθήσουν την εορτήν πλήθη συμπολιτών. Ο Σεβασμιώτατος, συνοδευόμενος υπό του πρωτοσυγκέλλου, πανοσ. αρχιμ. Ιεροθέου Τσαντίλη, έφθασεν εις τα Συχαινά την 6ην μ.μ. γενόμενος δεκτός υπό του π. Γερβασίου και πολλών ιερέων, ενώ οι κατηχητόπαιδες έψαλλον εκκλησιαστικά άσματα. Ο κ. Κωνσταντίνος προσεκόμισεν, εντός ειδικώς κατασκευασμένου πλαισίου, το τεμάχιον του κορμού του δένδρου, εφ ου έχει αποτυπωθή, κατά τρόπον πράγματι θαυματουργικόν, ο Τίμιος Σταυρός. Το τεμάχιον τούτο θα φυλάσσεται εις τον ναόν της Αγίας Παρασκευής Συχαινών. Άμα τη αφίξει του Σεβασμιωτάτου, ετελέσθη υπό του ηγουμένου της Ι. Μονής Γηροκομείου, πανοσ. αρχιμ. Αρτεμίου Δρόσου Εσπερινός, κατά την διάρκειαν του οποίου ωμίλησεν ο π. Γερβάσιος, ειπών μεταξύ άλλων, ότι η πεύκη, εις τον κορμόν της οποίας ανευρέθη θαυματουργικώς απετυπωμένος ο Τίμιος Σταυρός, είχε φυτευθή υπό μαθητών του κατηχητικού σχολείου του προφήτου Ηλιού την 17ην Φεβρουαρίου 1929, αφού ανεγνώσθη ειδική ευχή και απεκόπη προ ενός και πλέον μηνός δια να χρησιμοποιηθή ως καυσόξυλα εις την κατασκήνωσιν Συχαινών. Μετά τον Εσπερινόν, ο Σεβασμιώτατος κ. Κωνσταντίνος ανέγνωσε τους ειδικούς χαιρετισμούς, μεστούς υψηλών εννοιών και βαθυστοχάστων φράσεων, προς τον ζωοποιόν Σταυρόν, ενώ τα πλήθη παρηκολούθουν εν ζωηρά κατανύξει και συγκινήσει. Τέλος ωμίλησεν ο Σεβασμιώτατος, τονίσας ότι η ανεύρεσις εις τον κορμόν του δένδρου του Τιμίου Σταυρού προβάλλει μίαν ακόμη θαυματουργικήν εκδήλωσιν της θείας Δυνάμεως, ενισχύει και ενδυναμώνει την πίστιν των Χριστιανών και επιβραβεύει το πολυετές ιεραποστολικόν έργον του πατρός Γερβασίου, ο οποίος, παρά την προκεχωρημένην ηλικίαν του, εξακολουθεί αόκνως και μετά ζήλου αμειώτου να εργάζεται δια την ηθικήν ανάπλασιν της κοινωνίας. Κατόπιν, τα πλήθη ησπάσθησαν το ξύλον του Σταυρού, τεμάχιον του οποίου, σημειωτέον, φυλάσσεται και εις τον ναόν του προφήτου Ηλιού. (ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ ΠΑΤΡΩΝ, 6 Σεπτεμβρίου 1960)

Απάντηση στην Elen

Απάντηση στην Elen

Νικολάου Πανταζῆ

Ο χρήστης Elen Parisi άφησε ένα νέο σχόλιο στην ανάρτηση "Ερμηνευτικό Σφάλμα  Χριστοϋφαντου του Νικολά...":

"Δεν εχει σημασία το Ονοματεπώνυμο, φίλε Νικο. Σημασια εχει η εξήγηση της ευχής που δίνει ο π. Θ. Ζήσης. Ο κ. Σηματης (δυνατός Θεολόγος) ας μας πει την θεση του για το θεμα της πρώτης ευχής. Εμείς θα ρωτήσουμε τον κ.Τσελεγγιδη."

Απάντηση:

Βεβαίως και έχει σημασία, σεβαστή "Elen" και το γνωρίζεις πολύ καλά αυτό. Εκτός αν ο π. Θ. Ζήσης που αναφέρεις, του αρέσει το κρυφτό...

Βεβαίως και έχει σημασία διότι το Ονοματεπώνυμό σου είναι δηλωτικό των αγαθών ή όχι προθέσεών σου, περιληπτικό των διαθέσεών σου και αποκαλυπτικό προτέρων θέσεών σου, στάσεώς σου και υγιούς ή όχι νοοτροπίας σου.

Εσύ εξ' αλλου, τι έχεις να φοβηθείς ή να καλύψεις; Εφ' όσον δημοσίως με κατηγορείς "πως κάνω το κορόϊδο", εφ' όσον με κοροϊδεύεις και συ (μπαίνοντας στη πολύ μεγάλη και ατελείωτη ουρά εμπαικτών) τότε ποια λογική και ποιά αντικειμενικότητα εξυπηρετεί η προκατειλημμένη τοποθέτησή σου;

Έχει και παραέχει σημασία το Ονοματεπώνυμό μας και κατά βάθος θα ήθελες και συ να είχε πρόσωπο και υπόσταση η εμφάνιση και εκπροσώπισή σου, μιας και είσαι και συ Χριστεπώνυμη και γερονταδο-επώνυμη.

Σημασία δεν έχει, τι έχει να πει ο π. Θ. Ζήσης αλλά ο ίδιος ο Συγγραφέας της Ευχής. Η μία Ευχή μιλά για Ευστάθεια-σταθερότητα Αγίων (Ορθοδόξων εννοείται) Εκκλησιών στην Πίστη και η άλλη μιλά Ευχή μιλά για επισύναψη και επαναγωγή των πεπλαμηνένων στην Ορθοδοξία.

Ξεχωριστή η κάθε μία με διακριτούς ρόλους κι' ας βγει να με διαψεύσει η σεβαστή Χριστοϋφαντος. 

Σημασία έχει, αγαπητή "Elen" πως δεν είμαστε όλοι μεταξύ μας αγαπητοί και μονιασμένοι "έχοντες το αυτό νοϊ", "μία καρδία και ψυχή".
Σημασία έχει πως τρωγώμαστε και αλληλομαχαιρώμαστε πισόπλατα.

Σημασία έχει πως θέλησα να εκφράσω μια στ' αλήθεια ευγενική και καλόπιστη διαφωνία - και το τόνισα αυτό ευθύς εξ' αρχής - ως προς την κρίσιμη χρήση της Ευχής, υπενθυμίζοντας την βάναυση κατάχρησή τους εκ μέρους των Οικουμενιστών, τους οποίους θέλω να πιστεύω και συ αποτάσσεσαι και πολεμείς.

Σημασία έχει πως βαλθήκατε όλοι εσείς να μας βγάλετε εχθρούς με την Χριστοϋφαντο ενώ για μένα δεν έχει σημασία εάν είναι γυναίκα ή άνδρας όπως με κατηγόρησε ανώνυμος πάλι σχολιαστής.

Σημασία έχει πως ένας άγνωστος και τελείως απόμακρος "από τα Χίλια μιλιά" πατέρας τριών μικρών παιδιών, έγινε ξαφνικά ο στόχος της άχαρης πολεμικής σας.

Σημασία για σας, δεν έχουν τα  γραφόμενά μου, αλλά το ότι είμαι Αποτειχισμένος και αγαπώ και ακολουθώ τον πνευματικό μου, τον π. Ευθύμιο και είμαι "άρα σχισματικός εκτός εκκλησίας" και εχθρός σας!

Σημασία για σας, δυστυχώς, δεν έχει τι διδάσκουν οι Θεοφόροι, Χριστοφόροι και Πνευματοφόροι Άγιοι Πατέρες, αλλά τι λένε αυτοί οι νεογεροντάδες που αναφέρεις, που βάζουν τη γνώμη τους υπεράνω των Πατρέων, που υποβαθμίζουν και ακυρώνουν τη Διαχρονική Γραμμή των Πατέρων ως εσφαλμένη και σχισματοποιό και προτείνουν λύσεις δικές τους συμβιβαστικές, συνυπαρξιακές και συνοδοιπορειακές, ξεπερασμένες και ενοχοποιητικές.

Ανατριχιάζω και απορώ πως τους ασπάζεστε ενώ απορρίπτετε τους Αληθινούς Πατέρες αλλά και τους σημερινούς ταπεινούς και διωκωμένους ένεκεν Χριστού πατέρες οι οποίοι εφαρμόζουν απροκατάληπτα τους πρώτους.

Σημασία έχει τι απολογία θα δώσουμε ο καθένας μας εν εκείνη τη ημέρα για το εάν και κατά πόσον διατηρήσαμε ανόθευτη την Αγία Ορθόδοξή μας Πίστη ή την "φιλτράραμε" μέσα από το πρίσμα του κάθε κ. Τσελεγγίδη που διαφθείρει την διδασκαλία του Ιερού και Μεγάλου Φωτίου η οποία διδάσκει Ορθή και Ορθόδοξη Αποτείχιση η οποία δεν αποτελεί σχίσμα και δεν θέτει a priori τους τιμημένους που την εφαρμόζουν "εκτός Εκκλησίας".

Εύχομαι να είμαι "αυτός εγώ ανάθεμα" εκτός βασιλείας υπέρ όλων σας που με λοιδορείτε, προκειμένου την Αγιοπατερική Αλήθεια να δείτε και να ασπαστείτε. Αυτήν και όχι εμένα, τον τρεπτό και θνητό, θέλω ν' ακολουθείτε.

Να χαρείτε. Χαίρε χαράν Χριστού!

Νίκος Πανταζής

Επώνυμα, άφοβα και ακάλυπτα.

Οφειλομένη απάντηση

Ἐπειδὴ δέχτηκα ἐπίθεση ἀπὸ κάποιους σχολιογράφους (ἐλάχιστους ὡς φαίνεται, ἀλλὰ ποὺ κάνουν ντόρο πολύ), μὲ διάφορες κατηγορίες, γιὰ τὴ στάση μας ὡς ἱστολογίου καὶ τὴ δική μου στάση μὲ σχόλιο ἀπέναντι στὸ ἄρθρο «Το ἀντιοικουμενιστικὸν "λαλεῖν" καὶ τὸ "σιγᾶν"» (ἐδῶ) τῆς Χριστοϋφάντου, ἀναγκάζομαι νὰ ἀπαντήσω.

Πέρα ἀπὸ τὸ δικό μου ἄρθρο, εἶναι γνωστὸ ὅτι ἔγραψε ἕνα ἄρθρο καὶ ὁ κ. Πανταζῆς, «Ερμηνευτικό Σφάλμα Χριστοϋφαντου» (ἐδῶ) ἡ ἀνάρτηση τοῦ ὁποίου δὲν ὀφείλεται σὲ μένα. Ὅμως οἱ συγκεκριμένοι ἐλάχιστοι σχολιογράφοι, μὲ σχόλια ἐπαναλαμβανόμενα, ἀπευθύνθηκαν σὲ μένα καί, ἐπισημαίνοντας ὅτι ἀποτελεῖ ἑρμηνευτικὸ λάθος τὸ ἄρθρο του, μὲ ρωτοῦσαν ἂν ἀποδέχομαι τὴ θέση τοῦ κ. Πανταζῆ. Δὲν θέλησα ἐξ  ἀρχῆς νὰ ἀπαντήσω, ἀφοῦ ξέρω ὅτι ὁ κ. Πανταζῆς ἀπαντᾶ σὲ ὅ,τι τὸν ἀφορᾶ. Ἐπειδὴ ὅμως ἐπέμεναν φορτικά, προστέθηκε δὲ καὶ ἕνα μεγάλο σχόλιο τοῦ σεβαστοῦ μου μοναχοῦ π. Δαμασκηνοῦ, ἔρχομαι νὰ σημειώσω τὰ ἑξῆς:

1. Ἡ Χριστοΰφαντος γράφει: «Ἡ Ἐκκλησία μας δέεται καί προσεύχεται ἀκαταπαύστως σέ κάθε Θεία Λειτουργία γιά τήν ἐπιστροφή καί συνένωσιν ὅλων τῶν μακράν καί ἐκτός Αὐτῆς εὑρισκομένων:  «Ὑπέρ…τῶν ἁγίων τοῦ Θεοῦ ἐκκλησιῶν καί τῆς τῶν πάντων ἑνώσεως» καί «τούς πεπλανημένους ἐπανάγαγε καί σύναψον τῇ Ἁγίᾳ σου Καθολικῇ καί Ἀποστολικῇ Ἐκκλησίᾳ» (εὐχή τῆς Θ. Λειτουργίας τοῦ Μ. Βασιλείου), δηλαδή γιά τήν ἕνωσι ὅλων καί τήν ἐν μετανοίᾳ ἐπιστροφή πάντων τῶν αἱρετικῶν εἰς τήν Μίαν Ἁγίαν Καθολικήν καί Ἀποστολικήν Ἐκκλησίαν».

Ὁ κ. Πανταζῆς ἑρμηνεύει αὐτὴ τὴν τοποθέτησή της: «Η δεύτερη Αίτηση είναι ορθή και επιθυμητή. Η χρήση της πρώτης Αιτήσεως όμως: "Υπέρ... των Αγίων του Θεού Εκκλησιών..." είναι πολύ λαθεμένη και πολύ σοβαρή. Εύχομαι να είναι εν παραδρομή και εν τη δεινή πάντως ρύμη του λόγου.

Ο Πληθυντικός εδώ δηλώνει τις ήδη Ορθόδοξες κατά τόπους εκκλησίες οι οποίες ήδη ανήκουν στο Θεό (κτητική "του Θεού") όθεν και αποκαλούνται "άγιες". Οι Αιρετικοί δεν έχουν καμία αγιότητα ούτε καν Αποστολική Διαδοχή».

Ὅπως βλέπουμε ἡ θέση τῆς Χριστοϋφάντου εἶναι ὀρθή. Εἶναι σαφέστατο ὅτι ἡ Χρ., δὲν θεωρεῖ τοὺς αἱρετικοὺς ὡς Ἐκκλησίες μὲ Μυστήρια καὶ Ἀποστολικὴ διαδοχή, ὅπως τὸ κατάλαβε ὁ κ. Π., ὁπότε (ἂν ἦταν ἔτσι) δικαιολογημένα ἀντέδρασε. Ἡ παρεξήγηση ἔγινε, διότι (ὅπως συμπέρανα καὶ ἀπὸ τὶς δευτερολογίες τοῦ κ. Πανταζῆ) δὲν ἀντελήφθη ὅτι, ὅταν παραθέτουμε ἕνα κείμενο (ὅπως κάνει ἐδῶ ἡ Χρ.) δὲν σημαίνει ὅτι ὁλόκληρο τὸ κείμενο ἀναφέρεται στὸ θέμα μας. Παραθέτουμε μιὰ ἑνότητα, μέσα στὴν ὁποία ὑπάρχει ἡ ἐπὶ μέρους ἔννοια ποὺ θέλουμε νὰ ἐπισημάνουμε. Ὡς ἐκ τούτου, οἱ λέξεις «Ὑπέρ…τῶν ἁγίων τοῦ Θεοῦ ἐκκλησιῶν» δὲν περιλαμβάνουν καὶ τὶς αἱρέσεις (ὅπως συνάγεται ἀπὸ τὰ συμφραζόμενα), ἀλλὰ ἀναφέρονται στὶς Ὀρθόδοξες τοπικὲς Ἐκκλησίες. Ἐξαλλου ἡ Χρ. στὴ συνέχεια τὸ ἐπεξηγεῖ, μιλώντας γιὰ «ἕνωσι ὅλων καί τήν ἐν μετανοίᾳ ἐπιστροφή πάντων τῶν αἱρετικῶν εἰς τήν Μίαν Ἁγίαν Καθολικήν καί Ἀποστολικήν Ἐκκλησίαν». Ἡ παρεξήγηση γίνεται γιατὶ ὁ κ. Π. δίδει ἄλλη ἑρμηνεία καὶ νόημα, ἀπὸ αὐτὸ ποὺ δίνει ἡ συγγραφέας.

2. Ὡς πρὸς τὸ θέμα ποὺ ἔχει σχέση μὲ τὸ σχόλιο-ἄρθρο μου «Πατερικό ή μετα-πατερικό "λαλείν" και "σιγάν";» (ἐδῶ) στὸ ὁποῖο ὁ σεβαστὸς καὶ ἀγαπητὸς μοναχὸς Δαμασκηνὸς εἶχε τὴν καλωσύνη νὰ γράψει ἔχω νὰ ἐπισημάνω τὰ ἑξῆς:

α) Πρὶν ἀπὸ μερικοὺς μῆνες, μοῦ μίλησε –φιλικό μου πρόσωπο– μὲ θαυμασμὸ καὶ μὲ πολλοὺς ἐπαίνους περὶ τοῦ Χριστοϋφάντου, τὸν ὁποῖο ἀγνοοῦσα παντελῶς. Στὴ συνέχεια μοῦ πρότεινε νὰ δημοσιεύσουμε στὴν «Πατερικὴ Παράδοση» κάποιο ἄρθρο του καὶ μοῦ ἀποκάλυψε ἐμπιστευτικὰ τὴν ταυτότητά της. Ὡς ἐκ τούτου, ὅταν ἔγραψα «ὁ ἄγνωστος “Χριστοΰφαντος” (λαϊκὸς ἢ κληρικός, γυναῖκα ἢ ἄνδρας)» τὸ ἔγραψα ἔτσι, ἀκριβῶς γιὰ νὰ μὴν προδώσω τὴν ταυτότητά της στὸ εὐρύτερο κοινό, νομίζοντας ὅτι θέλει νὰ μείνει κρυφὴ ἡ ἰδιότητά της. Αὐτὰ γιὰ τὴν κατηγορία ὅτι ἐσκεμμένα καὶ εἰρωνικά, ἢ ὑποτιμητικά, ἀσχολοῦμαι μὲ τὴν ἰδιότητα τῆς Χριστοϋφάντου. Ὁ π. Δαμασκηνός (γιὰ νὰ μὴν ἀσχοληθῶ μὲ τοὺς ἀνώνυμους) ἔγραψε σχετικά: «Ὁ δέ ΧΡΙΣΤΟΫΦΑΝΤΟΣ δέν εἶναι ''ὁ'' ἤ ''ἡ'', οὔτε ἄγνωστος, οὔτε ἀνώνυμος, ἀλλά εἶναι ἡ ΧΡΙΣΤΟΫΦΑΝΤΟΣ».

β) Ὁ π. Δαμασκηνὸς μὲ κατηγορεῖ: ὅτι παρεννόησα «τά γραφόμενα τοῦ ΧΡΙΣΤΟΫΦΑΝΤΟΥ» καὶ ἀπορεῖ πῶς τὸ ἔκανα αὐτό! Θὰ φανεῖ ἀμέσως ὅτι δὲν παρεννόησα, ἀλλὰ ἀντίθετα, ὁ π. Δαμασκηνός, προσεγγίζει τὸ θέμα παραπειστικά. Ἂν εἶχα παρανοήσει θὰ ἔπρεπε νὰ μᾶς ἐξηγήσει ἡ ἴδια, ἢ ἐσεῖς πάτερ, ποὺ ἀναλάβατε τὴν ὑπεράσπισή της, τί ἀκριβῶς ἐννοεῖ. Αὐτὸ δὲν ζητοῦσα μὲ ἀφορμὴ τὸ ἄρθρο αὐτό; Κάποιος νὰ μᾶς ὑποδείξει τὸ λάθος μας. Ἔγραφα: «Δηλαδή, μὲ ἄλλα λόγια, ὁ/ἡ «Χριστοΰφαντος» ἀκολουθεῖ τὴ γραμμὴ τοῦ π. Θεόδωρου Ζήση, τοῦ Τελεβάντου, τοῦ π. Ἰωὴλ Κωνστάνταρου, οἱ ὁποῖοι ἀπορρίπτουν τὴν Πατερικὴ γραμμὴ περὶ ἀπομακρύνσεως ἀπὸ τοὺς αἱρετικούς, ταυτίζοντάς την μὲ σχίσμα! Ἂν κάνουμε λάθος, ἂς μιλήσει καθαρὰ καὶ ἂς διευκρινίσει  τὴ θέση του».

γ) Μὲ πληροφορεῖ στὴ συνέχεια ὁ π. Δ. ὅτι ἡ Χρ. «ἔχει ἀναρτήσει πολλά κείμενα ἀντιοικουμενιστικοῦ περιεχομένου μέ μαχητικό ὕφος».

Παρότι πρόσφατα ἔμαθα γιὰ τὸ ἱστολόγιό της, στὸ ὁποῖο δὲν μπαίνω (πλὴν 2 ἢ 3 ὅλο κι ὅλο φορές), οὐδόλως ἀμφισβητῶ ὅτι εἶναι ἀντι-Οἰκουμενιστής, γι’ αὐτὸ καὶ ἔχουμε ἀναρτήσει στὸ ἱστολόγιό μας ἕνα ἀξιόλογο ἄρθρο της, τὸ ἄρθρο δὲ γιὰ τὸ ὁποῖο συζητᾶμε, τὸ χαρακτηρίζω (στὸ κρινόμενο ἄρθρο μου): «τὸ θαυμάσιο αὐτὸ ἄρθρο τοῦ “Χριστοΰφαντου”». Ὅπως, ἀκριβῶς, π. Δαμασκηνέ, καὶ ἡ Σύναξή σας κάνει ἀντι-Οἰκουμενιστικὲς «συνάξεις»· κι ἐκδίδει κείμενα ἀντι-Οἰκουμενιστικά· καὶ γίνονται ὁμιλίες ἀντι-Οἰκουμενιστικὲς ἀπὸ μέλη της. Δὲν καταλάβατε, ὅμως, πάτερ, μετὰ ἀπὸ ἑκατοντάδες κείμενα ποὺ ἔχουμε ἐκδώσει, μετὰ τὰ βιβλία περὶ Διακοπῆς Μνημοσύνου ποὺ σᾶς ἔδωσα, ὅτι γιὰ μᾶς, αὐτὸ μὲν καθαυτὸ τὸ γεγονὸς τῶν ἀντι-Οἰκουμενιστικῶν σας ἐνεργειῶν εἶναι ἐπαινετό, προσβλέπουμε δέ, νὰ προχωρήσετε στὸ παραπάνω βῆμα ποὺ διδάσκουν οἱ Πατέρες; Ἢ μήπως δὲν εἶναι ξεκάθαρη καὶ διαχρονικὴ Πατερικὴ Διδασκαλία ἡ Διακοπὴ Μνημοσύνου, ἐκπεφρασμένη μὲ λόγους, Ἱ. Κανόνες καὶ θυσιαστικὲς πράξεις τῶν Ἁγίων;

γ) Γράφετε: «Στά σχόλιά σας λέτε ὅτι ὁ ΧΡΙΣΤΟΫΦΑΝΤΟΣ ''διστάζει νά ἀκολουθήση τήν γραμμή τῶν Πατέρων''.

Νομίζω, ὅτι εἶσθε τελείως ἄδικος. Ἐπανειλημμένως ἀποδεικνύει ὅτι ἀκολουθεῖ τήν γραμμή τῶν Πατέρων».

π. Δαμασκηνέ, γιατί καμώνεστε πὼς δὲν καταλαβαίνετε τί ἐννοῶ; Δὲν ἀμφιβάλλω ὅτι κι  ἐσεῖς, κι ὁ π. Θεόδωρος Ζήσης, καὶ οἱ ἄλλοι Πατέρες τῆς Συνάξεως εἶστε ἀντι-Οἰκουμενιστές. Ἀλλά –τόσα χρόνια– ἐπισημαίνουμε ὅτι εἶστε ἀντι-Οἰκουμενιστὲς μὲ ἕνα σοβαρὸ ἔλλειμμα. Προβαίνετε σὲ ἕνα ἀτελεύτητο (καὶ μόνο) χαρτοπόλεμο (κατὰ τον ἀείμνηστο καθηγητὴ Κορναράκη). Δὲν ἀκολουθεῖτε τὴν Παράδοση τῆς Ἐκκλησίας περὶ Διακοπῆς Μνημοσύνου καὶ Ἀποτειχίσεως, ἡ ὁποία γιὰ τοὺς Ποιμένες ποὺ γνωρίζουν, εἶναι ἡ πρώτη ἐνστικτώδης κίνηση ὁμολογίας. Καὶ ὅπως διαβάζετε στὰ κείμενά μας, κατὰ 90% στρεφόμαστε πρὸς τοὺς Ποιμένες, γιατὶ αὐτοὶ εἶναι ἐκεῖνοι ποὺ θὰ τήν διδάξουν καὶ θὰ τὴν πραγματοποιήσουν.

Ξεχάσατε, πάτερ, ὅτι ξεκινήσατε νὰ κάνετε Ἀποτείχιση, ὁρίσατε καὶ ἡμερομηνία τὸ 2006 στὴν Ἱ. Μ. Μελισσοχωρίου (δὲν θυμᾶμαι ἐὰν εἶσθε κι ἐσεῖς, μὰ ἐγὼ ἤμουν παρὼν ἐκεῖ καὶ ἄκουσα τὰ ἐνθουσιώδη χειροκροτήματά σας γιὰ τὸ γεγονός)· παρακινήσατε πολλοὺς ἀπὸ ἐμᾶς πρὸς αὐτὴν τὴν κατεύθυνση (κι ἐμένα προσωπικὰ μὲ πείσατε) καὶ κατόπιν ἀρνηθήκατε ἑαυτοὺς καὶ δὲν τὴν ἐφαρμόζετε μὲ διάφορες ἀνθρωπο-λογικὲς δικαιολογίες.

Ὁ Οἰκουμενισμὸς θριαμβεύει, ἔχει ὑπερβεῖ τὰ νηπιακὰ βήματα τοῦ Ἀθηναγόρα, κατὰ τοῦ ὁποίου, τότε, οἱ Ἁγιορεῖτες προχώρησαν σὲ «Ἀποτείχιση» κατόπιν προτροπῆς τοῦ γέροντος Παϊσίου· ἔχει ἀνδρωθεῖ καὶ σέρνεται γερασμένος σὲ κάθε γωνιὰ τῆς ἑλληνικῆς ἐπικράτειας· ἔχει ἁλώσει καὶ τὸ Ἅγιον Ὄρος (ὅπως ἡ προσφιλής σας Χριστοΰφαντος περιγράφει) καὶ δὲν κάνετε τὸ αὐτονόητο, δηλαδή τὴν Διακοπὴ Μνημοσύνου, αὐτὸ ποὺ ἔκανε ἡ προηγούμενη γενιὰ Ἁγιορειτῶν. Ἀλλοιώνετε τὴ συνείδηση τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ σώματος, δὲν ἀφήνετε τοὺς συνειδητοὺς πιστοὺς ποὺ ἀσφυκτιοῦν —βλέποντας τὰ οἰκουμενιστικὰ καραγκιοζιλίκια τῶν Ποιμένων (ὅπως αὐτὸ στὰ Ἱεροσόλυμα ἢ τὸ χθεσινὸ στὴ Βέροια)— νὰ ἀπομακρυνθοῦν ἀπὸ τὴν αἵρεση, ἀπαιτώντας καὶ διδάσκοντας νὰ κάνουν ὑπακοὴ καὶ νὰ ἐπικοινωνοῦν μὲ αἱρετικοὺς Οἰκουμενιστές, γιὰ νὰ μὴ φύγουν ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία!

Δὲν ἔχετε διαβάσει, πάτερ μου, τὰ βιβλία τοῦ π. Εὐθυμίου; Ἡ ἁγιοπατερικὴ λογική του, ἀφοπλίζει κάθε καλοδιάθετο. Ἂν δὲν πειστήκατε, γιατὶ δὲν γράφετε μὲ πατερικὸ λόγο τὶς ἀντιρρήσεις σας; Βλέπουμε ὅτι δὲν στερεῖσθε τοῦ χαρίσματος τοῦ γράφειν ὀρθόδοξα κατὰ τὰ ἄλλα. Μόνο στὸ θέμα τῆς Διακοπῆς Μνημοσύνου τηρεῖτε κι ἐσεῖς παράξενη σιωπή!

Γράφετε: «Οἱ Πατέρες δέν ἀγωνίσθησαν ἐναντίον τῶν αἱρέσεων μέσα ἀπό σχίσματα, ἀλλά μέσα ἀπό τήν Ἐκκλησία ἐπολέμησαν ἐναντίον τῶν αἱρέσεων».

Δηλαδή, πάτερ, μᾶς λέτε κι ἐσεῖς κατάμουτρα, καὶ ἄρα ἐπιβεβαιώνετε τὴν ἐκτίμησή μας, αὐτὸ ποὺ ὑπεννοήσαμε ὅτι λέει ἡ Χρ.; Δηλαδή κατὰ τὴν τοποθέτησή σας, ἡ ἀποτείχιση ἰσοῦται μὲ σχίσμα; Καὶ δὲν ἀποτελεῖ αὐτὸ μετα-πατερικὴ θέση; Μᾶς λέτε ὅτι οἱ ἀποτειχισμένοι δὲν εὑρίσκονται μέσα στὴν Ἐκκλησία; Ὅτι ἡ Ἀποτείχιση δὲν ἀποτελεῖ τήρηση τῶν Ἱ. Κανόνων καὶ τῆς ἐκκλησιαστικῆς Παραδόσεως;

Αὐτὸ φαίνεται ὅτι ἐννοεῖτε. Γιατί, ἂν δὲν ἐννοούσατε αὐτό, θὰ κάνατε τὴν διευκρίνηση ποὺ εἶναι φανερὸ ὅτι ζητούσαμε νὰ κάνει ἡ Χρ.

Ὁπότε, ποιά περαιτέρω συζήτηση νὰ γίνει; Ὁπότε, ποιός ἀποδεικνύεται ὅτι εἶναι «τελείως ἄδικος»; Ὁπότε, ποιός «ἀκολουθεῖ τὴν γραμμὴ τῶν Πατέρων»;

Ὅσο γιὰ τὸ τελευταῖο, περὶ δυνητικοῦ ἢ ὑποχρεωτικοῦ τοῦ Κανόνος, κάντε τὸν κόπο νὰ μελετήσετε τὰ βιβλία τοῦ π. Εὐθυμίου χωρὶς προκατάληψη. Ἀνοίξτε ἕνα διάλογο μαζί του, εἴτε διὰ ζώσης, εἴτε δι’ ἔντυπου (ἠλεκτρονικοῦ) λόγου, διάλογο ποὺ ζητᾶ χρόνια ὁ π. Εὐθύμιος, ἀλλὰ ὑπεροπτικὰ τὸν ἀποφεύγουν οἱ τῆς Συνάξεως, τοῦ ἀπαγόρευσαν μάλιστα (διὰ στόματος π. Θεοδώρου Ζήση) νὰ παρευρεθεῖ στὴ Σύναξη, γιατί κάποιοι Πατέρες δὲν τὸ ἐπιθυμοῦν! Καὶ ὁ π. Θεόδωρος, ἀντὶ νὰ προτιμήσει οἱ μὴ θέλοντες τὸν διάλογο καὶ τὴν ἁγιοπατερικὴ ἐξέταση τοῦ θέματος νὰ ἀπομακρυνθοῦν ἀπὸ τὴ Σύναξή σας, ἀπομάκρυνε ...τὸν π. Εὐθύμιο!!!

Νά, τί γράφετε καὶ γιὰ τὸ θέμα ἀποτειχίσεως=σχίσματος=ἐκτὸς Ἐκκλησίας:

«Ἀκόμη καί ἡ ἐνεργοποίησις τοῦ 15ου Κανόνος τῆς Πρωτοδευτέρας, πού ἔχει δυνητική ἰσχύ καί ὄχι ὑποχρεωτική, δίνει τήν δυνατότητα, παιδαγωγικῶς, νά διακοπῆ τό μνημόσυνο τοῦ αἱρετίζοντος ἐπισκόπου, χωρίς ὁ μή μνημονεύων νά ἀποκόπτεται ἤ νά πρέπη νά ἀποκοπῆ ἀπό τήν Ἐκκλησία, ἀφοῦ ἔχη τήν δυνατότητα νά μετέχη σέ ἀκολουθίες ὅπου μνημονεύεται ἀπό ἄλλους τό ὄνομα τοῦ αἱρετίζοντος ἐπισκόπου. Δηλαδή, ὅλος ὁ ἀγῶνας ἐναντίον τῶν αἱρετικῶν, κατά τούς Πατέρας, πρέπει νά γίνεται «ἐντός Ἐκκλησίας», ὅπως τονίζει καί ὁ ΧΡΙΣΤΟΫΦΑΝΤΟΣ».

Ἐπαναλαμβάνω (καὶ ξεκαθαρίστε το): Ὁ ἀποτειχισμένος (ἔστω δυνητικά), εἶναι ἐκτὸς Ἐκκλησίας;

Τὸ σχόλιο ποὺ μᾶς ἔστειλε ὁ π. Δαμασκηνός:

ΔΑΜΑΣΚΗΝΟΣ ΜΟΝΑΧΟΣ ΑΓΙΟΡΕΙΤΗΣ 29/6/14 - 10:06 μ.μ.

Ἀγαπητέ κ. Σημάτη,

Ἄν μοῦ ἐπιτρέπετε, θά ἤθελα νά κάνω κάποια σχόλια ἐπάνω σέ αὐτά πού σχολιάζετε σχετικά μέ τά γραφόμενα ἀπό τόν ΧΡΙΣΤΟΫΦΑΝΤΟ.

Κατ᾽ ἀρχήν, ἀσφαλῶς καί γνωρίζετε καλά ποιός εἶμαι, ὁπότε θά γνωρίζετε καί τό πνεῦμα μου καί τίς θέσεις μου.

Μέ αὐτό μου τό μήνυμα θά ἤθελα ἁπλῶς νά σᾶς θέσω ὑπ᾽ ὄψιν ὅτι τά γραφόμενα τοῦ ΧΡΙΣΤΟΫΦΑΝΤΟΥ ἀλλοιῶς τά καταλαβαίνω ἐγώ, καί ἀλλιῶς, ὡς φαίνεται, ἐσεῖς. Καί μάλιστα ἀπορῶ, ἐπειδή σᾶς θεωρῶ σοβαρό καί κατηρτισμένο θεολογικά πρόσωπο, πῶς παρεννοήσατε τά γραφόμενα τοῦ ΧΡΙΣΤΟΫΦΑΝΤΟΥ.

Κατ᾽ ἀρχήν, ὁ ΧΡΙΣΤΟΫΦΑΝΤΟΣ, στό ἱστολόγιό του, ἔχει ἀναρτίσει πολλά κείμενα ἀντιοικουμενιστικοῦ περιεχομένου μέ μαχητικό ὕφος, ὁπότε, καί μόνο ἀπό αὐτό, φαίνεται ὅτι ἀγωνίζεται ἐναντίον τοῦ Οἰκουμενισμοῦ.

Ἀπό τήν ἄλλη πλευρά, σαφῶς δηλώνει, ἐπανειλημμένως, ὅτι, σύμφωνα μέ τήν διδασκαλία τῶν Πατέρων, τοποθετεῖται ἐναντίον τῆς δημιουργίας σχισμάτων μέσα στήν Ἐκκλησία καθώς καί ἐναντίον τῆς τάσεως δημιουργίας σχισμάτων. Προβάλλει ὅμως καί τήν ἀντικειμενική ἀλήθεια περί τῆς καταστάσεως μέσα στήν Ἐκκλησία, ὅσον ἀφορᾶ στήν παθητικότητα τῶν σημερινῶν Χριστιανῶν καί δή τῶν ρασοφόρων καί κληρικῶν, παντός βαθμοῦ, ἀπέναντι στήν λαίλαπα τοῦ Οἰκουμενισμοῦ.

Στά σχόλιά σας λέτε ὅτι ὁ ΧΡΙΣΤΟΫΦΑΝΤΟΣ ''διστάζει νά ἀκολουθήση τήν γραμμή τῶν Πατέρων''.

Νομίζω, ὅτι εἶσθε τελείως ἄδικος. Ἐπανειλημμένως ἀποδεικνύει ὅτι ἀκολουθεῖ τήν γραμμή τῶν Πατέρων. Φυσικά δέ καί δέν ἀλλοιώνει, οὔτε ἄμεσα, οὔτε ἔμμεσα τήν γραμμή τῶν Πατέρων, οὔτε τούς ἀντιτίθεται, ὅπως ἐσφαλμένως, κατά τήν ταπεινή μου γνώμη, διατείνεσθε.

Οἱ Πατέρες δέν ἀγωνίσθησαν ἐναντίον τῶν αἱρέσεων μέσα ἀπό σχίσματα, ἀλλά μέσα ἀπό τήν Ἐκκλησία ἐπολέμησαν ἐναντίον τῶν αἱρέσεων.

Ἀκόμη καί ἡ ἐνεργοποίησις τοῦ 15ου Κανόνος τῆς Πρωτοδευτέρας, πού ἔχει δυνητική ἰσχύ καί ὄχι ὑποχρεωτική, δίνει τήν δυνατότητα, παιδαγωγικῶς, νά διακοπῆ τό μνημόσυνο τοῦ αἱρετίζοντος ἐπισκόπου, χωρίς ὁ μή μνημονεύων νά ἀποκόπτεται ἤ νά πρέπη νά ἀποκοπῆ ἀπό τήν Ἐκκλησία, ἀφοῦ ἔχη τήν δυνατότητα νά μετέχη σέ ἀκολουθίες ὅπου μνημονεύεται ἀπό ἄλλους τό ὄνομα τοῦ αἱρετίζοντος ἐπισκόπου. Δηλαδή, ὅλος ὁ ἀγῶνας ἐναντίον τῶν αἱρετικῶν, κατά τούς Πατέρας, πρέπει νά γίνεται «ἐντός Ἐκκλησίας», ὅπως τονίζει καί ὁ ΧΡΙΣΤΟΫΦΑΝΤΟΣ.

Μία προσεκτικώτερη μελέτη τῶν κειμένων τοῦ ΧΡΙΣΤΟΫΦΑΝΤΟΥ θά ἦταν, κατά τήν ταπεινή μου γνώμη, σκόπιμη ἐκ μέρους σας, ὥστε νά ἀναθεωρήσετε τήν γνώμη σας γιά τό πρόσωπο καί τά γραφόμενά του.

Ὁ δέ ΧΡΙΣΤΟΫΦΑΝΤΟΣ δέν εἶναι ''ὁ'' ἤ ''ἡ'', οὔτε ἄγνωστος, οὔτε ἀνώνυμος, ἀλλά εἶναι ἡ ΧΡΙΣΤΟΫΦΑΝΤΟΣ, ὅπως φαίνεται ἀπό τό προφίλ τοῦ ἱστολογίου της, ὅπου δίνει ἐπί πλέον πληροφορίες. Ἐξ ἄλλου καί εἰς τήν ἀρχική σελίδα τοῦ ἱστολογίου της ἀναφέρει ''Ἡ διαχειρίστρια'' τοῦ ἱστολογίου. Οἱ διαχειριστές/διαχειρίστριες ὅλων σχεδῶν τῶν ἱστολογίων ἀναφέρουν ψευδώνυμο, γιά εὐνοήτους λόγους, καί ὄχι τό πραγματικό τους ὄνομα. Ὁπότε, πρός τί οἱ ὑπαινιγμοί περί τό ὄνομα ΧΡΙΣΤΟΫΦΑΝΤΟΣ καί τοῦ φύλου του; Αὐτό εἶναι θέμα οὐσίας, ὅσον ἀφορᾶ στά γραφόμενα; Εἰλικρινά, δέν περίμενα ἀπό σᾶς μία τέτοια συμπεριφορά. Λυπᾶμαι.

Μετά τιμῆς

Δαμασκηνός μοναχός Ἁγιορείτης

Το γαϊτανάκι της απάτης!

Ὁ Οἰκουμενιστὴς μητροπολίτης Βελγίου Ἀθηναγόρας φιλοξενούμενος ἀπὸ τὸν ἐπίσης Οἰκουμενιστὴ μητροπολίτη Βεροίας. Μετέδωσε την "ἀλογία" ποὺ πῆρε —φιλώντας τὸ χέρι τοῦ Πάπα, ὅπως φαίνεται στὶς φωτογραφίες— καὶ στὸ ποίμνιο τοῦ κ. Παντελεήμονα! Ὅλοι μαζί: Ἐγχώριοι καὶ ἀλλοδαποὶ Οἰκουμενιστές, γύρω ἀπὸ τὴν Βατοπεδινὸ Ἡγούμενο Ἐφραίμ, ποὺ μετέφερε τὴν Τίμια Ζώνη τῆς Θεοτόκου!

Λαμπρό αρχιερατικό συλλείτουργο στη Βέροια

Την Κυριακή 29 Ιουνίου το πρωί στο μητροπολιτικό Ιερό Ναό των Αγίων Πρωτοκορυφαίων Αποστόλων Πέτρου και Παύλου Βεροίας τελέστηκε πολυαρχιερατικό συλλείτουργο προς τιμήν του ιδρυτή της τοπικής Εκκλησίας αποστόλου των εθνών Παύλου, με τη συμμετοχή εκπροσώπων των ορθοδόξων Πατριαρχείων και Αυτοκεφάλων Εκκλησιών.

Φέτος συμπανηγυρίζει με τον απόστολο Παύλο και η Αγία Ζώνη της Υπεραγίας Θεοτόκου από τη Μονή Βατοπαιδίου Αγίου Όρους.

Το απόγευμα της παραμονής στον πανηγυρικό εσπερινό χοροστάτησε ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Παροναξίας κ. Καλλίνικος, ενώ το Θείο Λόγο κήρυξε ο πανοσιολογιώτατος Καθηγούμενος της Ιεράς Μονής Βατοπαιδίου Αρχιμ. Εφραίμ.

Στον όρθρο χοροστάτησε ο σεβασμιώτατος Βελγίου κ. Αθηναγόρας, εκπρόσωπος του Οικουμενικού Πατριαρχείου, ο οποίος στη συνέχεια προεξήρχε της πολυαρχιεαρτικής θείας Λειτουργίας.

Έλαβαν ακόμη μέρος οι Σεβ. Μητροπολίτης Κένυας κ. Μακάριος – Πατριαρχείο Αλεξανδρείας, Σεβ. Αρχιεπίσκοπος Ανθηδώνος κ. Νεκτάριος– Πατριαρχείο Ιεροσολύμων, θεοφ. Επίσκοπος Κιζίλσκυ και Τιβίνσκυ κ. Θεοφάνης - Πατριαρχείο Μόσχας, θεοφ. Επίσκοπος Ρεμεζιανής κ. Ανδρέας – Πατριαρχείο Σερβίας, Θεοφιλ. Επίσκοπος Ουγγαρίας κ. Σιλουανός - Πατριαρχείο Ρουμανίας Σεβ. Μητροπολίτης Ρούσσε κ. Ναούμ – Πατριαρχείο Βουλγαρίας, Σεβ. Μητροπολίτης Λεμεσού κ. Αθανάσιος - Εκκλησία της Κύπρου, Σεβ. Μητροπολίτης Παροναξίας κ. Καλλίνικος, Σεβ. Μητροπολίτης Σούπραζλ κ. Γρηγόριος – Εκκλησία της Πολωνίας, καθώς και ο θεοφ. Επίσκοπος Εντίνετσκ κ. Νικόδημος (Μολδαβία).

Μετά το τέλος της θείας λειτουργίας ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Βεροίας κ. Παντελεήμων τέλεσε τρισάγιο υπερ αναπαύσεως του προκατόχου του Μητροπολίτου Βεροίας κυρού Παύλου, προσεφώνησε τους ξένους αρχιερείς και τίμησε όσους έρχονται γιά πρώτη φορά ως εκπρόσωποι Εκκλησιών στις εορταστικές εκδηλώσεις των Παυλείων.

Τὸ ὅραμα τῆς Δαμασκοῦ (+Μητροπολίτου Φλωρίνης Αυγουστίνου Καντιώτου)

Τὸ ὅραμα τῆς Δαμασκοῦ

«Σαοὺλ Σαούλ, τί με διώκεις;» (Πράξ. 9,5)

(Ομιλία του †Επισκόπου Φλωρίνης Αυγουστίνου Καντιώτου)

Ἂν ὑπάρχῃ, ἀγαπητοί μου, ἕνα ὄνομα, τὸ ὁποῖο ἐμεῖς οἱ Χριστιανοὶ μποροῦμε νὰ προβάλλουμε στοὺς ἀπίστους ὅλων τῶν αἰώνων ὡς τὴν πλέον ἀκαταμάχητη ἀπόδειξι τῆς θείας προελεύσεως τοῦ Χριστιανισμοῦ, τῆς καταπληκτικῆς ἐπιρροῆς ποὺ ἐξασκεῖ ἐπάνω στὴν ἀνθρώπινη ψυχή, αὐτὸ τὸ ὄνομα δὲν μπορεῖ νὰ εἶνε ἄλλο παρὰ τὸ ὄνομα Παῦλος.

Παῦλος! Τί ἦταν; Ὁ φανατικώτερος διώκτης τῆς θρησκείας τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, ὁ πιὸ ἀδιάλλακτος ἐχθρὸς τοῦ Χριστιανισμοῦ. Φαρισαῖος ἀπὸ τοὺς πιὸ μορφωμένους, ἀκοίμητος κέρβερος τῶν ἰουδαϊκῶν παραδόσεων. Ἦταν ἕτοιμος νὰ ἐπιτεθῇ ἐναντίον καθενὸς ποὺ θὰ τολμοῦσε ν᾽ ἀμφισβητήσῃ τὸ κῦρος καὶ τῆς ἐλαχίστης ἰουδαϊκῆς παραδόσεως. Θεωρώντας τοὺς ὀπαδοὺς τοῦ Ναζωραίου ὡς τοὺς πιὸ ἄσπονδους ἐχθροὺς τοῦ Ἰουδαϊσμοῦ, τοῦ ἴδιου τοῦ Θεοῦ, εἶχε συσσωρεύσει στὴν καρδιά του ὁ νεαρὸς αὐτὸς φαρισαῖος ἀπερίγραπτο μῖσος κατὰ τῶν Χριστιανῶν.

Δὲν κοιμόταν παρὰ μόνο ὅταν στὸ ἐνεργητικὸ τῆς ἡμέρας του εἶχε νὰ παρουσιάσῃ καὶ νέες συλλήψεις ὀπαδῶν τοῦ Χριστοῦ, τοὺς ὁποίους ὁ ἴδιος ἀνακάλυπτε σὲ κάθε γωνία τῆς πόλεως τῶν Ἰεροσολύμων, τοὺς συνελάμβανε καὶ τοὺς ἔρριχνε στὶς φυλακές. Δὲν ἔβλεπε τοὺς Χριστιανοὺς ὡς ἀνθρώπους· τοὺς ἔβλεπε ὅπως βλέπει ὁ δήμιος τὰ θύματά του.

Οἱ Χριστιανοὶ ἔπρεπε ὁπωσδήποτε νὰ ἐξαλειφθοῦν ἀπὸ τὸ πρόσωπο τῆς γῆς. Κάθε Χριστιανὸς γιὰ τὸν Παῦλο ἦταν προγεγραμμένος. Ἀδιάλλακτος ἐχθρὸς τοῦ Χριστιανισμοῦ, δὲν δεχόταν κανένα συμβιβασμό. Τὸ μῖσος του αὐξανόταν