"Ρέων ὁ χρόνος..."!

 
«Λογισώμεθα τοίνυν οἱ λογικοί, ὅτι παροδικὸς ὁ βίος ἡμῶν καὶ ρέων ὁ χρόνος ἄστατός τε καὶ ἄσχετος, ὥσπερ τι ρεῦμα ποταμοῦ, πᾶν τὸ ἐν αὐτῷ τυγχάνον ἐλαύνων πρὸς τὸ τῆς φθορᾶς τέλος» (Γρηγορίου Νύσσης, Περὶ εὐποιΐας)

Τι έκανε ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος και ΤΙ ΔΕΝ ΚΑΝΟΥΝ οι σημερινοί Ιεράρχες

    

Νικόλαος Σωτηρόπουλος

Τι έκανε ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος

και ΤΙ ΔΕΝ ΚΑΝΟΥΝ οι σημερινοί Ιεράρχες

Το έτος 2007 ονομάστηκε έτος Άγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου, διότι με αυτό συμπληρώθηκαν 1600 έτη από τη μαρτυρική κοίμηση του μεγα­λυτέρου Πατρός και οικουμενικού δι­δασκάλου της Εκκλησίας μας. Επί τη έπετείω αυτή διοργανώθηκαν πολλές εκδηλώσεις, εκφωνήθηκαν πολλές ομιλίες και πλέχτηκαν για τον άγιο πολλά εγκώμια. Το κυριότερο όμως πράγμα δεν έγινε. Ποίο είναι αυτό; Ή μίμησις του αγίου και μάλιστα από τούς σημερινούς διαδό­χους του, τους επι­σκόπους. «Τιμή αγίου, μιμήσις αγίου» μάς λέγουν στα κηρύγμα­τα τους, δίχως όμως να είναι διατεθειμένοι νά εφαρμόσουν αυτοί πρώτοι αυτό πού κηρύττουν.

“Ας αναφέρομε μερικά παραδείγμα­τα:

•      Ό I. Χρυσόστομος ήλεγξε σφό­δρα τούς σκληρούς και άσπλαχνους πλουσίους. Πόσοι επίσκοποι ελέγ­χουν σήμερα τούς πλουσίους; Οι πε­ρισσότεροι επιδιώκουν τη γνωριμία μαζί τους, διότι, ως πλούσιοι, είναι ισχυροί, και οι επίσκοποι μας θέλουν νά «τα έχουν καλά»

ΑΓΩΝΕΣ ΤΟΥ ΙΕΡΟΥ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΑΘΑΡΣΗ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΚΑΚΟΥΣ ΕΠΙΣΚΟΠΟΥΣ

 ΑΓΩΝΕΣ ΤΟΥ ΙΕΡΟΥ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΑΘΑΡΣΗ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΚΑΚΟΥΣ ΕΠΙΣΚΟΠΟΥΣ

Τοῦ ἁγ. Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου
13 Νοεμβρίου

ΤO MAΡΤΥΡΙΚΟ ΤΟΥ ΤΕΛΟΣ

Ἀπόσπασμα ἀπομαγνητοφωνημένης ομιλίας του Μητροπολίτου Φλωρίνης π. Αυγουστίνου Καντιώτου στὸν ἱερὸ ναὸ Ἁγίου Παντελεήμονος Φλωρίνης, 13-11-1986

    

  Ἑορτάζει, ἀγαπητοί μου, σή­μερα ἕ­νας ἀπὸ τοὺς πιὸ μεγάλους δι­δασκάλους καὶ πατέρας τῆς ἁγίας μας Ἐκ­κλησίας, κορυφαῖος πνευματικὸς ὁδηγός, οὐ­ράνιος ἄνθρωπος, χρυσῆ σάλπιγξ, στόμα Χριστοῦ· ἑορτάζει ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος. Ἡ Ἐκκλησία σήμερα ἐξαγγέλλει τὸν ἔ­παινόν του. Τὰ τροπάρια, τὰ ἀπολυτίκια, οἱ ὕ­­μνοι, ποὺ ἔψαλε σήμερα ἡ Ἐκκλησία μας, εἶνε ἐξαίσιοι· χρησιμοποιεῖ ὅλα τὰ κοσμητικὰ ἐπίθετα γιὰ νὰ τὸν ἐξυμνήσῃ. Εἰκοσιδύο (22) δὲ ῥήτορες, διδάσκαλοι καὶ πατέρες τῆς Ἐκκλησί­ας, ἔχουν ἐκφωνήσει λόγους ἐπαινώντας τὸν ἱερὸ Χρυσόστομο.
 

Ἐγώ, μολονότι δὲν θεωρῶ τὸν ἑαυτό μου ἄ­ξιο νὰ ὑμνήσῃ τὸν πατέρα αὐτὸν τῆς Ἐκκλη­σίας ―αἰσθάνομαι ἀνάξιος καὶ νὰ ἀσπασθῶ τὰ πανάχραντα πόδια του―, ἀλλὰ θαυμαστὴς ἀ­πὸ τὴν παιδική μου ἡλικία τοῦ ἱεροῦ πατρός, θὰ τολμήσω νὰ πῶ λίγες λέξεις. Δὲν θὰ διηγηθῶ ὁλόκληρο τὸν βίο του, διότι θὰ ἐχρειάζον­το ὧρες πολλές· θὰ διηγηθῶ μόνο τὶς τελευταῖες ἡμέρες του, τὸ τέλος τῆς ζωῆς του.
 

Ὅλη ἡ ζωὴ τοῦ ἀνθρώπου ἔχει σημασία, ἀλλὰ μεγαλύτερη ἀξία ἔχουν ἰδίως οἱ τελευταῖες του στιγμές, τὸ πῶς πεθαίνει ὁ ἄνθρωπος. Εἶνε μεγάλο ζήτημα πῶς τερματίζει καν­εὶς τὸν βίο του. Τόση σημασία ἀποδίδεται σ᾽ αὐ­τό, ὥστε ἡ Ἐκκλησία μας πρωὶ – βράδυ καὶ κάθε φορὰ ποὺ τελεῖται ἡ θεία λειτουργία, ἂν προσέξατε, μᾶς προτρέπει· «Χριστιανὰ τὰ τέλη τῆς ζωῆς ἡμῶν, ἀνώδυνα, ἀνεπαίσχυντα, εἰρηνικὰ καὶ καλὴν ἀπολογίαν τὴν ἐπὶ τοῦ φοβεροῦ βήματος τοῦ Χριστοῦ αἰτησώμεθα». 

Ἀ­δελφοί, δηλαδή, ἂς ζητήσουμε νὰ μᾶς δώσῃ ὁ Θεὸς τὰ τέλη τῆς ζωῆς μας νὰ εἶνε χριστι­ανά, νὰ τελειώσουμε τὴ ζωή μας μὲ χριστιανι­κὴ πίστι, καὶ ὅταν θὰ σταθοῦμε ἐμπρὸς στὸ φοβερὸ δικαστήριο τοῦ Χριστοῦ νὰ ἔχουμε καλὴ ἀπολογία. Παρακαλοῦμε κ᾽ ἐμεῖς, νὰ μᾶς ἐλεήσῃ ὥστε, ὅταν ἀφήσουμε τὴν τελευταία πνοὴ στὸν κόσμο αὐτόν, νὰ εἶνε πάνω μας ὁ ἄγγελος τοῦ Κυρίου καὶ νὰ σφαλίσουμε τὰ χείλη μας μὲ τὸ «Μνήσθητί μου, Κύριε, ὅταν ἔλθῃς ἐν τῇ βασιλείᾳ σου» (Λουκ. 23,42).
Ὅπως λοιπὸν στὸν κάθε ἄνθρωπο ἔτσι καὶ στὸν ἱερὸ Χρυσόστομο τὰ τέλη του εἶνε χαρα­­κτηριστικά. Ὅλη

Χριστόν καταπέμψαι, ταις ψυχαίς ημών δυσώπει...

Οι διαστρεβλώσεις και οι "συγγραφικές" σκευωρίες του κ. Καρδάση εις βάρος του αγίου Θεοδώρου του Στουδίτου!

Ὁ κ. Ἰ. Καρδάσης ἐπανῆλθε, μετὰ ἀπὸ πέντε, χρόνια καὶ δημοσίευσε καὶ πάλι ἕνα ἀναδιατυπωμένο κείμενο γιὰ τὸν ἅγιο Θεόδωρο τὸν Στουδίτη, γεμᾶτο ἀνακρίβειες καὶ διαστρεβλώσεις τῆς ἀλήθειας, τῶν προθέσεων καὶ τοῦ προσώπου τοῦ Ἁγίου, παρότι στὸ κείμενό του αὐτὸ εἶχε ἀπαντήσει ὁ π. Εὐθύμιος Τρικαμηνᾶς τὸ 2009.

Χθὲς δημοσιεύσαμε ἐκείνη τὴν πρώτη ἀπάντηση τοῦ π. Εὐθύμιου Τρικαμηνᾶ πρὸς τὸν κ. Καρδάση (καὶ στὸν «Ἀμέθυστο» ποὺ ἔσπευσε νὰ τὸ δημοσιεύσει γιὰ νὰ χτυπήσει τοὺς Ἀποτειχισμένους καὶ τὸν ἅγιο Θεόδωρο).

Σήμερα δημοσιεύουμε τὴν δεύτερη ἀπάντηση τοῦ π. Εὐθύμιου ποὺ εἶχε κι αὐτὴ δημοσιευθεῖ τότε στὸ ἱστολόγιο «Ἀποτείχιση» (ἐδῶ).

Παρόλο ποὺ τὸ κείμενο τοῦ κ. Καρδάση (ποὺ χθὲς δημοσιεύτηκε ἀπὸ τὸν «Ἀμέθυστο»), διαφέρει ἀπὸ ἐκεῖνο τοῦ 2007, ὅμως διαπνέεται ἀπὸ τὸ ἴδιο πνεῦμα καὶ χρησιμοποιεῖ τὰ ἴδια περίπου ἐπιχειρήματα καὶ παραπομπές.

Δὲν ἔχουμε ἐπικοινωνία μὲ τὸν π. Εὐθύμιο (ὁ ὁποῖος ἀπουσιάζει αὐτὲς τὶς ἡμέρες), καὶ δὲν γνωρίζουμε ἂν προτίθεται νὰ ἀπαντήσει καὶ ὁ ἴδιος πάλι.

Ὁ π. Εὐθύμιος τὴν ΑΠΑΝΤΗΣΗ του (τῆς 6^ης Μαΐου 2009) τὴν ἀπηύθυνε στὸν ἱστολόγο κ. Ὀδυσσέα Τσολογιάννη, ἀφοῦ δὲν γνώριζε ποιός κρυβόταν πίσω ἀπὸ τὰ ἀρχικὰ Ι.Κ., τὰ ὁποῖα χρησιμοποιοῦσε ὁ κ. Καρδάσης, καὶ εἶχε ὡς ἀκολούθως:

Συνημμένως με τα κείμενα που σου απέστειλα σχετικά με τις αντιπαπικές θέσεις του Αγ. Θεοδώρου του Στουδίτου, σου στέλνω και το παρόν το οποίο αποτελεί απάντησι στο φίλο σου, ο οποίος υπογράφει με τα αρχικά Ι.Κ.

Καταλαβαίνεις βέβαια ότι όταν γράφουμε τόσο σοβαρά πράγματα, δια των οποίων φθάνουμε στο σημείο να κατηγορούμε τους αγίους είναι πέρα από κάθε χαρακτηρισμό το να φοβούμεθα να υπογράψουμε τις βαρύγδουπες διακηρύξεις μας.

Ερχόμενος λοιπόν στα γραφόμενα του φίλου σου σου αναφέρω ότι είναι τελείως αντιχριστιανικό να αραδιάζουμε τόσο σοβαρές κατηγορίες για τόσο υψηλά ιστάμενα πρόσωπα στο εκκλησιαστικό στερέωμα και οι πηγές από τις οποίες αντλούμε τις κατηγορίες να είναι τόσο θολές και διεστραμμένες.

Και για να γίνω πιο συγκεκριμένος οι πλείστες των κατηγοριών του φίλου σου στηρίζονται στον ιστορικό Κ. Παπαρρηγόπουλο από τον οποίο επηρεάστηκε δυσμενώς ο Αγ. Νεκτάριος και εσχημάτισε αυτή τη γνώμη για τον όσιο Θεόδωρο τον Στουδίτη.

Απόδειξις ότι αυτή είναι η βασική θολή και διεστραμμένη πηγή είναι ότι ολόκληρες προτάσεις αναφέρονται απαράλλακτα όπως διετυπώθησαν από τον Παπαρρηγόπουλο στο έργο του «Ιστορία του Ελληνικού Έθνους».

Αναφέρω χαρακτηριστικά την πρότασι «ένεκα ιδιοτελείας εθυσίαζον ως μη ώφειλε τας ιερωτέρας παραδόσεις της Εκκλησίας ως προς τα σπουδαιότερα ζητήματα και κατεπρόδιδον τα τιμαλφέστατα του έθνους συμφέροντα». Αυτή ευρίσκεται στον 4ο τόμο του Κ. Παπαρρηγόπουλου σελ. 489. Αλλά και όλοι οι χαρακτηρισμοί δια τον όσιο Θεόδωρο τον Στουδίτη και όλο το σκεπτικό και τα συμπεράσματα είναι απαράλλακτα με αυτά του Παπαρρηγόπουλου.

Ο δε Παπαρρηγόπουλος έχει τόσο διεστραμμένη άποψι δι’ όλα σχεδόν τα εκκλησιαστικά θέματα, από τα δόγματα μέχρι την διοίκησι, ώστε να συντάσσεται στην ιστορία του απροκάλυπτα υπέρ της εικονομαχίας, την οποία ονομάζει μεταρρύθμισι σωτήριο, τους δε εικονόφιλους ονομάζει αντιμεταρρυθμιστές· να συντάσσεται υπέρ των εικονομαχικών συνόδων και εναντίον της Ζ΄ Οικουμενικής· να θεωρή αδιανόητο την αντίστασι των ομολογητών πατέρων και να προσπαθή να την γελοιοποιήση· να διακηρύσση ότι οι εικονομάχοι αυτοκράτορες εφέρθησαν άψογα στους ομολογητές πατέρες, δεν προέβησαν σε διωγμούς

Έχει δίκιο ο πάπας! Πράγματι είναι άρρωστοι, αλλά οι ηγέτες της Ορθόδοξης Εκκλησίας, ΟΧΙ όμως και η Εκκλησία!

Απάντηση στη δήλωση-διακήρυξη του Πάπα

περί ''άρρωστης Ορθόδοξης Εκκλησίας".

ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΩΝ

           «Ο ΠΡΟΦΗΤΗΣ  ΗΛΙΑΣ»

ΕΔΕΣΣΗΣ 43 ΠΕΡΙΣΤΕΡΙ 12137                                      Περιστέρι    11-11-2014

ΑΡΙΘ. ΕΓΚΡ. ΠΡΩΤ. 613/1998                                                        

Προς Τον

Μακαριώτατο Αρχ. Αθηνών   κ. Ιερώνυμο,

τη Διαρκή Ιερά Σύνοδο, τους Σεβ. Μητρ. της Εκκλησίας της Ελλάδος, και τις Ιερές Μονές του Αγίου Όρους.

ΑΡΙΘ. ΠΡΩΤ. 495

ΑΝΟΙΚΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ

ΜΕΣΩ ΤΩΝ Ιστολογίων “Αγιορείτικο Βήμα”, “ΑΚΤΙΝΕΣ”,

“ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΗ”  και “Πατερική Παράδοση και Οικουμενισμός”

Μακαριώτατε – Σεβασμιώτατοι – Σεβαστοί πατέρες,

Με σεβασμό ζητούμε τις ευλογίες σας.

Αφορμή να σας αποστείλουμε την παρούσα επιστολή, είναι μία ασεβής και βλάσφημη δήλωση του Πάπα Φραγκίσκου, την 5-11-2014, στην Πλατεία του αγίου Πέτρου, ενώπιον χιλιάδων «καθολικών», για την Ορθοδοξία. Διεκήρυξε ότι η Ορθόδοξη Εκκλησία είναι «ασθενής» Εκκλησία!

Την βλάσφημη δήλωσή του-διακήρυξη πληροφορηθήκαμε την 7-11-2014 από το “Αγιορείτικο Βήμα”. Αναρτήθηκε στη συνέχεια και σε άλλα Ιστολόγια.

Διεκήρυξε ο Πάπας Φραγκίσκος μεταξύ των άλλων:

«Δεν υπάρχει υγιής Εκκλησία όταν οι πιστοί, οι κληρικοί και οι διάκονοι δεν είναι ενωμένοι περί τον Επίσκοπό τους. Η Εκκλησία, η οποία δεν είναι ενωμένη περί τον Επίσκοπο είναι μια άρρωστη Εκκλησία… Όλοι οφείλουν να έχουν τη συνείδηση ότι ο Επίσκοπος καθιστά ορατό τον δεσμό του καθενός με την Εκκλησία, και της Εκκλησίας με τους Αποστόλους και με τις άλλες κοινότητες, οι οποίες επίσης είναι ενωμένες με τους Επισκόπους και με τον Πάπα στη Μία, Μοναδική (unique) Eκκλησία, που είναι η δική μας, η Ιεραρχική Αγία Μητέρα Εκκλησία». Σημ. Η υπογράμμιση είναι δική μας.

Ο Πάπας Φραγκίσκος με τη φράση, «Η Εκκλησία, η οποία δεν είναι ενωμένη περί τον Επίσκοπο είναι μια άρρωστη Εκκλησία», υπονοεί σαφέστατα την Ορθόδοξη Εκκλησία. Δεν νιώσαμε την παραμικρή έκπληξη για τη διακήρυξη αυτή. Διακηρύσσει και αυτός, όπως και προκάτοχοί του, την εκκλησιολογική συνείδηση του Παπισμού.

Η «Καθολική Εκκλησία» διεκδικεί την ταυτότητα της «μοναδικής» και «υγιούς» Εκκλησίας του Χριστού στον κόσμο!, χωρίς να είναι πρόθυμη να απαρνηθεί στο ελάχιστο την πεποίθησή της αυτή. Έχει ιδιαίτερη σημασία το γεγονός ότι η δήλωση-διακήρυξη αυτή έγινε λίγες ημέρες πριν την επίσκεψη του Πάπα στο Φανάρι την 29 και 30-11-2014. Το μήνυμά του είναι σαφέστατο προς κάθε «κατεύθυνση». Δεν επιδέχεται παρερμηνείες!

Διακήρυξη αυτή, αποτελεί συνέχεια του 16σέλιδου κειμένου, που το ΒΑΤΙΚΑΝΟ έδωσε στη δημοσιότητα την 10-7-2007. Με το κείμενο αυτό που χαρακτηρίστηκε ως «ιστορικό», ο πρ. Πάπας Βενέδικτος, διεκήρυξε ότι η «Καθολική Εκκλησία» είναι η «μοναδική πραγματική Εκκλησία του Χριστού στον κόσμο». Αναγνώρισε

Οι μάσκες έπεσαν!

Η ΘΛΙΒΕΡΗ ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΤΟΥ «ΑΜΕΘΥΣΤΟΥ»

Χαρακτηρίζει τὸν ἅγιο Θεόδωρο τὸν Στουδίτη

«θλιβερὸ ἅγιο»!

       

    Δυστυχῶς ὁ "Ἀμέθυστος" ἀποκαλύπτεται πλήρως. Ἔρριξε τὶς μάσκες καὶ ἀποδεικνύεται Ἁγιομάχος!  Τὰ βάζει ἐμμέσως καὶ ἀμέσως μὲ τὴν Ἐκκλησία καὶ τὸ Ἅγιο Πνεῦμα ποὺ ἀναδεικνύει τοὺς Ἁγίους! Κάνει ὅ,τι κατηγορούσε κάποτε, κάποιους, ἐπειδὴ κακῶς δημοσίευσαν ἄρθρο ποὺ στρεφόταν κατὰ τοῦ Γέροντα Παϊσίου, ποὺ ἐν πάσῃ περιπτώσει δὲν ἔχει ἀκόμα ἀνακηρυχθεῖ Ἅγιος!

      Ἔτσι, ἀντὶ ἄλλης ἀπαντήσεως στὴν προηγουμένη ἀνάρτησή μας, μὲ τὴν ὁποία καταγγείλαμε τὴν αὐθαίρετη κατηγοροποίηση τῶν Ἁγίων σὲ πρώτη καὶ δεύτερη κατηγορία, ἐπανῆλθε, βλασφημώντας πλέον τὸν Ἅγιο τῆς Ἐκκλησίας ποὺ (ἐκτὸς ἀπὸ τοὺς ἀγῶνες του κατὰ τῶν Εἰκονομάχων) ἔχει γράψει τοὺς ἐν ἰσχύει Ὕμνους τοῦ Τριωδίου καὶ ἀποκαλώντας τὸν ἅγιο Θεόδωρο τὸν Στουδίτη «θλιβερὸ Ἅγιο», ἐπειδὴ δὲν ταιριάζει στὶς περὶ αὐτοῦ ἀναλύσεις κάποιων ὁμοίων του!

       Ὁ Θεὸς νὰ τὸν συγχωρέσει!

 "AMΕΘΥΣΤΟΣ"

Τετάρτη, 12 Νοεμβρίου 2014

ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΓΙΟ ΘΕΟΔΩΡΟ ΣΤΟΥΔΙΤΗ.

Αυτός ο θλιβερός Αγιος κατέστησε τήν νίκη τών πιστών εναντίον τών εικονομάχων, μιά τραγική Πύρρειο νίκη. Αντικατέστησε τήν Χαρη του Κυρίου, τήν Εκκλησία, μέ τούς κανόνες τής εκκλησίας, γεννώντας τόν κληρικαλισμό , πού επικρατεί πλήρως στίς μέρες μας. Αλλαξε ακόμη καί τούς Μοναστικούς κανόνες τού Μ. Βασιλείου. Η Παπική εκκλησία είναι η εκκλησία τής Ιεραρχίας. Αντικατέστησε δηλ. πρώτη αυτή τόν Κύριο, επινοώντας μάλιστα μιά ιεραρχία στήν ίδια τήν Αγία Τριάδα, μέ τούς κανόνες. ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΠΙΚΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΑΠΟΡΡΕΕΙ ΤΟ ΠΡΩΤΕΙΟ ΤΩΝ ΚΑΝΟΝΩΝ. Τό οποίο στίς μέρες μας μεταλλάχθηκε στήν εξουσία τού κλήρου πάνω στούς πιστούς. Καταργώντας τήν Εκκλησία τού Χριστού. Σήμερα υπάρχουν Αγιοι τής ''εκκλησίας'' καί Αγιοι ''σώμα'' Χριστού. Στήν Δευτέρα Παρουσία, άς μήν ξεχνούμε, θά βρεθούμε πρό εκπλήξεων. Ο Αγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης έγραψε ερμηνείες τών κανόνων, γιά νά μήν καταλήξουν στό πνεύμα τού Γράμματος, όπως σήμερα. Μπορούμε νά ερμηνεύσουμε όμως τίς Εντολές τού Κυρίου; ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΚΑΤΟΡΘΩΜΑ ΤΩΝ ΠΡΟΤΕΣΤΑΝΤΩΝ. Η ΜΕΓΙΣΤΗ ΥΒΡΙΣ.  Ας λάβουμε όμως υπ' όψιν, έστω τήν τελευταία στιγμή καί τόν Απόστολο Παύλο.ΠΡΟΣ ΚΟΡΙΝΘΙΟΥΣ Α΄,12. Διαιρέσεις δέ χαρισμάτων εισί, τό δέ αυτό Πνεύμα. καί διαιρέσεις διακονιών εισί ( τού κλήρου), καί ο αυτός Κύριος. καί διαιρέσεις ενεργημάτων εισίν, ο δέ αυτός εστι Θεός, ο ενεργών τά πάντα εν πάσιν.
ΟΙ ΟΡΓΑΝΩΣΕΙΣ ΜΑΣ ΕΔΩΣΑΝ ΤΗΝ ΧΑΡΙΣΤΙΚΗ ΒΟΛΗ.

Αμέθυστος

Αμέθυστος-Καρδάσης: Τιμούν τον Άγιο ονομάζοντάς τον "φιλοπαπικό" και "δεύτερης κατηγορίας"!

Να λοιπόν, ποὺ ὁ «Ἀμέθυστος», ποὺ δὲν ἀνέχεται μύγα στο σπαθί του γιὰ τὸν Γέροντα Παΐσιο ἢ τοὺς Ἁγίους ποὺ ἐπιλέγει ὡς τοὺς καλούς, μὲ τὴν «ἀλάθητη» ὡς παπίζουσα, δυτικότροπη, ἀδέκαστη καὶ πε-«φωτισμένη» σκέψη του, χωρίζει τοὺς Ἁγίους σὲ κατηγορίες καί, ὑπο-τιμώντας ἐξαιρέτως τὸν ἅγιο Θεόδωρο τὸν Στουδίτη, ποὺ σήμερα ἑορτάζει, τὸν καταχωρεῖ στὸ δική του ἐμπνεύσεως Ἁγιολόγιο ὡς Δευτέρας κατηγορίας Ἅγιο! Στηρίζεται σὺν τοῖς ἄλλοις γιὰ νὰ καταδείξει τοὺς «δεύτερης» ἐπιλογῆς Ἁγίους, καὶ στὸν ὀρθολογιστὴ σχολιογράφο τοῦ ἱστολογίου «Ἀποτείχιση», τὸν Ἰωάννη Καρδάση, ὁ ὁποῖος σκοπὸ ἔχει νὰ ἀποπροσανατολίζει καὶ νὰ κρημνίζει στὶς συνειδήσεις τῶν πιστῶν προσωπικότητες καὶ πρακτικὲς Ἁγίων!!!

Δημοσιεύουμε τὸ σχόλιο τοῦ «Ἀμέθυστου», τὴν παραπομπὴ γιὰ τὸ ἄρθρο τοῦ κ. Ἰωάννη Καρδάση καὶ ἕνα παλαιοτερο ἄρθρο τοῦ π. Εὐθύμιου Τρικαμηνᾶ, μὲ τὸ ὁποῖο ἐπιτυχῶς ἀπαντοῦσε στὶς κατηγορίες τοῦ Καρδάση κατὰ τοῦ ἁγίου Θεοδωρου Στουδίτη, ὅτι τάχα ἦταν παπόφιλος Ἅγιος!

ΣΧΟΛΙΟ Αμέθυστου: Η αποτυχία τών Στουδίτων καλύφθηκε, ευτυχώς γιά τήν πίστη μας, μέ τήν ανάδυση τού Αγίου Ορους. Ο ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΣΤΟΥΔΙΤΗΣ ΕΙΝΑΙ ΔΕΥΤΕΡΗΣ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑΣ ΑΓΙΟΣ. Σήμερα χρησιμοποιείται γιά νά καλύψει τήν μεγαλομανία διαφόρων. Ενα ασφαλές κριτήριο ορθοδοξίας είναι καί τούτο. Ο πιστός τού Κυρίου Αγιος δέν μπορεί νά χρησιμοποιηθεί γιά σκοπούς αλλότριους τής πίστεως. Καί είναι γνωστό ότι ο Ζηζιούλας παρόλες τίς προσπάθειες, δέν μπορεί νά υποτάξει στήν μωρία του, τόν Αγιο Συμεών τόν Νέο Θεολόγο.

Αμέθυστος

ΙΩΑΝΝΗΣ ΚΑΡΔΑΣΗΣ

Ο Άγιος Θεόδωρος Στουδίτης και οι επιστολές του στους Πάπες της Ρώμης

Εισαγωγικά

Είναι γνωστόν, ότι ουδείς αναμάρτητος, αλλά και ουδείς αλάνθαστος. Αυτό ισχύει για τους πάντες, ακόμη και τους αγίους, ζώντες και κεκοιμημένους. Οι άγιοι, ούτε αλάνθαστοι είναι, ούτε αναμάρτητοι, αλλά οι πλέον θεραπευμένοι μέσα στο απέραντο νοσοκομείο, που αποκαλείται Εκκλησία του Χριστού. Η Εκκλησία του Χριστού, έχει κεφαλή τον Χριστό, τον μόνον αναμάρτητο, τον μόνον αλάνθαστο, αλλά και τον μόνο πραγματικά άγιο («εις άγιος, εις Κύριος, Ιησούς Χριστός…»). Όλα τα μέλη της Εκκλησίας είναι αμαρτωλά και κάνουν λάθη, είτε μεμονωμένα, είτε συναθροισμένα εν Συνόδω, όπως μας αποκαλύπτει η ΣΤ΄ Οικουμενική, που αναφέρει, ότι «δογμάτισε απλανώς και ουχί αλαθήτως». Μπορεί να δογμάτισε με λάθη, αλλά δεν το έκανε για να παραπλανήσει. Η Εκκλησία του Παρακλήτου, πράγματι έχει όλα τα μέλη της αμαρτωλά, ζώντα και κεκοιμημένα και μέχρι την τελική Κρίση. Μετά την Κρίση, η Εκκλησία των Εσχάτων δεν θα έχει πλέον μέλη αμαρτωλά, αλλά μέλη ευρισκόμενα είτε στην Βασιλεία των Ουρανών, είτε στην Κόλαση.

Τα περί του αντιθέτου έχει προ αιώνων θεσπίσει ο Παπισμός, ήδη από τον πάπα άγιο Αγαπητό Α΄ και δέχεται το ακριβώς αντίθετο, δηλ. ότι οι άγιοι είναι αλάνθαστοι και τούτο για να στηρίξει το αλάθητο του Πάπα. Παρασυρμένοι και ορθόδοξοι θεολόγοι, δυστυχώς, το πιστεύουν και το διακηρύττουν.

Εφ’ όσον λοιπόν οι πάντες θεωρούνται αμαρτωλοί και μη αλάνθαστοι, είναι φυσικό να συμπεριλαμβάνεται και ο άγιος Θεόδωρος Στουδίτης, ο οποίος εκδήλωσε έντονα τον φιλοπαπισμό του...

Ἡ συνέχεια έδῶ

Ο ΑΓΙΟΣ ΘΕΟΔΩΡΟΣ Ο ΣΤΟΥΔΙΤΗΣ

ΩΣ ΑΝΤΙΠΑΠΙΚΟΣ ΑΓΙΟΣ

τοῦ π. Εὐθύμιου Τρικαμηνᾶ

Τις τελευταίες μέρες διεξήχθη ένας διάλογος μεταξύ ενός μέλους του Ο.Θ.Σ (σ.σ. εννοεῖ τον Ι.Κ.) και του μαρτυρικού αρχιμανδρίτου πατρός Ευθύμιου Τρικαμηνά, περί του μεγάλου αγωνιστού της Ορθοδοξίας Αγίου Θεόδωρου του Στουδίτου (759-826 ).

Κρίνουμε σκόπιμο να δημοσιοποιήσουμε αυτόν τον χρήσιμο διάλογο γιά ενημέρωσι των επισκεπτών αυτού του blog, αλλά και γιά συμμετοχή τους στο διάλογο.

Πέραν των όσων θα αναφερθούν στη συνέχεια από τους διαλεγομένους, περί της θέσης του αγίου έναντι της Ρώμης, ως λέγει ο Π. Χρήστου, "τα πέντε πατριαρχεία ονομάζει πεντακόρυφον κράτος της Ορθοδοξίας", ακριβώς εις την επιστολήν, ένθα ομιλεί και περί της αναφοράς του κράτους της Οικουμενικής Συνόδου εις τον πάπαν. (επ.2,129, P.G. 99,1417).

Το πρώτο κείμενο του αρχιμ. Ευθυμίου Τρικαμηνά που καταχωρούμε σήμερα, είναι λίγο μεγάλο σε έκτασι, αλλά αξίζει τον κόπο να το μελετήσετε, θα ωφεληθήτε πολύ.

Η εποχή μας θα ηδύνατο να χαρακτηρισθή ως η εποχή της διαστροφής των πάντων. Η εποχή δηλαδή κατά την οποία αμφισβητούνται και διαστρέφονται και αυτά τα ηλίου φαεινότερα, τα βοώντα από μόνα των, τα μη δεχόμενα άλλη ερμηνεία. Είναι κυρίως η εποχή κατά την οποία αφήνομε να διαιωνίζωνται και να παγιώνωνται οι σύγχρονες παρεκτροπές και παραβάσεις και ασχολούμεθα με την δήθεν διόρθωσι των παλαιών, η προσέγγισις των οποίων γίνεται με καθαρά προτεσταντικό και δυτικό πνεύμα. Συνήθως γινόμεθα αποδέκτες και αναμεταδίδομε όσα οι ορθολογιστές θεολογούντες παράγουν, οι οποίοι και αυτοί στηρίζονται σε μελέτες αιρετικών και εχθρών της Ορθοδοξίας. Οι διερευνήσεις και διορθώσεις των συγχρόνων ορθολογιστών στρέφονται και σε πάγιες θέσεις της Εκκλησίας, οι οποίες αφορούν συγκεκριμένους αιρετικούς η αγίους. Κατ’ αυτόν λοιπόν τον τρόπο παρουσιάζουν την Εκκλησία ως σφάλλουσα και τους εαυτούς των ως διορθωτάς των σφαλμάτων της. Και λέγοντας Εκκλησία εννοούμε την διαχρονική πίστι και συνείδησι δια τα εν λόγω θέματα.

Μία τέτοια εσφαλμένη αντίληψις διαδίδεται στις ημέρες μας και δια τον όσιο Θεόδωρο τον Στουδίτη. Οι κατηγορίες οι οποίες του αποδίδονται από τους συγχρόνους είναι κυρίως η αυστηρότης του και η αποτείχισίς του δια τον παράνομο γάμο του αυτοκράτορος και το ότι ήτο φιλοπαπικός και υποστηρικτής του παπικού πρωτείου. Δια μεν την αυστηρότητά του στο θέμα της ευλογίας υπό της Εκκλησίας της μοιχείας του αυτοκράτορος, εμείς ειδικά στις ημέρες μας, δεν δυνάμεθα να κατανοήσωμε την ακρίβεια του οσίου, εφ’ όσον δια των διαζυγίων διαλύομε τους νομίμους γάμους και δια των δευτέρων και τρίτων γάμων επιβραβεύομε η στεφανώνομε τη μοιχεία. Δια δε τα φιλοπαπικά του αισθήματα είναι ίσως η μεγαλύτερη διαστροφή και αδικία στο πρόσωπό του. Δια να ιδούμε δε τα πραγματικά του αισθήματα και τις θέσεις του στο θέμα του Παπισμού και του πρωτείου του Πάπα είναι ανάγκη να παρουσιάσωμε όλα τα σχετικά κείμενα, εις τρόπον ώστε να εξαχθούν αβίαστα τα συμπεράσματά μας και να τοποθετηθούν τα πράγματα στη θέσι των.

Είναι αλήθεια ότι αν απομονώσουμε ορισμένα τμήματα από τις επιστολές του οσίου και τα συρράψωμε μεταξύ των θα εξάγομε το συμπέρασμα ότι ο όσιος Θεόδωρος ο Στουδίτης ήτο φιλοπαπικός και υποστηρικτής του παπικού πρωτείου. Διότι όντως υπάρχουν κάποια τμήματα των επιστολών του, τα οποία μεμονωμένως αναγιγνωσκόμενα δημιουργούν αυτή την εντύπωσι στον αναγνώστη.

Η μελέτη όμως των θέσεων ενός προσώπου, και δη εκκλησιαστικού, δεν πρέπει να γίνεται κατ’ αυτόν τον αιρετικό τρόπο, αλλά πρέπει να λαμβάνωνται υπ’ όψιν η όλη θεολογική του τοποθέτησις και διδασκαλία και οι συνθήκες κάτω από τις οποίες έγραψε αυτά τα οποία εμείς κρίνομε ως φιλοπαπικά, καθώς επίσης ο σκοπός για τον οποίο εγράφησαν.

Εξετάζοντας λοιπόν υπό αυτάς τας προϋποθέσεις τα δήθεν φιλοπαπικά χωρία του οσίου αναφέρομε εισαγωγικά ότι η όλη θεολογική του τοποθέτησις και διδασκαλία είναι άκρως αντιπαπική, σε σημείο μάλιστα κατά το οποίο μετά βεβαιότητος αβίαστα ισχυριζόμεθα, ότι δεν υπάρχει αντιπαπικώτερος άγιος από τον όσιο Θεόδωρο τον Στουδίτη.

Ο λόγος είναι απλούστατος και έγκειται εις ότι δεν υπάρχει άλλος άγιος ο οποίος να επολέμησε τόσο πολύ τις υπερβάσεις και παρεκτροπές της εκκλησιαστικής και πολιτικής εξουσίας, οι οποίες επικεντρώνονται σήμερα με απόλυτο μορφή στο πρόσωπο του Πάπα. Πώς άλλωστε είναι δυνατόν ο όσιος να είναι υποστηρικτής του παπικού πρωτείου με τη σημερινή του εξέλιξι και διαστροφή, την στιγμή κατά την οποία αποστασιοποιήθηκε και διέκοψε την εκκλησιαστική κοινωνία

Α Ι Ρ Ε Σ Ι Σ - Α Ι Ρ Ε Τ Ι Κ Ο Σ, π. Ευθυμίου Τρικαμηνά. --Ας μας απαντήσουν οι Οικουμενιστές: Σε ποιόν θα κάνουμε υπακοή; Σ' αυτούς ή στον άγιο Θεόδωρο; (Υπ' όψιν: όσα αναφέρει ο άγιος, τα αναφέρει για μη καταδικασμένους από Σύνοδο αιρετικούς. Όπως οι σημερινοί -ασυγκρίτως χειρότεροι- παναιρετικοί Οικουμενιστές!

Ἕνα ἀπό τά βασικώτερα θέματα μέ τά ὁποῖα ἀσχολήθηκαν καί ἐπολέμησαν οἱ πατέρες τῆς Ἐκκλησίας εἶναι ἡ αἵρεσις.  Ἡ αἵρεσις νοεῖται ὡς μία διαστροφή καί ἀλλοίωσις τῆς ἀληθείας, ὡς ψεῦδος καί πλάνη, εἴτε σέ θεωρητικό ἐπίπεδο εἴτε σέ πρακτικό.  Ἄν γίνη ἀποδεκτή ἡ αἵρεσις ἀπό κάποιον ὀρθόδοξο, εἶναι ἱκανή αὐτομάτως νά τόν ἀποκόψη ἀπό τήν Ἐκκλησία καί νά τοῦ στερήση τήν ἐλπίδα τῆς σωτηρίας. Ἡ αἵρεσις, ἄν γίνη ἀποδεκτή ὡς διδασκαλία, ἀποκόπτει καί ἀποξενώνει ἀπό τόν Χριστό καί ὁλόκληρες τοπικές Ἐκκλησίες, ὅπως τήν Ἐκκλησία τῆς Ρώμης, τήν Ἐκκλησία τῆς Κων/πόλεως κατά τήν περίοδο τῆς εἰκονομαχίας κλπ.

Ἡ αἵρεσις ἦταν τό μεγαλύτερο ὅπλο τοῦ διαβόλου μετά τήν περίοδο τῶν διωγμῶν διά νά πολεμᾶ τήν Ἐκκλησία καί νά ἀποκόπτη ἀπό αὐτήν τούς χριστιανούς. Κάθε ἐπικοινωνία μέ τούς αἱρετικούς σέ ἐκκλησιαστικό ἐπίπεδο σημαίνει ἀποδοχή τῆς αἱρέσεως  καί ταύτισι μέ αὐτήν. 

Ὁ ὅσιος Θεόδωρος ὁ Στουδίτης ἐπειδή ἐπολέμησε τίς αἱρέσεις πού ὑπῆρξαν στήν ἐποχή του, ἀνεδείχθη μέγας ὁμολογητής καί ὑπέρμαχος τῆς πίστεως. Ἦτο ἐκεῖνος τόν ὁποῖο συμβουλεύοντο ὅλοι προκειμένου νά τοποθετηθοῦν σωστά στά θέματα τῆς πίστεως καί ὁ λόγος του εἶχε, θά λέγαμε, τήν ἰσχύ νόμου διά τήν Ἐκκλησία στήν ἐποχή του. Τήν πίστι του δέ αὐτήν τήν ὡμολογοῦσε καί τήν ὑπέγραφε μέ τό ἴδιο του τό αἷμα. Ὡς ἐκ τούτου, τά λόγια του καί οἱ ἐκκλησιαστικές του θέσεις, ἦταν πάντοτε φῶς καί ὁδηγός γιά τούς χριστιανούς καί ἐκφράσεις τῶν θέσεων τῆς Ἐκκλησίας.

   Διά νά  ἰδοῦμε καλύτερα τήν ὅλη διδασκαλία τοῦ ὁσίου, ὅσον ἀφορᾶ στήν αἵρεσι θά χωρίσουμε τό θέμα σέ πέντε ἑνότητες καί θά παρουσιάσουμε σέ κάθε ἑνότητα σχετικά κείμενα ἀπό τά ἔργα τοῦ Ἁγίου Θεοδώρου:

1) Αἵρεσις–αἱρετικός,  2) Αἱρετική Ἐκκλησία,  3) Αἱρετική κοινωνία (ἐπικοινωνία μέ αἱρετικούς),  4) Αἱρετικός ἄρτος -αἱρετικά μυστήρια  καί   5) Αἱρετικός ναός.

ΑΙΡΕΣΙΣ  – ΑΙΡΕΤΙΚΟΣ

(Κείμενα ἁγίου Θεοδώρου Στουδίτου)

1.      Λέοντι Πάπα Ρώμης (τῷ αὐτῷ), Ἐπιστολή ΛΔ΄ (34), Ρ.G. 1028.

Ἀπήγγειλε δέ ἡμῖν ὁ αὐτός ἀδελφός ἡμῶν Ἐπιφάνιος, θειοτάτη κορυφή, ὡς ἔγκλησιν ἐδέξατο παρ' αὐτῆς, ἕνεκα Βαρσανουφίου, Ἡσαΐου τε καί Δωροθέου, τῶν αἱρετικῶν, ὡς δεχομένων ἡμῶν αὐτούς ὀρθοδόξους· καί πάλιν ἠγάσθημεν, εἰ ἡμεῖς οἱ ταπεινοί ὑπέρ ὀρθοδοξίας πάσχοντες, αἱρετικοῖς προσπάσχομεν. Ἐμφραττέσθω πᾶν τό καθ' ἡμῶν ὑποβάλλον καί συκοφαντοῦν στόμα. Ὀρθόδοξοί ἐσμεν, κἄν ἄλλως ἁμαρτωλοί, ὦ μακαριώτατε·  μηδ' ὁτιοῦν ὕφεσίν ἔχοντες ἐν τούτῳ τῆς ἀποστολικῆς πίστεως· πᾶσαν σύνοδον  οἰκουμενικήν τε καί τοπικήν, ἐγκεκριμένην τῇ ἀληθείᾳ, μετά τῶν ἐκτεθέντων αὐταῖς ἁγίων κανόνων ἀσπαζόμενοι, καί πᾶσαν αἵρεσιν, καί αἱρετικόν μυσαττόμενοι, καί ἀναθεματίζοντες. Καί ἀνάθεμα Βαρσανουφίῳ, Ἡσαΐᾳ, Δωροθέῳ τε καί Δοσιθέῳ, ὑπό τοῖς τοῦ ἁγίου Σωφρονίου  ἀναθεματισθεῖσιν. Ἀλλά καί ἄλλος εἴ τις εἴη τούτοις ὁμώνυμος ὅμως αἱρετικός, κατά τήν ἐκείνων αἵρεσιν, ἤ  ἑτέραν, κἄν ἐπίσκοπος, κἄν ἀσκητής, κἄν ὁστισοῦν, ἀνάθεμα ἔστω. Ἀλλά καί εἴ τις μή ἀναθεματίζοι εὐκαίρως κατά τό ἀναγκαῖον πάντα αἱρετικόν, εἴη τῆς αὐτῶν μερίδος.  Ἡμεῖς γάρ καθαροί ἐσμεν παντός αἱρετικοῦ φρονήματος, εὐχαῖς σου ἱερωτάταις, παναγέστατε.

                                    

Ἑρμηνεία:

Μᾶς ἀνέφερε ὁ ἴδιος ἀδελφός Ἐπιφάνιος, ἁγιώτατε πάτερ, ὅτι κατηγορούμεθα ἀπό τήν ὁσιότητά σου ἐξ αἰτίας τῶν αἱρετικῶν Βαρσανουφίου, Ἡσαΐου καί Δωροθέου, ὅτι δῆθεν ἐμεῖς δεχόμεθα αὐτούς, ὡς ὀρθοδόξους. Καί χαρήκαμε ὑπερβολικά, ἐπειδή ἐμεῖς οἱ ταπεινοί, ἐνῶ βασανιζόμεθα χάριν τῆς Ὀρθοδοξίας, ταλαιπωρούμεθα καί ἐξ αἰτίας τῶν αἱρετικῶν.  Ἄς ἀποστομωθῆ κάθε στόμα πού ὁμιλεῖ ἐνατίον μας καί μᾶς συκοφαντεῖ.

Εἴμαστε ὀρθόδοξοι, ἔστω ἄν καί κατά τά ἄλλα εἴμαστε ἁμαρτωλοί, μακαριώτατε, χωρίς στό θέμα αὐτό νά κάνωμε τήν παραμικρή ὑποχώρησι ἀπό τήν ἀποστολική πίστι.  Ἀποδεχόμεθα δέ κάθε σύνοδο οἰκουμενική καί τοπική πού ἀληθινά εἶναι ἀναγνωρισμένη, μαζί μέ τούς ἱερούς κανόνες πού ἐθέσπισαν καί συγχρόνως ἀποστρεφόμεθα καί ἀναθεματίζουμε κάθε αἵρεσι καί κάθε αἱρετικό.  Καί

Ο "ορθόδοξος" Πατριάρχης ΕΥΓΝΩΜΟΝΕΙ τους ΑΙΡΕΤΙΚΟΥΣ Παπικούς!!! Θα «ΤΡΙΖΟΥΝ τα κόκαλα» των Ομολογητών Αγίων, αλλά ποιός ακούει; Οι Ποιμένες έχουν βάλει "βουλοκέρι" στ' αυτιά τους!

 

Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης:

«Εἴμαστε   ε ὐ γ ν ώ μ ο ν ε ς   στὴν Καθολικὴ Ἐκκλησία»!!!

«Καρπούς» της λεγόμενης Οικουμενικής Κίνησης, χαρακτηρίζει ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος τις δωρεές από την αυστριακή Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία στην Ιερά Μητρόπολη Αυστρίας, ενός ναού στην πόλη Λεόμπεν και ενός οικοπέδου στο κρατίδιο Μπούργκενλαντ για την ανέγερση του πρώτου ορθόδοξου μοναστηριού στην Κεντρική Ευρώπη.

Αυτά τα δύο γεγονότα, είναι ο δεύτερος λόγος της τωρινής επίσκεψής του στην Αυστρία, στην οποία βρίσκεται με πολλή χαρά για μια ακόμη φορά και με διπλό σκοπό, όπως αναφέρει ο προκαθήμενος της Ορθοδοξίας σε αποκλειστικές δηλώσεις του στο ΑΠΕ- ΜΠΕ στη Βιέννη, όπου πραγματοποιεί επίσκεψη από την περασμένη Πέμπτη.

Ο πρώτος λόγος είναι για να συμμετάσχει στους εορτασμούς των 50 χρόνων από την ίδρυση του «Προ Οριέντε», ενός ιδρύματος που -όπως τονίζει- οφείλεται στο μακαριστό καρδινάλιο Φραντς Κένιγκ, αρχιεπίσκοπο της Βιέννης, ο οποίος είχε οραματισμούς και εργάσθηκε σε όλη του τη ζωή για την ενότητα των Εκκλησιών.

Το ίδρυμα «Προ Οριέντε», στο οποίο είναι και ο ίδιος μέλος από πολλών ετών, προσέφερε και εξακολουθεί να προσφέρει τη συμβολή του στην Οικουμενική Κίνηση προς την κατεύθυνση της ενότητας των διηρημένων Χριστιανών, σημειώνει ο Οικουμενικός Πατριάρχης.

Κατά δεύτερον, η επίσκεψή του στην Αυστρία συνδέεται με «δύο ευχάριστα γεγονότα για τη μητρόπολή μας, για το Οικουμενικό Πατριαρχείο, για την Ορθοδοξία γενικότερα» και το πρώτο ήταν η χθεσινή συμβολική παραλαβή ενός ναού από τους Καθολικούς, τον οποίο αυτοί παραχώρησαν όχι μόνον προς χρήση αλλά και ως ιδιοκτησία.

Ο ναός προορίζεται, όπως προσθέτει ο κ. Βαρθολομαίος, για να εξυπηρετεί τις θρησκευτικές ανάγκες των Ορθοδόξων της πόλης Λεόμπεν και της ευρύτερης περιοχής, και επειδή οι πιστοί εκεί είναι διαφόρων εθνικών προελεύσεων η λειτουργία θα γίνεται στα γερμανικά, έτσι ώστε όλοι να καταλαβαίνουν και να συμμετέχουν.

Το δεύτερο ευχάριστο γεγονός είναι η συμβολική παραλαβή, αύριο Τρίτη, «πάλι από τους Καθολικούς αδελφούς μας» ενός οικοπέδου, που και αυτό είναι δωρεά προς την Ιερά Μητρόπολη Αυστρίας, στην οποία δίνεται και η ιδιοκτησία του, με σκοπό να κτιστεί ένα ορθόδοξο μοναστήρι στην καρδιά της Ευρώπης.

«Το μοναστήρι αυτό θα είναι ένας πνευματικός φάρος, θα ακτινοβολεί την Ορθοδοξία, θα είναι μια όαση πνευματική- και είμαστε ευγνώμονες στην Καθολική Εκκλησία για αυτές τις συγκεκριμένες εκδηλώσεις αγάπης, σεβασμού και εκτίμησης στην Ορθόδοξη Εκκλησία. Όλα αυτά αποτελούν καρπούς της λεγόμενης Οικουμενικής Κίνησης, των αγαθών σχέσεων μεταξύ των Εκκλησιών μας», επισημαίνει ο Οικουμενικός Πατριάρχης στις δηλώσεις του στο ΑΠΕ-ΜΠΕ και συμπληρώνει: «Ευχόμαστε να υπάρξουν και άλλες τέτοιες χειρονομίες, όχι για ιδιοτελείς σκοπούς, αλλά για να αγιάζονται οι Χριστιανοί μας και να μπορούμε να προάγουμε την ιερά υπόθεση της των πάντων ενώσεως, για την οποία προσεύχεται η Εκκλησία μας σε όλες τις ιερές ακολουθίες».

Ο κ. Βαρθολομαίος συγχαίρει στη συνέχεια τον μητροπολίτη Αυστρίας- Έξαρχο Ουγγαρίας και Μεσευρώπης, Αρσένιο, ο οποίος -όπως τονίζει- μέσα σε μικρό χρονικό διάστημα, μόλις τριών χρόνων, από την εκλογή του πέτυχε πολλά στην επαρχία του.

«Ο μητροπολίτης Αρσένιος καλλιεργεί το κλίμα αδελφικών σχέσεων με τους άλλους Χριστιανούς, προάγει την πνευματική ζωή των Χριστιανών του, και από το Οικουμενικό Πατριαρχείο, που τον εξέλεξε και τον τοποθέτησε εδώ, εκφράζουμε την ευαρέσκεια μας, την ικανοποίηση και τα συγχαρητήριά μας, και είμαστε βέβαιοι ότι θα επιτελέσει πολλά ακόμη κατά την ποιμαντορία του, την οποία και ευχόμεθα μακράν και ευλογημένη», αναφέρει.

Στις δηλώσεις του ο προκαθήμενος της Ορθοδοξίας εκφράζει, επίσης, τις ευχαριστίες του και στο ΑΠΕ- ΜΠΕ, το οποίο «είναι πάντοτε στο πλευρό της Ιεράς Μητρόπολης Αυστρίας και προβάλει όλα τα επιτεύγματα, αλλά και τις ανάγκες και την προσφορά της Ορθοδόξου Εκκλησίας σε αυτή την πολιτισμένη χώρα».

Α Γ Ι Ο Π Ο Ι Η Θ Η Κ Α Ν --ΟΙ ΔΩΡΗΤΕΣ ΟΡΓΑΝΩΝ;;; Είναι δυνατόν να είναι κι αυτό αλήθεια; ---Αλλά άπό τους Οικουμενιστές, όλα πια μπορεί κανείς να τα περιμένει! Ας είναι καλά οι σιγονταροΟικουμενιστές που αρκούνται να αντιδρούν δημοσιογραφούντες απλώς, αλλά και ταυτόχρονα να τους καλύπτουν, επικοινωνώντας μαζί τους!

  Πηγή: egolpion

Αγιοποιήθηκαν οι Δωρητές Οργάνων και από ποιόν;

 

Αυτό που διαβάζουμε στην ακολουθία της πρώτης Κυριακής του Νοεμβρίου πρόκειται περί οφθαλμαπάτης; Οι δωρητές οργάνων αγιοποιήθηκαν Συνοδικώς ή υπάρχει άλλη ερμηνεία στα εξής: 

Τῇ δὲ αὐ­τῇ Κυ­ρι­α­κῇ, ἡ Ἱ­ε­ρὰ Σύ­νο­δος τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας τῆς Ἑλ­λά­δος ὥ­ρι­σε τι­μᾶ­σθαι τοὺς ἐν χρι­στο­μι­μή­τῳ αὐ­τα­παρ­νή­σει κι­νου­μέ­νους πρὸς δω­ρε­ὰν ὀρ­γά­νων σώ­μα­τος αὐ­τῶν, εἰς σω­τη­ρί­αν πα­σχόν­των ἀ­δελ­φῶν.

Στίχ. Δω­ρη­ταὶ τοῦ σώ­μα­τος χαί­ρε­τε ἐν Κυ­ρί­ῳ, Ὡς ἐν ἔρ­γοις κοι­νω­νοὶ τοῦ νό­μου τῆς ἀ­γά­πης.

Θα έχουμε μια απάντηση ή να αρχίσουμε να χαρίζουμε όργανα για να εξαγοράσουμε τον Παράδεισο;

Συμμετοχὴ Βαρθολομαίου καὶ Μονοφυσιτη στους εορτασμούς για τα 50 χρόνια του οικουμενιστικού ιδρύματος «Pro Oriente»!

Φωτογραφίες από την συμμετοχή του Οικουμενικού Πατριάρχη Βαρθολομαίου στους εορτασμούς για τα 50 χρόνια από την ίδρυση του οικουμενιστικού ιδρύματος «Pro Oriente»  Πηγή: "Ἀκτίνες"

Βιέννη 8/11/2014 - Σύμφωνα με ανακοίνωση του Οικουμενικού Πατριαρχείου ο Πατριάρχης Βαρθολομαῖος ἀνεχώρησε, «ἀεροπορικῶς εἰς Βιέννην, προκειμένου νά συμμετάσχῃ εἰς τούς ἑορτασμούς ἐπί τῇ 50ετηρίδι ἀπό τῆς ἱδρύσεως τοῦ ἐκεῖσε ἑδρεύοντος Ἱδρύματος «Pro Oriente», ὡς καί νά παραλάβῃ ἐπισήμως παρά τῶν ὑπευθύνων τῆς τοπικῆς ΡΚαθολικῆς Ἐκκλησίας τάς πρός τήν Ἱεράν Μητρόπολιν Αὐστρίας δωρεάς ἑνός Ναοῦ καί ἑνός οἰκοπέδου πρός ἵδρυσιν Ὀρθοδόξου Ἱερᾶς Μονῆς». 

Δείτε και: -Αναζητούν οικουμενιστές μοναχούς για το πρώτο ορθόδοξο (οικουμενιστικό) Μοναστήρι στην Αυστρία.

Τα τζαμιά των ..."ατζαμήδων" για το δημόσιο συμφέρον! Μ. Βολουδάκη

Πηγή: Ενοριακή Ευλογία

Άγιος Αρσένιος ο Καππαδόκης. Μια από τις έννοιες του να μην αλλαξοπιστήσουν οι Χρισταινοί, υποχωρώντας στις πιέσεις των Τούρκων και των λυκοποιμένων αιρετικών!

Ο άγιος χριστιανών και Τούρκων!

Ο άγιος Αρσένιος ο Καππαδόκης (10 Νοεμβρίου)

Ο Οσιώτατος Αρσένιος ο Καππαδόκης γεννήθηκε γύρω στα 1840 στα Φάρασα ή Βαρασιό, στο Κεφαλοχώρι των έξι Χριστιανικών χωριών της περιφερείας Φαράσων της Καππαδοκίας. Οι γονείς του ήταν πλούσιοι σε αρετές και μέτριοι σε αγαθά. Είχαν αποκτήσει δύο αγόρια, τον Βλάσιο και τον Θεόδωρο (τον Άγιον Αρσένιο).
Από μικρή ηλικία έμειναν ορφανά και τα προστάτεψε η θεία τους, αδελφή της μητέρας τους. Ένα θαυμαστό γεγονός που συνέβηκε στα παιδιά και την θαυματουργική διάσωση του μικρού τότε Θεόδωρου από τον Άγιον Γεώργιο που  τον έσωσε από βέβαιο πνιγμό, είχεν ως αποτέλεσμα, για τον μεν Βλάσιο να δοθεί με τον δικό του τρόπο  στον Θεό, να τον δοξολογεί ως δάσκαλος της Βυζαντινής Μουσικής και κατέληξε αργότερα  στην  Κωνσταντινούπολη, για τον Θεόδωρο δε να θέλει να γίνει καλόγερος. Στη συνέχεια μεγαλώνοντας, στάλθηκε στη Νίγδη και μετά στη Σμύρνη όπου τέλειωσε τις σπουδές του.
Στα είκοσι έξι του περίπου χρόνια πήγε στην Ιερά Μονή  Φλαβιανών του Τιμίου Προδρόμου όπου αργότερα κάρηκε Μοναχός και πήρε το όνομα Αρσένιος. Δυστυχώς όμως δε χάρηκε πολύ την ησυχία του, διότι εκείνη την εποχή είχαν ανάγκη μεγάλη από δασκάλους και ο Μητροπολίτης Παΐσιος ο Β’, τον χειροτόνησε Διάκο και τον έστειλε στα εγκαταλειμμένα παιδιά. Αυτό φυσικά γινόταν στα κρυφά, με χίλιες δυό προφυλάξεις, για να μη μάθουν τίποτε οι Τούρκοι. Στο τριακοστό έτος της ηλικίας του χειροτονήθηκε στην Καισσάρεια Πρεσβύτερος με τον τίτλο του Αρχιμανδρίτου και την ευλογία ως Πνευματικός.

Άρχισε πια η πνευματική του δράση να γίνεται μεγαλύτερη και να απλώνεται. Με την άφθονη Θεία Χάρη που τον προίκισε ο Θεός θεράπευε τις ψυχές και τα σώματα των πονεμένων ανθρώπων. Είχε πολλή αγάπη στον Θεό και προς την εικόνα Του, διότι, όταν έβλεπε πολύ πόνο και καταπίεση Τουρκική, η αγάπη τον έβγαζε έξω από τον εαυτό του και έξω από το χωριό του και αγκάλιαζε και τα γύρω χωριά. Θεράπευε τον ανθρώπινο πόνο όπου τον συναντούσε σε Χριστιανούς ή Τούρκους. Για τον Άγιον δεν είχε καμιά σημασία, διότι έβλεπε στο πρόσωπό τους, την με πολλή αγάπη πλασθείσα εικόνα του Θεού. Αναρίθμητα είναι τα θαύματα που επετέλεσε ο Άγιος με τη χάρη του Θεού. Στείρες γυναίκες τεκνοποιούσαν, αφού τις διάβαζε ευχή ή έδιδε ‘φυλακτό’ που ήταν ένα κομμάτι χαρτί γραμμένο με κάποιες ευχές που τις έγραψε ο ίδιος. Διάβαζε το Άγιο Ευαγγέλιο σε σοβαρές περιπτώσεις, όπως στους τυφλούς, βουβούς, χωλούς, παραλυτικούς, δαιμονισμένους και γινόντουσαν καλά, μόλις τελείωνε την ανάγνωση. Πολλοί Χριστιανοί και Τούρκοι είχαν θεραπευθεί, αφού πήραν χώμα από το κατώφλι του κελιού του και αναμιγνύοντας το με λίγο νερό το έπιναν, πιστεύοντας ότι θα εθεραπεύοντο και η πίστη τους που είχαν στον Άγιο, έκανε το θαύμα. Χρήματα φυσικά δε δεχόταν ποτέ, ούτε κι έπιανε στα χέρια του. Συνήθιζε να λέγει ‘η πίστη μας δεν πουλιέται’.

Βίωνε ολοκληρωτικά και ‘έπασχε τα Θεία’. Ζούσε με αυταπάρνηση, διότι πολύ πρώτα τον Θεό και μετά την εικόνα Του, τον πλησίον. Αιματηρούς αγώνες και προσπάθειες κατέβαλε για να διατηρήσει τους συγχωριανούς και τους συμπατριώτες του στην πίστη του Χριστού, στην Ορθόδοξη πίστη, για να μην κλονιστούν και αλλαξοπιστήσουν στις  χαλεπές εκείνες ημέρες και εποχές, από τις πολλές και διάφορες πιέσεις που δεχόντουσαν από τους Τούρκους, αλλά και από τους διάφορους προβατόσχημους λύκους, τους προτεστάντες, που προσπαθούσαν να λυμάνουν την ποίμνη του Χριστού.

Το κελί του, μικρό, απέριττο, ευρισκόταν μέσα στον κόσμο, αλλά συγχρόνως κατόρθωνε να ζει και εκτός του κόσμου. Σε αυτό, καθώς και για τα Θεία του κατορθώματα, πολύ τον βοηθούσαν οι δύο ημέρες (η Τετάρτη και η Παρασκευή) που έμενε έγκλειστος στο κελί του, προσευχόμενος. Οι οποίες καρποφορούσαν περισσότερο πνευματικά τότε, διότι αγίαζαν και την εργασία των άλλων ημερών. Ώρες έμενε γονατιστός προσευχόμενος στον Θεό για τον λαό Του, που τον είχε εμπιστευθεί στα ασκητικά χέρια του δούλου Του Αρσενίου. Η μεγάλη ευαισθησία Του Αγίου Πατρός δεν άντεχε να κάνει κανένα κακό στην πλάση. Ιδιαίτερα στα ζώα. Ποτέ του δεν κάθησε σε ζώο να το κουράσει, για να ξεκουράσει τον εαυτό του. Προτιμούσε πάντοτε να βαδίζει πεζός και όπως συνήθιζε ξυπόλυτος. Είχε πάντοτε μπροστά του τον Χριστό που ποτέ Του δεν κάθησε σε ζώο – μόνο μια φορά – κι όπως χαρακτηριστικά έλεγε: ‘εγώ που είμαι χειρότερος κι από το γαϊδουράκι, πώς να καθήσω σ’αυτό;’

Για να κρύψει τις αρετές του από τα μάτια των ανθρώπων και να αποφύγει έτσι τους επαίνους, κατάφευγε σ’ ορισμένες ‘ιδιοτροπίες’ [γι' αυτό από κάποιους εντάσσεται στους διά Χριστόν σαλούς]. Παρουσιαζόταν σαν σκληρός, θυμώδης, οξύθυμος, απόπερνε τις διάφορες γυναίκες, που από αγάπη για αυτόν και ευγνωμοσύνη προσπαθούσαν να τον βοηθήσουν, με διάφορους τρόπους, να του μαγειρεύουν και να του στέλλουν φαγητό. Όπως χαρακτηριστικά έλεγε στον πιστό του φίλο και ψάλτη Πρόδρομο τα εξής: ‘Εάν ήθελα να με υπηρετούν γυναίκες, θα γινόμουν έγγαμος ιερεύς και θα με υπηρετούσε παπαδιά. Τον καλόγερο που τον υπηρετούν γυναίκες, δεν είναι καλόγερος’.
Όταν ύψωνε τα χέρια του για να παρακαλέσει για κάτι τον Θεό, άρχιζε να τον παρακαλεί προσευχόμενος και φωνάζοντας, ‘Θεέ μου!’ λες και ξεκοβόταν η καρδιά του εκείνη την ώρα, και θαρρείς πως έπιανε τον Χριστό από τα πόδια και δεν τον άφηνε, εάν δεν του έκανε το αίτημά του. Εμείς όπως έλεγαν οι Φαρασιώτες ‘στην Πατρίδα μας τι θα πει γιατρός, δεν ξέραμε. Στον Χατζεφεντή τρέχαμε. Στην Ελλάδα μάθαμε από