Τα σαθρά επιχειρήματα των αντι-Οικουμενιστών: Έχω καιρό να «ομολογήσω» ...αύριο! Κατά το «έχω καιρό να μετανοήσω»!

Ἡ  νέα  Ἐκκλησία  εἶναι ἐδῶ!

Για να αναπαύσουν την συνείδησί τους οι πνευματικοί πατέρες, αλλά και τους πιστούς που ανησυχούν και τους …ενοχλούν, έχουν βρη ένα πολύ κακόηχο τροπάρι:

«Αργότερα, λέγουν, θα αντιδράσουμε, όταν θα έχη έλθει ο κατάλληλος καιρός· ας έλθουν στο κοινόν ποτήριον με τον Πάπα και τότε θα δήτε αν θα προδώσουμε την πίστι μας».

Πού και από ποιόν εδιδάχθησαν οι πνευματικοί καθοδηγητές,  ότι δεν πρέπει να πολεμούμε και να αποτειχιζόμεθα από τους κακοδόξους ποιμένας, παρά μόνον όταν έλθουν στο κοινό ποτήριον  με τον αρχηγόν της αιρέσεως που επιδέξια προβάλλουν οι του Φαναρίου ως  …«σεβάσμιον αδελφόν» και «πρώτον εν τη καθόλου Εκκλησία του Χριστού»;

Αυτό είναι σατανικόν όχι μόνο σαν σκέψι αλλά περισσότερο σαν σύστημα αποκοιμήσεως της ορθοδόξου συνειδήσεως. Μοιάζει με την άλλη τέχνη του διαβόλου που συνεχώς ψιθυρίζει στο αυτί του αμαρτωλού: «αύριο μετανοείς»· «αργότερα, έχεις ακόμα καιρό»· «στα γεράματά σου, καλλίτερα, για να μη ξαναμαρτήσης», για να φύγη τελικά από τον κόσμο αυτόν προτού προλάβη την σωτήρια εξαγόρευση. Έτσι και εδώ.

Ποιος τους εγγυάται ότι θα ζήσουν μέχρι το κοινό ποτήριο, ή ότι με την τακτική τους αυτή εξασφαλίζουν την σωτηρία τους, αφού γίνονται αιτία να προχωρά το κακό και να χάνωνται καθημερινώς ψυχές για τις οποίες Χριστός απέθανε; Και όταν είπε ο Κύριος, ότι αυτός που θα φανή πιστός στο λίγο θα φανή δόκιμος και στο πολύ, αυτό δεν ήθελε να διδάξη, ότι δηλαδή μόνον αυτός που πολεμά αμέσως και χωρίς αναβολές το οποιοδήποτε κακό, θα φανή τελικά ο νικητής του;

Γιατί λησμονούν τους λόγους του χρυσού κήρυκος της Εκκλησίας, του θείου Χρυσοστόμου;

«Διότι εάν, γράφει ο μέγας πατήρ, οι τολμώντες να καταλύσουν τους θείους θεσμούς και παραδόσεις, έστω και κατά μικρόν, εδέχοντο εγκαίρως τον αρμόδιον έλεγχον, δεν θα εγίνετο η παρούσα συμφορά, ουδέ θα κατελάμβανε την Εκκλησίαν τέτοιος χειμώνας· και τούτο διότι, ο ανατρέπων και το ελάχιστον της ορθής πίστεως, καταστρέφει το όλον».

Δυστυχώς έχουν δημιουργήσει μία νέα εκκλησιολογία, κατά την οποίαν μπορεί ο επίσκοπος να έχη διαφορετική πίστι από τον πατριάρχη του, και ο πρεσβύτερος από τον επίσκοπόν του, αλλά να μη γίνεται αυτό αιτία σχίσματος, προκειμένου να διατηρηθή η ενότης!

Μια τέτοια όμως ενότης δεν είναι του Θεού, αλλά της παπωσύνης, άνευ δηλαδή αληθείας και Πνεύματος Αγίου! 

 Πηγή: orthodox-voice

ΑΝ ΕΝΑΣ ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΕΙΝΑΙ ΤΟΣΟ ΜΠΕΡΔΕΜΕΝΟΣ, ΤΟΤΕ ΤΙ ΝΑ ΠΟΥΝ ΟΙ ΠΙΣΤΟΙ;

Ἡ σύγχυση καὶ ἡ ὑποκρισία εἶναι ἀφάνταστη!

Καὶ ἡ διαστροφὴ τῆς ἀλήθειας συνειδητή!

 

«Όσοι κληρικοί και λαϊκοί συμμετέχουν στις συμπροσευχές με τους ακοινωνήτους Παπικούς ή άλλους αιρετικούς, πρέπει νά αφορίζονται κατά τόν δέκατο Αποστολικό Κανόνα».

(Γόρτυνος Ἱερεμίας)

Νά, γιατὶ ὁ Γόρτυνος καὶ οἱ ἄλλοι ἀντι-Οἰκουμενιστές ἀρνοῦνται νὰ κατονομάσουν ποιοί Πατριάρχες καὶ Ἐπίσκοποι εἶναι αἱρετικοὶ Οἰκουμενιστές! Διότι πρέπει ἀμέσως νὰ ἐφαρμόσουν τοὺς Ἱ. Κανόνες περὶ «ἀκοινωνησίας» καὶ νὰ μὴν κοινωνοῦν μαζί τους!

Κι αὐτὸ ἀπὸ φόβο καὶ δειλία δὲν τὸ ἀντέχουν!

Καὶ σύ, Σεβασμιώτατε, ἀπὸ τὴ μιὰ ὀνομάζεις τὸν Οἰκουμενισμὸ ΠΑΝΑΙΡΕΣΗ, καὶ ἀπὸ τὴν ἄλλη κοινωνεῖς μὲ ὅσους κοινωνοῦν μὲ τὸν αἱρεσιάρχη Βαρθολομαῖο! Καὶ δὲν κοινωνεῖς ἁπλῶς μὲ τοὺς Οἰκουμενιστὲς ἐθιμικὰ καὶ ἔστω ἀπὸ κάποια ἀνάγκη, ἀλλὰ παρακαλοῦσες νὰ ἔρθει νὰ εὐλογήσει τὸ Ποίμνιό σου ὁ αἱρεσιάρχης κ. Βαρθολομαῖος (ἀλλὰ αὐτός, ἐπειδὴ εἶχες ὑπογράψει τὴν «Ὁμολογία Πίστεως» ἀρνήθηκε νὰ ἔρθει!).

Ἐσὺ λοιπόν, δὲν εἶσαι ἀκοινώνητος, κατὰ τὰ λεγόμενά σου;

Γράφεις σὲ ἄλλο σημεῖο: «Εάν η Εκκλησία διακόπτει την κοινωνία της με κάποιον, πρέπει και ο πιστός χριστιανός να διακόπτει την κοινωνία του μ' αυτόν, γιατί έτσι έπραξε η Μητέρα του Εκκλησία».

Ἡ Μητέρα Ἐκκλησία ἔχει διακόψει τὴν κοινωνία της μὲ ὅσους δὲν πιστεύουν «εἰς Μίαν» Ἐκκλησίαν ἐδῶ καὶ αἰῶνες, καὶ ἔχει δώσει Ἐντολὴ τὸ ἴδιο νὰ κάνουν καὶ οἱ πιστοὶ κάθε ἐποχῆς.

Ἐσύ, γιατί δὲν ἀκολουθεῖς, ὅσα ἔχει διδάξει ἡ «Μητέρα Ἐκκλησία», ἀλλὰ ἀκολουθεῖς σύγχρονους πατέρες;

Καιρός να ορθώσουμε ανάστημα

και να διαμαρτυρηθούμε.

Φωνή λαού, οργή Θεού!

Πηγή: «Κατάνυξις»

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΓΟΡΤΥΝΟΣ ΚΑΙ ΜΕΓΑΛΟΠΟΛΕΩΣ

ΔΗΜΗΤΣΑΝΑ-ΜΕΓΑΛΟΠΟΛΙΣ

Αριθμ.Πρωτ.1107

Ο δέκατος και ενδέκατος αποστολικός κανόνας

1. Στό σημερινό μου κήρυγμα, αδελφοί χριστιανοί, θα σας ερμηνεύσω δύο ιερούς Κανόνες. Τον δέκατο και τον ενδέκατο Αποστολικό Κανόνα. Ο δέκατος Κανών λέει ότι αν ένας χριστιανός προσευχηθεί, έστω και σε ένα σπίτι, με κά­ποιον «άκοινώνητο», αυτός να αφορίζεται.

«Ακοινώνητο» λέγουμε εκείνον που η Εκκλησία, γιά παιδαγωγικό λόγο, άπέκοψε από τήν σύναξη των πιστών γιά την Θεία Κοινωνία. Είναι «άκοινώνητος» αυτός, γιατί δεν μπορεί να λάβει την Θεία Κοινωνία. Ο «ακοινώνητος» λέγεται και «αφορισμένος», χωρισμένος δηλαδή από το σώμα των πιστών, που μετέχουν στην Αγία Τράπεζα του Θεού για την Θεία Κοινωνία. Με αυτόν τον «ακοινώνητο» δεν επιτρέπεται κανείς χριστιανός να προσευχηθεί μαζί του. "Αν το κάνει αυτό, όχι μόνο σε Ιερό Ναό, άλλα και σε ένα ιδιωτικό σπίτι, αυτός πρέπει να αφοριστεί, λέγει ο Κανόνας μας εδώ.

2. Ας προσέχουμε, αδελφοί μου χριστιανοί, μήπως από καλή διάθεση γί­νουμε παραβάτες του εδώ Κανόνα μας. Γιατί μπορεί κάποιος να πει:

Η προ­σευχή είναι καλό πράγμα. Ας κάνω λοιπόν μιά προσευχή με αυτόν τον αφορισμένο, που βρέθηκε στο σπίτι μου. Μπορεί έτσι να τον προσελκύσω και να μετανοήσει. Όποιος το κάνει αυτό είναι παραβάτης του Κανόνα μας εδώ και πρέπει να αφοριστεί και αυτός, γιατί, όποιος προσευχηθεί με αφορισμένο -γνωρίζοντας ότι είναι αφορισμένος- καταφρονεί την Εκκλησία που τον αφό­ρισε, ότι δήθεν άδικα έπραξε (η Εκκλησία).

Το νόημα του Κανόνας μας, αδελ­φοί μου χριστιανοί, είναι ότι πρέπει να έχουμε εμπιστοσύνη στην Εκκλησία και κοινωνία με αυτήν. Εάν η Εκκλησία διακόπτει την κοινωνία της με κάποιον, πρέπει και ο πιστός χριστιανός να διακόπτει την κοινωνία του μ' αυτόν, γιατί έτσι έπραξε η Μητέρα του Εκκλησία. Όταν όμως λέμε να διακόπτουμε την κοινωνία με έναν «άκοινώτητο», με έναν δηλαδή αφορισμένο, εννοούμε να διακόπτουμε την κοινωνία προσευχής μόνο μαζί του και δεν εννοούμε ότι απα­γορεύεται να συνομιλούμε ή να επικοινωνούμε επαγγελματικά μαζί του.

Κατά τον Κανόνα μας εδώ καταδικάζεται και η συμπροσευχή με τους αιρε­τικούς, γιατί οι αιρετικοί, αφού προσεχώρησαν σε αίρεση, έπαυσαν να έχουν κοινωνία με την πραγματική Εκκλησία, δηλαδή την Ορθόδοξη Εκκλησία. Οι αιρετικοί είναι «ακοινώνητοι», γιατί δεν μπορεί να λάβουν την Θεία Κοινωνία. Και ο δέκατος λοιπόν Αποστολικός Κανόνας που μελετάμε μας απαγορεύει να συμπροσευχόμαστε με ακοινώνητους, έστω και σε ιδιωτικό σπίτι ακόμη, πολύ περισσότερο μας το απαγορεύει αυτό σε Ιερό Ναό.

Πονούμε πραγματικά όταν ακούμε, όχι μόνο, αλλά και βλέπουμε, συμπροσευχές μεγαλόσχημων ρασοφόρων με τους αιρετικούς Παπικούς, ακόμη και με αυτόν τον ίδιο αιρετικό Πάπα. Ο αγιασμένος Γέροντας Πατήρ Παΐσιος μας λέγει ότι γιά να προσευχηθούμε με κάποιον πρέπει να έχουμε την ίδια πίστη με αυτόν. Αλλά ο Πάπας και οι Παπικοί, όπως μας το λέγει ο άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς και τόσοι άλλοι άγιοι Πατέρες και Οικουμενικές Σύνοδοι, είναι αιρετικοί. Όσοι κληρικοί και λαϊκοί συμμετέχουν στις συμπροσευχές με τους ακοινωνήτους Παπικούς ή άλλους αιρετικούς, πρέπει νά αφορίζονται κατά τόν δέκατο Αποστολικό Κανόνα.

-Πώς εγίναμε έτσι, αδελφοί χριστιανοί; Ας μας ελεήσει

Τὸ σκότος των Οικουμενιστών και η τύφλωση των αντι-Οικουμενιστών!

Ἡ τύφλωση τῶν ἀντι-Οἰκουμενιστῶν εἶναι φοβερή. Κάθε μέρα ἀρθρογραφοῦν ἢ δημοσιοποιοῦν τὶς κακοδοξίες, τὶς ἀπάτες καὶ τὶς αἱρετικὲς πρακτικὲς τῶν Οἰκουμενιστῶν (ποὺ ὁ Τελεβάντος δόλια ἔχει μετονομάσει σὲ «ἀσχήμιες»), ἀλλὰ παρόλα αὐτὰ κοινωνοῦν μὲ τοὺς Οἰκουμενιστές! Ὅποιος ἔχει διαβάσει μερικὰ μόνο κείμενα τῶν Πατέρων, διαπιστώνει ὅτι οἱ Πατέρες διέκοπταν τὴν ἐπικοινωνία τους μὲ τοὺς αἱρετικούς, ἂν ἐπεσήμαιναν καὶ μία ἔστω ἀπὸ τὶς παραπάνω κακόδοξες διδασκαλίες καὶ πρακτικές.

Αὐτοί, ὅμως, ἐκεῖ. Ἐπιμένουν νὰ κοινωνοῦν μὲ Βαρθολομαίους, Ζηζιοῦλες, Σαββάτους καὶ Πολυκανδριώτηδες, νὰ διαβάλλουν τὴν ἀπομάκρυνση ἀπὸ τοὺς αἱρετικοὺς ὡς σχίσμα, παρότι πεισματικά, συστηματικὰ καὶ πολυεπίπεδα οἱ “κάθε καρυδιᾶς καρύδι” Οἰκουμενιστὲς ἐπιδίδονται στὴν ἀποδόμηση καὶ σκύλευση κάθε ὀρθόδοξης Παραδόσεως καὶ διδασκαλίας. Ἕνα ἀκόμα τέτοιο παράδειγμα μᾶς παρουσιάζει ὁ Τελεβάντιος θεολόγος Β. Χαραλάμπους καὶ δημοσιεύει ἡ «Κατάνυξις».

Επίπλαστη ενότητα με βλάσφημες οικουμενικές πρακτικές.

Άρθρο του θεολόγου Β. Χαραλάμπους 

Πηγή: "Κατάνυξις"

Θέματα που περιλαμβάνονται στην ανάρτηση: Οικουμενιστικές στρεβλώσεις, Ιδιωτική ένωση η κοινότητα Taize, Άγιοι Πατέρες, Ολισθήματα Ορθοδόξων, Πάπας, Ορθόδοξο δόγμα, Οικουμενική Σύνοδος.

Οικουμενιστικές στρεβλώσεις χειρίστου είδους μπορεί κανείς να χαρακτηρίσει τις πρακτικές που ακολουθεί η δήθεν "μοναστική" κοινότητα Taize στη Γαλλία προκειμένου να πετύχει την κοινωνία μεταξύ των Χριστιανών.

Πρώτον γιατί δεν είναι "μοναστική" και δεύτερο γιατί δεν επιδιώκει την κοινωνία των Χριστιανών Ορθόδοξα όπως εμείς ως χριστιανοί Ορθόδοξοι γνωρίζουμε από τους Άγιους Πατέρες της Εκκλησίας μας.

Πρόκειται για μια "ιδιωτική ένωση πιστών " από τις πολλές που υπάρχουν σύμφωνα με τη βατικάνειο νομοθεσία.

Την αποτελούν εκατό μέλη διαφόρων ομολογιών, μεταξύ αυτών και ορθόδοξοι δυστυχώς που μόνο ορθόδοξα βέβαια δεν πιστεύουν.

Ο ψευδοηγούμενος της κοινότητας, αδελφός Αλο'ί'ς, με τις επισκέψεις του στον Πάπα Βενέδικτο, στο δικό μας Οικουμενικό Πατριάρχη, στο Πατριάρχη Μόσχας Αλέξιο και αλλού θέλει να προσδώσει οικουμενικό χαρακτήρα στην κοινότητα.

Πρόκειται για παπική δολιότητα.

Η κοινωνία των Χριστιανών που δήθεν επιδιώκει είναι μια απάτη και όλες οι δραστηριότητες υποκρύπτουν παπικές οικουμενικές σκοπιμότητες που ο καθένας μπορεί εύκολα να αντιληφθεί.

Η ενότητα που επικαλούνται στηρίζεται στην κατάργηση των δογματικών διαφορών που ο Πάπας θεωρεί απλώς εκκλησιαστικά έθιμα.

Οι Πατέρες όμως της Εκκλησίας μας και οι Ομολογητές της Πίστης μας σφράγισαν και διαφύλαξαν με το αίμα τους το Ορθόδοξο δόγμα.

Η αγάπη και η ειρήνη του Χριστού για τα οποία πασχίζει υποτίθεται η περίεργη αυτή "ένωση" δεν είναι κοσμικά δεδομένα καθώς ο κόσμος επινοεί και διαμορφώνει.

«Ειρήνην αφίημι υμίν, ειρήνην την εμήν δίδωμι υμίν˙ ου καθώς ο κόσμος δίδωσιν, εγώ δίδωμι υμίν» (Ιω. 14, 27), λέγει ο Χριστός.

Δέχεται η συγκεκριμένη κοινότητα επισκέπτες από όλα τα δόγματα όλου του κόσμου και τους καλεί να συμπροσευχηθούν, να μελετήσουν από κοινού την Αγία Γραφή και να επιδοθούν σε διάφορες άλλες "συλλογικές " εργασίες όπως τις αποκαλεί.

Είναι λυπηρό ότι και Έλληνες από θεολογικές σχολές και όχι μόνο την επισκέπτονται.

Καθίστανται έτσι η μυστηριακή ζωή της Εκκλησίας και η ομολογία της αλήθειας δευτερεύουσες.

Οι προσευχές στις οποίες επιδίδονται είναι παρωδία και δεν ταιριάζουν στον πραγματικό χριστιανό.

Ο Κανών ΛΓ' της εν Λαοδικεία Συνόδου λέγει: "Ου δει αιρετικούς ή σχισματικούς συνεύχεσθαι".

Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι ο Πάπας είναι κοσμική εξουσία που εργάζεται από το 1054 για να επικρατήσει.

Επίσης ότι ο οικουμενισμός που πρεσβεύει ο ίδιος, είναι αίρεση που κατεργάζεται την υποταγή της Ορθόδοξης Εκκλησίας την οποία θεωρεί ως κατεξοχήν εχθρό που αντιστρατεύεται τα σατανικά σχέδια της Παγκοσμιοποίησης και της Νέας Τάξης.

Είναι επομένως τουλάχιστον θλιθερό, χριστιανοί Ορθόδοξοι να συμμετέχουν σε τέτοιες οικουμενιστικές συνάξεις.

Η ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΙΚΗ «ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ ΤΑΙΖÉ»  ΣΤΗ ΓΑΛΛΙΑ

Του θεολόγου, Β. Χαραλάμπους

     Δείγμα παπικής δολιότητας, είναι η «Κοινότητα Taizé» στη Γαλλία, η οποία παρουσιάζεται σάν "μοναστική" κοινότητα.  Έχει δολίως αποκληθεί "μοναστική".  Είναι όπως αυτές τις κοινότητες, που με βάση το Βατικάνειο «Κώδικα  Κανονικού Δικαίου» (Codise di Diritto Canonico), θεωρούνται «Ιδιωτικές ενώσεις πιστών» (Associazones private di fedeli).  Η «Κοινότητα Taizé» βρίσκεται στην περιοχή της Γαλλικής Bourgogne (Βουργουνδίας), Saône et Loire . Η  «Κοινότητα Taizé» αριθμεί πάνω από 100 άτομα. Είναι κατ’ εξοχή οικουμενιστική κοινότητα. Δολίως καλείται οικουμενική κοινότητα. Τη κοινότητα αυτή αποτελούν

Η προκλητική και προσβλητική δήλωση του Πάπα και η σιωπή Πατριαρχών και Επισκόπων!

 Ὁ κ. Βαρθολομαῖος ἐνοχλεῖται ὅταν θίγονται οἱ ἐξουσίες του καὶ τὰ κυριαρχικά του δικαιώματα, ἀλλὰ οὐδόλως ἐνοχλεῖται ὅταν θίγεται ἡ Πίστη.

Θίχτηκε π.χ. καὶ διαμαρτυρήθηκε σὰν μωρὸ παιδί, ἐπειδὴ «ὁ Θεσ/νίκης Ἄνθιμος κάνει ευρεία χρήση του όρου Παναγιώτατος»(!!!) ποὺ ἀνήκει στὴν ἀφεντιά του (τοῦ κλέβει τὴν δόξα!) ἐδῶ, ἀλλὰ δὲν θίχτηκε ὅταν ὁ Πάπας βλασφημεῖ τὴν Ἐκκλησία τοῦ Θεοῦ, χαρακτηρίζοντας καὶ ὀνομάζοντας τὴν τέλεια, ἄμωμη καὶ νύμφη τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησία, ὡς ἀσθενῆ Ἐκκλησία!

Ἀλλὰ οὔτε οἱ Ἕλληνες Ἐπίσκοποι θίχτηκαν ἀπὸ τὴν ὑποτίμηση τῆς Ἐκκλησίας μας ἀπὸ τὸν Πάπα. Προσδεμένοι στὸ ἅρμα τοῦ αἱρεσιάρχη Βαρθολομαίου, τρέμουν καὶ τὸν ἴσκιο τους, φοβοῦνται νὰ ἀρθρώσουν λέξη διαμαρτυρίας γιὰ τὴν προδοσία τῆς Πίστεως. Καὶ οἱ ἀντι-Οικουμενιστὲς πατέρες ἔχουν ἐπιλέξει νὰ κοινωνοῦν μαζί τους καὶ νὰ τοὺς μνημονεύουν ὅ,τι κι ἂν κάνουν!

Η προκλητική και προσβλητική δήλωση του Πάπα

άρθρο του κ. Γ. Παπαθανασόπουλου

Πηγή: "Κατάνυξις" 

Θέματα της ανάρτησης: Παπισμός, Πάπας Φραγκίσκος, Οικουμενισμός

Προκλητική και προσβλητική είναι η δήλωση του Πάπα και είναι άξιο απορίας πώς είναι δυνατό να το ανεχόμαστε ως Ορθόδοξοι Χριστιανοί!

Στην Πλατεία του Αγίου Πέτρου και ενώπιον χιλιάδων πιστών ο αιρεσιάρχης Πάπας Φραγκίσκος διαμήνυσε πως η παπική Εκκλησία είναι η "υγιής". Και η Ορθόδοξη είναι η "ασθενής".

Μα αν μη τι άλλο ο λόγος αυτός είναι διχαστικός και δεν προάγει τον δήθεν "Διάλογο της Αγάπης". Μάλλον τον τορπιλίζει!

Είναι καιρός οι δικοί μας Βησσαρίωνες να έρθουν εις εαυτόν και να εξετάσουν εκ νέου τις αγάπες, τις συμπροσευχές και τα συλλείτουργα με τους παπικούς.

Το Βατικανό πολιτεύεται και ως κοσμική εξουσία ξέρει να κάνει πολύ καλά τη δουλειά του. Έχει τον σκοπό του.

Ο Πάπας διαλέγει την ώρα που πρόκειται να επισκεφτεί το Φανάρι να κάνει επικοινωνιακό παιχνίδι.

Η επηρμένη εξουσία της δυτικής Εκκλησίας τετυφωμένη από το δαιμόνιο του τύφου και αφού θεωρεί πως ο Πάπας είναι "ο Πρώτος" και έχει το "Αλάθητο" τολμά να προβαίνει σε τέτοιου είδους ανήθικες και ανυπόστατες αξιολογήσεις.

Μητροπολίτης της Εκκλησίας της Ελλάδος κουνώντας θλιμμένα το κεφάλι όταν ενημερώθηκε, είπε πως ο Πάπας φαίνεται να θεωρεί πως η επίσκεψη του θα συνεχίσει το πρόγραμμα των προκατόχων του για τη θεραπεία της Ορθόδοξης Εκκλησίας.

Και πώς να μη φαντάζεται με το σκοτισμό που έχει πως θεραπευμένος είναι όποιος αναγνωρίζει το Πρωτείο του, κοντολογίς όποιος είναι ενωμένος υπό το υπόδημα του.

Ο ιησουίτης Πάπας Φραγκίσκος θέλει μέσα από τα λεγόμενα του να περάσει το μήνυμα πως σε ζητήματα Εκκλησιολογικά όχι μόνο αδιάλλακτος είναι αλλά συντηρητικότερος και από τον προκάτοχό του Βενέδικτο.

Και εμείς πώς σκεφτόμαστε να διαλεχθούμε; Ας προσέξουμε! Ο θησαυρός της πίστης είναι κοινό κτήμα όλων κληρικών και λαϊκών.

Έχουμε χρέος να τον διαφυλάξουμε ως κόρην οφθαλμού ακέραιο και απαραχάρακτο από κάθε νοθεία και αίρεση.

Η Εκκλησία του Χριστού είναι η "Μία Αγία και Αποστολική Εκκλησία" που ομολογούμε στο Σύμβολο της Πίστεως. Άλλη Εκκλησία δεν υπάρχει.

Ο παπισμός είναι πλάνη και ο οικουμενισμός του οποίου ηγείται αίρεση.

Οι Άγιοι Πατέρες με πολλές θλίψεις και αγώνες προασπίστηκαν τη Εκκλησία του Χριστού.

Δεν μπορούμε εμείς σήμερα να κάνουμε εκπτώσεις υποπίπτοντας στον ολισθηρό κατήφορο της παν -αίρεσης του Οικουμενισμού.

Τρίζουν τα κόκαλα των Αγίων Πατέρων Μάρκου του Ευγενικού, Μεγάλου Φωτίου, Γρηγορίου του Παλαμά, Κοσμά του Αιτωλού , Νικοδήμου του Αγιορείτου και τόσων άλλων.

Θα είμαστε αναπολόγητοι...

«Ασθενής η Ορθόδοξη Εκκλησία»: Προκλητική δήλωση του Πάπα

Του Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

        Λίγες ημέρες προ της επίσκεψής του στο Φανάρι ο Πάπας προέβη σε προκλητική δήλωση σε βάρος της Ορθόδοξης Εκκλησίας. Επειδή δεν είναι ενωμένη υπό το υπόδημα του, την χαρακτήρισε «άρρωστη»! Μητροπολίτης της Εκκλησίας της Ελλάδος, ο οποίος ενημερώθηκε περί της δήλωσης, κούνησε το κεφάλι του θλιμμένα και είπε: « Προφανώς ο Πάπας Φραγκίσκος απέστειλε το μήνυμά του και επισκέπτεται στο τέλος Νοεμβρίου την, κατά την άποψή του, ασθενούσα Ορθόδοξη Εκκλησία της Κωνσταντινουπόλεως, προκειμένου να συνεχίσει το πρόγραμμα των προκατόχων του και να φροντίσει για τη θεραπεία της…». Θεραπεία κατά τον Πάπα είναι η αναγνώριση του Πρωτείου του, με ανταπόδοση την αναγνώριση αναλόγου Πρωτείου του Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως στην Ορθόδοξη Εκκλησία.  

        Ο Πάπας Φραγκίσκος απέστειλε το μήνυμα του προς το Φανάρι στις 5 Νοεμβρίου, κατά την ανά Τετάρτη γενική ακρόαση – κατήχηση του στην πλατεία του Αγίου Πέτρου και ενώπιον χιλιάδων πιστών του. Είπε μεταξύ των άλλων:

        « Δεν υπάρχει υγιής Εκκλησία, όταν οι πιστοί, οι κληρικοί και οι διάκονοι δεν είναι ενωμένοι περί τον Επίσκοπό τους. Η Εκκλησία, η οποία δεν είναι ενωμένη περί τον Επίσκοπο είναι μια άρρωστη Εκκλησία. (Σημ. Η υπογράμμιση του υπογράφοντος). Ο Ιησούς θέλησε αυτήν την ένωση όλων των πιστών με τον Επίσκοπο. Το ίδιο και των ιερέων και των διακόνων. Όλοι οφείλουν να έχουν τη συνείδηση ότι ο Επίσκοπος καθιστά ορατό τον δεσμό του καθενός με την Εκκλησία, και της Εκκλησίας με τους Αποστόλους και με τις άλλες κοινότητες, οι οποίες επίσης είναι ενωμένες με τους Επισκόπους και με τον Πάπα στη Μία, Μοναδική (unique) Εκκλησία, που είναι η δική μας, η Ιεραρχική Αγία Μητέρα  Εκκλησία».

Σημειώνεται ότι κατά τον Πάπα ο όρος «ιεραρχική» έχει την έννοια ότι οι πιστοί και οι κατώτεροι κληρικοί είναι ενωμένοι με τους Επισκόπους και αυτοί με τον Πάπα.

Εύλογα είναι τα ερωτηματικά γιατί αυτή η δήλωση από τον Πάπα, λίγες ημέρες πριν από την επίσκεψη του στο Φανάρι. Και επειδή στο Βατικανό τίποτε δεν γίνεται τυχαία, έγκυροι παρατηρητές σχολιάζοντας το γεγονός σημείωσαν ότι ο ιησουίτης Πάπας έστειλε προς τους Ορθοδόξους και στο Φανάρι ένα σαφές μήνυμα. Ότι δηλαδή παρά τα επικοινωνιακά του ανοίγματα και το «προοδευτικό» προφίλ που προωθεί, όσον αφορά  στα κοινωνικά ζητήματα, στα διεθνή ΜΜΕ,  είναι βαθύτατα «παπικός» στα εκκλησιολογικά. Ο σημερινός «προοδευτικός» Πάπας, στα συγκεκριμένα ζητήματα  περί Εκκλησίας και Πρωτείου, δεν έχει καμία διαφορά με τον υπερσυντηρητικό προκάτοχό του Βενέδικτο. Η δήλωσή του, ότι η Εκκλησία του είναι η «μόνη» και η  «υγιής», υπονοώντας ότι  η Ορθόδοξη είναι «ασθενής»,  αποτελεί συνέχεια και ταυτίζεται με  το κείμενο – διακήρυξη «Dominus Jesus» του 2000, που ήταν της εμπνεύσεως και της γραφής του τότε καρδιναλίου Ιωσήφ Ράτζινγκερ, προέδρου της Επιτροπής για τη Διδασκαλία της Πίστεως και μετέπειτα Πάπα Βενεδίκτου. Ταυτίζεται επίσης με την παπική εγκύκλιο «Ινα εν ώσιν» του Πάπα Ιωάννου Παύλου Β’, το 1995, πάλι εμπνεύσεως του τότε καρδιναλίου  Ράτζινγκερ, αλλά και με την απόφαση της Β΄ Βατικανής Συνόδου, σύμφωνα με την οποία «η Εκκλησία του Χριστού ενυπάρχει στην Καθολική Εκκλησία, που διοικείται από τον διάδοχο του Πέτρου και από τους Επισκόπους σε κοινωνία μαζί του». Μία διαφορά. Ο σημερινός Πάπας έρχεται να καταστεί συντηρητικότερος από την απόφαση της Β΄ Βατικανής Συνόδου. Εκείνη μιλούσε για «ελλείψεις» της Ορθόδοξης Εκκλησίας, ο σημερινός Πάπας μίλησε για «ασθένεια»… Και βέβαια η δήλωση του Πάπα Φραγκίσκου απομακρύνει κάθε δυνατότητα προσέγγισης των δύο Εκκλησιών, παρά τις επιδιώξεις των νέων «Βησσαριώνων».- 

Ανυποχώρητοι στην πίστη, όπως η Αγια Αικατερίνα!

Πηγή: "Τρελογιάννης"

«Αὐτῶν ποὺ ἀποστρεφόμαστε τὸ φρόνημα πρέπει νὰ ἀποφεύγωμε καὶ τὴν κοινωνία»

Ο άγιος Μάρκος ο Ευγενικός, μετά την Ένωση των «εκκλησιών» στη Φερράρα, και ενώ δεν είχε ακόμα συγκληθεί κάποια Οικουμενική Σύνοδος, έκανε ανυπακοή στους Επισκόπους και το αυτό δίδασκε και στους πιστούς· έγραφε στον ιερομόναχο Θεοφάνη:

 «Όμως ο αγών δεν είναι πλέον στα λόγια, αλλά στα έργα. Ούτε είναι καιρός για ρητά και έγγραφες αποδείξεις (τι θα ωφελούσαν άλλωστε σε τέτοιους διεφθαρμένους κριτές;). Αντιθέτως όσοι αγαπούν το Θεό, πρέπει να ετοιμασθούν να πολεμήσουν μαζί τους στα έργα. Επίσης, να είναι έτοιμοι να υποφέρουν κάθε κίνδυνο για την ευσέβεια και για τον αγώνα να μη μολυνθούν από την κοινωνία με τους ασεβείς» (Οι αγώνες των μοναχών υπέρ της Ορθοδοξίας, Ι. Μ. Οσίου Γρηγορίου Αγ. Όρους, σελ. 297).

Στο ίδιο πνεύμα κινείται και ο ιερός Ιωσήφ (συγκαταλεγόταν και αυτός στους διωχθέντας). Όταν  ο πατριάρχης Καλέκας αφόρισε τον αγιο Γρηγόριο Παλαμά και τους ομόφρονές του (1344), έγραφε: «Ποια είναι η Εκκλησία» που μας «έχει αποδιώξει; Η Εκκλησία των Αποστόλων; Εμείς όμως είμαστε υποστηρικταί της και συμφωνούμε μαζί της… Επομένως δεν μας έχει αποβάλει η Αποστολική Εκκλησία…αλλά η καινοφανής Εκκλησία και τα παράδοξα δόγματα που αυτός (σ.σ. ο Καλέκας τότε, ο Βαρθολομαίος που δέχεται με τιμές τον Πάπα) συνέστησε… Αφού λοιπόν (σ.σ. νόμιμε πατριάρχη Καλέκα και Βαρθολομαίε) έγινες εργαστήριον κάθε ψεύδους, κάθε συκοφαντίας, οποιουδήποτε φαύλου πράγματος,… πλεονεξίας, ιεροσυλίας,… έπειτα “χειροτονείς” και τον εαυτό σου Εκκλησία… Γιατί είσαστε Εκκλησία; ...Από το ότι δεν κάνεις διάκριση μεταξύ των ανιέρων και των αγίων; Από ότι επιτρέπεις την είσοδο του ιερού σε όλους τους μολυσμένους και βέβηλους;…

Άλλοτε πάλι χαρακτηρίζει την ψευδοεκκλησία του νόμιμου και κανονικού πατριάρχη Καλέκα “σφαλεράν και πόρω Θεού βάλλουσαν” (σ.σ. Χωρίς κάποια Σύνοδος να έχει καταδικάσει τον Καλέκα και όλους τους άλλους «ορθόδοξους» που τον ακολουθούσαν). Κατά συνεπεια ο πατριάρχης “δει υποταγήναι τη Εκκλησία, ης προ ολίγου αφηνίασεν αποσκιρτήσας” (σ.σ. Αλήθεια, πού βρισκόταν τότε η Εκκλησία; Ας απαντήσουν όσοι μας ρωτούν για το ίδιο θέμα σήμερα, και δεν καταλαβαίνουν ποιό είναι το Μυστήριο της Εκκλησίας).

Για όλα αυτά ο ιερός Ιωσήφ συνιστούσε: “Αποκοπτέον ημάς της εκείνου κοινωνίας”. Προσέθετε δε ότι χρειάζονται πηγές δακρύων για να κλαύση κανείς το “σύντριμμα” της Εκκλησίας… και την καινοτομία της πίστεως» (σελ. 274-275).

Ο ιερός Νικηφόρος Κάλλιστος έγραφε: Όταν «πίστεως συμβαίη γίνεσθαι την διαφοράν, ου μόνον πατέρες προς παίδας (και αντίστροφα), αλλά και γυνή» προς τον σύζυγόν της, «και ανήρ προς την σύζυγον διαστασιάζουσιν (επαναστατούν)» (στο ίδιο, σελ. 276).

Ο άγιος Μάρκος ο Ευγενικός σε άλλη επιστολή του έγραφε: «Οι περισσότεροι αδελφοί, έχοντας πάρει θάρρος από την εξορία μου, ελέγχουν με αυστηρότητα τους αλιτήριους (Λατινόφρονες) και παραβάτες της ορθής πίστεως και των πατρικών θεσμών. Τους διώχνουν επίσης από παντού ως καθάρματα, χωρίς να ανέχωνται να συλλειτουργούν μαζί τους, ούτε να τους μνημονεύουν καθόλου στα Μυστήρια  ως Χριστιανούς…

Να συμβουλεύσης δε τους ιερείς του Θεού να αποφεύγουν με κάθε τρόπο την εκκλησιαστική κοινωνία με τον λατινόφρονα μητροπολίτη τους και ούτε να συλλειτουργούν μαζί του, ούτε να τον μνημονεύουν καθόλου, ούτε να τον θεωρούν αρχιερέα, αλλ’ ως μισθωτό λύκο. Επίσης να μη λειτουργούν καθόλου σε λατινικές εκκλησίες, για να μη έλθη και σε μας η οργή του Θεού που επήλθε στην Κων/πολι, εξ αιτίας των παρανομιών που έγιναν εκεί…

Να αποφεύγεται λοιπόν και εσείς, αδελφοί, την εκκλησιαστική κοινωνία με τους ακοινωνήτους και το μνημόσυνο των αμνημονεύτων. Φευκτέον αυτούς (τους λατινόφρονες) ως φεύγει τις από όφεως» (στο ίδιο, σελ. 297-298).

Το 1452 ο Γεννάδιος προσκλήθηκε στο παλάτι «μαζί με πολλούς εκκλησιαστικούς άνδρες για να συσκεφθούν περί της ενώσεως. Ο Γεννάδιος αρνήθηκε να προσέλθη και τους δήλωσε δι’ επιστολής τα εξής:

“…Εάν η σύναξη αυτή γίνεται για να ληφθή η συγκατάθεσις των εκκλησιαστικών για την ένωσι που έκανε ήδη η πολιτεία -αλίμονο! Αυτό είναι χωρισμός από το Θεό- τότε αφήστε με, μη με πειράζεται… Όποιος θα μνημονεύση τον πάπα η θα έχη εκκλησιαστική κοινωνία με αυτούς που τον μνημονεύουν η θα συμβουλεύση …κάποιον να μνημονεύση, θα τον θεωρήσω όπως και η αγία και μεγάλη Σύνοδος της Κων/πόλεως, η οποία εξέτασε το λατινικό δογμα και κατεδίκασε όσους το πίστεψαν, τον Βέκκο δηλ. και τους ομόφρονές του…Οι Σύνοδοι και οι άλλοι πατέρες ορίζουν ότι “αυτών που αποστρεφόμαστε το φρόνημα πρέπει να αποφεύγωμε και την κοινωνία”… Πάνω απ’ όλα όμως ο Κύριός μας λέγει: “Αλλοτρίω δε ου μη ακολουθήσωσιν, αλλά φεύξονται απ’ αυτού, ότι ουκ οίδασι των αλλοτρίων την φωνήν” (Ιω. ι , 5).

Μη γένοιτο να κάνω αιρετικήν την Εκκλησία μου, την αγία μητέρα των Ορθοδόξων, δεχόμενος το μνημόσυνο του πάπα, εφόσον ομολογεί και πιστεύει εκείνα, για τα οποία δεν τον δέχεται η Εκκλησία μας… Και θα είμαι οπωσδήποτε ακοινώνητος προς τον πάπα και όσους έχουν εκκλησιαστική κοινωνία με αυτόν, όπως και οι Πατέρες μας. Διότι πρέπει να μιμούμαστε την ευσέβειά τους, αφού δεν έχουμε την αγιωσύνη και την σοφία τους”» (στο ίδιο, σελ. 303-304).

Ο ιερός Γεννάδιος, όταν και τότε συζητούσαν το θέμα της ενώσεως των Εκκλησιών, έγραφε:

«Αυτά όμως που λέγουν εκείνοι, δηλ. να αναβάλουμε προσωρινά την εξέτασι του θέματος, δεν είναι προσωρινή εκκλησιαστική Οικονομία. Είναι προσωρινή συγκατάθεσίς μας στην προσθήκη (του filioque) και στην ένωσι που επικυρώθηκε κακώς στην Φλωρεντία. Είναι πρόσκαιρος εκλατινισμός –αν είναι βέβαια πρόσκαιρος και όχι αιώνιος!– συμπεραίνοντας από τα πρόσωπα που τον πραγματοποιούν…» («Οι αγώνες των μοναχών..., στο ίδιο, σελ. 304).