Βαρυσήμαντη επιστολή της Ιεράς Κοινότητος του Αγίου Όρους για τα «ανοίγματα» του Πατριάρχη με τον Πάπα

Πηγή: "Ἀκτίνες"

ΒΑΡΥΣΗΜΑΝΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΤΗΣ Ι. ΚΟΙΝΟΤΗΤΑΣ ΑΓ. ΟΡΟΥΣ ΓΙΑ ΤΑ «ΑΝΟΙΓΜΑΤΑ» ΤΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗ ΜΕ ΤΟΝ ΠΑΠΑ

Βαρυσήμαντη επιστολή έστειλε η Ι. Κοινότητα Αγ. Όρους στον Οικουμενικό Πατριάρχη, με αφορμή την επίσκεψη του Πάπα στο Φανάρι τον Νοέμβριο, κατά την εορτή του Αγίου Αποστόλου Ανδρέα.

Μεταξύ άλλων οι Αγιορείτες αναφέρουν ότι είναι τουλάχιστον καινοφανή όσα συνέβησαν στο Φανάρι και μάλιστα ο λειτουργικός ασπασμός του Πατριάρχη με τον Πάπα, ενώ η αγιορείτικη παράδοση είναι γεμάτη από παραδείγματα αγίων που μίλησαν για την πλάνη και την αίρεση των Λατίνων. Επίσης είναι πολλοί Αγιορείτες, όπως ο Άγιος Κοσμάς ο Πρώτος, που μαρτύρησαν γιατί δεν δέχθηκαν να «συμφρονήσουν με τους Λατινόφρονες».

Η συνέχιση του θεολογικού διαλόγου με τους Ρωμαιοκαθολικούς, που επιμένουν στις αιρετικές τους δοξασίες, έχει ως μόνο αποτέλεσμα τον σκανδαλισμό των πιστών, αναφέρουν στη συνέχεια.

Τέλος προειδοποιούν τον Πατριάρχη και υπενθυμίζουν ότι πριν από πενήντα χρόνια οι περισσότερες αγιορείτικες μονές διέκοψαν το μνημόσυνο του Πατριάρχη Αθηναγόρα, όταν εκείνος προχώρησε στην άρση των αναθεμάτων με τους παπικούς.

Ακολουθεί το πλήρες κείμενο της επιστολής, το οποίο μόλις πρόσφατα έγινε γνωστό.

Θα απαντήσει ο Πατριάρχης στους Αγιορείτες;

Σημειώνουμε ότι είναι σεβαστή η στάση της Ι. Κοινότητας του Αγίου Όρους να μη κοινοποιεί τα κείμενα των επιστολών της. Για θέματα όμως που αφορούν την Ορθόδοξη Πίστη μας, όπως αυτής της επιστολής, είναι καλό να γίνονται γνωστά, αφού όλοι οι πιστοί θέλουν να γνωρίζουν τις θέσεις του Αγίου Όρους.

ΚΑΡΥΑΙ  ΤΗι  18ῃ/31ῃ Δεκεμβρίου 2014

ΑΡΙΘ. ΠΡΩΤ. Φ.2/7/3012

Τῇ Αὐτοῦ Θειοτάτῃ Παναγιότητι

Τῷ Οἰκουμενικῷ Πατριάρχῃ

Κυρίῳ κῳ Β Α Ρ Θ Ο Λ Ο Μ Α Ι Ωι

Πανσεβάστῳ Πατρὶ ἡμῶν καὶ Δεσπότῃ

Εἰς Φανάριον

Παναγιώτατε Πάτερ καὶ Δέσποτα,

Τὴν Ὑμετέραν Θειοτάτην Παναγιότητα βαθυσε­βάστως ἐν Κυρίῳ προσαγορεύομεν, ὑποβάλλοντες τὸ υἱϊκὸν ἡμῶν σέβας καὶ τὰς ταπεινὰς εὐχὰς διὰ τὴν ἐπὶ θύραις ἐπιτολὴν τοῦ νέου ἐνιαυτοῦ τῆς χρηστότητος τοῦ Κυρίου, νυχθημερὸν μνημονεύοντες τοῦ σεπτοῦ Ὑμῶν ὀνόματος ἐν ταῖς πρὸς Κύριον ταπειναῖς δεήσεσιν ἡμῶν.

Ἀξιωθέντες ἐγκαταβιοῦν εἰς τὸ ἱερὸν τῆς Κυρίας Θεοτόκου Περιβόλιον, τελοῦντες τὰς ἱερὰς ἀκολουθίας ἤ ἀναγινώσκοντες τὰ τῶν θεοφόρων πατέρων συγγράμματα, ἄλλοτε μὲν τιμῶμεν τὸν ἐν ἁγίοις ἱερομάρτυρα Κοσμᾶν τὸν Πρῶτον καὶ τοὺς σὺν Αὐτῷ, διότι μὲ τὴν ὁμολογίαν καὶ τὸ αἷμα των «ἐτήρησαν ἄμωμον τὴν Ἐκκλησίαν ἐκ τῆς πλάνης καὶ τῆς αἱρέσεως» «μὴ θελήσαντες συγκοι­νωνῆσαι καὶ συμφρονῆσαι τοῖς Λατινόφροσι» (τροπάριον τρίτης ὠδῆς  καὶ Κοντάκιον), ἄλλοτε δὲ μετὰ τοῦ Ὁσίου Νικοδήμου τοῦ Ἁγιορείτου μακαρίζομεν τὸν Ἅγιον Μάρκον Ἐφέσου τὸν Εὐγενικόν, διότι «ὤφθη ἀνένδοτος ταῖς τῶν ἐναντίων ἐπιφοραῖς, τῆς θείας πίστεως λυμαινο­μένης τοῖς παραχαράκταις Λατίνοις» (Δοξαστικὸν μικροῦ ἑσπερινοῦ) καὶ ἄλλοτε ἀναγινώσκομεν τὸν Ὅσιον Σιλουανὸν ἀναβοῶντα: «Πόσον μακάριοι εἴμεθα οἱ ὀρθόδοξοι χριστιανοὶ διότι ὁ Κύριος ἔδωκεν ἡμῖν τὴν ζωὴν ἐν Πνεύματι... Πιστεύω μόνον εἰς τὴν ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν, διότι εἰς Αὐτὴν εὑρίσκεται ἡ χαρὰ τῆς σωτηρίας, ἥτις ἀποκτᾶται διὰ τῆς ταπεινώσεως ἐν Χριστῷ»!

Ἀνατραφέντες εἰς τὴν πνευματικὴν ταύτην παράδοσιν καὶ μελετῶντες τοὺς ἀγῶνας τῶν πάλαι τε καὶ ἐπ᾽ ἐσχάτων πατέρων διὰ τὴν ἀκαινοτόμητον τῆς ἁγίας ἡμῶν Ἐκκλησίας πίστιν, δυσκολευόμεθα νὰ κατα­νοήσωμεν τὰ διατρέξαντα κατὰ τὰς ἑορτίους ἡμέρας ἐπὶ τῇ μνήμῃ τοῦ ἁγίου Ἀποστόλου Ἀνδρέου τοῦ Πρω­τοκλήτου, τοῦ Πατριάρχου ἡμῶν, κατ᾽ αὐτὴν τὴν ἱερωτάτην στιγμὴν τῆς ἁγίας Ἀναφορᾶς, ἐξελθόντος ἐκ τοῦ ἱεροῦ βήματος διὰ νὰ δώσῃ λειτουργικὸν ἀσπασμὸν εἰς τὸν ἐνδεδυμένον τὸ ὠμόφορον Πάπαν Ρώμης, ὅστις καὶ ἐν συνεχείᾳ ἀπήγγειλε τὴν Κυριακὴν προσευχήν!

Ἀκροώμενοι τὴν ἀνησυχίαν τῶν ἐνα­σκου­μένων ἐν τῇ Ἁγιωνύμῳ Πολιτείᾳ πατέρων καί ἀδελφῶν, ἐκφράζομεν τὸν συνέχοντα ἡμᾶς προβληματισμόν, διότι τὰ ὡς ἄνω  πληγώνουν τὸ ὀρθόδοξον δογματικὸν καὶ λειτουργικὸν αἴσθημα καὶ προκαλοῦν σύγχυσιν εἰς τὰς συνειδήσεις τῶν ἀνὰ τὸν κόσμον χριστιανῶν, ἐπαναλαμβανόμενα δὲ δίδουν τὴν αἴσθησιν ὅτι οὐδὲν ὠφελοῦν ἀλλὰ μᾶλλον σκανδαλισμὸς γίνεται, δεδομένης τῆς στασιμότητος τοῦ ἀπὸ δεκαετιῶν ἀρξαμένου θεολογικοῦ διαλόγου, ὥστε τὸ ὅραμα τῆς ἐν ἀληθείᾳ καὶ μιᾷ πίστει ἑνώσεως, νὰ φαντάζῃ ὡς ἀνέφικτος πραγματικότης, ὅτε δὲ μάλιστα πολλοὶ Ρωμαιοκαθολικοί, ἀπογοητευμένοι ἐκ τῆς ἐκκοσμικεύσεως τῆς Δυτικῆς Ἐκκλησίας, ἐμφορουμένης ἐκ τῶν αἱ­ρε­τι­κῶν δοξασιῶν τοῦ παπισμοῦ, ἀναζητοῦν διέξοδον εἰς τὴν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν.

Ὡς Ἱερὰ Κοινότης, Παναγιώτατε, ἐθεωρήσαμεν υἱϊκὸν ὄφλη­μα ἵνα μεταφέρωμεν τὴν ἀγωνίαν ἡμῶν, ἐπιποθούντων ἵνα παραμείνῃ ἀπαρα­σά­λευτος ἡ ἐκκλησιαστικὴ ἑνότης τῶν ἀπανταχοῦ Ὀρθοδόξων καὶ αὐτοῦ τούτου τοῦ ἁγιο­ρει­τικοῦ Σώματος, διότι, δὲν ἀποκρύπτομεν ὅτι ἰδιαιτέρως μᾶς θλίβει καὶ ἀνησυχεῖ τὸ ἐνδεχόμενον ἀναβιώσεως τῶν ἐνταῦθα πρὸ πεντηκονταετίας διαδραματισθέντων γεγο­νότων, τὰ ὁποῖα βεβαίως καὶ ἀπευχόμεθα, ὑφιστάμενοι εἰσέτι τὰς ὀδυνηρὰς συνεπείας αὐτῶν, ὡς ἄλλωστε ἀνεφέρθη Ὑμῖν καὶ διὰ τοῦ ὑπ᾽ ἀρ. Φ2/7/1679/18.7.2014 ἱεροκοι­νοτικοῦ ἡμῶν γράμματος.

Γινώσκοντες τὸ βαρὺ φορτίον, τὸ ὁποῖον ἐπωμίζεσθε, ὑποβάλλομεν ταῦτα μετὰ πόνου καὶ συνοχῆς καρδίας, υἱϊκῶς παρακαλοῦντες ὅπως πατρικῶς φροντίσητε ἵνα ἀναπαύητε τὰς συνειδήσεις τῶν ἀδελφῶν ἡμῶν, «ὑπὲρ ὧν Χριστὸς ἀπέθανε», ἐξαιτούμενοι τὰς πατριαρχικὰς Ὑμῶν εὐχὰς καὶ κατασπαζόμενοι βαθυσεβάστως τὴν Τιμίαν Ὑμῶν Δεξιάν

Ἅπαντες οἱ ἐν τῇ κοινῇ Συνάξει Ἀντιπρόσωποι καὶ Προϊστάμενοι

τῶν εἴκοσιν Ἱερῶν Μονῶν τοῦ Ἁγίου Ὄρους Ἄθω.

H νέα πρόταση του Αγιορείτη μοναχού Δαμασκηνού, ή ο τετραγωνισμός του κύκλου!

Ὁ ἁγιορείτης μοναχὸς Δαμασκηνός, ἢ εἶπε μιὰ τεράστια «μπαροῦφα», ἢ διέκρινε μιὰ λεπτομέρεια τεράστιας σημασίας, ποὺ λύνει τὴν διαφωνία μεταξὺ ἀποτειχισμένων καὶ ἀντι-Οἰκουμενιστῶν.

Μήπως, ὅμως, μπορεῖ νὰ μᾶς τὴν κατοχυρώσει μὲ πατερικὰ κείμενα, γιατὶ ἔτσι, ὅπως τὴν διατύπωσε, χωρὶς καμιὰ ἱστορικὴ Πατερικὴ μαρτυρία, καὶ γυμνὴ ἀποδείξεων, δικαίως, ὅσοι ἔχουν μελετήσει τὸ θέμα, ἀναλύοντάς το καὶ στηρίζοντάς το σὲ κείμενα Ἁγίων Πατέρων, θὰ τὸν κατηγορήσουν γιὰ αὐθαιρεσία ὁλκῆς! Περιμένουμε τὴν κατάθεση τῶν πατερικῶν κειμένων.

Γράφει σὲ σχόλιό του ὁ π. Δαμασκηνός: (ἐδῶ)

«Ἀνωτέρω, ἀπήντησε ἡ Χριστοΰφαντος ὅτι “τό φρόνημα, ἡ τακτική καί ἡ διδασκαλία τῶν Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας εἶναι νά μάχονται δίχως διακοπήν ἐκκλησιαστικῆς κοινωνίας”.

Σέ αὐτό, νά προσθέσω στήν ἀπάντησή της τό αὐτονόητο “.... δίχως διακοπήν ἐκκλησιαστικῆς κοινωνίας μέ τόν αἱρετίζοντα ἐπίσκοπο, ἀλλά ταυτόχρονα χωρίς νά ἔχουν κοινωνία μέ τήν αἵρεση”.

Καί τοῦτο, διότι μόνον ἔτσι παρέχεται ἡ ἐκκλησιαστική δυνατότητα νά τεθῆ σέ ἰσχύ ὁ ΙΕ´ Κανών τῆς Πρωτοδευτέρας.

Διατηρῶντας ἐκκλησιαστική κοινωνία μέ τόν αἱρετίζοντα ἐπίσκοπο, ἀλλά ταυτόχρονα διακόπτοντας τό μνημόσυνό του, κατά τό πνεῦμα τοῦ Κανόνος καί ἀκριβῶς ἐπειδή αἱρετίζει, τοῦ δείχνομε ὅτι ἐμεῖς παραμένομε μέν στήν Ἐκλησία, ἀλλά δέν ἔχομε κοινωνία μέ τήν αἵρεση στήν ὁποία ἐκεῖνος ἔχει παρασυρθῆ. Ἔτσι ἐνήργησε τό Ἅγιον Ὄρος ὅταν διέκοψε ἐπί τριετίαν τό μνημόσυνο τοῦ Ἀθηναγόρα.

Διακόπτοντας ὅμως κοινωνία μέ τήν Ἐκκλησία, στήν ὁποία λειτουργεῖ ὁ πεπλανημένος καί αἱρετίζων ἐπίσκοπος, τιθέμεθα αὐτομάτως ἐκτός Ἐκκλησίας καί καταργοῦμε τήν δυνατότητα χρήσεως καί ἐφαρμογῆς τοῦ ἀνωτέρω Κανόνος, ὁ ὁποῖος προτρέπει νά τόν ἐφαρμόσουν οἱ ἐντός Ἐκκλησίας εὑρισκόμενοι, ἀκριβῶς γιά νά τούς προστατεύσει ἀπό τήν πλάνη τοῦ ἐπισκόπου των.

ΔΑΜΑΣΚΗΝΟΣ ΜΟΝΑΧΟΣ ΑΓΙΟΡΕΙΤΗΣ».

Ποιά η σχέση του υπουργού ΒΑΡΟΥΦΑΚΗΣ με τους ILLUMINATI και τη ΛΕΣΧΗΣ ΜΠΙΛΝΤΕΡΜΠΕΡΓΚ;

Ο ΒΑΡΟΥΦΑΚΗΣ ΠΡΟΣΕΛΑΒΕ ΣΥΜΒΟΥΛΟ ΓΙΑ ΤΟ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΩΝ  ΤΡΑΠΕΖΙΤΗ ΜΕΛΟΣ ΤΩΝ ILLUMINATI ΚΑΙ ΤΗΣ ΛΕΣΧΗΣ ΜΠΙΛΝΤΕΡΜΠΕΡΓΚ

Η Αθέατη γνώση έψαξε και βρήκε ποιά είναι αυτή η εταιρεία - και το διευθύνων πρόσωπο του οποίου ανατέθηκε ο ρόλος του χρηματοικονομικού συμβούλου για την Χώρα μας από τον εντολοδόχο Νεοταξίτη Υπουργό Οικονομίας Γιάνη Βαρουφάκη.

Στην εταιρεία Lazard, είναι πρόεδρος και διευθύνων σύμβουλος ο Kenneth M. Jacobs από τις 16 Νοεμβρίου του 2009. Η Lazard είναι μια εταιρεία χρηματοοικονομικών συμβούλων και διαχείρισης περιουσιακών στοιχείων. 

Ο Kenneth M. Jacobs (Ασκενάζι Εβραίος) Πρόεδρος και Διευθύνων Σύμβουλος, της Lazard, είναι επίσης (εντελώς τυχαία) και μέλος της Διοικούσας Επιτροπής της Ομάδας Μπίλντερμπεργκ.

Οι 300, είναι μια ομάδα που λαμβάνει τις αποφάσεις για ολόκληρο τον κόσμο, και αποτελείται...
Η συνέχεια ἐδῶ.

Με τις ίδιες διαδικασίες που "τιμώρησαν" τον π. Ευθύμιο Τρικαμηνά, επιχειρούν να φιμώσουν τον π. Νικόλαο Μανώλη!

Πηγή: "Κατάνυξις"

ΣΟΚ! 

ξεκινάει η πρώτη επίσημη δίωξη αντιοικουμενιστή κληρικού στην πρόσφατη εκκλησιαστική μας ιστορία ;

Ενώ παραμένει επιδεικτικά αναπάντητη η επιστολή που απέστειλαν 1052 πιστοί στον Παναγιώτατο Μητροπολίτη Θεσσαλονίκης.   

Η πληροφορία μας μεταφέρθηκε από πολύ αξιόπιστη πηγή εντός του Μητροπολιτικού μεγάρου, πως ξεκίνησε η δίωξη κατά του πατρός Νικολάου Μανώλη, εφημερίου του Ι.Βυζ.Ν. Προφήτη Ηλία Θεσσαλονίκης, με τελικό σκοπό την καθαίρεσή του. Στη μαχητική ομιλία του πατρός Νικολάου την Τετάρτη 4/2/2015 στις 7μμ θα είμαστε όλοι παρόντες και θα απαιτήσουμε να επιβεβαιώσει τις θλιβερές εξελίξεις.

Ο πατήρ Νικόλαος κλήθηκε εσπευσμένα να απολογηθεί ενώπιον του Παναγιωτάτου. Αυτός χωρίς να κρατήσει τα προσχήματα, έσπευσε να συμπεριλάβει στο κατηγορητήριο τη φωτογραφική απόφαση της Δ.Ι.Σ. για την ελευθερία του λόγου στο διαδίκτυο.

Βρισκόμαστε ένα βήμα προ του Επισκοπικού Δικαστηρίου, την Παρασκευή  6-2-15 και ώρα 13:00 στο Επισκοπικό Μέγαρο, ο πατήρ Νικόλαος απολογείται αντιμετωπίζοντας για πρώτη φορά συγκεκριμένες κατηγορίες που είναι οι εξής:

Α. Φατρίαν,

Β. Εξύβρισιν και συκοφαντίαν,

Γ. Απείθειαν και καταφρόνησιν της προϊσταμένης εκκλησιαστικής αρχής,

Δ. Σκανδαλισμόν των πιστών.

Οι ενορίτες, τα πνευματικά τέκνα, οι ακροατές των ομιλιών στο διαδίκτυο και η Κατάνυξη, αντιδρούμε στην προσπάθεια που γίνεται να δικαστεί και να καταδικαστεί ο πατέρας Νικόλαος Μανώλης εν κρυπτώ, με ταχύτατες διαδικασίες, και με "κατάλληλες" κατηγορίες.

• Καμία δίωξη δεν είναι νόμιμη, χωρίς διεξαγωγή ανάκρισης

Λόγος του Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου στην Υπαπαντή του Ιησού Χριστού

Λόγος εις την Υπαπαντήν του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού και εις την Θεοτόκον και εις τον Συμεών

...«Όταν λοιπόν συμπληρώθηκαν οι ημέρες του καθαρισμού σύμφωνα με τον νό­μο του Μωυσέως» — καίτοι δεν υφίστατο τέτοια ανάγκη για την Παρθένο, αλλ' όμως εκπληρωνόταν ετσι ο νόμος — «τον ανέβασαν στα Ιεροσόλυμα, για να τον προσφέρουν στον Κύριο, όπως έχει γραφή στον νόμο του Κυρίου»...
«Και να, υπήρχε ένας άνθρωπος στην Ιερουσαλήμ που ωνομαζόταν Συμεών. Και ο άνθρωπος αυτός ήταν δίκαιος και ευλαβής και το Πνεύμα του Θεού ήταν ­επάνω του. Αυτός είχε λάβει αποκάλυψι από το Άγιο Πνεύμα ότι δεν θα τελείωνε την ζωή του προτού δη τον Χριστό τον Κυρίου». Γέροντας ήταν ο Συμεών και πε­ρίμενε την εκπλήρωσι της υποσχέσεως. Έμενε στον ναό μέσα και μονολογούσε: Όπου και να γεννηθή, οπωσδήποτε εδώ θα παρουσιασθή.
«Αυτός ήλθε κατ' έμπνευσιν του Πνεύματος στον ναό» εκείνη την ώρα που οι γονείς έφερναν εκεί το παιδί. Διότι βέβαια πολλές φορές ερχόταν, αλλά με δική του πρόθεσι. Τότε όμως οδηγημένος από το Άγιο Πνεύμα στην κατάλληλη στιγμή, έρχεται, για να λάβη την εκπλήρωσι της υποσχέσεως.
«Αυτός δέχτηκε στην αγκαλιά του τον Ιησού και ευλόγησε τον

Μ. Βασίλειος: Μεγαλύτερη η φθορά από την κοινωνία με αιρετικούς, από εκείνη με τους ηθικώς αμαρτάνοντες.

Οἱ ἀντι-Οἰκουμενιστὲς (καὶ δὴ οἱ τῶν Ἀδελφοτήτων) ρίχνουν ὅλο τὸ βάρος τοῦ Νόμου στὴν στενὴν ἔννοιαν τῆς ἠθικῆς καὶ προσέχουν τὴν κοινωνία μετὰ τῶν παρεκτρεπομένων ἠθικῶς. Ἀδιαφοροῦν, ὅμως, διὰ τὴν κοινωνίαν μετὰ τῶν αἱρετικῶν, κάνοντες ἕναν ἀδιανόητον διὰ τοὺς Ἁγίους Πατέρας διαχωρισμὸν τῶν αἱρετικῶν· τοὺς διαχωρίζουν εἰς ἐκείνους ποὺ ἔχουν καταδικασθεῖ ὑπὸ Συνόδου καὶ εἰς ἐκείνους πού, ἂν καὶ πεισμόνως κηρύττουν αἱρετικὲς κακοδοξίες, δὲν ἔχουν εἰσέτι καταδικασθεῖ, παρόλο ποὺ ὑπὸ ἁγίων ἀνδρῶν χαρακτηρίζονται ὡς παναιρετικοί.

Ἔτσι μὲ τοὺς μὲν πρώτους ἀποφεύγουν τὴν κοινωνίαν, μὲ τοὺς δευτέρους δέ (τοὺς Οἰκουμενιστὲς Ἐπισκόπους ἐν προκειμένῳ) ἐπικοινωνοῦν, καὶ συλλειτουργοῦν, καὶ ἐπιτρέπουν ὡς πνευματικοί, νὰ ἐπικοινωνοῦν καὶ νὰ εὐλογοῦνται τὰ πνευματικά τους παιδιὰ ἀπὸ τοὺς αἱρετικοὺς αὐτούς. Διαγράφουν ἔτσι τὴν διδασκαλία τῶν Πατέρων, καὶ ἀπὸ μιὰ κακὴ νοοτροπία (ἀπόδειξη ὅτι ἔχουν προσβληθεῖ ἀπὸ τὸν οἰκουμενιστικὸ ἰό)  ἀγωνίζονται κατὰ τῆς αἱρέσεως, τὴν ὁποία φέρουν μεθ’ ἑαυτῶν.

Εἶναι δὲ ἀξιοσημείωτον, ὅτι στὸ παρατιθέμενο κείμενο τοῦ Μ. Βασιλείου, ὁ Ἅγιος θεωρεῖ περισσότερον ἐπικινδύνους τοὺς αἱρετικούς, ἀπ’ ὅ,τι τοὺς ἠθικῶς ἁμαρτάνοντας!

Πρὸς ἐνημέρωσή τους καὶ ἀφορμὴ ἀφυπνίσεως καταθέτουμε τὸ σχετικὸ κείμενο τοῦ Μ. Βασιλείου. Ἀναλογιζόμενοι τὴν εὐθύνη τῶν ψυχῶν ποὺ καθοδηγοῦν καί, φυσικά, τῆς δικῆς τους ψυχῆς, ἂς

Οι "αντι-Οικουμενιστές π. Ιωήλ Κωνστάνταρος και "Χριστοΰφαντος" προπαγανδίζουν μια ΝΕΑ "διηρημένη" Εκκλησία!

Ἀπροκάλυπτα, πλέον, κάποιοι ἐκλεκτοὶ «ἀντι-Οἰκουμενιστικοὶ» κάλαμοι, ἀντὶ νὰ πορεύονται μὲ κριτήριο τὴν «συμφωνία τῶν Πατέρων», διαιροῦν τὴν Ἐκκλησία, ὅπως φαίνεται καὶ μὲ τὰ νέα κείμενα καὶ σχόλιά τους. Εἰσάγουν διάκριση παλαιῶν καὶ συγχρόνων Ἁγίων! Δηλαδή, οὐσιαστικὰ ὁμιλοῦν γιὰ Παλαιὰ καὶ Νέα Ἐκκλησία! Γιὰ Ἐκκλησία τῶν Ἁγίων Πατέρων καὶ Ἐκκλησία τῶν Νέων Ἁγίων καὶ τῶν συγχρόνων Γερόντων!

Ὅμως ΟΛΟΙ οἱ Ἅγιοι καὶ ΠΑΝΤΟΤΕ ἐπορεύοντο στηριζόμενοι καὶ ἐπικαλούμενοι τοὺς προηγούμενους Ἁγίους καί, βέβαια, ὅσους συγχρόνους τους συμφωνοῦσαν μὲ τοὺς Παλαιοὺς Ἁγίους, καὶ ἔτσι ἔδειχναν ὅτι ὑπάρχει ἑνότητα στὰ τῆς Πίστεως. Οὐδεὶς ἔκανε αὐτὸν τὸν διαχωρισμό. Οἱ τυχὸν διαφορετικὲς θέσεις ὀφείλονται, κυρίως, σὲ κάποια πρόσκαιρη «οἰκονομία» τῶν Ἁγίων –ποὺ ὅταν ἐξέλιπε ὁ λόγος τῆς οἰκονομίας ἐπανήρχοντο στὴν Ἀκρίβεια– ἢ σὲ κάποιο ἀνθρώπινο λάθος. Οἱ περιπτώσεις εἶναι γνωστὲς καὶ ἂν χρειαστεῖ νὰ τὶς ἐπαναλάβουμε θὰ ἐπανέλθουμε.

Σήμερα, ὅμως, οἱ «ἀντι-Οἰκουμενιστές», ἐνῶ μὲ Συνέδρια, βιβλία, δεκάδες κείμενα καὶ ἑκατοντάδες ὑπογραφές τους, ὑποστήριξαν τὴν διακοπὴ κοινωνίας μὲ τοὺς Παναιρετικοὺς Οἰκουμενιστές, ἀποδίδοντας αὐτὴν τὴν θέση τους στοὺς Ἁγίους Πατέρες, στὴν συνέχεια ἀναδιπλώθηκαν. Καὶ τώρα ὑποστηρίζουν ὅτι ἡ ἀποτείχιση εἶναι ...ἔξοδος ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία!

Καὶ ποῦ στηρίζουν τὴν νέα θέση τους; Στοὺς συγχρόνους τάχα Ἁγίους.

Ἔτσι, μετὰ τὴν Χριστοΰφαντο (καὶ τοὺς Πατέρες τῆς «Συνάξεως» ποὺ τὴν προβάλλουν στὰ ἔντυπά τους), ἡ ὁποία ἔγινε σύμβουλος καὶ μόλις χθὲς μᾶς ἐδίδασκε παπικότατα ὅτι «Τό φρόνημα, ἡ τακτική καί ἡ διδασκαλία τῶν Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας εἶναι νά μάχονται δίχως διακοπήν ἐκκλησιαστικῆς κοινωνίας»(!!!), σήμερα καὶ ὁ π. Ἰωὴλ Κωνστάνταρος μὲ σχόλιό του κάτω ἀπὸ τὴν παραπάνω συμβουλὴ καὶ ἀκολουθώντας τὸν Τελαβάντο, τάδε ἔφη:

«Οι πιστοί Ορθόδοξοι Χριστιανοί δεν θα πέσουμε στην παγίδα του διαβόλου ώστε να αποκοπούμε από το Σώμα της Εκκλησίας, με αποτέλεσμα συν τοις άλλοις να δημιουργούνται σχίσματα και να αποδυναμώνει το γνήσιο και αυθεντικό αντιοικουμενιστικό μέτωπο, το οποίο και υπολογίζουν οι οικουμενιστές. Εμείς δεν θα καταντήσουμε την Ορθοδοξία έναν ιδιότυπο Προτεσταντισμό.

Οδηγοί μας είναι και θα παραμείνουν οι σύγχρονοι Άγιοι της Εκκλησίας μας. Ο Πορφύριος ο Καυσοκαλυβίτης, ο Παϊσιος ο Αγιορείτης και τόσοι άλλοι που τελικώς παρέμειναν, αγωνίσθηκαν και αγίασαν εντός των τειχών και ουδέποτε διέκοψαν την Εκκλησιαστική κοινωνία, παρά τις κατά καιρούς έντονες διαμαρτυρίες τους.

Αγώνας εντός και μόνο εντός Εκκλησίας. Ουδέποτε δικοπή της Εκκλησιαστικής κοινωνίας

Αρχιμ. Ιωήλ Κωνστάνταρος.

Ιεροκήρυξ. Γεν. Αρχ. Επίτροπος

Ι. Μ. Δρυϊνουπόλεως, Πωγωνιανής και Κονίτσης».

Καὶ καλὰ τὸ ἔντεχνο ψέμα ὅτι ὁ ἅγιος Παΐσιος δὲν ἔκοψε τὴν ἐκκλησιαστικὴ κοινωνία μὲ τοὺς Πατριαρχικούς, ἀλλὰ μόνο διαμαρτυρήθηκε, τὸ ἀφήνουμε πρὸς τὸ παρόν

Ὅμως τοὺς μὴ συγχρόνους Ἁγίους, Χριστοΰφαντε καὶ π. Ἰωήλ, τί τοὺς κάνετε; Τοὺς θανατώνετε σὰν τὰ γέρικα ἄλογα; Πετᾶτε τὰ συγγράμματά τους στὰ σκουπίδια; Αὐτό, πάτερ μου, σὲ τί διαφέρει ἀπὸ τὴν μεταπατερικὴ θεολογία! Σὲ τί δαφέρει ἀπὸ τὴν περὶ «διηρημένης» Ἐκκλησίας θεωρία τοῦ Μεσσηνίας;

Γιὰ ἐξηγεῖστε μας. Τί ἐννοεῖ ὁ ἅγιος Εὐαγγελιστὴς Ἰωάννης, ὁ ἅγιος ἀπόστολος Παῦλος, ὁ χορὸς πάντων τῶν Ἁγίων, ὁ ΙΕ’ Κανόνας τῆς ΑΒ Συνόδου, ὁλόκληρη ἡ Παλαιὰ καὶ ἡ Καινὴ Διαθήκη, ὅταν διδάσκουν νὰ φεύγουμε μακριὰ ἀπὸ τοὺς αἱρετικοὺς καὶ τοὺς κακῶς περιπατοῦντας, ὅτι πρέπει νὰ τοὺς θεωροῦμε «ἐχθροὺς τοῦ Θεοῦ», ὅτι «χρὴ αὐτοὺς βδελύττεσθαι», «παραιτεῖσθαι».

Τί ἐννοοῦσε ὁ π. Θεόδωρος καὶ οἱ ἑκατοντάδες πατέρες ποὺ μᾶς δίδαξαν τὰ προηγούμενα χρόνια τὴν ἀποτείχιση; Ποὺ τὴν εἶχαν ἀποφασίσει στὸ Μελισσοχώρι (Θεσσαλονίκη), καὶ ὑπὸ τὰ χειροκροτήματα τους, μὲ προεξάρχοντες τὸν π. Γ. Μεταλληνὸ καὶ τὸν π. Θ. Ζήση μᾶς προέτρεπαν νὰ πηγαίνουμε ἐκεῖ νὰ τελοῦμε τὰ Μυστήρια; Ζήτησαν ποτὲ συγγνώμη, σὰν ἔντιμοι ἄνθρωποι, ἂν τότε ἔκαναν λάθος, σὲ ὅσους εἶχαν παρασύρει στὸ λάθος τους;

 Γιὰ ἐξηγεῖστε μας, πάτερ. Τί ἐννοοῦσε ὁ π. Ἐπιφάνιος Θεοδώροπουλος ὅταν ἐπαναλάμβανε τρεῖς ἢ τέσσερις φορὲς στὸ βιβλίο του τὰ παρακάτω:

«Ἡ ἀποτείχιση εἶναι, «κανονικὸν δικαίωμα... Οἱ ἱεροὶ Κανόνες παρέχουσι δικαίωμα παύσεως μνημοσύνου τοῦ αἱρετικὰς διδασκαλίας κηρύσσοντος Ἐπισκόπου ἢ Πατριάρχου... Ἄν τις, χρησιμοποιῶν τὸ δικαίωμα αὐτοῦ, παύσῃ τὸ μνημόσυνον, καλῶς ποιεῖ!» (π. Ἐπιφάνιου Θεοδωρόπουλου, «Τὰ Δύο Ἄκρα», σελ. 90).

Μήπως ὁ «σύγχρονος γέροντας» π. Ἐπιφάνιος, θεωρεῖ ἐκτὸς Ἐκκλησίας αὐτοὺς ποὺ «καλῶς ποιοῦν» ἀποτειχιζόμενοι; Μήπως τοὺς κατηγορεῖ γιὰ σχίσμα;

Γιατί, ἐσεῖς, πάτερ, δὲν κάνετε αὐτὴ τὴν ὀρθὴ Διακοπὴ κοινωνίας, ποὺ διδάσκουν οἱ Πατέρες, γιὰ νὰ μᾶς διδάξετε κι ἐμᾶς;

Σχίσμα, πάτερ, ἀπεργάζεσθε ἐσεῖς, διαιρώντας τοὺς πιστοὺς της Ἐκκλησίας σὲ Παλαιοὺς καὶ Νέους Ἁγίους καὶ βγάζοντας ἐκτὸς Ἐκκλησίας ὅσους τοὺς ἀκολουθοῦν (μὲ τὰ τυχὸν λάθη τους, ποὺ παρακαλέσαμε καὶ παρακαλοῦμε καὶ περιμένουνε νὰ τὰ διορθώσετε μὲ πατερικὸ λόγο).

Συνέλθετε. Ἡ εὐθύνη σας εἶναι μεγάλη. Γιατί, ἀπορρίπτετε τὰ κείμενα τῶν Ἁγίων Πατέρων καὶ κάνετε τοῦ κεφαλιοῦ σας. Καὶ μετὰ διδάσκεται ἐκκοπὴν τοῦ ἰδίου θελήματος στοὺς πιστούς! Καὶ ὑπακοή! Καὶ μετάνοια!

Ἐφόσον βγήκατε νὰ ὑποστηρίξετε μία θέση, πρέπει νὰ τὸ κάνετε μὲ θεολογικὸ τρόπο καὶ ἦθος. Ὄχι στηρίζοντας τὶς ἀστήριχτες (καὶ ὡς ἐκ τούτου κακόδοξες) θέσεις τῆς «νεοΜητέρας» Χριστοϋφάντου. Τὰ κείμενα τῶν Ἁγίων Πατέρων εἶναι ἐδῶ. Ἀμετακίνητα. Ὡραῖα, ἀληθινὰ καὶ σκληρὰ σὰν Διαμάντια.

Ἀφῆστε, λοιπόν, τὶς δικές σας ἑρμηνεία καὶ διδασκαλίες, μὴ χρησιμοποιεῖτε τοὺς συγχρόνους Ἁγίους καὶ Γέροντες ἀποκομμένους ἀπὸ τοὺς Παλαιούς, ἀπὸ τὴν διαχρονικὴ Παράδοση τῆς Ἐκκλησίας. Μὴ διαιρεῖτε, μὴ χωρίζετε τὴν Ἐκκλησία στὰ δύο. Δὲν σᾶς καλοῦμε νὰ ἀκολουθήσετε, παρὰ μόνον τοὺς Ἁγίους. Ἡ διδασκαλία τους εἶναι κρυστάλλινη. Σᾶς ξαναπαραθέτουμε κάποιες θέσεις τους, τὶς ὁποῖες ἐμεῖς σεβόμαστε καὶ ἀκολουθοῦμε.

Στέλνουμε τὸ ἄρθρο μας αὐτὸ καὶ στὸ ἱστολόγιο «Χριστοΰφαντος». Ἂν ἔχει ἐπιχειρήματα Πατερικά, ἐλπίζουμε ὅτι θὰ τὸ δημοσιεύσει γιὰ νὰ ἀνατρέψει μὲ τὴν ἄνεσή της, τὶς δικές μας τυχόν λανθασμένες τοποθετήσεις. Ἂν δὲν τὸ κάνει, ἂς συνεχίση τὸ μονόλογό της καὶ τὸ ἄχαρο ἔργο διασπάσεως τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ φρονήματος. Πρὸς ἄφατη χαρὰ τῶν Οἰκουμενιστῶν!

«Εἴ τις ὑμᾶς εὐαγγελίζεται παρ’ ὅ παρελάβετε, ἀνάθεμα ἔστω» (Γαλ. 1:8-9)·

«Τίς δέ κοινωνία φωτί πρός σκότος; τίς δέ συμφώνησις Χριστῷ πρός Βελίαλ; ἤ τίς μερίς πιστῷ μετά ἀπίστου; … διό ἐξέλθετε ἐκ μέσου αὐτῶν καί ἀφορίσθητε, λέγει Κύριος, καί ἀκαθάρτου μή ἅπτεσθε» (Β´ Κορ. 6:14-18).

 «Εἴ τις ἔρχεται πρός ὑμᾶς καί ταύτην τήν διδαχήν οὐ φέρει, μή λαμβάνετε αὐτόν εἰς οἰκίαν, καί χαίρειν αὐτῷ μή λέγετε· ὁ γάρ λέγων αὐτῷ χαίρειν κοινωνεῖ τοῖς ἔργοις αὐτοῦ τοῖς πονηροῖς» (Ἰω. Β΄, 10-11).

«Ὅλοι ἀνεξαιρέτως οἱ διδάσκαλοι τῆς ἐκκλησίας, ὅλες οἱ θεῖες γραφές, μᾶς προτρέπουν νὰ φεύγουμε τοὺς ἑτερόφρονες καὶ νὰ μὴ ἔχουμε κοινωνία μὲ αὐτούς» (P.G. 160, 1097AB, 105C).

Ὁ Μέγας Ἀθανάσιος λέγει: «πᾶς ἄνθρωπος, τό διακρίνειν παρά Θεοῦ εἰληφώς, κολασθήσεται, ἐξακολουθήσας ἀπείρῳ ποιμένι, καί ψευδῆ δόξαν ὡς ἀληθῆ δεξάμενος· τίς γάρ κοινωνία φωτί πρός σκότος;».

Ὁ Μέγας Βασίλειος λέγει: «οἵτινες τήν ὑγιῆ πίστιν προσποιοῦνται ὁμολογεῖν, κοινωνοῦσι δέ τοῖς ἑτερόφροσι, τούς τοιούτους, εἰ μετά παραγγελίαν μή ἀποστῶσι, μή μόνον ἀκοινωνήτους ἔχειν, ἀλλά μηδέ ἀδελφούς ὀνομάζειν» (P.G. 160, σ. 101).

Ἁγ. Θεοδώρου Στουδίτου: «Ἐχθροὺς γὰρ Θεοῦ ὁ Χρυσόστομος, οὐ μόνον τοὺς αἱρετικούς, ἀλλὰ καὶ τοὺς τοῖς τοιούτοις κοινωνοῦντας, μεγάλῃ καὶ πολλῇ τῇ φωνῇ ἀπεφήνατο»!

Παναγιώτης Σημάτης

ΛΥΠΟΥΜΑΣΤΕ, «Χριστοΰφαντε»

Μὲ τὸ δεξὶ πόδι μπῆκε τὸν κουτσοφλέβαρο ἡ «Χριστοΰφαντος» στὸ ἱστολόγιό της. Ἔφερε γιὰ τὸ καλὸ «μιὰ καρδάρα γάλα» (τὸ ἄρθρο της μὲ τίτλο «Παπισμός, Οἰκουμενισμός-Ἐχθροὶ τῆς ὀρθοδοξίας»). Μετὰ ἀπὸ λίγο, ὅμως, ἔδωσε μιὰ κλωτσιά, καὶ τὸ ἔχυσε.

Συγκεκριμένα, ἕνας ἐπώνυμος σχολιογράφος ποὺ διάβασε τὸ ἄρθρο της, τῆς ὑπέβαλε τὴν ἑξῆς ἐρώτηση: 

Καὶ ἡ «Χριστοΰφαντος», χωρὶς τὸν παραμικρὸ δισταγμό, ὡς ἀλάθητη Πάπισσα, ψευδολογοῦσα καὶ διαστρέφουσα τὴν διαχρονικὴ διδασκαλία τῆς Ἐκκλησίας, ἀποφαίνεται ὅτι: 

Ἀλήθεια δὲν διάβασε ποτὲ στὸ βιβλίο τοῦ π. Ἐπιφάνιου Θεοδωρόπουλου (ποὺ ἀποτελεῖ τὸ «Εὐαγγέλιο» τῶν ἀντι-Οἰκουμενιστῶν) ὅτι:

«Ἡ ἀποτείχιση εἶναι, «κανονικὸν δικαίωμα... Οἱ ἱεροὶ Κανόνες παρέχουσι δικαίωμα παύσεως μνημοσύνου τοῦ αἱρετικὰς διδασκαλίας κηρύσσοντος Ἐπισκόπου ἢ Πατριάρχου... Ἄν τις, χρησιμοποιῶν τὸ δικαίωμα αὐτοῦ, παύσῃ τὸ μνημόσυνον, καλῶς ποιεῖ!» (π. Ἐπιφάνιου Θεοδωρόπουλου, «Τὰ Δύο Ἄκρα», σελ. 90).

Καὶ κυρίως, δὲν συνάντησε ποτέ της, στὴν ἐκκλησιαστικὴ ἱστορία τὰ ὀνόματα κάποιων Ἁγίων (τοῦ Μαξίμου τοῦ Ὁμολογητοῦ, Γρηγορίου Παλαμᾶ, Θεοδώρου Στουδίτου, κ.ἄ.) ποὺ ἀποτειχίστηκαν ἀπὸ τὸν Ἐπίσκοπό τους, πρὶν αὐτὸς καταδικασθεῖ ἀπὸ Σύνοδο γιὰ τὶς αἱρέσεις τους, ὅπως ἀκριβῶς συμβαίνει μὲ τὸν Βαρθολομαῖο καὶ τοὺς ἄλλους Οἰκουμενιστές;
 Δὲν διάβασε ποτέ της τί λέγει ὁ ἅγ. Μᾶρκος ὁ Εὐγενικός;

«Ὅλοι ἀνεξαιρέτως οἱ διδάσκαλοι τῆς ἐκκλησίας, ὅλες οἱ θεῖες γραφές, μᾶς προτρέπουν νὰ φεύγουμε τοὺς ἑτερόφρονες καὶ νὰ μὴ ἔχουμε κοινωνία μὲ αὐτούς» (P.G. 160, 1097AB, 105C).

Ἀλλὰ καὶ τὸ ἄλλο τοῦ ἁγ. Θεοδώρου Στουδίτου: «Ἐχθροὺς γὰρ Θεοῦ ὁ Χρυσόστομος, οὐ μόνον τοὺς αἱρετικούς, ἀλλὰ καὶ τοὺς τοῖς τοιούτοις κοινωνοῦντας, μεγάλῃ καὶ πολλῇ τῇ φωνῇ ἀπεφήνατο»!

Δὲν ἄκουσε,τουλάχιστον, τὶς δεκάδες προτροπὲς τοῦ π. Θεοδώρου Ζήση, ποὺ χρόνια ἀπειλοῦσε τοὺς Οἰκουμενιστὲς μὲ τὸ μόνο ὅπλο ποὺ αὐτοὶ καταλαβαίνουν, τὴν Διακοπὴ Μνημοσύνου, καὶ προέτρεπε καὶ μᾶς σὲ ἀποτείχιση;
Μὲ ποιά αὐθεντία, λοιπόν, συμβουλεύει τὰ ἀντίθετα ἀπ' ὅ,τι οἱ Ἱ. Κανόνες; Τὴν ψυχή της τὴν ἔχει χώρια· αὐτὴ ἂς κάνει ὅ,τι θέλει. Τοὺς ἄλλους γιατί τοὺς προτρέπει νὰ μὴν μιμηθοῦν τοὺς Ἁγίους;
Λυπούμαστε γιὰ τὴν πτώση τῆς Χριστοϋφάντου. Ἂς διαβάσει, τώρα ποὺ εἰσήλθαμε στὸ Τριώδιο, μαζὶ μὲ τὰ ἄλλα μοναστηριακὰ μελετήματά της, καὶ τὸ λόγο ποὺ ἀπηύθυνε ὁ ἀπ. Παῦλος σὲ κάποιον πού, ὅπως αὐτή, διέστρεφε τὴν διδασκαλία τῶν Ἁγίων. Τὸν ἀποκάλεσε ἐχθρὸ τοῦ Θεοῦ:

«Ἐχθρὲ πάσης δικαιοσύνης, οὐ παύσῃ διαστρέφων τὰς ὁδοὺς τοῦ κυρίου τὰς εὐθείας;».

Ἂν δὲν εἶναι ἔτσι, περιμένουμε νὰ μᾶς διαφωτίσει, ἐξηγώντας μας ὅτι ὅλοι αὐτοὶ οἱ Ἅγιοι ἔκαναν λάθος, ὅτι ὁ π. Ἐπιφάνιος ἔκανε στὸ σημεῖο αὐτὸ λάθος, ὅτι ὁ θεόπνευστος ΙΕ΄ Κανόνας τῶν Ἁγίων Πατέρων εἶναι λανθασμένος.

Ἔτσι κι ἀλλιῶς, εἴθε νὰ δώσει ὁ Θεὸς μετάνοια σὲ ὅλους μας.

Παραθέτουμε καὶ τὸ κείμενό της, ἕνα ἀκόμα χαρτοπολεμικὸ κείμενο, ποὺ οὐδόλως ὑπολογίζουν οἱ Οἰκουμενιστές, ἀντίθετα χαίρουνται, γιατί ἀποναρκώνει τοὺς πιστούς, δίδοντάς τους τὴν ψευδαίσθηση ὅτι γίνεται ἀγώνας!

ΠΑΠΙΣΜΟΣ, ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ

ΕΧΘΡΟΙ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ

Ἄς μή λησμονοῦμε, ὅτι ὁ προδότης τῆς Ὀρθοδόξου πίστεως αἱρεσιάρχης Πάπας, ἐπέλεξε τήν ἐγκόσμιον βασιλείαν καί ὄχι τήν Οὐράνιον διά νά γίνῃ Κοσμοκράτωρ - Δαιμονοκράτωρ.

Οἱ Παπικοί, περισσότερον ἀπό χίλια ἔτη ἀρνοῦνται τήν μετάνοιαν καί τήν ἐπιστροφήν των εἰς τήν Μητέραν Ἐκκλησίαν.

Ὅταν λέγωμε, ὅτι δέν ὑφίσταται θέμα «ἑνώσεως» ὅπως τήν μεθοδεύουν οἱ Οἰκουμενισταί, κάποιοι μᾶς ἀποκαλοῦν «σκοταδιστές», φανατικούς, ἐχθρούς τῆς ἀγάπης καί τῆς ἑνότητος τῆς Χριστιανοσύνης. Ὅλα αὐτά θά ἴσχυαν ἐάν δέν ἐπιθυμούσαμε τήν ἐν μετανοίᾳ ἐπιστροφήν τῶν αἱρετικῶν εἰς τήν Μίαν Ἁγίαν Καθολικήν καί Ἀποστολικήν Ἐκκλησίαν.  

Ἡ Ἐκκλησία μας δέεται καί προσεύχεται διά τήν ἐν μετανοίᾳ ἐπιστροφήν πάντων τῶν πεπλανημένων καί ἀποκεκομμένων αἱρετικῶν καί σχισματικῶν ἀπό Αὐτήν: «Τούς πεπλανημένους ἐπανάγαγε καί σύναψον τῇ Ἁγίᾳ σου Καθολικῇ καί Ἀποστολικῇ Ἐκκλησίᾳ». Αὐτή ἡ ἐπιστροφή, σύναψις καί ἐπανένωσις μπορεῖ νά γίνῃ μόνον ἐν Ἀληθείᾳ, καί ἡ Ἀλήθεια εἶναι μόνον ὁ Χριστός, μόνον ἡ Ὀρθοδοξία. Δέν ὑπάρχουν συμβιβασμοί μεταξύ Ὀρθοδοξίας και αἱρέσεως.

Ὁ Παπισμός, δυστυχῶς, ἐμμένει ἀμετανόητος εἰς τάς αἱρετικάς πλάνας του καί προβάλλει καί χρησιμοποιεῖ τήν παγίδα «ἀγάπης καί εἰρήνης» πού εἶναι ὁ δῆθεν «θεολογικός διάλογος», ὁ διάλογος τῆς «ἀγάπης», ἡ οἰκουμενική κίνησις διά τήν ''ἕνωσιν τῶν «ἐκκλησιῶν»'', κλπ.

Ὁ Οἰκουμενισμός εἶναι παναίρεσις, τό σύνολον τῶν αἱρέσεων πού σκοπόν ἔχει νά ἀλλοιώσῃ καί τελικῶς νά μεταλλάξῃ, νά ἀπορροφήσῃ καί νά ἀφανίσῃ τήν Ὀρθοδοξίαν.

Καί εἶναι ἄκρως ἐπικίνδυνες, ἀπαράδεκτες καί ἀνεπίτρεπτες οἱ προσπάθειες πού κάνουν ὡρισμένοι, ἀκόμη καί κληρικοί, λαϊκοί θεολόγοι, κλπ., φιλοοικουμενισταί, ἕνεκεν τῆς περιβόητης «ἀγάπης», ὥστε νά λαμβάνουν χώραν καί νά συνεχίζωνται ἀτερμόνως, χωρίς ἀποτέλεσμα, οἱ ψευτοθεολογικοί αὐτοί διάλογοι, πού ἀποσκοποῦν εἰς τήν διάβρωσιν καί ἅλωσιν τῆς Ὀρθοδοξίας. Μάλιστα, κάποιοι ἐξ αὐτῶν ἔχουν μεταλλαχθῆ εἰς λατινόφρονας ''ὀρθοδόξους θεολόγους''. Τέτοιου εἴδους θεολογίες εἶναι δαιμονολογίες καί Θεομαχίες.

Κάθε μέλος τῆς Ὀρθοδόξου Καθολικῆς Ἐκκλησίας ὀφείλει νά μάχεται κατά τῶν αἱρέσεων καί τῶν αἱρετικῶν, πολλῷ μᾶλλον οἱ Πατριάρχες, Ἀρχιεπίσκοποι, Μητροπολῖται, Ἐπίσκοποι, Ἱερεῖς, Μοναχοί καί Μοναχές.

ΧΡΙΣΤΟΫΦΑΝΤΟΣ