Για εκείνους που υποβαθμίζουν είτε το ένα, είτε το άλλο.

Ἄν ποθοῦμε τή βασιλεία τῶν οὐρανῶν, πρέπει νά ἔχουμε πολλή προσοχή καί ἐπιμέλεια καί προθυμία στήν ἐργασία τῶν ἐντολῶν τοῦ Θεοῦ. Για νά σωθοῦμε, δέν φτάνει μόνο νά πιστεύουμε στόν ἀληθινό Θεό καί νά εἴμαστε ὀρθόδοξοι χριστιανοί. Πρέπει καί ν᾿ ἀγωνιζόμαστε «τόν καλόν ἀγῶνα», νά ζοῦμε «ἀξίως τῆς κλήσεως, ἧς ἐκλήθημεν», δηλαδή νά κάνουμε καί ἔργα χριστιανικά, ἀφοῦ εἴμαστε βαπτισμένοι χριστιανοί καί τιμημένοι μέ τό ὄνομα τοῦ Χριστοῦ.

Ἄς μή νομίζουμε πώς θά σωθοῦμε μόνο μέ τήν πίστη. Ἡ πίστη χωρίς ἔργα δέν ὠφελεῖ σέ τίποτα. Ὁ Κύριος βέβαια εἶπε, ὅτι «ὁ πιστεύσας καί βαπτισθείς σωθήσεται, ὁ δέ ἀπιστήσας κατακριθήσεται». Ὁ ἴδιος ὅμως εἶπε καί τοῦτο: Οὐ πᾶς ὁ λέγων μοι “Κύριε, Κύριε” εἰσελεύσεται εἰς τήν βασιλείαν τῶν οὐρανῶν, ἀλλ᾿ ὁ ποιῶν τό θέλημα τοῦ πατρός μου τοῦ ἐν οὐρανοῖς». Καί ὁ ἀπόστολος Παῦλος γράφει γιά κείνους πού δέν ἔχουν καλά ἔργα: «Θεόν ὁμολογοῦσιν εἰδέναι, τοῖς δέ ἔργοις ἀρνοῦνται, βδελυκτοί ὄντες καί ἀπειθεῖς καί πρός πᾶν ἔργον ἀγαθόν ἀδόκιμοι».

Ἄν σωζόταν κανείς μόνο μέ τήν πίστη, τότε ὅλοι θά ἐξασφάλιζαν εὔκολα τή σωτηρία. Γιατί «καί τά δαιμόνια πιστεύουσι καί φρίσσουσι». Ἄς θυμηθοῦμε αὐτό πού ἔλεγαν οἱ δαίμονες μέ τό στόμα τῆς «μαντευομένης παιδίσκης» τῶν Φιλίππων γιά τούς ἀποστόλους Παῦλο καί Σίλα: Οὗτοι οἱ ἄνθρωποι δοῦλοι τοῦ Θεοῦ τοῦ ὑψίστου εἰσίν, οἵτινες καταγγέλλουσιν ὑμῖν ὁδόν σωτηρίας». Αὐτοί λοιπόν οἱ δαίμονες, πού πιστεύουν, καταδικάστηκαν στή γέεννα τοῦ πυρός γιά τά πονηρά τους ἔργα.

Ὅπως τό σῶμα χωρίς τήν ψυχή εἶναι ἀκίνητο καί ἀνενέργητο, ἔτσι καί ἡ πίστη χωρίς ἔργα

Οι Οικουμενιστές αλληλοπροστατεύονται!

Καταγγελία για την βίαιη εκδίωξη από τον αύλειο χώρο της αίθουσας τελετών του Α.Π.Θ.

Δρ. Μάριος Ι. Πηλαβάκης                                       Θεσσαλονίκη 5-06-2015

            Κλειούς 6,

           Άνω Πόλις

546 33 – Θεσσαλονίκη

Προς τον Πρύτανη Α.Π.Θ.

κ. Περικλή Μήτκα

Θεσσαλονίκη

Θέμα: Καταγγελία για την βίαιη εκδίωξή μου από τον αύλειο χώρο της αίθουσας τελετών του Α.Π.Θ. την 3^ην Ιουνίου 2015, με εντολήν του καθηγητού και προέδρου του Τμήματος Ποιμαντικής και Κοινωνικής Θεολογίας κ. Θεοδώρου Γιάγκου.

          

  Κύριε Πρύτανη,

Την 3^ην Ιουνίου το Τμήμα Ποιμαντικής και Κοινωνικής Θεολογίας του Α.Π.Θ. ανηγόρευσε σε επίτιμον διδάκτορά του τον αγγλικής καταγωγής Μητροπολίτην Διοκλείας Κάλλιστον Ware. Επειδή ο προαναφερθείς Μητροπολίτης μετέδιδε την Θείαν Κοινωνίαν στους αιρετικούς Κόπτας εμοίρασα φυλλάδιο διαμαρτυρίας στον αύλειο χώρον της αίθουσας τελετών. Εκείνην την ώρα είδα τον συμπατριώτη μου και «φίλον» καθηγητή κ. Θεόδωρον Γιάγκο στα σκαλιά της αίθουσας να δίνει εντολές σε τέσσερεις άνδρες ιδιωτικής εταιρείας ασφαλείας να με διώξουν. Ένας από αυτούς άρπαξε βίαια τα φυλλάδια που κρατούσα και εν συνεχεία με έσπρωξαν έξω από το χώρο.

Ποτέ δεν μπορούσα να φαντασθώ ότι θα προκαλούσε αντιδράσεις η διάδοση των στοχασμών μου με αντικείμενο ορισμένες θεολογικές μου απόψεις σχετικά με τη διακονία του Λόγου του Θεού

"Πολλοί συμβιβάζονται" αγωνιζόμενοι τάχα κατά του Οικουμενισμού!

Ἡ ἐποχή πού ἔζησε ὁ Ἅγιος Προφήτης Ἠλίας γύρω στό 800 π.Χ. ἔχει πολλά κοινά καί μέ τήν σημερινή ἐποχή πού ζοῦμε ἐμεῖς. Ἦταν καί τότε, εἶναι καί σήμερα μία ἐποχή ἀποστασίας ἀπό τήν πίστι τῶν Πατέρων. Καί ἡ ἀποστασία γίνεται συνήθως διά λόγους συμβιβασμοῦ, γιατί θέλουν νά συμβιβασθοῦμε μέ τή ζωή τῆς ἁμαρτίας ἤ θέλουν νά συμβιβασθοῦμε μέ τούς κρατοῦντες κάθε ἐποχῆς ἤ θέλουν νά συμβιβασθοῦμε μέ τήν ἑκάστοτε πολιτική ἐξουσία.

Ἔτσι ἐγινόταν καί τότε. Ὁ Ἰσραήλ, οἱ βασιλεῖς, οἱ ἄρχοντες εἶχαν συμβιβασθῆ, ἤθελαν νἄχουν τήν συμμαχία εἰδωλολατρικῶν λαῶν, γιατί δέν πίστευαν ὅτι μέ τήν δύναμη τοῦ Θεοῦ μποροῦσαν νά ἀντιμετωπίσουν τούς εἰδωλολατρικούς λαούς. Καί γι' αὐτό ἄφηναν τήν πίστη τους στόν ἀληθινό Θεό καί δεχόντουσαν τά εἴδωλα, τούς ψευδεῖς θεούς καί ἐλάτρευαν τά εἴδωλα καί διέδιδαν καί στόν λαό αὐτήν τήν εἰδωλολατρεία.

Ὑπῆρχαν ὅμως κάποιοι ὀλίγοι εὐσεβεῖς, πιστοί στόν ἀληθινό Θεό, οἱ ὁποῖοι ἀντιστέκονταν, δέν προσκυνοῦσαν τά εἴδωλα. Ἐδιώκοντο βέβαια, ἦσαν ἡ μειοψηφία, ἀλλά αὐτό δέν τούς ἔκαμε νά λυγίσουν. Γιατί συνήθως οἱ ἄνθρωποι ὅταν αἰσθάνονται ὀλίγοι δέν ἀναπαύονται, θέλουν νά πηγαίνουν μέ τούς πολλούς κι ἄς πηγαίνουν οἱ πολλοί εἰς τόν βυθόν.

Τό νά πορεύεται κανείς εἰς τήν ἰδικήν του πίστιν καί νά ἔχει ὀλίγους μόνο κοντά του αὐτό δέν τόν ἀναπαύει. Θέλει νά πηγαίνει ὅπως πηγαίνουν ὅλοι, ὅπως πηγαίνει ἡ μόδα, ὅπως πηγαίνει τό πλῆθος. Κι ἔτσι γινόταν καί τότε ἡ διαφθορά τοῦ πλήθους τοῦ λαοῦ καί τῶν πολλῶν ἀνθρώπων. Θέλανε νά πηγαίνουν ὅπως πήγαινε ἡ ἄρχουσα τάξις, ὁ βασιλιᾶς, οἱ ἄρχοντες, οἱ σπουδαῖοι τοῦ λαοῦ κι ὁ περισσότερος λαός. Κι ἔτσι ἐπαρασύροντο οἱ ἄνθρωποι ὁ ἕνας μετά τόν ἄλλον, ἀλλά ἔμεναν ὅμως πάλι ὀλίγοι εὐσεβεῖς. Γιατί σέ κάθε ἐποχή δέν προδίδουν ὅλοι, δέν ἀποστατοῦν ὅλοι, μένουν καί οἱ εὐσεβεῖς. Μένουν καί οἱ ἀγωνισταί. Μένουν καί αὐτοί, οἱ ὁποῖοι δέν ἀλλάζουν τήν πίστι στόν ἀληθινό Θεό μέ τίποτα γήϊνο καί κοσμικό. Γι' αὐτό ἄλλωστε ἔχουμε καί τούς μάρτυρες.

Καί οἱ μάρτυρες στήν ἐποχή τους ἦσαν ἡ μειονότης. Ἀλλά αὐτή ἡ μειονότης κρατοῦσε τήν πίστι στόν ἀληθινό Θεό καί ἐθυσιάζετο γιά τήν ἀγάπη τοῦ ἀληθινοῦ Θεοῦ.

Μεταξύ αὐτῶν τῶν ὀλίγων, οἱ ὁποῖοι κρατοῦσαν τήν πίστη στόν ἀληθινό Θεό καί δέν συμβιβάσθηκαν ἦταν ὁ Ἅγιος ἔνδοξος Προφήτης τοῦ Θεοῦ Ἠλίας. Ἡ ζωή τοῦ Προφήτου Ἠλία εἶναι μία ζωή θαυμάτων, ζωή πίστεως καί μεγάλης ἐμπιστοσύνης στόν Ἅγιο Θεό. Ἄς μελετήσουμε προσεκτικά τή ζωή τοῦ Προφήτου καί θά δοῦμε πόσο ζῆλο εἶχε γιά τό Θεό. Θά δοῦμε πόση ἀφοβία εἶχε, ὅταν ἐπρόκειτο νά ἀγωνισθῆ γιά τά δικαιώματα τοῦ Θεοῦ. Καί θά δοῦμε τί θαύματα ἐπετέλεσε ὁ Θεός διά τοῦ Προφήτου.

Τόν παρακαλοῦμε νά μᾶς βοηθήσει κι ἐμᾶς σήμερα, πού ζοῦμε σέ μιά ἐποχή πού πολλοί συμβιβάζονται, πού πολλοί ἀκολουθοῦν τήν μόδα τῆς ἀθεΐας καί τῆς ἀπιστίας, νά μᾶς ἀξιώσει ὁ Θεός νά κρατήσουμε τήν ἀληθινή πίστι τῶν Πατέρων μας, πού παρελάβαμε ἀπό εὐσεβεῖς γονεῖς καί προγόνους καί πνευματικούς καί διδασκάλους τῆς Ἐκκλησίας. Αὐτή τήν πίστι νά κρατήσουμε ἕως θανάτου γιά νά ἀξιωθοῦμε νά παραδώσουμε εἰς τόν Θεόν τήν ψυχήν μας ὄχι ἐν ἀπιστίᾳ, ὄχι ἐν ὀλιγοπιστίᾳ, ἀλλά μέ πίστι εἰς τόν Τριαδικόν Θεόν καί μέ ὅσα παραδίδει ἡ Ἁγία μας Ἐκκλησία.

Εὔχομαι ὁ Προφήτης Ἠλίας νά εἶναι βοηθός μας καί συναντιλήπτωρ, ἀλλά καί νά μᾶς βοηθάει στά κρίσιμα οἰκολογικά θέματα πού περνᾶμε τώρα, τούς καύσωνες, τήν ἀνομβρία, τίς πυρκαϊές καί τά λοιπά, διότι κάνει καί πολλά τέτοια θαύματα ὁ Προφήτης Ἠλίας.

Εἴθε ὁ ζηλωτής Προφήτης, πού μέ τήν πύρινη προσευχή του ἔκλεισε τόν οὐρανό ἐπί τριάμισυ χρόνια καί ἐπῆλθε ἀνομβρία καί ξηρασία, λόγῳ τῆς ἐπικρατούσης μεγάλης ἀσέβειας καί μετά ταῦτα ξανάφερε τήν βροχή καί τήν εὐλογία, βλέποντας τήν μετάνοια καί τήν ἀνάνηψί μας, νά φέρη τήν πνευματική δροσιά τοῦ Οὐρανοῦ στίς ψυχές μας καί νά μᾶς ὁδηγῆ μέ τίς θεοπειθεῖς πρεσβεῖες του εἰς τήν ὁδόν τῆς σωτηρίας καί τοῦ ἁγιασμοῦ μας. Ἀμήν.-

(Πηγή: imkythiron.gr)

Ο άνθρωπος που υμνείται ως Άγιος χιλιάδες χρόνια ...πριν να πεθάνει, είναι

«Ἠλίας  ὁ  ἔνδοξος  τῶν  Προφητῶν  ἡ  κρηπίς,  ὁ  δεύτερος  Πρόδρομος  τῆς  παρουσίας  Χριστοῦ»!

Ο Προφήτης Ηλίας και η Δευτέρα του Κυρίου Παρουσία

 του Κωνσταντίνου Αθ. Οικονόμου, δασκάλου

«Ο ΠΡΟΦΗΤΗΣ ΗΛΙΑΣ, ΙΣΤΟΡΙΚΟΣ ΤΥΠΟΣ ΤΩΝ ΕΣΧΑΤΩΝ,ΠΑΡΩΝ ΣΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΤΟΥ ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΟΥ».

ΓΕΝΙΚΑ: Ο Ηλίας ο Θεσβίτης ήταν ο σημαντικότερος προφήτης του Θεού, γιος του Σωβάκ καταγόμενος από τη Θέσβη της Γαλαάδ. Έδρασε στα χρόνια του βασιλιά Αχαάβ, κατά τον 9ο-10ο αιώνα π.Χ.. Το όνομα Ηλίας αποτελεί ελληνική μεταφορά του εβραϊκού ονόματος Ελιγιαχού ( אליהו ), που σημαίνει “Θεός μου είναι ο Ιεχωβά». Αναφορές στον Ηλία περιέχονται και στο Κοράνιο. (6:85· 37:123-132) Ο Ηλίας είναι αυτός που κατέβασε τρεις φορές φωτιά από τον ουρανό, κάνοντας τους Ισραηλίτες με μια φωνή να πουν: «Αληθώς Κύριος ο Θεός, αυτός ο Θεός» (Γ΄ Βασιλειών ιη' 39).

Είναι εκείνος που ανέστησε τον νεκρό γιο της χήρας στα Σαρεπτά. Εκείνος στο όρος Χωρήβ είδε τον Θεό, όσο είναι ανθρωπίνως δυνατό. Εκείνος έσχισε τον Ιορδάνη ποταμό και ανελήφθη με πύρινη άμαξα, αφήνοντας συνεχιστή του έργου του το μαθητή του, Ελισσαίο. Ακόμη, είναι εκείνος που στη Μεταμόρφωση του Κυρίου στάθηκε δίπλα Του μαζί με τον Μωϋσή. Όλα αυτά δείχνουν με πόσο ζήλο υπηρέτησε ο Προφήτης Ηλίας το θείο. Η Ορθόδοξη Εκκλησία τιμά τη μνήμη του στις 20 Ιουλίου.

Ο ΜΕΓΙΣΤΟΣ ΤΩΝ ΠΡΟΦΗΤΩΝ: Ο προφήτης Ηλίας, ενώ δεν έγραψε ούτε μία λέξη, υπήρξε ο ίδιος μεγάλη προφητεία. Το έργο του, ο τρόπος που έζησε και έφυγε από την παρούσα ζωή αλλά και η εμφάνισή του στη Μεταμόρφωση του Χριστού δείχνουν ότι η μορφή αυτή είναι μέγιστη. Για τον προφήτη Ηλία έχουν γραφεί στην Παλαιά Διαθήκη πολλές σελίδες, μεστές βαθειάς θεολογίας. Το Καρμήλιον όρος, το όρος Σινά και το όρος Θαβώρ, πάνω στο οποίο εμφανίσθηκε μαζί με τον Κύριό μας ο Προφήτης, είναι οι τρεις κορυφές, που αναφέρονται στη δόξα του. Ο προφήτης Ηλίας είναι παρών στην Παλαιά και στην Καινή Διαθήκη. Αξίζει όμως να ασχοληθούμε με ένα μικρό αλλά χαρακτηριστικό περιστατικό της ζωής του. [Βοηθός μας θα είναι ο λόγος του μακαριστού αρχιμανδρίτη Αθανασίου Μυτιληναίου, ηγουμένου της Μονής του Αγίου Δημητρίου Στομίου, ενός εκ των κορυφαίων ερμηνευτών του Θείου Λόγου, φωτιστή των Λαρισαίων του καιρού μας, το έργο του οποίου διασώζεται εις το διηνεκές χάρις στις άοκνες προσπάθειες πολλών πνευματικών παιδιών του μέσα από το διαδίκτυο ή έντυπες εκδόσεις απομαγνητοφωνημένων κηρυγμάτων του.]

Το περιστατικό που αναφερόμαστε δίνει έναν τύπο των εσχάτων ημερών. Στις μέρες μας το παραγκωνισμένο και παραθεωρημένο βιβλίο της Αποκαλύψεως έρχεται στην επικαιρότητα, διαβάζοντας εκεί όσα έχουν σχέση με τα έσχατα. Έσχατα λέγονται εκείνα

Οι Οικουμενιστές ΔΙΑΓΡΑΦΟΥΝ το «Σύμβολο» της Πίστεως: ΠΙΣΤΕΥΟΥΝ ότι κι οι αιρετικοί αποτελούν Εκκλησία!

«Ἕνας παπὰς στὴν Ἰσπανία εἶδε κάποιους Καθολικούς (ποὺ πῆγαν  νὰ κοινωνήσουν)  νὰ κάνουν τὸ σταυρό τους ἀνάποδα. Καὶ τοὺς λέει:

-Δὲν μπορῶ νὰ σᾶς κοινωνήσω, δὲν εἶστε Ὀρθόδοξοι.

Καὶ κάθισαν στὸ τέλος γιὰ νὰ τοὺς πεῖ ὁ παπάς, γιατί δὲν μπόρεσαν νὰ κοινωνήσουν.

Καὶ τοὺς ἐξήγησε, καὶ χάρηκαν ποὺ βρῆκαν ἕνα παπὰ νὰ τοὺς μιλήσει τὴν ἀλήθεια.

Καὶ πῆγαν στὸν Δεσπότη τοῦ παπά νὰ τοῦ ποῦν:

-Συγχαρητήρια Δέσποτα, ποὔχεις ἕνα τόσο καλὸ παπὰ ποὺ μᾶς κατήχησε καὶ δὲν μᾶς ἄφησε νὰ κοινωνήσουμε!

Τί ἔγινε στὴ συνέχεια;

Φώναξε ὁ Δεσπότης τὸν παπὰ καὶ τὸν ἀπείλησε μὲ καθαίρεση, μὲ τιμωρία, ἂν δὲν συνεχίσει νὰ κοινωνᾶ τοὺς Παπικούς!

Κι αὐτὸς ἦταν Ὀρθόδοξος Μητροπολίτης!».

Η "Μηδενιστική" -της διδασκαλίας των ΑΓΙΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ- τακτική των συγχρόνων Μητροπολιτών και Ποιμένων!

Οἱ Ἅγιοι Πατέρες ποὺ σήμερα ἑορτάζουμε, ἔδρασαν τὸν 5^ο αἰῶνα. Ἔχει σημασία νὰ ἐπισημάνουμε ὅτι ἐκείνη τὴν μακρυνὴ ἐποχὴ ἡ ἐπικοινωνία μεταξύ τους ἦταν πρωτόγονη, σὲ σχέση μὲ τὴν δική μας. Στοιχειώδη τὰ μέσα μεταφορᾶς καὶ ἐπικοινωνίας. Μία πληροφορία, ποὺ εἶχε σχέση μὲ τὰ ἐκκλησιαστικὰ δρώμενα, ἔφτανε μετὰ ἀπὸ βδομάδες, μῆνες ἢ καὶ χρόνια ἀπὸ τὸν ἕνα τόπο στὸν ἄλλο.

Κι ὅμως ἐκεῖνοι οἱ Πατέρες, ἐπειδὴ τὸ ἐνδιαφέρον τους γιὰ τὰ θέματα τῆς Πίστεως ἦταν ἄγρυπνο, ἀγωνίστηκαν κατὰ τῶν αἱρέσεων ποὺ ἐμφανίστηκαν, διώχθηκαν, βασανίστηκαν, καθαιρέθηκαν ἀπὸ ψευτοσυνόδους (ποὺ τότε στὰ μάτια τοῦ λαοῦ εἶχαν τὴν ἐγκυρότητα κανονικῆς Συνόδου), ἀλλὰ κατάφεραν νὰ συγκαλέσουν μέσα σὲ μόλις εἴκοσι (20) χρόνια πολλὲς τοπικὲς καὶ Οἰκουμενικὲς Συνόδους γιὰ τὴν καταδίκη τῶν αἱρετικῶν, γιατὶ γνώριζαν καὶ δίδασκαν ὅτι ἡ αἵρεση ὁδηγεῖ στὴν ἀπώλεια!

Ἀντίθετα σήμερα, οἱ μηδενιστὲς σύγχρονοι Πατέρες (ὅπως ἡ πραγματικότητα ἀποδεικνύει), διαβιοῦν καὶ κυκλοφοροῦν μὲ ἄνεση, συναντιοῦνται στὶς πολυέξοδες πανηγύρεις μετὰ συμποσίων ποὺ διοργανώνουν τακτικότατα, συγκαλοῦν Συνόδους δεκάδες φορὲς τὸ χρόνο, πληροφοροῦνται τὰ ἐκκλησιαστικὰ γεγονότα καὶ τὶς ζυμώσεις ἐπὶ εἰκοσιτετραώρου βάσεως, μαθαίνουν κάθε ἔκτακτο ἐκκλησιαστικὸ γεγονὸς ἐντὸς δευτερολέπτων ἀπὸ τὰ ἠλεκτρονικὰ μέσα, ἀλλὰ ἀδιαφοροῦν γιὰ τὰ θέματα τῆς Πίστεως ποὺ ἔχουν σχέση μὲ τὴν σωτηρία τῶν πιστῶν!

 Ζοῦν μέσα στὸ μολυσματικὸ καὶ δυσῶδες περιβάλλον τῆς Παναιρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, ποὺ ἀλλοιώνει καὶ κατατρώγει τὸ σῶμα τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ 100 περίπου χρόνια, καὶ δὲν κουνοῦν τὸ δαχτυλάκι τους νὰ τὴν ἀντιμετωπίσουν! ΑΡΝΟΥΝΤΑΙ νὰ ἀσχοληθοῦν μὲ τὴν ΠΑΝΑΙΡΕΣΗ τῆς ἐποχῆς μας καὶ ἀποφεύγουν ΕΠΙΜΕΛΕΣΤΑΤΑ νὰ ἀπαιτήσουν τὴ σύγκληση Συνόδου γιὰ τὴν καταδίκη τῶν συγκεκριμένων Οἰκουμενιστῶν! 

Γιὰ νὰ δοῦμε, ὅμως, πῶς ἀντιμετώπιζαν οἱ Ἅγιοι Πατέρες τὶς αἱρέσεις καὶ γιατὶ οἱ σύγχρονοι «διάδοχοί» τους ἔχουν ἐγκαταλήψει-μηδενίσει τὴν διδασκαλία τους (μὲ τὸ νὰ μὴν τὴν ἐφαρμόζουν) καὶ ἀδιαφοροῦν ἂν ἡ αἵρεση ὁδηγεῖ ψυχὲς σὲ ἀπώλεια.

Οἱ Ἅγιοι Πατέρες (ὅπως ἀκούσαμε στὰ σημερινὰ τροπάρια τοῦ Ὄρθρου) ἦσαν «φωστῆρες ὑπέρλαμπροι, τῆς ἀληθείας Χριστοῦ». Κι αὐτὴ τὴν ἀλήθεια δὲν τὴν ἔκρυψαν «ὑπὸ τὸν μόδιον» (ὅπως κάνουν οἱ σύγχρονοι), ἀλλὰ ἀπὸ ἀγάπη στὸν Χριστό, στὸ Ποίμνιό τους, ἀλλὰ καὶ στοὺς αἱρετικούς, ἀμέσως μόλις μιὰ αἵρεση ἐμφανιζόταν, ἐνεργοποιοῦντο. Μιὰ αἵρεση, εἶναι μιὰ ἀσθένεια μολυσματική (γάγγραινα μεταδοτικὴ τὴν ὀνομάζει ὁ ἅγιος Νικόδημος). Καὶ πῶς εἶναι δυνατὸν ἡ ἀγαπῶσα καρδία τῶν καλῶν Ποιμένων νὰ ἀδιαφορήσει, ὅταν μιὰ ἀσθένεια προσβάλλει τὸ ποίμνιό του καὶ ὁδηγεῖ ψυχὲς σὲ ἀπώλεια; Ἔτσι λοιπόν, ἀδιαφοροῦντες, ἂν θὰ χάσουν τὸ θρόνο τους (ποὺ δὲν προσπάθησαν νὰ τὸν ἀποκτήσουν μὲ ταπεινωτικὲς ἐκδουλεύσεις, μὲ γλοιώδεις κολακεῖες καὶ συμβιβασμούς, συμβιβαζόμενοι ἀκόμα καὶ μὲ τὶς ἀντίθεες μασωνικὲς καὶ νεοταξικὲς ἐξουσίες) ἀγωνίζοντο νὰ ἀνατρέψουν τὶς κακόδοξες θέσεις τῶν αἱρετικῶν· τοὺς κατονόμαζαν γιὰ νὰ τοὺς γνωρίζει ὁ λαὸς καὶ νὰ φυλάγεται ἀπὸ τὴν σύγχυση τῆς αἱρέσεως.

Στὸ ἴδιο τροπάριο ἀπευθυνόμενος ὁ ὑμνωδὸς πρὸς τοὺς Ἁγίους Πατέρες λέγει: Ἐσεῖς «ἐδείχθητε φωστῆρες ὑπέρλαμπροι …τήξαντες τὰς αἱρέσεις, τῶν δυσφήμων γλωσσάλγων, σβέσαντες τὰς φλογώδεις, τῶν βλασφήμων συγχύσεις».

Καὶ τί κάνουν σήμερα οἱ Ποιμένες; Ὄχι μόνο δὲν ἀντιτίθενται καὶ δὲν κατονομάζουν τοὺς αἱρετικούς, ἀλλὰ καὶ τοὺς ὑποδέχονται ὡς πάνυ Ὀρθόδοξους, καὶ συλλειτουργοῦν μαζί τους· καὶ ἀντὶ μὲ τὴν ἀποχή τους, νὰ ὑποψιάσουν ἔστω τοὺς πιστούς, νὰ τοὺς προφυλλάξουν ἀπὸ τὴν μετὰ τῶν αἱρετικῶν ἐπικοινωνία, τοὺς καθησυχάζουν ὅτι ἡ ἐπικοινωνία καὶ ἡ παρουσία στὴν Θ. Λειτουργία ποὺ λειτουργοῦν Οἰκουμενιστές, οὐδὲν πρόβλημα δημιουργεῖ!

Κι αὐτὸ τὸ κάνουν ὄχι μόνο ἀδαεῖς Ἐπίσκοποι, ἀλλὰ καὶ λόγιοι, ὅπως συνέβη στὴν Σουρωτὴ πρόσφατα, κατὰ τὴν Ἀγρυπνία στὴν ἑορτὴ τοῦ ὁσίου Παϊσίου!

Σὲ ἄλλο τροπάριο τοῦ Ὄρθρου διαβάζουμε:

«Ξένην καὶ καινήν, σύγχυσιν τῶν φύσεων, Χριστοῦ τὸ δεινὸν ὄντως συνέδριον, ἐξηρεύξαντο, τὰς διττὰς ἐνεργείας συγχέαντες, εἰς ἐνέργειαν τὴν μίαν καὶ ἀλλόκοτον, ἣνπερ ὀρθοδόξων πλήρωμα, Ἱερῶν περιβόλων ἀπήλασεν».

Οἱ Πατέρες, δηλαδή τότε, διέλυσαν τὴν σύγχυση περὶ τῶν δύο φύσεων τοῦ Χριστοῦ, ποὺ δίδασκαν οἱ αἱρετικοὶ καὶ ὀρθοτόμησαν τὴν Ἀλήθεια περὶ τοῦ Θεανθρώπου Χριστοῦ.

Οἱ σύγχρονοι Πατέρες, ὅμως, ἀρνοῦνται νὰ διαλύσουν τὴν σύγχυση ποὺ δημιουργοῦν οἱ σύγχρονοι αἱρετίζοντες καὶ αἱρετικοί: Πατρ. Βαρθολομαῖος, Περγάμου Ἰωάννης Ζηζιούλας, Καλαβρύτων Ἀμβρόσιος, Μεσσηνίας Χρυσόστομος κ.λπ. Οἰκουμενιστές. Ἂν τότε συνέχεαν τὰ περὶ τῶν δύο φύσεων τοῦ Χριστοῦ, σήμερα συγχέουν οἱ παραπάνω τὴν πραγματικότητα περὶ τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ!  Ἀποδεχόμενοι ὅτι εἶναι Ἐκκλησία καὶ οἱ Παπικοὶ καὶ οἱ Προτεστάντες, διδάσκοντες τὰ περὶ διηρημένης Ἐκκλησίας καὶ κοινοῦ Βαπτίσματος, διαιροῦν τὴν Ἐκκλησία, διαιροῦν τὸν ἕνα Χριστό! Γιατί, ὅπως γράφει ὁ ἅγιος τῶν ἡμερῶν μας Ἰουστῖνος (Πόποβιτς):

«Το υποστατικόν μυστήριον του δευτέρου Προσώπου της Αγίας Τριάδος περιχωρεί όλα τα μυστήρια της Εκκλησίας, δια τούτο κάθε μυστήριον της Εκκλησίας είναι Χριστολογικόν μυστήριον, πράγμα που σημαίνει ότι ταυτοχρόνως είναι και Εκκλησιολογικόν. Τούτο δε διότι η Εκκλησία είναι αναπόσπαστον σώμα του σαρκωθέντως Υιού του Θεού και κάθε Εκκλησιαστικόν μυστήριον αφορά και το Πρόσωπον του Χριστού και το θεανθρώπινον σώμα Του. Δια τούτο όλα τα μυστήρια ευρίσκονται μόνον εν τη Εκκλησία, αλλά και η Εκκλησία ευρίσκεται ολόκληρος εις έκαστον μυστήριόν Της»!

Οἱ σύγχρονοι «Πατέρες», τέλος, ἀδιαφοροῦν μηδενιστικὰ γιὰ τὴν ἱερὴ Ποιμαντικὴ ἐπιστήμη ποὺ ἐπιτελοῦν (καὶ ἡ ἀναφορά μας ἐδῶ περιορίζεται στὴν ἀντιμετώπισει τῶν αἱρετικῶν).  Διαβάζουμε στοὺς Αἴνους τῆς ἑορτῆς τὸ γνωστὸ ἑπόμενο τροπάριο τοῦ Ὄρθρου:

«Ὅλην συλλεξάμενοι, ποιμαντικὴν ἐπιστήμην, καὶ θυμὸν κινήσαντες, νῦν τὸν δικαιότατον ἐνδικώτατα, τοὺς βαρεῖς ἤλασαν, καὶ λοιμώδεις λύκους, τῇ σφενδόνῃ τῇ τοῦ Πνεύματος, ἐκσφενδονήσαντες, τοῦ τῆς Ἐκκλησίας πληρώματος, πεσόντας ὡς πρὸς θάνατον, καὶ ὡς ἀνιάτως νοσήσαντας, οἱ θεῖοι Ποιμένες, ὡς δοῦλοι γνησιώτατοι Χριστοῦ, καὶ τοῦ ἐνθέου κηρύγματος, μύσται ἱερώτατοι».

Καὶ τι διαπιστώνουμε στοὺς συγχρόνους Ποιμένες; Ἀντὶ νὰ γίνουν μελετητὲς τῶν Πατέρων ποὺ ἐβίωσαν, «ἔπαθαν»  καὶ συνέγραψαν περὶ τῆς Ἱερᾶς Ποιμαντικῆς Ἐπιστήμης, διενεργοῦν Ἡμερίδες στὸν Πειραιᾶ καὶ ἀλλοῦ, γιὰ νὰ τὴν διαστρέψουν! (Ἀδιάψευστο τεκμήριο ἡ κριτικὴ ἐδῶ κι ἐδῶ).
Ἀντὶ νὰ προφυλάξουν τοὺς πιστοὺς ἀπὸ τὶς αἱρέσεις, τοὺς διδάσκουν μὲ τὸ κύρος τοῦ διδασκάλου τῆς Πίστεως πὼς αἵρεση τοῦ Παπισμοῦ δὲν ὑπάρχει καὶ δηλώνουν παπικά: «ποτὲ δὲν σᾶς διδάξω, ὅτι ὁ Παπισμὸς εἶναι αἵρεση»!!! (Καλαβρύτων Ἀμβρόσιος, ἐδῶ).
Ἀντὶ γιὰ ἱερὸ «θυμὸ» ἐναντίον τῶν Οἰκουμενιστῶν, ἀνάβουν ἱερὸ θυμίαμα γιὰ νὰ τοὺς λιβανίζουν!
Ἀντὶ νὰ ἐκδιώξουν τοὺς «λοιμώδεις λύκους», διώκουν τὰ πρόβατα! (ἐδῶ).
Ἀντὶ νὰ χρησιμοποιήσουν «τὴν σφενδόνῃ τὴν τοῦ Πνεύματος» ἐναντίον τῶν Οἰκουμενιστῶν, χρησιμοποιοῦν κάποιου ἄλλου τὴν σφενδόνη κατὰ ἐκείνων ποὺ ἐναντιόνονται στοὺς Οἰκουμενιστές, διότι μὲ τοὺς Οἰκουμενιστὲς τά ἔχουν καλά!

Ἔσχατοι καιροί! Δὲν ἔχουμε νὰ κάνουμε κάτι ἄλλο, παρὰ νὰ μιμούμαστε τοὺς Πατέρες, τὸ ἔργο τῶν ὁποίων οἱ σύγχρονοι ποιμένες μηδενίζουν, ἀκολουθούμενοι ἀπὸ πολλοὺς θεολόγους,  καὶ ἀκολουθοῦντες τὸν ὑμνωδὸ νὰ ποῦμε:

«Πατέρων θείων σήμερον, τὴν μνήμην ἑορτάζοντες, ταῖς παρακλήσεσι τούτων, δεόμεθα πανοικτίρμον. Πάσης βλάβης αἱρέσεων, ῥῦσαι λαόν σου Κύριε, καὶ πάντας καταξίωσον, Πατέρα, Λόγον δοξάζειν, καὶ τὸ πανάγιον Πνεῦμα».